ΤΕΥΧΟΣ 199
  Ἰούλ.-Ᾱὔγ.-Σεπτέμβριος 2011
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
(Τ.Θ. 54 Κορωπίου Ἀττικῆς 19400)

ΕΠΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗΣ ΣΚΕΥΩΡΙΑΣ
ΑΝΟΙΚΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ
ΥΠΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΧΡ. ΓΚΟΥTΖΙΔΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΕΡΟΜΕΝΟΝ ΩΣ «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ
ΚΙΤΙΟΥ» κ. ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΝ ΣΤΑΥΡΟΥ

Εἰς Ἱ. Ἡσυχαστήριον Ζωοδόχου Πηγῆς 7501 Ἀβδελερό-Λάρνακα



Γ΄

 
Η ΑΠΑΡΧΗ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΙΣ ΤΗΣ ΣΚΕΥΩΡΙΑΣ
ΠΕΡΙ «ΑΝΑΡΧΟΥ»

 Εἰς τά δύο προηγηθέντα ἀπαντητικά κείμενά μας, ἀνεφέρθημεν εἰς τήν σκευωρίαν τῆς λεγομένης «περί ἀνάρχου ἐκκλησίας», τήν ὁποίαν τελευταῖος ἐπεχείρησεν νά συνεχίση καί ἐπιστηρίξη ὁ φερόμενος ὡς «Μητροπολίτης Κιτίου» κ. Σεβαστιανός Σταύρου. Εἰς τό πρῶτον ἀπαντητικόν κείμενόν μας, («Ο.Π.» Α.Τ. 197 Μάρτιος-Ἀπρίλιος 2011 σελ. 70-83) παρουσιάσαμεν εἰς τά κύρια  ση­μεῖα της τήν ἐκ μέρους τοῦ κ. Σεβαστιανοῦ Σταύρου προσπάθειαν νά ἐνισχύση, διαδώση καί ἐπιβάλη τήν ὡς ἄνω ἀθλίαν σκευωρίαν(1) καί εἰς Κύπρον καί παγκοσμίως!

 Εἰς τό δεύτερον ἀπαντητικόν μας ἄρθρον («Ο.Π.» Α.Τ. 198 Μάιος-Ἰούνιος 2011 σελ. 147-163), ἐξεθέσαμεν τήν κυρίαν αἰτίαν, ἕνεκα τῆς ὁποίας ἐκινήθη αὐτή ἡ Σατανική σκευωρία ὑπό τοῦ Φλωρινικοῦ κέντρου καί τῶν ἐγκαθέτων αὐτοῦ, καί ἰδιαιτέρως ὑπό τοῦ ἐκκλησιομάχου κινήματος τῶν Νικολαϊτῶν, ὡς διαδόχου ἐκείνου τῶν πέντε!

 Ἐν προκειμένω, ὅπως ἐκ τῶν γεγονότων προκύπτει, Φλωρινικοί καί ἡμέ­τεροι ὠργανωθέντες ἤδη πρό πολλοῦ χρόνου, καί πάντως ἀμέσως μετά τό 1995, συνεννοοῦνται καί συνεργάζονται ἐπί τῶ σκοπῶ νά προδώσουν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, μέσω ἑνός ψευδοδιαλόγου πρός ἕνωσιν! Ἡ ἕνωσίς των αὕτη δέν κωλύεται κατ' αὐτούς, διότι «ἀμφότεραι αἱ Παρατάξεις ἔχουν κοινήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί κοινήν ἀποστολικήν Διαδοχήν»! Ἀμφότεραι ὅμως αἱ θέσεις αὗται εἶναι ψευδεῖς! Μέσω δέ αὐτοῦ τοῦ φρικτοῦ ψεύδους των, δολίως καί ὑπούλως καί ἐν ὀνόματι τῆς «ἑνώσεως», θά ἐπέβαλον τήν «χειροθεσίαν», ὡς δῆθεν δεδομένην, ὁπότε ἡ κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος βλασφημία θά ἦτο ὠλοκληρωμένη καί τετελειωμένη, καθώς καί ἡ ἀπό τό 1924 Ὁμολογία-Ἐκκλη­σιολογία θά συνετρίβοντο, ἀλλά καί ἡ ἀπό τό 1935 καί 1948 Ἀποστολική Διαδοχή τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θά διεκόπτετο. Τό Σατανικόν τοῦτο Σχέδιον ὅλων αὐτῶν, Φλωρινικῶν καί ἐγκα­θέτων των, ἀποκαλυφθέν τό 1998, χάριτι Χριστοῦ, ἀντιμετωπίσθη ἀπολύτως κατά Θεόν καί συνετρίβη, ἀλλά καί οἱ ἴδιοι τό ἐγκατέλειψαν, προκειμένου νά σκευωρήσουν μέ τό Σατανικόν των σχέδιον περί «Ἀνάρχου Ἐκκλησίας»! Τοῦτο δέ διότι πράγματι ἡμεῖς κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 1997, ἐχαρακτη­ρίσαμεν τήν ἁγιοτριαδικήν ἑνότητα καί Κοινωνίαν τῆς ὁμοουσίου καί ἀδιαι­ρέτου ἁγ. Τριάδος ὡς «πρώτην Ἄναρχον Ἐκκλησίαν», διά νά τονίσωμεν ὅτι ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὡς μυστική κοινωνία καί ἑνότης ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ εἶναι κατ' εἰκόνα τῆς ἁγιοτριαδικῆς. Ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δέν εἶναι ἁπλᾶ συνάθροισις καλοῦντος καί καλουμένων, ἀλλά προσωπική ἑνότης καί κοινωνία τῶν ἀληθινά πιστῶν χριστιανῶν μετά τοῦ Χριστοῦ καί δι' Αὐτοῦ καί μετά τῆς ἁγίας Τριάδος, ἐνῶ παραλλήλως εἶναι καί ἑνότης καί κοινωνία ὀργανική ὅλων τῶν ἀληθινά πιστῶν μεταξύ των. Ἐτονίσαμεν ὅτι τό ΠΡΟΤΥΠΟΝ τῆς ἁγιοτριαδικῆς ἑνότητος=«ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀντανακλᾶται εἰς τήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, τήν Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, καί ὅτι αἱ διάφοροι Παλαιοημερολογιτικαί Παρατά­ξεις, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ Χριστοῦ, ἀλλά, τολμῶμεν εἰπεῖν, ἀπομιμήσεις τῶν ἀναρίθμητων Προτεσταντικῶν καί λοιπῶν σχισματοαιρειτικῶν ὁμάδων-ὀργα­νώσεων.

 Μετά ἀπό τήν Κυριακήν τῆς ὀρθοδοξίας, εἶναι ἀπολύτως ἀληθές ὅτι οἱ προαναφερθέντες διέκειντο, ἔστω καί ὑποκριτικῶς καί ὑστεροβούλως, εὐγενῶς πως ἀπέναντί μας, διότι ἤλπιζον ὅτι οὕτω θά μᾶς παρέσυρον εἰς τά σχέδιά των, ἐνῶ ὅταν ἐβεβαιώθησαν ὅτι τοῦτο ἦτο μᾶλλον ἀσεβής πόθος των, τότε ἤνοιξαν πῦρ ἐναντίον μας, ἀλλά καί ἐναντίον τοῦ ὁμολογητοῦ π. Ἀμφιλοχίου, διότι κατά τήν ἰδίαν περίοδον ὁ Πανοσιολογιώτατος γραπτῶς καί πάντως ἐμπιστευτικῶς, εἰσηγεῖτο πρός τήν ἱεράν Σύνοδον νά λειτουργήση Κανονικῶς καί ὀρθοδόξως ὁ ἱερός θεσμός τῆς Συνόδου, ἀντιμετωπίση τήν ἐκκλησιομάχον σχισματοαίρεσιν τῶν πέντε πρ. Μητροπολιτῶν μας, καί πρό πάντων μετά τόν μέγαν κλυδωνισμόν, τόν ὁποῖον οἱ πέντε σχισματοαιρετικοί(2), προεκάλεσαν εἰς τήν ἐκκλησίαν, ἦτο ἀπαραίτητον ἡ ἱερά Σύνοδος νά διακηρύξη τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Ἀποτέλεσμα ὅλων αὐτῶν ὑπῆρξεν, ὁ πρωτοφανής διωγμός ἐκ μέρους ὅλων τῶν προαναφερθέντων Φλωρινικῶν, ἐγκαθέτων των καί λοιπῶν ἡμετέρων, τόσον κατά τοῦ π. Ἀμφιλοχίου, ὅσον καί κατά τοῦ γράφοντος καί ἰδιαιτέρως κατά τοῦ Σεβ/του Κηρύκου, εὐθύς ὡς καί οὗτος ὑπερμάχησεν ὑπέρ τῶν ἀδίκως διωκομένων προσώπων καί πρό πάντων διότι ἐδιώκοντο ἕνεκα τῆς στάσεώς των ὑπέρ τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, μεθ' ὦν συνεφώνει καί ὡς ἀρχιερεύς δέν ἀπεδέχετο τήν παθητικήν στάσιν τῆς ἱερᾶς Συνόδου!...

 Τά λαβόντα χώραν γεγονότα καί πάσης φύσεως ἐνέργειαί των δέν εἶναι δυνατόν νά ἐκτεθοῦν ἐδῶ διότι συγκροτοῦν μέγαν τόμον, ἐνῶ κρίνεται ἀπαραίτητος ἡ ἀναφορά καί παραπομπή εἰς μόλις ἐλάχιστα ντοκουμέντα, τά ὁποῖα ὅμως ἀποκαλύπτουν καί παρουσιάζουν τήν ἀπό τό 1995 φρικτήν περίοδον διωγμῶν ὑπό Φλωρινικῶν καί ἡμετέρων, κυρίως μέσω συκοφαντιῶν, διαστρο­φῶν καί ἐν ἐνί λόγω εἰπεῖν σατανικῶν σκευωριῶν:

 1) Τήν μέ Α.Π. 525/Γ/5.8.1998 ἐπιστολήν τοῦ «Ἀχαΐας» κ. Καλλινίκου, πρός τόν «κ. Δημήτριον Κάτσουραν...», ἡ ὁποία εἶναι ὅλως ἀποκαλυπτική, παρά τήν ἐμετικήν ὑποκρισίαν της. Αὕτη εἶναι ἐξαιρετικά ἀποκαλυπτική τῶν σχεδίων των περί προδο­σίας, τήν ὁποίαν, ὅπως ἤδη ἀνεφέρθη ἀπό κοινοῦ εἶχον μελετήσει καί σχεδιάσει ἀμέσως μετά τό σχίσμα τῶν πέντε, μέσω ἑνός «νέου Θεολογικοῦ των διαλόγου»! Ἐκ τοῦ κειμένου αὐτοῦ δέν προκύπτουν μόνον ὅσα προανεφέρθησαν ἀλλ' ὅτι γενικῶς ὁ κ. Δημ. Κάτσουρας κοινῶς «ἔκοβεν καί ἔρραβεν» εἰς τά μέτρα τῆς προδοσίας των, ἐντός τῆς ἐκκλησίας καί ὅτι ἤδη ἀπό τόν Ἰανουάριον τοῦ 1998 ἐπισήμως ἔθεσεν αὐτόν τόν ψευτοδιάλογον καί εἰς τό στόμα καί τήν γραφίδα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου. Τό ἀποκαλυπτικόν αὐτό κείμενον ἐδημοσιεύθη εἰς τό ἡμέτερον εἰδικόν τεῦχος «ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ, ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ» Ἀθῆναι 1999, ἐνῶ σχετικόν εἶναι καί τό τεῦχος «ΑΠΑΝΤΩΜΕΝ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΜΕΝ ΤΙΜΙΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟΝ». Ἀθῆναι 1999.

 2) Εἰς τό ἴδιον ΤΕΥΧΟΣ, («ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ»), τό ὁποῖον ὑπό μορφήν «ὑπομνή­ματος ἀπεστάλη πρός τόν τότε ‘Αρχιεπίσκοπον, τούς ‘Αρχιερεῖς, ἀλλά καί τούς «Ιερεῖς καί Διακόνους τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δημοσιεύονται τά περισσότερα ἐκ τῶν σχετικῶν ἐπισήμων ἐγγράφων τοῦ 1998 καί 1999, περίοδον, καθ' ἥν οἱ σκευωροί κατέλυσαν καί τήν Κανονικήν τάξιν, ἀλλά καί τόν Συνο­δικόν θεσμόν, τόν ὁποῖον μετέτρεψαν εἰς ὄργανον τῆς Σατανικῆς των σκευω­ρίας διά τήν προδοσίαν! Παραθέτομεν μόνον ἐλάχιστα ἐκ τοῦ Προλόγου, ὡς ἐπίσης ἐλάχιστα καί ἐκ τοῦ ἐπιλόγου αὐτοῦ τοῦ τεύχους:

 ΕΚ ΤΟΥ ΠΡΟΛΟΓΟΥ ΤΟΥ «ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ»

 
«ΠΡΟΣ τόν Μακαριώτατον,
Τούς Σεβασμιωτάτους Ἀρχιερεῖς καί τούς Σεβαστούς Ἱερεῖς
καί Διακόνους τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
 
Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς,
τιμιώτατοι Ἱερεῖς καί Ἱεροδιάκονοι
 

Εὐσεβάστως ὑποβάλλων τά σέβη μου προάγομαι νά σᾶς κοινοποιήσω τά συ­νημμένα κείμενα ὡς ἰδιαιτέρως ἀποκαλυπτικά, διά τήν κρίσιμον περίοδον εἰς τήν ὁποίαν συνεχίζει νά εὑρίσκεται ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

 Αἱ δυνάμεις τοῦ σκότους (Οἰκουμενισμός-Νεοημερολογιτισμός, Παπισμός, Μασο­νισμός, Σιωνισμός), εἶναι πολύ θυμωμέναι διότι ἀπέτυχεν τό κίνημα τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν μας, δηλαδή νά προδοθῆ ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ.! Ὡς ἐκ τούτου ἐπενόησαν καί ἔθεσαν εἰς ἐφαρμογήν ἄλλο σχέδιον, πάντα ὅμως μέ τόν ἴδιον στόχον, νά ΠΡΟΣΒΛΗΘΗ ἡ ἀποστολική Διαδοχή Τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί οὕτω ἀποβῆ ΚΕΝΟΣ ΛΟΓΟΣ καί ἡ ΟΜΟ­ΛΟΓΙΑ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ. Βεβαίως δέν πρέπει νά ἀνησυχῶμεν διά τήν ἐκκλησίαν, διότι Αὕτη ὡς ὁ Χριστός, δηλαδή ἡ Κεφαλή τῆς ἐκκλησίας δέν θά πάθη τίποτε, ἀνησυχοῦμεν ὅμως, πρέπει ὅλοι νά ἀνησυχοῦμε, διά τόν ἑαυτόν μας, μήποτε ὡς οἱ πέντε εὑρεθῶμεν καί ἡμεῖς, χωρίς νά τό ἀντιληφθῶμεν, ἀρνηταί τῆς Ἐκκλησίας καί ὡς ἐκ τούτου καί ἐκτός Αὐτῆς. Ἡ ἐκκλησία, ὡς ὁ Χριστός, θά ζῆ αἰωνίως καί θά ἐκφράζεται καί θά ἐκπροσωπῆται ἀκόμη καί ἐάν μείνουν μόνον τρεῖς Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί.

 Λοιπόν, ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ, ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ, διότι ἔμπροσθέν μας ἤδη ἔγινε φανερόν ὅτι θά ἴδωμεν καί ἄλλην πτῶσιν, ὡς ἐκείνην τοῦ ἑωσφόρου ἀγγέλου καί τοῦ τάγματός του! Ναί, ἄλλην πτῶσιν ὡς ἐκείνην τῶν πέντε!

 Ἡ «Νέα Τάξις Πραγμάτων» δέν παίζει, δέν ἀστειεύεται. ἐννοεῖ (ἀνοήτως βε­βαίως), μέχρι τό 2000, νά ἔχει «σβήσει» ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ καί ἡ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ τῶν ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Γ.Ο.Χ.)...».

 Ἐλευθέριος Γκουτζίδης»

 ΚΑΙ ΕΚ ΤΟΥ ΕΠΙΛΟΓΟΥ ΤΟΥ «ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ»

  «Δέν σχολιάζεται οὐδέν ἐν τῶ παρόντι ἐκτεθέντων κειμένων, διότι ὅποιος δέν τά καταλαβαίνει καί νά τοῦ τά ἑρμηνεύση ἄλλος, πάλιν δέν θά τό καταλάβη. Θά κλείσωμεν ὅμως αὐτήν τήν πληροφόρησιν μέ κάτι τό ὁποῖον, ὅπως νομίζομεν, βοηθᾶ εἰς τήν κατανόησιν ὅλων αὐτῶν τῶν ἐγγράφων.

 Τό 1971 ὁ ἀποθανών Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, ἐπεβλήθη τότε εἰς τόν εὑρισκόμενον εἰς τάς δυσμάς τοῦ βίου του π. Εὐγένιον Τόμπρον καί μέ πολλήν τέχνην (=σατανικήν τέχνην), ἐπεδίωξεν νά «ἑνώση» τούς ἐν Ἑλλάδις «Ματθαιϊκούς» καί Φλωριναίους μέσω τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, ὑπό τήν μόνην προϋπό­θεσιν, στόχον καί σκοπόν νά ἐξαρτηθῆ ἡ Γνησία καί Ἀδιάκοπος Ἀποστολική Διαδοχή τῶν ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Γ.Ο.Χ.) ἀπό τούς παλαιο-νεο-ημερολογίτας ζηλωτάς Ρώσους καί δι' αὐτῶν ἀπό τόν Νεοημερολογι­τισμόν-Οἰκουμενισμόν! Τό σχέδιον, κατά τήν βουλήν τοῦ Κυρίου, ΑΠΕΤΥΧΕΝ! Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κιτίου μόνος ἁρμόδιος ὁμολογεῖ εὐθέως καί πεπαρ­ρησιασμένα ὅτι «τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 δέν προσεβλήθη ἡ Γνησιότης τῆς Ἀδια­κόπου Ἀποστολικῆς του Διαδοχῆς, τήν ὁποίαν ἕλκει ἐκ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκ­κλησίας τῆς Ἑλλάδος». Ταῦτα καί κατά Ὀκτώβριον 1998.

 Τό 1999 τό ἴδιο σχέδιον (οὐδέποτε διακοπέν), κατά τήν ἰδικήν μας ἐπιστημονικήν θεολογικήν ἄποψιν-κρίσιν, προωθεῖται ἐπιμελέστατα, ὑπό τοῦ διαδόχου ἐκείνου τοῦ Καλλιοπίου, ἤτοι τοῦ ἤδη Φλωριναίου ἐπισκόπου κ. Καλλινίκου Σαραντοπούλου καί τοῦ ἀπό 25ετίας περίπου νομικοῦ καί θεολογικοῦ του συμβούλου, ἤτοι τοῦ Νεοημερο­λογίτου κ. Ἀθανασίου Σακαρέλλου. Τήν φοράν αὐτήν ἡ ἕνωσις «Ματθαιϊκῶν» καί τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, καί τῶν Φλωριναίων καί τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς «θά γίνη» μέσω τοῦ κ. Καλλινίκου, ὁ ὁποῖος ἐπείγεται καί ζητεῖ «Θεολογικόν Διά­λογον» μέ ὅλους διά νά ἐπιτύχη μίαν ἠνωμένην Εὐρώπη, ὦ μέ συγχωρεῖτε, ἤθελα νά πῶ μίαν μεγάλην παλαιοημερολογίτικην «ἐκκλησίαν» μέ 40-50 Δεσποτάδες! Ἡ «ἕνωσις» θά γίνη βάσει μίας κοινῆς (=κενῆς-ἄδειας) ὁμολογίας καί ...Προσοχή! βάσει μιᾶς «ΑΛΛΗΛΟΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΩΣ» μεταξύ τῶν ἐπισκόπων ὅλων τῶν «παρατάξεων». Ὅσον ἀφορᾶ τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν ἡ ἀλληλοαναγνώρισις θά εἶναι ἡ ἴδια ὅπως τοῦ Καλλίστου, ἀπό τό 1971 καί μετά!...

 Αὐτό εἶναι τό ἤδη προχωρημένο σχέδιον τοῦ 1999, ἐπειδή δέ τό ἀποκαλύπτομεν καί διότι ματαιώνεται ἤ ἀναβάλλεται αὐτή ἡ «ἕνωσίς» των, (τίποτε δέν ματαιώνει ὁ Σιωνισμός ἁπλῶς μεταθέτει-ἀναβάλλει καί πάλιν ἐπανέρχεται), διά τοῦτο συκοφαντού­μεθα καί πολεμούμεθα πάλιν, ὅπως ὑπό τῶν πέντε...

 Ἐπιστεύαμεν ὅτι, τόσον ὁ μοναχός Μάξιμος μετά τοῦ περιβάλλοντός του, ὅσον καί ὁ κ. Δημήτριος Κάτσουρας, (ὁ ὁποῖος σημειωτέον παλαιότερον «ἐμαθήτευσεν» παρά τοῖς κ.κ. Σακαρέλλω, Καλλινίκω, καί Χρυσοστόμω Μητροπούλω), πλαισιώ­νοντες αὐτά τά τελευταῖα ἔτη τόν πολιόν Γέροντα, τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκο­πον, θά τοῦ προσέφερον τάς πλέον πολυτίμους καί ἀσφαλεῖς ὑπηρεσίας των, ὥστε οὔτε τώρα, οὔτε μετά τή κοίμησίν του νά ἐκτεθῆ ὡς Προκαθήμενος καί γενικῶς Γνήσιος Ὀρθόδοξος Ἀρχιερεύς. Δυστυχῶς ὅμως διαπιστώνεται ὅτι οὗτοι δέν ὑπῆρ­ξαν καί δέν ὑπάρχουν, ὡς πρέπει σύμβουλοί του, διά ταῦτα ἡμεῖς μέ τήν εὐχήν του καί τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, θά συνεχίσωμεν μέ κάθε τρόπον νά βοηθῶμεν τόν πολιόν Σεπτόν Προκαθήμενον καί Πατέρα μας, μέχρις ὅτου διακρίνη τήν ὀλισθηράν ὁδόν τῶν συμβούλων του καί ἀναχαιτίση τά σχέδιά των. Αὗται εἶναι αἱ θεολογικαί ἀπόψεις καί κρίσεις, ἡμῶν ἐπί τῆς συγχρόνου ἐποχῆς μας. Διά τοῦτο ἀναφωνοῦμεν: ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ, ἵνα ἴλεως ἡμῖν γένηται ὁ Κύριος.

 Ἐλευθέριος Γκουτζίδης»

 Εἰς τό ἴδιον Β΄ ἀπαντητικόν μας ἄρθρον, («Ο.Π.» Μάιος-Ἰούνιος 2011 σελ. 147-163), ἐκτίθεται ἀρκετά ἀντιπροσωπευτικόν μέρος ἐκ τῆς ὁμιλίας μας κατά τό 1977, διά νά προκύψη ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον ἐκίνησαν τήν Σατανικήν των σκευωρίαν, ἐν ἔτει δέ 2011 τήν συνεχίζει ὁ κ. Σταύρου! Ὅθεν καθηκόντως, σύν Θεῶ, συνεχίζο­μεν καί ἡμεῖς τήν πρός τόν κ. Σταύρου Δημοσίαν Ἀπάντησίν μας, διά νά πληροφορηθῆ καί κατανοήση ὅτι πλανᾶται ἐνῶ καθίσταται δεινός συκοφάντης καί ὑποστηρικτής σκευωρῶν κατά τῆς ἐκκλησίας καί δευτερευόντως ἐναντίον μας! Ὅσον δέ διά τό «ἐναντίον μας» ἄς εἶναι συγκεχωρημένος.

 Η ΕΠΙΘΕΣΙΣ ΕΚ ΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ, ΥΠΟ
ΤΟΝ «ΑΧΑ.Ι.ΑΣ» ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΝ ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΝ

 Τό Φλωρινικόν τοῦτο κέντρον, μετά τό 1991 καί συγκεκριμένως κατά τόν Φεβρουάριον τοῦ 1992, ἠρνήθη νά συνεχίση καί διέκοψεν τόν ἀπό τό 1988 εὐλογη­μένον Θεολογικόν Διάλογον, διότι δέν ἠδύνατο νά ἀντιμετωπίση οὔτε τό Γ΄ θέμα ἐκείνου τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου, τό ὁποῖον ἀφεώρα εἰς τό Φλωρινικόν σχῖσμα τοῦ 1937, οὔτε καί τά ἀκολουθοῦντα, τά ὁποῖα ἦσαν, «Αἱ χειροτονίαι τοῦ 1948», «ἡ χειροτονία τοῦ Ἀκακίου Παππᾶ», ἡ προπαγάνδα περί δῆθεν χειροθεσίας»! Ἐνῶ ὅμως οἱ Φλωρινικοί διακόπτουν τόν Διάλογον, οἱ πέντε πρώην ἐπίσκοποί μας ἀπολύτως παραλλήλως κηρύσσουν καί αὐτοί τά περί «Νεοεικονομαχίας» καί ἐν τέλει τό 1995 προκαλοῦν τήν σχισματοαίρεσίν των. Ὅλα αὐτά οἱ Φλωρινικοί προσπα­θοῦν νά τά ἐκμεταλλευθοῦν, διό ἀμέσως μετά τήν σχισματοαίρεσιν τῶν πέντε πρ. Μητροπολιτῶν (1995), μέσω τῶν κ. Μαξίμου Τσακίρογλου καί Δημητρίου Κάτσουρα, οἱ ἴδιοι Φλωρινικοί κινοῦν τόν «νέον Θεολογικόν Διάλογον», ζητοῦντες τήν ἕνωσιν μέ δῆθεν δεδομένα τήν κοινήν ὁμολογίαν καί Ἀποστολικήν Διαδοχήν(!), ἐνῶ, (ΠΡΟΣΟΧΗ!), ἀναλαμβάνουν οἱ ἴδιοι νά συνεννοηθοῦν καί μέ τούς πέντε πρώην ἐπισκόπους μας!

 Ἐξαιρετικῶς μετά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 1997, διά τόν λόγον ὅτι κατά τήν ὁμιλίαν μας ἐκείνην κατηλέγξαμεν τό Φλωρινικόν σχίσμα καί τόν ἴδιον τόν πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον, ὡς ἕναν ἐκ τῶν φοβερωτέρων διωκτῶν-πολεμίων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἐν πολλοῖς ἐγείραμεν σοβαρούς λόγους κατά τῶν σχεδίων των, ἀλλά καί διότι τά ἐκ τῶν ὑστέρων μηνύματα τοῦ κέντρου αὐτοῦ περί δῆθεν «ἀγάπης» ἀλλά καί «νά ρίξωμεν λίγο νερό στό κρασί μας καί θά τά βροῦμε ὅλα»(!), δέν ἐτελεσφόρουν, διά τοῦτο πρῶτος ὁ κ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος, (πάντοτε ἐν ἀπολύτω συνεννοήσει μετά τῶν ὡς ἐγκαθέ­των των ἐνεργούντων Μαξίμου καί Δημητρίου), ξιφουλκεῖ κακοηθέστατα κατά τῆς ὁμιλίας μας, ἀλλά καί προσωπικῶς ἐναντίον μας! Οἱ λόγοι σαφεῖς! Τό ἀδιέξοδον ἀφ' ἑνός, εἰς τό ὁποῖον εὑρέθησαν κατά τήν διάρκειαν τοῦ ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία Θεολογικοῦ Διαλόγου (1988-1991), καί ἀφ' ἑτέρου τό γεγονός ὅτι ἤδη μετά τό 1995 εἶχον ἐν ἐξελίξει σχέδιον περί ἑνώσεως εἰς βάρος τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ καί δι' αὐτῆς καί κατά τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ἅτινα σκληρῶς προσέκρουσαν εἰς τάς ἀντιστοίχους θέσεις τῆς ἀπό τό 1997 ὁμιλίας μας.

 Διά τούς λόγους αὐτούς ἀκριβῶς, ὁ «Ἀχαΐας» Καλλίνικος ἐκκινεῖ ἀήθη διωγμόν ἐναντίον μας, κατ' ἀρχάς μέ ἄρθρον εἰς τό περιοδικόν του «Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ.» (Α.Τ. 17/1997), ὑπό τόν τίτλον: «ἀδελφοί ἤ ψευδάδελφοι». Δι' αὐτοῦ πλήν ἄλλων μᾶς συκοφαντεῖ ὅτι κατά τήν ἐν λόγω ὁμιλία μας, (Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας 1997), ἐκηρύξαμεν «κακοδοξίαν»(!), ἡ ὁποία συνίστατο εἰς τό ὅτι δῆθεν «ὑπεστηρίξα­μεν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἄναρχος»! Ἀναγκαστικῶς παραθέτομεν πάλιν τό σχε­τικόν ἀπόσπασμα ἐκ τῆς ὁμιλίας καί τί ὅλως ἀνεπιτρέπτως ψευδῶς ἔγραψεν ὁ κ. Καλλίνικος:

Τί ἐπ' ἀληθεία
ἐκηρύξαμεν ἡμεῖς

 «Δέν θά ὁμιλήσω, σήμερα διά τήν πρώτην ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον ἐκκλησίαν, διότι αὕτη εἶναι ἡ τελεία Κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν τριῶν θείων προσώπων, τοῦ ἑνός Θεοῦ.

 Θά ὁμιλήσω ὅμως διά τήν ἀποκεκαλυμμένην ἐπί τῆς γῆς Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ὅμως ὡς ὑπάρχουσα ἐν τῆ προαιωνία βουλῆ τοῦ ἀνάρχου Θεοῦ καί πρό τῆς ἱδρύσεώς της, εἶναι καί αὕτη προαιωνία.

 Ἡ ἀπαρχή τῆς ἐπί γῆς ἀποκεκαλυμμένης Ἐκκλησίας, εὑρίσκεται ἐν τῶ Χρι­στῶ, ὁ ὁποῖος, διά τῆς ἐνανθρωπήσεως, τοῦ Κηρύγματος, τοῦ Εὐαγγελίου, τῆς Σταυρικῆς του θυσίας καί τῆς Ἀναστάσεως, ἱδρύει τήν ἐπί γῆς ἐκκλησίαν Του». (Ὁρᾶτε Κ.Γ.Ο. τόμος 1997 σελ. 169, καί τό βιβλίδιον ὑπό τόν τίτλον: «ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 1997», Ἔκδοσις Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης 1997 σελ. 18).

Τί ψευδέστατα γράφει ὁ ψευδοκατήγορός μας

 «α) Οὕτω, ὁ κ. Γκουτζίδης ὑποστηρίζει τήν κακοδοξία ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι «ἄναρχος»! Ἄναρχος ὅμως εἶναι μόνον ὁ Θεός Πατήρ, διότι μόνον οὗτος εἶναι ἄνευ ἀρχῆς! Ὁ Χριστός εἶναι «συνάναρχος» διότι οὗτος ἔχει ὡς ὑποστατικόν ἰδίωμά του «τό γεννητόν» ἀπό τόν Πατέρα, ὅπως καί τό Ἅγιον Πνεῦμα ἔχει «τό ἐκπορευτόν», ἀλλά καί τά δύο αὐτά πρόσωπα δέν ἔχουν χρονικήν ἀρχήν τῆς ὑπάρξεώς τους.

 Ἡ Ἐκκλησία, μολονότι ἔχει ὡς κεφαλήν τόν Χριστόν, μολονότι εἶναι «σῶμα Χριστοῦ», δέν εἶναι ἄναρχος, οὔτε ἡ ἀόρατος, οὔτε ἡ στρατευομένη, διότι ναί μέν ὑπῆρχεν αὕτη προαιωνίως στόν νοῦ καί τήν βούληση τοῦ Θεοῦ ὅμως δημιουργήθηκε, κτίσθηκε ἀπ' τό Θεό ὑπερφυσικά καί πρό τοῦ χρόνου, ὡς πρώτη δημιουργία του, τουλάχιστον ἀπ' τήν ἄποψη τῆς μετοχῆς σ' αὐτήν τῶν μελῶν της. Ἔτσι, ἡ ἀρχή τῆς ἐκκλησίας, εἶναι «πρό καταβολῆς κόσμου». Δέν εἶναι ἄναρχος ἡ ἐκκλησία, ἡ ὁποία δέν ταυτίζεται ὀντολογικά μέ τόν Χριστό, ὡς φαίνεται νά πιστεύει ὁ κ. Γκουτζίδης, ἀλλ' ἁπλῶς ἡ ἐκκλησία εἶναι τό σῶμα Του, ὑπό τήν ἔννοια ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἡ κεφαλή της, μέλη του δέ οἱ ἑνωθέντες μετ' Αὐτοῦ πιστοί».

 Νά σχολιάσωμεν, κ. Σεβαστιανέ, περαιτέρω τό ψεῦδος τήν διαστροφήν καί τήν συκοφαντίαν, εἶναι πλέον θέμα προσβολῆς τῆς νοημοσύνης κάθε ἀνθρώ­που, διότι εἴμεθα ἀπολύτως σαφεῖς καί κατηγορηματικοί ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἄναρχος ἀλλ' ἔχει, θέμις εἰπεῖν, «ἀπαρχήν». Εἴτε ἐκ προθέσεως, εἴτε ἐξ ἀπροσεξίας, ἐθεωρήσαμεν ὅτι ἔκαμαν λάθος οἱ ἀγαπητοί κύριοι καί ὅτι θά ἀπεκαθίστων αὐτό τό λάθος των. ἐν προκειμένω ἕν μόνον ἐπιβάλλεται νά εἴπωμεν, ὅτι τό ἦθος προηγεῖται ἐν πᾶσι.

Βλέπετε ποῦ εὑρίσκεται ἡ ἀρχή τῆς σκευωρίας «περί Ἀνάρχου Ἐκκλησίας», καί ποῖα ἦσαν τά αἴτια καί ποῖος ὁ σκοπός, τόν ὁποῖον τελευταῖος ἠθελήσατε νά συνεχίσετε καί σεῖς κ. Σεβαστιανέ;...(3). Ἀλλ' ἄς ἐπιμείνωμεν ὀλίγον, διότι αὐτό τό κέντρον τῆς συγκεκριμένης σκευωρίας, διά τῶν ἐγκαθέτων του, δέν διέκοψεν τό Σατανικόν του ἔργον, ἀφοῦ καί σήμερον τό συνεχίζετε σεῖς.

3. ΤΟ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΔΙΑ ΤΩΝ ΕΓΚΑΘΕΤΩΝ ΤΟΥ
Δ. ΚΑΤΣΟΥΡΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΜΕΤΕΦΕΡΕΝ
ΤΗΝ ΣΚΕΥΩΡΙΑΝ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΝΔΡΕΑΝ,
ΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΥΣ

 Ἀπό τοῦ ἔτους 1998 καί ἑξῆς, οἱ Δ. Κάτσουρας καί μ. Μάξιμος Τσακίρογλου ἐνερ­γοῦν ἀπολύτως ὡς ἐγκάθετοι τῶν Καλλινίκου Σαραντοπούλου καί Ἀθανασίου Σακα­ρέλλου καί προωθοῦν πυρετωδῶς τό σχέδιόν των: «νά βγοῦν ἀπό τή μέση» ὁ Γκου­τζίδης, ὁ Ἐπίσκοπος Κήρυκος καί ὁ Ἱερομόναχος Ἀμφιλόχιος, διότι μέ τήν παρουσία αὐτῶν δέν θά γίνη δυνατή ἡ καθ' οἱονδήποτε τρόπον ἐπιδιωκομένη προδοσία κατά τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, παραλλήλως δέ καί κατά τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟ­ΓΙΑΣ-ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, μέσω καί διά μιᾶς ψευδοενώσεως! Ναί, ψευδοενώσεως, ἡ ὁποία θά βασίζεται εἰς τήν δῆθεν «Κοινήν ὁμολογίαν Πίστεως», καί προηγουμένως εἰς τήν σιωπηλήν ἀποδοχήν περί τῆς δῆθεν ἑκατέρωθεν «κοινῆς Ἀποστολικῆς Διαδο­χῆς», ἤτοι, τῶν μέν Φλωρινικῶν διά τῆς χειροτονίας τοῦ Ἀκακίου Παπᾶ ὑπό τοῦ Σικάγου Σεραφείμ (τῆς ἐν Διασπορᾶ Ρωσικῆς Ἐκκλησίας), τῶν δέ «Ματθαιϊκῶν» διά τῆς ἀπό Σεπτεμβρίου 1971 «χειροθεσίας» των, ὑπό τῆς ἰδίας Ρωσικῆς Συνόδου! Οὗτος ὁ ἰδιαιτέρως ἐπικίνδυνος προδοτικός ρόλος, τόν ὁποῖον ἤδη διεδραμάτι­ζον οἱ Δημ. Κάτσουρας καί Μάξιμος Τσακίρογλου, ὡς ἐγκάθετοι τῶν Φλωρινι­κῶν παρά τῆ Ἱ. Συνόδω, προκύπτει ἐπισήμως καί ἐκ τοῦ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τῆς 15.5.2000, τό ὁποῖον ἐδημοσιεύθη εἰς τόν Κ.Γ.Ο. μηνός Ἀπριλίου 2000. Τό παραθέτομεν εἰς τό μεγαλύτερον μέρος του, διά νά γίνη γνωστόν ὅτι τό Φλωρινικόν κέντρον διά τῶν κατωνομασθέντων ὡς ἐγκαθέτων του, εἶχεν ἤδη διαβρώσει τά μέλη τῆς ἱερᾶς Συνόδου εἰς τό μεγαλύτερον μέρος των καί ἤδη διεδραμάτιζον τόν ρόλον τοῦ Κέντρου τοῦ Φλωρινισμοῦ!

 
ΤΟ ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΟΝ «ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ»
 
«Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΣΥΝΕΚΛΗΘΗ
ΕΙΣ ΤΗΝ Α΄ ΤΑΚΤΙΚΗΝ ΑΥΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΙΝ ΔΙΑ ΤΟ ΤΡΕΧΟΝ ΕΤΟΣ
 

Τήν 17ην Μαΐου ἐ.ἔ. 2000 Τρίτην καί ἀπό ὥρας 9.00 π.μ. συνεκλήθη κατόπιν προσκλήσεως τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ. Ἀνδρέου εἰς τήν Α΄ τακτικήν Συνεδρίασιν Αὐτῆς διά τό ἔτος 2000 ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος.............

 Α΄ Ἡ ἱερά Σύνοδος κατά τήν ἐν λόγω συνεδρίασιν, μετά τήν κεκανονισμένην προσευχήν καί τήν προσφώνησιν-εἰσήγησιν τοῦ Προέδρου Αὐτῆς, ἠσχολήθη μεταξύ ἄλλων μέ τό θέμα τῆς διακοπῆς ὑπό τοῦ ἱερομονάχου π. ἀμφιλοχίου Ταμπουρᾶ(4) τοῦ μνημοσύνου τοῦ Ἐπισκόπου Λαρίσης κ. Παναρέτου, καθώς καί μέ τήν τακτοποίησιν ὡρισμένων ἐκκρεμοτήτων, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἐκδίκασιν ὑπό τοῦ Πρωτοβαθμίου (δι' ἱερεῖς) Συνοδικοῦ Δικαστηρίου τῆς ὑποθέσεως τοῦ ὡς ἄνω ἱερομονάχου (Καταγγε­λίαι Σεβ. Λαρίσης κ. Παναρέτου καί Σεβ. Κατερίνης κ. Γοργονίου)(5). Ἐπί τοῦ πρώτου θέματος ἀπεφασίσθη ἡ ἀποστολή ἐκ μέρους τῆς Ἱερᾶς Συνόδου νουθετικῆς ἐπιστο­λῆς πρός τόν ἐν λόγω ἱερομόναχον.

 Β΄ Ἐπίσης ἡ ἱερά Σύνοδος ἐπελήφθη τοῦ θέματος τῶν διατυπωθεισῶν κατηγο­ριῶν ἐκ μέρους τοῦ θεολόγου κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη κατά μελῶν τῆς Συνοδικῆς ἐπιτροπῆς ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μετά τῶν Φλωρινικῶν. Κατά τήν ἐν λόγω συνεδρίασιν ἡ ἱερά Σύνοδος λαβοῦσα ὑπ' ὄψιν ὅτι οὐδέν ἐγγράφως προσεκομίσθη πρός ἀπόδειξιν τῶν κατηγοριῶν, θεωροῦσα δέ αὐτάς ὡς ἀνυποστάτους, κατόπιν δέ τῆς μή ἀποδείξεως, καί ὡς συκοφαντικάς, ἀπεφάσισε ὅπως καλέση τόν διατυπώ­σαντα ταύτας νά τάς ἀνακαλέση. Ἡ ἱερά Σύνοδος διά προηγουμένης ἀποφάσεώς Της, εἶχε καλέσει τόν διατυπώσαντα τάς ἐν λόγω κατηγορίας, ὅπως ἐγγράφως τάς ἀποδείξη καί αἰτιολογήση ὑπευθύνως, χωρίς νά ὑπάρξη ἀνταπόκρισις.

 Γ΄ Ἀκόμη (ἡ ἱερά Σύνοδος) ἠσχολήθη μέ τήν διατύπωσιν τοῦ κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη περί ἐκκλησίας: «Δέν θά ὁμιλήσω σήμερον διά τήν πρώτην, ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον ἐκκλησίαν, διότι αὕτη εἶναι ἡ τελεία Κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν τριῶν θείων προσώπων, τοῦ ἑνός Θεοῦ», ἡ ὁποία περιείχετο εἰς ὁμιλίαν του γενομένην κατά τόν ἐπίσημον ἑορτασμόν τῆς Κυριακῆς τῆς ὀρθοδοξίας τοῦ ἔτους 1997 εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ἱερόν Ναόν ἁγίας Μαρίνης Πολίχνης Θεσσαλο­νίκης καί ἡ ὁποία δημοσιευθεῖσα εἰς τό Περιοδικόν «Κῆρυξ Γνησίων Ὀρθοδόξων» (τεῦχος 234, Ἰούνιος 1997, σελ. 169) προεκάλεσε ἐπικρίσεις, ἀλλά καί ἀρνητικά δημο­σιεύματα. Ἡ Ἱερά Σύνοδος θεωροῦσα τήν δι' αὐτῆς ἐκφραζομένην θεολογικήν θέσιν, περί τῆς Ἁγίας Τριάδος ὡς «πρώτης ἀνάρχου Ἐκκλησίας», ὡς πατερικῶς ἁμάρτυ­ρον, μή παραδεδομένην καί ἄρα καινοτομίαν, ἀποφάσισε ὅπως καλέση τόν θεολό­γον, κ. Ἐλευθέριον Γκουτζίδην νά ἀνακαλέση τήν ἐν λόγω διατύπωσίν του!

 Δ΄............Ε΄.............................................................».

 ―――

 Βλέπετε, ἀγαπητέ Σεβαστιανέ, τό κατάντημα τῶν ἐπιόρκων ἐπισκόπων πρωτίστως τοῦ Νικολάου καί τοῦ Παχωμίου, οἱ ὁποῖοι ἀπό τό 1974 εἶχον ἀποφα­σίσει νά συμβάλουν οὐσιαστικῶς εἰς τήν ἱεροσυλίαν κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ὁ μέν μέ τήν ἀπόρρητον Σατανικήν «ἐξομολογητικήν ἐπιστολήν» του, ὁ δέ διά τοῦ παρομοίου ὑπ' ἀριθμ. 54/76 «Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος», διά τήν ἔκδοσιν τοῦ ὁποίου συνειργάσθησαν ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὁ Φλωρινισμός καί οἱ ἡμέτεροι ἀπό τότε ἐπίορκοι καί βλάσφημοι Ἐπίσκοποι Ἀργολίδος Παχώμιος καί Πειραιῶς Νικόλαος; Ἐπί τοῦ ἀνωτέρω ἐπαισχύντου ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ ἀμέσως ὡς ἁρμόδιος καί ὑπεύθυνος ἔγραψεν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος:

 
4. ΤΟ ΕΓΓΡΑΦΟΝ ΤΟΥ ΣΕΒ/ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΗΡΥΚΟΥ
ΜΕ Α.Π. 158 ΚΑΙ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΝ 25.10.2000:
 
«ΠΡΟΣ

1) Τήν Α.Μ. τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἀνδρέαν ὑπό τήν ἰδιότητα: α) Τοῦ Προέδρου τῆς ἱερᾶς Συνόδου, β) τοῦ ἐκδότου τοῦ περιοδικοῦ «ΚΗ­ΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», ἐπισήμου ὀργάνου τῆς ἱερᾶς Συνόδου καί γ) Τοῦ μέλους τῆς ἐποπτευούσης ἐπιτροπῆς.

 2) Τόν ὑπεύθυνον Διευθυντήν τοῦ περιοδικοῦ «Κ.Γ.Ο.» κ. Δημήτριον Κάτσουραν.

 3) Τήν Συντακτικήν ἐπιτροπήν: α) Ἀρχιμ. π. Στέφανον Τσακίρογλου, β) Ἱερομ. π. Νεόφυτον Τσακίρογλου καί γ) Θεολόγον κ. Ἐλευθέριον Γκουτζίδην.

 Ἐν σχέσει πρός τό ρεπορτάζ-ἀνακοίνωσιν, πού ἀφορᾶ τήν συνεδρίασιν τῆς Ἱερᾶς Συ­νόδου τῆς 17ης καί τῆς 18ης Μαΐου ἐ.ἔ. καί τό ὁποῖον ἐδημοσιεύθη εἰς τό περιο­δικόν «ΚΗΡΥΞ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ», τεῦχος 269 Ἰούλιος 2000, σελ. 155-157, (ἐκυκλοφόρησε τό πρῶτον δεκαήμερον τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου τ.ἔ.), παρατηρῶ, ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ ἐπισκόπου μέλους τῆς ἱερᾶς Συνόδου, τοῦ ἀρχιγραμμα­τέως τῆς ἱερᾶς Συνόδου καί τοῦ μέλους τῆς ἐποπτευούσης ἐπιτροπῆς τοῦ «Κ.Γ.Ο.», τά ἀκόλουθα:

 α) Ἡμεῖς ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς καί ἀρχιγραμματεύς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχομεν μέ τό δημοσίευμα τοῦτο. Τό ἐν λόγω δημοσίευμα ἀφορῶν εἰς τάς ἐργασίας τῆς ἱερᾶς Συνόδου, κατά τάς συνεδριάσεις αὐτῆς τῆς 17ης καί τῆς 18ης Μαΐου 2000, ὄχι μόνον δέν προέρχεται ἀπό ἡμᾶς, παρά τό ὅτι ὡς Ἀρχιγραμμ­ατεύς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, εἴμεθα ὁ μόνος ἁρμόδιος δι' αὐτό, ἀλλ' οὐδέ κἄν ἐτέθη ὑπ' ὄψιν μας πρό τῆς δημοσιεύσεώς του, ὡς ὤφειλε νά γίνη, καί διά τόν πρό­σθε­τον καί οὐσιαστικόν λόγον, ὅτι εἴμεθα ἕν ἐκ τῶν δύο μελῶν τῆς ἐποπτευούσης ἐπιτροπῆς τοῦ περιοδικοῦ τούτου, τό ὁποῖον εἶναι τό ἐπίσημον ὄργανον τῆς ἱερᾶς Συνόδου.

 β) Ἐπειδή, ἡ δημοσίευσις τοῦ ἐν λόγω ρεπορτάζ-ἀνακοινώσεως, τῆς ὁποίας, ἡμεῖς ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος, τυχαίως ἐλάβομεν γνῶσιν μόλις τήν πρωίαν τῆς Πέμ­πτης 15/28 Σεπτεμβρίου, ὅτε διά πρώτην φοράν εἴδομεν τετυπωμένον τό τεῦχος τοῦ μηνός Ἰουλίου 2000 εἰς τήν αἴθουσαν τῆς διεκπεραιώσεως αὐτοῦ, ἦτο ἀντικανονική καί παράτυπος, τό δέ περιεχόμενόν του δέν ἀντεπεκρίνετο εἰς τήν πραγματικότητα, μέ συνέπειαν νά διασύρεται δι' αὐτοῦ ἡ τιμή καί ἡ ὑπόληψις ἐκκλησιαστικῶν προσώπων, ὑπῆρξε δέ καί ὁ κίνδυνος προκλήσεως ἐξ αὐτοῦ ἐ­σφαλμένων ἐντυπώσεων καί συγχύσεως καί σκανδαλισμοῦ εἰς τούς ἀναγνώ­στας, ἐδώσαμεν ἀμέσως ἐντολήν νά ἀνασταλοῦν αἱ ἐργασίαι τῆς διεκπεραιώ­σεως αὐτοῦ. Παραλλήλως δέ ἐνημερώσαμεν αὐθημερόν τόν Διευθυντή τοῦ «Κήρυκος» καί ἐγγράφως ἀπετάνθημεν εἰς τόν Μακαριώτατον. Διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἐπεδιώξαμεν καί προσεπαθήσαμεν νά μήν κυκλοφορήση τό τεῦχος τοῦτο, μέχρις οὗ ἀποφανθῆ σχετικῶς ἡ ἱερά Σύνοδος. Λόγω αὐθαιρέτων καί ἀπαραδέ­κτων ἐνεργειῶν καί ὑπό τάς συγκεκριμένας περιστάσεις, καί κατά τρόπον πού γνωρίζουν καλῶς οἱ εὐθυνόμενοι εἰς αὐτάς, δέν κατωρθώθη νά ἀνασταλῆ τό κακόν.

 γ) Ἐκ τοῦ δημοσιεύματος τούτου ἠγέρθησαν σοβαρά θέματα Κανονικῆς καί ἠθικῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως, διά τά ὁποῖα οἱ ὑπεύθυνοι καί ἠθικοί αὐτουργοί κα­λοῦνται διά τοῦ παρόντος νά ἀναλογισθοῦν καί ἀναλάβουν ἀμέσως τάς μεγά­λας εὐθύνας των. Καί ἐρωτῶμεν. Ποῖος ἤ ποῖοι, ὅλως ἀναρμοδίως καί ἀντικανο­νικῶς ἐνεργοῦντες, συνέταξαν τό ἐν λόγω Ρεπορτάζ-ἀνακοίνωσιν; Ποῖον ἐκκλησιαστικόν Ὄργανον καί πότε ἐνέκρινε τοῦτο καί ὑπό ποίας πιέσεις ἐνδεχο­μένως ἐνέδωσεν εἰς τήν δημοσίευσίν του ἐν ἀπουσία τοῦ ἀρχιγραμματέως εἰς τό ἐξωτερικόν; Διατί δέν ἐνημερώθημεν ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ μας ἐπί τοῦ ἐν λόγω ρεπορτάζ; Ποῖοι ἐν τέλει «ὑπέκλεψαν» τό ὑφ' ἡμῶν ἀσφαλισθέν περιοδικόν (τεῦχος Ἰουλίου 2000) ἐκ τῆς αἰθούσης διεκπεραιώσεως τοῦ Συνοδικοῦ μεγάρου, τό μετέφεραν εἰς ἄγνωστον εἰς ἡμᾶς τόπον καί ἐκεῖ τό διεκπεραίωσαν καί τό ἐταχυδρόμησαν; Ποῖοι εἶναι οἱ ἠθικοί αὐτουργοί αὐτοῦ τοῦ δημοσιεύματος, μέ τό ὁποῖον διεσύρθησαν βαρύτατα καί ἐκκλησιαστικοί θεσμοί, καί ἐκκλησιαστικά πρόσωπα, ἀλλά καί ἐν τέλει ἀπέβη καί εἰς βάρος τοῦ ἔργου τῆς Μητρός Ἐκκλη­σίας, προκαλέσαν μέγαν σκανδαλισμόν εἰς παγκόσμιον κλίμακα;

 δ) Καθ' ὅσον ἀφορᾶ εἰς τό περιεχόμενον τοῦ δημοσιεύματος, ἀφ' ἑνός μέν δέν ἀποδίδει τήν πραγματικότητα, ἀφ' ἑτέρου δέ αἱ φερόμεναι ὡς ἀποφάσεις εἶναι ἀντικανονικαί καί κατά συνέπειαν ἄκυροι, ἀποτελοῦν δέ ἐνεργείας κακῆς σκοπιμότητος καί ἀποκαλύπτουν πλήρη ἀνευθυνότητα, ἡ ὁποία, ὡς τορπίλλη ἔπληξε τήν ἀγάπην καί τήν εἰρήνην, ἀπειλεῖ δέ καί τήν ἑνότητα τῆς ἐκκλησίας, καί ταῦτα ὑπέρ τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως κατά κόρον ἔχομεν γράψει. ἀλλ' ἐπ' αὐτοῦ ἐπιφυλάσσομαι νά ἀναφερθῶ ἁρμοδίως............

 Μετά τῆς ἐν Κυρίω ἀγάπης, ὁ ἐν Ἐπισκόποις ἐλάχιστος
† Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ

 ―――

5. Η ΕΠΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝΤΟΣ
ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ:

Αὕτη ἐγένετο τόν Ὀκτώβριον τοῦ 2000, ἐδημοσιεύθη δέ εἰς τέσσαρας συνε­χείας, εἰς τόν 11ον Τόμον τῆς «Ο.Π.» 2000, τεύχη α) Ὀκτωβρίου-Νοεμβρίου καί εἰς τάς σελίδας 87-91, β) Δεκεμβρίου σελ. 120-133, γ) τεῦχος Ἰανουαρίου 2001 σελ. 151-159 καί δ) τεῦχος Μαρτίου σελ. 217-225.

6. Η ΜΕΤΑ ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΣΗΜΟΣ
ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΜΑΣ

 Κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 2001, εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Λαρί­σης καί Τυρνάβου, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ τότε Μητροπολίτου Λαρίσης Πα­ναρέτου, ὠμιλήσαμεν καί ἀπηντήσαμεν εἰς τό κατάπτυστον «ἀνακοινωθέν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας». Ἐκ τῶν προτέρων ὅμως λέγομεν ὅτι τό ἀνακοι­νωθέν ἐκεῖνο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου δέν ἦτο τίποτε ἄλλο παρά ἕν εὐτελιστικόν κατά τε τῆς Συνόδου καί τῶν ἐπισκόπων κείμενον τῶν Φλωρινικῶν καί τῶν ἐγκαθέτων των. ἐπίσης αὐτό τό «ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ» ἀπεκάλυψεν ὅτι ἡ ἱερά Σύνοδος δέν ἐλειτούργει καί ὅτι ἁπλῶς οἱ ἐπίσκοποι, ἐπαναλαμβάνουμε, εἶχον τεθεῖ εἰς ὀλισθηράν τροχιάν ὑπό τῶν Φλωρινικῶν κ.κ. Καλλινίκου Σαραντόπουλου καί Ἀθανασίου Σακαρέλλου ὡς καί τῶν ἐγκαθέτων των, Δ. Κάτσουρα καί Μαξίμου Τσακίρογλου.

 Ἰδού ἡ ἐπίσημος Δημοσία προφορική καί γραπτή ἀπάντησίς μας ἐπί τῆς σκευωρίας περί δῆθεν ἀμαρτύρου ἁγιογραφικῶς καί Πατερικῶς τῆς συγκεκρι­μένης διατυπώσεώς μας, ἤτοι, τοῦ χαρακτηρισμοῦ τῆς Ἁγ. Τριαδικῆς ἑνότητος καί κοινωνίας ὡς «πρώτης Ἀνάρχου Ἐκκλησίας»:

  «...Σήμερον, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπελέξαμεν νά ἀπαντήσωμεν καί νά ἀποδείξωμεν ὅτι ἡ κατηγορία κατά τῆς γνωστῆς διατυπώσεως ὡς δῆθεν «ἁμαρτύρου ἁγιογραφικῶς καί Πατερικῶς» καί ὡς ἐκ τούτου κατ' αὐτούς «καινο­τομίας-κακοδοξίας», εἶναι ἀβάσιμος καί ψευδής. Ὑπενθυμίζομεν πάλιν τήν «ἐπίμαχον» διατύπωσίν μας.


«Δέν θά ὁμιλήσω σήμερον διά τήν πρώτην, ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον Ἐκκλ­ησίαν, διότι αὕτη εἶναι ἡ τελεία Κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἡ ἐν τῆ ὁμουσιότητι πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνό­της τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, τοῦ ΕΝΟΣ Θεοῦ».


Τί μᾶς διδάσκει πρῶτος ὁ Κύριός μας

 Τήν σχέσιν τῆς ἐν τῶ σώματι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἑνότητος καί κοινωνίας τῶν πιστῶν, πρός αὐτήν τήν πλήρη καί τελείαν Τριαδικήν ἑνότητα καί κοινωνίαν, δι­δάσκει πρῶτος ὁ ἴδιος ὁ Κύριος!... Ἀλλά καί ἡ ὁμόφωνος τῶν Ἁγίων Πατέρων διδασκαλία (Consesus Patrum), ὀνομάζει τήν Ἐκκλησίαν Εἰκόνα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Δηλαδή ἀρχέτυπον τῆς ἐν τῆ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κοινωνίας καί ἑνότητος εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία ἑνότης, καί Κοινωνία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος καί πληροῖ τήν ἐκκλησίαν.

 Εἰς τήν Ἀρχιερατικήν Του προσευχήν ὁ Κύριος παρακαλεῖ τόν Πατέρα Του ὑπέρ τῶν μαθητῶν καί ἀποστόλων Του, ἀλλά καί ὑπέρ ὅλων, ὅσοι διά τοῦ κηρύγματός των, θά πιστεύσουν εἰς Αὐτόν λέγων: «Οὐ περί τούτων δέ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἕν ὦσιν, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἕν ὦσιν» (Ἰωάννου ΙΖ΄ 20-21). Ὁ Κύριος πρῶτος κηρύσσει ὅτι ἡ ἑνότης καί κοινωνία τῶν μελῶν τῆς ἐκκλησίας ὡς μελῶν τοῦ ἰδικοῦ Του Σώματος, θά εἶναι κατ' «εἰκόνα καί ὁμοίωσιν» πρός τήν πλήρη καί τελείαν κοινωνίαν καί ἑνότητα ἀγάπης τῆς ὁμοουσίου καί Τρισυποστάτου Θεότητος. Θέτει τήν ἁγιοτριαδικήν κοινωνίαν καί ἑνότητα ὡς ΠΡΟΤΥΠΟΝ τῆς ἑνότητος καί κοινω­νίας τῶν μελῶν τοῦ Σώματος τῆς ἐκκλησίας πού εἶναι τό ἰδικόν του Σῶμα. Βεβαίως ἡ ἁγιοτριαδική κοινωνία εἶναι ΠΛΗΡΗΣ, ΤΕΛΕΙΑ, ΣΤΑΘΕΡΑ, ΑΝΕΞΕΛΙΚΤΟΣ, Α­ΠΕΡΙΝΟΗΤΟΣ, ΑΠΕΡΙΓΡΑΠΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝΕΚΦΡΑΣΤΟΣ, ἐνῶ ἡ κοινωνία τῶν μελῶν τοῦ Σώματος τῆς ἐκκλησίας, εἶναι ἐξελικτική καί προοδευτική, βαίνουσα συνεχῶς πρός τήν «καθ' ὁμοίωσιν» αὐτῆς τῆς ἁγιοτριαδικῆς. Ἡ ἁγιοτριαδική ἑνότης καί Κοινωνία εἶναι τό Α καί τό Ω, ἐνῶ ἡ τῶν μελῶν τῆς ἐκκλησίας εἶναι μιά πορεία ἐκ τοῦ Α πρός τό Ω.

 Ἐφ' ὅσον, ὁ Ἴδιος ὁ Κύριος θέλει τήν ἑνότητα καί κοινωνίαν τῶν μελῶν τῆς ἐκκλησίας Του νά εἶναι κατ' «Εἰκόνα καί ὁμοίωσιν τῆς ἁγιοτριαδικῆς ἑνότητος καί Κοινωνίας», ἐφ' ὅσον ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, κατά τούς Ἁγίους Πατέρας, εἶναι εἰκών τοῦ Θεοῦ καί ἔχει ὡς «ἀρχέτυπον» αὐτήν τήν ἁγιοτριαδικήν ἑνότητα-Κοι­νωνίαν, εἶναι «ἐφάμαρτον», εἶναι «ἀμάρτυρον», ἀποτελεῖ «καινοτομίαν», ἄν ἀποκα­λέσωμεν καί τό ἀρχέτυπον τῆς εἰκόνος ὡς ἐκκλησίαν, καί δή «Πρώτην Ἄναρχον, αἰω­νίαν ἀόρατον ἐκκλησίαν», περί τῆς ὁποίας δέν ἠμποροῦμε νά ὁμιλῶμεν, ὡς ὑπερου­σίου, ἀπερινοήτου καί ἀνεκφράστου; Αὐτό εἴπομεν καί ἐπαναλαμβάνομεν πάλιν ὅτι περί τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὡς μυστηρίου, ὡς τοῦ «Μεγάλου Μυστηρίου» κατά τόν ἀπ. Παῦλον, δέν δυνάμεθα νά ὁμιλῶμεν νοησιαρχικῶς, ὡς οἱ Δυτικοί.

 ―――

 Ἀνοίγομεν σχετικήν παρένθεσιν διά νά παραθέσωμεν εὐρύτερον τήν διδασκα­λίαν τοῦ Κυρίου ἐξ εἰδικῆς μελέτης, τήν ὁποίαν μας ἀπέστειλεν ὁ σύγχρονος στυλο­βάτης τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ π. Ἀμφιλόχιος, ἐπί τοῦ ὁποίου ἐθραύσθησαν ὅλα τά ἀφρι­σμένα κύματα τόσον τῶν πέντε (Ματθαίου Μακρῆ καί τῶν λοιπῶν), τοῦ θύματος αὐτοῦ, «Φθιώτιδος» Θεοδοσίου, ὅσων καί αὐτά τοῦ διαδόχου κινήματος τῶν Νικολαϊτῶν καί ἰδιαιτέρως τοῦ δυστυχοῦς Παχωμίου!... Γράφει λοιπόν ὁ π. Ἀμφιλόχιος εἰς σχετικήν μελέτη του:

 «Περί τῆς Τριαδικῆς ἑνότητος καί Κοινωνίας ἄς μήν συγχέουν τινές σκοπίμως τό ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΝ ἐν τῆ θεία οὐσία οὔτε καί τό διαιρετόν ἐν τοῖς ἰδιώμασι τῶν τριῶν θείων ὑποστάσεων-Προσώπων, περί τῆς ὁποίας ἐν τῆ ἁγία Γραφή ὁ Κύριος διδάσκει-ἀποκαλύπτει:

  «Ὁ ἐωρακώς ἐμέ, ἑώρακε τόν Πατέρα... οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγώ ἐν τῶ πατρί, καί ὁ Πατήρ ἐν ἐμοί ἐστί; Τά ρήματα ἅ ἐγω λαλῶ ὑμῖν, ἀπ' ἑμαυτοῦ οὐ λαλῶ. ὁ δέ πατήρ ὁ ἐν ἐμοί μένων, αὐτός ποιεῖ τά ἔργα. Πιστεύετέ μοι ὅτι ἐγώ ἐν τῶ πατρί καί ὁ πατήρ ἐν ἐμοί... (Ἰωαν. ΙΔ 9-11). Ἐν ἐκείνη τῆ ἡμέρα γνώσεσθε ὑμεῖς ὅτι ἐγώ ἐν τῶ Πατρί μου, καί ὑμεῖς ἐν ἐμοί, καγώ ἐν ὑμῖν... (Αὐτόθι στιχ. 20) ἐάν τις ἀγαπᾶ με, τόν λόγον μου τηρήση, καί ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καί πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα, καί μονήν παρ' αὐτῶ ποιήσομεν... (Αὐτόθι στιχ. 23) «ὁ δέ Παράκλητος, τό πνεῦμα τό ἅγιον,  ὁ πέμψει ὁ πατήρ ἐν τῶ ὀνόματί μου, ἐκεῖνο ὑμᾶς διδάξει πάντα, καί ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ἅ εἶπον ὑμῖν... (Αὐτόθι στιχ. 26). Ὁ ἐμέ μισῶν, καί τόν πατέρα μου μισεῖ... νῦν δέ καί ἑωράκασι καί μεμισήκασι καί ἐμέ καί τόν πατέρα μου» (Ἰωάν. ΙΕ΄ 23-24). «Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτούς ἐν τῶ ὀνόματί σου, οὐς δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς... καί ὑπέρ αὐτῶν ἐγώ ἁγιάζω ἐμαυτόν, ἵνα καί αὐτοί ὦσιν ἡγιασμένοι ἐν ἀληθεία. Οὐ περί τούτων δέ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἕν ὦσιν καθώς σύ πάτερ, ἐν ἐμοί, κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν... καί ἐγώ τήν δόξαν ἥν δέδωκάς μοι, δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἕν, καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμέν, ἐγώ ἐν αὐτοῖς, καί σύ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν» (Ἰωάν. ΙΖ΄, 19-23).

 Ὅλα τά ἀνωτέρω ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ κατά Ἰωάννην Εὐαγγελίου λέγουν ὅτι, ἡ ἁγία Τριάς, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἐνῶ ἀριθμοῦνται τρία, ἐν τῶ συνδέσμω τῆς ὁμοουσιότητος καί τῆς ἀγάπης εἶναι ΕΝ. Τοῦτο ἀκριβῶς ζητεῖ ὁ Χριστός εἰς τήν προσευχήν του καί διά τούς μαθητάς του νά εἶναι καί αὐτοί ἕν, καίτοι ἀριθμοῦνται πολλοί, ἀλλ' ἐν τῶ συνδέσμω τῆς Πίστεως καί τῆς ἀγάπης εἰς τόν Χριστόν, νά μιμοῦνται τρόπον τινά τήν ἀπερινόητον καί ἀπερίγραπτον ἑνότητα τῶν Προσώπων-ὑποστάσεων τῆς Ἁγίας Τριάδος! Ἡ ἑνότης αὕτη ἐν τῆ θεία ἀγάπη καί ὁμοουσιότητι δέν καταργεῖ τά ἰδιαίτερα ἰδιώματα τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, ἤγουν τό ἀγέννητον τοῦ Πατρός, τόν Γεννητόν τοῦ Λόγου καί τό ἐκπορευτόν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!...».

 Ἐπανερχόμεθα ἐπί τῶν Πατερικῶν μαρτυριῶν:

 Τί λέγει ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής

  Ἄς ἀνοίξωμεν ὅμως καί τόν Ἅγιον Μάξιμον(6) τόν ὁμολογητήν, διά νά ἴδωμεν τί λέγει εἰς τό Α΄ Κεφ. τῆς «Μυσταγωγίας», τό ὁποῖο τιτλοφορεῖ: «Πῶς τε καί ποίω τρόπω εἰκών ἐστί καί τύπος Θεοῦ ἡ ἁγία ἐκκλησία». «Τήν τοίνυν Ἁγίαν Ἐκκλησίαν κατά πρώτην θεωρίας ἐπιβολήν, τύπον καί εἰκόνα Θεοῦ φέρειν, ἔλεγεν ὁ μακάριος γέρων ἐκεῖνος(7) ὡς τήν αὐτήν αὐτῶ κατά μίμησιν καί τύπον ἐνέργειαν ἔχουσαν. Ὥσπερ γάρ ὁ Θεός πάντα τῆ ἀπείρω δυνάμει ποιήσας καί εἰς τό εἶναι παραγαγών, συνέχει καί συνάγει καί περιγράφει, καί ἀλλήλοις καί ἑαυτῶ προνοητικῶς ἐνδιασφίγγει τά τε νοητά καί τά αἰσθητά καί περί ἑαυτόν ὡς αἰτίαν καί ἀρχήν καί τέλος πάντα περικρατῶν, τά κατά τήν φύσιν ἀλλήλων διεστηκότα, κατά μίαν τήν πρός αὐτόν ὡς ἀρχήν σχέσεως δύναμιν ἀλλήλοις συννενευκότα ποιεῖ... Κατά τόν αὐτόν τρόπον καί ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία, τά αὐτά τῶ Θεῶ περί ἡμᾶς ὡς ἀρχετύπω εἰκών ἐνεργοῦσα δειχθήσεται. Πολλῶν γάρ ὄντων καί ἀπείρων ἀριθμῶ σχεδόν, ἀνδρῶν τε καί γυναικῶν καί παίδων, γένει καί εἴδει, καί ἔθνεσι καί γλώσ­σαις, καί βίοις καί ἡλικίαις καί γνώμαις καί τέχναις καί τρόποις καί ἤθεσι καί ἐπιτη­δεύμασιν. ἐπιστήμαις τε αὖ καί ἀξιώμασι, καί τύχαις καί χαρακτῆρσι καί ἔξεσιν, ἀλλή­λων διηρημένων τε καί πλεῖστον διαφερόντων τῶν εἰς αὐτήν γιγνομένων, καί ὑπ' αὐτῆς ἀναγεννωμένων τε καί ἀναδημιουργουμένων τῶ πνεύματι μίαν πᾶσι κατά τό ἴσον δίδωσι καί χαρίζεται θείαν μορφήν καί προσηγορίαν, τό, ἀπό Χριστοῦ καί εἶναι καί ὀνομάζεσθαι καί μίαν τήν κατά πίστιν ἁπλῆν τε καί ἀμερῆ καί ἀδιαίρετον σχέσιν, τήν τάς πολλάς καί ἀμυθήτους περί ἕκαστον οὔσας διαφοράς, οὐδ' ὅτι κἄν εἰσί συγχωροῦσαν γνωρίζεσθαι, διά τήν τῶν πάντων εἰς αὐτήν καθολικήν ἀναφοράν καί συνέλευσιν καθ' ἥν οὐδείς τό παράπαν οὐδέν ἑαυτῶ τοῦ κοινοῦ διωρισμένος ἐστί πάντων συμπεφυκότων ἀλλήλοις καί συνημμένω, κατά τήν μίαν ἁπλῆν τε καί ἀδιαίρετον τῆς πίστεως χάριν καί δύναμιν». (PG 91 σελ. 664 D καί 665 CD).

 Καί καταλήγει εἰς τό Α΄ κεφάλαιον ὁ Ἱερός Πατήρ λέγων: «Εἰκών μέν οὖν ἐστι τοῦ Θεοῦ, καθώς εἴρηται, ἡ Ἁγία Ἐκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῶ Θεῶ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διάφοροι τοῖς ἰδιώμασι καί ἐκ διαφόρων καί τόπων καί τρόπων, οἱ κατ' αὐτήν διά τῆς πίστεως ἑνοποιούμενοι τύχωσιν ὄντες». (Αὐτόθι σελ. 668 C).

 Ἐξαιρέτως, λοιπόν, κατά τόν θεῖον Μάξιμον ἡ Ἐκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Τρια­δι­κοῦ Θεοῦ, ἤ καλύτερον εἰπεῖν εἶναι εἰκών τῆς ἁγιοτριαδικῆς κοινωνίας καί ἑνότητος ἐν τῆ ὁμοουσιότητι καί ἀγάπη. Ἀλλά ἡ μέν ἁγιοτριαδική ἑνότης, εἶναι ἄναρχος, τελεία, ἀπερινόητος καί ἀνέκφραστος, καί δέν ὑπόκειται οὔτε εἰς ἀλλοιώσεις οὔτε εἶναι ἐξελικτική-προοδευτική, εἶναι τό Α καί τό Ω(8), ἐνῶ ἡ ἐν τῶ Σώματι τῆς ἐκκλη­σίας τοῦ Χριστοῦ, (ὡς εἰκόνος τῆς Ἁγίας Τριάδος) ἑνότης και κοινωνία ἀγάπης καί πίστεως τῶν πολλῶν πιστῶν (ὑποστάσεων), ὑπόκειται εἰς τήν «ἀλλοιωτικήν» τῆς δεξιᾶς τοῦ Κυρίου, ἤτοι πορείαν ἐκ τοῦ Α πρός τό Ω, κατά τό ἐφεσίους Δ΄ 12 καί 13 «...πρός τόν καταρτισμόν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώμα­τος τοῦ Χριστοῦ».

 Ἄν θέλουν ὅμως καί ἄλλων Πατέρων (ἐκτός τοῦ ἁγ. Μαξίμου καί τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου) μαρτυρίας, ἄς ἔχουν καί αὐτήν τοῦ Μεγάλου Φωτίου:

 Τί λέγει ὁ Ἅγιος Φώτιος

 «...Τί δ' οὖν ὁ πλάστης καί κηδεμών; ἄρα παρεῖδεν εἰς τέλος τό πλάσμα ταλαιπωρούμενον...; Οὐ μέν οὖν. Πῶς γάρ ὅπερ φιλοτιμούμενος ἔπλασεν, ἡνέσχετ' ἄν ἡδέως ὁρᾶν συλαγωγούμενον καί πλανώμενον; Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης, εἰ θέμις εἰπεῖν, ἐκκλησιάσασα, θέμις δέ τοῦτο λέγειν ἐπί τῆς ἀναπλάσεως, ὅτι τό ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ' εἰκόνα ἡμετέραν καί ὁμοίωσιν, ἐπί τῆς πλάσεως εἴρηται τῶ ἑνιαίω τῆς γνώμης βουλήματι τήν ἀνάπλασιν τοῦ συντριβέντος διετίθετο πλάσματος». (Μigne τόμος 102 σελ. 557 D).

 Ἐπ' αὐτοῦ τοῦ χωρίου τοῦ ἁγίου Φωτίου, ὁ ἐπίσης σύγχρονος Σέρβος Θεολόγος Ἀθανάσιος Γιέφτιτς, εἰς τό βιβλίον του «Στίς ὁδούς τῶν Πατέρων» 1991 σελ. 260 γράφει:

  «Πραγματικά ὅταν μιλᾶμε γιά τήν Τριαδική Θεολογία τῶν Ἁγίων Καππαδοκῶν, τότε πρέπει ἀμέσως νά θυμηθοῦμε τά θεοανακαλυφθέντα λόγια τοῦ Ἁγίου Προ­φήτου Ἡσαΐου γιά τήν «Μεγάλη βουλή» τῆς Ἁγίας Τριάδος (9, 6) κατά τούς LΧΧ). Ἡ λειτουργική καί ἡ θεολογική παράδοσις τῆς ὀρθοδοξίας ἀνέπτυξε αὐτή τήν προφη­τική ἰδέα, κατά τήν ὁποία ἡ Ἁγία Τριάς, σάν ἡ προαιωνία «Μεγάλη Βουλή» εἶναι τό πρότυπον καί «πρωτοεικών»(9) τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἐπειδή καί ἡ ἰδία ἡ Τριάς εἶναι ὡς τήν ἐκκλησία, σάν τήν κοινωνία τῶν Τριῶν Προσώπων στήν αἰωνία Θεία ἀγάπη καί στήν αἰωνία θεία ζωή. Γι' αὐτό ἀκριβῶς μποροῦσε καί ὁ Ἅγιος Φώτιος ὁ Μέγας, σέ μία ἐκ τῶν πανεμόρφων ὁμιλιῶν του (ΙΧ 9) νά ὀνομάση τήν Ἁγία Τριάδα (τήν) ἐκκλησία, εἰπών ὅτι «ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης ἐκκλησιάσασα τῶ ἑνιαίω τῆς γνώμης βουλήματι», προαιωνίως ἀπεφάσισε νά δημιουργήση τόν κόσμον καί τόν ἄνθρωπο καί κατ' αὐτόν τόν τρόπο διά τοῦ ἀνθρώπου ὁλόκληρη τή δημιουργία νά τήν συνθέση στήν ἐκκλησία, ὅπως μιά ἀθάνατη καί αἰωνία κοινωνία».

 Ἄν ὡστόσον οἱ σημερινοί ἐγκάθετοι καί προηγουμένως τό Φλωρινικόν Κέντρον καί τελευταῖοι οἱ πρώην ἀρχιερεῖς μας διαφωνοῦν, τότε διατί δέν κάμνουν τό καθῆκον των, ἤτοι νά διελέγξουν τόν Μ. Φώτιον καί προηγουμένως τούς ἁγίους Διονύσιον καί Μάξιμον, ἐνῶ πρωτίστως «οἱ πλήρεις δόλου καί ραδιουργίας» νά «κρίνουν καί κατελέγξουν», τόν ἴδιο τόν Κύριον; Δικαίως λοιπόν, τούς ἀπευθύναμεν τούς λόγους χαρακτηρισμούς τοῦ ἀπ. Παύλου ἐκ τῶν Πράξεων Κεφ. ΙΓ΄ στ. 10, διότι ἡ κατάστασις τήν ὁποίαν προεκάλεσαν εἰς τήν ἐκκλησίαν εἶναι χειροτέρα ἐκείνης τήν ὁποίαν προεκάλει ἐλύμας ὁ μάγος! Ἰδού οἱ δυστυχέστατοι πρῶτον νά κατελέγξουν τον Κύριον καί τούς ἁγίους Πατέρας καί κατόπιν καί ἡμᾶς...

 * * *

Τί λέγει καί ὁ Ρῶσος Θεολόγος Vladimir Lossky

  «Ἡ ἐκκλησία εἶναι εἰκών τῆς Ἁγίας Τριάδος. Οἱ Πατέρες δέν παύουν νά ἐπανα­λαμβάνουν τοῦτο, οἱ κανόνες νά τό ἐπιβεβαιοῦν, π.χ. ὁ περίφημος τριακοστός τέταρ­τος Ἀποστολικός κανών, ὁ ὁποῖος ὁρίζει τήν συνοδικήν διοίκησιν τῶν Μητροπο­λιτικῶν ἐπαρχιῶν: «καί δοξασθήσεται ὁ Θεός διά Κυρίου ἐν Ἁγίω Πνεύματι ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα» ἐν αὐτῆ μάλιστα τῆ τάξει τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. ὑπό τό φῶς τοῦ δόγματος τῆς Ἁγίας Τριάδος ἡ πλέον ἐξέχουσα ἰδιότης τῆς ἐκκλη­σίας, ἡ καθολικότης, ἀποκαλύπτεται ἐν τῆ ἀληθεῖ αὐτῆς ἐννοία τῆ καθαρῶς χριστια­νικῆ, ἡ ὁποία δέν δύναται νά ἑρμηνευθῆ διά τοῦ ἀφηρημένου ὅρου «γενικότης». Ἡ λίαν συγκεκριμένη ἔννοια τῆς λέξεως «καθολικότης» περιλαμβάνει ὄχι μόνον τήν ἑνότητα, ἀλλά καί τήν πολλαπλότητα ὑποδηλοῖ μίαν συμφωνίαν μεταξύ τῶν δύο, ἤ μᾶλλον ταυτότητά τινα τῆς ἑνότητος καί τῆς πολλαπλότητος, ἡ ὁποία καθιστᾶ τήν ἐκκλησίαν καθολικήν ἐν τῶ συνόλω της, καθώς ἐπίσης καί ἐν ἐνί ἑκάστω τῶν μελῶν της. Τό πλήρωμα τῶν πάντων δέν εἶναι σύνολον μερῶν, διότι ἕκαστον μέλος κατέχει τό αὐτό πλήρωμα τῶν πάντων. Τό θαῦμα τῆς καθολικότητος ἀποκαλύπτει ἐν αὐτῆ ταύτη τῆ ζωῆ τῆς ἐκκλησίας, τήν τάξιν ζωῆς τῆς ἁγίας Τριάδος. Τό δόγμα τῆς Τριάδος, κατ' ἐξοχήν «καθολικόν», εἶναι τό ὑπόδειγμα, ὁ «κανών» ὅλων τῶν κανό­νων τῆς ἐκκλησίας, τό θεμέλιον πάσης ἐκκλησιαστικῆς οἰκονομίας...». («Ο.Π.» Τόμος 12ος Φεβρ. 2001 σελ. 182-188).

 Κατόπιν τούτων ἐρωτῶμεν ἀδιακρίτως ὅλους τούς ἀγαπητούς κατηγόρους μας ἀλλά καί ὑμᾶς ἀγαπητέ Σεβαστιανέ: Εἶναι ἁγιογραφικῶς καί Πατερικῶς «ἁμάρτυρος» ἡ διατυπωθεῖσα θεολογική μας, θέσις ὅταν καί ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, καί ὁ Ἅγιος Μάξιμος, καί ὅλοι οἱ Πατέρες διδάσκουν ὅτι ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὑπό τήν ἔννοιαν, τήν ὁποία ἀναλύει ὁ θεῖος Μάξιμος, εἶναι εἰκών τῆς κοινωνίας καί ἑνότητος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ; Προσκρούει εἰς τά Κυριακά λόγια καί εἰς τήν Πατερικήν διδασκαλίαν ἡ θεολογική διατύπωσίς μας, ἤ ἐπί ὅλων αὐτῶν σκληρῶς προσκρούει ἡ ψευδής καί Σατανική σκευωρία σας;

 Τί λέγουν καί ἄλλοι σύγχρονοι Θεολόγοι

 Ὁ διακεκριμένος θεολόγος Σπυρίδων Μπιλάλης εἰς τό μνημειῶδες ἔργον του «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ», (τόμος Α΄ Δευτέρα Ἔκδοσις σελ. 25-31), γράφει:

 «Α΄... Κατά τήν ὀρθόδοξον Θεολογίαν ὁ Χριστοκεντρικός καί Πνευματολογικός χαρακτήρ τῆς ἐκκλησίας προϋποθέτει πάντοτε καί τόν Τριαδολογικόν χαρακτῆρα της... Οἱ Ἕλληνες Πατέρες, ἀναπτύσσοντες τήν ἐκκλησιολογίαν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου τονίζουν τήν θέσιν τοῦ Πατρός ἐν τῆ ἐκκλησία: «Πάντα παρά Πατρός δι' Υἱοῦ ἐν Πνεύματι» (Κυρίλλου Ἀλεξ. PG 74 885 CD). Ἡ θεία καί ζωαρχική Τριάς κυβερνᾶ τήν ἐκκλησίαν... Τήν συμμετοχήν καί τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος ἐξαίρει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: «Διενείματο τήν ὑπέρ ἡμῶν οἰκονομίαν Πατήρ καί Υἱός καί Ἅγιον Πνεῦμα» (PG 50 456). ...«Ὅπου ἄν μία τῆς Τριάδος ὑπόστασις παρῆ, πᾶσα πάρεστιν ἡ Τριάς ἀδια­σπάστως γάρ ἔχει πρός ἑαυτήν καί ἥνωται μετ' ἀκριβείας ἁπάσης (αὐτόθι σελ. 519)... Ἡ ἐκκλησία ἐμφανίζεται ὑπό τοῦ ἀπ. Παύλου ὡς τό πλήρωμα τῆς Τριαδικῆς Οἰκο­νομίας, ὡς ἀποκάλυψις τοῦ Πατρός ἐν τῶ ἔργω τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύ­ματος...».

 Συνεχίζων δέ ἐπαναλαμβάνει ὅσα γράφει ὁ Paul Evdokimov εἰς τό βιβλίον του «L' Οrthodoxie, p135 Paris 1965, «ἡ ἀπόλυτος ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος προβάλ­λεται ὡς πρότυπος εἰκών τῆς ἐκκλησίας τῶν ἀνθρώπων»(10).

 Καινοτομοῦν λοιπόν ὅλοι οἱ Πατέρες, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι εἰκών τῆς Ἁγίας Τριάδος, καινοτομεῖ δέ καί ὅστις ἀποκαλέση καί τό Ἀρχέτυπον-Πρότυπον αὐτῆς τῆς ἑνότητος καί Κοινωνίας ὡς ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ καί δή «ΑΝΑΡΧΟΝ ΚΑΙ ΑΠΕΡΙΝΟΗΤΟΝ» καί μάλιστα δηλώση δέ ὅτι δέν δύναται νά ὁμιλήση περί Αὐτῆς;

 Εἶναι καινοτόμος εἰς τό σημεῖον αὐτό ὁ Εὐδοκίκωφ, διότι ἀποκαλεῖ τήν Παναγία Τριάδα, τό ἀρχέτυπον τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ὡς «ΑΠΟΛΥΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ», καί ἀκολούθως, ἐπαναλαμβάνομεν, τήν ἐπικαλοῦνται καί ὁ θεολόγος Σπυρίδων Μπιλάλης, ἀλλά καί ὁ διακεκριμένος Παν/κός Καθηγητής Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Μεταλληνός, ὁ ὁποῖος ἐπίσης εἰς τό βιβλίο του: «Ἡ ἐκκλησία» Ἀθῆναι 1980, σελ. 11 γράφει χαρακτηριστικῶς: «ὁ Τρια­δικός Θεός πού ἡ ὕπαρξή Του ἔχει τόν χαρακτῆρα μιᾶς «ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», σάν κοινωνία ἀπόλυτης ἰσότητας καί ὁμοτιμίας...».

 Διατί, λοιπόν οἱ ἐσκοτισμένοι παλαιοημερολογῖται «δογματολόγοι» τοῦ Φλωρινικοῦ Κέντρου, οἱ ἐγκάθετοί του καί οἱ ἐπίορκοι πρώην ἐπίσκοποί μας ἀδιαφοροῦν καί ἐξαντλοῦνται ἀδίστακτοι καί ἀμετανόητοι εἰς σατανικάς σκευωρίας; Διατί και σεῖς, κ. Σεβαστιανέ, τούς ἀκολουθεῖτε ἀβασανίστως, εἰς αὐτήν τήν Σατανικήν των σκευωρίαν;

 Ἐπίσης ὁ διακεκριμένος Δογματολόγος Καθηγητής Νικόλαος Μητσόπου­λος γράφει χαρακτηριστικά: «Ἡ Ἐκκλησία, κατά τήν ἑαυτῆς φύσιν, ἀποτελεῖ τι μυστήριον διά τόν ἄνθρωπον. Ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι δυνατόν διά τοῦ νοῦ αὐτοῦ νά εἰσδύση εἰς τό βάθος τοῦ περιεχομένου τῆς ἐννοίας «ἐκκλησία» καί, πολλῶ μᾶλλον, τῆς διά τῆς λέξεως «ἐκκλησία» ἐκφραζομένης πραγματικότητος. Τοῦτο ἰσχύει καί διά τόν πιστόν βεβαπτισμένον Χριστιανόν, παρά τό ὅτι οὗτος εἶναι μέλος τῆς Ἐκκλησίας καί ζῆ ἐν αὐτῆ. Ἡ ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπου νά εἰσδύση εἰς τό μυστήριον τῆς ἐκκλησίας ὀφείλεται εἰς τό ὅτι ἡ ἐκκλησία συνάπτεται πρός αὐτόν τόν Θεόν. Καί συνάπτεται πρός τόν Τριαδικόν Θεόν ἡ ἐκκλησία ὄχι ἐξωτερικῶς ὡς δημιούργημα ἁπλῶς τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὡς ἀρρήκτως μετ' Αὐτοῦ συνυφασμένη...

 Ἡ δέ ἑνότης τῶν τριῶν προσώπων τοῦ ἑνός Θεοῦ ἀνακλᾶται καί εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἥτις ἐκ πολλῶν προσώπων ἀποτελουμένη συνάπτεται εἰς ἕν, κατ' ἀναλογίαν τῆς σχέσεως τῶν τριῶν θείων προσώπων πρός ἄλληλα. Ἰσχύουν ἐν προκειμένω οἱ λόγοι τοῦ Θεανθρώπου πρός τόν Θεόν Πατέρα: «ἵνα πάντες ἕν ὦσι, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσι... ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμέν» (Ν. Μητσόπουλου: Θέματα Ὀρθοδόξου Δογματικῆς Διδασκαλίας» Ἀθῆναι 1974 σελ. 231).

 Ἄς ἀκούσωμεν ὅμως καί ἄλλον προηγούμενον δογματολόγον. Ὁ διακε­κριμένος Πανεπιστημιακός διδάσκαλός μας, Ἰωάννης Καρμίρης, ἑρμηνεύων τόν Ἅγιον Μάξιμον γράφει:

 «Ἡ ἑνότης δέ τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν χριστιανῶν πρός ἀλλή­λους ἐν τῆ κοινωνία τοῦ Χριστοῦ ἀντικατοπτρίζει τήν Τριαδικήν ἑνότητα, δυναμένη νά συγκριθῆ πως πρός τήν ἐν τῆ Ἁγία Τριάδι ἕνωσιν τῶν τριῶν θείων προσώπων, εἰ καί αὕτη εἶναι ἄλλης τάξεως καί πάντη ἀκατάληπτος τῶ ἀνθρώπω. Οὕτως «εἰκών ἐστι τοῦ (Τριαδικοῦ) Θεοῦ ἡ ἁγία ἐκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῶ Θεῶ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διάφοροι τοῖς ἰδιώμασι καί ἐκ διαφόρων καί τόπων καί τρόπων οἱ κατ' αὐτήν διά τῆς πίστεως ἑνοποιούμενοι τύχωσιν ὄντες». Καθώς δῆλα δή τά τρία πρόσωπα τῆς ἁγίας Τριάδος ἐννοοῦνται ἐν τῆ μιᾶ θεία οὐσία καί εἶναι εἷς Θεός, οὕτω καί ἡ πληθύς τῶν μελῶν τῆς ἐκκλησίας ἑνοῦται ἐν τῶ ἐνί σώματι τοῦ Θεανθρώπου, ὅ ἐστιν ἡ Ἐκκλησία. Καθ' ὅσον ἤδη κατά τήν θείαν ἐνσάρκωσιν ἡ πλη­θύς τῶν ἀνθρωπίνων ὑποστάσεων ἀνεκεφαλαιώθη ἐν τῆ ἀναληφθείση ὑπό τοῦ Λό­γου μιᾶ ἀνθρωπίνη φύσει. Οὕτως, ὡς ἐν τῆ ἁγία Τριάδι ὑπάρχει μία μέν θεία οὐσία, τρία δέ πρόσωπα, οὕτω καί ἐν τῆ Ἐκκλησία ὑπάρχει μία μέν θεανθρωπίνη φύσις, πληθύς δέ καί ποικιλία προσώπων-μελῶν, ἅτινα πάντα ἑνοῦνται ἐν τῶ ἑνί πνευματι­κῶ σώματι τοῦ Χριστοῦ, ὅ ἐστιν ἡ ἐκκλησία, ἀντικατοπτρίζοντα τήν ἕνωσιν τῶν τριῶν θείων προσώπων. Ἕνεκα τούτου ἡ ἐκκλησία, ὡς σῶμα τοῦ Χριστοῦ, θεωρεῖται ὑπό τῶν ὀρθοδόξων ὡς εἰκών καί ὁμοίωσις τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀναγομένης τοὐντεῦ­θεν τῆς Ἐκκλησιολογίας εἰς Τριαδολογίαν» («Ὀρθόδοξος ἐκκλησιολογία» Ἀθῆναι 1973 σελ. 156).

 Καί ἀλλαχοῦ πάλιν λέγει: «Γενικῶς τά τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος» ἐνεργοῦσιν ἐν τῆ ἐκκλησία «συνημμένως καί ἀδιακρίτως» καί οὐχί «κεχωρισμένως», διά τοῦτο δέ «ἡ αὐτή ζωή καί παρά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐνεργεῖται καί παρά τοῦ Υἱοῦ ἑτοιμάζεται καί τῆς τοῦ Πατρός ἐξῆπται βουλήσεως». Διά ταῦτα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καλεῖ τήν ἐκκλησίαν «συνημμένως καί ἀδιακρίτως» «ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ», δῆλα δή τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ (Πράξ. 20, 28 Α΄ Κορ. 1, 2 Β΄ Κορ. 1, 1. Α΄ Τιμ. 3, 15). «Ὅπου γάρ ἄν μία τῆς Τριάδος ὑπόστασις παρῆ, πᾶσα πάρεστιν ἡ Τριάς ἀδιασπά­στως γάρ ἔχει πρός ἑαυτήν καί ἥνωται μετ' ἀκριβείας ἁπάσης». Διά ταῦτα ἐν τῆ ἐκκλησία «κατοικεῖ πᾶν τό πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολ. 2, 9), ἐφ' ὅσον αὕτη εἶναι τό σῶμα τοῦ σαρκωθέντος Λόγου, τοῦ δευτέρου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος». (Αὐτόθι σελ. 206-207. Βλέπε καί εἰς τήν «Ο.Π.» Τόμος 11ος 2000 σελ. 179-188 καί Τόμος 12ος 2001 σελ. 271-279)».

 ―――

 Αὕτη ἦτο ἐν ἔτει 2001 πρώτη Δημοσία ἀπάντησίς μας (προφορικῶς καί γραπτῶς) πρός τούς ἀδιστάκτους σκευωρούς, ἀλλ' οὗτοι οὐκ ἠβουλήθησαν συνιέναι!...

 Ἐπειδή τά γεγονότα, τά ὁποῖα ἔλαβον χώραν ἀπό τό 1998 ἕως τό 2001 ἀλλά καί κατόπιν, προκύπτουν ἐξ ἱστορικῶν γραπτῶν καί ἤδη δημοσιευθέντων γεγονότων, εἶναι δέ ἀδύνατον νά παρατεθοῦν ἐνταῦθα, λόγω τοῦ ὄγκου των, ἀναφέρομεν ὀλίγα μόνον θέτοντες παραπομπάς, ὥστε ὁ οἱοσδήποτε νά δύναται νά τά ἀναζητήση καί νά τά μελετήση.

 ― Μετά τό προαναφερθέν ἄρθρον τοῦ κ. Καλλινίκου ὑπό τόν τίτλον «ἀδελφοί ἤ ψευδάδελφοι», («Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος» Α.Τ. 17 Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 1997), προέβημεν εἰς δημοσίαν ἀπάντησιν αὐτοῦ, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη εἰς τό ἐπίσημον Δημοσιογραφικόν Ὄργανον τῆς Ἐκκλησίας, «Κ.Γ.Ο.» Ὀκτώβριος 1998 σελ. 249.

 ― Ἐπανέρχεται ὁ κ. Καλλίνικος μέ νέον ἄρθρον του, (ἀποφεύγομεν κάθε χαρακτηρισμόν του...), ὑπό τόν τίτλον «Κακοδοξίες καί φλυαρίες τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη». («Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος» ἀρ. Τ. 24 Ἰαν.-Φεβρ. 1999).

 Ἀπάντησίς μας εἰς τό ἀνωτέρω ἄρθρον του δέν δημοσιεύεται, διότι ὁ ἐγ­κάθετός του, ὁ κ. Δ. Κάτσουρας ἀνέλαβεν νά καλύψη τόν κ. Καλλίνικον ἐφ' ὅλων ὅσα ψευδῶς-συκοφαντικῶς γράφει, ἐνῶ πρός τόν σκοπόν αὐτόν ἐγείρει διευ­ρυμένον ἐναντίον μας μέτωπον, εἰς τό ὁποῖον ἐμπλέκει καί τόν Ἀρχιεπίσκοπον! Χαρακτηριστικόν τῆς περιόδου δέν εἶναι μόνον ἡ ἄρνησις τῆς δημοσιεύσεως τῆς β΄ ἀπαντήσεώς μας, ἀλλά κυρίως ὅτι ὁ Συνοδικός Θεσμός ἐκπορνεύεται καί διασύρεται, καταστάς οὐσία ὄργανον τοῦ Φλωρινικοῦ Κέντρου!

 ― Τήν κατάστασιν αὐτήν ἐκμεταλλεύεται ὁ κ. Καλλίνικος καί δημοσιεύει καί ἄλλο κείμενόν του ὑπό τόν τίτλον: «Καί πάλιν περί τοῦ θεολόγου κ. Ἐλευθ. Γκουτζίδη», εἰς τήν «Φωνήν τῆς Ὀρθοδοξίας» Α.Φ. 900 Σεπτεμβρίου-Ὀκτωβρίου 1999». Χαρακτηριστικόν αὐτοῦ τοῦ γ΄ κειμένου του εἶναι ὅτι ἐν τέλει ΠΡΟΚΑΛΕΙ τήν Ἱεράν Σύνοδον νά παρέμβη ἐναντίον μας, γεγονός τό ὁποῖον πράγματι ἐξετέ­λεσεν διαδοχικῶς κατ' ἀρχήν ὁ τότε Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας καί τό «ὡλοκλήρωσεν» ἡ ὑπ' αὐτόν «ἱερά Σύνοδος» τό 2003, «ἀφωρίσασα» ἡμᾶς, τῆ εἰσηγήσει καί ἀποφάσει τοῦ κ. Καλλινίκου καί τῶν ἐγκαθέτων των, ἐνῶ ὡς εἰσηγητής ἐνεφανίσθη ὁ δυστυχής Νικόλαος Μεσσιακάρης, τοῦ ὁποίου βάρβα­ρα ἐξεμεταλλεύοντο τήν ματαιοφροσύνην καί λοιπά θανατηφόρα πάθη!...

 ― Πρό αὐτῆς τῆς καταστάσεως ἤδη τήν 28ην/15ην Ἰανουαρίου 2000 ἔχομεν ἀποστείλει «Πρός τούς ἐντιμωτάτους ἐν Χριστῶ Πατέρας καί ἀδελφούς π. Στέ­φανον Τσακίρογλου, π. Νεόφυτον Τσακίρογλου, π. Εὐστάθιον Τουρλῆν, Ἀνέστη Χατζῆν καί ἀντώνιον Μάρκου», ἐπιστολήν (τομίδιον) μετά 30 περίπου συνημ­μένων κειμένων, τά ὁποῖα διαφωτίζουν πλήρως τήν περίοδον ἀπό τό 1997 μέχρι τάς ἀρχάς τοῦ 2000.

 Ἐπίσης τό 1999 ἐκδίδεται τό βιβλίον μας: «Τό ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ», Μάιος 1999 ἐκ σελ. 110, καί ἀμέσως καί τό «ΑΠΑΝΤΩΜΕΝ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΖΗΤΩΜΕΝ ΤΙΜΙΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟΝ» Ἰούνιος 1999.

 Κατά τήν ἰδίαν περίοδον (τέλος 1998 καί 1999) οἱ «πλήρεις παντός δόλου καί πάσης ραδιουργίας, υἱοί διαβόλου, ἐχθροί πάσης δικαιοσύνης οὐ παύουσι διαστρέ­φοντες τάς ὁδούς τοῦ Κυρίου τάς εὐθείας...» (Πράξ. ΙΓ΄ 10), ἐπιτίθενται καί πάλιν ὡς μανιασμένοι λύκοι κατά τοῦ π. Ἀμφιλοχίου! Εἶναι εὐτυχές τό γεγονός ὅτι ἡ λυσσαλέα πλήν ματαία ἐπίθεσις, ἔχει ἐκδοθεῖ εἰς δύο μεγάλους τόμους Α΄ καί Β΄ ὑπό τόν τίτλον: «ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ» Ἀθῆναι 2000 καί 2008 ἀντιστοίχως.

Παραλλήλως καί ἑτέρα ἐπιστολή (Α.Π. 87/22.10.1999), μετά συνημμένων ἐπίσης σοβαρῶν ντοκουμέντων, ἀποστέλλεται παρά τοῦ Σεβ/του Κηρύκου πρός τόν μον. Μάξιμον, ὡς τομίδιον ἐκ σελ. 39.

 Ὅλη αὐτή ἡ κατάστασις κατέληξεν εἰς τό σχίσμα τῶν πέντε κατά τό 1995 καί ἐν συνεχεία εἰς τήν «πλήρη δόλου καί πάσης ραδιουργίας» ἐγκύκλιον τῶν ἐκκλησιομάχων, σχισματοαιρετικῶν Νικολάου, Παχωμίου κ.λπ., Α.Π. 2008/ 30.9.2007.

(Συνεχίζεται)

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (1) Ὡς γνωστόν ταύτην ἐκίνησαν οἱ Φλωρινικοί, μετά τῶν γνωστῶν ὡς ἐγκαθέτων αὐτῶν εἰς τόν χῶρον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἤτοι, τῶν Δημητρίου Κάτσου­ρα, Μαξίμου Τσακίρογλου κ.λπ., ἀπό κοινοῦ δέ ἀμφότεραι αἱ πλευραί τήν ἐπέβαλον καί εἰς τήν ἀποδειχθεῖσαν ὡς ἐκκλησιομάχον καί ἄκρως βλάσφημον ὁμάδα τῶν ΕΠΙΟΡΚΩΝ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ἤτοι, Νικόλαον Μεσσιακάρην, Παχώμιον Ἀργυρόπουλον καί τούς ὁμοίους πρός αὐτούς τούς κ.κ. Γαλακτίωνα, Ταράσιον, Ἀνδρέαν, Χρυσόστομον, Παντε­λεήμονα, Ἰγνάτιον, Σεβαστιανόν καί Λάζαρον.

 (2) Ματθαῖος Μακρῆς, Γρηγόριος Ρούσης, Θεοδόσιος Τσαλάγκας, Τίτος Βλάχος καί Χρυ­σόστομος Μητρόπουλος.

 (3) Ἐάν καί πάλιν, ἀγαπητέ Σεβαστιανέ, θέλετε νά ἐνημερωθῆτε ἐφ' ὅλης τῆς ὀμιλίας μας, δύνασθε νά τήν ἀναζητήσετε εἰς τά κάτωθι πέντε συνεχείας, αἱ ὁποῖαι εἶναι δημοσιευμέναι εἰς τόν Τόμον τοῦ «Κ.Γ.Ο.» τοῦ ἔτους 1998 καί εἰς τάς σελίδας 135-138, 164-174, 227-238, 267-275 καί 295-303, ὅπως καί εἰς τήν «Ὀρθόδοξον Πνοήν» εἰς τόν τόμον τοῦ 2004 ἀπό τοῦ τεύχους τοῦ Ἰουλίου μέχρι καί τοῦ τεύχους Φεβρουαρίου τοῦ Τόμου 2005.

 (4) Ἐπί τοῦ ὁμολογητοῦ αὐτοῦ Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου, ἐπέπεσον ὡς λυσσα­σμένοι λύκοι τόσον οἱ πέντε ὅσον καί οἱ Νικολαΐται! Δέν ἠδυνήθησαν ὅμως νά ἐπιτύχουν οὐδέν, διότι ὁ ἱερομόναχος εἶχεν τήν κάλυψιν τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου καί τό μόνον, τό ὁποῖον «ἐπέτυχον», ἦτο καί εἶναι νά τόν ἀναδείξουν ἔτι ζῶντα σύγχρονον ὁμολογητήν!

 (5) Ἀμφότεροι οὗτοι οἱ Ἀρχιερεῖς, (Πανάρετος καί Γοργόνιος), κατά τήν ἐν λόγω περίοδον εἶχον καταστεῖ «ὄργανα» τῶν Δημητρίου Κάτσουρα, Μοναχοῦ Μαξίμου καί λοιπῶν Τσακίρο­γλου. Ὡστόσον ὁ μακαριστός κυρός Πανάρετος, ἤδη ἀπό τήν 29ην Ἰουνίου 2000, ἀντελήφθη τήν ἐπιχειρουμένην προδοσίαν των καί τούς ἔπτυσεν κατάμουτρα, ἐπανῆλ­θεν εἰς τήν καλήν ὁμολογίαν καί κατέγραψεν ἱστορίαν μεγάλου ἐκκλησιαστικοῦ ἀνδρός μέχρι τῆς Κοιμήσεώς του!... † 22.11.2004).

 (6) Ὁ ὁποῖος ἑρμηνεύει τόν Ἅγιον Διονύσιον τόν Ἀρεοπαγίτην!

(7) «Ὁ μακάριος γέρων ἐκεῖνος», εἶναι ὁ Ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης.

(8) Μᾶλλον ἐπί τό ὀρθώτερον πρέπει νά εἴπωμεν ὅτι ὁ Τριαδικός Θεός εἶναι καί πέραν καί ἄνω τοῦ Α καί τοῦ Ω, τό ὁποῖον, κατά τήν ἄποψίν μας, ἀναφέρεται ἐπί τῆς δημιουργίας, ἤτοι τοῦ κτιστοῦ κόσμου.

(9) Ἄλλο εἶναι ἡ Ἐκκλησία ὡς μυστήριον καί ἄλλο ὁ Ναός ὡς οἰκοδόμημα.

 (10) Καθ' ἡμᾶς «τοῦ Χριστοῦ».


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011