ΤΕΥΧΟΣ 199
  Ἰούλ.-Ᾱὔγ.-Σεπτέμβριος 2011
ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ(*) ΤΩΝ
ΚΥΡΙΩΤΕΡΩΝ ΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΑΓΩΝΟΣ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΑΠΟ ΤΟ 1924 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ

1) Η ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ

ΕΙΣ ΤΟΝ ΧΩΡΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (1920-1924)

 ― Τό 1920 ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου προκύπτει ὡς ὑπο­χειρία τῆς Μασονίας καί τοῦ ἤδη δρῶντος εἰς τόν χῶρον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πα­τριαρχείου τοῦ Προτεσταντικοῦ-Παπικοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Ἡ Πατριαρχική αὐτή Σύνοδος ὑπ' αὐτάς τάς προϋποθέσεις ἐξέδωκεν τό 1920 τήν γνωστήν πλέον εἰς ὅλους ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ, γνωστήν ὡς «Ἐγκύκλιον τοῦ 1920»!

 ― Ὁ Μασόνος καί Οἰκουμενιστής Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, ἐν ψυχρῶ, τόν Μάιον-Ἰούνιον τοῦ 1923, μετά Προτεσταντῶν καί Μασόνων συγκρο­τεῖ τό Μασονικόν Συνέδριον τῆς Κωνσταντινουπόλεως (παραπλανητικῶς διασω­θέν ὡς «Πανορθόδοξον Συνέδριον τῆς Κωνσταντινουπόλεως»), τό ὁποῖον ἀποφασίζει τήν ἐφαρμογήν τῆς Οἰκουμενιστικῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920, ἤτοι τήν ἄμεσον ἐπιβολήν τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, διά τήν ἀπαρχήν τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Προτεσταντικοῦ καί Παπικοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

 ― Τόν Μάρτιον τοῦ 1924, ὁ ἐπί τοῦ θρόνου τῶν Ἀθηνῶν ἐπικαθήσας Πανε­πιστημιακός Καθηγητής Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ὡς «δικτάτωρ» ἀποφα­σίζει καί ἐπιβάλλει τόν Νεοημερολογιτισμόν εἰς τε τό Οἰκουμενικόν Πατριαρ­χεῖον καί εἰς τήν ἑλλαδικήν ἱεραρχίαν, τῆς ὁποίας οἱ ἱεράρχαι δέν ἐτόλμησαν νά ἀντείπουν οὐδέν, πεισθέντες(;) ἐκ τῶν διαβεβαιώσεων τοῦ Χρυσοστόμου Παπα­δοπούλου ὅτι ὁ Παπικός-Οἰκουμενιστικός Νεοημερολογιτι­σμός δέν προσκρούει οὐδαμοῦ καί ὅτι πρόκειται περί διορθώσεως ἐπί τό ἀκριβέστερον τοῦ Παλαιοῦ-Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου.

 ― Πρός ἀντιμετώπισιν τῆς ἀμέσως ἀπό τόν Μάρτιον τοῦ 1924, διακηρυ­χθεί­σης ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ παρά τοῦ παραμείναντος μικροῦ μέν λείμματος, ἀλλά πιστοῦ εἰς τήν ἑορτολογικήν παράδοσιν καί τήν ὀρθοδοξίαν εὐρύτερον καί πρό πάντων μακράν τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος προέβαλλεν τήν ἀνόητον, ὡς «ἐκτός τόπου καί χρόνου», θεωρίαν περί δῆθεν «ΔΥΝΑΜΕΙ ΚΑΙ ΟΥΧΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ», καί ὅτι τό γεγονός τῆς Παπικῆς Καινοτομίας θά κριθῆ ὑπό τῆς προκειμένης νά συγκληθῆ Πανορθοδόξου Συνόδου!

 2) Η ΕΠΕΜΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟ 1935

 ― Τό 1935 ὁ Νεοημερολογιτισμός-Οἰκουμενισμός δέχεται ἰσχυρόν πλῆγμα ὑπό τριῶν ἐπισκόπων τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἱεραρχίας, ἤτοι ὑπό τῶν Δημη­τριάδος Γερμανοῦ, πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου καί Ζακύνθου Χρυσοστόμου! Οὗτοι, ἀφοῦ ἐπί 11 ἔτη διαμαρτυρόμενοι κατά τῆς καινοτομίας δέν εἰσηκούσθη­σαν, τόν Μάϊον τοῦ 1935 ἀποκηρύσσουν τήν Νεοημερολογιτικήν ἱεραρχίαν ὡς ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΝ καί διακηρύσσουν λόγω τε καί ἔργω τήν ἀπό τό 1924 ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τοῦ πιστοῦ λείμματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδό­ξου Ἐκκλησίας. Κατ' αὐτήν, τό 1924 ὁ Νεοημερολογιτισμός προεκάλεσεν ΕΝΕΡ­ΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑ, καί ὄχι «δυνάμει», ὡς παραπληνητικῶς διετείνετο ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, διό δέν ἀναγνωρίζονται μυστήρια εἰς αὐτόν, ἡ δέ λεγομένη «Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ.» εἶναι ἡ ἀπό τό 1924 ἐν Ἑλλάδι Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἤτοι, ἡ ἀδιάκοπος συνέχεια τῆς πρό τοῦ 1924 Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἡ ἄμεσος καί μεγίστη συνέπεια αὐτῆς τῆς μεγάλης πράξεως, ἤτοι τῆς ἐπιστροφῆς τῶν τριῶν ἐπισκόπων εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί πρό πάντων ἡ συνέπειά των πρός τήν διακηρυχθεῖσαν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολο­γίαν, διά τῆς ὑπ' αὐτῶν ἀμέσου χειροτονίας τεσσάρων ἐπισκόπων καί τῆς οὕτω συγκροτήσεως τῆς πρώτης μετά τό 1924 Κανονικῆς Ὀρθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου!

 3. Ο ΟΥΝΙΤΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ
ΜΑΤΘΑΙΟΣ

 ― Αὐτήν ὅμως τήν μόλις συγκροτηθεῖσαν Ἱεράν Σύνοδον ὁ δικτάτωρ Χρυ­σόστομος Παπαδόπουλος, παντί τρόπω καί σθένει ἐπέτυχεν νά τήν διαλύση! Ὡστόσον δέν ἔσβησεν καί δέν ἐξέλιπεν εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ὁ ἐπισκοπικός βαθμός, ἤγουν ἡ ἀποστολική Διαδοχή, διότι ἐκ τῶν ἑπτά ἐν συνόλω ἀρχιερέων, ἐν τέλει ΕΙΣ, Ο ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ, παρέμεινεν πιστός εἰς τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν ἄχρι τῆς ὁσίας Κοιμήσεώς του! Οὗτος κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1948, (ὀλίγον πρό τῆς κοιμήσεώς του † 14.5.1950), προέβη, ΜΟΝΟΣ ΑΥΤΟΣ, εἰς χειροτονίαν δευτέρου ἐπισκόπου καί ἀμέσως καί ἑτέρων καί οὕτω, κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1948, συνεστήθη πάλιν ἡ Ἱερά Σύνοδος.

 ― Ὡς «παλαιοημερολογίτης», (ὄχι ὡς ὀρθόδοξος), παρέμεινεν καί ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, ὁ ὁποῖος ὅμως, ἀπό τό τέλος τοῦ 1935, προοδευτικῶς ἀνέλαβεν νά κηρύξη καί ἐπιβάλη εἰς τούς Γ.Ο.Χ. τήν θεωρίαν τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου περί δῆθεν «ΔΥΝΑΜΕΙ ΚΑΙ ΟΥΧΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ» κατά τό 1924! Οὗτος ἀφ' ἑνός ἐπολέμησε μέ πολύ μένος τήν ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἀφ' ἑτέρου ἐδεσμεύθη(;) ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὅπως ἐπ' οὐδενί εἰς τό ἑξῆς προβῆ εἰς νέας χειροτονίας ἐπί τῶ σκοπῶ ὁπωσδήποτε νά ἐκλείψη ἡ Ἀπο­στολική Διαδοχή!...

 4. ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ ΔΙΩΚΤΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΟΥΛΟΣ ΔΙΑΝΟΕΙΤΑΙ
ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΤΑ ΠΕΡΙ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ!

 ― Ὁ πρ. Φλωρίνης, ὡς ἀπό θέσεως ἀμετανοήτου «Οὐνίτου» τοῦ Νεοημερο­λογιτισμοῦ, ἐπολέμησεν, διέβαλεν, καί ἐβλασφήμησεν κατά τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τόσον τοῦ 1935 ὅσον καί πολύ περισσότερον ἐκείνων τοῦ 1948! Εἰς τά πλαίσια αὐτά διενοήθη καί σχέδιον, διά τοῦ ὁποίου προσεδόκει ὅτι θά προσε­βάλλοντο αὗται καί θά ἐξέλειπεν ἡ γνησία καί ἀδιάκοπος Ἀποστολική Διαδοχή! Τοῦτο διενοήθη νά ἐπιτύχη ὁ ἴδιος ἤ οἱ ὀπαδοί του, μέσω μίας χειροθεσίας ἐπί τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὡς δῆθεν σχισματικῶν! Ἤδη τό 1950 συντάσσει σχετικόν σχέδιον-εἰσήγησιν, τήν ὁποίαν ἀφῆκεν ὡς «παρακαταθή­κην» εἰς τούς ὀπαδούς του νά τήν ὑλοποιήσουν, ὅτε θά ἤρχετο ὁ κατάλληλος χρόνος καί αἱ συνθῆκαι θά τό ἐπέτρεπον!

 5. Η ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΣ ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΕΙ

 ― Αὐτό τό περί «χειροθεσίας», τῶ ὄντι Σατανικόν ἐπινόημα τοῦ πρ. Φλωρί­νης, οἱ ὀπαδοί του ἐπεχείρησαν κατόπιν τῶν ἀπό τό 1968 ἀλλεπαλλήλων σχετικῶν συσκέψεων, διαβουλιῶν καί ἐνεργειῶν νά τό πραγματοποιήσουν κατά τό 1971. Ἐν τέλει τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 καί μέχρι τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971, τό συγκεκριμένον σχέδιον ἐμεθοδεύθη ὥστε νά ὑλοποιηθῆ μέσω τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς! Παρά τό γεγονός ὅμως καθ' ὅ Φλωρινικοί ἐγκάθετοι ἤδη εἶχον εἰσδύσει εἰς τόν χῶρον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τό σχέδιον ΑΠΕΤΥΧΕΝ καί οὐσία ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ ὑπό τῆς δεξιᾶς τοῦ Κυρίου! ΑΠΕΤΥΧΕΝ δέ ΚΑΙ ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ, ἐκ τῆς αἰτίας ὅτι ἡ ἐν Ἀμερικῆ Ρωσική Σύνοδος τῆς Διασπορᾶς, ἤδη καί πρό τοῦ Σεπτεμβρίου τοῦ 1971, ἐδήλωνεν ὅτι ἀνεγνώρι­ζεν τάς ἀπό Σεπτεμβρίου 1948 ὑπό τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου ἐπισκοπικάς χειρο­τονίας! Δι' αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγον, ὅτε τῆς ἐτέθη τό θέμα δέν ἠσχολήθη σοβα­ρῶς καί οὐσία δέν ἀπεφάσισεν, οὔτε ἡ ἰδία διετύπωσεν, ἀλλ' οὔτε καί ὑπέγραψεν καμμίαν Συνοδικήν ἀπόφασιν! Ὅ,τι δέ ἐκ τῶν προτέρων εἶχεν προετοιμασθεῖ ὑπό τῶν Φλωρινικῶν ἐν ἑλλάδι καί τό ἐπεξεργάσθησαν καί ἐν Ἀμερικῆ, αὐτό, περί τό τέλος Νοεμβρίου 1971, ἐνεφανίσθη ὡς «ἀπόφασις» αὐτῆς τῆς Συνόδου! Αὐτή ἦτο ἡ ἐξέλιξις καί κατάληξις τοῦ ἀπό τό 1950 σατανικοῦ Σχεδίου-Σκευωρίας τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου! Τό μετά δύο περίπου μῆνας, ἀπό τήν 15ην/28ην Σεπτεμβρίου 1971, ἐμφανισθέν κείμενον ὡς ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, οὐδέν νόημα εἶχεν καί διότι ἤδη εἶχεν γίνει ἀποδεκτή (ὑπό ὅρους καί προϋποθέσεις), ἡ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ!... Οὕτω τό Σατανικόν αὐτό κατασκεύα­σμα, δέν ΑΠΕΤΥΧΕΝ ΑΠΛΩΣ ἀλλά κυριολεκτικῶς ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ ὑπό τῆς δεξιᾶς τοῦ Κυρίου!

 Ὡς ἐκ περισσοῦ τονίζονται καί τά ἑξῆς:

 Ἐν τῆ «ἀποφάσει» οὐδόλως γίνεται λόγος πῶς ἐπῆλθον ἡ ἕνωσις καί ποῦ αὕτη ἐβασίσθη! ἰδιαιτέρως ὅμως ὅσον ἀφορᾶ εἰς τό θέμα τῶν χειροτονιῶν, αὕτη εἶναι ἄκρως ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ καί ἑπομένως ΑΝΟΗΤΟΣ, διότι ἐνῶ ρητῶς ἐν τῆ «ἀποφάσει» ἀναγράφεται καί ὁμολογεῖται ὑπό τῶν ἐσκοτισμένων συντακτῶν της ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἀναγνωρίζει ὡς Κανονικάς καί ἀνεπιλήπτους τάς χειροτονίας τοῦ 1948, παρεμβάλλει ὅμως τήν δῆθεν ἀδυναμίαν της νά γνωρίζη ἄν ὑπῆρχεν δεύτερος ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος τό 1948(!), καί ὡς ἐκ τούτου φέρεται νά ἀποφασίζη καί μίαν «χειροθεσίαν» κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου(*)!! Αὐτά ἔγραφον οἱ Φλωρινικοί καί ὅλως ἐπιπόλαιως καί παρέργως τά ἠνέχθη ἡ Ρωσική Σύνοδος!

 ― Μέχρις ὅτου ἐνεφανίσθη ἡ ἐν λόγω δῆθεν «ἀπόφασις» ὡς «ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου», ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐθεωρεῖτο ὅτι ΕΔΕΧΘΗ ἀπολύτως καί διεκήρυξεν τήν ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ καί ὅτι ἀνε­γνώρισεν τάς χειροτονίας, ἐνῶ ἀγάπης καί ταπεινώσεως ἕνεκεν, (προκειμένου νά ἐπιστρέψουν μέσω τῆς ἰδίας Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας εἰς τήν ἐκκλησίαν καί οἱ Φλωρινικοί) ἐγένετο ἀνεκτή ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἡ συγχωρητική εὐχή!

 Ὡστόσον ὅτε ἐνεφανίσθη ἡ ἀπόφασις αὕτη, ἀμέσως προεκάλεσεν σοβαράς ἀντιδράσεις, διότι πρωτίστως ἐν αὐτῆ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕΤΟ ΟΥΔΕΙΣ ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, καί εὐλόγως ἠγέρθη τό σκληρόν ἐρώτημα: Πῶς ἔγινεν ἕνωσις καί ποῦ ἐβασίσθη αὕτη; Ὅσον δέ ἀφεώρα τήν εἰς τήν ἰδίαν «ἀπόφασιν» ἀδιανόητον ΑΝΤΙΦΑΣΙΝ, καθ' ἥν ἡ Ρωσική Σύνοδος φέρεται ἀφ' ἑνός ὡς ἀναγνωρίζουσα τάς χειροτονίας τοῦ 1948, ἀφ' ἑτέρου δέ, νά ζητῆ καί τήν ἐφαρμογήν τοῦ Η΄ Κανόνος τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὅστις ποιεῖται λόγον περί χειροθεσίας ἐπί σχισματικῶν ἐπιστρεφόντων εἰς τήν ἐκκλησίαν! Τοῦτο δέ ὅλον ἐν ἀπολύτω ἀντιθέσει πρός τάς ἐκ διαμέτρου ρητάς καί ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχειλίω ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ συσσώμου τῆς ἐξαρχίας, καθ' ἅς ἡ Ρωσική Σύνοδος ΕΔΕΧΘΗ, ΩΜΟΛΟΓΗΣΕΝ ΚΑΙ ΔΙΕΚΗΡΥΞΕΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ ΚΑΙ ΟΥΤΩ ΕΚΗΡΥΧΘΗ Η ΕΝΩΣΙΣ. ἐπί πᾶσι τούτοις ἡ Ἱερά Σύνοδος δέν ἀνησύχησεν ὡς πρός τό θέμα «χειροθεσία», καί δι' ἄλλους λόγους, ἀλλά πρό πάντων διότι ἤδη εἶχεν λάβει χώραν τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971 ἡ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ. Κατόπιν τούτων ἡ φερομένη ὡς «ἀπόφασις» τῆς Ρ.Σ., ἅμα τῆ ἐμφανίσει της, τέλος Νοεμβρίου 1971, οὐσία ΑΠΕΡΡΙΦΘΗ, ἐνῶ ἀπεκάλυψεν τήν παρωδίαν περί ἑνώσεως, ἐπί τῆς ὁποίας ἐστράφη ὅλη ἡ ἀνησυχία καί τό ἐνδιαφέρον τῆς Ἱ. Συνόδου.

 Τόν σάλον ὁ ὁποῖος ἐπηκολούθησεν, καθησύχασεν ὁ «ἡγούμενος» τῆς ἐξαρχίας εἰς τήν Ἀμερικήν, ἤτοι ὁ τότε ἀκόμη Πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος, ὅπως καί ἡ ἐξαρχία, οἱ ὁποῖοι ἑρμηνεύοντες τόν ὅρον διεβεβαίουν ὅτι «ὁ ὅρος χειροθεσία ἐχρησιμοποιήθη καί πράγματι ἐγένετο ἐν Ἀμερικῆ ὡς ἐπί ΣΥΓΧΩΡΗ­ΤΙΚΗΣ ΕΥΧΗΣ, δεδομένου ὅτι καί εἰς τούς ἐξομολογουμένους (καί εἰς πλείστας ἄλλας περιπτώσεις) γίνεται ἐπίθεσις χειρῶν ὅτε ἀναγινώσκεται ἡ συγχωρητική εὐχή!».

 ― Ἐν τέλει τά περί συγχωρητικῆς εὐχῆς δίς διεβεβαίωσεν καί ὁ Πρόεδρος τῆς τότε Ρωσικῆς Συνόδου, ὁ Φιλάρετος, ἐνῶ ἐπί τοῦ κυρίου θέματος τῆς ἑνώ­σεως, ἥτις θά προέκυπτεν ἀληθής καί πραγματική κατόπιν τῆς κοινῆς Πίστεως, ἤτοι, τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλη­σίας, δυστυχῶς, ὁ ἴδιος πρόεδρος τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, «ὡμολόγησεν» τήν ἰδίαν ἀκριβῶς «ὁμολογίαν», τήν ὁποίαν ἐκήρυσσεν ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστο­μος Καββουρίδης!!!

 ― Ὡσαύτως καί ὁ τότε φερόμενος ὡς Ἀρχιεπίσκοπος τῶν Φλωρινικῶν Αὐξέντιος, κατά μῆνα Δεκέμβριον τοῦ 1971, ρητῶς καί κατηγορηματικῶς διαμαρτύρεται ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ΠΑΡΕΣΠΟΝΔΗΣΕΝ καί ἀνεγνώρισεν τάς ἐκ τοῦ Ματθαίου ἐπισκοπικάς χειροτονίας»(!), ἐνῶ ἀπεκάλυψεν ὅτι ἡ συμφωνία, ἡ ὁποία εἶχεν προηγηθεῖ, ἦτο νά ἀναχειροτονηθοῦν ἤ χειροθετηθοῦν οἱ Ματθαιϊ­κοί Ἐπίσκοποι καί μάλιστα οὐχί ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἀλλ' ὑπ' αὐτοῦ τοῦ ἰδίου καί τῆς «συνόδου» του(!), εἰς τήν ὁποίαν, ἡ Ρ.Σ., κατά τά προσυμπεφωνη­μένα, θά παρέπεμπεν τήν «τακτοποίησιν τοῦ φλέγοντος θέματος, καί δέν θά ἐνήργει οὐδέν ἐπί τῆς οὐσίας!».

 Κατόπιν αὐτῶν ὅλαι αἱ προσπάθεια, θυσίαι, καί ἀγῶνες τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἐπεκεντρώθησαν καί ἑστιάσθησαν εἰς τήν ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, διά νά μή καταγγελθῆ καί ἀποκηρυχθῆ ἡ «μετέωρος» καί ὡς «πλαστή» προκύψασα ἕνωσις! Δυστυχῶς αὐτό μετά πέντε ἐτῶν ἀγῶνας, ἀπεδείχθη ἀδύνατον διό τό 1975 καταγέλθη ἡ ψευδοένωσις καί διεκόπη κάθε κοινωνία μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ δέ ψευδοαπόφασις, μή γενομένη ποτέ δεκτή, πλέον δέν θεωρεῖται κἄν ὡς ὑπαρκτή.

 6. ΕΦΡΥΑΞΕΝ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΟΥ

 ― Ὑπό τό φῶς ὅσων ἐλέχθησαν, οἱ Φλωρινικοί καί οἱ ἡμέτεροι ὡς δαιμονι­σμένοι καί ἐπίορκοι δέν ἡσυχάζουν! Ἀφοῦ πρό πολλοῦ εἰσῆλθεν καί ἐνεθρονί­σθη εἰς τάς καρδίας των ὁ Διάβολος, ἤρχισαν νά μελετοῦν τόν τρόπον διά τοῦ ὁποίου τήν γενομένην ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ θά τήν μετέτρεπον καί θά τήν ἐπέβαλλον ὡς εἰς «χειροθεσίαν», κατά τόν Η΄ Κανόνα, ὅστις, τό τονίζομεν, ἀφορᾶ εἰς σχισματικούς, ὅταν ἐπιστρέφουν εἰς τήν ἐκκλησίαν! Ἐν προκειμένω ἑστίαζον εἰς τό πῶς θά δώσουν ὕπαρξιν τινά καί κῦρος εἰς τήν ψευδοαπόφασιν τῶν Φλωρινικῶν.

 ΤΟ ΣΧΕΔΙΟΝ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΕΙ!

 Ὁ τότε ἀκόμη ἰσχυρός Πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος, ὅπως προέκυψεν ἐκ τῶν κατόπιν ἐνεργειῶν του, φέρεται νά ἡγεῖτο τοῦ νέου αὐτοῦ κινήματος, δηλαδή νά ἐξευρεθῆ τρόπος ὥστε ἡ Συγχωρητική εὐχή, ἡ ὁποία ἐγένετο δεκτή, νά μετατραπῆ καί ἐπιβληθῆ ὡς «χειροθεσία», συμφώνως πρός τήν ψευδοαπόφα­σιν!

 Πρός τόν σκοπόν, αὐτόν στήνεται Διαβολικόν Κέντρον εἰς τά Ἀθίκια τῆς Κορινθίας, τό ὁποῖον νύκτα καί ἡμέρα μελετᾶ αὐτό τό Σατανικόν νέον σχέδιον! Εἰς τό πλαίσιον αὐτό ὁ Εὐγένιος Τόμπρος, ἀμέσως μετά τόν Νοέμβριον τοῦ 1971, ἐκδίδει τά ὑπ' ἀριθμ. 1 καί 2 τεύχη τοῦ «ΚΗΡΥΚΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» (Κ.Ε.Ο.), μηνῶν Ὀκτωβρίου καί Νοεμβρίου 1971, εἰς τά ὁποῖα ἀφ' ἑνός δημοσιεύει τήν ἤδη ἀπορριμμένην ψευδοαπόφασιν, ἐνῶ, καί ἐκτός αὐτῆς, ἰδιαιτέρως κάμνει λόγον καί προβάλλει τήν «χειροθεσίαν» ὑπονοῶν ταύτην ὡς δῆθεν συγχωρητι­κήν εὐχήν! Ἐλεγχθείς, διά τήν ἐνέργειάν του, ὡς ἀπό θέσεως Παπίσκου ἀπεφαί­νετο: «εἴπαμε ὅτι ἐν προκειμένω οἱ Ρῶσοι τῆς Διασπορᾶς λέγοντες «χειροθεσίαν», ἐννοοῦν τήν ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν ὡς ἐπί Ἐξομολογουμένων»!

 ― Ὁ Εὐγένιος Τόμπρος, ὁ Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος καί μακρά σειρά παρομοίων συνεργατῶν των, μή ἐξαιρουμένων καί τῶν Νεοημερολογιτῶν, μέ τούς ὁποίους ὁ πρῶτος εἶχεν ἀναπτύξει μεγάλην δραστηριότητα καί μάλιστα καί μέ τόν τότε Πρωθυπουργόν καί Πρόεδρον τῆς Δημοκρατίας, τόν Γεώργιον Παπαδόπουλον, ἤδη φθίνοντος τό 1972 εἶχον πράγματι ἐξεύρει ΓΟΗΤΕΥΤΙΚΟΝ σχέδιον προδοσίας! Τοῦτο συνίστατο εἰς τήν ὑπαγωγήν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τό δοκιμαζόμενον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καί κατόπιν τούτου τήν ἀναγνώρισιν τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.» ὡς δευτέρας ἐκκλησίας ἐν Ἑλλάδι! Τοῦτο ὅμως θά ἐγίνετο ὑπό τόν ὅρον, ἔστω καί σιωπηλῶς, ὅτι θά ἰσχύουν ὅσα ἀναγράφονται εἰς τήν φερομένην ὡς ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ρητῶς ὁμιλεῖ περί «χειροθεσίας»! Εἰς τά πλαίσια αὐτά, ἀνατεί­λαντος τοῦ ἔτους 1973, ἤδη ὁ Εὐγένιος προβαίνει, μέσω τῆς ἱερᾶς Συνόδου, εἰς ἐκλογήν καί χειροτονίαν ἕξι νέων ἐπισκόπων καί συγκροτεῖ 12μελῆ ἱεράν Σύνοδον, διότι αὕτη ἦτο προϋπόθεσις διά τήν ὑπό τοῦ Κράτους ἀναγνώρισιν τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.» ὡς β΄ ἐπισήμου Ἐκκλησίας, ἀπό τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων!... Πάλιν ὅμως ἡ δεξιά τοῦ Κυρίου παρεμβαίνει ὀφθαλμοφανῶς καί ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΙΟΡΤΟΠΟΙΕΙ καί αὐτό τό νέον σχέδιον! Πῶς; Ἀφ' ἑνός μέ τήν κατά τό 1974 πτῶσιν τοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου, ἀφ' ἑτέρου δέ καί μέ τήν πτῶσιν καί αὐτοπεριθωριοποίησιν τοῦ Εὐγενίου Τόμπρου, ὅστις ἔκτοτε παρέμεινεν ἀσθενῶν καί ἀδρανής μέχρι τοῦ θανάτου του!...

 8. ΑΛΛΑΙ ΣΑΤΑΝΙΚΑΙ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ
ΕΝΩ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ

 Συνεχίζονται ὅμως καί ἄλλα σχέδια, ὑπό τῆς ἰδίας τῆς ἐξαρχίας, ἡ ὁποία ἤδη προέκυψεν ὡς ὑποχειρία τῶν Φλωρινικῶν καί ὄχι μόνον, ἀφοῦ παραλλή­λως ἐνεργοποιεῖται καί ὁ Νεοημερολογιτισμός καί ἀπό κοινοῦ ἀλλά καί χωριστά, ἀμφότερα τά μέτωπα, ἐπιχειροῦν νά περάσουν ὁπωσδήποτε τήν γενομένην ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ ὡς «χειροθεσίαν», κατά τήν ΨΕΥΔΟΑΠΟ­ΦΑΣΙΝ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου δῆθεν, οὐσία δέ τῶν Φλωρινικῶν!

 Ἐπίστευον ὅτι μέ τόν προπαγανδιζόμενον ὅρον περί «χειροθεσίας», τελικῶς θά ἐπολοῦτο κάθε ἀντίδρασις, ὥστε δολίως θά ἠδύναντο νά μετατρέψουν καί νά ἐπιβάλουν τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς «χειροθεσίαν» κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου! Ἰδιαιτέρως τό συνεχῶς συνεδριάζον Σατανικόν συνέ­δριον εἰς τά Ἀθίκια Κορινθίας, προετοιμάζεται πυρετωδῶς πρός αὐτόν σκοπόν! Δηλαδή νά μήν «σοκάρη» ὁ ὅρος «χειροθεσία» καί οὕτω, τῶν συνθηκῶν ἐξα­σφαλισθεισῶν, ἀνωδύνως νά ἐπιβάλουν τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθε­σίαν! Ἐπί τούτω ἐπελέγησαν ὅπως στηρίξουν καί προωθήσουν αὐτό τό σχέδιον προδοσίας, δύο μόλις χειροτονηθέντες ἐπίσκοποί μας, ἤτοι ὁ τότε Ἀργολίδος Παχώμιος καί ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος, ἐνῶ τελευταῖος ἐπιλέγει νά ἐνισχύση καί ἐπισφραγίση αὐτό τό Σατανικόν σχέδιον ὁ τότε ἀκόμη Κορινθίας Κάλλι­στος! Πῶς; Τίνι τρόπω; ἰδού!

 9. ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΣ ΠΡΟΔΟΤΗΣ Ο ΔΟΛΙΟΣ ΠΑΧΩΜΙΟΣ!

 ― Ὁ μέν Ἀργολίδος Παχώμιος πείθεται, (ἤ αὐτός προσφέρεται ὡς δόλιος καί προδότης), καί ἤδη κατά τό 1974, ἐν κρυπτῶ συντάσσει μακροσκελές Σατανικόν κείμενον, μέ τό ὁποῖον ὡς «Ἀρχιερεύς διαβεβαιοῖ καί προσυπογράφει ὅτι καί ἐν Ἀμερικῆ ἤ δύο ἐπίσκοποι τῆς ἐξαρχίας μας ἐδέχθησαν ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ ὡς ἐπί σχισμα­τικῶν ἀλλά καί ἐν Ἑλλάδι ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐπίσης ἐδέχθη τήν ἰδίαν ΧΕΙΡΟΘΕ­ΣΙΑΝ...»! Τό κείμενον ὅμως αὐτό δέν τό ἀπεκάλυψεν, διότι θά ἐλιθοβολεῖτο εἰς τήν κυριολεξίαν, ἀλλά τό ἐκράτησεν μυστικόν καί ἀπόρρητον, τό ἐχαρακτήρι­σεν δέ καί ὡς «ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΙΚΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ», χωρίς νά ἀναφέρη ὁ δόλιος, πρός ποῖον ἀπευθύνει τήν «ἐξομολόγησίν» του καί διατί τήν ἐνέργειάν του ταύτην τήν Διαβολικήν τήν χαρακτηρίζει καί ὡς «ἐξομολόγησιν»!... Ἄς σημειω­θῆ ὅτι τό ἔγγραφον τοῦτο ἐτήρησεν μυστικόν καί ἀπόρρητον μέχρι τό 2003, τό δέ 2007, ἤτοι μετά 33 ὁλόκληρα ἔτη, ἀπετόλμησαν, ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ ΒΕΒΑΙΩΣ, νά διακηρύξουν ὅτι τό 1971 ἐδέχθησαν χειροθεσίαν καί πλέον διά νά καθαρίσουν ἑαυτούς καί τήν ἐκκλησίαν, ἐκ τοῦ μιάσματος τῆς χειροθεσίας, τήν ἀποκηρύσ­σουν καί τήν καταδικάζουν!! ἀλλοίμονον ἄν ἔτσι ἀντιμετωπίζοντο τοιαῦται ἱεροσυλίαι, ἀπάται καί βλασφημίαι κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος!...

 10. Ο ΔΕΙΛΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΝΔΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ!

 ― Ὁ δέ Πειραιῶς Νικόλαος, ὀλιγότερον τολμηρός πλήν περισσότερον ἀνόη­τος ἤ πονηρός(;), ἀντιμετωπίσας ἐπίσης ἀπό τό 1974, στημένα καθ' ἡμᾶς, Ποινι­κά Δικαστήρια ἐπί «ἀντιποιήσει ἐκκλησιαστικοῦ λειτουργήματος», ἠπειλεῖτο μέ σοβαράν ποινήν φυλακίσεως! Συγκεκριμένως ὁ Νεοημερολογίτης Πειραιῶς Χρυ­σόστομος Ταβλαδωράκης μηνύει τόν μόλις πρό ἔτους χειροτονηθέντα εἰς ἐπίσκοπον Πειραιῶς Νικόλαον, ὡς ψευδεπίσκοπον καί ὅτι ὡς τοιοῦτος ἀντι­ποιεῖται ἐκκλησιαστικοῦ λειτουργήματος, διό ζητεῖ τήν κεφαλήν του ἐπί πίνακι. Παραλλήλως προβάλλει ὡς μάρτυρας τόν Ἀρχ/την Χριστόδουλον Παρασκευαΐ­δην καί τόν ἐπίσης Ἀρχιμανδρίτην Μελέτιον Καλαμαρᾶν. Πρό αὐτοῦ τοῦ καθ' ἡμᾶς, στημένου δικαστηρίου, ὁ Νικόλαος διά νά ἀπαλλαγῆ, ἀνακρινόμενος καί ἀπολογούμενος ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι Κανονικός καί Ἔγκυρος ἐπίσκοπος Πει­ραιῶς, καί πρός τοῦτο ἐπικαλεῖται ἀλλά καί καταθέτει τήν ψευδοαπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ἔκαμε δηλαδή, αὐτό τό ὁποῖον ἐπεδιώκετο τόσον ἀπό τόν μηνυτήν του ὅσον καί ἀπό τούς μάρτυρας καί ἐν ἑνί λόγω ἀπό τόν Νεοημερολο­γιτισμόν! Οὗτος ἐδέχθη καί ὡμολόγησεν πλείονα καί μείζονα τοῦ ἀργολίδος καί δή κατά τόν πλέον ἐπίσημον τρόπον, ἤτοι:

 α) Ἐδέχθη χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα, ὡς χειροτονηθείς ὑπό ἤδη χει­ροθετημένων ἐπισκόπων.

 β) Ἦτο μέν μέχρι τό 1971 σχισματικός καί ἔναντι τῶν Φλωρινικῶν καί ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὅμως ἀπεκατεστάθη διά τῆς χειροθεσίας τό 1971 καί

γ) Εἶναι ὑποχρεωμένος ὁ μηνυτής καί το δικαστήριον νά τόν ἀναγνωρίσουν ὡς Κανονικόν καί νόμιμον ἐπίσκοπον, διότι δυνάμει τῆς ἀναφερομένης χειροθεσίας, οὐσία ἔχει τήν χειροτονίαν του ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου καί μέσω αὐτῆς ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, μετά τοῦ ὁποίου εὑρίσκεται εἰς κοινωνίαν ἡ ἐν λόγω Σύνοδος! Πρός τί λοιπόν νά διώκεται;

 Αὐτός ἦτο καί παρέμεινεν ὁ ἐξελιχθείς ἐπί τά χείρω «Πειραιῶς» Νικόλαος!... Περιττόν νά εἴπωμεν ὅτι οὗτος, μετά ταῦτα, ἠθωώθη πανηγυρικῶς, ἐνῶ... «κατησχύνθησαν»(!) ὁ Μηνυτής καί οἱ Μάρτυρες ἀπολύτως συμφώνως πρός τόν σκοπόν, ὅν εἶχον!!!

 11. Ο ΜΑΤΑΙΟΦΡΩΝ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΟΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ, ΩΣΤΟΣΟΝ
«ΤΙΜΙΩΤΕΡΟΣ» ΤΩΝ ΠΑΧΩΜΙΟΥ ΚΑΙ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

 Τελευταῖος διά τόν ἴδιον σκοπόν, δηλαδή νά περάση ἡ συγχωρητική εὐχή ὡς «χειροθεσία», χρησιμοποιεῖται ὁ τότε Κορινθίας Κάλλιστος. Οὕτος τό 1976 «ὀρθώνει» τό ἀνάστημά του καί δηλώνει ἐγγράφως ὅτι:

 α) Συμφώνως πρός τήν ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ἱερά Σύνοδος πρέπει νά προχωρήση ἀμέσως εἰς ἕνωσιν μετά τῶν Σχισματικῶν Φλωρινικῶν, καί τοῦτο ἐπί τῶ σκοπῶ ὄχι τόσον τῆς «ἑνώσεως» ἀλλά τῆς οὕτω πως ἀναγνω­ρίσεως καί ἐφαρμογῆς τῆς ἀποφάσεως τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία διέτασσεν, να σπεύσουν οἱ Ματθαιϊκοί πρός ἕνωσιν μετά τῶν Φλωρινικῶν και

 β) Δηλώνει, διά πρώτην φορά, ὅτι αὐτός, τήν 17ην Σεπτεμβρίου 1971 ἐδέχθη, ὅπως ἀναφέρει ἡ ἀπόφασις, χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκου­μενικῆς καί ΟΧΙ Συγχωρητικήν Εὐχήν, ὅπως αὐτός ὁ ἴδιος ἐδήλωσεν τό 1971 ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ του ἐξ Ἀμερικῆς! Δηλαδή ὑπαναχωρεῖ, ἐκθέτει τόν ἑαυτόν του ὡς ἐπίσκοπον, καθίσταται βλάσφημος καί σχισματοαιρετικός, καί ταῦτα διότι προφανῶς ἐπίκειτο ἡ ἀνοικτή ὁμαδική ἐπίσημος γενική ὑπαναχώρησις, ἐκ τῆς πράγματι γενομένης δεκτῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς, εἰς τήν παντί σθένει προπαγανδιζομένην «χειροθεσίαν»! ΑΠΕΤΥΧΕΝ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΕΚΡΗΞΙΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ διότι οὐδείς ἐκ τῶν μελῶν τῆς ἱερᾶς Συνόδου ἐτόλμησεν νά συμφω­νήση καί νά στηρίξη τήν ὑπαναχώρησιν τοῦ Καλλίστου, (πλήν τοῦ τότε Κιτίου Ἐπιφανίου, ὅστις ἁπλῶς δέν συνεφώνει εἰς τά κατά τοῦ Καλλίστου μέτρα, περί καθαιρέσεώς του, ἐνῶ ἐτέθη καί ὡς κεφαλή εἰς τό κίνημα περί ἑνώσεως μετά τῶν Φλωρινικῶν). Οὕτω ὁμοφώνως ἡ Ἱερά Σύνοδος μέ τήν ὑπ' ἀριθμ. Πρωτ. 1353/28.10.1977 ὁμόφωνον ἀπόφασίν της καθήρεσεν τόν Κάλλιστον. Ἔκφρασις καί ἀπόδειξιςτοῦ πόσον ἀνόητον καί παράτολμον ἦτο τό σχέδιον τῆς ὑπαναχω­ρήσεως καί μεταλλάξεως τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς χειροθεσίαν, εἶναι τό γεγονός ὅτι τήν καθαιρετικήν ἀπόφασιν κατά τοῦ Καλλίστου ὑπογράφουν καί οἱ ἐν κρυπτῶ πλήν ἐπισήμως προδόται και ψυχροί ψεῦται καί ἀπατεῶνες (εἰς πνευματικόν ἐκκλησιαστικόν ἐπίπεδον), ἤτοι, οἱ τότε Ἀργολίδος Παχώμιος καί Πειραιῶς Νικόλαος! Προσοχή! Εἰς τό σημεῖον αὐτό δέον ΝΑ ΤΟΝΙΣΘΗ ὅτι οἱ δύο οὗτοι ἦσαν καί εἶναι πολλαπλῶς χείρονες τοῦ Καλλίστου, διότι ὁ μέν Κάλλιστος εἶπεν ὅτι αὐτός ἐδέχθη «χειροθεσίαν» τήν 17η Σεπτεμβρίου εἰς την Ἀμερικήν καί ὄχι ὅτι τήν ἐνήργησεν καί εἰς τά μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἐν Ἑλλάδι!!!

 12. Ο ΚΙΤΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΕΤΑΙ ΚΑΤΑΧΘΟΝΙΩΣ!

 Ἀμέσως μετά τήν καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου, ὅπως ἤδη ἐσημειώθη, ὁ Κιτίου Ἐπιφάνιος παντοιοτρόπως κινεῖται καί συνεργάζεται μέ κάθε περιθωριακόν ὑποκείμενον εἰς τό ἀνεξέλεγκτον κίνημα πρός ἕνωσιν μετά τῶν Φλωρινικῶν, πάντοτε ἐπί τῶ σκοπῶ νά ἐφαρμοσθῆ ἔστω καί εἰς ἕν σημεῖον ἡ ψευδοαπόφασις προκειμένου οὕτω αὕτη νά λάβη ὑπόστασιν καί κύρος!... Παραλλήλως ὅμως ὁ ἴδιος ἐπίσκοπος καί ἐπί τοῦ θέματος τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς, σαφῶς πλήν ἐν κρυπτῶ ἐγγράφως ποιεῖται λόγον περί χειροθεσίας! Τοῦτο προέκυψεν μόλις πρό ὀλίγων ἐτῶν (3-4) ὅτε ὁ ἁγιορείτης Μοναχός Αὐγουστῖνος (πνευματικόν τέκνον καί ὑποτακτικός τοῦ Ἁγιοβασιλειάτου Δαμασκηνοῦ), ἔφερεν εἰς φῶς μετά 30 ὁλόκληρα ἔτη, τό ἀπό 1977 σχετικόν μακροσκελές κείμενον τοῦ Ἐπιφανίου, διότι μετά τό 2005 ἐπέκειτο τό ἄδοξον καί μοιραῖον τέλος αὐτῆς τῆς καθαρῶς Διαβολικῆς ἐπιχειρήσεως, τήν ὁποίαν τόν Νοέμβριον τοῦ 2007 ἀπετόλμησεν ἡ ὁμάς ὑπό τούς πρώην Πειραιῶς Νικόλαον και πρ. Ἀργολίδος Παχώμιον! Οὗτοι ὡς γνωστόν, παντελῶς ἐσκοτισμένοι, ἀφοῦ ἐπί 34 ἔτη εἶχεν εἰσέλθει εἰς τάς καρδίας των ὁ Διάβολος τοῦ ψεύδους, τῆς ἀπάτης και τῆς βλασφημίας, συνέταξαν (τούς συνέταξαν τρίτοι, γνωστοί τοῖς πᾶσιν) τήν γελοῖαν πλήν βλάσφημον ἐγκύκλιον, μέ Α.Π. 3280/28.11.2007! Μέ αὐτήν, ἀφ' ἑνός περί τάς 8-10 φοράς, διακηρύσσουν ὅτι ἔχουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948 ὑπό τοῦ τότε Βρεσθένης Ματθαίου, παραλλήλως ὅμως, ἐπίσης περί τάς 8-10 φοράς, διακηρύσ­σουν ὅτι «ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΥΝ» τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971 καί τήν καταδικάζουν! Δυστυχῶς αὐτοί οἱ ἄνθρωποι φοροῦν τό ράσον τοῦ Κληρικοῦ και ἀντιποιοῦνται τούς ὀρθοδόξους λειτουργούς!

Τό δέ χειρότερον ὅτι τούς ἀκολουθοῦν πρώην πιστοί ζηλωταί ὀρθόδοξοι! Ἡ Σατανική των δολιότης-ἀπάτη ἔγκειται εἰς τό ἀναμφισβήτητον γεγονός ὅτι εἰς τήν ἐν λόγω πρᾶξιν των δηλώνουν ἐπισήμως πλήν ΨΕΥΔΩΣ ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971 ἐδέχθη «χειροθεσίαν»(!) καί ὅτι αὐτοί τήν ἀπο­κηρύσσουν, ὅπως καί ἄν ἔγινεν, καί, κατά τήν ἀπό Ὀκτωβρίου 1991 «ἐγκύκλιον ἐπιστολήν» τοῦ Εὐθυμίου Ἐπιφανίου, ἔσωσαν τήν ἐκκλησίαν ἐκ τῆς ἀμαρτίας τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971!! Ἰδού ἡ συνέχεια καί ἀδιάσπαστος ἑνότης τῶν δύο Σατανικῶν κινημάτων, τά ὁποῖα κατέληξαν εἰς δεινάς Ἐκκλησιαστικάς Σχισματοαιρέσεις, ἤτοι, τῶν πέντε καί τῶν Νικολαϊτῶν! Ἐξ αὐτῶν τό μέν πρῶτον ἐφεῦρεν την «Νεοεικονομαχίαν», τό δέ δεύτερον τό «περί ἀνάρχου»!!! ὡστόσον ὅμως πρέπει να λεχθῆ ὅτι ἡ λεγομένη «σύνοδος» τῶν Νικολαϊτῶν, ὡς φορεύς καί ἐκφραστής τοῦ ἱεροσύλου ψεύδους-ἀπάτης περί «χειροθεσίας», τό 2007 ὑποστα­σιοποίησεν δι' ἑαυτήν και μόνον τήν ἀνυπόστατον «χειροθεσίαν»(!), ἐνῶ ἡ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί πάλιν παρέμεινεν ἄθικτος καί ἑπομένως ΚΑΘΑΡΑ ΓΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΟΠΟΣ. Προε­τάχθη τό γεγονός τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 2007, διότι ἀποτελεῖ ἀδιάσπαστον συνέ­χειαν τῶν ἐνεργειῶν ἐκείνων τῶν πρωίμων προδοτῶν (1974), ἤτοι τοῦ Νικολάου καί Παχωμίου, οἱ ὁποῖοι ἔκλεισαν τόν διαβολικόν των ρόλον (1974-2007) μέ τήν «ἀποκήρυξιν» τῆς ἀνυποστάτου χειροθεσίας!

 13. ΤΟ ΣΑΤΑΝΙΚΟΝ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΜΑΚΡΗ (ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ)

 Τό ἴδιον σχέδιον τοῦ Εὐγενίου Τόμπρου, τό ὁποῖον προανεφέραμεν καί τό ὁποῖον συνέτριψεν ἡ δεξιά τοῦ Κυρίου τό 1974, δεν ἐγκατέλειψεν ὁ ἐξ ἀρχῆς μυημένος εἰς αὐτό, ὁ τότε Ἀττικῆς Ματθαῖος Μακρῆς! Οὗτος πλήν τῆς δῆθεν τότε «καλῆς συμ­βουλῆς» του, με τήν ὁποίαν ἐμπιστευτικῶς συνεβούλευεν, «μή μιλᾶτε, μή δημιουρ­γεῖτε θέματα ἐπί τῆς λεγομένης χειροθεσίας, διότι μετά ἀπ' αὐτήν μᾶς ἀναγνωρί­ζουν ὅλοι καί κερδίζουμε ὅλες τίς δικαστικές ὑποθέσεις», ὅταν ἐδέχετο παρατηρή­σεις, διευκρίνιζεν ὅτι, «ναί, συγχωρητική εὐχή ἐδέχθη ἡ ἱερά Σύνοδος»!!!

 Οὕτως, ὁ Ματθαῖος Μακρῆς καθ' ὅλην τήν δεκαετίαν 1980-1990, δέν ἔπαυσεν νά ἐπιδιώκη τήν ἐφαρμογήν τοῦ σχεδίου τοῦ Εὐγενίου Τόμπρου, περί ὑπαγωγῆς μας εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καί ἀναγνωρίσεως τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλη­σίας ὡς «β΄ Ἐκκλησίας Παλαιοημερολογιτῶν», ἤτοι, προέκτασις τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων εἰς τήν Ἑλλάδα! Κατά τήν ἐν λόγω περίοδον, ἐπεδίωξεν καί ἐπραγματοποίησεν ἐπί τῶ σκοπῶ τούτω, τρεῖς συναντήσεις-συσκέψεις μετά πα­ραγόντων τόσον τῶν ἑκάστοτε Κυβερνήσεων, ὅσων καί θρησκευτικῶν προσώ­πων διακειμένων ὑπέρ τοῦ δοκιμαζομένου (ἐκ τῆς λειψανδρίας) Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων. Κατ' αὐτάς, εἰς μέν τάς δύο πρώτας συμμετείχομεν ἡμεῖς ὁ Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, ὁ Μηνᾶς Κοντογιάννης (καί ὡς Ἱερομόναχος Κήρυκος) καί ἀσφαλῶς ὁ ἀττικῆς Ματθαῖος. Τό ὅλον θέμα ἀντιμετωπίσθη ἐκ μέρους μας εὐθέως καί μέ ὀρθόδοξον παρρησίαν, διότι πάντοτε ἐδηλοῦμεν ὅτι: «Ναι θέλωμεν τήν ἕνωσιν μεθ' ἁπάντων πλήν αὕτη δέν νοεῖται ἐκτός Ὀρθοδοξίας, ἤγουν ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν...». Κατά τήν δευτέραν συνάντησιν, καθ' ἥν προεβλήθησαν καί τά περί τῶν μισθῶν καί συντάξεων καί ἄλλων πολ­λῶν πλεονεκτημάτων, καί πάλιν ἐδόθη ἡ ἰδία ἀπάντησις, ὁπότε κυριολεκτικά «ἐκραγείς» ὁ τότε Ἀττικῆς Ματθαῖος καί κτυπῶν τήν χεῖραν του ἐπί τῆς τραπέζης, εἶπεν πρός τούς συνομιλητάς μας: «Αὐτοί εἶναι πού σᾶς λέγω...»!

 Ἡ τρίτη συνάντησις ἐγένετο εἰς τό γραφεῖον τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, εἰς Περιστέριον, ἐνῶ συμμετεῖχον περισσότερα πρόσωπα, πλήν καί κατ' αὐτήν ἐδόθη ἡ ἰδία ἀπάντησις: «Δέν μᾶς συγκινοῦν οὔτε τά δωρεάν αὐτοκί­νητα, οὔτε τά ἀναδρομικά, οὔτε οἱ μισθοί καί αἱ συντάξεις... ἀλλά μόνον ἕν ἐπιζητοῦ­μεν: Τήν καλήν ὁμολογίαν καί ἐν ἐσχάτη ἀναλύσει διεκδικοῦμεν μόνον τήν Συνταγ­ματικήν μας ἐλευθερίαν...»!

 Κατόπιν καί αὐτῶν τῶν ἀποτυχιῶν, δυστυχῶς, ὁ Ματθαῖος καί πάλιν δέν παραιτεῖται, ἀλλά ἀπό τό 1991 ἐμφανίζεται να ὀργανώνη παρασύνοδον, εἰς τήν ὁποίαν πλήν τῶν Μεσσηνίας Γρηγορίου, Φθιώτιδος Θεοδοσίου, Κοζάνης Τίτου, καί Θεσσαλονίκης Χρυσοστόμου, εἰς τήν ἀρχήν συμμετεῖχον καί ὁ Νικόλαος καί ὁ Παχώμιος! Ἀπό τάς ἀρχάς τῆς ἐν λόγω περιόδου, διενοήθη καί ἐκαλλιέργησεν ἄλλον σατανικόν σχέδιον περί δῆθεν «Νεοεικονομαχίας», διότι μέσω αὐτῆς προέβλεπεν ὅτι θά περιθωριοποίει καί θά ἐξόντωνεν ὅλους τούς ἀντιδρῶντας εἰς τό συγκεκριμένον προδοτικόν του σχέδιον καί κυρίως ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐπεζήτουν τήν Κανονικήν λειτουργίαν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, την Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί πρό πάντων τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Οὗτος ἀντιποιούμενος τήν Ἱεράν Σύνοδον καί μέ βοηθούς του τόν Κύπριον Ἱερομόναχον Εὐθύμιον, τόν Ὀκτώβριον τοῦ 1991 ἐκδίδει ἐγκύκλιον-ἐπιστολήν, (την ὑπογράφει ὡς ἰδικόν του κείμενον ὁ ἀναφερθείς Ἱερομόναχος), εἰς τήν ὁποίαν διατυπώνονται δημοσίως καί «ἐπισήμως» αἱ περί «χειροθεσίας» ἄκρως Σατανικαί προπαγάνδαι! Γράφει συγκεκριμένως: «...ἠθετήσαμεν την τάξιν τῆς ἐκκλησίας, ἐξεφύγομεν τῆς γραμμῆς πλεύσεως καί παραδόσεως τοῦ Ἁγίου Πατρός Κυροῦ Ματθαίου Καρμπαθάκη καί ἐδέχθημεν χειροθεσίαν ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς... ἐπταίσαμεν καί διά τοῦτο παιδευόμεθα οὐχί ὡς ἄτομα ἀλλά ὡς ἐκκλησία καί ἐξηγοῦμαι, ἐφ' ὅσον: 1) μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971, 2) παραμένει ἡ ἐκφωνηθεῖσα βλασφημία τοῦ 1971(*)...». Καί συνεχίζων κηρύσσει μέ ἄκραν ὑποκρισίαν ἐπισήμως τήν σκευωρίαν περί δῆθεν «νεοεικονο­μαχίας», διότι ἐπίστευεν ὅτι μέσω αὐτῆς τῆς ἀπολύτως Διαβολικῆς στημένης κακοδοξίας του, θά κατέληγεν εἰς τό νά περιθωριοποιήση ὅλους τούς ὑπερμά­χους τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας (κληρικούς καί λαϊκούς), καί κατόπιν θα διώρθωνεν τήν «ἁμαρτήσασαν ἐκκλησίαν»(!), μέσω τῆς καταδίκης τῆς δῆθεν «χειροθεσίας» του, τήν ὁποίαν θά ἀπεκήρυσσον καί θα κατεδίκαζον!!! Ἰδού ἡ «πονηρία και γοητεία» τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Εὐθυμίου Ἐπιφανίου, ὁ ὁποῖος ἔγραφεν καί ἐποίει ὅτι ἠδύνατο, κυρίως κατ' ἐντολήν τοῦ τότε ἀκόμη θεωρουμένου ὡς «Ἀττικῆς» Ματθαίου Μακρῆ! Ἰδού ποίων τά Διαβολικά σχέδια ἀπετόλμησαν τόν Νοέμβριον τοῦ 2007 οἱ ἐσκοτισμένοι, ἐπίορκοι καί ἐκκλησιομάχοι ψευδεπί­σκοποι Νικόλαος, Παχώμιος καί ὅλοι οἱ λοιποί τῆς ὑπ' αὐτούς ὁμάδος! Ἰδού τί ἀκριβῶς γράφει εἰς τήν ἰδίαν παράγραφον τῆς «ἐγκυκλίου ἐπιστολῆς» του: «...εἶναι ἀνάγκη να προσευχηθῶμεν, νά ἐλέγξωμεν τήν παράνοιαν τῶν νεοφανῶν εἰκονομάχων, νά ζητήσωμεν ἀπό τήν σεπτήν ἱεραρχίαν μας τήν, τό συντομώτερον, κάθαρσιν ἀπό τούς κόλπους τῆς Έκκλησίας μας, τῶν κενολόγων εἰκονοκλαστῶν καί τῶν ὁμοφρόνων των τήν καταδίκην τούτων, ὅσον ὑψηλά καί ἄν εὑρίσκωνται...»!!! Αὐτό ἦταν τό σχέδιον τοῦ πάτρωνός του Ματθαίου Μακρῆ, μετά τήν ἐκ δευτέ­ρου ἀποτυχίαν τῆς ὑπαγωγῆς μας εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καί τῆς «ἀναγνωρίσεως» δυνάμει τῆς προπαγανδιζομένης «χειροθεσίας». Αὐτό ἀκριβῶς τό σχέδιον περί καταδίκης τῆς χειροθεσίας καί ἐξοντώσεων τῶν ἀνθισταμένων εἰς τά σχέδιά του, ἀπετόλμησεν τό 2003 καί τό 2007 τό διάδοχον κίνημα ὑπό τούς Νικόλαον καί Παχώμιον!

 Συμπερασματικῶς, λοιπόν, κατόπιν τῶν συνοπτικῶς παρουσιασθεισῶν φάσεων τοῦ Ἱεροῦ τῆς Ἐκκλησίας ἀγῶνος, ἀπό τό 1924 μέχρι τό 2011, προκύπτει ἀβιάστως ὅτι ἡ ἑβραιομασονία διά τοῦ Παπισμοῦ-Προτεσταντισμοῦ καί Οἰκου­μενιστικοῦ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ ἀλλά καί τοῦ νοσηροῦ καί ἀπαράδεκτον «ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ», δύο τινά ἐπολέμησεν, χωρίς ποτέ νά ἐπιτύχη καθολικόν ἀποτέλεσμα! Ποῖα εἶναι αὐτά; Νομίζω ὅτι σαφῶς προέκυψεν ὅτι πρόκειται περί τῆς ἀπό τήν ἑπομένην τῆς καινοτομίας ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ-ΕΚΚΛΗ­ΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν ἀπό τό 1935 καί 1948 ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΩΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΩΝ, ἤγουν τῆς ΑΔΙΑΚΟΠΟΥ καί ΓΝΗΣΙΑΣ ΑΠΟ­ΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ!

 Ὅθεν «Στῶμεν καλῶς, Στῶμεν μετά φόβου». (Πλείονα δύναται νά εὕρη ὁ κάθε ἀναγνώστης εἰς τό 3ον τεῦχος, ὑπό τον τίτλον «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ τοῦ Ἀρχ/του Εὐθυμίου Ἐπιφανίου» Ἀθῆναι Αὔ­γουστος 1992).

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (*) Βλέπε προηγούμενον σχετικόν ἐκτενές «ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΝ ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ...» ἐν τῶ 17ω τόμω 2006 τῆς «Ο.Π.», σελ. 285-324.

 (*) Ὁποία ἀνοησία, ὁποία γελοιότης!!!

 (*) Σημ. ἡμετέρα: ὡς βλασφημίαν ἐχαρακτήριζεν τήν ὑφ' ἡμῶν ταύτησιν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, διά καί ἐν τῆ ὁποία ἀεί Νηπιάζει, κηρύσσει, Σταυροῦται καί ἀνίσταται ὁ Χριστός! Δηλαδή κατά τόν ἐν λόγω Ἱερομόναχον εἶναι «βλασφημία»(!), ἡ πίστις ὅτι ὁ Χριστός παρατείνεται εἰς τούς αἰῶνας διά τῆς ἐκκλησίας Του! Δέν εἶναι βεβαίως τοῦτο παράξενον, διότι ὁ ἄνθρωπος σαφῶς καί ρητῶς διά τῆς «ἐγκυκλίου ἐπιστολῆς» του, κηρύσσει την βλασφημίαν-ψεῦδος περί «χειροθεσίας», διότι ἀμφισβητεῖ τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδό­ξου Ἐκκλησίας, καί σαφῶς ἔχει ἐπίγνωσιν ὅτι ἄν περάση τήν συγκεκριμένην βλασφη­μίαν-ψεῦδος περί δῆθεν χειροθεσίας, ἤδη, κατήργησεν καί ἐξηφάνησεν καί αὐτήν τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν!!!


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011