ΤΕΥΧΟΣ 199
  Ἰούλ.-Ᾱὔγ.-Σεπτέμβριος 2011
ΕΠΙΣΤΟΛΗ
ΤΟΥ ΠΑΝ/ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ π. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΙΔ/ΛΟΓΙΩΤΑΤΟΝ π. ΘΕΟΔΘΡΟΝ ΖΗΣΗΝ

ΙΕΡ/ΧΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΤΑΜΠΟΥΡΑΣ

 Ἱ. Μ. Ἁγ. Ἀποστόλου-Τιμίου Σταυροῦ

              Σ. ΣΤ. Ραψάνης 40008

                    Τηλ. 2495042020

 

Α.Π. 109                                                                                              30.9.2011 (π.ἡ.)

 

Αἰδεσιμολογιώτατε π. Θεόδωρε,

 

Εἰς τό περιοδικόν «Θεοδρομία» (Ἰαν.-Μάρτ. 2011) ἐδημοσιεύθη ἄρθρον σας ὑπό τόν τίτλον: «Μακαριώτατε, δεν εἶναι Ὀρθόδοξοι οἱ Ἀρμένιοι». Και εἰς τό προηγού­με­νον τεῦχος τοῦ ἰδίου περιοδικοῦ, Ὀκτ.-Δεκ. 2010 γράφετε: «Δυστυχῶς ἡ ἐκκλησιαστι­κή ἡγεσία, σχεδόν στό σύνολόν της, ἀλλοτριωμένη καί διαβρωμένη ἀπό τήν παναίρε­ση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δέν διακρίνει πλέον μεταξύ ἀληθείας καί πλάνης, ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως πιστεύει ὅτι ἡ ἐκκλησία ὑπάρχει παντοῦ, ὅτι καί οἱ αἱρέσεις εἶναι Ἐκκλη­σίες. Γι' αὐτό καί ἐξευτέλισαν τήν Ἐκκλησία καθιστώντας την μικρό καί ἰσότιμον μέλος μέ τήν πανσπερμίαν τῶν αἱρετικῶν προτεσταντικῶν κοινοτήτων, μέσα στό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο ἐκκλησιῶν» πού εἶναι οὐσιαστικά «Παγκόσμιο Συμ­βούλιο Αἱρέσεων». Το ἴδιο ἰσχύει καί μέ τήν ἀναγνώριση τοῦ παναιρετικοῦ Παπισμοῦ ὡς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Πάπα εἰς ἁγιωτάτου ἐπισκόπου Ρώμης, καί τῶν αἱρετι­κῶν τους μυστηρίων ὡς ἁγιαστικῶν καί σωστικῶν» κ.λπ. (σελ. 455).

 Ναί, Αἰδεσιμολογιώτατε τά ἀνωτέρω καί ὅσα ἐν συνεχεία τοῦ ἄρθρου σας γράφετε πρός τόν κ. Ἱερώνυμον (Ὀκτ.-Δεκ. 2010 σελ. 485) εἶναι πραγματικαί ἀλήθειαι καί γεγονότα, τά ὁποῖα ἀφοροῦν πρωτίστως ὑμᾶς ὡς Πανεπιστημιακόν διδάσκαλον καί ὡς Κληρικόν! Ἑπομένως πρέπει νά τά ἀπευθύνετε πρῶτον πρός τήν ἐλλογιμότη­τά σας καί κατόπιν καί πρός τόν κ. Ἱερώνυμον.

 Ἐπίσης αὐτά, τά ὁποῖα γράφετε εἰς τήν σελ. 485 παράγρ. 1η: «Ἡ μόνη διαφαινο­μένη ἐλπίδα καί ἄγκυρα σωτηρίας ἦταν και εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πού ἐκρά­τησε ἀνόθευτο τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐνυλωμένο σέ πράξη ζωῆς ἀπό τους ἁγίους Μάρτυρες, ὁσίους καί Διδασκάλους», δέν ἰσχύουν καί δέν εἶναι δυνατόν νά ἀναφέρωνται εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἐντός τοῦ ὁποίου εὑρίσκεσθε, ἀλλ', ὡς ἐκ τῶν πραγμάτων προκύπτει, εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τήν συνέχειαν τῆς πρό τοῦ 1920-1924 Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλη­σίας, καί «κρατεῖ ἀνόθευτον τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐνυλωμένο σέ πράξη ζωῆς ἀπό τους ἁγίους Μάρτυρας, ὁσίους καί Διδασκάλους». Διότι πῶς εἶναι δυνα­τόν, ὑμεῖς και ὁ κ. Ἱερώνυμος καί ὁ κ. Βαρθολομαῖος κ.λπ. νά εὑρίσκεσθε εἰς τήν ὀρθοδοξίαν, ὅταν ἐπί ἕνα περίπου αἰῶνα δέχεσθε τήν ἐγκύκλιον τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τοῦ 1920 (ἴδε συνημμένον φωτοαντίγραφον), ἡ ὁποία καταργεῖ τό Σύμβολον τῆς Πίστεως και ἀναγνωρίζει καί «πιστεύει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπάρχει παντοῦ, ὅτι αἱ αἱρέσεις εἶναι ἐκκλησίαι» καί «κατέστησαν», Αὐτήν, (σ.σ. στήν ἐκκλησίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως) «μικρόν καί ἰσότιμον μέλος μέ τήν πανσπερμίαν τῶν αἱρετικῶν προτεσταντικῶν κοινοτήτων, μέσα εἰς τό λεγόμενον «Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν ἐκκλησιῶν», τό ὁποῖον εἶναι οὐσιαστικά «Παγκόσμιον Συμβούλιον Αἱρέσεων»;

 Ἡ ἐγκύκλιος αὕτη τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τοῦ 1920 ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως εἶναι ἔργον τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, δι' ὅλους δέ τούς Οἰκουμενιστάς ἀποτε­λεῖ αὕτη τό «Εὐαγγέλιόν» των, εἶναι το «Πηδάλιόν» των, εἶναι ἡ «Παράδοσίς» των, ἐνῶ διά τήν ὀρθοδοξίαν, ἐπαναλαμβάνομεν, εἶναι τό ἀντιευαγγέλιον, εἶναι τό ἀντιπηδάλιον, εἶναι ἡ ἀντιπαράδοσις, εἶναι ἡ αἵρεσις, εἶναι ἡ παναίρεσις, τήν ὁποίαν ἐπενόησεν, προωθεῖ καί κατευθύνει ὁ ἀντίχριστος. Καί ἐνῶ οἱ Ἅγ. Πατέρες ἀνέκαθεν ἐνομοθέτουν μέ γνώμονα τήν ἑνότητα τῆς Πίστεως καί τόν κοινόν ἑορτασμόν ἐν τῆ ὀρθοδοξία, αὕτη ἀντενομοθέτησεν μέ σκοπόν τήν ἑνότητα καί συνεορτασμόν ἐν τῶ Ἀντιχρίστω Οἰκουμενισμῶ, καθώς ἐξέχοντες οἰκουμενισταί, ἁπανταχοῦ τῆς Οἰκουμένης ἔσπευσαν νά πανηγυρίσουν ἄμα τῆ ἐφαρμογῆ ἐν Ἑλλάδι τοῦ α΄ ἄρθρου της τό 1924, διακηρύττοντες ὅτι «ἤδη ἐκάναμεν τό πρῶτο βῆμα».

 Πῶς, λοιπόν εἶναι δυνατόν νά εἶσθε εἰς τήν ὀρθόδοξον ἐκκλησίαν, ὅταν τό 1924 ὑλοποιήσατε καί τήν ἐγκύκλιον αὐτήν, καταλύσαντες δισχιλιετῆ ἑορτολο­γικήν Παράδοσιν ἐδέχθητε καί τήν ἀλλαγήν τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου μέ τό καταδεδικασμένον τοῦ Γρηγορίου Πάπα Ρώμης, καταργήσαντες σύν τῶ ἡμερολογίω καί τό δόγμα τῶν δογμάτων, τήν ἑνότητα τῆς Πίστεως καί σχίσαντες τό ὀρθόδοξον ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ; Ἐν ταὐτῶ κατελύσατε Πανορθοδόξους Συνόδους καί πρω­τίστως τάς Οἰκουμενικάς, αἱ ὁποῖαι διετύπωσαν καί τό Δόγμα τῆς ἐκκλησιολογίας! Τόσοι ἀναθεματισμοί, τους ὁποίους ἔχουν θέσει οἱ ἅγιοι Πατέρες διά τήν φύλαξιν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τόσοι ἀναθεματισμοί κατά τῶν καταργούντων τήν «ἑνότητα τῆς Πίστεως» καί τόσοι ἀναθεματισμοί τεσσάρων Πανορθοδόξων Συνόδων κατά τοῦ Νέου ἡμερολογίου δέν ἀρκοῦν διά νά συνειδητοποιήσετε ὅτι εὑρίσκεσθε ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας;

Μελετήσατε ὡς Πανεπιστημιακός Καθηγητής (Θεολογίας), τό κείμενον αὐτό τῆς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τοῦ 1920; Καί ἄν τό ἐμελετήσατε πῶς τό δέχεσθε, ἀφοῦ ΚΑΤΑΡΓΕΙ τήν Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλη­σίαν καί ἀναγνωρίζει (ἀναγνωρίζετε καί σεῖς) τάς αἱρέσεις ὡς «ἐκκλησίας Χρι­στοῦ»; Πῶς δέχεσθε καί ἀκολουθεῖτε ὁλόκληρον τήν μετέπειτα καί μέχρι σήμερον πορείαν καί ἐξέλιξιν ἐπί τά χείρω; Ἐπιτρέψτε μου νά εἶμαι ἀπόλυτος λέγων ὅτι ὅλοι οἱ ἀπ' ἀρχῆς αἱρετικοί καί προδόται φαντάζουν ὡς μικροί ἐμπρός εἰς τους σημερινούς «Ὀρθοδόξους»=αἱρετικούς Οἰκουμενιστάς, ἀπό τό 1920 καί μέχρι σήμερον! Σεῖς κ. Καθηγητά, Σεῖς ὡς Κληρικός, πῶς γράφετε τόσα πρός τρίτους χωρίς νά ἀπευθύνετε οὐδέν πρός τόν ἑαυτόν σας καί χωρίς ὡς Πανεπιστημιακός Διδάσκαλος καί Κληρικός νά ἐπιλαμβάνεσθε καί νά ἀντιμετωπίζετε κανένα θέμα ἐπί τῆς οὐσίας;

Ἐπιτρέψτε μου νά εἴπω ὅτι οἱ ἰσχυρισμοί πολλῶν ἐξ ὑμῶν ὅτι «δέν δέχονται οὔτε τήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920 οὔτε τήν ἔκτοτε συνεχιζομένην ὁλοκληρωτικήν ἐκ τῆς ὀρθο­δοξίας ἐκτροπήν, θεωρία τε καί πράξει», ὅλοι αὐτοί φαντάζουν ὡς νά ἀπευθύνωνται προς ἀνοήτους, ὅταν δι' αὐτῶν σημειώνεται και ἐνεργεῖται ἡ μεγαλυτέρα βλασφη­μία, ἐφ' ὅσον συνεχίζουν νά παραθεωροῦν τό ἑνιαῖον ἀδιαίρετον τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι τήν ὀργανικήν ἑνότητα Αὐτῆς! Φαντασθεῖτε ἕν μέλος τοῦ σώματός μας, (πρωτεῦον ἤ δευτερεῦον δέν τό προσδιορίζω), νά προσβληθῆ ὑπό τινος θανατηφόρου νόσου, καί τό πρόσωπον αὐτό, ἤ τά λοιπά μέλη τοῦ σώματος αὐτοῦ νά λέγουν ὅτι «δεν πειράζει ἡμεῖς δέν δεχόμεθα τήν νόσον, αὐτή ἀφορᾶ τό τάδε μέλος τοῦ σώματός μας καί δέν μᾶς ἀγγίζει»! Ὁποία θα ἐλέγομεν, «μωρία» ἤ σκότος και ἀναισθησία, διότι ἐντός ὀλίγου το μολυσμένον μέλος διά τῆς ὀργανικῆς ἑνότητος τοῦ σώματός του θά εἶχεν τάς συνεπείας του ἐφ' ὁλοκλήρου τοῦ σώματος καί θά το ὡδήγει εἰς τόν θάνατον! Εἶναι λοιπόν ἀδιανόητος ὁ ἰσχυρισμός ὅτι «δέν δέχεσθε τῆς ἐγκύκλιον τοῦ 1920 ἤ ὅτι δέν κοινωνεῖτε τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἤ καί... ὅτι πολεμεῖτε τά ἔργα τοῦ Ἀντίχριστου Οἰκουμενισμοῦ»!

 Ἐπιμένω ὀλίγον διά νά κατανοήσουν τό θέμα ὅλοι οἱ καλοπροαίρετοι, οἱ ὁποῖοι δέν εἶναι πανεπιστημιακοί καί οἱ ὁποῖοι λέγουν ὅτι, «ἡ Ἐγκύκλιος ἐκείνη τοῦ 1920 εἶναι μικρόν πρᾶγμα καί δέν βλάπτει, ἤ ὅτι ἡ ἀλλαγή τοῦ ἡμερολογίου δεν εἶναι θέμα δογματικόν καί δέν εἶναι τόσον ἐφάμαρτον, ἤ ὅταν μερικοί κληρικοί συμπροσεύχων­ται μέ ἀλλοθρήσκους μολύνουν μόνον τόν ἑαυτόν τους ὄχι δέ καί ἡμᾶς, ἤ ὅτι μερικοί εἶναι συντηρικοί καί ὡς ἐκ τούτου αὐτοί εἶναι ὀρθόδοξοι καί ὅτι μόνον μνημονεύουν τόν ἐπίσκοπόν των καί τήν Σύνοδόν των καί τοῦτο διά νά μήν κάνουν σχίσμα»! Διά πάντα ταῦτα ὁ ἅγιος Ἰω. ὁ Χρυσόστομος μᾶς διδάσκει ὅτι ἔστω καί «ἰῶτα ἕν ἤ μία κεραία» ἐάν προσθέση ἤ ἀφαιρέση τις χάνεται: «Μή γάρ ἰάκωβον εἴπης, καί ἰωάννην κἄν γάρ τῶν πρώτων ἀγγέλων ἤ τις ἐξ οὐρανοῦ διαφθείρων τό κήρυγμα ἀνάθεμα ἔστω. Καί οὐκ εἶπεν, ἐάν ἐναντία καταγγέλλωσιν, ἤ ἀνατρέπωσι τό πᾶν, ἀλλά κἄν μικρόν τι εὐαγγελίζωνται παρ' ὅ εὐαγγελισάμεθα, κἄν τό τυχόν παρακι­νήσωσιν, ἀνάθεμα ἔστωσαν» (Ὁμιλ. πρός Γαλάτας Κ΄ Α΄).

 Τώρα δέ, ὅτε ἀνετράπη τό πᾶν καί μετεκινήθησαν ὅλα ἀπό τήν θέσιν των, τί δέον νά εἴπη τις; Παρακαλῶ μή πλανώμεθα καί πρό πάντων μή πλανῶμεν τούς ἁπλοῦς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐμπιστεύονται καί ἀκολουθοῦν, διότι «ἔχομεν περισσότερον κρῖμα», ἀφοῦ, κατά τό ἁγιογραφικόν, «ὑμεῖς οὐκ εἰσέρχεσθε εἰς την Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἀλλ' ἐμποδίζετε καί ἐκείνους».

 Λυποῦμαι, π. Θεόδωρε, ἀλλ' ἡ συγκεκριμένη στάσις σας ἐνθυμίζει τάς πρός τό τέλος τῆς δεκαετίας 1980-1990 κορώνας Νεοημερολογίτου συγκληρικοῦ σας καί νῦν Ἐπισκόπου Ἀφρικανικῆς Μητροπόλεως, ὅστις διετυμπάνιζεν, «δέν θά ἐπιτρέψωμεν εἰς τούς Παλαιοημερολογίτας νά μᾶς πάρουν το ποίμνιόν μας. Εὐτυχῶς ὑπάρχομεν (ἡμεῖς) τά «μαντρόσκυλα» τά ὁποῖα προφυλάσσουν ἀπό «τοιοῦτον κίνδυνον», παραδεχόμενος ἐμμέσως πλήν σαφῶς ὅτι διακαής πόθος του, ἦτο ὁ ἐγκλωβισμός τυχόν ἀνησυχούντων καί προβληματιζομένων εὐλαβῶν Νεοημερολογιτῶν καί παρεμπόδισίς των ἀπό ἐπιστροφήν εἰς τάς ὀρθοδόξους ρίζας των. Δέν εἶναι τυχαῖον ὅτι σήμερον, περισσότερον ἀπό ποτέ, κυκλοφορεῖ σέ κάθε στόμα καλοπροαιρέτου Νεοημερολογίτου ὅτι «τό παλιό (ὀρθόδοξο) εἶναι τό σωστό», ἀποκλειομένων ὁπωσ­δήποτε τῶν σχετιζομένων μέ τό Νέον διαφόρων δεκατριμεριτικῶν Παρατάξεων. ἡ ὀρθοδοξία δέν εἶναι θέμα ἡμερολογίου ἀλλά τηρήσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί Παραδόσεως.

 Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διά νά φυλάξη τό ποίμνιόν της ἀπό τον κοινόν ἐχθρόν μας, τόν Διάβολον, κατεδίκασεν ἐν Συνόδοις ἁπάσας τάς αἱρέσεις και τελευταίως τόν Παπισμόν τό 1054 καί τον Νεοημερολογιτισμόν κατά τά ἔτη 1583-1593. Ἔκτοτε οὐδεμία πνευματική σχέσις ὑπῆρχε μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τοῦ Παπισμοῦ. Και ἄν ὅμως αἱ ἀποφάσεις αὗται τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 16ου αἰῶνος δέν ὑπῆρχον, και πάλιν αἱ ἀποφάσεις τῶν ἀπ' ἀρχῆς ἁγίων Συνόδων τῆς ὀρθοδοξίας ἔχουν ἐφαρμογήν ἰσχύουν καί κατελέγχουν ὅλαι τάς μεταγενεστέ­ρας ἐκτροπάς καί αἱρέσεις.

 Συνειδητοποιοῦμεν π. Θεόδωρε, ὅτι ἐπισήμως ἀπό τό 1920 καί ἀδιαλείπτως μέχρι σήμερον περιυβρίζονται, καταλύονται καί ποδοπατοῦνται ὅλαι αἱ ἀποφάσεις-Δόγματα τῆς ὀρθοδοξίας; Συνειδητοποιοῦμεν ὅτι καταλυομένου του Δόγματος, (Πι­στεύω) «Εἰς Μίαν ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν», καταλύεται ὁλόκληρον τό Σύμβολον τῆς Πίστεως, ὅλαι αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι, ὁλόκληρος ἡ ὀρθοδοξία, ἀφοῦ ταύτην κρατεῖ και φυλάσσει Αὐτή Αὕτη ἡ ΜΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙ­ΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ; Συνειδητοποιοῦμεν ὅτι ὁ Ἰούδας, ὁ Ἄρειος, καί ὅλοι οἱ Χριστομά­χοι, Πνευματομάχοι, οἱ Ἀρμένιοι, οἱ Εἰκονομάχοι, ὁ Παπισμός, ὁ Προτεσταντισμός καί ὅλοι οἱ αἱρεσιάρχαι φαντάζουν ὡς μικροί ἐμπρός εἰς τους ἀνεχομένους καί ἀκολουθοῦντας τήν φρικτήν ἐγκύκλιον τῆς Παναιρετικῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τοῦ 1920;

 Συνειδητοποιοῦμεν ὅτι, εἰδικῶς διά τῆς ἑορτολογικῆς-Οἰκουμενιστικῆς ἐκτροπῆς τοῦ 1924, ὑπό τῶν ἀρχιμασόνων Πατριαρχῶν καί Ἀρχιεπισκόπων, ἔγινε δεκτός ὁ Παπισμός μέ τόν Νεοημερολογιτισμόν καί τόν Προτεσταντικόν Οἰκουμενισμόν του, ὑπό τῆς πλειοψηφίας τοῦ μέχρι τότε ὀρθοδόξου κλήρου καί λαοῦ, ὁπωσδήποτε ὅμως ὄχι ἀπό τήν ἐκκλησίαν, καί σεῖς, παρά τήν κραυγαλέαν ἀλήθειαν, ἕνα αἰῶνα μετά περιορίζεσθε εἰς τούς ἀρμενίους;(!!!). Ἄν διαφωνῆτε, τότε δυοῖν θἄτερον: Ἤ ἡ Ἐκκλησία ἔκαμεν λάθος τόν 16ον αἰῶνα καταδικάσασα τόν Παπισμόν καί τόν Νεοημερολογιτισμόν καί τό 1924, ὡς θεραπαινίς μετανοημένη, ἐν κλαυθμῶ δέχεται τόν ὑπ' αὐτῆς τῆς ἰδίας καταδικασθέντα Νεοημερολογιτισμόν, φεῦ τῆς βλασφη­μίας(!), ἤ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εὑρίσκεται κανονικώτατα καί οὐσιαστικώτατα εἰς την θέσιν της (ὅπως πράγματι εἶναι) καί ἰσχύουν κατά πάντα αἱ ἀποφάσεις καί αἱ καταδίκαι Αὐτῆς κατά τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, και ὡς ἐκ τούτου, ὑμεῖς οἱ Νεοημερολογῖται εὑρίσκεθε ἐκτός Αὐτῆς.

 Εἶναι δέ ὄντως ἀστεῖος καί ὁ ἰσχυρισμός «ὅτι τό 1924 δέν ἐδέχθητε τό καταδε­δικασμένον νέον Γρηγοριανόν Ἡμερολόγιον τοῦ Πάπα, ἀλλά διωρθώσατε κατά 13 ἡμέρας τό Ἰουλιανόν»!!! Εἶναι δυνατόν νά ἀποτολμῶνται τοιαῦται ὑποκρισίαι, ψεύδη καί ἀπάτη διά νά ἀποκρυβῆ ὁ ἀντίχριστος καί Ἀντιεκκλησιαστικός Οἰκουμενισμός; Τό θέμα κ. Καθηγητά εὑρίσκεται: α) Εἰς τήν κατάλυσιν τῶν Πανορθοδόξων Συνό­δων καί τῶν ἀποφάσεών των κατά Παπικῆς Καινοτομίας μετά 341 ἔτη καί β) εἰς τους λόγους οἱ ὁποῖοι ἐπέβαλον τόν Παπικόν Νεοημερολογιτισμόν, ἤτοι εἰς τόν Οἰκουμενισμόν!... Διά ταῦτα ἡ ἀπ' ἀρχῆς διακηρυχθεῖσα ὁμολογία ἐπί τῆς κατά­δεδικασμένης Παπικῆς-Οἰκουμενιστικῆς Καινοτομίας ἦτο καί παραμένει: «Ὅ­στις δέχεται τό νέον Παπικόν ἡμερολόγιον-ἑορτολόγιον ἐξέρχεται τῆς Ἐκκλησίας!».

 Κατόπιν τῶν ἐλαχίστων προεκτεθέντων, (σεῖς γνωρίζετε πολύ περισσότερα καί πολύ καλύτερα ἡμῶν), πῶς εἶναι δυνατόν να ἀπορρῆτε καί νά καταγγέλετε: «Δυστυ­χῶς ἡ ἐκκλησιαστική ἡγεσία, σχεδόν στο σύνολό της, ἀλλοτριωμένη καί διαβρωμένη ἀπό τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δέν διακρίνει πλέον μεταξύ ἀληθείας καί πλάνης, ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως»; Διατί ἀπορεῖτε διά τήν ἡγεσίαν σας, ἡ ὁποία «ἐξευτέλισε τήν ἐκκλησίαν καθιστώντας την μικρόν καί ἰσότιμον μέλος μέ τήν πανσπερμίαν...» καί ὅτι «ἀναγνωρίζουν τόν παναιρετικόν παπισμόν ὡς ἀδελφή... ὡς ἁγιωτάτους... ὡς ἔχοντας ἁγιαστικά καί σωστικά μυστήρια...» κ.λπ. Δυστυχῶς, τά ἀνωτέρω πρῶτον θα ἔδει νά ἀπευθύνετε πρός ὑμᾶς καί να προβαίνατε ἀναλόγως...

 Μήν ἀπατᾶσθε, Αἰδεσιμολογιώτατε, διότι οὔτε οἱ ἀρμένιοι, οὔτε σεῖς οἱ Νεοη­μερολογῖται, οὔτε οἱ Παλαιοημερολογῖται τῶν Ἱεροσολύμων, οὔτε οἱ τοῦ ἁγίου Ὄρους Μοναχοί εὑρίσκονται ἐν τῆ ὀρθοδοξία, ἐφ' ὅσον  ἀλληλοαναγνωρίζονται εἰς τά πλαίσια τῆς καταπτύστου ἐγκυκλίου τοῦ 1920 καί συμπροσεύχονται καί συλλει­τουργοῦν μέ τούς Νεοημερολογίτας καί Οἰκουμενιστάς! Ἀλλ' οὔτε καί αἱ ἐν Ἑλλάδι, ἐκτός τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εὑρισκόμεναι διάφοροι «παλαιοημερολο­γιτικαί παρατάξεις» εἶναι ὀρθόδοξοι, ἐφ' ὅσον δικαιώνουν τόν Νεοημερολογιτισμόν μέ «τά περί σωστικῶν καί ἁγιαστικῶν μυστηρίων» αὐτῶν, ἤγουν ἐκφράζουν τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν!

 Ἡ Ἐκκλησία, καθώς κάλλιον ὑμεῖς γνωρίζετε, εὑρίσκεται σήμερον εἰς ἔσχατον διωγμόν, κατά δέ τήν ἱεράν Ἀποκάλυψιν, ἔφυγεν εἰς τήν ἔρημον», ὅπου ἔχει ἐκεῖ τόπον ἡτοιμασμένον ἀπό τοῦ Θεοῦ» (Ἀπόκ. ΙΒ 6) «καί ἔβαλεν ὁ ὄφις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ὀπίσω τῆς γυναικός ὕδωρ ὡς ποταμόν, ἵνα αὐτήν ποταμοφόρητον ποιήση», (αὐτόθι στιχ. 15). Ἡ Ἐκκλησία, τήν ὁποίαν μᾶς παρέδωκαν οἱ ἅγιοι Πατέρες νά τήν διατηρήσωμεν καθαράν, καί μείνωμεν ἐντός Αὐτῆς, ἀσφαλῶς ὑπάρχει καί θά ὑπάρχη εἰς τόν ἅπαντα αἰῶνα καί ὅπως λέγετε μόνον εἰς Αὐτήν δύνανται νά ἀναφερθοῦν τά λεγόμενά σας, ἤτοι: «Ἡ μόνη διαφαινομένη ἐλπίδα και ἄγκυρα σωτηρίας ἦταν καί εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, πού ἐκράτησε ἀνόθευτο το κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἐνυλωμένο σε πράξη ζωῆς ἀπό τούς ἁγίους Μάρτυρες, ὁσίους καί Διδασκάλους». Ποῦ εἶναι ὅμως αὐτή ἡ ἐκκλησία; ἀσφαλῶς δέν εἶναι εἰς τόν Νοεημε­ρολογιτισμόν-Οἰκουμενισμόν! Αὐτός «ποταμοφόρητον ἐποίησεν καί ποιεῖ Αὐτήν», διό δέν τήν διακρίνετε και δέν στρέφεσθε πρός Αὐτῶν!

Ἐν θλίψει, ἀλλά καί ἐν ἀγάπη γράφομεν ταῦτα, ἡμεῖς οἱ ἠλεημένοι παρά τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, διότι καίτοι ἐσμέν ἀχρεῖοι δοῦλοι, μᾶς ἠξίωσεν νά εὑρισκώμεθα, εἰς τούς χαλεπούς τούτους καιρούς, ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας Του καί εὐχόμεθα νά ἐπιδαψιλεύση τοῦτο τό ἔλεός του και πρός ὑμᾶς πρός σωτηρίαν. Θά ἀπετέλει ὄχι ἁπλῶς τιμήν πρός τήν ἐλαχιστότητά μας, μία ἐπί τῆς οὐσίας ἀπάντησίς σας, ἀλλά πρωτίστως τιμήν καί προσκύνησιν πρός αὐτήν ταύτην τήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ! Μήν ἀπαξιώσετε Αἰδεσιμολογιώτατε, διότι «οἱ καιροί οὐ μενετοί»!...

 Ἐν ἀγάπη Χριστοῦ

Ἐλάχιστος ἐν Ἱερομονάχοις

† ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ ΤΑΜΠΟΥΡΑΣ


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011