ΤΕΥΧΟΣ 198
Μάιος - Ἰούνιος 2011

ΦΛΕΓΟΝΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Ἐπιλογή κειμένων καί ἐπιμέλεια στήλης ὑπό ΧΡΗΣΤΟΥ ΕΛ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ(1)

 ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 115 ΧΡΟΝΙΑ

Στήνουν μεθοδικά τήν Παγκόσμια Διακυβέρνηση,

χρησιμοποιώντας ἀκόμη καί τήν ἀγανάκτησή μας

διά προβλήματα πού οἱ ἴδιοι μᾶς δημιούργησαν!(2)

 Τό κείμενο πού ἀκολουθεῖ, δέν εἶναι τίποτα περισσότερο ἀπό ἐνδεικτικά καί μόνο ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ βιβλίου «Τά πρωτόκολλα τῶν σοφῶν τῆς Σιῶν»(3). Γιά ὅσους τυχόν δέν γνωρίζουν σημειώνουμε ὅτι πρόκειται διά «Πρακτικά ἀπό τό Συνέδριο τῆς Βασιλείας τῆς Ἑλβετίας», πού ἔγινε τό 1897 καί στό ὁποῖο πῆραν μέρος, ὅπως φαίνεται, ἀντιπρόσωποι ἀπό ὀργανώσεις Σιωνιστῶν ὅλου τοῦ κόσμου... Διά νά μήν παρεξηγηθοῦμε... πρέπει νά ἐπισημάνουμε πώς «ἡ Πατερική Ὀρθοδο­ξία δέν διακατέχεται ἀπό ἀντισημιτισμό, ἀλλά γνωρίζει τήν ἐχθρότητα τοῦ σιωνισμοῦ»...(4). Ἄς δοῦμε ὅμως τά ἐν λόγω ἀποσπάσματα:

 «Ἀλήθεια! Πόσο ὁλοφάνερη εἶναι ἡ ἔλλειψη κρίσης, στούς ζωώδεις ἐγκεφάλους τῶν χριστιανῶν! Δανείζονται ἀπό μᾶς χρήματα μέ τόκο... εἶναι ὑποχρεωμένοι νά τά πληρώσουν,... νά ἐξοφλήσουν ἐμᾶς, τούς ἐξωτερικούς δανειστές τους, γιά ν' ἀποφύ­γουν μέ κάθε θυσία τήν πτώχευση, μέ τήν ὁποία τούς ἀπειλοῦμε... Τά δάνεια εἶναι βδέλλες, πού δέν ξεκολλᾶνε εὔκολα... Ἤ πέφτουν ἀφοῦ χορτάσουν, μόνες τους, ἤ πρέπει νά ἀποσπασθοῦν μέ ριζικά μέτρα...».

 «Ὅταν θά ἔρθει ἡ ὥρα τῆς Βασιλείας μας, ἡ ἀπολυταρχική κυβέρνησή μας, θά ἀποφύγει -γιά λόγους σταθεροποίησής της καί γιά τήν αὔξηση τοῦ γοήτρου της- τή βαρειά φορολογική ἐπιβάρυνση τῶν λαϊκῶν μαζῶν καί δέν θά λησμονήσει τήν ὑπόσχεσή της νά παίξει τό ρόλο τοῦ πατέρα καί τοῦ προστάτη τους... Ἡ προο­δευτική φορολογία θά ἀποδώσει πολύ μεγαλύτερα ἔσοδα ἀπό τήν ἀναλογική, πού ἰσχύει σήμερα καί μᾶς χρησιμεύει νά προκαλοῦμε τίς δυσαρέσκειες, τίς διαμαρτυρίες καί τίς ἐξεγέρσεις τῶν χριστιανῶν φορολογουμένων. Ἡ δύναμη, πάνω στήν ὁποία θά στηρίξουμε τό θρόνο τοῦ δικοῦ μας βασιλιᾶ, θά πρέπει νά εἶναι ἡ ἰσορροπία καί ἡ κοινωνική γαλήνη...

 ...Προκαλέσαμε στά χριστιανικά κράτη πολλές οἰκονομικές κρίσεις(5) μέ τό σκοπό νά ἀποσύρουμε ἀπ' τήν κυκλοφορία τό χρυσό καί νά τόν κλείσουμε στά χρηματοκιβώτιά μας ἤ στίς τράπεζές μας. Ὅλα αὐτά τά τεράστια κεφάλαια, πού στήν πορεία τους, πρός τίς τράπεζές μας, παρέσυραν καί τά ἀποθεματικά τῶν κρα­τῶν, παρέμεναν στάσιμα καί καραδοκοῦσαν τήν κατάλληλη εὐκαιρία. Τά κράτη, μή μπορώντας νά ἀντλήσουν ἔσοδα ἀπό τήν δική τους οἰκονομία καί πιεζόμενα ν' ἀντιμετωπίσουν τά ἐπείγοντα προβλήματά τους, βρέθηκαν στήν ἀνάγκη νά προσφύ­γουν σέ δάνεια, δηλαδή στίς τράπεζές μας. Ὅμως αὐτά τά δάνεια -ὅπως κάθε δάνειο- ἐπιβάρυναν τά οἰκονομικά τους μέ πρόσθετες δαπάνες, μέ τήν πληρωμή δηλαδή τόκων. Ἔτσι τά κράτη ὑποδουλώθηκαν στό κεφάλαιο. ἐξ' ἄλλου, τό πέρασμα τοῦ συνόλου σχεδόν τῆς βιομηχανίας στά χέρια τῶν λίγων κεφαλαιο­κρατῶν, ἐξαφάνισε τή μικρή βιομηχανία καί ἀπερρόφησε ὅλες τίς οἰκονομικές δυνατότητες ὄχι μόνο τῶν λαῶν, ἀλλά καί τῶν κρατῶν...

 Τά δάνεια εἶναι βδέλλες, πού δέν ξεκολλᾶνε εὔκολα ἀπ' τά σώματα τῶν κρατῶν. Ἤ πέφτουν ἀφοῦ χορτάσουν, μόνες τους, ἤ πρέπει νά ἀποσπασθοῦν μέ ριζικά μέτρα. Κι ὅμως, τά χριστιανικά κράτη, δέν φροντίζουν ν' ἀπαλλαγοῦν ἀπ' αὐτές τίς βδέλλες ἀλλά βάζουν κι ἄλλες, καινούργιες καί πεινασμένες, πάνω στό κορμί τους, ἀδιαφορώντας ἄν καταστραφοῦν ἀνεπανόρθωτα, ἀπό τήν συνεχῆ αὐτή ἀφαίμαξη, κι αὐτά γιατί οἱ κυβερνῆτες τους ἔχουν συμφέρον νά προσφεύ­γουν στά δάνεια, ἐφ' ὅσον, μέ τίς προμήθειες πού παίρνουν ἀπ' τή σύναψή τους, ἐξυπηρετοῦν καί τά προσωπικά τους συμφέροντα.

 Γιατί, τί ἄλλο ἀπό βδέλλα, μπορεῖ νά εἶναι ἕνα δάνειο, καί μάλιστα ἐξωτερικό; Τό δάνειο μοιάζει μέ ἀποδοχή, ἀπό μέρος τῶν κυβερνήσεων, γραμματίων μέ παράλ­ληλη ὑποχρέωση καταβολῆς τόκου, ἀνάλογου μέ τό ποσό τοῦ κεφαλαίου πού δανείζονται. Ἄν π.χ. τό δάνειο ἔχει συναφθεῖ μέ τόκο 5%, τότε τό κράτος, μέσα σέ εἴκοσι χρόνια, θά πληρώσει γιά τόκους, ποσό ἴσο μέ τό κεφάλαιο πού πῆρε σάν δάνειο καί, μέσα σέ σαράντα χρόνια, διπλάσιο τοῦ κεφαλαίου. Γιά νά ἐξοφλή­σουν, λοιπόν, τά κράτη τούς ξένους δανειστές ὑποχρεώνονται ν' ἀφαιρέσουν, μέ τίς κάθε εἴδους φορολογικές ἐπιβαρύνσεις, καί τήν τελευταία πεντάρα ἀπ' τά θυλάκια -τῶν φτωχῶν ἰδιαίτερα- ὑπηκόων τους.

 Ἐφ' ὅσον τά δάνεια ἦσαν ἀκόμα ἐσωτερικά, τά χριστιανικά κράτη, δέν ἔκαναν τίποτ' ἄλλο παρά νά μεταφέρουν τό χρῆμα ἀπό τά θυλάκια τῶν φτωχῶν στά θυλάκια τῶν πλουσίων. Ἀπό τή στιγμή ὅμως, πού βρήκαμε καί ἐξαγοράσαμε τά πρόσωπα, πού χρειαζόμαστε γιά νά μεταφέρουμε τά δάνεια πάνω σέ ξένα ἐδάφη, δηλαδή στούς τραπεζίτες μας, τότε ὅλος ὁ πλοῦτος τῶν κρατῶν διω­χετεύτηκε στά θησαυροφυλάκιά μας καί ὅλοι οἱ χριστιανικοί λαοί ἄρχισαν νά πληρώνουν σέ μᾶς «Φόρον ὑποτελείας». Ἄν ἡ ἐπιπολαιότητα τῶν χριστιανῶν ἐστεμμένων, ἀναφορικά μέ τά οἰκονομικά καί τίς ὑποθέσεις τῶν κρατῶν τους, ἄν ἡ διαφθορά τῶν ὑπουργῶν καί ἡ ἄγνοια τῶν οἰκονομικῶν ζητημάτων ἀπ' τούς κυβερνῆτες τους, φόρτωσαν τά κράτη μέ χρέη, πού εἶναι ἀδύνατο νά ἐξοφλήσουν, πρέπει νά ξέρετε ὅτι ὅλ' αὐτά ἐστοίχισαν σέ μᾶς, πολύ χρῆμα, μεγάλες προσπά­θειες καί θυσίες ἀκόμα...

 ...Τά ἐξωτερικά ὅμως δάνεια οἱ χριστιανοί, δέν τά ἀντιμετωπίζουν μέ τόν ἴδιο τρόπο. Αὐτά εἶναι ὑποχρεωμένοι νά τά πληρώσουν, θέλουν δέ θέλουν. Νά ἐξοφλήσουν ἐμᾶς, τούς ἐξωτερικούς δανειστές τους, γιά ν' ἀποφύγουν μέ κάθε θυσία τήν πτώχευση, μέ τήν ὁποία τούς ἀπειλοῦμε, γιά νά μή δείξουν στό ἐξωτερικό τήν οἰκονομική τους ἀδυναμία, πού θά ἑρμηνευθεῖ -καί πολύ σωστά- ἐσωτερική ἀδυναμία, σάν διάσπαση τοῦ δεσμοῦ, πού πρέπει νά ἑνώνει τούς λαούς μέ τήν κυβέρνησή τους, σάν ἀντίθεση ἀνάμεσα στά συμφέροντα τῶν λαῶν καί σέ κεῖνα τῶν κυβερνήσεών τους, σάν ἄρση τῆς ἐμπιστοσύνης τῶν λαῶν ἀπ' τίς κυβερνή­σεις του...

 ...Ἀλήθεια! Πόσο ὁλοφάνερη εἶναι ἡ ἔλλειψη κρίσης, στούς ζωώδεις ἐγκε­φάλους τῶν χριστιανῶν! Δανείζονται ἀπό μᾶς χρήματα μέ τόκο, χωρίς νά σκέφτονται ὅτι, γιά νά ἐξοφλήσουν τά χρέη τους, θ' ἀφαιρέσουν αὐτό τό χρῆμα κι ἐπί πλέον τούς τόκους, ἀπ' τά θυλάκια τοῦ κράτους τους. Κι ὅμως! Ὅλο αὐτό τό χρῆμα, πού τό εἶχαν τόση ἀνάγκη, θά μποροῦσαν νά τό εἶχαν πάρει ἀπ' τούς φορολογουμένους ὑπηκόους τους.

 Νά λοιπόν κι ἕνα ἀκόμα παράδειγμα, πού ἀποδείχνει τήν γενική ὑπεροχή τοῦ πνεύματος τῆς φυλῆς μας: Καταφέραμε νά παρουσιάσουμε στούς χριστια­νούς, τήν ὑπόθεση τῶν δανείων, μέ τόσο ἀγαθή ὄψη, ὥστε νά τούς πείσουμε ὅτι θ' ἀποκομίσουν κέρδη τόσο γιά τόν ἑαυτό τους, ὅσο καί τό κράτος τους.

 Οἱ λογαριασμοί, τούς ὁποίους θά παρουσιάσουμε στόν κόσμο -ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα νά κυβερνήσουμε- φωτισμένοι ἀπό τό φῶς τῆς πείρας αἰώνων, πού τό ὑλικό της μᾶς τό προμήθεψε ἡ ἱστορία τῶν χριστιανικῶν κρατῶν, οἱ λογαριασμοί, ἐπαναλαμβάνω αὐτοί, θά ἀποδείξουν τήν ὀρθότητα καί τήν χρησιμότητα αὐτῶν τῶν καινοτομιῶν μας. Οἱ καταχρήσεις, πού μᾶς ἦσαν τόσο ἀπαραίτητες γιά νά κρατᾶμε στήν ὑποταγή μας τούς χριστιανούς, θά σταματήσουν. Εἶναι ἀδύνατο νά τίς ἀνέχεται τό δικό μας κράτος.

 Θά ρυθμίσουμε τόσο τέλεια τό σύστημα τῶν λογαριασμῶν τοῦ κράτους μας, ὥστε οὔτε ὁ ἀνώτατος Ἄρχων μας, οὔτε καί ὁ μικρότερος ὑπάλληλος νά μήν εἶναι σέ θέση νά ἐκτρέψουν, ἀκόμα καί τό πιό μικρό ποσόν, ἀπ' τό σκοπό γιά τόν ὁποῖον εἶναι προορισμένο ἀπ' τό σχέδιο ἐνεργείας μας, γιά νά τό διαθέσουν ἀλλοῦ, χωρίς αὐτό νά γίνει ἀμέσως ἀντιληπτό!

 Εἶναι ἀδύνατη ὁποιαδήποτε διακυβέρνηση χωρίς καθορισμένο σχέδιο. Κι αὐτοί ἀκόμα οἱ μεγάλοι ἄντρες, οἱ πρωτοπόροι, αὐτοί π' ἀνοίγουν καινούργιους δρόμους, κι αὐτοί ἀκόμα χάνονται, πελαγοδρομοῦν στή διάρκεια τῆς πορείας τους. Οἱ χριστιανοί ἡγήτορες πού ἐμεῖς τούς συμβουλεύαμε νά μήν κουράζονται μέ τίς κρατικές φροντίδες καί νά τό «ρίχνουν ἔξω» πότε-πότε μέ δεξιώσεις, μέ διασκεδάσεις καί ἄλλες ἐθιμοτυπικές ἐκδηλώσεις, ἀποτελοῦσαν -ἐπί τόσους αἰῶνες- ἁπλᾶ προπετά­σματα τῆς δικῆς μας κυβέρνησης. Οἱ ἀναφορές καί οἱ ἐκθέσεις τῶν εὐνοουμένων τους, πού ἀναπλήρωναν τούς ἴδιους στίς διάφορες κρατικές λειτουργίες, συντάσσονται –φυσικά γιά λογαριασμό τους- ἀπ' τούς πράκτορές μας, πού μέ τίς ὑποσχέσεις ὅτι, τά οἰκονομικά καί ἡ βελτίωση γενικά τῶν συνθηκῶν δέν θά ἀργοῦσαν νά παρουσιαστοῦν στό ἀμέσως προσεχές μέλλον, καθησύχαζαν καί ἱκανοποιοῦσαν πολλές φορές, τά πιό διορατικά πνεύματα. «Βελτίωση τῶν οἰκο­νομικῶν!... Μέ ποιό τρόπο; μέ τί; Μήπως μέ «τά νέα δάνεια;», θά μποροῦσαν νά ρωτήσουν. Ὅμως δέν ρωτοῦσε κανείς, ἀπό κείνους πού διάβαζαν τίς προτάσεις μας. Ἀπό κεῖ καί πέρα, ξέρουμε ὅλοι πού ὁδήγησε αὐτή ἡ ἔλλειψη ἐνδιαφέροντος. Ξέρουμε ὅλοι σέ ποιά οἰκονομική ἀναταραχή ἔφτασαν αὐτά τά κράτη, παρά τήν ἀξιοθαύ­μαστη ἐνεργητικότητα τῶν λαῶν τους...

 Ὅταν θά κάνουμε τό πραξικόπημά μας, θά καλέσουμε τούς λαούς καί θά τούς ποῦμε: «Ὅλα πήγαιναν τόσο ἄσχημα, πού προκαλοῦσαν φρίκη. Ὅλος ὁ κόσμος ὑπέφερε, παραπάνω ἀπ' αὐτό, πού θά μποροῦσε ν' ἀντέξει. Ἐξαφανίζουμε, λοι­πόν, ὅλες τίς αἰτίες τῆς δυστυχίας σας: ἐθνότητες, σύνορα, τά διαφορετικά νομίσματα. Ἔχετε, τώρα, ὅλη τήν ἐλευθερία νά δηλώσετε τήν ὑπακοή σας, σέ μᾶς, καί νά μᾶς περιβάλετε μέ τήν ἐμπιστοσύνη σας. Ἀλλά μπορεῖτε νά τά κάνετε, ὅλα αὐτά, τώρα; Φυσικά, ὄχι! Δέν ἔχετε, λοιπόν, παρά νά δοκιμάσετε αὐτά πού σᾶς προσφέρουμε!». Τότε -νά εἶστε βέβαιοι- ὅλοι οἱ λαοί, συνεπαρμένοι ἀπ' τόν ἐνθουσιασμό τους καί τίς ἐλπίδες τους, θά μᾶς ἀποθεώσουν καί θά μᾶς φέρουν, μέ ἀλλαλαγμούς θριάμβου, στήν ἐξουσία. Καί τό καθολικό δικαίωμα ψήφου, μέ τό ὁποῖο συνηθίσαμε τούς λαούς, πού τούς κατακερματίσαμε σέ κόμματα, σέ ὁμάδες καί σέ συνασπισμούς, θά διαδραματίσει, γιά ἄλλη μιά φορά καί τήν τελευταία, τό ρόλο τῆς δικῆς μας τώρα προώθησης στήν ἐξουσία, θά ἐκφράσει δηλαδή τήν ὁμόφωνη ἐπιθυμία τῆς ἀνθρωπότητας νά ἀναθέσει σέ μᾶς τή διακυβέρνησή της, πρίν δεῖ, καί κρίνει, τό πρόγραμμά μας...

 Τά ἀγαθά τῆς ἡσυχίας καί τῆς τάξης, πού πετύχαμε ὕστερα ἀπό ταραχές ὁλόκληρων αἰώνων, θά ἀποδείξουν στούς ἀνθρώπους τήν ὑπεροχή καί τόν εὐεργετικό χαρακτήρα τῆς ἐξουσίας μας. Τά σφάλματα, ὅλων τῶν προηγουμένων διοικήσεων, θά τά προβάλουμε μέ τά πιό ζωηρά χρώματα καί θά προκαλέσουμε τέτοιαν ἀπέχθεια, γι' αὐτές, ὥστε οἱ λαοί νά προτιμοῦν τήν ἡσυχία τους, κάτω ἀπ' τή δική μας δουλεία, παρά τά δικαιώματα τῆς περιβόητης ἐλευθερίας τους, πού τόσο τούς βασάνισε, πού τούς ἀφαίρεσε ἀκόμα καί τά μέσα τῆς ἐπιβίωσης, πού τούς παράδοσε γιά ἐκμετάλλευση σέ συμμορίες τυχοδιωχτῶν, σέ κλίκες ἀσυνείδητων καί ἀνάλγητων, πού δέν ἤξεραν οὔτε τί ἔκαναν, οὔτε γιατί τό ἔκαναν. «Οἱ ἄσκοπες, οἱ ἀνώφελες καί συνεχεῖς κυβερνητικές μεταβολές, στίς ὁποῖες ὠθοῦμε τούς λαούς, γιά «νά ὑπονομεύσουμε τά κυβερνητικά τους οἰκοδομήματα, θά τούς ἔχουν κουράσει σέ τέτοιο βαθμό, τήν ἐποχή τῆς Βασιλείας μας, ὥστε θά προτιμήσουν νά ὑποφέρουν ἀπό μᾶς τά πάνδεινα, φτάνει νά ἀπαλλαγοῦν ἀπ' τόν κίνδυνο νέων ταραχῶν»...

 Οἱ σοφοί μας, θά διερευνήσουν καί θά ἐκθέσουν τίς ἀδυναμίες καί τά τρωτά ὅλων τῶν θρησκειῶν. Ὅμως δέν θά μπορέσει ποτέ κανείς νά μιλήσει γιά τή δική μας θρησκεία ἀπό οὐσιαστική ἄποψη, γιατί κανείς δέν τήν γνωρίζει, ὥς τό βάθος, ἔξω ἀπό λίγους δικούς μας, πού δέν θά τολμήσουν νά ἀποκαλύψουν τά μυστικά της»...

 * * *

 Τό νομικό προηγούμενο τοῦ 1936:

Ἡ Ἑλλάδα ἀρνήθηκε νά συνεχίσει τήν ἐξυπηρέτηση τοῦ δανείου

πού εἶχε συνάψει καί δικαιώθηκε...

 «Αὐτό πού τόλμησε νά διεκδικήσει ἡ φασιστική Ἑλλάδα τοῦ Μεταξᾶ λίγο πρίν ἀπό τόν πόλεμο, ἀρνεῖται ἀκόμη καί νά τό συζητήσει ἡ «δημοκρατική» Ἑλλάδα τοῦ κ. Παπανδρέου. Καί μάλιστα ὑπάρχουν δικαστές πού ὅλα αὐτά τά βρίσκουν καλά καμωμένα».

 «...Κυβέρνηση τῶν πιστωτῶν

 Τό ἐρώτημα πού ἀπέφυγαν νά ἀπαντήσουν οἱ εἰσηγήτριες στό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, ὅπως ἀποφεύγουν καιρό τώρα νά ἀπαντήσουν καί ὅλοι οἱ ὑποστη­ρικτές τοῦ μνημονίου, εἶναι τό ἑξῆς: Ὅταν μιά χώρα βρεθεῖ μπροστά στό δίλημμα νά μήν μπορεῖ νά ἱκανοποιήσει ταυτόχρονα τίς πιό βασικές καί ἄμεσες ἀνάγκες τῆς μεγάλης πλειονότητας τῶν πολιτῶν της καί τίς ἀπαιτήσεις τῶν δανειστῶν της, τότε τί προέχει γιά τήν κυβέρνηση αὐτῆς τῆς χώρας; Οἱ ἀνάγκες τῆς χώρας καί τῶν πολιτῶν της ἤ οἱ ἀπαιτήσεις τῶν δανειστῶν της; ἡ τωρινή κυβέρνηση (ὅπως καί ἡ προηγούμενη) ἀπάντησε στό δίλημμα αὐτό προτάσσοντας τίς ἀπαιτήσεις τῶν δανειστῶν. Κι αὐτό δέν εἶναι οὔτε ἠθικό, οὔτε δίκαιο. Κι αὐτό γιατί καμμία κυβέρ­νηση δέν νομιμοποιεῖται νά θυσιάζει τόν λαό καί τή χώρα της, προκειμένου νά ἐξυ­πηρετηθοῦν ἀλλότρια συμφέροντα. Ὄχι μόνο μέ βάση τό Σύνταγμα καί τό δίκαιο τῆς χώρας, ἀλλά καί μέ βάση τό διεθνές δίκαιο. Καί τό λέμε αὐτό γιατί ὅταν μιά χώρα ἀντιμετωπίζει μιά «κατάσταση ἀνάγκης», ὅπως εἶναι τό ἄμεσο ἐνδεχόμενο μιᾶς πτώχευσης, τό διεθνές δίκαιο ἀναγνωρίζει στήν κυβέρνηση τῆς χώρας τό δικαίωμα νά ἀρνηθεῖ νά ἐκπληρώσει τίς ὑποχρεώσεις της ἔναντι τῶν δανειστῶν της, προκειμένου νά μή θιγοῦν τά δικαιώματα τῶν πολιτῶν της καί νά μήν ἀπειληθεῖ ἡ ἐσωτερική ἔννομη τάξη καί ἀσφάλεια.

 Νομικό προηγούμενο

 Θά δώσουμε ἕνα ἱστορικό παράδειγμα, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ καί μιά ἀπό τίς πιό χαρακτηριστικές περιπτώσεις στή διεθνή νομολογία πού ὑποστηρίζει τό δικαίωμα πού ἀναφέραμε. Τό 1936 ἡ Ἑλλάδα ἀρνήθηκε νά συνεχίσει τήν ἐξυπηρέτηση τοῦ δανείου πού εἶχε συνάψει μέ τή βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. Ἡ κυβέρνηση τοῦ Βελγίου παρενήβη καί προσέφυγε στό Διαρκές Δικαστήριο τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου, πού εἶχε ἱδρύσει ἡ Κοινωνία τῶν ἐθνῶν, κατηγορώντας τήν Ἑλλάδα ὅτι ἀθετεῖ τίς διεθνεῖς της ὑποχρεώσεις. ἡ Ἑλλάδα, πού τότε βρισκόταν ὑπό τό φασιστικό καθεστώς τῆς 4ης Αὐγούστου, ἀπάντησε ὅτι βρίσκεται σέ ἀδυναμία νά ἐκπληρώσει τίς δανειακές της ὑποχρεώσεις διότι δέν μπορεῖ νά διαθέσει πόρους χωρίς νά θέσει σέ κίνδυνο τήν κατάσταση τοῦ λαοῦ καί τῆς χώρας. Στό ὑπόμνημά της ἔλεγε: «Ἡ Κυβέρνηση τῆς Ἑλλάδος, ἀνήσυχη γιά τά ζωτικά συμφέροντα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί γιά τή διοίκηση, τήν οἰκονομική ζωή, τήν κατάσταση τῆς ὑγείας καί τήν ἐσωτερική καί ἐξωτερική ἀσφάλεια τῆς χώρας, δέν θά μποροῦσε νά προβεῖ σέ ἄλλη ἐπιλογή. Ὅποια κυβέρνηση κι ἄν ἦταν στή θέση της θά ἔκανε τό ἴδιο» («Yearbook of the International Las Commission», 1980, V. Ι, σελ. 25)...

 Ἔκτακτη κατάσταση

 Τό ἐπιστέγασμα ἦρθε μέ τό ὑπόμνημα πού κατέθεσε στό Διαρκές Δικαστήριο ὁ νομικός ἐκπρόσωπος τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης τό 1938, ὅπου τόνιζε τά αὐτονόητα: ἐνίοτε μπορεῖ νά ὑπάρξει μιά ἔκτακτη κατάσταση «ἡ ὁποία κάνει ἀδύνατο γιά τίς Κυβερνήσεις νά ἐκπληρώσουν τίς ὑποχρεώσεις τους πρός τούς δανειστές καί πρός τόν λαό τους: οἱ πόροι τῆς χώρας εἶναι ἀνεπαρκεῖς γιά νά ἐκπληρώσουν καί τίς δύο ὑποχρεώσεις ταυτόχρονα. Εἶναι ἀδύνατο νά πληρωθεῖ τό χρέος καί τήν ἴδια ὥρα νά παρασχεθεῖ στόν λαό ἡ κατάλληλη διοίκηση καί οἱ ἐγγυημένες συνθῆκες γιά τήν ἠθική, κοινωνική καί οἰκονομική ἀνάπτυξη. Τό ὀδυνηρό πρόβλημα προκύπτει ὅταν πρέπει νά ἐπιλέξει κανείς ἀνάμεσα στά δύο καθήκοντα. Τό ἕνα πρέπει νά ὑποχωρήσει ἔναντι τοῦ ἄλλου. Ποιό πρέπει νά εἶναι αὐτό;...

 Ἡ Θεωρία ἀναγνωρίζει σ' αὐτό τό ζήτημα ὅτι τό καθῆκον μιᾶς Κυβέρνησης νά ἐξασφαλίζει τήν εὔρυθμη λειτουργία τῶν βασικῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν ὑπερτερεῖ ἔναντι τῆς πληρωμῆς τῶν χρεῶν της. ἀπό κανένα Κράτος δέν ἀπαιτεῖται νά ἐκπληρώσει, μερικά ἤ συνολικά, τίς χρηματικές του ὑποχρεώσεις ἄν αὐτό θέτει σέ κίνδυνο τή λειτουργία τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν του καί ἔχει σάν ἀποτέλεσμα τήν ἀποδιοργάνωση τῆς διοίκησης τῆς χώρας. Στήν περίπτωση ὅπου ἡ πληρωμή τοῦ χρέους του θέτει σέ κίνδυνο τήν οἰκονομική ζωή ἤ τή διοίκηση, ἡ Κυβέρνηση εἶναι, κατά τούς συγγραφεῖς, ὑποχρεωμένη νά διακόψει ἤ ἀκόμη καί νά μειώσει τήν ἐξυπηρέτηση τοῦ χρέους» (στό ἴδιο). Τό Διεθνές Δικαστήριο ἀποδέχτηκε τό σκεπτικό αυτό καί δικαίωσε τήν Ἑλλάδα, δημιουργώντας νομικό προηγούμενο πού χρησιμοποίησαν πολλές χῶρες τά κατοπινά χρόνια. Μιά ἀπό αὐτές ἦταν καί ἡ ἀργεντινή τό 2003, ὅταν ἡ κυβέρνηση τοῦ Νέστορ Κίχνερ ἐπέλεξε, ἔναντι τῆς ἐξαθλίωσης τοῦ λαοῦ πού ἐπέβαλλαν τά προγράμματα τοῦ ΔΝΤ, νά διαγράψει μονομερῶς τό μεγαλύτερο μέρος τοῦ δημοσίου χρέους.

 Αὐτό πού τόλμησε νά διεκδικήσει ἡ φασιστική Ἑλλάδα τοῦ Μεταξᾶ λίγο πρίν ἀπό τόν πόλεμο, ἀρνεῖται ἀκόμη καί νά τό συζητήσει ἡ «δημοκρατική» Ἑλλάδα τοῦ κ. Παπανδρέου. Καί μάλιστα ὑπάρχουν δικαστές πού ὅλα αὐτά τά βρίσκουν καλά καμωμένα» (Ἀπόσπασμα ἄρθρου τοῦ Δημήτρη Καζάκη Οἰκονομολόγου - Ἀναλυτῆ στήν ἐφημερίδα «Τό Ποντίκι» 25.11.2010 σελ. 50-51. Βλέπε: http:/topontiki.gr/article/11797).

 * * *

 Ἡ Γερμανία ἀπέτυχε νά ἐξοφλήσει τά χρέη της τρεῖς φορές

τόν τελευταῖο αἰώνα

 Καθηγητής ὑπενθυμίζει στή Γερμανία, τά χρέη της στήν Ἑλλάδα ἀπό τόν 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Στήν Ἑλλάδα, «κανείς δέν ἔχει ξεχάσει ὅτι ἡ Γερμανία ὀφείλει τήν οἰκονομική εὐημερία της πρός τή χάρη τῶν ἄλλων ἐθνῶν».

 «Ἕνας καθηγητής τοῦ London School of Economics (LSE), λέει ὅτι ἡ Γερμανία θά πρέπει νά εἶναι καλή μέ τούς Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι δέν διεκδίκησαν τήν ἀποπληρωμή τῶν ἐπανορθώσεων τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

 Ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νά φαίνεται ἡ χώρα μέ τό πρωταρχικό χρέος τῆς Εὐρώπης, ἀλλά ἕνας οἰκονομικός ἱστορικός ἔχει ἐπισημάνει ὅτι ἡ Γερμανία ἦταν, στήν πραγματικότητα, «ὁ μεγαλύτερος παραβάτης τοῦ χρέους τοῦ 20οῦ αἰώνα».

 Ὁ Albrecht Ritschl, καθηγητής London School of Εconomics, ἔχει «χτυπήσει» τούς Γερμανούς... γιά τήν ἐχθρική στάση τους πρός τήν ἀγωνιζόμενη μεσογειακή χώρα, προειδοποιώντας ὅτι ἐάν ἡ Γερμανία δέν εἶναι προσεκτική, θά μποροῦσε νά ἀντιμετωπίσει ἀξιώσεις ἀπό τό θυμό τῶν ἑλλήνων γιά τήν μή καταβολή τῶν πολεμικῶν ἀποζημιώσεων.

Σύμφωνα μέ δημοσκοπήσεις, τό γερμανικό κοινό εἶναι 90% κατά τῆς ἀνάληψης μιᾶς δεύτερης διάσωσης τῆς Ἑλλάδας, ἕνα ἔθνος πού τό βλέπουν ὡς σπατάλο μέ ὑπερβολικά μεγάλες κρατικές συντάξεις.

 Ὅμως, σέ συνέντευξή του στό Der Spiegel ὁ Ritschl ἐπισημαίνει ὅτι, ἡ ἴδια ἡ Γερμανία ἀπέτυχε νά ἐξοφλήσει τά χρέη της τρεῖς φορές τόν τελευταῖο αἰώνα.

 Πρῶτα μετά τόν Πρῶτο Παγκόσμιο ἤ Πόλεμο Δημοκρατίας τῆς Βαϊμάρης, εἶχε δανειστεῖ χρήματα ἀπό τίς ἡνωμένες Πολιτεῖες γιά νά ἀποπληρώσουν τίς ἀποζη­μιώσεις στίς συμμαχικές δυνάμεις τῆς νίκης. Αὐτά τά χρήματα ἐξαφανίστηκαν κατά τή διάρκεια τοῦ κράχ στή Γουόλ Στρίτ μέ μεγάλο κόστος γιά τίς ΗΠΑ.

 Στή συνέχεια, μετά τόν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ἡ Γερμανία δέν πλήρωσε τήν καταβολή ἀποζημιώσεων στίς χῶρες -ὅπως ἡ Ἑλλάδα- πού εἶχε εἰσβάλει.

 Σύμφωνα μέ μιά συνθήκη τοῦ 1953, τό ζήτημα τῶν ἀποζημιώσεων θά ἔπρεπε νά ἐπανεξεταστεῖ μετά τήν ἐπανένωση τό 1990. Ἀλλά ὁ Ritschl λέει: «Μέ τήν ἐξαίρεση τῆς ἀποζημίωσης πού καταβλήθηκε στούς ἐργάτες-κρατούμενους, ἡ Γερμανία δέν κατέβαλε ἀποζημιώσεις μετά τό 1990- καί δέν πλήρωσε τά δάνεια καί τό κόστος κατοχῆς στίς χῶρες πού εἶχαν καταλάβει κατά τή διάρκεια τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οὔτε τήν Ἑλλάδα ἀποζημίωσε.

 Ὁ Ritschl καθιστᾶ σαφές καί πιστεύει, ὅτι, ἡ οἰκονομική ἐπιτυχία τῆς Γερμα­νίας -συναγωνίζονται μέ τήν Κίνα νά γίνει ἡ πρώτη ἐξαγωγέας στόν κόσμο τῶν βιομηχανικῶν ἀγαθῶν- κατέστη δυνατή μόνο «μέ τήν παραίτηση ἐκτεταμένων πληρωμῶν χρεῶν καί τήν παύση τῶν ἀποζημιώσεων στά θύματα τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

 Στήν Ἑλλάδα, λέει, «κανείς δέν ἔχει ξεχάσει ὅτι ἡ Γερμανία ὀφείλει τήν οἰκονο­μική εὐημερία της πρός τή χάρη τῶν ἄλλων ἐθνῶν».

 Ὁ Ritschl προειδοποιεῖ ὅτι ἐάν ἡ Γερμανία διατηρήσει αὐτή τήν ἀνταγωνιστική στάση της, ἡ Ἑλλάδα -καί ἄλλες εὐρωπαϊκές χῶρες- μπορεῖ κάλλιστα νά ἐγείρουν τό θέμα τῶν ἀποζημιώσεων καί πάλι.

 Ὅσο γιά τή σημερινή κρίση, ὁ Ritschl πιστεύει ὅτι θά πρέπει νά ὑπάρξει μιά χρεοκοπία σέ ὅλα ἐκτός κατ' ὄνομα. Οἱ πιστωτές θά πρέπει νά ξεχάσουν μέρος τῶν χρημάτων πού τούς ὀφείλονται ἀπό τήν Ἑλλάδα καί ὁρισμένες τράπεζες νά ζορισθοῦν. «Γιά τή Γερμανία», λέει, «αὐτό θά μποροῦσε νά κοστίσει, ἀλλά θά πρέπει νά πληρώσει μέ κάποιο τρόπο...». (Ἀπό τό ἱστολόγιο: «Ἔχω μάτια καί βλέπω» Τετάρτη, 22 Ἰουνίου 2011, http://exomatiakaiulepo.blogspot.com/2011/06/blog-post_5876.html).

 * * *

68 Ἀκαδημαϊκοί ζητοῦν καταγγελία τοῦ μνημονίου

καί στάση πληρωμῶν

 «...Ἐξοχότατε κ. Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας,

Μέ περισσή ἀγωνία γιά τήν τύχη τῆς πατρίδας μας, ἀλλά καί μέ αἴσθημα ἐθνι­κῆς εὐθύνης, σᾶς ἀπευθύνουμε τήν παροῦσα ἐπιστολή, μέ συγκεκριμένες προτάσεις οἱ ὁποῖες, μέ τόν κατάλληλο χειρισμό καί ἐφαρμογή θά ὁδηγήσουν στήν ἔξοδο ἀπό τήν κρίση.

Ἡ ἀδυναμία τοῦ Μνημονίου νά ἐπιτύχει τούς στόχους του εἶναι πλέον δεδομένη. Συνέχιση τῆς ἴδιας πολιτικῆς, μέ τήν οἰκονομική ὕφεση καί τήν περαιτέρω αὔξηση τοῦ δημοσίου χρέους πού προκαλεῖ, θά ὁδηγήσει στό ξεπούλημα τῆς δημόσιας περιουσίας (ἴδε ἀποκρατικοποιήσεις καί ἀξιοποίηση Δημόσιας Περιουσίας στό προταθέν Μεσοπρόθεσμο Δημοσιονομικό Πλαίσιο), μεγαλύτερη ἐξαθλίωση τοῦ λαοῦ λόγω περαιτέρω αὔξησης τοῦ ποσοστοῦ ἀνεργίας, ἐνῶ οἱ ἑλληνικές πόλεις θά καταστοῦν ἀβίωτες ἐξ αἰτίας τῆς ἀναπότρεπτης κοινωνικῆς ἔκρηξης. Ἄν καταλήξουμε σέ ἀναδιαπραγμάτευση/ἀναδιάρθρωση τοῦ χρέους μας ὑπό παρόμοιες συνθῆκες, θά πρόκειται γιά ἐλεγχόμενη πτώχευση ὑπό δυσμενέ­στατους ὅρους, ὑπαγορευμένους ἀπό ἄλλους. Γιά νά προληφθοῦν αὐτές οἱ δυσμενεῖς ἐξελίξεις, ἡ Κυβέρνηση πρέπει χωρίς καθυστέρηση νά πάρει τήν πρωτο­βουλία καί μέ ἀποφασιστικότητα νά χαράξει ἕνα νέο δρόμο γιά τήν Ἑλλάδα.

 Συγκεκριμένα, κύριε Πρόεδρε, προτείνουμε:

 ●  Νά καταγγελθεῖ παρά ταῦτα τό Μνημόνιο, προβάλλοντας νομικούς ὅρους καί ἀτέλειες κατά τήν ὑπογραφή του, τήν ἀντισυνταγματικότητα ὅρων του, καί τήν ἀπουσία ἀλληλεγγύης τῶν πλουσίων/ἀνεπτυγμένων χωρῶν τῆς Ε.Ε. πρός τήν Ἑλλάδα.

 ●  Ἐπικαλούμενη τό ἐπαχθές-ἀπεχθές βάρος τοῦ χρέους γιά τόν ἑλληνικό λαό, ἡ Κυβέρνηση νά προχωρήσει σέ προσδιορισμό τῶν ὅρων τῆς Ἑλλάδος γιά μία ἀναδιάρθρωσή του, ἡ ὁποία ἀπαραίτητα νά περιλαμβάνει καί ἕνα «κούρεμα» ὕψους 30-40%, ἐπιδιώκοντας τή σύμφωνη γνώμη τῶν ἑταίρων μας στήν Ε.Ε. Τό ἐναπομένον ποσό τοῦ χρέους πρέπει νά ἐξυπηρετεῖται ἀπό τόν κρατικό προϋπολογισμό, χωρίς τή δημιουργία νέων ἐλλειμμάτων.

 ● Νά κηρυχθεῖ στάση ἐξωτερικῶν πληρωμῶν μέχρι νά ὑπάρξει συμφωνία μέ τούς δανειστές μας καί τήν Ε.Ε. γιά τούς ἀνωτέρω ὅρους τῆς ἀναδιάρθρωσης.

 ●  Ἡ Κυβέρνηση νά νομοθετήσει ἄμεσα τήν ἐσαεί λειτουργία τοῦ κράτους ὑπό καθεστώς, μηδενικοῦ ἐλλείμματος. Ἐπί πλέον, ἐκφράζοντας τή γενικευμένη λαϊκή ἀπαίτηση, νά λάβει τά ἀκόλουθα μέτρα χρηστῆς καί δίκαιης διακυβέρνησης: δίκαιη φορολόγηση εἰσοδημάτων καί περιουσίας συμπεριλαμβανομένων τῶν καταθέσεων στό ἐξωτερικό, δήμευση τῆς περιουσίας καταχραστῶν δημόσιας περιου­σίας, δήμευση περιουσίας πού δέν δικαιολογεῖται ἀπό δήλωση πόθεν ἔσχες τοῦ ἰδιοκτήτη, καί δραστική περιστολή τῶν δαπανῶν, ἀρχίζοντας μέ περικοπή σέ βαθμό τουλάχιστον 50% τῶν δαπανῶν πρός ὄφελος τῶν ἐκλεγμένων ἀντιπροσώπων τοῦ λαοῦ, βουλευτῶν, δημάρχων, ἀντιδημάρχων, κ.λπ.

 ●  Ἡ Κυβέρνηση νά ἀπαιτήσει ἄμεσα ἀπό τήν Γερμανική Κυβέρνηση τήν πληρωμή τοῦ κατοχικοῦ δανείου καί τῶν πολεμικῶν ἐπανορθώσεων πού ἡ Γερμανία ὀφείλει στήν Ἑλλάδα ἀπό τόν Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ἡ ὁποία πληρωμή θά κάλυπτε ἕνα πολύ ὑψηλό ποσοστό τοῦ ἑλληνικοῦ χρέους.

 Κύριε Πρόεδρε, δέν παραβλέπουμε τόν κίνδυνο ἡ ἀναδιάρθρωση-ἐπαναδια­πραγμάτευση, μέ πρωτοβουλία τῆς Ἑλλάδος, ἀπό κοινοῦ μέ τό «κούρεμα» καί μέ τήν προσωρινή στάση πληρωμῶν, νά μᾶς θέσει ἐκτός τῆς Εὐρωζώνης. Ἡ πιθανότητα μιᾶς τέτοιας ἐξέλιξης ἐκτιμᾶται πολύ μικρή, πρῶτον διότι δέν πιστεύουμε ὅτι προβλέπεται ἀποβολή μέλους ἀπό τήν Εὐρωζώνη, ἀλλά κυρίως γιατί κάτι τέτοιο θά σήμαινε σημαντικά προβλήματα γιά τό εὐρώ καί τούς χρηματοπιστωτικούς ὀργα­νισμούς τῆς Ε.Ε., ἐνῶ θά αὔξανε καί τό ρίσκο τῶν δανειστῶν μας νά ἀπωλέσουν πολύ μεγαλύτερο ποσοστό τῶν κεφαλαίων τους. Ὡστόσο, τίποτε δέν μπορεῖ νά ἀποκλειστεῖ. Μία ἔξοδος, λοιπόν, ἀπό τήν Εὐρωζώνη, ἄν καί δέν ἔχει προηγούμενο, μπορεῖ νά μᾶς ἐπιβληθεῖ καί νά ἔχει δυσάρεστες συνέπειες. ὑπάρχει σοβαρός κίνδυνος νά προκληθεῖ πανικός στίς τράπεζες καί προσωρινή ἀπομόνωσή μας ἀπό τίς ἀγορές. Ὅμως, ὅλες οἱ ἀρνητικές συνέπειες μποροῦν νά ἐλεγχθοῦν σέ ἱκανοποιη­τικό βαθμό καί βαθμηδόν νά ἐξουδετερωθοῦν, χάρη στίς δυνατότητες ἀντίδρασης πού ἐξασφαλίζει ἕνα ἐθνικό νόμισμα ἐλεγχόμενο 100% ἀπό τήν Ἑλληνική Κυβέρνηση.

 Τέλος, θά ὑπενθυμίσουμε τήν ἀνάγκη ἐπαγρύπνησης στά ἐθνικά μας θέματα, τῶν ὁποίων πολυάριθμες ἐξελίξεις μᾶς ἀνησυχοῦν στό ἔπακρον, καθώς εἶναι ἀδύνατον νά ἀντιμετωπισθοῦν μέσα στό καθεστώς οἰκονομικῆς ἐξαθλίωσης πού ὁδηγεῖται ἡ χώρα ἀπό τό Μνημόνιο. Συνεπῶς, κι ἄν ἀκόμη ὑπῆρχαν κυρίαρχοι παράγοντες πού θά μᾶς ἐπέβαλλαν παραμονή ὑπό τό καθεστώς τοῦ Μνημονίου, αὐτό θά ἔπρεπε νά ἀποκλεισθεῖ μέ κάθε τρόπο καί κάθε θυσία, ἀπό τή στιγμή πού θέτει σέ σοβαρό κίνδυνο τήν ἐθνική μας ὑπόσταση καί κυριαρχία. Οἱ Ἕλληνες αὐτή τή στιγμή αἰσθάνονται ταπεινωμένοι καί ἀνίσχυροι. ἡ ἔξοδος ἀπό τήν πολιτική τῶν Μνημονίων θά ἀνυψώσει τό ἠθικό τοῦ λαοῦ, ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν ἐπαναφορά τῆς χώρας σέ τροχιά ἀνάπτυξης καί γιά τήν περιφρούρηση τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων.

 Ἐξοχότατε κ. Πρόεδρε, μαζί μέ τήν ἀποδοχή καί ἄμεση ἐφαρμογή τῶν ἀνωτέρων προτάσεων, κορυφαῖο ζητούμενο γιά τή σωτηρία τῆς χώρας εἶναι ἡ ἕνωση τῶν πολιτικῶν δυνάμεων, οἱ ὁποῖες παρά τίς πανθομολογούμενες εὐθύνες τους συνε­χίζουν νά τραβοῦν τό σχοινί τῆς ἀδιαλλαξίας καί νά δροῦν σύμφωνα μέ τά ἰδιαίτερα πολιτικά τους συμφέροντα. Μέ τό προσωπικό σας κῦρος καί τήν ἠθική δύναμη τῆς θέσης σας, προχωρήσετε ἄμεσα στίς ἀπαιτούμενες ἐνέργειες γιά τήν ἐπιτυχία αὐτῶν τῶν στόχων, ὥστε ἡ Ἑλλάδα νά ξαναγίνει κυρίαρχος τοῦ οἴκου της καί ὁ λαός μας νά ἀποκτήσει πάλι αὐτοπεποίθηση γιά τό μέλλον του.

 Οἱ ὑπογράφοντες εἶναι ἀκαδημαϊκοί καί ἐπιστήμονες, ἡ πλειοψηφία τῶν ὁποίων εἶναι μέλη τοῦ Hellenic Electronic Center/Professops' and Ph.D.'s forum. (Ἀναδημοσίευση ἀπό antibaro, http://networkedblogs.com/iRPzk (Τετ., 8.6.2011). Στήν ἀνωτέρω ἠλεκτρονική διεύθυνση θά βρεῖτε καί ὅλα τά ὀνόματα τῶν ὑπογραψάντων καθηγητῶν).

 * * *

Τά ἑλληνικά ΜΜΕ «ἔθαψαν» τήν εἴδηση

γιά τήν ἀνακάλυψη ὁμαδικοῦ τάφου στήν Τουρκία!

 Τήν εἴδηση γιά τήν ἀνακάλυψη ὁμαδικοῦ τάφου στό Ἐρζερούμ τῆς «φίλης» καί γείτονος, ὅπου εἶναι θαμένα τά θύματα τῶν θηριωδῶν τῶν Τούρκων τήν περίοδο 1915-1923, δέν θά σᾶς τή μεταδώσουν τά συστημικά ΜΜΕ. Δέν θά τή δεῖτε γραμμένη στίς ἐφημερίδες. Γιατί, χαλάει τή «σούπα» τῆς ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας. Καί μπορεῖ νά ἔγινε ἐρώτηση στή Βουλή, ἀπό τόν βουλευτή τῆς Ν.Δ. (Λάρισα) Μάξιμο Χαρακόπουλο, ὅμως οὔτε αὐτό συγκίνησε κανέναν...

 Ἀντίθετα, μεταδόθηκε ἡ ἑξῆς εἴδηση καί ἀντιγράφουμε ἀπό τό «καθώς πρέπει» in.gr: «Τήν ἱκανοποίησή του γιά τή στάση τῆς Τουρκίας στήν καλοκαιρινή περίοδο ἐξέφρασε ὁ ὑπουργός Ἄμυνας Πάνος Μπεγλίτης κατά τή συζήτηση στήν ἁρμόδια ἐπιτροπή τῆς Βουλῆς γιά τήν ἐπικύρωση διεθνῶν συμβάσεων. Ὅπως εἶπε ὁ ὑπουργός, τό καλοκαίρι ξεκίνησε μέ καλές πρακτικές ἀπό τήν πλευρά τῆς Τουρκίας τόσο ἀπό ἀέρος ὅσο καί στή θάλασσα». Εἶναι αὐτό πού λέμε, ὁ καθείς μέ τίς δικές του προτεραιότητες ἤ «προτεραιότητες»...

 Σημειώνουμε ὅτι πρόκειται γιά τόν δεύτερο ὁμαδικό τάφο, καθώς εἶχε βρεθεῖ καί ἄλλος τό 2008, στό χωριό Yazilar στήν Σαμψούντα τοῦ Πόντου, τόν Μάρτιο τοῦ 2008, σέ σημεῖο ὅπου ὑπῆρχαν τά ἐρείπια χριστιανικοῦ ναοῦ. Μέ τήν ἐρώτησή του, ὁ βουλευτές ζητᾶ νά πιστοποιηθεῖ στό βαθμό τοῦ δυνατοῦ, ἡ ταυτότητα τῶν θυμάτων καί σημειώνει ὅτι «ἡ σύγχρονη Τουρκία χάριν τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας ὀφείλει νά συμφιλιωθεῖ μέ τίς μελανές σελίδες τοῦ παρελθόντος της καί νά ἀναγνωρίσει τήν γενοκτονία σέ βάρος τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν τῆς ἀνατολῆς...».

 Τέλος, ὁ βουλευτής ρωτᾶ τούς ἁρμόδιους, πώς σκέπτονται τήν ἀναγνώριση τῆς γενοκτονίας τῶν χριστιανῶν τῆς ἀνατολῆς τήν περίοδο 1916-1923 στήν περιοχή τοῦ Πόντου καί τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί σέ ποιές ἐνέργειες προτίθενται νά προβοῦν, ὥστε νά ἐπιτραπεῖ ἡ ἐξέταση DNA στά ἀνευρεθέντα ὀστά στούς ὁμαδικούς τάφους Σαμψούντας καί Ἐρζερούμ καί νά ἀναγνωρισθεῖ ἡ ταυτότητά τους. (Ἀναδημοσίευση ἀπό elkosmos.gr Τετάρτη, 6 ἰουλίου 2011 16:32).

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (1) Μπορεῖτε νά δεῖτε περισσότερα καί εἰς τήν προσωπική μας σελίδα στό Facebook.

 (2) Δέν εἴμαστε κατά τῶν εἰρηνικῶν διαδηλώσεων στήν πλατεία Συντάγματος..., ἀντι­θέτως, ἀρκεῖ ὁ δικός μας ἀγώνας νά εἶναι, ὅπως καί τῶν προγόνων μας, ἀγώνας «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία...». Σημειώνουμε τοῦτο διότι κάποιοι διεθνιστές-ὀπαδοί τῆς Παγκόσμιας Διακυβέρνησης πού πρεσβεύει καί ὁ πρωθυπουργός μας (Γ.Α.Π.), προσπαθοῦνε νά καπελώσουνε τούς «ἀγανακτισμένους» στίς πλατεῖες... Ἄς μήν ξεχνᾶμε ἐν κατακλείδι πώς ἡ πνευματική πτώση προηγεῖται τῆς πολιτισμικῆς ἐξαθλίωσης, εἶναι ἡ αἰτία της καί ἀντιστρόφως, ἡ ἐν Χριστῶ Πνευματική ἀνάστασή μας, εἶναι προϋπόθεση διά τήν ἀνάσταση τοῦ Γένους...

 (3) Ἐκδόσεις: Γερ. Ἀναγνωστίδη, Κεφάλαια 10, 14, 20 καί 21.

 (4) «...Μέ τή συναδέλφωση Ἑλληνισμοῦ-Χριστιανισμοῦ, στά ὅρια τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, πραγματοποιοῦνται κάποιες τολμηρές καί σωτήριες ὑπερβάσεις. Πρῶτα ἡ ὑπέρβαση τοῦ ἰουδαϊκοῦ ἐθνικισμοῦ μέ τήν ἀποδοχή ἀπό τό ἰουδαϊκό στοιχεῖο, πού συναδελφώθηκε μέ τό ἑλληνικό μέσα στήν Ἐκκλησία (Κολ. 3, 11: «οὐκ ἔνι Ἕλλην καί ἰουδαῖος»), τοῦ κόσμου τῶν ἐθνῶν. Αὐτό σήμαινε ταυτόχρονα ἀπόρριψη τοῦ «φαρισαϊσμοῦ», πού γέννησε τό πνεῦμα τοῦ μισέλληνα σιωνισμοῦ (ἡ πατερική Ὀρθοδοξία δέν διακατέχεται ἀπό ἀντισημιτισμό, ἀλλά γνωρίζει τήν ἐχθρότητα τοῦ σιωνισμοῦ). Οἱ χριστιανοί Ἰουδαῖοι δέχονται τό Θεό «σωτῆρα πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν» (Ἀπ. Παῦλος, Α’ Τιμ. 4, 10). Εἶναι ἀξιοπρόσεκτο, ὅτι (πρώην) Ἰουδαῖοι, ὅπως ὁ Ἰωάννης καί ὁ Παῦλος, ἀναφερόμενοι ὡς χριστιανοί στούς ὁμοεθνεῖς τους, χρησιμοποιοῦν τρίτο πρόσωπο, δείχνοντας τή χριστιανική ταυτότητάς τους, πού τούς συναδελφώνει μέ τούς χριστιανούς Ἕλληνες, ἀλλά τούς διαφοροποιεῖ ἀπό τούς ἐχθρούς τοῦ σταυροῦ Ἰουδαίους. Ἀλλά καί ὁ ἑλληνισμός, ἐνοφθαλμιζόμενος στήν Ἐκκλησία, πραγματο­ποιεῖ τή μεγαλειωδέστερη αὐθυπέρβασή του, τό πέρασμά του δηλαδή ἀπό τόν κτιστό (ἀνθρώ­πινο) λόγο στόν ἄκτιστο Θεῖο Λόγο (Χριστό) καί ἀπό τόν ἐνάρετο ἄνθρωπο τῆς φιλοσοφίας (ἀνθρωπισμός) στόν κατά χάρη θεούμενο, ὡς «καινή κτίση» (ἀναδημιουργία ἀνθρώπου καί κόσμου Β’ Κορ. 5, 17)...» («Παρεμβάσεις ἱστορικές καί Θεολογικές» τοῦ διδάκτορα Θεολογίας (Ἀθήνα), καί Φιλοσοφίας (ἱστορίας) στήν Κολωνία, νῦν καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν πρωτοπρεσβυτέρου Γ. Μεταλληνοῦ, ἐκδόσεις: Διήγηση 1998, σελ. 40-41). Μπορεῖτε νά δῆτε περισσότερα στήν: «Σύντομη ἀνασκόπηση τῆς Ἑλληνορθοδόξου-Ρωμαίϊκης ἱστορικῆς καί πολιτισμικῆς μας παραδόσεως», εἰς τήν «Ο.Π», τεῦχος 186, Μάρτιος-Ἀπρίλιος 2009 (http://www.churchgoc.org/pnoi/186/11.html).

 (5) Σ.Σ. Σχετικά δημοσιεύματα μπορεῖτε νά δεῖτε εἰς τήν «Ο.Π.» (τεῦχος 194, Αὔγουστος-Σεπτέμβριος-Ὀκτώβριος 2010), «ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ» ΤΟΥ Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ Ο ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΑΣ ΤΖΟΡΤΖ ΣΟΡΟΣ!... ΙΔΟΥ ΠΩΣ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΤΗΝ «ΠΑΓΚΟ­ΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ» κ.λπ.... ἡ ἑλληνική οἰκονομική κρίση καί ὁ Τζόρτζ Σόρος... Ποντά­ροντας στήν χρεοκοπία τῆς Ἑλλάδος... ΔΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΑΜΕ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ, ΑΥΤΟ ΔΕ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ... μποροῦν νά κατάσχουν ἀπό τήν ΑΚΡΟΠΟΛΗ, τά νησιά, μέχρι καί τά πολεμικά μας ἀεροπλάνα... ἀλλά καί νά μεταβιβάσουν τά δικαιώματα στήν Τουρκία...!! ...Οἱ σύγχρονοι σταυροφόροι καί ἡ Φραγκοκρατία εἶναι ἐδῶ...!» (http://www.churchgoc.org/pnoi/194/7.html).


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011