ΤΕΥΧΟΣ 198
Μάιος - Ἰούνιος 2011
ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ
ΠΡΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΣ
ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΓΡΑΦΟΥΝ

Τοῦ Διευθυντοῦ τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς»

(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Μαρτίου-Ἀπριλίου 2011 σελ. 84-93)

 4ον

 Ἡ παροῦσα στήλη ὑπό τόν τίτλον «ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΓΡΑΦΟΥΝ» ἤνοιξεν μέ τό ὑπ' ἀριθμ. 195 τεῦχος Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2010 ὑπ' ἀριθμ. 196, καί ἐσυνεχίσθη καί εἰς τά τεύχη Ἰανουαρίου-Φεβρουαρίου καί Μαρτίου-Ἀπριλίου 2011, ἐπεκτείνεται δέ καί εἰς τό παρόν. Ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον ἤνοιξεν αὐτή ἡ στήλη ὑπῆρξαν παρεμβάσεις ἀναγνωστῶν μας ἐν εἴδει, παρατηρήσεων, καθ' ἅς «δέν δημοσιογραφοῦμεν ὀρθῶς καί καλῶς, διότι γράφομεν συνεχῶς περί Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καί Ἀποστο­λικῆς Διαδοχῆς καί ὅτι ἐκφραζόμεθα καί... «ὑβριστικῶς»!!! Ἐπ' αὐτῶν προσεπα­θήσαμεν καί ἐδώσαμεν, (πιστεύομεν ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία), σχετικάς ἀπαντήσεις, διατί ἀφ' ἑνός ὄντως συνεχῶς γράφομεν περί Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καί Ἀπο­στολικῆς Διαδοχῆς καί ἀφ' ἑτέρου ὅτι δέν «ὑβρίζομεν καί δέν συκοφαντοῦμεν», ἀλλ' ἐν ἀγάπη Χριστοῦ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΣ γράφομεν ΑΛΗΘΕΙΑΣ καί δή εὐγενῶς, ἐνῶ σκληραί εἶναι αἱ κηρυσσόμεναι ἀλήθειαι, αἱ ὁποῖαι εἰς πολλούς φαντάζουν ἴσως ...ὡς «ὕβρεις»!!! Διά τόν λόγον αὐτόν μέ τά προηγούμενα τρία δημοσιεύματα, ἀνεφέρθημεν εἰς τό ἀπαράδεκτον «πλῆθος τῶν Παλαιοημερολογιτικῶν ψευδοσυ­νόδων καί ψευδεκκλησιῶν» καί κυρίως αὐτῶν τῶν Σχισματοαιρετικῶν Παρα­τάξεων, ἤτοι τῶν πέντε καί τῶν Νικολαϊτῶν. Καί αὐτό πάντως τό ἐποιήσαμεν μέ ἕν καί μόνον κριτήριον, ἤτοι, τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἀλήθειάν Του. (Τεῦχος Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2010 σελ. 320-334).

Ἐπίσης ἐπί τῆς ἰδίας βάσεως ἀπηντήσαμεν καί ἐπί τῶν κατηγοριῶν ὅτι «γράφο­μεν ὅλο τά ἴδια» καί πρό πάντων ὅτι «ὑβρίζομεν», (Τεῦχος Ἰανουαρίου-Φεβρουαρίου 2011 σελ. 18-26), ἐνῶ εἰς τό 3ον Μέρος παρουσιάσαμεν ἐλάχιστα δείγματα τοῦ ἤθους καί τῆς γραφῆς εἰς τήν «Ο.Π.» γενικώτερον, ὄχι ἀσφαλῶς πρός «δικαίωσίν» μας, ἀλλά πρός χάριν τῶν συγκεκριμένων προσώπων, τά ὁποῖα, ὅπως πιστεύομεν, καλο­προαιρέτως εἶχον τήν καλωσύνην νά παρέμβουν δι' ἐπιστολῶν των παραπονούμενα. (Τεῦχος Μαρτίου-Ἀπριλίου 2011 σελ. 84-93).


ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 1950 ΣΚΕΥΩΡΙΑΣ
ΠΕΡΙ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ»

 Εἰς τόν παρόν 4ον Μέρος, ἔχομεν τήν μεγάλην χαράν νά ἐπιληφθῶμεν τοῦ θέματος τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, δηλαδή τῶν ἐπισκο­πικῶν χειροτονιῶν εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν κατά τά ἱστορικά ἔτη 1935 καί 1948 καί ὁπωσδήποτε ὅλων τῶν ἔκτοτε ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν μέχρι σήμερον. Τοῦτο ποιῶμεν διότι ὡς ἤδη γνωστόν, ἐντιμώτατος ἀναγνώστης καί ἐν ταὐτῶ ἄξιος ἐργάτης τοῦ Θείου ἀμπελῶνος, μᾶς ὑπέδειξεν κάτι πολύ σοβαρόν διά νά τό λάβωμεν ὑπ' ὄψιν. Τό συγκεκριμένον πρόσωπον παρατηρεῖ ὅτι: «...Προκύπτει μιά φαινομενική ἀντίφασις εἰς τό κύριον θέμα τῆς γνησιότητος καί ἀκεραιότητος τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, δηλαδή τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν κατά τό 1935 καί 1948, μετά τό 1971! Τοῦτο δέ διότι ἐνῶ τά πάντα καταβοοῦν ὅτι ἡ ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τό 1971 δέν ἐδέχθη «χειροθεσίαν», ὅμως ἡ σχετική ἀπόφασις τῆς Ρ. Συνόδου, ὅλως ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΩΣ, ἀφ' ἑνός ἀναγνωρίζει τάς ὑφ' ἑνός χειροτονίας, τοῦ 1948, ἀφ' ἑτέρου ὅμως ρητῶς ἐντέλλεται χειροθεσίαν κατά τόν Η’ Κανόνα, ὅστις ἀναφέρεται εἰς σχισματικούς, οἱ ὁποῖοι ἐπιστρέφουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν! Αὕτη ἡ «ἀπόφασις», ὡς μή ὤφειλεν, ἐδημοσιεύθη (ὡς εἴμεθα πληροφορημένοι ἡ δημοσίευσις ἐγένετο ἐκ τῶν ὑστέρων), εἰς τό ἐπίσημον Δημοσιογραφικόν Ὄργανον, «Κήρυξ Ἐκκλη­σίας Ὀρθοδόξων» (Κ.Ε.Ο.) Α.Τ. 2 Νοέμβριος 1971 καί εἰς τάς σελίδας 6-12, ἐνῶ κάθε ἄλλο παρά Ὀρθόδοξα εἶναι ὅσα ἀναγράφονται πρίν καί μετά ὑπό τοῦ Εὐγενίου Τόμπρου! Ἐπίσης εἰς τήν σελίδα 14 ἀναγράφεται ὅτι εἰς τήν Ἀμερικήν καί εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τῆς Μεταμορφώσεως εἰς τό Μπρούκλιν τῆς Μασσαχουσέτης εἰς τούς δύο Ἀρχιερεῖς «Διάβασαν τάς εὐχάς μετά χειροθεσίας» ἐνῶ ἀμέσως ὁ ἐκδότης τοῦ «ΚΕΟ» συνεχίζων γράφει: «Ἐν τῆ ἐπανόδω οἱ δύο ἀνωτέρω ἀρχιερεῖς κ.κ. Κάλλιστος καί Ἐπιφάνιος, ἐχειροθέτησαν... τούς ὑπολοίπους ἀρχιερεῖς τῆς ἡμετέρας παρατά­ξεως...»!

 Ἐπίσης παρατηρεῖ ὅτι ἐν ἀντιθέσει πρός τά ἀνωτέρω εἰς τό ἀμέσως ἀκολουθῶν κείμενον τοῦ τότε Πρεσβυτέρου τῆς Ρωσικῆς Συνόδου Βασιλείου Σακκᾶ, ὁ συντάκτης ἑρμηνεύων τήν λεγομένην χειροθεσίαν ἐπάγεται: «...μή γένοιτο καί θεωρήσει τις ὡς ἀναχειροτονίαν ἤ ὅτι τάχα μέχρι τοῦδε οἱ Ματθαϊκοί ἐπίσκοποι ἦσαν δῆθεν «σχισματικοί» ἤ «ψευδεπίσκοποι» ὡς τινές αὐθαδῶς καί ἀνοήτως ἐξεφράσθη­σαν...(*)», καί ὅτι καί εἰς τό προηγούμενον τεῦχος 1 τοῦ «Κ.Ε.Ο.» (Ὀκτωβρίου 1971, σελ. 4-17), ὅσα δημοσιεύονται ἐξ ἀρχῆς ἐν πολλοῖς ἀπηχοῦν θρησκευτικήν πολυλογίαν, ἐνῶ τήν θέσιν τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καταλαμβάνει ἡ «Παραταξιολογία»! Βεβαίως δέν ὁμιλεῖ εἰς αὐτό τό τεῦχος οὐδαμοῦ περί «χειροθεσίας», ἀλλά διαβεβαιοῖ ὅτι «ἡ Ρωσική Σύνοδος ἀπεδέχθη, ἀνεγνώρισεν καί προσεπεκύρωσε τάς ὑπό τοῦ ἀειμνήστου ἀρχιεπισκόπου (κυροῦ Ματθαίου) γενομένας χειροτονίας»(*). (Αὐτόθι σελ. 18).

 Καί καταλήγει ὅτι αἱ ἀνωτέρω, καθ' ἡμᾶς, «κάλπικαι» ἐκδόσεις τοῦ «Κ.Ε.Ο.» εἶναι ἀπαράδεκτοι καί ἐνῶ ὑπό ἑνός σοβαροῦ μελετητοῦ μᾶλλον δέν λαμβάνονται ὑπ' ὄψιν, (ἄλλωστε ἀμέσως κατόπιν διεκόπη ἡ ἔκδοσίς του), ὅμως δέν παύουν νά προκαλοῦν ἐρωτηματικά καί νά ἐγείρουν σοβαρόν σκάνδαλον(!), ἐνῶ ὅσον εἶμαι σέ θέσι νά γνωρίζω οὐδείς οὐδέποτε ἐπελήφθητε αὐτῶν τῶν δύο τευχῶν τοῦ «Κ.Ε.Ο.»! Νομίζω ὅτι ἡ σαφής καί ρητή ἀλήθεια καθ' ἥν ἡ Ἱερά Σύνοδος τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971 ἐδέχθη ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν καί ταύτην κατ' ἀπόλυτον οἰκονομίαν καί ὑπό ρητούς ὅρους καί ἐξ ἀγάπης διά τήν ἕνωσιν ἐν τῆ Ὁμολογία τῆς Ἐκκλησίας, κατόπιν τῶν κατωτέρω, συσκοτίζεται καί ἐγείρει ὑποψίας καί σκάνδαλα, τά ὁποῖα πρώτιστα ἀπηχοῦν κατά τῆς Ἐκκλησίας καί ὁπωσδήποτε καί κατά ἁπλῶν χριστιανῶν.

 Αὐτή εἶναι ἡ ἰδιαιτέρως σοβαρά παρέμβασις, διά τήν ὁποίαν εὐχαριστοῦμεν θερμῶς, ἀλλά καί συγχαίρομεν τόν τιμιώτατον ἐργάτην τοῦ Χριστοῦ, διότι ἡ παρατήρησίς του εἶναι καρπός ζώσης Πίστεως καί ἀγωνίας, τό δέ συγκεκριμένον γεγονός ὄντως ἀποτελεῖ σκάνδαλον διά πάντα μή γνωρίζοντα, ἀλλά καί ὁ ἱστορικός τοῦ μέλλοντος καί κάθε ἁπλοῦς πιστός θά προβάλη τήν ἰδίαν ἔνστασιν-παρατήρησιν καί ἀσφαλῶς θά διερωτηθῆ πῶς αὕτη ἡ ἀντίφασις. Θά ἐκθέσωμεν ὅλα τά γεγονότα μέ ὅλην τήν δυνατήν συντομίαν, πλήν μέ ἰδιαιτέραν σαφήνειαν ὅπως ἤρχισαν καί ἐξελίχθησαν καί ἔτσι θά δοθῆ καί ἡ ἀπάντησις ἐπί τοῦ θέματος, ἐνῶ a priori, ΔΙΑΒΕΒΑΙΟΥΜΕΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΘΙΓΗ Η ΓΝΗΣΙΟΤΗΣ ΚΑΙ ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΙΚΩΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΩΝ ΤΩΝ ΕΤΩΝ 1935 ΚΑΙ 1948.


ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ

 Εἶναι γεγονός ἀναμφισβήτητον ὅτι κατόπιν τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν κατά τό 1935, τό πρόβλημα εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν νά ἀντιμετωπίση τήν ἀπό τό 1924 Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν, ὠξύνθη περισσότερον καί ἔλαβεν διαστάσεις, ἐνῶ τό μέλλον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διεγράφετο λίαν θετικόν! Ὡς ἐκ τούτου στόχος των πλέον ἦτο ὅπως καθ' οἱονδήποτε τρόπον διακοπῆ ἡ Ἀποστολική Διαδοχή! Εἰς αὐτά τά πλαίσια ὁ Νεοημερολογιτισμός ἀμέσως μετελθών κάθε τρό­πον διέλυσεν τήν ἑπταμελῆ Ἱεράν Σύνοδον τοῦ Μαΐου-Ἰουνίου 1935 καί ἀπερρο­φήθησαν σχεδόν ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς, ἐκτός τοῦ πρ. Φλωρίνης καί εἰς τήν οὐσίαν μόνον τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου. Οὗτος ὁ Ὁμολογητής ἀρχιερεύς, ἀπεγοήτευσεν ὅλους τούς ἐπιβούλους τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδο­χῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅτε, ἐνῶ προβεβηκώς ὦν τῆ ἡλικία, οἱ πάντες ἀνέμενον νά ἀποθάνη καί νά ἐκλείψη καί ὁ εἷς Ὀρθόδοξος καί Κανονικός Ἐπίσκοπος εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, οὗτος ὁ μακά­ριος, κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1948, προβαίνει Μόνος Αὐτός εἰς χειροτονίαν ἐπισκόπου καί κατόπιν συγκροτεῖ τήν ἱεράν Σύνοδον καί μέ ἄλλας ἐπισκοπικάς χειροτονίας. Αὕτη ἡ ὑφ' ἑνός χειροτονία ἐπολεμήθη μέ πραγματική λύσσα, πλήν εἰς μάτην, διότι τούς ἀπεδείχθη ὅτι ἡ ὑφ' ἑνός χειροτονία εἶναι ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ, εἶναι γεγονός πραγματικόν μέ τήν παρατήρησιν ὅτι τελεῖ ὑπό κρίσιν καί ὁ χειροτονήσας καί ὁ χειροτονηθείς! Πρό αὐτοῦ τοῦ δεδομένου συνελήφθη ἡ ἰδέα τῆς «χειροθεσίας» κακοήθως θεωρουμένου τοῦ Βρεσθένης ὡς ἀφ' ἑνός «καθηρημένου» ἀπό τό 1935 καί ἀφ' ἑτέρου ὡς «σχισματικοῦ» ἀπό τό 1937 ἔναντι τῆς Φλωρινικῆς Παρατάξεως! Ἀμφότεραι αἱ θέσεις ἀποτελοῦν κακοήθη ψεύδη ἐπί τῶν ὁποίων ἐστήριξαν οἱ σκευωροί τήν περί «χειροθεσίας» σκευωρίαν των.

 * * *

ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΙΕΝΟΗΘΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΟΛΗΝ
ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 Ὅπως ἤδη ἐτονίσθη ἀφ' ἧς στιγμῆς εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἀπεκατεστάθη ὁ Συνοδικός Θεσμός (Μάιος-Ἰούνιος 1935), πρώτη ἡ Νεοημερολο­γητική ἱεραρχία ἀξιολόγησεν τό γεγονός καί θορυβηθεῖσα ἐποίησεν ό πᾶν νά διαλύση τήν Ἱεράν Σύνοδον καί διακόψη τήν συνέχειαν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν, σύν ταῖς ἄλλαις μεθοδείαις καί μέτρα, διενοήθη τό ἱερόσυλον ψεῦδος-βλασφημίαν ὅτι αἱ ἐπισκοπικαί χειροτονίαι τοῦ 1935 ὑπό τῶν πρός ὀλίγον καιρόν Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων, Δημητριάδος Γερμα­νοῦ, πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου καί Ζακύνθου Χρυσοστόμου «εἶναι ἄκυροι καί οἱ φερόμενοι ὡς ἐπίσκοποι εἶναι ἀνίεροι διότι οἱ χειροτονήσαντες αὐτούς εἶχον «καθαιρεθεῖ» πρίν χειροτονήσουν»!

 Τοῦτο ὅμως εἶναι ΟΛΩΣ ΨΕΥΔΕΣ οἱ δέ διατυπώσαντες αὐτό ἐκ μέρους τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ προέκυψαν ὡς ἀδίστακτοι ψεῦται, ἀλλά καί στερούμενοι θάρρους καί ἠθικῆς ὑπό τήν εὐρεῖαν της ἔννοιαν καί πρό πάντων ἱερόσυλοι! Εἶναι ἀδίστακτον ψεῦδος ὁ ἰσχυρισμός των, διότι τόσον οἱ τρεῖς χειροτονή­σαντες ὅσον καί οἱ τέσσαρες χειροτονηθέντες «καθηρέθησαν» ἀπολύτως ἀντικανονικῶς καί ἀκύρως καί πάντως μετά τάς γενομένας χειροτονίας! «Καθη­ρέθησαν» δέ ἀποκλειστικῶς θά ἔλεγον, δι' αὐτό τό γεγονός τῶν ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΩΝ!!! Διερωτᾶται κανείς πώς δέν εὑρέθη ἔστω καί εἷς ἐκ τῶν καινοτόμων Νεοη­μερολογιτῶν νά ἀποκαταστήση τήν ἀλήθειαν; Ὁ σημερινός Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἱεραρχίας μήπως πρέπει νά πράξη αὐτό τό θεάρεστον ἔργον, δηλαδή νά ἀποκαταστήση τήν ἀλήθειαν, καθ' ἥν δέν ἦσαν «καθη­ρημένοι» οἱ τρεῖς ὅταν προέβησαν εἰς χειροτονίας, μέ ὅ,τι καί ὅσα θά σημάνη αὐτή ἡ διακήρυξις τῆς ἀληθείας, δεδομένου ὅτι θά ἀποκαταστήση οὔτω τήν ἀλήθειαν καί θά συντρίψη τό ψεῦδος τό ὁποῖον καί εἰς τήν Διδακτορικήν του Διατριβήν ἐπικαλεῖται ὁ προκάτοχός του Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης! Ἐπ' αὐτοῦ τοῦ ψεύδους τήν ἀλήθειαν καλεῖται νά ἀποκαταστήση καί ἡ Θεολογική Σχολή τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης, ἡ ὁποία ἐν ἔτει 1984 ἐνέκρινε τήν διατριβήν τοῦ ἀποβιώσαντος Χριστοδούλου! Ἀσφαλῶς ὁ ἀποβιώσας Διδάκτωρ δέν εἶναι ἐκτεθειμένος μόνον δι' αὐτό τό ψεῦδος, ἀφοῦ ἡ διατριβή του ἦτο σκόπιμος!... Ὡστόσον ἀποτελεῖ αἶσχος νά ἐγκρίνωνται ὡς «ἐπιστημονικαί Διατριβαί» ψεύδη καί ἀναλήθειαι!

 Ἡ σκευωρία αὕτη κατά τῆς Γνησίας καί Ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς ἐπαναλαμβάνομεν ὅτι ἐπενοήθη καί ἐπροπαγανδίσθη μέ πρωτοφανῆ μανία κατόπιν τῆς ἀδυναμίας ὅλων νά ἀντιμετωπίσουν τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιο­λογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας! Δέν ἐτόλμουν καί δέν τολμοῦν νά ὁμιλήσουν περί αὐτῆς, ἐνῶ ἄν μέ ὁποιονδήποτε τρόπον ἤθελον προσβάλει καί διακόψει τήν ἀποστολικήν Διαδοχήν, τότε μέσω αὐτῆς θά «συνέτριβον» καί τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί ἡ λύσις τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ, κατ' αὐ­τούς, πλέον θά ἦτο ἐγγύς καί βεβαία!

 * * *

 ΠΡΩΤΟΣ Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ, ΔΕΥΤΕΡΟΣ Ο πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ

 ΠΡΩΤΟΣ ὁ Νεοημερολογιτισμός καταφερόμενος κατά τῶν ἱστορικῶν χειρο­τονιῶν τοῦ 1935 ἐπροπαγάνδισεν τό ψεῦδος ὅτι «παλαιοημερολογῖται» Ἐπίσκο­ποι καί ἱερεῖς εἶναι σχισματικοί καί ἀνίεροι καί ὅτι οἱ ἴδιοι καί τά μυστήριά των στεροῦνται θείας χάριτος! Δηλαδή ἀκριβῶς τό ἴδιον τό ὁποῖον κηρύσσει ἀδια­κόπως ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπό τό 1924 διά τόν Νεοημερολο­γιτισμόν(*).

 Τήν προσβολήν καί διακοπήν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ΔΕΥΤΕΡΟΣ τήν διενοήθη καί τήν ἐμεθόδευσεν ἀπό τό τέλος τοῦ 1937 ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καββουρίδης! Οὗτος ἀνέλαβεν αὐτό τό ἀνόσιον ἔργον, διότι ἀκριβῶς ἀπετόλμησεν χειροτονίας εἰς τό «πα­λαιόν», καί δή ἐχειροτόνησεν εἰς ἐπίσκοπον Βρεσθένης καί τόν ἁγιορείτην ἱερομόναχον Ματθαῖον Καρπαθάκην, διό ὑπεχρεώθη ἀφ' ἑνός νά μήν ξαναχει­ροτονήση ἀλλά καί τήν ἀποστολικήν Διαδοχήν, τήν ὁποίαν τό 1935 μετάδωκαν νά τήν ἐξαλείψη! Οὗτος ἰδιαιτέρως ἀπό τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1948, ἐκήρυσσεν ὡς «σχισματικόν» τόν ἐπίσκοπον Βρεσθένης καί ἄκυρους τάς χειροτονίας του ὡς ὑφ' ἑνός προερχομένας! Ὅταν ὅμως ἀντελήφθη ὅτι αἱ τοιαῦται ἱεροσυλίαι του δέν εἶχον ἀποτέλεσμα, διότι ἡ ὑφ' ἑνός χειροτονία ἐπισκόπου εἶναι ὄντως ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ, πλήν ὑπόκειται εἰς κρίσιν καί ὁ χειροτονήσας καί ὁ χειροτονηθείς, τότε ἐπενόησεν τήν «ἐπί τῶν Ματθαϊκῶν» ἐφαρμογήν τοῦ Η’ Κανόνος τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία προβλέπει χειροθεσίαν εἰς τούς ἐπιστρέφοντας σχισματικούς! Πρός τόν σκοπόν αὐτόν τό 1950 συντάσσει σχετικήν εἰσήγησιν, πλήν ἀποβιώσας δέν κατώρθωσεν νά τήν ὑλοποιήση, διό ἀφῆκεν τήν ἐκτέλεσιν αὐτῆς εἰς τούς ὀπαδούς του.


Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΝ
ΤΗΣ ΠΕΡΙ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ» ΣΚΕΥΩΡΙΑΣ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ

 Τήν εἰσήγησιν τοῦ πρ. Φλωρίνης, τήν ὁποίαν ὡς «παρακαταθήκην» ἀφῆκεν εἰς τούς σχισματικούς «παλαιοημερολογίτας», ὀπαδούς του, οὗτοι τήν ἔφερον εἰς φῶς μόλις τόν Μάιον τοῦ 1971. Προηγουμένως ὅμως, φθίνοντος τοῦ 1969, εἶχον θέσει τό θέμα τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας τοῦ 1948 εἰς τήν Ρωσικήν Σύνοδον, ἡ ὁποία εἶχεν σαφῶς ἐκφρασθεῖ ὑπέρ τῶν ἐν λόγω χειροτονιῶν, γεγονός τό ὁποῖον, ἠνάγκασεν τούς ὀπαδούς του νά συγκροτήσουν εἰδικάς ἐπιτροπάς ὑπό τόν «ἀρχιεπίσκοπον» Αὐξέντιον! Παραλλήλως καί ὁ ἀνεξάρτητος (ἀντάρτης) Ἀρχ/της Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, (ὁ ὁποῖος καθ' ἡμᾶς εἶχεν ἤδη ἐπαφάς μετά τοῦ ἐν Γενεύη Ἱερέως Βασιλείου Σακκᾶ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου), κατά ἰανουάριον 1970, μέσω τοῦ ὑπ' αὐτοῦ ἐκδιδομένου ἐντύπου «Ὀρθόδοξος Παρατηρητής» φέρει εἰς φῶς τήν συγκεκριμένην σκευωρίαν, μέ τό ὑπ' ἀριθμ. 59 τεῦχος τοῦ φυλλαδίου του «Ὀρθόδοξος Παρατηρητής» τοῦ Ἰανουαρίου 1970, εἰς τό ὁποῖον γράφει:

«ΣΥΣΤΑΣΙΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΠΡΟΣ ΜΕΛΕΤΗΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΙΝ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ.

 Διά τήν ἀναγέννησιν τῆς κινήσεώς μας...

 Κατά θετικάς πληροφορίας ἡ Σύνοδος τῶν ἀρχιερέων τῆς ὁδοῦ Κάνιγγος 32 συνέστησε 8μελῆ ἐπιτροπήν, μέ τήν ἐντολήν νά μελετήση τήν ἕνωσιν τῶν Γ.Ο.Χ. Τήν σύστασιν τῆς ἐπιτροπῆς αὐτῆς ἠνάγκασαν ἀφ' ἑνός μέν ἡ δημοσιευθεῖσα περικοπή ἐπιστολῆς μέ τίτλον «Φωνή ἐκ Γενεύης» τοῦ πατρός Βασιλείου Σακκᾶ καί ἀφ' ἑτέρου, ἑτέρα ἐπιστολή τῆς Συνόδου τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου κ.κ. Φιλαρέτου, διά τῆς ὁποίας, ὡς ἔχομεν πληροφορίας, ἀναγνωρίζει ὅτι αἱ γενόμεναι ὑπό τοῦ ἀειμν. ἐπισκόπου Ματθαίου χειροτονίαι Ἐπισκόπων, εἶναι ἔγκυροι.

 Εἰς τήν ἐν λόγω ἐπιτροπήν μετέχουν, πάντοτε κατά πληροφορίας, δύο λευκαν­θέντες εἰς τόν ἀγῶνα Καθηγούμενοι, εἷς Ἀρχιμανδρίτης, δύο Θεολόγοι, καί τρεῖς Λαϊκοί. Ὁ «Ὀρθόδοξος Παρατηρητής» καί κοντά σ' αὐτόν χιλιάδες πιστοί, πονούντων διά τήν ἀθλίαν διαίρεσίν μας, χαίρει ἰδιαιτέρως, ἐφ' ὅσον, ἡ ἀνωτέρω ἐπιτροπή δέν μείνη, ὡς καί αἱ προγενέστεραι, εἰς τά «χαρτιά τῶν διορισμῶν» ἤ καταναλίσκει τόν χρόνον της εἰς «βυζαντινολογίας» ἤ ἀκόμη τό χειρότερον εἰς ἐπίδειξιν «γνώσεων» Κανονικοῦ Δικαίου.

 Εἴμεθα τῆς γνώμης, ὅτι εἰς τήν κατάστασιν ὅπου εὑρίσκεται σήμερον ἡ Ἐκκλησία μας θά πρέπει τά Μέλη τῆς ἐπιτροπῆς ὅταν πρόκειται νά λάβουν ἀπόφασιν, ἄς λάβουν, ὑπ' ὄψιν των τά κάτωθι:

 1. Τήν ἐν τῶ κήπω τῆς Γεθσημανῆ προσευχῆς τοῦ Κυρίου μας «ἵνα πάντες ΕΝ ὦσιν».

 2. Τόν ΣΚΟΠΟΝ διά τόν ὁποῖον ἀγωνιζόμεθα, ὅστις δέν εἶναι ἡ διαίρεσις μεταξύ μας καθώς καί ἡ διατήρησις τοῦ ἀτομικοῦ «μαγγανοπήγαδου», ἀλλά ἡ ἄρσις τοῦ ἡμερολογιακοῦ σχίσματος!

 Καί 3 α) Τό ἐπί 33 ἐτῶν ὑφιστάμενον φθοροποιόν ἐσωτερικόν σχῖσμα, β) Τάς γενομένας ἀντικανονικῶς χειροτονίας ἐπισκόπων καί τῶν ΔΥΟ παρατάξεων, καί γ) Τήν ἀποτελεσματικήν ἐπίδρασιν πού θά ἔχη, μετά τήν ἄρσιν τοῦ σχίσματος, ἡ «τά ἀσθενῆ θεραπεύουσα καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα» Θεία Χάρις. ἀλλά, θά ἐπανέλθωμεν».

 («Ὀρθόδοξος Παρατηρητής» Ἰανουάριος 1970 Ἀρ. Τ. 59)

Ἐκ τοῦ ἀνωτέρω κειμένου προκύπτει ὡς βέβαιον ὅτι ὁ ἀρχ/της Καλλιόπιος(*), κατέχει καλά τό θέμα καί ὅτι ἀπό ἱκανοῦ χρόνου τό προετοίμασε μέ ἐπαφάς ἐν Γενεύη καί ἐν ἀμερικῆ, ἐνῶ ἔχει ὑπ' ὄψιν του ὅτι προϋπόθεσις διά νά ἐπιτύχουν τά σχέδιά του, εἶναι νά ἐξασφαλίση τήν συνεργασίαν μετά τοῦ Πρωθ. Εὐγενίου Τόμπρου, διά τοῦτο εἰς τό ἀνωτέρω κείμενό του τονίζει ὅτι: α) ὁ Μητροπολίτης τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, εἰς τήν ὁποίαν ὑπήγετο ὁ π. Βασίλειος Σακκᾶς, ἀναγνωρίζει ὡς ἐγκύρους τάς χειροτονίας τοῦ 1948, καί ὅτι αὐτό τό γεγονός τό ἐγνώριζεν καί ὁ τότε ἀρχ/πος τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως... β) Εἶναι λίαν γλυκεῖς οἱ λόγοι περί ἑνώσεως καί δή ὅτι τό ἀπό τό 1937 Φλωρινικόν σχίσμα εἶναι ἀδικαιολόγητον ἐσωτερικόν σχίσμα, ὅπερ σημαίνει ὅτι «αἱ δύο παρατάξεις διίστανται διοικητικῶς, ἐνῶ ἀποτελοῦν τήν μία Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. ἐν Ἑλλάδι!» καί γ) Ἀμφοτέρων τῶν παρατάξεων αἱ χειροτονίαι εἶναι ἀντικανονικαί!!

 Μέ αὐτά τά δεδομένα ὁ ὡς ἄνω Ἀρχ/της Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος κατά τό 1970-1971, προλειαίνει τό ἔδαφος περί δῆθεν ἐπιστροφῆς του, ἐπ' ἀληθεία δέ καθαρά ὡς καταχθόνιος ἐγκάθετος, εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Πρός τοῦτο ἐμφανῶς πλαισιώνει τόν τότε Μητροπολίτην Κορινθίας Κάλλιστον, ἴσως δέ μυστικῶς νά εἶχεν συνδεθεῖ καί μετά τοῦ Πρωθ. Εὐγενίου Τόμπρου(**). Τελικῶς ὑπήχθη εἰς τόν Μητροπολίτην Κάλλιστον, ὅστις ἤδη εἶχεν ὁμοίως πραγματοποιήσει περισσοτέρας τῆς μιᾶς μεταβάσεις εἰς Ἀμερικήν, συνεδέθη μετά τοῦ ἐκεῖσε ἀρχ/του Παντελεήμονος Μητροπούλου καί ἄλλων παραγόντων καί ἦτο θαυμαστής καί ὑμνητής τῶν Ρώσων ἐπισκόπων πλήν ὅμως, ὅπως παρεδέχετο, παρά τόν ζῆλον των, τόν ἀσκητικόν βίον, τήν θεολογικήν κατάρτισιν κ.λπ. δέν εἶχον καθαράν Ἐκκλησιολογικήν Ὁμολογίαν.


Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΒΙΚΤΩΡΟΣ «ΜΑΤΘΑΙΟΥ» ΚΑΙ
ΓΕΝΙΚΩΤΕΡΟΝ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΣ

 Ἐπί τῶν τεκταινομένων, κατά τήν ἰδίαν περίοδον, ἐπί τοῦ ἰδίου θέματος, εἰς τήν ὑπό τόν «ἀρχιεπίσκοπον» Αὐξέντιον Φλωρινικήν Παράταξιν, ΑΠΛΕΤΟΝ ΦΩΣ ρίπτει καί ἕτερον κείμενον, τό ὁποῖον ὡς «ΠΡΟΤΑΣΙΝ», ΕΙΣΗΓΗΘΗ εἰς τήν ὡς ἄνω Φλωρινικήν Σύνοδον, ὁ ἀποστάτης Μοναχός Βίκτωρ Ματθαίου, πρώην πνευματικόν τέκνον καί ἐκ τῶν πρώτων καί λίαν σημαντικῶν συνεργατῶν τοῦ ἀοιδίμου Βρεσθένης Ματθαίου! Χωρίς ἄλλην εἰσαγωγήν παραθέτομεν ἀποσπά­σματα μόνον τοῦ ἐν λόγω μακροσκελοῦς κειμένου «ντοκουμέντου»:


 ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ

τῆς Συνεδριαζούσης εἰς πρώτην συνεδρίαν ὁλομελείας ἐπιτροπῆς τῶν Γ.Ο.Χ.

 Ἐν Ἀθήναις τῆ 11/24.5.1971

 Θέμα: Μελέτη τοῦ προβλήματος τῶν ἐξ ἀντικανονικῶν ἐπισκόπων (τῆς παρατά­ξεως τοῦ ἀειμνήστου ἐπισκόπου Βρεσθένης κυροῦ Ματθαίου) κεχειροτονημένων Κληρικῶν καί καθορισμός τοῦ τρόπου Ἐκκλησιαστικῆς θεραπείας τῶν ἐξ αὐτῶν αἰτουμένων, ὅπως γίνωσιν δεκτοί παρ' ἡμῖν.

 Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε,

 Σεβασμιώτατε Ἅγιε Σαλαμῖνος,

 Πανοσιολογιώτατοι Ἅγιοι Πατέρες,

 Ἐλλογιμώτατοι ἀδελφοί,

 Εὐλαβῶς ὑποκλινόμενος καί τάς ὑμετέρας εὐχάς ἐπικαλούμενος λαμβάνω τήν τιμήν νά ἀναφέρω ὑμῖν τά ἀκόλουθα............................

 Ἔκ τε τῆς προφορικῆς τοῦ Μακαριωτάτου ἀναπτύξεως καί ἐκ τοῦ προσκλητη­ρίου ἐγγράφου πληροφορούμεθα ὅτι: «Ἡ Ἱερά ἡμῶν Σύνοδος ἔχουσα ὑπ' ὄψιν αἴτησιν Κληρικῶν τινων χειροτονηθέντων ὑπό ἀντικανονικῶν ἐπισκόπων» (τῆς ὑπό τόν ἀείμνηστον ἐπίσκοπον Βρεσθένης Ματθαῖον Παρατάξεως), αἰτουμένων «ὅπως γίνωσι δεκτοί ἐν τῆ ἱερᾶ ἡμῶν Παρατάξει καί ἐπιθυμοῦσα (ἡ ἱερά ἡμῶν Σύνοδος) νά δώση γενικωτέραν λύσιν ἐπί τοῦ προβλήματος τῶν ἀντικανονικῶν χειροτονιῶν τοῦ ἐπισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου, σύμφωνον πρός τούς θείους καί Ἱερούς Κανόνας» συνεκρότησε τήν παροῦσαν 15μελῆ ἐπιτροπήν ἡμῶν, εἰς ἥν καί ἀνέθηκε τήν μελέτην τοῦ προαναφερθέντος προβλήματος..................

 Τοῦ θέματος τούτου τεθέντος ἤδη ἐνώπιον ἡμῶν ἔχομεν νά ἐξετάσωμεν τί περί τούτου διακελεύουσιν οἱ θεῖοι καί ἱεροί Κανόνες καί ποία ἡ πρᾶξις τῆς Ἐκκλησίας ἐν παρομοίαις περιπτώσεσιν.... Τό κατ' ἐμέ καί ἐφ' ὅσον μοί ἐδόθη ὁ λόγος δέν θά ἀναπτύξω ἰδικάς μου θεωρίας, οὔτε θά παρατάξω ἐπιχειρήματα, ἅπερ κατά κόρον ἔχουν λεχθῆ καί γραφῆ πολυειδῶς καί πολυτρόπως κατά τό παρελθόν καί μάλιστα κατά τήν διάρκειαν τῶν ἐργασιῶν τῆς κατά τό παρελθόν ἔτος συγκροτηθείσης πρός τόν αὐτόν σκοπόν ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Ἐπιτροπῆς, πορίσματα τῆς ὁποίας, λόγω διαφωνιῶν μεταξύ τῶν μελῶν αὐτῆς, ὑπεβλήθησαν κεχωρισμένως πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον καί τῶν ὁποίων οἱ ἐξ ἡμῶν ἐπιθυμοῦντες δύνανται νά λάβωσι γνῶσιν.

 Ἐπειδή ὅμως εἰς ἕν ἐκ τῶν πορισμάτων ἐκείνων ἀναφέρονται πράγματα κατ' ἐμέ ἀπαράδεκτα, ὁδηγοῦντα εἰς λύσεις ἐπιζημίους διά τό Ὀρθόδοξον ἡμῶν φρόνημα καί ἐπειδή τό καλῶς νοούμενον συμφέρον τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος καί τό Δίκαιον ἀπαιτοῦν ὅπως δοθῆ λύσις εἰς τόχρονίζον τοῦτο ζήτημα ἐπιβεβλημένον θεωρῶ καθῆκον νά θέσω ἐνώπιον ὑμῶν ἀκοινολόγητον ἄχρι τοῦδε στοιχεῖον, ἐξ οὗ ἐμφαίνεται περιτράνως, τό πῶς ἀντιμετώπισε τό ὑπό κρίσιν θέμα, ἐν τῆ γενέσει αὐτοῦ, ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, ἡ προεδρευομένη τότε ὑπό τοῦ ἀοιδίμου Ποιμενάρχου ἡμῶν, ἀειμνήστου πρώην Φλωρίνης κυροῦ Χρυσοστόμου. Πρόκειται περί γνωματεύσεως τῆς Ἱερᾶς ἐκείνης Συνόδου, τήν ὁποίαν ἰδίαις αὐτοῦ χερσί συνέταξεν ἐν ἔτει 1950 τό πλέον ἔγκυρον καί ἁρμόδιον πρόσωπον τῆς ἐποχῆς, ὁ μακαριστός Ποιμενάρχης ἡμῶν πρώην Φλωρίνης κυρός Χρυσόστομος.... Ἀπεφάνθη περί τοῦ ποία πρέπει νά εἶναι ἡ ἀκολουθητέα ἐν προκειμένω ὁδός. Τήν ἀπόφανσιν αὐτήν περιέχει τό ἐπί χεῖρας, ἐν φωτοτύπω ἀντιγράφω, ἔγγραφον καί συμφώνως πρός τήν ἀπόφανσιν αὐτήν ἐνήργησε καί ἐν τῆ πράξει ὁ ἀοίδιμος Χρυσόστομος, ἀποδεχθείς καί προαγαγών εἰς ἀνωτέρους Ἐκκλησιαστικούς βαθμούς, Κληρικούς προερχομένους ἐκ τῆς ἐν λόγω Παρατάξεως. ἀκούσωμεν λοιπόν μετά τῆς δεούσης προσοχῆς τί ἐκ τοῦ κόσμου τῆς αἰωνιότητος παραγγέλλει ἡμῖν ὁ θεῖος ἐκεῖνος Πατήρ»:

 «Γνωμοδότησις τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου περί τῆς Κανονικότητος

τῆς χειροτονίας ἐπισκόπων ὑπό τοῦ ἐκλιπόντος Ἐπισκόπου

Βρεσθένης Ματθαίου καί τοῦ κύρους τῶν πράξεων

τῶν ὑπό ἑνός Ἐπισκόπου χειροτονηθέντων Ἐπισκόπων

 Ὁ μεταστάς ἐπίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος ἐχειροτονήθη ἐγκύρως καί κανονικῶς ὑπό τριῶν Μητροπολιτῶν, τοῦ Δημητριάδος Γερμανοῦ, τοῦ Ζακύνθου Χρυσοστόμου καί τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, καθ' ἅ διαγορεύουσιν οἱ Ἀποστολικοί καί Συνοδικοί θεῖοι Κανόνες. Διό καί πᾶσα Ἐκκλησιαστική πρᾶξις αὐτοῦ, εὑρισκομένου ἐν τῶ πλαισίω τῆς Ὀρθοδοξίας, γινομένη κατά τάς Διατάξεις καί τάς διατυπώσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τυγχάνει ἀναντιρρήτως κανονική καί ἔγκυρος, καθ' ἅ διαγορεύουσιν αἱ ρῆτραι τοῦ Κανονικοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου. Προκειμένου ὅμως περί τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν, εἰς ἅς προέβη οὗτος μονο­μερῶς καί αὐθαιρέτως, ἄνευ δηλονότι τοῦ συμψήφου τριῶν ἤ δύο τοὐλάχιστον Ἐπισκόπων μαρτυρούντων καί βεβαιούντων τό ἀνεπίληπτον ἦθος, τήν Ἐκκλησια­στι­κήν μόρφωσιν καί τήν ποιμαντορικήν ἱκανότητα τῶν πρός ἀρχιερατείαν ὑποψηφίων, τό κῦρος τῶν χειροτονιῶν τούτων καθίσταται ἐπίδικον ἐνώπιον τῆς Συνόδου....

 Ἡ ἀντικανονικότης τῶν χειροτονιῶν τούτων καθίσταται ἀναμφήριστος, τοσού­τω μᾶλλον, ὅσω τά ἐκλεγέντα καί χειροτονηθέντα πρόσωπα τυγχάνουσι κατά τήν κοινήν Ὁμολογίαν ἐστερημένα πάσης Ἐκκλησιαστικῆς ἤ γραμματικῆς μορφώσεως. Κατά ταῦτα ἡ Ἱερά ἡμῶν Σύνοδος, συσκεψαμένη καί λαβοῦσα ὑπ' ὄψιν τούς ἄνωθι διαληφθέντας ἀποστολικούς καί Συνοδικούς Κανόνας, θεωρεῖ καί κηρύττει ἀνενερ­γήτους καί σχολαζούσας τάς ἐπισκοπικάς ταύτας χειροτονίας ἐλλείψει συμψήφου τριῶν ἤ δύο τοὐλάχιστον ἐπισκόπων, μαρτυρούντων τό ἀνεπίληπτον ἦθος τῶν χειροτονηθέντων, ὡς καί τήν Ἐκκλησιαστικήν μόρφωσιν καί Κανονικήν συγκρότησιν αὐτῶν, ἵνα δύνανται οὗτοι, ὡς ἐπίσκοποι, νά κηρύττωσιν εἰς τό ποίμνιον τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί νά δίδωσι λόγον τῆς πίστεως αὐτῶν, εἰς τόν αἰτοῦντα τοιοῦτον. Βεβαίως ὑπάρχουν εἴς τε τήν ἀρχαίαν καί τήν νεωτέραν Ἐκκλησίαν παρόμοιαι περιπτώσεις, καθ' ἅ ἀνεγνωρίσθη κατ' Ἐκκλησιαστικήν οἰκονομίαν τό κῦρος καί ἡ κανονικότης ἐπισκοπικῆς χειροτονίας ἐπιχειρηθείσης ὑπό ἑνός μόνου ἐπισκόπου, ὄχι ὅμως καί ἄνευ τοῦ συμψήφου, διδομένου ἤ ἐκ τῶν προτέρων ἤ ἐκ τῶν ὑστέρων ὑπό μιᾶς Μείζονος καί ἐγκύρου Συνόδου....

 Κατά ταῦτα κρίνουσα καί ἡ Ἱερά Σύνοδος κατά τούς ὡς ἄνω διαληφθέντας Ἀποστολικούς καί Συνοδικούς Κανόνας θεωρεῖ καί κηρύττει ἀντικανονικήν καί ἀνενέργητον τήν ὑπό τοῦ μεταστάντος ἐπισκόπου Βρεσθένης γενομένην αὐτοβού­λως καί ἄνευ συμψήφου χειροτονίαν τῶν ἐπισκόπων Θεσσαλονίκης Δημητρίου, Πατρῶν Ἀνδρέου, Κορινθίας Καλλίστου καί Τριμυθοῦντος Σπυρίδωνος καί παρα­πέμπει αὐτούς εἰς τήν κρίσιν καί ἀπόφασιν μείζονος Συνόδου. Προκειμένου δέ περί τοῦ κύρους τῶν Μυστηριακῶν πράξεων τῶν ἐπισκόπων τούτων ἡ ἱερά ἡμῶν Σύνοδος, ἔχουσα ὑπ' ὄψιν ἀνάλογα προηγούμενα καί τήν διηνεκῆ πρᾶξιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποφαίνεται τά ἑξῆς: Δέον εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν νά διακρίνωμεν τήν Δογματικήν καί Μυστηριακήν ἔννοιαν τῆς χειροτονίας ἀπό τήν κανονικήν καί ποιμαντορικήν ἔννοιαν τῆς ἐπισκοπικῆς χειροτονίας καί ἐφ' ὅσον εἰς μίαν χειροτονίαν ὑπάρχουσι τά στοιχεῖα τῆς ἐγκυρότητος ἀπό Δογματικῆς καί Μυστηριακῆς πλευρᾶς, οἷα εἶναι ἡ πίστις τοῦ προσερχομένου εἰς τό Μυστήριον, ὁ Ὀρθόδοξος τρόπος τῆς τελέσεως τοῦ Μυστηρίου καί ἡ ἐπίκλησις τοῦ Παναγίου Πνεύματος δυνάμεθα κατ' Ἐκκλησιαστικήν οἰκονομίαν νά ἀναγνωρίσωμεν τό κῦρος τῶν Μυστηριακῶν πράξεων, ἔστω καί ἄν αὗται τελοῦνται ὑπό ἐπισκόπου ἀμφιβόλου καί ἐπιδίκου κύρους. Ἄλλως τε καί ἡ διηνεκής πρᾶξις τῆς Ἐκκλησίας μᾶς διδάσκει, ὅτι Αὕτη εἰς παρομοίας περιπτώσεις ἐφήρμοσε πάντοτε τήν Ἐκκλησιαστικήν οἰκονομίαν διά τῆς ἐκ τῶν ὑστέρων προσδόσεως εἰς τοιαύτας πράξεις τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ κύρους, ὅπως μή διακυβεύηται ἡ θεία Χάρις, ἧς πᾶν δώρημα τέλειον, καί μή προκαλῆται ὁμαδικόν σκάνδαλον τῶν πιστῶν, καί δή τῶν ἐνδιαφερομένων μέ τήν ἐπανάληψιν αὐτῶν....

 Ὅθεν ἡ ἱερά ἡμῶν Σύνοδος, προκειμένου περί τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν χειροτο­νιῶν τῶν γενομένων ὑπό τῶν εἰρημένων ἐπισκόπων, θά ἀναγνωρίση ἐκείνας μόνον τάς χειροτονίας κατ' Ἐκκλησιαστικήν οἰκονομίαν καί δι' ἁπλῆς χειροθεσίας, «δι' ὅσας κατά τήν κρίσιν αὐτῆς συντρέχουν καί συνευδοκοῦν πάντα τά κανονικά στοιχεῖα καί τά προσωπικά προσόντα τά προϋποτιθέμενα ὡς ἀπαραίτητα διά τήν ἐγκυρότητα καί κανονικότητα τῆς χειροτονίας».

Μετά τήν παρουσίασιν τῆς ὡς ἄνω ἀπό τό 1950, εἰσηγήσεως-Ἀποφάσεως τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ὁ Μοναχός Βίκτωρ, καταλήγων εἰσηγεῖται τήν ἰδίαν πρότασιν:

 «Ταῦτα, σεβάσμιοι Πατέρες καί ἀγαπητοί ἀδελφοί, εἶχον νά θέσω ὑπ' ὄψιν ὑμῶν, ἐπί πλέον τῶν ὅσων ἐν παλαιοτέραις μελέταις ἐλήφθησαν ὑπ' ὄψιν. Πάντα ταῦτα, τά τε ἐν τῆ παρούση προτάσει καί ἐν ἄλλοις ὑπομνήμασιν ἀναφερόμενα, ἐφ' ὦν καί ἡ ἐν διασπορᾶ Ὀρθόδοξος Ρωσική Ἐκκλησία, ἡ ὑπό τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου κ.κ. Φιλαρέτου προεδρευομένη συνευδοκεῖ, εἶναι νομίζω ἀρκετά εἰς τό νά πείσουν ἡμᾶς ὅτι μόνη ἐνδεικνυομένη λύσις τοῦ ὑπό ἔρευναν προβλήματος εἶναι ἡ δι' ἁπλῆς χειροθεσίας ἀποδοχή τῶν πρός ἡμᾶς ἐκ τῆς Παρατάξεως ἐκείνης προσερχομένων Κληρικῶν.

 Ἐλάχιστος ἐν Μοναχοῖς

Καθηγούμενος ΒΙΚΤΩΡ ΜΑΤΘΑΙΟΥ»

 * * *

«Ἁμ' ἔπος Ἁμ ἔργον»!

 Ἐνῶ τά ἀνωτέρω λαμβάνουν χώραν κατά τό πρῶτον ἥμισυ τοῦ 1971, ὁ Ἀρχι­μανδρίτης Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος καί ὁ ὑποτακτικός Κων/νος Σαραντό­πουλος ὑποκρινόμενοι τούς Ὀρθοδόξους, κινοῦνται μέ περισσήν ἄνεσιν καί ἑτοιμά­ζουν τήν δῆθεν «εραποστολήν εἰς τήν ἐν Ἀμερικῆ ἑδρεύουσαν Ρωσικήν Σύνοδον τῆς Διασπορᾶς», τονίζοντες ὅτι «εἶναι χρέος τῆς Ἐκκλησίας νά μεταδώση τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν, εἰς αὐτήν, καί βάσει αὐτῆς καταστῆ δυνατή καί ἡ ἕνωσις. Οὕτω ἡ Ὀρθοδοξία θά ἐξέλθη τῶν τεσσάρων τειχῶν τῆς Κερατέας καί θά καταστῆ Παγκοσμία Πραγματικότης, ἀφοῦ τά μέλη τῆς Ρωσικῆς Συνόδου εὑρίσκονται πανταχοῦ»!...

Περί τό τέλος Αὐγούστου τοῦ 1971 ἦσαν ὅλα ἕτοιμα καί ἡ ἐξαρχία ἀνεχώρησεν τήν 1ην/14ην Σεπτεμβρίου διά τήν μεγάλην Ἱεραποστολήν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας(*), χωρίς καθ' ὅλον τό διάστημα τῆς ἐκεῖσε παραμονῆς της νά ἔχη ἔστω καί τήν παραμικράν ἐπικοινωνίαν μέ τά γραφεῖα τῆς Συνόδου εἰς τά ὁποῖα εἰργάζετο καί ὁ γράφων.


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΝ ΤΗΣ ΕΞΑΡΧΙΑΣ
3.10.1971 (π.ἡ.)

 Ἡ Ἐξαρχία ἐπέστρεψεν εἰς τήν Ἑλλάδα (Ἀεροδρόμιον τοῦ Ἑλληνικοῦ) τήν 3ην Ὀκτωβρίου καί περί ὥραν περίπου 6.30 ἀπογευματινήν, ἐνῶ μόλις πρός ὀλίγης ὥρας, ἐπειδή ὠργίαζεν ἡ φήμη περί «χειροθεσίας» ἠρωτήσαμεν τόν κ. Κων/νο Σαραντό­πουλον (ὑποτακτικόν τοῦ Καλλιοπίου): «ἐπικοινωνήσατε μέ τόν Γέροντά σας»; Μοι ἀπήντησεν, «Ναί, σήμερα τό πρωί πρίν ἀναχωρήσουν ἐξ Ἀμερικῆς» καί πάλιν τόν ἠρωτήσαμε: «Σᾶς εἶπεν τί ἀκριβῶς ἔγινεν;» καί πάλιν ἀπήντησεν εὐθέως καί αὐ­θορμήτως: «Ναί, τούς ἐχειροθέτησαν»! Ἐπί τῶ ἀκούσμαστι ἐξεφράσθην μέ ἀγα­νάκτησιν... καί εἶπον εἰς τόν ἰστάμενον δίπλα μου κ. Μηνᾶν Κοντογιάννην: «Πᾶμε Μηνᾶ νά φύγουμε, δέν δεχόμαστε τοιούτους μασκαράδες»! Τόν διάλογον παρη­κολούθει ὁ Ἱερομόναχος Ματθαῖος Μακρῆς, ὁ ὁποῖος καταφανῶς μυημένος εἰς τό ὅλον θέμα, ὁρμᾶ καί κραδαίνοντάς με ἀπό τόν ὦμον λέγει: «Κάθησε ἐδῶ, πρῶτα θ' ἀκούσουμε ἀπό τούς ἰδίους καί μετά θά κρίνουμε...».

 Ἡ συνέχεια ἐκ τῶν ἀκολουθουσῶν φωτογραφιῶν αἱ ὁποῖαι τά λέγουν ὅλα.

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (*) Τοῦτο τό τελευταῖον ἀπόσπασμα ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν καί θά τό ἐπικαλεσθῶμεν εἰς τόν οἰκεῖον τόπον.

 (*) Καί αὕτη ἡ διατύπωσις ἔχει ἰδιαιτέραν σημασίαν καί θά τήν ἐπικαλεσθῶμεν φθά­νοντες εἰς τό οἰκεῖον τόπον.

 (*) Καί ἀπό τῆς θέσεως αὐτῆς εὐγενῶς ἀλλά καί μέ τήν ἀπαραίτητον Ὀρθόδοξον παρρησίαν πάλιν ζητῶμεν νά ἀρχίση διάλογος Θεολογικός-Κανονικός καί Ὀρθόδοξος, διά νά προκύψη ποῖοι τό 1924 ἐγένοντο σχισματικοί καί ποίας συνεπείας συνεπάγεται αὐτό τό σχίσμα! Τόσοι διάλογοι ἐν τῶ Οἰκουμενισμῶ γίνονται, διατί νά μήν γίνη, μέ ὁποιονδήποτε τρόπον, καί ἕνας διάλογος ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία, τόν ὁποῖον περί τά 40 χρόνια ζητῶμεν; Τόν ζητῶμεν ἀπό τήν Νεοημερολογιτικήν ἱεραρχίαν, τάς Θεολογικάς Σχολάς, τούς ἐπισκόπους καί πάντας ἀνεξαιρέτως.

 (*) Εἶναι ἐνδιαφέρον ὅτι τόν Καλλιόπιον ἀπό τό 1971 καί ἐνωρίτερον, ἄγνωστον ἀπό πότε, ἠκολούθει πιστῶς ὁ κ. Κων/νος Σαραντόπουλος, σήμερον «Ἀρχιεπίσκοπος» τῆς μείζονος παρατάξεως τῶν Φλωρινικῶν, ἤτοι, ὁ κ. Καλλίνικος...

 (**) Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι τόν Ἰανουάριον τοῦ 1971 καί ὁ Πρωθ. Εὐγένιος Τόμπρος συντάσσει διά τήν Ἱεράν Σύνοδον μακροσκελῆ «ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ, πρός Ἅπαντας τούς Γ.Ο.Χ. τῆς Ἑλλάδος καί ἀλλαχοῦ, τούς ἐπιθυμοῦντας τήν ἕνωσιν...» τῆς ὁποίας κύριον χαρακτη­ριστικόν εἶναι ὅτι ἐν πολλοῖς εἰς τό θέμα ἕνωσις, συναντᾶται μέ τό ἀνωτέρω κείμενον τοῦ Καλλιοπίου, ὅπως καί εἰς τούς ὅρους «παρατάξεις», εἰς τό «κῦρος τῶν χειροτονιῶν ἀμφοτέρων τῶν παρατάξεων...»!

(*) Δέν συμπεριελήφθημεν εἰς τήν αὐτήν τήν ἐπιτροπήν-Ἐξαρχίαν ἀφ' ἑνός διότι δέν τό ἐπιδιώξαμεν καί ἀφ' ἑτέρου διότι τόσον ὁ Πρωθιερεύς Εὐγένιος ὅσον καί ὁ Ἀρχ/της Καλλιόπιος ἐγνώριζον πολύ καλῶς τάς θέσεις μας, διότι ἐπανειλημμένως μᾶς ἡρώτησαν τόσον διά τήν διαδικασίαν περί ἑνώσεως, ὅσον καί διά τάς χειροτονίας τοῦ 1948. ἡ ἀπάντησίς μου ἦτο «ἐφ' ὅσον ἡ Ρωσική Σύνοδος συνειδητοποιήση τό χρέος της διά μίαν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν καί δεχθῆ νά τήν διακηρύξη, τότε ἡ ἕνωσις δέν κωλύεται ἀλλά καί ἐπιβάλλεται. Μετά ἀπό ἕνα τέτοιο γεγονός τό θέμα τάς ὑφ' ἑνός χειροτονίας ἤδη εἶναι λελυμένον, διότι αὐτή αὕτη ἡ Ὁμολογία ἀποτελεῖ ἀναγνώρισιν καί τῶν χειροτονιῶν καί ὄχι μόνον ἀφοῦ ἡ Ρωσική Σύνοδος, ἀφοῦ θα ἔχη δεχθεῖ καί διακηρύξει τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν, τότε ἐκτός τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν χειροτονιῶν θά ἀνακηρύξη καί Ὁμολογητήν τόν ἀρχιεπίσκοπον Ματθαῖον, δι' αὐτάς τάς συνεπεῖς πρός τήν Ὁμολογίαν του χειροτονίας!...


ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΦΙΞΙΝ ΤΗΣ ΕΞΑΡΧΙΑΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΕΡΟΛΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ
3.10.1971 ΩΡΑ 6.30

 Τό ἑσπέρας τῆς 3ης Ὀκτωβρίου 1971 περί ὥραν 6.30 ἀπογευματινήν, ἐπέστρεψεν ἡ ἐξαρχία. Εἰς τόν ἀερολιμένα τοῦ ἑλληνικοῦ εἴμεθα περίπου 15 ἄτομα πρός ὑποδοχήν της, ἡ δέ φωτογραφία, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ, ἐλήφθη ἅμα τῆ ἀφίξει τῆς ἐξαρχίας.


 Ἤδη ὄντες εἰς τόν ἀερολιμένα ἠρωτήσαμεν τούς δύο ἐπισκόπους νά μᾶς εἴπουν μέ δύο λόγια τί ἔγινε εἰς τήν Ἀμερικήν καί περί τῆς φημολογουμένης «χειροθεσίας» καί ἐκεῖνοι ἀπήντησαν: «Ποιά χειροθεσία, τί εἶναι αὐτά πού λέτε... Πᾶμε στό Μετόχι ἔχουμε πολλά νά σᾶς ποῦμε». Χωρίς ἄλλες συζητήσεις μετέβημεν εἰς τό Μετόχιον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῶν Ἁγίων Ταξιαρχῶν εἰς τήν ὁδόν Πύλου παρά τόν Κολωνόν Ἀθηνῶν, ὅπου ἐπανετέθη ἡ ἀγωνιώδης ἐρώτησις: «Σεβασμιώτατοι, ἀγωνιῶμεν νά μάθωμεν τί ἐκάματε εἰς τήν Ἀμερικήν». Οἱ Ἀρχιερεῖς Κορινθίας Κάλλιστος καί Κιτίου κ. Ἐπιφάνιος ἀνεπιφυλάκτως ἐξέφρασαν τήν ἱκανοποίησίν των διά τό ἔργον τῆς ἱεραποστολῆς καί ἀμέσως ἔδωσαν τόν λόγον εἰς τόν π. Καλλιόπιον, ὁ ὁποῖος ἐπί μακρόν ἐδιηγεῖτο τήν ἐξέλιξιν ὅλων τῶν γεγονότων καί ἐστάθη εἰς τήν συγκεκριμένην συνεδρίασιν τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων, περί τῆς ὁποίας κοντολογῆς εἶπεν: «Οἱ Ρῶσοι ἐπίσκοποι δέν εἶναι μόνον ἀσκητικοί, νηπτικοί, παλαιοημερολογῖται, ἀλλά πλέον εἶναι καί Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐνθουσιωδῶς ἤκουσαν καί ἀπεδέχθησαν τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί βάσει αὐτῆς ἐκηρύχθη ἡ ἕνωσις! Ἔγινε «Πάσχα»,... ἔγινε «Πεντηκοστή»,... «κλάψαμε ἀπό συγκίνησι», διότι ἡ Ὀρθοδοξία πλέον δέν περιορίζεται στά στενά ὅρια τῆς Κερατέας, ἀλλ' ἔγινεν Οἰκουμενική, διότι ἡ Ἐκκλησιαστική ἐμβέλεια τῆς Ρωσικῆς Συνόδου εἶναι παγκοσμία...».


Εἰς τήν ἐρώτησίν μας διά τήν φημολογουμένην «χειροθεσίαν» ἐπί τῶν δύο Ἐπισκόπων μας, δηλαδή πῶς αὕτη ἀπετολμήθη μετά τήν ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἀποδοχήν τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀπήντησεν κατηγορηματικῶς: «Ποιός εἶπε γιά χειροθεσία, ὄχι δέν ἔγινε καμμιά χειροθεσία». Ὅλα αὐτά τά ἐπιβεβαίωναν οἱ δύο ἀρχιερεῖς. Τότε τί ἔγινε, ἐρωτήσαμε πάλι μέ ἀγωνία. Καί πάλιν ὁ π. Καλλιόπιος ἔλαβε τόν λόγον καί εἶπεν: «Ἐσύ κ. Ἐλευθέριε ὅταν καταλύης μιά Παρασκευή, δέν παραβαίνεις κάποιον Κανόνα;». ἀπάντησις: «Ναί». Καί συνέχισε: «Δέν πρέπει νά ἐξομολογηθῆς τήν παράβασιν τήν ὁποίαν ἔκαμες καί νά ἐπιθέση ἐπί τῆς κεφαλῆς σου ὁ Πνευματικός τήν χεῖρα του καί νά σοῦ ἀναγνώση συγχωρητικήν εὐχήν»; ἀπάντησις: «Ναί». π. Καλλιόπιος: «Αὐτό ἀκριβῶς ἔγινε καί στήν περίπτωσί μας. ὁ ἅγιος Πατήρ προκειμένου νά ἀφήση διαδόχους ἐπισκόπους διά νά μή χειμασθῆ ἡ Ἐκκλησία, παρεβίασε (ὑπερέβη) κάποιον Κανόνα. Αὐτό στήν συνέχεια ὅμως ἐπεκα­λοῦντο οἱ Φλωριναῖοι καί δέν ἡνώνοντο, ἀλλά καί ἔλεγον ἀνιέρους κ.λπ. τούς ἁγίους ἀρχιερεῖς...». Καί συνεχίζει: «Ἐν προκειμένω δέν ἐγένετο χειροθεσία ὡς ἐπί σχισματικῶν ὅπως τήν ἐξέλαβες, ἀλλά ἀνεγνώσθη ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή, καί τοῦτο οἰκονομικῶς διά νά ἐκλείψη ἡ ἀφορμή νά δυσφημοῦνται οἱ ἐπίσκοποί μας ὡς ὑπό ἑνός προερχόμενοι καί νά μήν ἔχουν λόγον νά ἀρνοῦνται νά ἐπιστρέψουν οἱ Φλωρινικοί εἰς τήν Ἐκκλησίαν».

 Ὅσα μᾶς εἶπεν ὁ π. Καλλιόπιος τά ΔΙΕΒΕΒΑΙΩΝΟΝ καί οἱ δύο ἱεραπόστολοι ἀρχιερεῖς, ἐνῶ ὅταν ἐζητήσαμε νά ἴδωμεν τάς διαβεβαιώσεις των καί εἰς κάποιο γραπτό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, αὐτό ἀφέθη νά ἐννοηθῆ ὅτι ἦτο ΑΣΕΒΕΙΑ ἐκ μέρους μας, διότι προσεβάλομεν τούς δύο ἀρχιερεῖς ὡς ἀναξιοπίστους. Πάντως μᾶς διαβεβαίωσαν ὅτι ἡ ἀπόφασις θά καθαρογραφῆ καί μαζί μέ ὅλα τά Πρακτικά θά μᾶς ἀποσταλοῦν. Αὐτό ὅμως, εἶπον, ἐνδεχομένως νά ἀργήση, διότι οἱ ἀρχιερεῖς τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, μετά τήν λῆξιν τῶν ἐργασιῶν των, ἔφυγον διά τάς ἐπαρχίας των καί ὅταν συγκληθοῦν εἰς τήν ἑπομένην Σύνοδον θά ὑπογράψουν καί θά μᾶς ἀποστείλουν καί τήν ἀπόφασιν. Ἐπιστεύσαμεν ἐπί ὅλων ὅσων μᾶς ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΑΝ οἱ δύο ἀρχιερεῖς, καί συνεχάρημεν διά τό "μικρόν Πάσχα καί Πεντηκοστήν"...». Κατά τήν ἐξαρχίαν λοιπόν δέν ἔγινεν εἰς τήν ἀμερικήν χειροθεσία.

 

Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ 8 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1971

 Ἀμέσως μετ' ὀλίγας ἡμέρας, τήν 8.10.1971, ἐνημερώθη ἐπισήμως καί ἡ Ἱερά Σύνοδος καί ὁ Ἱερός Κλῆρος καί μοί ἐζητήθη ὑπό τοῦ τότε Προεδρεύοντος τῆς Συνόδου Πατρῶν Ἀνδρέου, νά διατυπώσω τήν ἄποψίν μου ὡς θεολόγος. Διεβεβαίωσα ὅτι «σύμφωνα μέ αὐτά τά δεδομένα, ὅπως μᾶς τά δηλώνει καί τά διαβεβαιοῖ ἡ ἐξαρχία, μπορεῖ νά γίνη ἀποδεκτή αὐτή ἡ ἐξωτερική τυπική πρᾶξις καί διά τούς λόγους πού οἰκονομικῶς ἐγένετο καί πρό πάντων ὑπό τό δεδομένον ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἀπεδέχθη τήν Ἐκκλησιολογίαν καί ἑπομένως ἀποκλείεται οἱαδή­ποτε ἐκ μέρους της ἀμφισβήτησις τοῦ κύρους τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948». Ἰδιαιτέρως ὅμως ἐλήφθη ὑπ' ὄψιν ἡ ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω Δήλωσις-Διαβεβαίωσις τῆς ἐξαρχίας ὅτι ἐπῆλθεν ἑνότης μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου μέ βάσιν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν. Αὐτό μᾶς ἔπεισεν ἀπολύτως ὅτι ΔΕΝ ΗΤΟ ΔΥ­ΝΑΤΟΝ Η ΕΝ ΛΟΓΩ ΣΥΝΟΔΟΣ ΝΑ ΠΡΟΕΒΑΙΝΕ ΕΙΣ ΜΙΑΝ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ» ΩΣ ΕΠΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ, ὅπως ἐπροπαγάνδιζον τινές. ἐπί πᾶσι τούτοις ἐπαναλαμβά­νομεν, οἱ ἀρχιερεῖς ἐδήλωσαν ὅτι εἶχον καί ἔχουν βεβαίαν συνείδησιν ὅτι προηγήθη ἡ ἐν τῆ Πίστει καί Ὁμολογία ἑνότης καί ὁπωσδήποτε ἡ συγχωρητική εὐχή δέν ἔθιγεν τό μυστήριον τῆς χειροτονίας τοῦ 1948.


 Πάντως καί ἔναντι αὐτῆς τῆς ἐξωτερικῆς καί ἀνωδύνου οἰκονομικῆς πράξεως, ἐσημειώθησαν ἀντιδράσεις ὑπό δύο ἐπισκόπων μας, ἤτοι τοῦ μακα­ριστοῦ Τρίκκης καί Σταγῶν Βησσαρίωνος καί τοῦ τότε Μεσσηνίας Γρηγορίου, οἱ ὁποῖοι ἠρνοῦντο νά ἀποδεχθοῦν καί αὐτήν τήν ἐξωτερικήν πρᾶξιν τῆς συγχω­ρητικῆς εὐχῆς. Καί πάλιν παρεμβάς εἶπον: «Πρέπει νά ἀποφευχθῆ ἐνδεχόμενον ἐσωτερικοῦ διχασμοῦ-σχίσματος, καί δι' αὐτό πρέπει νά κατανοήσουν οἱ δύο Σεβ/τοι ἐπίσκοποί μας ὅτι ἀφοῦ μέ τήν συγκεκριμένην πρᾶξιν δέν θίγεται ἀπολύτως ἡ γνησιότης καί πληρότης τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, δηλαδή δέν θίγονται αἱ χειρο­τονίαι τοῦ 1948, ὀφείλουν νά ἐπιδείξουν καί αὐτοί τήν ἰδίαν ἀγάπην καί ταπείνωσιν πρός χάριν τῆς ἑνότητος καί τῆς Ὀρθοδοξίας. Διά τήν ἑνότητα τήν ἐσωτερικήν, ἀλλά καί τήν μετά τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς καί τῶν Φλωρινικῶν».

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΝ
ΤΗΣ 15ης/28ης Ὀκτωβρίου 1971

 Ἐπηκολούθησεν τό ἱστορικόν Συλλείτουργον κατά τήν 15ην/28ην Ὀκτω­βρίου 1971, κατά τό ὁποῖον (εἰς τό ὄρθρον καί ἐντός τοῦ ἱεροῦ) ἔλαβεν χώραν ἐφ' ὅλων τῶν ἀρχιερέων αὐτή ἡ τυπική, ἐξωτερική πρᾶξις, τῆς συγχωρητικῆς εὐ­χῆς, χωρίς καμμίαν ἀπολύτως ἄλλην ἰδιαιτέραν ἐκδήλωσιν καί τοῦτο μυστικῶς ἐντός τοῦ ἱεροῦ, ἐνῶ καί αὐτή ἡ πρᾶξις τῆς Συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἀπεκλείσθη καί δέν ἐγένετο, εἰς τούς Ἱερεῖς καί Διακόνους, ὅπως προεβλέπετο ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ὡς παντελῶς ἀδικαιολόγητος... Αὐτό ἀκριβῶς ἐδέχθη ἡ κοινή συνείδησις τῶν ἐπισκόπων καί ὁλοκλήρου τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, αὐτό ἐγένετο δεκτόν καί αὐτό διεκηρύχθη κατ' ἐπανάληψιν παρά πάντων καί ὅταν ἐκρίθη ἀπαραίτητον καί ἱεροσυνοδικῶς, ἐνῶ καί ὑπό τῶν ὑπεναντίων, δηλαδή τῶν Φλωρινικῶν, ἐκηρύχθη ἐπισήμως διά τῆς ὑπ' ἀριθμ. 534/8.9.1971 ἐγκυκλίου των, καθ' ἥν τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 ἡ Ρωσική Σύνοδος ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΕ τάς χειροτονίας τῶν «Ματθαιϊκῶν» τοῦ 1948 καί ἔτσι «παρεσπόνδησεν» ἐκ τῶν προσυμπεφωνημένων...»!


ΚΑΙ ΝΥΝ ΕΠΙ ΤΟΥ «ΚΑΥΤΟΥ» ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΣ

 Βεβαίως ὁ κάθε ἐπίβουλος καί κάθε πολέμιος εἶχεν σοβαρούς λόγους νά προπαγανδίζη τό ψεῦδος περί χειροθεσίας τῶν ἐν Ἑλλάδι ἐπισκόπων, ἀλλ' αὐτούς οὐδείς ποτέ ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν. Δέν ἐλήφθησαν δέ ὑπ' ὄψιν διότι ἡ ἀλήθεια ὅτι τήν 15ην/28ην ὀκτωβρίου 1971 ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΚΑΜΜΙΑ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ ΩΣ ΕΠΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΜΑΣ εἶναι ἀλήθεια πραγματική καί ἀναμφισβήτητος. Καί ἄν ἀκόμη ὅλαι αἱ λεγεῶνες τῶν Δαιμόνων ἐγερθοῦν καί κηρύξουν αὐτό τό περί χειροθεσίας ψεῦδος, ἕν μόνον θά βεβαιωθῆ ὅτι δέν ἐγένετο χειροθεσία.

 Ὅμως ἀπό τήν 3 Ὀκτωβρίου καί ἰδιαιτέρως τήν 8ην τοῦ ἰδίου μηνός, ἐξαιρέτως δέ μετά τήν πρᾶξιν τῆς ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΣ ΕΥΧΗΣ, ἡ ὁποία ἔλαβεν χώραν ἐπί τῶν ἐν Ἑλλάδι ἐπισκόπων μας, τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχασαν τόν ὕπνον τους καί εὑρέθησαν εἰς ἀδιέξοδον, διότι δέν ἀπέτυχεν ἁπλῶς ἡ ἀπό τό 1950 συλληφθεῖσα σκευωρία κατά τῶν χειροτονιῶν, τόσον τοῦ 1935 ὅσον καί τοῦ 1948 καί μέχρι τό 1971, ἀλλά συνετρίβη καί ἐχάθη ἅπαξ διά παντός, ἦσαν ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι συμμετεῖχον εἰς τήν σκευωρίαν, ἡμέτεροι καί ξένοι, ἤτοι Φλωρινικοί, ἐγκάθετοί των καί Νοεημερολογιτισμός.

ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ

 Ἕνα περίπου μῆνα μετά τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου ἤτοι περί τό τελευταῖον δεκαήμερον τοῦ Νοεμβρίου, ὁ Φλωρινικός Μοναχός Βίκτωρ, δημοσιεύει ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ περιοδικοῦ του «Χαρμόσυνα Μηνύματα» τήν μέ Α.Π. 16-ΙΙ/ 15η/28η Σεπτεμβρίου 1971 «ΑΠΟΦΑΣΙΝ τῆς Συνόδου τῶν ἐπισκόπων τῆς ὑπερορίου Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», ἐνῶ περί τά μέσα Δεκεμβρίου 1971 (ἴσως καί μετά), κυκλοφορεῖ καί ὑπό τοῦ Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου καί τό 2ον τεῦχος τοῦ «Κήρυκος Ἐκκλησίας Ὀρθοδόξων» (Κ.Ε.Ο.) Νοέμβριος 1971, εἰς τό ὁποῖον ἐδημοσιεύετο ἡ ἰδία ἀπόφασις! Τό γεγονός προεκάλεσεν ἀμέσως σκληράς ἀντιδράσεις, διότι οὕτω προέκυψεν ὅτι: α) Ἡ ἐξαρχία ἐψεύσθη δηλώσασα ὅτι δέν εἶχεν παραλάβει τήν ἀπόφασιν! β) Εἰς τήν ἀπόφασιν, ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη, δέν γίνεται λόγος περί Ὁμολογίας Ἐκκλησιολογίας καί ἐν τοιαύτη περιπτώσει ἐπρόβαλε τό σκληρόν ἐρώτημα: Πῶς ἐκηρύχθη ἡ ἕνωσις, ποῦ ἐβασίσθη; καί γ) Πῶς εἰς μίαν τοιαύτην ἀπόφασιν ἐμφανίζεται ἡ Ρωσική Σύνοδος ἀφ' ἑνός ὅτι ἀναγνωρίζει καί προσεπικυρώνει ὡς μείζων Σύνοδος τάς χειροτονίας τοῦ 1948, ἐνῶ εὐθέως καί ρητῶς διαβεβαιοῖ ὅτι ὁ ἐπίσκοπος Βρεσθένης δέν ἡμάρτησεν τό 1948 χειροτονήσας μόνος του τόν ἀρχιμανδρίτην Σπυρίδωνα εἰς Ἐπίσκοπον Τριμυθοῦντος, ἐνῶ παρακατιών φέρεται νά ἐντέλλεται χειροθεσίαν εἰς τούς ἐπισκόπους μας ὡς ἐπί σχισματικῶν!

 Ἡ ἀπάντησις ἐπί τῶν ἀνωτέρω ὑπό τῶν ἀρχιερέων τῆς ἐξαρχίας ἦτο: α) Δέν ἐψεύσθημεν ἡμεῖς οἱ ἀρχιερεῖς, διότι ὄντως δέν μᾶς ἐδόθη ἡ ἀπόφασις διά τούς γνωστούς λόγους. β) Ἐκπλησόμεθα διατί εἰς τήν «ἀπόφασιν» δέν γίνεται κἄν λόγος περί Ὁμολογίας Πίστεως καί ἑπομένως διερωτώμεθα ἐξηπατήθημεν καί εἰς τό θέμα αὐτό; γ) Ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀντίφασιν καί αὕτη εἶναι ἀδικαιολόγητος καί ἐγείρει σοβαρόν θέμα. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις ὅπως ἄμεσος γίνουν Κανονικά Ὀρθόδοξα διαβήματα πρός τή Ρωσική Σύνοδον τῆς Διασπορᾶς καί ἰδιαιτέρως ἐπί τοῦ θέματος τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΕΩΣ.

 Δυστυχῶς ἤ εὐτυχῶς ἡ Ρωσική Σύνοδος προέκυψεν ὡς ἀγνοοῦσα τό περιεχόμενον τῆς φερομένης ὡς «ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ» της, διότι, κάθ' ἡμᾶς, ἠσχολήθη μᾶλλον παρέργως, καί οὕτω προέκυψεν ὡς κακόν ὄργανον τῶν Φλωρινικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐγκατεστημένοι εἰς τήν ἀμερικήν συνεδρίαζον καί συνέτασσον τήν ἀπόφασιν, μᾶλλον τήν εἶχον ἑτοίμην πρό πολλοῦ, καί ἐν τέλει τῆς παρέδωκαν ἕν κείμενον «ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ», τό ὁποῖον τῶ ὄντι δέν ὑπεγράφη ὑπό τῆς Συνόδου, ἀλλά «Διά τήν Σύνοδον τῶν ἐπισκόπων ὑπογράφει ὁ  † Λαῦρος ἐπίσκοπος Μανχάταν, Γραμματεύς τῆς Συνόδου».


 Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΤΟΜΠΡΟΥ

 Οὗτος ἀπολογούμενος (ὡς κυρίως ὑπεύθυνος), ἦτο ρητός ὅτι δέν ὑπάρχει ἀντίφασις οὔτε κενό Ὁμολογίας, διότι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἀπεδέχθη τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν καί μόνον μετά ἀπ' αὐτήν τήν Ὁμολογίαν ἐκηρύχθη ἡ Ἕνωσις. Ὅσον ἀφορᾶ τά περί «χειροθεσίας» εἶπεν ὅτι θά ζητήσωμεν ἐξηγήσεις ὅπως καί διά τήν Ὁμολογίαν, διότι ἡ ἀντίφασις ἐκθέτει πρώτιστα τήν Ρωσικήν Σύνοδον. Διαβεβαιῶ ὅμως ὑπό τό ὅρον «χειροθεσία» νοεῖται καί ἐκφράζεται ἡ συγχωρητική εὐχή! Οἱ πάντες ηὐχόμεθα ἡ δεξιά τοῦ Κυρίου νά παρέμβη καί νά μήν ἀποδειχθῆ ἡ ἕνωσις ὡς ψευδοένωσις... Ἤδη ὅμως ὄντως ὁ Κύριος εἶχεν παρέμβει μέ τόν ἰδικόν του τρόπον ἤδη κατά τήν 3ην, 8ην καί 15/28 Σεπτεμβρίου, ἐνῶ εἰς τά διαβήματα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου πρός τόν Πρόεδρον τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, οὗτος ἀπαντῶν ὑπῆρξεν σαφής καί εἰλικρινής, ἀποδείξας μέ τήν στάσιν του ὅτι οἱ Φλωρινικοί καί οἱ ἐγκάθετοί των δέν ἦσαν σοβαροί ἄνθρωποι ἀλλά σκευωροί, πονηροί καί γόητες! Ἐν προκειμένω ἡ ἐπίσημος ἀπάντησις τοῦ Προέδρου τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ὡς πρός τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν ἐδόθη ἐγγράφως καί ἦτο ἡ ἰδία πρός αὐτήν τῶν Φλωρινικῶν, δηλαδή ὅτι δέν εἶναι ἁρμόδια ἡ Σύνοδός του νά ἀποφανθῆ, ἄν εἶναι Δυνάμει ἤ ἐνεργεία τό Νεοημερολογιτικόν σχίσμα τοῦ 1924 κ.λπ....

 Ὅσον δέ ἀφορᾶ τό θέμα «περί χειροθεσίας κατά τόν Η’ Κανόνα», μᾶλλον ἐξεπλάγη καί ἐδήλωσεν δίς ἐγγράφως τά περί συγχωρητικῆς εὐχῆς, τήν ὁποίαν καί κατά τήν παραμονήν τῆς 17ης Σεπτεμβρίου φέρεται νά ὑπέδειξεν εἰς τόν ὑπεύθυνον Ἐπίσκοπον, ὁ ὁποῖος πρό τῆς ἀντιδράσεως τῶν δύο ἐπισκόπων μας νά δεχθοῦν «χειροθεσίαν κατά τόν Η’ Κανόνα», ἀνέφερον τό γεγονός. Αὐτά λαμβάνουν χώραν εὐθύς ὡς ἐγνώσθη ἡ ἀνυπόγραφος καί ἐκ τῶν σκοτεινῶν παρασκηνίων προελθοῦσα «ἀπόφασις», ἐνῶ σύσσωμος ἡ ἐξαρχία καί ἰδιαιτέρως οἱ δύο ἀρχιερεῖς ἐδήλωναν ὅτι ἐδέχθησαν συγχωρητικήν εὐχήν.

 Κατόπιν αὐτῶν ἡ ἱερά Σύνοδος ἑστίασεν καί ἐξήντλησεν τάς προσπαθείας της ὅπως, ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων, κατανοήση καί δεχθῆ ἡ Ρωσική Σύνοδος τήν ἀπό τό 1924 Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλη­σίας, ὁπότε καί τό θέμα τῆς ἀναφερομένης «χειροθεσίας» θά προέκυπτεν ἐπιβεβαιούμενου σαφῶς ὡς συγχωρητική εὐχή, κατ' ἀπόλυτον συνέπειαν πρός τήν Ὁμολογίαν της!

 Ἔτσι κατανοεῖται τό γεγονός, ὅτι τά ὑπ' ἀριθμ. 1 καί 2 τεύχη τοῦ «Κ.Ε.Ο.» ὀκτωβρίου καί Νοεμβρίου τοῦ 1971, δέν παρεδόθησαν εἰς τό πῦρ, οὔτε προεκάλεσαν ἀπόφασίν τινα κατά τοῦ ἐκδότου, ὅστις ὅμως συνέχιζε νά συμπεριφέρεται παποκαισσαρικῶ τῶ τρόπω. Δέν ἐλήφθη κανέν μέτρον κατά τῶν ὑπ' ἀρ. 1 καί 2 τευχῶν τοῦ Κ.Ε.Ο. τοῦ 1971, διότι δέν ἀνεφέρθη καί δέν ἐγένετο ἀπολύτως οὐδέν, εἴτε θεωρητικῶς εἴτε πρακτικῶς, περί «χειροθεσίας», ἐνῶ εἶχεν γίνει δεκτή ἡ συγχωρητική εὐχή! Αὐτό τό γεγονός μᾶς ἄφησεν ἀδιαφόρους δι' ὅσα περί χειροθεσίας ἔγραφεν ἡ κατ' ἀκριβείαν «ἀπόφασις» τῶν Φλωρινικῶν!... Συνέπεια πρός τήν ἀλήθειαν ταύτην ἀποτελεῖ ἰδιαιτέρως τό γεγονός καθ' ὅ τό 1976, ὅτε μετά ἀπό 5 ἐτῶν ἀγῶνας διά νά ὀρθοτομήση ἡ Ρωσική Σύνοδος καί μή καταστάντος δυνατοῦ, ἡ Ἱερά Σύνοδος δι' τῆς ὑπ' ἀρ. 1353/28ης Ὀκτωβρίου 1977 ἀποφάσεώς της, («Κ.Ε.Ο.» Ὀκτωβρίου 1977 Α.Τ. 10ον σελ. 5-10), κατήγγειλεν τήν ψευδοένωσιν καί διέκοψεν τήν μετ' αὐτῆς Ἐκκλησιαστικήν καί κάθε ἄλλην κοινωνίαν, ἄχρις ὅτου αὐτή ἠθέλεν ὀρθοτομήσει τόν λόγον τῆς ἀληθείας.

 Ἐνῶ ὅλα τά ἀνωτέρω εἶναι ἀναμφισβήτητα ἱστορικά πραγματικά γεγονότα, ὑπάρχουν ὅμως καί κρυφά! Δυστυχῶς ὄχι μόνον οἱ ἐγκάθετοι Καλλιόπιος καί ἄλλοι, ἀλλ' ὅπως προέκυψεν καί ὁ Εὐγένιος Τόμπρος καί ὁ Κορινθίας Κάλλιστος καί ὁ Κιτίου ἐπιφάνιος καί ἀρκετοί ἄλλοι σύν τῶ χρόνω ἐμφανίζονται μέ δύο πρόσωπα! Ὁ ἀπ' ἀρχῆς Διάβολος, ὁ ὁποῖος ὡδήγησε τόν πρ. Φλωρίνης εἰς τό νά συλλάβη τό σχέδιον περί χειροθεσίας, ὁ ἴδιος, ὁ ὁποῖος ἐρρύθμιζε παρασκη­νιακῶς τά πράγματα εἰς τήν ἀμερικήν, ὁ ἴδιος καί πάλιν ἀπό τό 1972 στήνει τό παρεκκλησιαστικόν-παρασυνοδικόν κέντρον εἰς τά ἀθίκια τῆς Κορινθίας καί ἐπιβάλλει τό νέον, ἰδιαιτέρως σατανικόν σχέδιον περί μετατροπῆς τῆς συγχωρη­τικῆς εὐχῆς εἰς «χειροθεσίαν»! Εὐθέως ἤ πλαγίως, ἐμφανῶς ἡ ἐν τῶ σκότει, κραυγαλέως ἤ σιωπηλῶς εἶχον ἀποφασίσει νά εὑρεθῆ τρόπος ἵνα μετατραπῆ καί ἐπιβληθῆ ἡ συγχωρητική εὐχή ὡς χειροθεσία! Μάλιστα ἐφαντάζοντο ὅτι τοῦτο θά ἐγίνετο λίαν συντόμως, διότι ἡ προπαγάνδα, ὁ δόλος, ἡ γοητεία καί κάθε Σατανικόν μέσον καί τρόπος θά ἐνεργοποιεῖτο ἀμέσως, ἐνῶ τό 1974 ἐνεργοποιήθη καί ὁ Νεοημερολογιτισμός πρός τόν σκοπόν αὐτόν!...

ΑΛΛΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑΙ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ

Αἱ ὡς ἄνω ἀλήθεια ἀπαντῶνται πολλαπλῶς καί ἰδιαιτέρως καί εἰς ἐπίσημα κείμενα «ἀπολογητικά» ἤ ἀπαντητικά, τά ὁποῖα ἀποκλείουν κάθε σκέψιν περί τῆς προπαγάνδας περί δῆθεν «χειροθεσίας ὡς ἐπί σχισματικῶν», κατά τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971. Ἕν ἐξ αὐτῶν εἶναι καί τό γεγονός, καθ' ὅ ὅτε ὁ τότε Κορινθίας Κάλλιστος ἐπιέσθη ἤ ἐπείσθη νά σπάση τό φράγμα τῆς σιωπῆς καί νά δηλώση ὅτι αὐτός τήν 17ην Σεπτεμβρίου εἰς τήν Ἀμερικήν δέν ἐδέχθη συγχωρητικήν εὐχήν, ὡς ἀπ' ἀρχῆς ἐδήλωσεν, ἀλλά «χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικοῦ καί ἀπήτησεν ἕνωσιν μετά τῶν Φλωρινικῶν», τότε ἡ Ἱερά Σύνοδος τόν Καθήρεσεν ὁμοφώνως, χωρίς ποτέ κανείς νά διαμαρτυρηθῆ! Προσοχή ὅμως διότι ὁ Κάλλιστος τό 1976 δέν ἐτόλμησεν νά εἴπη ὅτι ἐπιστρέψας ἐνήργησεν χειροθεσίαν τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου εἰς τούς ἀρχιερεῖς, ἀλλ' ὅτι αὐτός προσωπικῶς ἐδέχθη χειροθεσίαν κατά τόν Η’ Κανόνα τήν 17ην Σεπτεμβρίου ἐν Ἀμερικῆ. Ἐν προκειμένω τό τόλμημα τοῦ Καλλίστου ἐσκόπει νά ἐνθαρρύνη καί ἀνοίξη τά στόματα τῶν ἤδη κρυφῶν προ­δοτῶν, ἤτοι τοῦ τότε Ἀργολίδος Παχωμίου καί τοῦ τότε Πειραιῶς Νικολάου! ἀμφότεροι οὖτοι, ὁ μέν πρῶτος τό 1974 συντάσσει τήν γνωστήν «ἐξομολογητικήν του ἐπιστολήν», εἰς τήν ὁποίαν δέν λέγει ἁπλῶς ὅ,τι εἶπεν τό 1976 ὁ Κάλλιστος ἀλλ' ὅτι «καί εἰς τήν Ἀμερικήν καί εἰς τήν Ἑλλάδα, ἐδέχθημεν χειροθεσίαν κατά τόν Η’ Κανόνα τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου...»! Ὁ δέ Νικόλαος, διά νά ἀπαλλαγῆ τῆς κατηγορίας καί τῶν ποινικῶν συνεπειῶν, κατηγορούμενος δι' ἀντιποίησιν Ἐκκλησια­στικοῦ λειτουργήματος, κατέθεσεν εἰς τά δικαστήρια τήν ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου καί βάσει αὐτῆς ἀνεγνωρίσθη ὡς δῆθεν «Κανονικός ἐπίσκοπος καί ἠθωώθη»!...

Καί τό σημαντικώτερον!

Εὐθύς μετά τό 1971 ἤθελον νά πιστεύουν οἱ δυστυχεῖς καί πρῶτος ὁ ΚΑΚΗ ΤΗ ΜΝΗΜΗ Εὐγένιος Τόμπρος, ὅτι ἀνώδυνα καί μετά πολλῆς χαρᾶς θά μετέβαλλον καί θά ἐπέβαλλον τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν ἀμέσως καί πάντως ἐντός τοῦ ἀνατέλλοντος 2003! Πῶς, τίνι τρόπω;

Τήν περίοδον ἐκείνην εἰς τήν Ἑλλάδα ἀκόμη Πρωθυπουργός κ.λπ., ἦτο ὁ Συνταγματάρχης Γεώργιος Παπαδόπουλος! Αὐτός δυσαρεστημένος ἀπό τόν τότε Νεοημερολογίτη Ἀρχιεπίσκοπον Ἱερώνυμον ἀποδέχεται νά ἀναγνωρίση τούς παλαιοημερολογίτας (ἐν προκειμένω τούς Ματθαιϊκούς) ὡς δευτέραν ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίαν μέ τήν προϋπόθεσιν ὅτι αὕτη θά ἐξαρτηθῆ διοικητικῶς καί πνευματικῶς ἀπό τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων! Τοῦτο ἐδέχετο τό Πατριαρ­χεῖον Ἱεροσολύμων βάσει βεβαίως τῆς ἀποφάσεως τῆς Ρωσικῆς Συνόδου καί πρό πάντων, διότι θά ἐνισχύετο τά μέγιστα. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν ἀνατέλ­λοντος τοῦ ἔτους 1973 ὁ Πρωθιερεύς Εὐγένιος προωθεῖ τήν συγκρότησιν 12με­λοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, γεγονός ἀπαραίτητον διά τήν ἀναγνώρισιν, τό ὁποῖον ἐγένετο κατά τήν 25ην καί 26ην Ἰανουαρίου 1973, ἤγουν ἐξελέγησαν καί ἐχειροτονήθησαν ἑπτά Ἀρχιμανδρῖται εἰς Ἐπισκόπους! Βλέπετε εἰς τό ὑπ' ἀρ. 4 τεῦχος τοῦ «Κ.Ε.Ο.» Ἰανουαρίου 1973, ἐνῶ ἀποκαλυπτικά εἶναι καί ἕνα πλῆθος ἄρθρων τοῦ Εὐγενίου Τόμπρου, τά ὁποῖα δημοσιεύονται ἐπίσης εἰς τόν Τόμον τοῦ 1973!... ἐνῶ ὅμως τά πράγματα εἶχον φθάσει εἰς αὐτό τό σημεῖον, συνέβησαν δύο ΠΤΩΣΕΙΣ!! Τυχαίως; Ἀσφαλῶς ὄχι! Συμβαίνουν σχεδόν παραλλήλως, ἀφ' ἑνός ἡ πτῶσις τοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου καί ἀμέσως καί τοῦ Πρωθιερέως Εὐγένιου, ὁ ὁποῖος ἐμελαγχόλησεν καί ὅπως λέγομεν ψυχολογικῶς ἠσθένησεν, διό καί παρητήθη.

 (Συνεχίζεται)


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011