ΤΕΥΧΟΣ 199
  Ἰούλ.-Ᾱὔγ.-Σεπτέμβριος 2011
ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ
ΠΡΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΣ
ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΓΡΑΦΟΥΝ

Τοῦ Διευθυντοῦ τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς»

(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Μάιος-Ἰούνιος 2011)

5ον

Ἀπό τοῦ προηγουμένου τεύχους τῆς «Ο.Π.», καί ἀπό τήν παροῦσαν στήλην, ἠρχίσαμεν μέ ἰδιαιτέραν πνευματικήν ἱκανοποίησιν τήν ἀπάντησιν ἐπί τοῦ ἐρωτήματος-ἐνστάσεως ἐπί τοῦ θέματος, καθ' ὅ, ἐνῶ τό 1971 ἡ ἱερά Σύνοδος ΔΕΝ ΕΔΕΧΘΗ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ, ἀλλά κατ' ἄκραν οἰκονομίαν καί ὑπό σαφεῖς καί ρητούς ὅρους ΑΠΛΗΝ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ καί ταύτην μόνον ἐπί τῶν ἐπι­σκόπων, ἐνῶ παρέμεινεν «ἄθικτος» ἤ ἄκρως ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ καί ΑΛΛΟΠΡΟ­ΣΑΛΛΟΣ φερομένη ὡς «ἀπόφασις» τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ὑπῆρξεν τῆ οὐσία κατασκεύασμα τῶν Φλωρινικῶν καί ὄχι μόνον! Συγκεκριμένως εἰς τό προηγούμενον ἄρθρον ἀνεφέρθημεν:

 α) Εἰς τό ἀπό τό 1950 σχέδιον-σκευωρίαν τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, τονίσαντες ὅτι ἀπό τό 1935 καί ἐξαιρέτως ἀπό τό 1948, Νεοημερολογιτισμός καί Φλωρινισμός, ἔστρεψαν ὅλας τάς ἐπιθέσεις των κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδο­χῆς, διότι ἀπό κοινοῦ εἶχον πιστεύσει ὅτι ἦτο εὔκολον νά τήν προσβάλουν, ἐνῶ δέν διενοοῦντο καί ΔΕΝ ΔΙΑΝΟΟΥΝΤΑΙ καί σήμερον, νά διαλεχθοῦν ἐπί τοῦ θέματος τῆς ἀπό τό 1924 ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδό­ξου Ἐκκλησίας, καθ' ἥν ἀπό τό 1924 ὁ Νεοημερολογιτισμός ἀποτελεῖ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑ!...

 β) Εἰς τάς πρό τοῦ 1970-1971, προετοιμασίας καί «ἐπιχειρήσεις» πρός ἐφαρ­μογήν τοῦ περί χειροθεσίας σχεδίου τοῦ πρ. Φλωρίνης, καί συγκεκριμένως εἰς τήν ἀπό 1970 ἐκ μέρους τῶν Φλωρινικῶν σύστασιν εἰδικῆς ἐπιτροπῆς διά τό θέμα αὐτό.

 γ) Εἰς τόν πρωτεύοντα ρόλον, τόν ὁποῖον ἐπισήμως διεδραμάτισεν ὁ Μονα­χός Βίκτωρ Ματθαίου ἀπό τήν 11ην/24ην.5.1971.

 δ) Εἰς τήν τελικήν ἀποτυχίαν καί συντριβήν τοῦ σχεδίου-σκευωρίας, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ τῆς ἐξαρχίας τήν 3ην ὀκτωβρίου 1971.

 ε) Εἰς τήν ἱεράν Σύνοδον τῆς 8ης Ὀκτωβρίου 1971, καί τέλος εἰς τό ἱστορικόν Συνοδικόν Συλλείτουργον τῆς 15ης/28ης Ὀκτωβρίου 1971, καθ' ὅ ἡ Ἱερά Σύνοδος, διά τήν ἀγάπην καί ἑνότητα, ἐδέχθη καί ἐνήργησεν τήν συγχωρητικήν εὐχήν καί

 στ) Ἐτονίσθη ὅτι περίπου ἕνα μῆνα καί περισσότερον μετά ἀπό τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου, ἤτοι, τήν ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀποδοχήν τῆς συγχωρη­τικῆς εὐχῆς, ὁ Φλωρινικός Μοναχός Βίκτωρ, ἐπαρουσίασεν τήν ἀνυπόγραφον, ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗΝ καί ΑΛΛΟΠΡΟΣΑΛΛΟΝ «ἀπόφασιν» τῆς δῆθεν Ρωσικῆς Συνό­δου, οὐσία δέ τῶν Φλωρινικῶν.

ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ
ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΑΒΕΒΑΙΟΥΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ
ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ ΟΤΙ Η Ι. ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ
ΔΕΝ ΕΔΕΧΘΗ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ ΑΛΛ' ΟΥΔΕ ΚΑΝ
ΕΤΕΘΗ ΤΟΙΟΥΤΟΝ ΘΕΜΑ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΕΝΑ
ΜΗΝΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 15ην/28ην ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1971

 Ἐνῶ ταῦτα πραγματικῶς ἔλαβον χώραν ἀπό τήν 3ην ἕως καί τήν 15/28ην Ὀκτωβρίου 1971, φθίνοντος τοῦ 1972 καί ἰδιαιτέρως κατά τό 1973 καί 1974 τό κέντρον τό ὁποῖον εἶχον στήσει εἰς τά Ἀθίκια Κορινθίας (Ἱ. Μονή Ἀρχαγγέλων), ὁ τότε Κορινθίας Κάλλιστος, ὁ Καλλιόπιος, ὁ Καλλίνικος, ὁ Παχώμιος καί ὅλοι οἱ ἐκ τοῦ ἐγγύς καί μακράν συμμετέχοντες, προωθεῖ σχέδια ἐπί τῶ σκοπῶ ὅπως πολύ γρήγορα δημιουργήσουν τάς προϋποθέσεις, αἱ ὁποῖαι θά τούς ἐπιτρέψουν νά μετατρέψουν καί ἐπιβάλουν τήν Συγχωρητικήν εὐχήν εἰς «χειροθεσίαν» ὡς ἐπί σχισματικῶν, βασιζόμενοι εἰς αὐτήν ταύτην τήν ΨΕΥΔΟΑΠΟΦΑΣΙΝ, ἀγνοοῦντες οἱ ἐσκοτισμένοι ὅτι:

 α) Ἐπιστρέψασα ἡ ἐξαρχία τήν 3ην Ὀκτωβρίου 1971 διαβεβαίωσεν ἐν ὠμοφο­ρίω καί ἐπιτραχηλίω καί ἐνώπιον τῆς Ἱ. Συνόδου, τήν 8ην Ὀκτωβρίου, ὅτι ἐδέ­χθη ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν.

 β) Ἀγνοοῦν ὅτι τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου, ἄκρως οἰκονομικῶς καί ὑπό ὅρους καί προϋποθέσεις, ἐγένετο ἀποδεκτή καί ἐφηρμόσθη αὐτή ἡ συγχωρητική εὐχή. Ὡστόσον ὅλας των τάς ἐλπίδας ἤντλουν καί ἐστήριζον ἐπί τῆς «Πόρνης ἀποφά­σεως» τῶν Φλωρινικῶν, ἡ ὁποία ἐνεφανίζετο ὡς δῆθεν ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ἐν προκειμένω καί πάλιν φέρονται ὡς νά ἀγνοοῦν ὅτι ἡ ἀπόφασίς των αὕτη δέν ἐγένετο δεκτή οὐδ' ἐπί μίαν στιγμήν καί ὅτι ἅμα τῆ ἐκ τῶν ὑστέρων ἐμφανίσει της, αὕτη δέν ἐλήφθη ὑπ' ὄψιν ἀλλά καί ΑΠΕΡΡΙΦΘΗ, διότι πρω­τίστως ἐξ αὐτῆς σαφῶς προέκυπτεν ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν ἐδέχθη καί δέν διεκήρυξεν τήν ὁμολογίαν-ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!

 Ὁ καταχθόνιος ρόλος τοῦ Παχωμίου!

 Ὡστόσον ἐπιχειρεῖται γενική καί συστηματική «πλύσις ἐγκεφάλων» μέ αὐτήν τήν ἐπίμονον προπαγάνδα περί «χειροθεσίας» πρός ἐξοικείωσιν μέ τόν ὅρον, καθώς καί περί ἑνώσεως, ἐνῶ ὁ μόλις τότε ἀναδειχθείς ὡς Ἐπίσκοπος Ἀργολίδος κ. Παχώμιος Ἀργυρόπουλος συντάσσει μυστικόν καί ἀπόρρητον Σατανικόν κείμενον, τό ὁποῖον ἀποκαλεῖ «ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΙΚΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ»! Δι' αὐτοῦ ὡς γνωστόν «διαβεβαιοῖ ὅτι τόσον ἡ ἐξαρχία εἰς τήν Ἀμερικήν, ὅσον καί ἡ Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν Ἑλλάδα, ἐδέχθησαν χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου»! Δηλαδή καί ὁ μόλις ἐπισκοποποιηθείς Παχώμιος γράφει ἀκριβῶς ὅσα οἱ Φλωρινικοί διετύπωσαν εἰς τήν λεγομένην «ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου», πλήν ὅμως ὅλως ἀνοήτως, διότι ἡ ἀπόφασις αὕτη δέν ὑπῆρχεν κἄν ὡς γνωστόν κείμενον, ὅτε ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀπεδέχετο καί ἐφήρμο­ζεν τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971 τήν Συγχωρητικήν εὐχήν! Ἀπό τότε ὁ κ. Πα­χώμιος ἀποδεικνύεται ὄργανον τοῦ ἀντιδίκου καί ὅτι οἱ Διάβολοι τοῦ ψεύδους καί τῆς βλασφημίας εἶχον ἤδη εἰσέλθει καί ἐνθρονισθεῖ εἰς τήν καρδίαν του! Αὐτό τό κείμενόν του τό ἐκράτησεν μυστικόν καί ἀπόρρητον προσδοκῶν τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, (τό ὁποῖον τότε τό ἔβλεπεν πολύ ἐγγύς), διά νά τό ἀπο­καλύψη καί στηρίξη τήν ἱεροσυλίαν περί μετατροπῆς τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς «χειροθεσίαν»! Ἀπό τό 1974 ἕως τό 2003 περίπου ἀνέμενεν, καί μόνον τό 2003 τό ἀπεκάλυψεν, τήν δέ 30ήν Νοεμβρίου 2007, ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Νικολάου καί αὐτοῦ, εὐθέως μέν δέν εἶπεν ὅσα αὐτός ἔγραψεν εἰς τήν «ἐξομολογητικήν» του, ἀλλ' ἀφοῦ, (ἡ ἐν λόγω ψευδοσύνοδος), ὑπέρ τάς δέκα φοράς διακηρύσσει ὅτι «κέ­κτηται τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῶν ἱστορικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, παραλλή­λως ἄλλας δέκα φοράς ἀμέσως δηλώνει ὅτι ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΕΙ τήν «χειροθεσίαν»!! Ἔτσι μέ αὐτόν τόν τρόπον, τήν ἔσχατον αὐτήν ἱεροσυλίαν, μετέβαλον καί ἐπέρασαν διαχρονικῶς, δι' ἑαυτούς καί μόνον, τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς «χειροθεσίαν» των, ἐνῶ αὕτη παρέμεινεν πάντη ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΣ διά τήν Ἐκ­κλησίαν! Ἔτσι τό ἀπό τό 1950 καί ἰδιαιτέρως τό 1971 σχέδιον τῶν Φλωρινικῶν περί χειροθεσίας, τό ὠλοκλήρωσαν, ἀποκλειστικῶς διά τούς ἑαυτούς των, οἱ ψευδεπίσκοποι τῆς ὁμάδος τῶν Νικολάου καί Παχωμίου, τήν 30.11.2007.

 Τί ὅμως ἀπεκήρυξαν καί τί κατεδίκασαν οἱ μωροί καί τυφλοί, ἀφοῦ παρά τῆ Ἱερᾶ Συνόδω οὔτε κἄν λόγος περί χειροθεσίας δέν ἔλαβεν ποτέ χώραν μέχρι τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971, ἀλλά καί μετά καί μέχρι τέλους Νοεμβρίου τοῦ ἰδίου ἔτους; Αὐτό ἀκριβῶς τό ψεῦδος, ἡ ἀπάτη καί ἡ γοητεία, τούς κατέστησεν ἄκρως βλασφήμους κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ δέ πρᾶξις των, εἰς τήν ἀρχήν τοῦ 21ου αἰῶνος, ἐχαρακτήρισεν τόν αἰῶνα αὐτόν ἐπί ἐκκλησιαστικοῦ, Θεολογικοῦ καί ὀρθοδοξίας πεδίου, ὡς «ΑΠΑΤΕΩΝΑ». Ἐν τέλει ὅλος αὐτός ὁ ἀπό τό 1974 ἕως καί τό 2007 ρόλος, τόν ὁποῖον διεδραμάτισεν ὁ δυστυχέστατος Παχώμιος, ὅπως δέ θά ἴδωμεν ἀμέσως καί ὁ Νικόλαος καί οἱ λοιποί τῆς ὁμάδος των, φρονοῦμεν ὅτι δέν ἀποδίδεται ἄλλως, παρά μόνον ὡς Σατανικόν ψεῦδος καί ἐκκλησιολο­γική ἀπάτη. Ἀπό ὅλα ἐν γένει τά γεγονότα καί ἰδιαιτέρως ἀπό τό γεγονός ὅτι ἐπί 36 ὁλόκληρα χρόνια δέν ἐτόλμησαν νά εἴπουν παρρησία οὐδέν περί χειροθεσίας, αὐτό τό γεγονός ΚΑΤΑΜΑΡΤΥΡΕΙ ὅτι ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΛΑΒΕΝ ΧΩΡΑΝ ΧΕΙΡΟΘΕ­ΣΙΑ, ἀλλά μόνον ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ καί αὕτη ὑπό ὅρους καί διά κατά Θεόν σκοπόν!

 ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟΝ ΣΚΟΠΟΝ ΚΙΝΕΙΤΑΙ
ΚΑΙ Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ!
Ὁ καταχθόνιος ρόλος τοῦ Νικολάου!

 Δέν εἶναι ὅμως μόνον ὁ Παχώμιος προδότης καί ἐπίβουλος ἀπό τό 1974, ἀλλά καί ὁ Νικόλαος καί προηγουμένως καί ὁ Νεοημερολογιτισμός, διότι τήν ἰδίαν ἀκριβῶς περίοδον, ἤτοι τό 1974, καί ὁ Νεοημερολογιτισμός, διά τοῦ τότε Πει­ραιῶς Χρυσοστόμου Ταβλαδωράκη ἀλλά καί τοῦ Ἀρχιμανδρίτου καί Γραμμα­τέως τῆς Νεοημερολογιτικῆς Συνόδου Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη, ἐκινήθη­σαν ὅπως προκαλέσουν Δικαστικήν ἀπόφασιν, εἰς τήν ὁποίαν ἡ προπαγανδιζο­μένη «χειροθεσία» νά ἐμφανίζεται ὡς δῆθεν γεγονός, λάβη δέ ὑπόστασιν ἡ δῆθεν ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία οὖσα ἀπόφασις τῶν Φλωρινι­κῶν, ποιεῖται λόγον περί χειροθεσίας κατά τόν Η΄ κανόνα τόν ἀφορῶντα εἰς πρώην σχισματικούς οἱ ὁποῖοι ἐπιστρέφουν εἰς τήν ἐκκλησίαν! Ἐν προκειμένω τό 1974, ὁ Νεοημερολογίτης Πειραιῶς Χρυσόστομος Ταβλαδωράκης, μηνύει τόν μόλις πρό ἔτους χειροτονηθέντα εἰς ἐπίσκοπον Πειραιῶς Νικόλαον Μεσσιακά­ρην «ὡς σχισματικόν ψευδεπίσκοπον, ὁ ὁποῖος ἀντιποιεῖται ἐκκλησιαστικοῦ λειτουρ­γήματος καί ζητεῖ τήν ποινικήν δίωξίν του».

 Διά τοῦ ἐγχειρήματος τούτου τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, καίτοι ἐν τέλει προέκυψεν ὡς ἀποτυχόν, ὅμως εἰς τήν οὐσίαν ὁ μηνυτής ἐπέτυχεν αὐτό τό ὁποῖον πραγματικῶς ἐπεδίωκεν! Ἐπέτυχεν, διότι ἀπολογούμενος ὁ τότε Πει­ραιῶς Νικόλαος Μεσσιακάρης, ἐπεκαλέσθη καί κατέθεσεν τήν ψευδοαπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, καί βάσει αὐτῆς ἐζήτησεν ἤ μᾶλλον ἀπήτησεν τήν μή δίωξίν του, καθώς καί τήν ἀναγνώρισιν τῆς ἰδιότητός του ὡς Μητροπολίτου Πειραιῶς! Ταῦτα δέ βάσει τῆς χειροθεσίας, τήν ὁποίαν ἀναφέρει ἡ ψευδοαπό­φα­σις τῶν Φλωρινικῶν καί τήν ὁποίαν ἀνυπόγραφον ἐνεφάνισαν ὡς τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Ἐπιτονίζεται ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν τήν ἐνέκρινεν καί δέν τήν ὑπέγραψεν ποτέ, ἐνῶ ἠρνεῖτο καί ὅτι ἐνήργησεν τήν κατά τόν Η΄ Κανόνα προ­βλεπομένην ὑπ' αὐτῆς «χειροθεσίαν»!... Οὕτως ἀπηλλάγη ὁ τότε Πειραιῶς Νι­κόλαος μέ τό ὑπ' ἀριθμ. τό 54/76 ἀπαλλακτικόν βούλευμα, τό ὁποῖον ὅμως ὁ Νικόλαος, ἔκρυπτεν μέχρι τό 1995! Μέ αὐτά τά δεδομένα θά ἠδύνατο ὁ οἱοσδή­ποτε νά εἴπη ὅτι προεῖχεν καί ἐπεβάλετο ἡ ἄμεσος ἐπίσημος Καταδίκη καί ἀπόρριψις τῆς περιβοήτου ψευδοαποφάσεως, εὐθύς ὡς αὐτή ἦλθεν εἰς φῶς καί δή εὐθύς ὡς αὕτη ἐδημοσιεύθη καί εἰς τό ἐπίσημον δημοσιογραφικόν ὄργανον! Διά νά κατανοηθῆ ὅλον τοῦτο δέον νά ληφθοῦν σοβαρῶς ὑπ' ὄψιν τά ἑξῆς:

α) Τήν Ἱεράν Σύνοδον δέν τήν ἀπησχόλει ἡ συγκεκριμένη ἀντίφασις περί ἀναγνωρίσεως τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948 καί ἐν ταυτῶ ὁ λόγος περί χειροθεσίας, ἀλλά πρωτίστως καί κυρίως ἄν ἡ Ρωσική Σύνοδος, ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων, ἠδύνατο νά ἀποδεχθῆ καί διακηρύξη τήν ὁμολογίαν-ἐκκλησιολογίαν, ὥστε νά ἐπικυρωθῆ καί ἐπιστηριχθῆ ἡ Ἕνωσις καί κατόπιν ἦτο ἀπολύτως βέβαιον ὅτι ἡ ἰδία ἡ Ρ.Σ. θά κατήλεγχεν τήν ἱερόσυλον ἀπάτην! Τοῦτο ὅμως δέν ἐγένετο διότι προσέθετεν τήν παλιγγενεσίαν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἀλλά καί στροφήν πρός τήν καλήν ὁμολογίαν καί τῶν Φλωρινικῶν, ὅπερ ἦτο καί παρέμεινεν ἀδιανόη­τον!...

 β) Ἡ Ἱερά Σύνοδος δέν ἀπεκήρυξεν αὐτήν τήν «ἀπόφασιν», οὔτε προέβη εἰς καμμίαν ἄλλην ἐνέργειαν κατ' αὐτῆς, διότι δέν τήν ἐδέχθη ποτέ οὐδ' ἐπί στιγμήν καί πρό πάντων, διότι μετά τήν ἀπό τό 1975 καταγγελίαν καί διακοπήν πάσης ἐκκλησιαστικῆς Κοινωνίας μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, αὕτη οὐσία ἐξέπεσεν καί ἐξέλιπεν παντελῶς. Οἱαδήποτε μέτρα κατά τῆς ἀποφάσεως, θά ὡμοίαζον πρός σκιαμαχίαν καί ἴσως καί εἶδος τι ἀναγνωρίσεως αὐτῆς. Παρά ταῦτα ἴσως θά ἔδει νά εἶχεν ἀντιμετωπισθεῖ ὁ Πρωθιερεύς Εὐγένιος, καί ὅλη ἡ ἐξαρχία ἀλλά οὐδείς ἐξ αὐτῶν ὑπεστήριζεν τήν περί χειροθεσίας σκευωρίαν, ἐνῶ ὁ Κάλλιστος τολμήσας νά ὑπαναχωρήση μόλις τό 1976 ἀντιμετωπίσθη μέ καθαίρεσιν!

 Καί ὁ Κιτίου Ἐπιφάνιος!

 Μετά τήν κατά τό 1976 καθαίρεσιν τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου, καί τήν διακοπήν τῆς ἐκκλησιαστικῆς Κοινωνίας μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, ἠγέρθη καί ἐγιγαντώθη τό ἤδη ὑφιστάμενον κίνημα περί «ἑνώ­σεως» ἵνα δι' αὐτῆς ὑπάρξη κάποια ἀναγνώρισις τῆς ψευδοαποφάσεως! Ἀπο­κλειστικός δέ σκοπός καί τοῦ κινήματος αὐτοῦ ἦτο νά ἐφαρμοσθῆ ἔστω καί μία παράγραφος-διάταξις τῆς γνωστῆς «ἀποφάσεως»! Ὡς ἡ περί ἑνώσεως ΕΝ­ΤΟΛΗ!!!, διότι αὐτό, ἐπαναλαμβάνομεν, θά ἀπετέλει ἀναγνώρισιν αὐτῆς, ἄρα θά ἐπεκυροῦντο καί τά περί «χειροθεσίας»!... Περιττόν νά εἴπωμεν ὅτι ἡ προπαγάν­δα-σκευωρία περί δῆθεν «χειροθεσίας» ἐξεχύνετο μέ ἰδιαιτέραν μανίαν. Εἰς τό κίνημα αὐτό περί ἑνώσεως, ἰδιαιτέραν σημασίαν εἶχεν ἡ ἐπίμονος καί μανιακή συμμετοχή τοῦ Κιτίου Ἐπιφανίου, μετά τοῦ ὁποίου τόσον ἡμεῖς ὅσον καί ὁ τότε Μηνᾶς Κοντογιάννης, ἤλθομεν ἐπί μακρόν εἰς εὐθεῖαν καί σκληράν ἀντιπαρά­θεσιν, ἐνῶ τό 1977, ἔχοντες ὑπ' ὄψιν τήν πτῶσιν τοῦ Καλλίστου καί τήν προδοτι­κήν συμπεριφοράν τοῦ ἐπιφανίου μέ τάς περί ἑνώσεως ὀχλαγωγικάς ἐνεργείας του, ὑπεβάλομεν εἰς τήν ἱεράν Σύνοδον Καταγγελίαν κατά τῆς ἐξαρχίας, ἡ ὁποία ἐξεδικάσθη μετά 4 ἔτη, δηλαδή τό 1981. Κατ' αὐτήν ἦτο παρών καί ὁ Κιτίου Ἐπιφάνιος, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἤδη εἶχεν ἀποτύχει τό κίνημά του, ἐδήλωσεν ἀπερι­φράστως ὅτι δι' ὅλα ὑπεύθυνος ἦτο ὁ Πρωθιερεύς Εὐγένιος, τόν ὁποῖον ἐνεφάνι­ζεν ὡς ἕνα ἐκ τῶν κυρίων προσώπων τῆς σατανικῆς ἐπιχειρήσεως τοῦ 1971, καί ὅτι ὁ ἴδιος, ἀφ' ἑνός δέν ἐδέχθη χειροθεσίαν εἰς τήν Ἀμερικήν, καί ἀφ' ἑτέρου εἶχεν πιστεύσει ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ὄντως ὠρθοτόμησεν τόν λόγον τῆς ἀλη­θείας κ.λπ.! Κατ' αὐτήν τήν Σύνοδον τοῦ 1981, διετυπώθη καί ἐπίσημον Συνοδι­κόν κείμενον περί τῆς κατά τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971 γενομένης δεκτῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς.

 Δυστυχῶς ὅμως, κατά τήν μόλις ὁλοκληρωθεῖσαν πρώτην δεκαετίαν τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου (21ου) αἰῶνος, ἀπεδείχθη ὅτι ὁ ρόλος τοῦ Ἐπιφανίου, κατά τήν μετά τήν καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου περίοδον καί πρό πάντων μετά τήν καταγγελίαν καί διακοπήν τῆς προσωρινῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας-ἑνώ­σεως μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἦτο νά φέρη εἰς πέρας τό βδέλυγμα τῆς προ­δοσίας, ἤτοι νά πραγματοποιήση τήν περί ἑνώσεως διάταξιν τῆς ψευδοαποφά­σεως πλήν ὅμως δέν τό κατώρθωσεν. Ὅπως ἤδη ἀπεκαλύφθη οὗτος, καθ' ὅλην τήν μετά τό 1971 περίοδον, καί ἰδιαιτέρως ἀπό τό 1976 εἶχεν μυστικόν σύνδεσμον μετά τοῦ Γέροντος Ἁγιορείτου Δαμασκηνοῦ (ἁγιοβασιλειάτου), μετά τοῦ ὁποίου καί εἶχεν καταστρώσει σχέδιον νά περάση τήν «χειροθεσίαν» ὡς γεγονός εἰς συνάρτησιν μέ τήν διάταξιν τῆς «ἀποφάσεως» περί ἑνώσεως! Μόλις πρό 3-4 ἐτῶν ἦλθεν εἰς φῶς ἕνα Σατανικόν πολυσέλιδον κείμενόν του, τό ὁποῖον δέν συνέταξεν μόνος του, καί τό ὁποῖον εἶχεν ἀποστείλει εἰς τόν Γέροντα Δαμασκη­νόν! Τό ἐν λόγω κείμενον ἐδημοσιεύθη ὑπό Φλωρινικοῦ παράγοντος, προφανῶς ἐν ὄψει τῆς ὑπό τῶν Νικολαϊτῶν «ἀποκηρύξεως-καταδίκης τῆς χειροθεσίας»!...

 Δυστυχῶς καί μόνον διά τόν ρόλον του αὐτόν κατά τήν ἐν λόγω περίοδον καί γενικώτερον, ὁ Κιτίου ἐπιφάνιος ἀφῆκεν κακήν, ἴσως τήν χειρίστην μνήμην, ὡς ἀνήρ πονηρός καί ὑποκριτής, ὁ ὁποῖος ἐσχηματίζετο ἀναλόγως τῶν περι­στάσεων. Αὐτό ἀσφαλῶς πρέπει νά τό ἔχουν συνειδητοποιήσει ἅπαντες ἐν Κύπρω καί ἀλλαχοῦ, ἐνῶ καί ὁ φερόμενος ὡς διάδοχός του, ἤτοι ὁ ἀνεψιός του κ. Σεβαστιανός Σταύρου, προκύπτει ὡς συνεχιστής ἐκείνης τῆς στάσεως τοῦ θείου του ἐπιφανίου, ἔναντι τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καί τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς!... Θά χαρῶμεν νά μᾶς διαψεύση καί νά μᾶς διορθώση, ἐάν σφάλλωμεν, ὁ κ. Σεβαστιανός, γράφων σχετικῶς, καί νά εἶναι βέβαιος ὅτι θά δημοσιεύσωμεν τήν ἀπάντησίν του κατά τήν δημοσιογραφικήν δεοντολογίαν.

 ΑΛΛΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

 Τό γεγονός ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος δέν ἐδέχθη «χειροθεσίαν» τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971, πέραν ὅλων ὅσων ἐξεθέσαμεν προκύπτει καί ἀπό δηλώσεις τῶν:

1. Τοῦ τότε Φλωρινικοῦ «Ἀρχιεπισκόπου» Αὐξεντίου ὁ ὁποῖος εἰς τήν ἀπό ὑπ' Α.Π. 534/18.9.1971 ἐγκύκλιόν του καταγγέλλει τήν Ρωσικήν Σύνοδον ὅτι «παρε­σπόνδισεν» καί δέν ἐφήρμοσεν ὅσα εἶχον ἀπό μακροῦ προσυνενοηθεῖ! Δηλαδή ἀναφέρει ρητῶς ὅτι ἡ Ρ.Σ. ἀνεγνώρισεν τάς χειροτονίας τοῦ 1948 καί δέν προέβη εἰς χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα, ὅπως οἱ ἴδιοι οἱ Φλωρινικοί ΚΑΤΕΓΡΑΨΑΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟ.Ι.ΚΗΝ «ἀπόφασιν»! Κατόπιν τούτου καταγγέλει τήν Ρ.Σ. καί διακόπτει τήν μετ' αὐτῆς κοινωνίαν!... Γράφει ἀκριβῶς «...Τήν ἡμετέραν εἰς Ἀμε­ρικήν μετάβασιν ἠκολούθησεν ἡ τῆς ἡγεσίας τῶν Ματθαιϊκῶν τοιαύτη, ἐνῶ δέ εἴμεθα βέβαιοι ὅτι οὐδέν μετ' αὐτῶν θά συνετελεῖτο ἄνευ τῆς ἐνημερώσεως ἡμῶν, ὅλως παραδόξως καί παρά πᾶσαν προσδοκίαν πληροφορούμεθα ὅτι ἡ Σύνοδος τοῦ Πανιερωτάτου Φιλαρέτου ἀπεφάσισεν νά ἀναγνωρίση ὡς Κανονικούς τούς ψευδεπισκόπους τοῦ ἀποβιώσαντος κυροῦ Ματθαίου ...ἡ πληροφόρησις αὐτή ὡς ἦτο ἑπόμενον μᾶς κατέθλιψεν, ἀλλ' ἀνακτήσαντες ἤδη τήν ψυχραιμίαν ἡμῶν, ἀπεφασί­σαμεν νά ἀντιμετωπίσωμεν τήν δημιουργηθεῖσαν κατάστασιν ψυχραίμως καί σοβα­ρῶς ἐν τῆ γενέσει της... Δέν θά ἀναγνωρίσωμεν τάς οἱασδήποτε ἀντικανονικάς εἰς τήν ὑπόθεσιν αὐτήν πράξεις τῶν οἱωνδήποτε...». (Κ.Γ.Ο. Τόμος 28ος 1983 σελ. 256).

 Ἐπίσης εἰς τό φύλλον 633 τῆς «Φωνῆς τῆς Ὀρθοδοξίας», Δεκεμβρίου 1971 σελ. 5-7, πάλιν ἐναντιώνονται διά τήν ἀναγνώρισιν τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948, ἐνῶ, κατά τόν Αὐξέντιον, θά ἔδει ἀφ' ἑνός νά ἐφαρμοσθῆ ὁ Η΄ Κανών ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἐνῶ πρωτίστως ἀπήτει, ὡς γνώστης τοῦ θέματος νά δικάση αὐτός τούς ἐπισκόπους ἡμῶν, καί νά ρυθμίση τήν παρουσίαν των ὡς αὐτός θά ἔκρινε καί νά τούς ἐπιτηρῆ ὡς ὑφισταμένους του καί ὑποτακτικούς!!! Ἐπί ποίας ὅμως διατυπώσεως τῆς «ἀποφάσεως» διαμαρτύρεται τήν 18 Σεπτεμβρίου 1971 ὁ Αὐξέντιος; ἰδού: «εἶναι φανερόν, ὅτι οἱ Παλαιοημερολογῖται οἱ ἡγούμενοι ὑπό τῆς ἱεραρχίας, ἥτις προέρχεται ἐκ τῶν τοῦ Ματθαίου χειροτονιῶν, οὐδόλως δύνανται νά συγκριθοῦν μετά τῶν σχισματικῶν Δονατιστῶν καί Νοβατιανῶν, δέν ἠμάρτησαν κατά τῆς ὀρθοδοξίας δογματικῶς, ἀλλ' ἐν τῶ ζήλω των, ὅπως διαφυλάξουν αὐτήν παρεβίασαν τήν ἱεραρχικήν τάξιν, ὅταν ὁ ἐπίσκοπος Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν ἐπίσκοπον μόνος»...

 Ὡσαύτως, ἡ ἰδία Σύνοδος κατ' ἐπανάληψιν ἐδήλωσεν ὅτι ἡ Πρᾶξις ἐκείνη τῆς λεγομένης «χειροθεσίας» «ἐγένετο ὅλως τυπικῶς εὐλογίας χάριν, καί ἄνευ ὑπάρ­ξεως οὐσιαστικοῦ τινος λόγου ἤ ἀνάγκης». (Δήλωσις τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων πρός τήν Β΄ ἐξαρχίαν ἡμῶν τήν μεταβᾶσαν εἰς Ἀμερικήν τό 1974). Ἐπίσης κατά ἐπανειλημμένας ρητάς δηλώσεις τῆς ἐν λόγω Συνόδου καί τοῦ Προκαθημένου αὐτῆς, ἡ λεγομένη «χειροθε­σία» ἐπεῖχε θέσιν «συγχωρητικῆς εὐχῆς», (Ἐπιστολή Μητροπολίτου Φιλαρέτου πρός Σεβ/τον Κιτίου κ. Ἐπιφάνιον 1979), καί ὅτι «ἐγένετο εὐλογίας χάριν». (Ἐπιστολή Φιλαρέτου πρός Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν 21 Ὀκτωβρίου 1972).

 «...Ἐπίσης, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας εἰς τό ἀπό 1974 πόνημά του: "Ἀποκατάστα­σις τῆς ἀληθείας" γράφει: «Ἡ ἱερά Σύνοδος εἰς τάς προκλήσεις ταύτας ἐπανειλημμέ­νως ἔδωσεν ἐπίσημον ἀπάντησιν, ἀλλά καί πάλιν ποιοῦσα ἀγάπην καί διά τούς μή γνωρίζοντας ἐπαναλαμβάνει, ὅτι ἡ πνευματική κοινωνία καί ἕνωσις ἡμῶν μετά τῆς Ρωσικῆς ἐκκλησίας ἐν ἔτει 1971, ἐγένετο: - α) "Ἀφοῦ ἀνεγνώσθη εἰς ἐπήκοον τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων ἐπισκόπων ἡ "Ἔκθεσις Πίστεως", τῆς ἡμετέρας ἐκκλησίας καί μόνον, ἀφοῦ ὁμοθυμαδόν καί διά βοῆς ὡμολόγησαν καί ἠσπάσθησαν οἱ Ρῶσοι τήν ὁμολογίαν τῆς ὀρθοδόξου ἡμῶν Πίστεως, καί - β) Ἀφοῦ ὑπεσχέθησαν ὅτι θά ἀπο­στείλουν καί γραπτήν τοιαύτην καί ἀφοῦ οὕτω ἠνώθησαν μεθ' ἡμῶν "ἐν τῶ αὐτῶ νοΐ καί τῆ αὐτῆ γνώμη" καί ἐκέρδισεν αὐτούς ὁ Χριστός, δηλαδή ἀφοῦ ἐκερδήθη τό μεῖζον, ἤτοι ἡ ὀρθόδοξος ὁμολογία, ὅπως ἐπιτάσσουν οἱ θεῖοι καί ἱεροί Κανόνες καί μαζί μέ αὐτήν καί ἡ ἀναγνώρισις τοῦ ὀρθοδόξου καί ἐγκύρου τῆς ἀρχιερωσύνης τῶν ἡμετέρων ἀρχιερέων, θά ἦτο τάχα, σπουδαῖον ἐάν οἱ ἡμέτεροι ἀρχιερεῖς ἐδείκνυον τήν ὀφειλομένην χριστιανικήν καί φιλάδελφον ταπείνωσιν καί ἀπεδέχοντο τήν ὅλως Τυπικήν καί οὐχί οὐσιαστικήν πλήρωσιν τῶν ἐξωτερικῶν τύπων τῆς "χειροθεσίας"(*).

Οἱ ἡμέτεροι ἀρχιερεῖς εἶχον τήν ἀρχιερωσύνην πλήρη καί τελείαν ἀπ' αὐτῆς τῆς στιγμῆς τῆς χειροτονίας των καί δέν ἔλειπεν ἀπ' αὐτῆς τίποτε, χαρισμα­τι­κῶς καί δογματικῶς, δηλαδή ἐκέκτηντο ἅπαν τό πλήρωμα τῆς ἀρχιερωσύνης, εἶχον καί ἔχουν τήν ἀρχιερωσύνην πλήρη καί ἐνεργόν, οἱ δέ Ρῶσοι, δέν ἐσυμπλήρωσαν τήν ἀρχιερωσύνην των, οὔτε προσέθηκαν τίποτε, ἀλλ' ΑΝΕΓΝΩ­ΡΙΣΑΝ τήν ἤδη ὑπάρχουσαν ἀρχιερωσύνην καί οὐχί ἀνύπαρκτον τοιαύτην, ἡ δέ γενομένη "χειροθεσία", οὐδέν ἄλλο ἦτο, εἰ μή, ἡ ἐκτέλεσις ἑνός τύπου ἐξωτερικοῦ καί τοῦτο, οὐχί δι' ἄλλον λόγον, ἀλλά διά νά φραγοῦν τά ἀπύλωτα στόματα τῶν "ἔκπαλαι εἰς τοῦτο τό κρῖμα προγεγραμμένων" καί ἀεί ἀντιλεγόντων καί ἀνθισταμένων τῆ ἀληθεία Φλωρινοαυξεντιανῶν, διά νά ἀφαιρεθῆ ἀπ' αὐτῶν ἕνα ἐπιχείρημα καί ἵνα ἐνδείξωνται τήν εἰς ἀληθεῖς καί ὄντως Γησίους ὀρθοδόξους Χριστιανούς καί Ποιμένας ἁρμόζουσαν ταπείνωσιν, διαλλακτικότη­τα καί φιλάδελφον πρός ἕνωσιν γνώμην...». (Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἀνδρέου «Ἀποκα­τάστασις τῆς Ἀληθείας», Ἀθῆναι 1974, σελ. 24-25).

Δέν θά κουράσωμεν περισσότερον ἐκθέτοντες πλεῖστα ἄλλα ντοκουμέντα, καταβοῶντα ὅτι:

1) Ἡ φερομένη ὡς «ἀπόφασις» τῆς Ρωσικῆς Συνόδου δέν ἐνεφανίσθη ἐξ ἀρχῆς διότι «δέν εἶχεν καθαρογραφεῖ καί δέν εἶχεν ὑπογραφεῖ».

 2) Αὐτή ἐνεφανίσθη μετά παρέλευσιν περισσότερον τοῦ ἑνός μηνός, ἀφ' ὅτου ἡ ἱερά Σύνοδος τήν 15/28.10.1971 εἶχεν δεχθεῖ καί εἶχεν ἐνεργήσει, τά περί συγχω­ρητικῆς εὐχῆς, καί ταύτην ἀγάπης καί ταπεινώσεως Χριστιανικῆς ἔνεκεν, καί μέ δεδομένην τήν ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἀποδοχήν τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιο­λογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί

 3) Ἐδέχθη τήν συγχωρητικήν εὐχήν κυρίως πρός ἄρσιν πάσης προφάσεως ἐκ μέρους τῶν Φλωρινικῶν, οἱ ὁποῖοι δέν ἐπέστρεφαν καί δέν ἠνώνοντο ἐν τῆ ἐκκλησία μέ ἀφορμήν τήν ὑφ' ἑνός χειροτονίαν, ἐνῶ πράγματι τούς ἠμπόδιζεν ἡ «περί δυνάμει θεωρία» τοῦ πρ. Φλωρίνης καί προηγουμένως τοῦ Νοεημερολογι­τισμοῦ. Αὐτή ἀκριβῶς ἡ «ἀπόφασις», ἀνυπόγραφος ἐδημοσιεύθη εἰς τό περιο­δικόν τοῦ Φλωρινικοῦ Μοναχοῦ Βίκτωρος «Χαρμόσυνα Μηνύματα» περί τό τέλος περίπου τοῦ Νοεμβρίου τοῦ ἔτους αὐτοῦ. Ἐξ αὐτοῦ πᾶς τις δύναται νά βεβαιωθῆ ὅτι ἡ ἀπόφασις ἦτο προδιατυπωμένη ὑπό τῶν Φλωρινικῶν, τήν μετέ­φεραν εἰς τήν Ἀμερικήν καί τήν ἐπεξεργάζοντο μεταξύ των ἤ καί μέ τοπικούς παράγοντας τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἐνῶ δέν τήν κατέθεσαν εἰς τήν συνεδριά­ζουσαν Σύνοδον, ἤ ἐφ' ὅσον τήν κατέθεσαν δέν τήν ἀπεδέχθη, διό καί δέν ὑπεγράφη!

Οὗτος τήν προηγουμένην τῆς 17ης Σεπτεμβρίου, πρό τῆς ἐκ μέρους τῶν δύο ἐπισκόπων μας ἀρνήσεως νά δεχθοῦν τήν χειροθεσίαν τήν ὁποίαν ἀνέφερεν ἡ «ἀπόφασις», τῶν Φλωρινικῶν, ἔδωκεν τήν ἀπάντησιν: «Ἀναγνώσατε μίαν ὁποια­δήποτε εὐχήν»!

 ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΟΝ  ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ-ΑΛΗΘΕΙΑ

 Ἐξ ὅλων τῶν ἀνωτέρω παντοιοτρόπως προκύπτουσα καί διαβεβαιουμένη ἀληθεία εἶναι ΜΙΑ: Ἀπό τήν 3η Ὀκτωβρίου 1971, ὅτε ἐπέστρεψεν ἡ ἐξαρχία καί μέχρι τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971, ὅτε ἔλαβεν χώραν ἡ συγχωρητική εὐχή, καί μέχρις τέλους τοῦ Νοεμβρίου, ὅτε διά πρώτην φοράν ἐκυκλοφόρησεν ἡ λεγομένη «ἀπόφασις», ΟΥΔΕΠΟΤΕ ἐγένετο καί λόγος περί χειροθεσίας, πολλῶ δέ μᾶλλον δέν ἔλαβεν χώραν, παρά μόνον κατά ἀκρωτάτην οἰκονομίαν καί ὑπό ρητάς προϋποθέσεις καί πάντως ἀγάπης καί ταπεινώσεως, ἕνεκεν τῆς πολύ­ποθήτου ἑνώσεως ἐν τῆ Γνησία Ὀρθοδόξω Ἐκκλησία, τόσον τῆς Ρωσικῆς Συνό­δου, ὅσον καί τῆς Φλωρινικῆς Παρατάξεως. Ἕνωσις ἡ ὁποία ἐννοεῖτο καί ἐπε­διώκετο μέ βάσιν τήν ἀπό τό 1924 Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί τήν ἀδιάκοπον καί ἀνόθευτον ἀποστολικήν Διαδοχήν. Πρός αὐτήν τήν κατεύ­θυνσιν ἡ ἐκκλησία καί δι' ἡμῶν τοῦ ἐλαχίστου καί ἀχρείου τέκνου Της, οὐκ ἐπαύσατο οὔτε θά παύση νά ποιῆ ἀγάπην καί νά διακηρύσση στεντορσία τῆ φωνῆ καί γραφῆ τήν ἀλήθειαν ταύτην.

 Ταῦτα γράφομεν διότι τήν ἀναμφισβήτητον ΑΛΗΘΕΙΑΝ ἐπί τοῦ σοβαροῦ τούτου θέματος καί τήν ἐζήσαμεν προσωπικῶς λεπτόν πρός λεπτόν, ἀπό τήν 3ην Ὀκτωβρίου μέχρι καί τήν 15ην τοῦ ἰδίου μηνός 1971, ἀλλά καί τήν «ἠλέγχο­μεν» ἔν τισι, καί ἐπηρεάσαμεν εἰς τό νά γίνη ἀποδεκτή ἡ συγχωρητική εὐχή, καί ὑπό τῶν ἀντιφρονούντων ἀρχιερέων (τόν Μακαριστόν Τρίκκης Βησσαρίωνα καί τόν πρ. Μεσσηνίας Γρηγόριον), διότι διαφορετικά ἠπειλεῖτο σχίσμα εἰς τήν Σύνοδον!

 Ἡ ΑΛΗΘΕΙΑ, λοιπόν, εἶναι ὅτι ὄχι μόνον δέν ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος χειρο­θεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα ἀλλά καί τήν Συγχωρητικήν εὐχήν τήν ἐδέχθη ὑπό ρητούς ὅρους καί προϋποθέσεις, μέ πρώτην ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ὀρθοδόξησεν καί ἐπῆλθεν ἕνωσις ἐπί τῆ κοινῆ πίστει, ἤγουν τῆ Ὁμολογία-Ἐκκλησιολογία, ὅπερ ἀπέκλειεν κάθε ἐνέργειαν κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἤγουν τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί ἰδιαιτέρως τοῦ 1948. Ἐπίσης ἡ ἕνωσις καί τῶν Φλω­ρινικῶν ἐν τῆ ἰδία πίστει καί ὁμολογία ἦτο ἐπίσης ἄλλος παράλληλος πρωτεύων λόγος διά τήν ἀποδοχήν τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς ὡς ἐκφράσεως ἀγάπης καί ταπεινώσεως καί πάντως ἀνωδύνως ὡς μηδόλως καθαπτομένης τῆς πληρότη­τος τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948.

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (*) Τό 1974 ὁ ὅρος «χειροθεσία», κατόπιν τῶν διευκρινίσεων-διαβεβαιώσεων ὅτι πρόκειται περί συγχωρητικῆς εὐχῆς δέν ἐσοκάριζεν καίτοι, ὁ συντάκτης αὐτοῦ τοῦ πονήματος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἤτοι ὁ Παναγιώτης Ἀλεξόπουλος χρησιμοποιῶν τόν ὅρον προφανῶς νά εἶχεν ὑστεροβουλίαν, ἐν συνδυασμῶ μετά τῆς «ἐξολογητικῆς ἐπιστολῆς» τοῦ Παχωμίου, καί τό 54/76 βούλευμα ὑπέρ τοῦ Νικολάου! Ἀμφότεροι οὗτοι ἀποδεδειγμένως ἐχρησιμοποίησαν τόν ὅρον χειροθεσία ἀπολύτως κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς!...


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011