ΤΕΥΧΟΣ 198
Μάιος - Ἰούνιος 2011
"ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ.Ι.ΔΗ"

Τοῦ Θεολόγου ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΧΡ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ

 

(17ον)

Η ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ
ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Μαρτίου-Ἀπριλίου 2011 σελ. 118-129)


ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΓ΄
Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΣΗΧΘΗ
ΔΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ
ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΕΤΑΥΤΙΣΘΗ ΜΕΤ’ ΑΥΤΟΥ

Ἐκ τῶν ὅσων εἰς τήν παροῦσαν μελέτην ἐξετέθησαν ὡς ἀπάντησις-ἀναίρεσις τῆς «Διδακτορικῆς Διατριβῆς» τοῦ «Δημητριάδος» Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη, προκύπτει ἀνάγλυφος ἡ ἀλήθεια, ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός δέν εἶναι «συμφυές γνώρισμα τῆς Ἐκκλησίας», ὡς διατείνεται ὁ διδάκτωρ, ἀλλά συμφυές γνώρισμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Τά στάδια ἐξελίξεως τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, τά ὁποῖα ἐταύτισαν τόν Νεοημερολογιτισμόν μέ τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι:

1) Ἀφετηρία καί ἀρχιτεκτονικόν σχέδιον διά τήν ἐπιβολήν τοῦ Νεοημερολο­γιτισμοῦ πρός χάριν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἰς τόν χῶρον τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀποτελεῖ ἡ ἐγκύκλιος τοῦ 1920(52). Αὕτη ἀπό τό 1920 καί μέχρι σήμερον ἀποτελεῖ τόν «Καταστατικόν Χάρτην» τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ.

2) Ἀρχή τῆς ἐφαρμογῆς αὐτῆς τῆς ἐγκυκλίου ἀποτελεῖ τό ἐκ Μασόνων συγκροτηθέν ὑπό τοῦ ἀρχιμασόνου Μελετίου Μεταξάκη ληστρικόν Συνέδριον τῆς Κων/λεως τοῦ 1923.

 3) Τό ἔτος 1924 ὁ Οἰκουμενισμός ἐπιβάλλεται διά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ὑπό τοῦ στυγνοῦ δικτάτορος τῆς Ἐκκλησίας Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου. ἡ «παγχριστιανική ἑνότης» ἀρχίζει ἐκ τοῦ κοινοῦ συνεορτασμοῦ τόν ὁποῖον ἐξησφάλισεν ὁ Νεοημερολογιτισμός.

 4) Κατά τά ἔτη τά ὁποῖα ἀκολουθοῦν, ὁ Νεοημερολογιτισμός ἑτοιμάζει τήν συμμετοχήν τῶν «Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν» εἰς τήν «ὑπερεκκλησίαν» του, ἤτοι τό «Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν». Τοῦτο ἐγένετο ὑπό τοῦ αἱρεσιάρ­χου καί Ἀρχιμασόνου «Πατριάρχου» Ἀθηναγόρου, διά τῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1952.

 5) Αἱ «Πανορθόδοξοι Διασκέψεις» Α’ τό 1951, Β’ τό 1963 καί Γ’ τό 1964 ἐν Ρόδω, δι' ὦν ἀπεφασίσθη ὁ διάλογος «ἀγάπης» μετά τοῦ Παπισμοῦ:

 «Ἡ Γ’ Πανορθόδοξος Διάσκεψις τῆς Ρόδου, εἰργάσθη ὑπό τάς εὐλογίας τοῦ Οἰκουμε­νισμοῦ καί χάριν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ὁ Πάπας ἀπέστειλε πρός τήν Διάσκεψιν «ἀ­δελφικόν... χαιρετισμόν», τονίζων ὅτι αὕτη ἑτοιμάζεται νά ἐγκύψη «ἐπί τῶν αὐτῶν προβλημάτων», ἐπί τῶν ὁποίων εἰργάζετο καί ἡ λειτουργοῦσα τότε ἐν Ρώμη ἑνωτική Β’ Βατικανή Σύνοδος τοῦ Παπισμοῦ, ἤγουν ἐπί προβλημάτων οἰκουμενιστικῆς ἑνότητος! Ὁ «Ἀρχιεπίσκοπος» Καντερβουρίας τοῦ ἀγγλικανισμοῦ ἀπέστειλε καί αὐτός τάς εὐχάς του καί τήν διαβεβαίωσιν, ὅτι προσηύχετο, ἵνα διά τῆς Διασκέψεως προωθηθῆ τό ἔργον  «τῆς ἑνότητος εἰς τήν παγκόσμιον Ἐκκλη­σίαν», δηλαδή τόν Οἰκουμενισμόν. Τό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν, διά τοῦ Γενικοῦ αὐτοῦ Γραμματέως Βίσσερ Τούφτ ἀπηύθυνε πρός τήν Διάσκεψιν «θερ­μόν χαιρετισμόν» καί ἐτόνισεν, ὅτι αὕτη  «ἔχει μεγίστην σημασίαν... καί διά τήν περαιτέρω πρόοδον πρός ἕνα πραγματικόν Οἰκουμενισμόν»! Πάντα δέ ταῦτα καί ἄλλα παρόμοια ἡ «Πανορθόδοξος Διάσκεψις» δέν τά ἀπέκρουσεν ὡς ἀσεβῆ καί ἀπόβλητα, ὡς ὤφειλεν, ἀλλά τά ἐδέχθη εὐχαρίστως! ἀπέστειλεν «ἐξ ὁμοφώνου ἀποφάσεως... τάς ἐνθέρμους εὐχαριστίας» της πρός τόν Πάπαν, ἀπήντησε δέ σχε­τικῶς καί εἰς «τούς ἄλλους ἀρχηγούς» τῶν «Ἐκκλησιῶν».

 «Ὁ Μητροπολίτης Ἡλιουπόλεως Μελίτων, (νῦν Χαλκηδόνος), πρόεδρος τῆς διασκέ­ψεως», ἐκθέτων τήν γραμμήν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, διά τάς ἐργασίας τῆς Διασκέψεως, ἀνεφέρθη εἰς τήν ἑνωτικήν Πατριαρχικήν ἐγκύκλιον τοῦ 1920, «τήν ἐπιστολήν» τοῦ Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη»................

 Ἡ Γ’, ὡς πρότερον ἡ Β’, Πανορθόδοξος Διάσκεψις τῆς Ρόδου, ἀπεφάσισε τόν «Διάλογον ἐπί ἴσοις ὅροις»! Ὁ διάλογος οὗτος «ἐπί ἴσοις ὅροις» προέρχεται ἐκ τοῦ Οἰκου­μενισμοῦ. Εἶναι ἀγγλικανική κακοδοξία καί ἐξυπηρετεῖ ἀντιεκκλησιαστικούς σκοπούς. Βασίζεται ἐπί τῆς θεωρίας τῶν κλάδων, κατά τήν ὁποίαν Ὀρθόδοξοι κατά τόπους Ἐκκλησίαι καί αἱρέσεις εἶναι ἴσα μεταξύ των, καθ' ὅτι ἀποτελοῦν κλάδους τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας. Ἑπομένως, Ὀρθόδοξοι καί αἱρετικοί δέν εἶναι δυνατόν, εἰ μή νά διαλέγωνται μεταξύ των «ἐπί ἴσοις ὅροις» πίστεως, καί τοῦτο, ἐν ὀνόματι τῆς χριστιανικῆς ἰδιότητος καί τῆς χριστιανικῆς ταπεινοφροσύνης! Ἀλλά «τίς μερίς πιστῶ μετά ἀπίστου;» (Α. Δ. Δελήμπαση: «Ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ» Ἀθῆναι 1972 σελ. 243).

 6) Ἕτερος σταθμός τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, δι' οὗ οὗτος ταυτίζεται πλέον καί φανερῶς πρός τόν Οἰκουμενισμόν, ἤτοι τήν πανσπερμίαν τῶν αἱρέσεων, εἶναι ὁ ἐναγκαλισμός τοῦ ἐκπροσώπου τῶν «Ὀρθοδόξων», τοῦ Οἰκουμενιστοῦ «Πατριάρχου» Ἀθηναγόρου, μετά τοῦ ἀντιχρίστου Πάπα εἰς Ἱεροσόλυμα τήν 5.1.1964.

 7) Ὁ Νεοημερολογιτισμός διά τοῦ αἱρεσιάρχου καί Μασόνου Ἀθηναγόρου, προώθησεν περαιτέρω τόν Οἰκουμενισμόν, διά τῆς «ἄρσεως» τοῦ ἀναθέματος τοῦ 1054. ὡς γνωστόν τόν Δεκέμβριον 1965, ὁ Ἀθηναγόρας καί ὁ Πάπας Παῦλος ὁ ΣΤ’, χάριν τῆς οἰκουμενιστικῆς των εἰρήνης καί ἀγάπης, «ἦραν» τό ἀνάθεμα τοῦ 1054. Πέραν βεβαίως τοῦ ὅτι καί τοῦτο ἀποτελεῖ ἐξέλιξιν τοῦ Νεοημερολο­γιτισμοῦ, εἰς τήν ὑπηρεσίαν Οἰκουμενισμοῦ, πρέπει νά τονίσωμεν ὅτι τό ἀνάθεμα τῆς Ὀρθοδοξίας κατά τοῦ Παπισμοῦ παραμένει διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Διά τῆς πράξεως δέ τῶν καινοτόμων τοῦ 1965, τό «ἀνάθεμα» οὐσία ἀνενεώθη καί ἐπεκάθησεν καί ἐπί τῆς κεφαλῆς τοῦ Ἀθηναγόρου καί πάντων τῶν ὁμοφρόνων αὐτῶ.

 Ἄλλαι αἱρετικαί δηλώσεις καί διατυπώσεις τῶν συνεχιστῶν τῆς γραμμῆς τοῦ θρασυτάτου αἱρεσιάρχου Ἀθηναγόρου:

 «1) Ὁ κατ' ἔτος συνεορτασμός ὑπό «Ὀρθοδόξων» καί Παπικῶν τῆς θρονικῆς ἑορτῆς τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου (30 Νοεμβρίου) ἐν τῶ πατριαρχικῶ Ναῶ τοῦ Φανα­ρίου. Ἐπίσης ὁ συνεορτασμός τῆς ἀντιστοίχου θρονικῆς ἑορτῆς τοῦ ἀποστόλου Πέ­τρου (29 Ἰουνίου) εἰς Ρώμην ὑπό παπικῶν καί «Ὀρθοδόξων» καί αἱ κατά τούς συνεορ­τασμούς τούτους σχετικαί προσφωνήσεις, ἀντιφωνήσεις καί ἀνταλλαγαί δώρων.

 «2) Αἱ γενόμεναι προσφωνήσεις, ἀντιφωνήσεις καί συμπροσευχαί εἰς «Ὀρθο­δόξους» Ναούς κατά τάς ἐπισκέψεις τοῦ Πάπα εἰς Σίδνεϋ Αὐστραλίας (τόν Δεκέμβριον τοῦ 1970), εἰς Κωνσταντινούπολιν (τό ἔτος 1979), εἰς τήν Γενεύην τῆς Ἑλβετίας (τόν Ἰούνιον τοῦ 1984) καί εἰς Καναδᾶν τόν Σεπτέμβριον ἔτους 1984.

 «3) Αἱ συμπροσευχαί καί παρακολουθήσεις κοινῶν Λειτουργιῶν ὑπό «Ὀρθοδό­ξων» καί Παπικῶν κατά τάς συνελεύσεις τῶν μελῶν τοῦ λεγομένου Θεολογικοῦ Διαλόγου εἰς Πάτμον-Ρόδον (τό ἔτος 1980), εἰς Μόναχον τῆς Γερμανίας (τόν Ἰούλιον τοῦ 1982) καί εἰς Χανιά-Κρήτη (τέλη Μαΐου - ἀρχάς Ἰουνίου τοῦ ἔτους 1984).

 «4) Αἱ παρατηρούμεναι συμπροσευχαί εἰς τά Συνέδρια τοῦ «Παγκοσμίου Συμ­βουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν» (Π.Σ.Ε.), ὡς καί εἰς τό πρόσφατον αὐτοῦ Συνέδριον τό πραγματοποιηθέν εἰς Βανκοῦβερ τοῦ Καναδᾶ τό θέρος τοῦ ἔτους 1983.

 «5) Αἱ γενόμεναι κατά καιρούς ἀνταλλαγαί δώρων μεταξύ παπικῶν καί «Ὀρθο­δόξων» «Ἀρχιερέων» ἐν Ρώμη καί ἀλλαχοῦ, ἐξ ἀφορμῆς διαφόρων περιστα­τικῶν (ἐπισκέψεων εἰς Βατικανόν, ἀποδόσεως Ἱ. Λειψάνων κ.ἄ.).

 «6) Ἡ ἐπίσημος καί θεματική ὑποδοχή τοῦ Καρδιναλίου Βίλλεμπραντς ὑπό τῆς «Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης» ὅστις παρηκολούθησε τήν «Ὀρθόδοξον Λει­τουργίαν» εἰς τόν καθεδρικόν ἱερόν Ναόν τοῦ ἁγίου Μηνᾶ ἐν ἡρακλείω ἐνδεδυμένος ἱερατικήν στολήν καί τέλος ηὐλόγησε τόν «Ὀρθόδοξον» λαόν ἀπό τῆς ὡραίας Πύλης τοῦ ὡς ἄνω Ναοῦ.

 «7) Ἡ γενομένη οἰκουμενιστική συμπροσευχή Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν εἰς τόν Ὀρθόδοξον Ναόν τῶν Βρυξελλῶν τοῦ Βελγίου, εἰς τήν ὁποίαν ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδόξων μετεῖχεν ὁ πρ. «Μητροπολίτης» Βελγίου κ. Αἰμιλιανός.

 «8) Ἡ τέλεσις τρισαγίου ὑπό «Ὀρθοδόξων» ἱεραρχῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἐνώπιον τῆς σοροῦ τοῦ ἀποβιώσαντος Πάπα Παύλου ΣΤ’ ἐν ἔτει 1978.

 «9) Ἡ γενομένη κατά τήν ἐνθρόνισιν τοῦ «Μητροπολίτου» ἑλβετίας (τοῦ Οἰκου­μενικοῦ Θρόνου) κ. Δαμασκηνοῦ συμπροσευχή Ὀρθοδόξων, Παπικῶν καί Διαμαρ­τυρομένων εἰς τόν Ἱ. Ναόν τοῦ ἁγίου Παύλου Γενεύης.

«10) Ἡ κατά τό ἔτος 1983 καταγγελθεῖσα μετάδοσις τῆς θείας Εὐχαριστίας εἰς τούς παπικούς ὑπό «Ὀρθοδόξων» κληρικῶν τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Θυατείρων καί Μεγάλης Βρεττανίας, ὡς καί ἡ συμμετοχή παλαιότερον (ἐν ἔτει 1979) «Ὀρθοδόξων» κληρικῶν τοῦ μείζονος Λονδίνου εἰς οἰκουμενιστικόν ἑσπερινόν ἐντός τοῦ παπικοῦ Ναοῦ τοῦ Γουεστμνίστερ.

 «11) Ἡ κατά τό παρελθόν (Μάϊος-Ἰούνιος 1984) ὑποδοχή καί εἴσοδος εἰς Ὀρθοδόξους Ναούς τοῦ καρδιναλίου τῆς Βιέννης Καῖνιχ, ὡς καί ἡ εἴσοδος καί ἡ συμπροσευχή αὐτοῦ μετά «Ὀρθοδόξων» εἰς Ἱ. Ναόν Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

 «12) Ἡ συμμετοχή τοῦ «Μητροπολίτου» Γερμανίας κ. Αὐγουστίνου (Λαμπα­ρδάκη) εἰς οἰκουμενιστικήν λατρευτικήν ἐκδήλωσιν (ἀρτοκλασίαν) τόν Ἰούλιον τοῦ ἔτους 1984, ὡς ἀνέγραψαν αἱ ἐφημερίδες τῆς Στουτγκάρδης»(*).

 Εἶναι σαφές καί ἑπομένως ἀναμφισβήτητον, ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός, δέν εἰσῆλθεν ἅπαξ καί ἐτελείωσεν, ἀλλά ὡς Οἰκουμενισμός συνεχίζει τό ἔργον του, ζητεῖ δέ νά στέψη τόν Οἰκουμενισμόν διά τῶν ἀποφάσεων μιᾶς «Πανορθοδόξου ἤ Οἰκουμενιστικῆς Συνόδου», εἰς τήν ὁποίαν, πλήν τῶν ἄλλων, θά ἐπιβάλη καί τόν κοινόν ἑορτασμόν τοῦ Πάσχα μετά τῆς πανσπερμίας τῶν αἱρετικῶν, ἐνῶ πρωτίστως θά ἐπιδώση «κῦρος» «Οἰκουμενικῆς Συνόδου» εἰς τάς μέχρι σήμερον ἀσχημίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 Δέν πρέπει νά παραλείψωμεν τό γεγονός, ὅτι εἰς τάς προσφωνήσεις λόγω διαφόρων περιστατικῶν, ὁ ἐπί κεφαλῆς τῶν «Ὀρθοδόξων», ὁ «Οἰκουμενικός Πα­τριάρχης» ἀναγνωρίζει κατά τήν Οἰκουμενιστικήν Ἐκκλησιολογίαν, τόν Παπισμόν, ὡς Ἐκκλησίαν Χριστοῦ, ὡς κεκτημένον τήν «ἀποστολικήν Διαδοχήν» κ.λπ. ἀντιχρι­στιανικά καί αἱρετικά.

Ἄς μᾶς εἴπη ὁ κ. Παρασκευαΐδης πού ὁ Νεοημερολογιτισμός δέν ἐταυτίσθη μέ τόν Οἰκουμενισμόν.

 Παραθέτομεν ἐλάχιστα ντοκουμέντα, καθ' ἅ οἱ νεώτεροι Οἰκουμενισταί κηρύσ­σουν «γυμνῆ τῆς κεφαλῆ» τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 Ὁ «Οἰκουμενικός Πατριάρχης» Δημήτριος ἐπί τῆ ἐκλογῆ
τοῦ Καρόλου Βοϊτύλα, ὡς Πάπα Ἰωάννου-Παύλου Β’
(Δεκέμβριος 1978)

 «Ὡς Οἰκουμενικός Πατριάρχης εἴμεθα πολύ εὐτυχεῖς διότι ἡ ἁγία Ρωμαιοκα­θολική Ἐκκλησία ἐξέλεξε τό κατάλληλον πρόσωπον ὡς ἀρχηγόν της. ἡμεῖς οὐδόλως ἀναμειγνυόμεθα εἰς τά ἐσωτερικά τῆς ἁγίας Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἑπομένως, αὐτόν τόν ὁποῖον ἐξέλεξε τό Κογκλάβιον τῶν σεβασμίων καρδιναλίων ὡς ἐπίσκοπον καί 264ον Πάπαν τῆς Ρώμης, τόν ἀπό Κρακοβίας Κάρολον Βοϊτίλα, ἀναγνωρίζομεν ὡς ἀποστολικόν διάδοχον τῶν ἐπισκόπων τῆς Ρώμης καί σεβόμεθα τήν ἐκλογήν καί ἀπόφασιν τοῦ ἱεροῦ κολλεγίου τῶν καρδιναλίων.

Ἄλλωστε τό σπουδαῖον σημεῖον τῆς συμπτώσεώς μας εἶναι τοῦτο, ὅτι δέν ὑπάρχει μεταξύ μας διαφορά εἰς τό θέμα τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς. ἀναγνωρίζομεν τόν Πάπαν ὡς διάδοχον τῶν ἀποστόλων, ὅπως ἡμεῖς εἴμεθα διάδοχος τῶν Ἀποστό­λων. Ἐν τῶ σημείω τούτω συναντώμεθα. ἀπό τοῦ σημείου τούτου δέ ἐκκινοῦμεν Ρωμαιοκαθολική καί Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διά νά συνάψωμεν τήν ὅλην χριστια­νοσύνην ἐπί τῆς ἀποστολικῆς βάσεως.

 Μέ τοιαύτην πίστιν, τοιαύτην ἐλπίδα καί τοιαύτας προοπτικάς χαιρετίζομεν τήν ἐπί τοῦ θρόνου τοῦ ἁγίου Πέτρου ἀνάρρησιν τοῦ ἁγιωτάτου Πάπα Ἰωάννου Παύλου τοῦ Β’.

 Τό ὄνομα τό ὁποῖον ἐξέλεξεν ἀποτελεῖ διά τήν χριστιανοσύνην καί τόν κόσμον ἕν σύνθημα καί μιάν ἐγγύησιν». (Κ.Γ.Ο., Δεκ. 1978, ἀριθ. τεύχ. 12, σελ. 11).

 Τί λέγει διά τά ἀνωτέρω ὁ «Κανονολόγος», ὁ «Διδάκτωρ», ὁ «Μητροπολίτης», ὁ «θεολόγος» κ. Παρασκευαΐδης; Κηρύσσει Ὀρθοδοξίαν ἤ ἄκρατον Οἰκουμενισμόν ὁ «Οἰκουμενικός του»;

Ἀποσπάσματα ἐκ τοῦ «Πατριαρχικοῦ γράμματος»
τοῦ κ. Δημητρίου πρός τόν νῦν Πάπαν τῆς Ρώμης,
τόν Ἰούνιον τοῦ 1981

«Ἐν τοιαύτη δέ θεωρήσει τῆς θρονικῆς ἑορτῆς τῆς κατά Ρώμην Ἁγίας Ἐκκλησίας, διαπέμπομεν αὐτῆ τόν ἀσπασμόν τῆς καθ' ἡμᾶς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινου­πόλεως!!» «Ἐπικοινωνοῦμεν μετά τῆς ὑμετέρας ἁγιότητος, τοῦ γεραροῦ ἐπισκόπου αὐτῆς, τοῦ πρεσβυτέρου καί λίαν ἀγαπητοῦ καί περισπουδάστου ἡμῖν ἀδελφοῦ «κα­θιερωθέν ἱερόν ἔθος τοῦ σνεορτάζειν τάς μνήμας τῶν προστατῶν αὐτῶν ἁγίων». «ἐπιλαμβανόμεθα τῆς εὐκαιρίας ταύτης ἵνα ἅπαξ ἔτι συναινέσωμεν μετά τῆς ὑμετέ­ρας ἁγιότητος καί τῆς ἀδελφῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας δοξολογίαν πρός τήν Ἁγίαν Τριάδα».

 «Ὁ ἑορτασμός ἐνταῦθα... τῆς Β’ Οἰκουμ. Συνόδου, τῆς 1600ῆς ἐπετείου αὐτῆς καί ὁ συνεορτασμός αὐτῆς ἐν Ρώμη, ἡ παρουσία ἀμφοτέρων ἀντιπροσώπων» «καί εὐχόμεθα ὅπως ὑπό τήν πνοήν καί τόν φωτισμόν τοῦ εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν ὁδηγοῦντος Παρακλήτου, συνεχισθῶσι καί προαχθῶσι τόσον ὁ Διάλογος ὅσον καί αἱ ἄλλαι ἡμῶν ἐν ἀγάπη Ἐκκλησιαστικαί ἐπικοινωνίαι».

 «Καί προσευχόμεθα ὅλως ἰδιαιτέρως ὅπως τά φυσικά Αὐτῆς δεινοπαθήματα, τά ὁποῖα Αὕτη (Σ.Σ. Δηλαδή ἡ Α.Α. ὁ πάπας) μετά τοσαύτης πίστεως, καρτερίας καί ἐλπίδος φέρει, ἀποβῶσι θυσία εὐάρεστος ἐνώπιον τοῦ ἐπουρανίου θυσιαστηρίου, ἥν προσδεξά­μενος ὁ Κύριος ἀντικαταπέμψει Αὐτῆ τήν ὁλόκληρον ὑγείαν, εἰς συνέχισιν τῆς τιμίας Αὐτῆς διακονίας τῶ Εὐαγγελίω τοῦ Χριστοῦ». (25η Ἰουνίου 1981).

 «Τῆς ὑμετέρας γερασμιωτάτης ἁγιότητος ἀγαπητός ἐν Χριστῶ ἀδελφός ὁ Κων/πό­λεως Δημήτριος» («Ἐπίσκεψις» ἀριθ. 255/1.7.1981).

 Διερωτᾶται κάθε ἀληθινά Ὀρθοδόξος Χριστιανός:

 Ξέρει τί λέει ὁ κ. Δημήτριος; Γνωρίζει τήν σημασίαν τῶν ὅρων ἀποστολική Διαδοχή καί ἀποστολική Πίστις;

Ἀπό τήν προσφώνησιν τοῦ κ. Δημητρίου, ὅτε τό 1979
ὁ Πάπας ἐπεσκέφθη τό Φανάριον

«Ἁγιώτατε ἀδελφέ μέ δοξολογίες πρός τόν Θεό, σᾶς ὑποδεχόμεθα σήμερα στήν Πόλη αὐτή τῆς Θεοτόκου καί τήν Ἐκκλησία αὐτή τοῦ Υἱοῦ της πού εἶναι κοινός Κύριός μας καί Σωτήρας μας... ἡ γεμάτη Χριστιανική ἀγάπη καί ἁπλότητα προσέλευσίς σας ἐδῶ ἔχει εὐρύτερη σημασία ἀπό τήν συνάντησι δύο ἐπισκόπων. Τήν θεωροῦμε ὡς συνάντησι τῶν Ἐκκλησιῶν Δύσεως καί Ἀνατολῆς. Ἀπό ἐδῶ πηγάζει καί ἡ χαρά μας διά τήν σπουδαία καί ἱστορική αὐτή ἐπίσκεψη πού ἐντάσσεται στήν οἰκουμενικότητα καί τήν αἰωνιότητα τῆς Θείας ἀπολυτρώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. ἡ συνάντηση ἐκτείνεται πρός ὅλη τήν ἀνατολή καί τήν Δύση, πρός τό Βορρᾶ καί τόν Νότο. Ἡ σημε­ρινή συνάντηση συνάπτεται πρός τό μακρυνό παρελθόν, πρός τούς κοινούς ἀποστό­λους, μάρτυρες καί Ὁμολογητάς, Οἰκουμενικάς Συνόδους, μέ τήν κοινωνία ἀπό τό Ἅγιο Ποτήριο». (Κ.Γ.Ο. Τόμος 27, 1982, σελ. 28).

 Συνέχεια τῶν αἱρετικῶν παραληρημάτων τοῦ κ. Δημητρίου

 Ἰδού τί πάλιν ἐφθέγξατο τό στόμα τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχου των κ. Δημητρίου πρός τόν Λουθηρανόν «Ἐπίσκοπον» Πρόεδρον τῆς Λουθηρανικῆς Ἐκκλησίας τῆς ἀμερικῆς GRUMLEY, ὁ ὁποῖος τήν 16ην Ἀπριλίου 1983 ἔφθασε εἰς τό Φανάριον δι' ἐπίσημον ἐπίσκεψιν εἰς τό Πατριαρχεῖον. Εἶπε λοιπόν πρός αὐτόν ὁ «Οἰκουμενικός Πατριάρχης»:

 «Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον καί ἡμεῖς προσωπικῶς ὑποδεχόμεθα πάντας ὑμᾶς ὡς ἀδελφούς ἐν Χριστῶ, λίαν ἀγαπητούς. Καί ἐπιλαμβανόμεθα τῆς εὐκαιρίας τῆς ἐν τῶ ὀνόματι Αὐτοῦ συναντήσεως ἡμῶν, Σεβασμιώτατε, διά νά ἀπευθύνομεν ὑμῖν τά συγχαρητήρια τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν ἐπί τῆ ἀναδείξει ὑμῶν εἰς Προκαθήμενον τῆς ἐν ἀμερικῆ Λουθηρανικῆς Ἐκκλησίας,  μετά τῆς ὁποίας στενοί δεσμοί ἀπό πολλῶν ἐτῶν συνδέουσι τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον. («Ἐπίσκεψις» ἀριθ. φύλλου 294/20.5.1983).

 Ποῖος τῶν Πατέρων ἤ πότε ἡ Ἐκκλησία ἀπεκάλεσεν τούς δυστυχεῖς αἱρετικούς «ἀδελφούς ἐν Χριστῶ...», ἤ πότε συνάντησις καί κοινωνία μέ αἱρετικούς ἠκούσθη νά γίνεται «ἐν τῶ ὀνόματι Αὐτοῦ», δηλαδή τοῦ Χριστοῦ; Δέν ἀρκεῖται ὅμως εἰς αὐτά μόνον ὁ αἱρετικός Πατριάρχης Δημήτριος, ἀλλά λέγει:

 «Εὐχόμεθα ὅπως ἡ διακονία ὑμῶν ὡς ἀρχηγοῦ τῆς προσφιλοῦς ἡμῖν Ἐκκλησίας ταύτης εἶναι εὐλογημένη ἀπό Θεοῦ κατά πάντα, ἰδιαιτέρως δέ εἰς τόν τομέα τῆς περαι­τέρω προσεγγίσεως, ἀλληλογνωριμίας καί συνεργασίας Ὀρθοδοξίας καί Λουθηρανι­σμοῦ ἐν τῶ συνόλω αὐτῶν, εἰς δόξαν Θεοῦ καί ἀποδοτικωτέραν κοινήν μαρτυρίαν τῶ κόσμω» (Αὐτόθι).

 Ὑπάρχει εὐλαβής Νεοημερολογίτης Κληρικός ἤ Μοναχός ἤ Λαϊκός, ὁ ὁποῖος δέχεται τάς ἀνωτέρω αὐτόχρημα αἱρετικάς, σατανικάς θέσεις τοῦ Πατριάρχου του; Οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ εἶναι «προσφιλής Ἐκκλησία»; Εἶναι πρός δόξαν τοῦ Θεοῦ ἤ τοῦ Σατανᾶ ἡ «ἀλληλογνωριμία καί συνεργασία Ὀρθοδοξίας καί Λουθηρανι­σμοῦ»; Φρίκη καταλαμβάνει κάθε εὐλαβῆ διαπιστώνοντας τήν τοιαύτην «ἀθεωτά­την μεταστοιχείωσιν», μέχρι τοῦ σημείου τά ἔργα τοῦ διαβόλου νά παρουσιάζωνται πλέον ἔργα «ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ» ἤ «τῆ χάριτι τοῦ Κυρίου»; Δέν ἐδίστασεν ὁ δεινός αἱρετικός Δημήτριος νά εἴπη καί αὐτό διά νά εὐχαριστήση τόν Προτεστάντην ἐπισκέπτη του:

 «Καί εἴμεθα αἰσιόδοξοι ὅτι θά ἔχωμεν τάς ἀναμενομένας ταύτας προόδους εἰς τάς σχέσεις ἡμῶν, διότι σήμερον δέν ὑπάρχει πλέον, τῆ χάριτι τοῦ Κυρίου, ὁ παλαιός φανατισμός μεταξύ τῶν χριστιανῶν» (Αὐτόθι).

 Καί ἀφοῦ ἐξηρεύξατο τά τοιαῦτα δαιμονιώδη ἐπιλέγει καί ταῦτα:

 «Εὐχαριστοῦμεν διά τήν μαρτυρίαν τήν ὁποίαν δίδετε ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ. Κατακλείοντες τούς λόγους ἡμῶν τούτους τοῦ καλωσορισμοῦ, ἐπαναλαμβάνομεν πρός ὑμᾶς τούς λόγους τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρός τούς κατοίκους τῆς Ρώμης: Χάρις ὑμῖν καί εἰρήνη ἀπό Θεοῦ Πατρός ἡμῶν καί Κυρίου ἰησοῦ Χριστοῦ, ὑμῖν καί ἅπασι τοῖς εὐσεβέσι πιστοῖς τῆς ὑφ' ὑμᾶς Λουθηρανικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀμερικῆς, πρός τούς ὁποίους παρακαλοῦμεν ὅπως μεταφέρητε τόν ἐγκάρδιον πασχάλιον χαιρετισμόν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τήν εὐλογίαν ἡμῶν» (Αὐτόθι).

 Καί ὁ «ὑψηλός» ἐπισκέπτης λουθηρανός «Ἐπίσκοπος» JAMES GRUMLEY ἀπήν­τησεν εἰς τόν αἱρετικόν Δημήτριον:

 «Ἀναζητοῦμεν ἀπό κοινοῦ τόν τρόπον διά νά ἐκφράσωμεν τήν ἑνότητα, τήν ὁποίαν ἤδη ἔχομεν ἐν Χριστῶ. προσπαθοῦμεν νά καταστήσωμεν ἐμφανές ὅτι εἴμεθα ἕν, ἀκριβῶς ὅπως ὁ Ἰησοῦς ἐζήτησεν ἀπό τόν Πατέρα του εἰς τήν ἀρχιερατικήν του προσευχήν καί ὅπως ὁ Πατήρ εἶναι ἐν τῶ Υἱῶ καί ὁ Υἱός ἐν τῶ Πατρί. Εἴμεθα εὐτυχεῖς διότι ἀπό κοινοῦ εἴμεθα τμῆμα τῆς Ἐκκλησίας, Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί ἀποστολικῆς, τοῦ Σώματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν ἰησοῦ Χριστοῦ». (Αὐτόθι).

 Ἀπό τό Πασχάλιον μήνυμα τοῦ κ. Δημητρίου 1984

 Πιστός εἰς τάς ἀρχάς τῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1920 καί τῆς «γραμμῆς» τῶν αἱρετικῶν προκατόχων του, ὁ καί ὡς Μασόνος κατηγορούμενος κ. Δημήτριος, ἰδού τί διεκήρυξεν εἰς τό Πασχάλιον μήνυμά του:

 «Ὡσαύτως χαιρετίζομεν ἀδελφικῶς ἐν Χριστῶ καί πάντας τούς συνεορτάζοντας τό καινόν Πάσχα Ἁγιωτάτους καί Σεβασμιωτάτους ἀρχηγούς τῶν ἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν. Καί μετά πάντων δοξολογοῦμεν τόν ἀναστάντα ἀρχηγόν καί τελειωτήν τῆς χριστιανικῆς πίστεώς μας Ἰησοῦν Χριστόν καί προσευχόμεθα λέγοντες: Μνήσθητι Κύριε, τῆς Ἁγίας σου Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἀπό περάτων ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης, καί εἰρήνευσον αὐτήν, ἥν περιεποιήσω τῶ τιμίω αἴματι τοῦ Χριστοῦ σου». («Ἐπίσκεψις» ἀριθ. τεύχ. 313/23.4.1984).

 Τίποτε βεβαίως περισσότερον δέν εἶπεν ὁ σύγχρονος οὗτος αἱρεσιάρχης ἀπό ὅσα εἶπον οἱ προγενέστεροί του, καί πρώτην φοράν ἀπετολμήθη διά τῆς σατανικῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920. Κάμνει ὅμως καί ἕν «καλόν» ὁ κ. Δημήτριος, τό ὁποῖον, ὅσοι ἐκ τῶν νεοημερολογιτῶν τό ἀντιληφθοῦν θά σωθοῦν.

 Ὁ κ. Δημήτριος μέ τά ἀνωτέρω δέν ἀφήνει κανένα εὐλαβῆ Νεοημερολογίτη νά ἐξαπατᾶται, ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός δέν εἶναι σαφῶς ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμε­νισμοῦ, ἀλλά ρητῶς κηρύσσει καί ὑπογραμμίζει ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶναι αὐτόχρημα Οἰκουμενισμός.

 Ἀφοῦ λοιπόν τό 1924 εἰσήχθη ὁ Νεοημερολογιτισμός ὡς πρῶτον βῆμα διά τήν «παγχριστιανικήν (=παναιρετικήν) ἕνωσιν» προοδευτικῶς ἠλλοτρίωσεν, ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας, τούς Νεοημερολογίτας, διό θρασύτατα Ὁμολογοῦν τούς ἀρχηγούς τῶν αἱρέσεων, ὡς «ἀρχηγούς Ἐκκλησιῶν» καί τούς «χαιρετίζουν ἀδελφικῶς ἐν Χριστῶ».

Ἀπό τήν θέσιν του ὁ κ. Δημήτριος εἶναι εἰλικρινής. Αἱρετικός αὐτός θεωρεῖ, ὡς ἀδελφούς τούς λοιπούς αἱρετικούς. Σφάλλει μόνον ὅταν λέγη ὅτι τούς «χαιρετίζει ἐν Χριστῶ», ἐνῶ θά ἔπρεπε νά εἴπη τήν ἀλήθειαν, ὅτι τούς χαιρετίζει «ἐν τῶ Διαβόλω», διότι εἰς τάς αἱρέσεις καί τά σχίσματα κεφαλή ὑπάρχει ὁ Διάβολος καί ὄχι ὁ Χριστός.

Ἐκεῖ ὅμως ὅπου ὁ οἰκουμενιστικός οἴστρος καί τοῦ Δημητρίου προκαλεῖ ἀνατριχίλα, εἶναι, ὅτι τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν δέ τήν βλέπει εἰς τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, ἀλλά κατά τήν οἰκουμενιστι­κήν σατανικήν διδασκαλίαν, εἰς τό ἄθροισμα τῶν πάσης φύσεως αἱρετικῶν ὁμάδων, μικρῶν ἤ μεγάλων «τῶν ἀπό περάτων, ἕως περάτων τῆς Οἰκουμένης»!!!

 Τά ἀνωτέρω δέν ἀποτελοῦν μεμονωμένην παραφωνίαν τοῦ κ. Δημητρίου, ἀλλά τήν ἀδιάκοπον συνέχειαν τῆς γυμνῆ τῆ κεφαλῆ κηρυσσομένης, ἐφαρμοζομένης καί βιουμένης ὑπ' αὐτοῦ αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. ἰδού τί εἶπεν πάλιν τό 1983 ὅταν σμῆνος Παπικῶν ἐπεσκέφθη τό ἐσβεσμένον Φανάριον:

 «Ἀφ' ὅτου, εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί ἐπινεύσει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἤρξατο μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν ὁ διάλογος τῆς ἀγάπης καί ἡ οἰκουμενική συνεργασία, Ρωμαιοκα­θολικοί καί Ὀρθόδοξοι καί Προτεστάνται δέν εἴμεθα πλέον ξένοι, ἀλλ' ἀδελφοί. Εὐγνωμονοῦμεν τόν μέγαν ἐν τῆ χριστιανικῆ ἁπλότητί του Πάπαν Ἰωάννην τόν ΚΓ’ καί τόν μέγαν προκάτοχον ἡμῶν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν, διότι μέ τήν ἁγίαν πρωτο­βουλίαν των μᾶς ὡδήγησαν εἰς τήν σημερινήν ἀδελφότητα. ἀλλά καί ὁ ἀείμνηστος Πάπας Παῦλος ὁ ΣΤ’ προσέφερεν Ὁμολογουμένως πολλά εἰς τήν ἱεράν ὑπόθεσιν τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος.

 Σεῖς οἱ πιστοί μέ τάς αὐθορμήτους ἐκδηλώσεις σας ὑποδεικνύετε εἰς ἡμᾶς τούς ποιμένας τό χρέος μας ὅταν ἡμεῖς τό παραμελῶμεν καί ὅταν δέν ἀκούωμεν αὐτό πού τό Πνεῦμα λέγει ταῖς Ἐκκλησίαις. Σᾶς εὐχαριστοῦμεν δι' αὐτό» («Ἐπίσκεψις», 15 Δεκεμβρίου 1983).

 Ἰδού κατάντημα ὄχι τοῦ κ. Δημητρίου, ἀλλά τῶν ὑπολοίπων θεωρουμένων συντηρητικῶν ἀντιοικουμενιστῶν, καί θελόντων νά ὀνομάζωνται Ὀρθόδοξοι. Ἔχουν, ἀπό τό 1920, αἱρεσιάρχας χειροτέρους τοῦ Ἀρείου καί παντός αἱρετικοῦ καί τούς ἀκολουθοῦν, τινές δέ θρασεῖς, ἐν οἷς καί ὁ κ. Παρασκευαΐδης, εἰρωνεύονται ἤ ἀμφι­σβητοῦν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν! Αὐτό δέν ὀνομάζεται ἄλλως, παρά ἀνατροπή, ἀλλοτρίωσις, μεταστοιχείωσις.

 Δέν εἶναι Μοναδικός ὁ κ. Δημήτριος

 Δέν εἶναι μοναδικός αἱρετικός ὁ κ. Δημήτριος! Ὡσάν αὐτόν καί πολύ χειρότεροι εἶναι πολλοί. ὁ σημερινός ἐγκέφαλος τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κάποιος «ἐπίσκοπος» Δαμασκηνός (εἰς τήν Ἑλβετίαν), εἶπεν παρόμοια εἰς κάποιαν συνάντησίν του, εἰς τό «Πατριαρχικό Κέντρο» τῆς Γενεύης εἰς τό Σαμπεζύ (ὅπου εἶναι τό στρατηγεῖο τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) πρός τόν «Πατριάρχην» Ἀντιοχείας κ. Ἰγνάτιο.

Οὗτος (ὁ Πατριάρχης) ἀφοῦ προηγουμένως ἐπῆγεν εἰς τόν Πάπαν, καί ἐχάρη ὁ Πάπας, διότι «διά πρώτην φοράν ἐν τῆ ἱστορία Πατριάρχης τοῦ ἀρχαίου θρόνου τῆς Ἀντιοχείας ἐπισκέπτεται τόν Ρώμης» («Ἐπίσκεψις ἀριθ. 294/20 Μαΐου 1983) καί ἀφοῦ «παρέστη τήν ἑπομένην, (12 Μαΐου) ἑορτήν τῆς ἀναλήψεως διά τούς Ρωμαιοκαθολικούς, εἰς λειτουργίαν τελεσθεῖσαν ὑπό τῆς «Α.Α. τοῦ Πάπα» εἰς τήν Βασιλικήν τοῦ Ἁγίου Πέτρου» («Ἐπίσκεψις, 294/20.5.1983, σελ. 8), κατόπιν ἐπῆγεν καί εἰς τόν κ. Δαμασκηνόν διά νά πάρη ἐντολάς(!), ὁ ὁποῖος (Δαμασκηνός) ἀφοῦ τοῦ ἔκαμε μάθημα διά τήν παγχριστιανικήν (=παναιρετικήν) ἑνότητα συνέχισεν:

 «Θά πρέπει νά ξεπεράσωμε τά ἐπίπλαστα διλήμματα ἀνάμεσα στήν ἀναζήτηση τῆς ἑνότητάς μας καί στήν ἀποστολήν μας μέσα στό κόσμο. Ἄν δέν καταβάλωμε περισ­σότερη ἐνέργεια γιά νά ξεπεράσωμε τίς ἀνώμαλες συνθῆκες τῆς διαιρέσεώς μας, ὅλες οἱ προσπάθειές μας γιά τήν πραγματοποίηση τῶν χριστιανικῶν ἰδεωδῶν τῆς εἰρήνης, τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀδελφοσύνης καί τῆς ἀγάπης μεταξύ τῶν λαῶν θά εἶναι μάταιες». («Ἐπίσκεψις» ἀριθ. τεύχους 294/20.5.1983 σελ. 6).

 Οὗτος Ὁμολογεῖ, ὅτι ἀντιμετωπίζει ἀκόμη «ἐπίπλαστα διλήμματα» καί «ἀνώ­μαλες συνθῆκες». Τά δέ «ἐπίπλαστα διλήμματα» καί οἱ «ἀνώμαλες συνθῆκες», κατά τόν κ. Δαμασκηνόν, εἶναι προφανῶς «ὁ παλαιός φανατισμός» (= ἡ Ὀρθόδοξος συνείδησις), διά τόν ὁποῖον ὡμίλησεν, ὡς εἴδομεν προηγουμένως καί ὁ κ. Δημήτριος. Εἰς τά ἀνωτέρω ἐπίσης ἀποκαλύπτεται, ὅτι τήν Ἐκκλησίαν ἐννοοῦν καθαρῶς πλέον οὐμανιστικῶς, ἤτοι ὡς ἕνα ἀνθρωπιστικόν ὀργανισμόν, ὅστις θά ὑπηρετήση ἐδῶ τήν εἰρήνην, τήν ἐλευθερίαν, καί τήν ἀδελφοσύνην. Ἀδελφοσύνην καθαρά κο­σμικήν, οὐμανιστικήν, συναισθηματικήν, Μασονικήν, ΚΕΝΗΝ καί ΜΑΤΑΙΑΝ.

 Ἡ πλήρης ἐκκοσμίκευσις τῆς ἐννοίας τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τούς ἐξελθόντας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ Οἰκουμενιστάς εἶναι καταφανής!

 (Συνεχίζεται)

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (52) Συντάκτης τῆς ἐγκυκλίου ταύτης, ὑπῆρξεν ὁ μετέπειτα Θυατείρων Γερμανός.

 (*) Ἐννοεῖται ὅτι τοιαῦται καί μείζονες αἱρετικαί ἐκδηλώσεις καί διατυπώσεις δέν διεκόπη­σαν μετά τό 1984, ἀλλά καί μέχρι σήμερον πληθύνονται ἀνεξελέγκτως!...


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011