ΤΕΥΧΟΣ 198
Μάιος - Ἰούνιος 2011
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
(Τ.Θ. 54 Κορωπίου Ἀττικῆς 19400)

ΕΠΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗΣ ΣΚΕΥΩΡΙΑΣ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ
ΥΠΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΧΡ. ΓΚΟΥTΖΙΔΗ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΦΕΡΟΜΕΝΟΝ ΩΣ «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ

ΚΙΤΙΟΥ» κ. ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΝ ΣΤΑΥΡΟΥ
Εἰς Ἱ. Ἡσυχαστήριον Ζωοδόχου Πηγῆς 7501 Ἀβδελερό-Λάρνακα

Β’

Συνεχίζομεν τήν ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ μας ἐπί τοῦ περιεχομένου τοῦ ΗΜΕΡΟΔΕΙΚΤΟΥ τοῦ 2011, τόν ὁποῖον ἐξέδωκεν καί ἐκυκλο­φόρησεν ὁ φερόμενος ὡς «Μητροπολίτης Κιτίου» κ. Σεβαστιανός Σταύρου. Διά τοῦ κειμένου τοῦ ἐν λόγω ἡμεροδείκτου του, ὁ κ. Σεβαστιανός, εἴτε ἐν γνώσει, εἴτε ἐν ἀγνοία, (δέν συγχωρεῖται ἐπ' οὐδενί, «Ἐπίσκοπος γάρ»!), ἐπεχείρησεν νά μᾶς συκοφαντήση καί διαβάλη εἰς ὅσους ἔλαβον παγκοσμίως τόν ἡμεροδείκτην του, ὡς δῆθεν «ναυαγόν τῆς πίστεως», «αἱρετικόν» ἤ «καινοτόμον», «κηρύσσοντα ἁμάρτυ­ρα», «φλύαρον», «ἀφωρισμένον», «πλᾶνον» καί ὅτι περί ὅλων αὐτῶν ἔχει ἀποφαν­θῆ ἐπισήμως ἡ «Σύνοδός» του, ἡ ὁποία «κατεδίκασεν τήν διδασκαλίαν μας ὡς ἀμάρτυρον»(!), δηλαδή τόν ὑφ' ἡμῶν χαρακτηρισμόν τῆς ἑνότητος καί κοι­νωνίας τῆς ὑπερουσίου Τριάδος ὡς «πρώτης καί ἀνάρχου Ἐκκλησίας» κ.λπ.! Μάλιστα δέν ἐδίστασεν νά εἴπη ὅτι ὅλα ὅσα ἡ ἄκρως βλάσφημος καί σχισματοαιρετική ὁμάς των, ὑπό τόν κ. Νικόλαον Μεσσιακάρη, ἀπεφάνθη κατ' ἐντολήν τρίτων, τά ἀπεφάσισεν... «ἐν Ἁγίω Πνεύματοι συσκεψαμένη»!!! ὁποία βλασφημία κατά τοῦ Ἁγ. Πνεύματος!!!

 Εἰς τό προηγούμενον Α’ Μέρος τῆς ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΩΣ μας, ἀνεφέρθημεν ἀπολύτως ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία, εἰς τούς ψευδεῖς ἰσχυρισμούς καί δηλώσεις-διατυπώσεις τοῦ κ. Σεβαστιανοῦ, καί αὐστηρῶς εἰς θεολογικόν ἐπίπεδον κατηλέγξαμεν τάς ψευδεῖς καί συκοφαντικάς θέσεις του, σκοποῦντες ὅπως, ὁ ἀγαπητός Σεβαστιανός, ἔλθη εἰς ἑαυτόν, καί διορθώση πρωτίστως τήν στάσιν καί συμπεριφοράν του ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας.

 Εἰς τό παρόν Β’ Μέρος ἐκθέτομεν τά γεγονότα τά σχετικά μέ τήν ἐν λόγω σκευωρίαν, ὅπως ἤρχισαν ἀμέσως μετά τήν Σχισματοαίρεσιν τῶν πέντε (1995), καί ἐξελίχθησαν μέχρι καί τόν ἡμεροδείκτη τοῦ 2011, τόν ἐκδοθέντα ὑπό τοῦ κ. Σεβαστιανοῦ Σταύρου. Τοῦτο ποιοῦμεν ἐξ ἀγάπης ἵνα δυνηθῆ ὁ κ. Σεβαστιανός καί κατανοήση ὅτι ἡ Σατανική αὕτη σκευωρία ἐκινήθη πρός κάλυψιν τῆς ἐσχάτης ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ κατά τῆς Ἐκκλησίας καί ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΕΩΣ των καί πάντως πρός ἠθικήν βλάβην ἡμῶν. Τοῦτο τό τελευταῖον δέν τό λαμβάνομεν ὑπ' ὄψιν διότι, χάριτι Χριστοῦ, ὅλα αὐτά εἶναι πρός τιμήν μας καί πρός σωτηρίαν μας, ἀφοῦ διωκόμεθα καί ὑπό τοῦ κ. Σεβαστιανοῦ ἀπολύτως ἕνεκεν δικαιοσύνης καί ἀληθείας, ἕνεκεν τῆς Πίστεως καί Ὁμολογίας, ἕνεκεν τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του. Συνεχίζοντες λοιπόν δέν ἀντιμαχόμεθα ἀλλά σκοπός μας εἶναι νά ἔλθη εἰς ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας ὁ ἴδιος καί ὅσοι συμπορεύονται μαζί του καί ἀπαγκιστρωθῆ ἐκ τῶν σχισματο­αιρετικῶν, ἐπανέλθη εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί οὕτω συντριβῆ ὁ ἀντίδικος ὁ προκαλέσας καί ταύτην τήν ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΙΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΠΕΞΕΤΕΙΝΕ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΑΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.


Η ΣΚΕΥΩΡΙΑ ΠΕΡΙ «ΑΝΑΡΧΟΥ» ΕΙΧΕΝ ΚΑΙ ΕΧΕΙ
ΩΣ ΑΙΤΙΑΝ ΚΑΙ ΑΦΟΡΜΗΝ ΤΗΝ
ΠΛΕΙΣΤΑΚΙΣ ΑΠΟΤΥΧΟΥΣΑΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ

 
Ἡ Σχισματοαίρεσις τῶν πέντε πρ. Μητροπολιτῶν

 Ὡς γνωστόν ἡ σκευωρία, ἡ ὁποία ὑπό τῶν ἰδίων τῶν σκευωρῶν ἔλαβεν τόν τίτλον «περί ΑΝΑΡΧΟΥ» καί «περί ΑΜΑΡΤΥΡΟΥ», ἐκκινεῖ ἀμέσως μετά τήν Ἐκκλησιομάχον Σχισματοαίρεσιν (1991-1995), τῶν πρώην πέντε ἐπισκόπων μας, (ἤτοι τῶν τότε «Ἀττικῆς» Ματθαίου (ὡς ἀρχηγοῦ!), ὡς καί «Θεσσαλονίκης» Χρυσοστόμου, καί κατόπιν καί τῶν συρομένων ὑπ' αὐτῶν «Μεσσηνίας» Γρηγορίου, «Φθιώτιδος» Θεοδοσίου καί «Κοζάνης» Τίτου). Τό κίνημα αὐτό τῶν ἐπιόρκων ἐπισκόπων μας, ἐγένετο κατόπιν τῆς ἀποτυχίας των νά παραμερίσουν ὡρισμένους ὑπερμάχους τῆς ἀπ' ἀρχῆς (1924), πολεμουμένης Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι οἱ συγκεκριμένοι ταπεινοί Ὁμολογηταί τῆς Πί­στεως ὑπερεμάχοντο τῆς Κανονικῆς Τάξεως ἐπί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, καί κυρίως, ὅπως ἤδη ἐλέχθη, τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καί τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, τήν ὁποίαν ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ΚΕΚΤΗΤΑΙ ἐκ τῶν ἱστορικῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν ἀφ' ἑνός κατά τό σωτήριον ἔτος 1935, ἐξαιρέτως δέ τῶν ΥΦ' ΕΝΟΣ, ὑπό τοῦ Μακαριστοῦ Βρεσθένης Ματθαίου, χειροτονιῶν τοῦ σωτηρίου ἔτους 1948!

 Ἡ ὁμάς ἐκείνη ὑπό τόν τότε «Ἀττικῆς» Ματθαῖον ἀπό μακροῦ ἐφέρετο ἐναντίον ὡρισμένων προσώπων καί ἰδιαιτέρως τοῦ ὑποφαινομένου, διότι τό Σατανικόν του σχέδιον νά προσβάλη ἀναδρομικῶς τάς χειροτονίας τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυ­τέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ καταχθόνιον ἐπινόησιν, ἤτοι, τήν περί «καταδίκης τῆς (δῆθεν) χειροθεσίας τοῦ 1971 καί τοῦτο διά νά ἀποκατα­σταθοῦν οἱ ἐπίσκοποί μας, ἀλλά καί ΚΑΘΑΡΙΣΘΗ καί ἡ Ἐκκλησία, διότι κατ' αὐτόν, δεχθεῖσα «χειροθεσίαν» τό 1971 ΗΜΑΡΤΗΣΕΝ»! Τοῦτο ὅλον διακηρυχθέν διά τῆς περιβοήτου «Ἐγκυκλίου Ἐπιστολῆς» τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 1991, τήν ὁποίαν ὑπέ­γραψεν ὁ Κύπριος Ἱερομόναχος Εὐθύμιος (ἐννοεῖται διά λογαριασμόν τοῦ «Ἀτ­τικῆς» Ματθαίου καί τῶν λοιπῶν), ἀμέσως ἅμα τῆ κυκλοφορία της, κυριολε­κτικῶς ΚΑΤΗΛΕΓΧΘΗ, ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ καί ΕΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΗΘΗ ὑπό τῆς ἐλαχι­στότητός μας, εἰς μεγάλην σύναξιν τῶν ἐπισκόπων, Πρεσβυτέρων καί Διακόνων ὡς καί ἑτέρων προσώπων!... Κατόπιν καί αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, ὁ τότε ἀττικῆς Ματθαῖος, ὅλως ἀντικανονικῶς, ἀντορθοδόξως, ἀλλά καί ἀναρμοδίως, τό 1992 προέβη εἰς τόν ἐναντίον μας «ἀφορισμόν»(!), ἐνῶ καί ἡ περί δῆθεν «νεοεικονομαχίας» δεινή σκευωρία τῶν πέντε ἔλαβεν ἀνεξελέγκτους διαστάσεις, καταστήσασα τόν ἴδιον καί τούς λοιπούς τῆς ὁμάδος του αἱρετικούς, βλασφήμους καί συμπλέοντας, ἔν τισι εἰκονογραφίαις, πρός τήν αἱρεσιοβριθῆ Δύσιν! ἐν τέλει τό 1995 ἡ ἐν λόγω βλάσφημος καί αἱρετική ὁμάς προεκάλεσεν τό δεύτερον, μετά τό Φλωρινικόν (1937) μεγάλο σχίσμα, τό ὁποῖον εἶχεν καί ἔχει ἀκριβῶς τούς ἰδίους στόχους, κατά τῆς Ἐκκλησίας, τούς ὁποίους εἶχον Νεοημερολογιτισμός καί Φλωρινι­σμός, δηλαδή τό χαρακτηρίζουν καθαρῶς Δογματικοί-Ἐκκλησιολογικοί λόγοι(*).


Ἡ Ἐκκλησιομάχος αἵρεσις τῶν Νικολαϊτῶν

 Ἐκ τῆς σχισματοαιρετικῆς αὐτῆς ὁμάδος τοῦ Ματθαίου, μόλις ὀλίγον πρό τοῦ 1995, ἐξῆλθον ὁ «Πειραιῶς» Νικόλαος καί ὁ «Ἀργολίδος» Παχώμιος, οἱ ὁποῖοι, δῆθεν ἐξ Ὀρθοδόξου φρονήματος καί ζήλου, προσεχώρησαν εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, ἐνῶ εἰς τήν οὐσίαν προσεχώρησαν ὡς ἐγκάθετοι τῶν πέντε, διά νά ἐλέγχουν καί κατευθύνουν τάς ἐνεργείας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, καί προπάντων διά νά ἐπιτύχουν τήν δίωξιν τοῦ θεολόγου ἐλευθερίου, τοῦ ἀρχι­γραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου π. Κηρύκου καί τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου. Παραλλήλως καί ὁ Μοναχός Μάξιμος καί ὁ Δημήτριος Κάτσουρας, ἤδη ἀπό τό 1996 καί ἴσως ἀπό πολύ ἐνωρίτερον, τῆ ἀγαστῆ συνεργεία τῶν Φλω­ρινικῶν, «Ἀχαΐας» κ. Καλλινίκου Σαραντοπούλου καί κ. Ἀθανασίου Σακαρέλλου, (διά νά περιορισθοῦμε μόνον εἰς αὐτούς), εἶχον συστήσει τό ἰδικόν των κέντρον προδοσίας κατά τῆς Ἐκκλησίας μέ τόν ἑξῆς τρόπον. ἰδιαιτέρως ἐπιχειροῦν νά πείσουν τούς δύο θεολόγους, ἐλευθέριον καί Κήρυκον (Σεβ/τον Μεσογαίας) νά συνεργασθοῦν μαζί των, διά τήν δῆθεν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἐπ' ἀληθεία δέ προδοσίαν τῆς Ἐκκλησίας, τούτου δέ μή ἐπιτυγχανομένου θά ἐκήρυσσον σκληρόν πόλεμον ἐναντίον των. Παραλλήλως θά ἠγωνίζοντο νά ἔχουν μαζί των καί τόν ἀρχιεπίσκοπον, (ὁ ὁποῖος τότε καί ἄχρι καιροῦ ἀντέδρα σθεναρῶς), καί εἰ δυνατόν καί ὁλόκληρον τήν Σύνοδον, ὅπερ ἐν πολλοῖς ἐπέτυχον! Εἰς τήν οὐσίαν ἐπεδιώκετο νά ἐπιτύχουν τήν ἰδίαν προδοσίαν, τήν ὁποίαν ΠΡΩΤΟΣ ἐπεχείρησεν ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, προκαλέσας τό πρῶτον μέγα σχίσμα κατά τό ἔτος 1937, μέ τήν θεωρίαν του περί «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία Νεοημερολο­γιτικοῦ Σχίσματος», ΔΕΥΤΕΡΟΣ δέ ὁ «Άττικῆς» Ματθαῖος μετά τῶν λοιπῶν, προκαλέσας καί οὗτος τό ἐπίσης μέγα σχίσμα τοῦ 1995. Πραγματικός λόγος τοῦ Σχίσματός του ἦτο ὅτι ἀπέτυχεν ἡ ἐπιχείρησίς του νά προσβάλη τήν Ἀποστο­λικήν Διαδοχήν καί δι' αὐτῆς καί τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν, μέσω τῆς αἰσχρᾶς καί Σατανικῆς ἐπινοήσεως περί «καταδίκης τῆς χειροθεσίας», ἡ ὁποία ὅμως ποτέ δέν ἔλαβεν χώραν εἰς τούς ἐπισκόπους καί Πρσεβυτέρους τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!


Προηγοῦνται οἱ Μάξιμος Τσακίρογλου καί Δημήτριος Κάτσουρας

 Αὐτῶν τῶν δύο Ἐκκλησιομάχων σχισματοαιρέσεων παράλληλον ὑπῆρξεν καί τό κίνημα τῶν δύο προαναφερθέντων «ἡμετέρων», ἤτοι Μαξίμου Τσακί­ρογλου καί Δημητρίου Κάτσουρα, μετά τῶν ἐπίσης προαναφερθέντων Φλωρινι­κῶν! Οὗτοι κατώρθωσαν νά παρασύρουν τούς πλείονας τῶν ἐπισκόπων μας, οἱ ὁποῖοι ἐξηνάγκασαν εἰς παραίτησιν τόν ἀρχιεπίσκοπον ὑπέρ τοῦ ἀπό πάσης ἀπόψεως ἀπαραδέκτου Νικολάου! Τό σχέδιόν των ἦτο ὅπως, μέσω ἑνός δῆθεν νέου θεολογικοῦ διαλόγου κηρύξουν τήν ἕνωσιν προφασιζόμενοι τήν δῆθεν «Κοινήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν», σιωπηλῶς δέ καί τήν δῆθεν «Κοινήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς», ἤτοι, τῶν μέν Φλωρινι­κῶν, διά τῆς χειροτονίας τοῦ Ἀκακίου Παπᾶ, (1960), αὐτῶν δέ τῶν «Ματθαϊκῶν» διά τῆς «χειροθεσίας» τοῦ 1971!... Αὐτός ὁ «Νέος» Θεολογικός Διάλογος, ἐνεφανί­ζετο ὡς δῆθεν συνέχεια τοῦ ὄντως Θεολογικοῦ Διαλόγου τοῦ διεξαχθέντος κατά τά ἔτη 1988-1992! Ὁ Διάλογος ἐκεῖνος διεκόπη τό 1992 ὑπό τῆς Φλωρινικῆς ἐπιτροπῆς, διότι ἀφ' ἑνός μετά τήν ἐπιτυχῆ ἐξέτασιν τῶν δύο πρώτων θεμάτων καί τήν ἐπ' αὐτῶν ὑπογραφεῖσαν κοινήν Ὁμολογίαν, ἤτοι, «ἐπί τῆς φύσεως καί οὐσίας τοῦ σχίσματος τό 1924» καί «Τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπό τό 1924 καί 1935», ἀμέσως προέβαλεν καί ἦλθεν ἐπί τῆς κοινῆς Τραπέζης τό θέμα «ἡ φύσις καί οὐσία τοῦ σχίσματος τοῦ 1937», ἐνῶ ἠκολούθουν «Αἱ χειροτονίαι τοῦ 1948», «ἡ χειροτονία τοῦ Ἀκακίου Πάπα» καί «Τό περί "χειροθεσίας" θέμα»! Αὐτά τά θέματα ἐπ' οὐδενί ἤθελον νά τεθοῦν πρός ἐξέτασιν, καίτοι ὅλα τά θέματα ἦσαν ἐγκεκριμένα ὁμοφώνως ἑκατέρωθεν! Ὅλον τοῦτο τό κίνημα τοῦ Νέου Θεολογικοῦ Διαλόγου ἤρχισεν καί ἐπροχώρησεν μυστικῶς καί ἐν ἀγνοία μας, ὅτε δέ ἀπεκαλύφθη, τότε ἡμεῖς δέν ἐπιτρέψαμεν οὐδ' ἐπί στιμήν τόν ἐπίπλαστον καί δόλιον διάλογον προδοσίας, ἀλλά διευκρινίσαμεν ὅτι ὁ νέος Θεολογικός Διάλογος θά συνεχισθῆ ἐκ τοῦ σημείου τό ὁποῖον διεκόπη, καί ὅτι ἐκκρεμεῖ ἡ εἰσήγησις τῶν Φλωρινικῶν ἐπί τῆς οὐσίας τοῦ σχίσματος τοῦ 1937! Εἴπομεν λοιπόν νά συνεχισθῆ ὁ διάλογος ἐπ' αὐτοῦ τοῦ θέματος ὅπως καί ἐπί τῶν λοιπῶν ἐγκεκριμένων θεμάτων ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία.

 Αὐτός ἦτο ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον τό Φλωρινικόν κέντρον ὑπό τούς κ.κ. Καλ­λί­νικον Σαραντόπουλον, ἀθανάσιον Σακαρέλλον, Δημήτριον Κάτσουραν καί Μοναχόν Μάξιμον, ἐπειγόντως ἐζήτει αἰτίαν καί ἀφορμήν διά νά κινήση τόν ἔσχατον διωγμόν ἐναντίον μας, ἀφοῦ δέ ἀπέτυχον κάποιαι προηγηθεῖσαι μικροσκευωρίαι των, ἐν τέλει τό 1997 ἀπεφάσισαν νά μᾶς «δολοφονήσουν» μέ τήν Σατανικήν σκευωρίαν των περί δῆθεν «καινοτόμου καί κακοδόξου»! Οὕτω κατασκευάσαντες τήν γνωστήν συκοφαν­τίαν περί δῆθεν «ἀμαρτύρου» τοῦ ὑφ' ἡμῶν χαρακτηρισμοῦ τῆς ἑνότητος καί Κοινωνίας τῆς Ἁγίας Τριάδος ὡς «πρώτης ἀνάρχου Ἐκκλησίας», τῆς ὁποίας ἡ ἑνότης ἀντανακλᾶται εἰς τήν ἑνότητα καί κοινωνίαν τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας μετά τοῦ Χριστοῦ καί πρός ἄλληλα.

 Εἰς τό σημεῖον αὐτό θά σᾶς παρακαλέσω κ. Σεβαστιανέ, ὅπως καί κάθε ἀναγνώστην, νά ἀναζητήσετε καί μελετήσετε εἰς τόν Τόμον τοῦ «Κ.Γ.Ο.» τοῦ 1997 τήν στήλην: «Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 20ον ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΩΚΤΑΙ ΑΥΤΗΣ», ὅπου ἐδημοσιεύθη ἡ ὁμιλία μας, κατά τήν ὁποίαν ἀνελύσαμεν τά κάτωθι θέματα: α) Τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. β) Ὁ κατ' ἐξοχήν σύγχρονος πολέμιος τῆς Ἐκκλησίας ὁ Οἰκουμενισμός. γ) Σχέσις τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ πρός τόν Οἰκουμενισμόν καί δ) Οἱ διῶκται τῆς Ἐκκλησίας κατά τόν 20ον αἰῶνα. Εἰς αὐτό τό Δ’ μέρος μεταξύ ἄλλων κατωνομάζετο καί ἀνελύετο καί τό Φλωρινικόν Σχίσμα ὡς Σχισματοαίρεσις. Αὐτό ἔκαμεν τό Φλωρινικόν κέντρον νά ἐκμανῆ καί νά ἀναλάβη ἀπό κοινοῦ μετά τῶν ἡμετέρων Μαξίμου καί Δημητρίου τήν σκευωρίαν περί «ἀνάρχου»-«ἀμαρτύρου» καί ἐν τέλει μεθοδικῶς τήν ἐπέβαλον καί εἰς τήν πλειονότητα τῆς τότε Ἱερᾶς Συνόδου! Αἰτία καί ἀφορμή διά τήν συγκεκριμένην σκευωρίαν των ἐστάθη ἡ ὁμιλία μας κατά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας 1997!


ΤΙ ΕΚΗΡΥΞΑΜΕΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ

ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΝ
ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
 

 Διά πολλοστήν φοράν, (αὐτήν τήν φοράν πρός χάριν σας κ. Σεβαστιανέ ἀλλά κα πρός χάριν καί τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ ἡμεροδείκτου σας), παραθέτομεν τά σχετικά μέρη ἐκ τῆς ὁμιλίας μας εἰς τήν Θεσσαλονίκην κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 1997, ἐπί τῶν ὁποίων «ἐστήριξαν» καί «στηρίζετε» καί Σεῖς τήν σκευωρίαν περί «ἀνάρχου»:

 «Ἁγία Τριάς ὁ Θεός,

 Πρεσβείας τῆς Θεοτόκου, τοῦ Τιμίου Προδρόμου, τῶν ἁγίων ἀποστόλων καί πάντων τῶν ἁγίων, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς, ἀμήν.

 Σεβασμιώτατε Ἅγιε Λαρίσης,

 Πανοσ/τοι καί Αἰδ/τοι Ἱερεῖς καί διάκονοι,

 Ὁσ/τοι Μοναχοί, προσφιλεῖς ἐν Χριστῶ ἀδελφοί,

 Σήμερον Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, μᾶς συνήγαγεν ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἰς τόν Ἱερόν τοῦτον Ναόν τῆς Ἁγίας Μαρίνης, εἰς τήν πόλιν τῆς Θεσσαλονίκης, τήν πόλιν τοῦ ἁγίου Δημητρίου τοῦ μυροβλύτου καί μάρτυρος, διά νά δώσωμεν τήν μαρτυρίαν τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά καί διά νά ἀναβαπτίσωμεν τό Ὀρθόδοξον ἀγωνιστικό μας φρόνημα, μέσα εἰς τήν κολυμβήθραν τῶν ναμάτων τῆς Ὀρθοδοξίας.............................

 Πατέρες καί ἀδελφοί ἐν Χριστῶ,

 Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία πρωτίστως εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἐνῶ εἶναι φιλόστοργος Μήτηρ, ἡ ὁποία ἀναζητεῖ καί κλείνει εἰς τούς κόλπους της «ἁμαρτω­λούς καί τελώνας», δέν δέχεται ὅμως τούς βλασφήμους κατά τοῦ Ἀγίου Πνεύματος καί κατά τῆς ἰδίας τῆς Ἐκκλησίας. Δέν δέχεται ἐν προκειμένω σκανδαλοποιούς, βλασφήμους καί σχίστας, κἄν οὗτοι εἶναι ἐπίσκοποι καί Μητροπολῖται, ἀλλά ὡς νεκρά καί ὡς σεσηπότα μέλη τούς ἀποβάλλει ἵνα μή μολυνθῆ ἡ πλανηθῆ ὅλον τό Σῶμα..................................

 Ἀδελφοί καί Πατέρες,

 Ἀνελάβομεν νά παρουσιάσωμεν ἕνα θέμα πολύ μεγαλύτερον τῶν δυνατοτήτων μας! Μεγάλο, ἀλλά καί βασικόν καί ἐπίκαιρον θέμα! Ποῖον εἶναι αὐτό τό θέμα;

 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ 20ον ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΩΚΤΑΙ ΑΥΤΗΣ

 Τό θέμα τοῦτο προβάλλεται σήμερον, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας ὑπό τῆς ἰδίας τῆς Ἐκκλησίας, καί ζητεῖ ὅπως ὅλα τά πιστά μέλη Αὐτῆς συνειδητοποιήσουν τί εἶναι Ὀρθοδοξία καί ποίους διώκτας ἀντιμετώπισεν καί ἀντιμετωπίζει κατά τόν παρόντα αἰῶνα. Ἡ Ὀρθοδοξία, λοιπόν, δηλαδή ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ζητεῖ ἀπόψε νά ἐμβαθύνωμεν καί νά συνειδητοποιήσωμεν:

 1ον. Τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ποίαν γνῶσιν καί συνείδησιν μποροῦμε καί πρέπει νά ἔχωμεν περί Αὐτῆς; Τί διδάσκει ἡ ἰδία ἡ Ἐκκλησία περί ἑαυτῆς, τί Ὁμο­λογοῦμεν εἰς τό Σύμβολον τῆς Πίστεως; Ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα δόγματα, μετά τό Τριαδολογικόν καί Χριστολογικόν, εἶναι τό Δόγμα τό ὁποῖον ἡ Δ’ Ἁγία Οἰκου­μενική Σύνοδος διετύπωσεν εἰς τόν Σύμβολον τῆς Πίστεως: «Πιστεύω εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν».

 2ον. Εἰς τόν παρόντα 20ον αἰῶνα ἐγεννήθη μία ἀντιεκκλησιαστική καί ἀντίθεος αἵρε­σις, ἡ ὁποία βλασφημεῖ αὐτό τοῦτο τό δόγμα τῆς Ἐκκλησιολογίας τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως! Ἡ αἵρεσις αὕτη, ἡ ὁποία ἀκούει εἰς τό ὄνομα «Οἰκουμενισμός», εἶναι αἵρεσις Ἐκκλησιομάχος καί Χριστομάχος, ζητεῖ δέ ὡς ἄλλος «Ἅδης» νά καταπίη τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

 3ον. Ὁ Νεοημερολογιτισμός ἐν σχέσει πρός αὐτόν τοῦτον τόν Οἰκουμενισμόν.

 4ον. Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐν σχέσει πρός τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καί πρός τόν Νεοημερολογιτισμόν.

 5ον. Διῶκται τῆς Ὀρθοδοξίας κατά τόν 20ον αἰῶνα.

 Ἄς ἔλθωμεν ὅμως εἰς ἕνα ἕκαστον τῶν ἐπί μέρους θεμάτων τά ὁποῖα εἰσαγωγικῶς κατωνομάσαμεν.

 

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«Πιστεύω εἰς Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»

 Ὁ ὅρος Ἐκκλησία κατά τήν Ἁγία Γραφή καί τήν γένει Ὀρθόδοξον διδασκαλίαν, ση­μαίνει Θεῖον καί ἀνθρώπινον καθίδρυμα. Εἶναι ὁρατή καί ἀόρατος πραγματι­κότης! Εἶναι ἕνωσις Οὐρανοῦ καί Γῆς! Εἶναι ὁ Χριστός καί οἱ πιστοί. Εἶναι ὁ Παράκλητος ὁ ὁποῖος ἀπό τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς συνέχει καί συγκροτεῖ ὅλον τόν Θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας(*).

 Δέν θά ὁμιλήσω σήμερον διά τήν πρώτην, ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον Ἐκκλησίαν, διότι αὕτη εἶναι ἡ τελεία Κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, τοῦ ΕΝΟΣ Θεοῦ. Θά ὁμιλήσω ὅμως διά τή ἀποκεκα­λυμμένην ἐπί τῆς γῆς Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ὅμως ὡς ὑπάρχουσα καί πρό τῆς ἱδρύσεώς Της, ἐν τῆ προαιωνία βουλή τοῦ ἀνάρχου Θεοῦ εἶναι καί αὕτη προαιωνία(**).

 Ἡ ἀπαρχή τῆς ἀποκεκαλυμμένης Ἐκκλησίας εὑρίσκεται ἐν τῶ Χριστῶ, ὁ ὁποῖος διά τῆς ἐνανθρωπήσεως, τοῦ κηρύγματος, τοῦ Εὐαγγελίου, τῆς Σταυρικῆς του θυσίας καί τῆς ἀναστάσεως, ἱδρύει τήν ἐπί γῆς Ἐκκλησίαν Του. Λέγοντες, ἀγα­πητοί καί σεβαστοί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί καί Πατέρες, λέγοντες Ἐκκλησίαν ἐννο­οῦμεν ἕν καί μόνον πρᾶγμα, ἤτοι, ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ-ΕΝΟΤΗΤΑ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩ­ΠΩΝ. Ἐννοοῦμεν τό Μυστήριον διά τοῦ ὁποίου ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά γίνη Θεάνθρωπος, διότι Ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος διά τῶν μυστηρίων Της, συνεχῶς προσλαμβάνει μυστικῶς τόν ἄνθρωπον, τόν καθιστᾶ, σῶμα Του καί τόν σώζει. Αὐτό νοοῦμεν ὅταν ἐπιγραμματικῶς λέγομεν ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΡΙ­ΣΤΟΥ!

 Πρίν ἀπό τήν ἐπί γῆς Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὑπάρχει ἡ ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησία τῶν ἀγγέλων. Αὕτη ὡς κοινωνία ἐκφράζεται εἰς τήν ὑπό τῶν ἀγγέλων δοξολογίαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καθώς καί εἰς τήν ὑπ' αὐτῶν ἐκτέλεσιν τοῦ θελήματος Αὐτοῦ.

Μετά τήν Ἐκκλησία τῶν ἀγγέλων καί πρίν ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἔχομεν τήν Ἐκκλησία τῶν Πρωτοπλάστων, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἄλλη Ἐκκλησία, ἀλλ' ἡ προέκτασις τῆς ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησίας τῶν ἀγγέλων, εἰς τήν γῆν. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος διδάσκει ὅτι ἡ Ἐκκλησία «κατέβη ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπό τοῦ Θεοῦ» (Ἀπόκ. ΚΑ, 2), καί ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος ὅτι «μετεφυτεύθη» εἰς τήν γῆν λαβοῦσα αἰσθητήν ὕπαρξιν διά τῶν πρωτολάστων». ἡ Ἐκκλησία ἐν προκειμένω μεγαλύνει τόν Χριστόν διότι «ἀρρήτως ἥνωσε τά ἐπουράνια μέ τά ἐπίγεια καί μίαν Ἐκκλησίαν ἀπετέλεσεν ἀγγέλων καί ἀνθρώπων». (Μηνιαῖον η’ Νοεμβρ. ὠδή Θ’).

 Αὕτη ἡ Ἐκκλησία τῆς Π.Δ. (τῶν Πρωτοπλάστων) τραυματισθεῖσα διά τῆς παραβά­σεως τῶν ἰδίων τῶν Πρωτοπλάστων, διέκοψε τό ἔργο της, τό ὁποῖον ἦτο ἡ κοινωνία καί ἑνότης τοῦ πλάσματος μετά τοῦ Δημιουργοῦ, καθώς καί ἡ ὑπ' αὐτῶν συνέχισις τῆς λίαν καλῆς Θείας δημιουργίας. ἡ τετραυματισμένη καί ὡς «τάλαινα» καί ὡς «παγκληρία τῶν ἐθνῶν» Ἐκκλησία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀνέμενε τήν ἀναδημιουργίαν της ὑπό τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ. Διό ὅτε ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἡ πεσοῦσα Ἐκκλησία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, γίνεται ὑπό τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἡ ΕΚΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Διά νά γίνη ἡ τετραυματισμένη Ἐκκλησία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Ἐκκλησία Χριστοῦ, ἐχρειάσθη νά γίνη ὁ Θεός Λόγος ἄνθρωπος, νά φωτίση μέ τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου τό σκότος εἰς τό ὁποῖον ἐβυθίσθη ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος, νά θυσιασθῆ ἐπί τοῦ Σταυροῦ, νά ἐξαγοράση μέ τό αἷμα του τόν αἰχμαλωτισθέντα ἄνθρωπον, νά σχίση τό χειρόγραφον τῆς ἁμαρτίας καί διά τοῦ θανάτου του νά νικήση τόν θάνατον καί νικητής τοῦ θανάτου Πρωτότοκος νά ἀναστηθῆ ἐκ τῶν νεκρῶν.

 Μέ αὐτάς τάς πραγματικάς θείας ἐνεργείας, αἱ ὁποῖαι συνθέτουν τό ὅλον μυστήριον τῆς «ΘΕΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ», ὁ Χριστός ἱδρύει τήν Ἐκκλησία Του, ὅπερ σημαίνει: γκρεμίζει τό μεσότειχον τῆς ἁμαρτίας, καταργεῖ τόν θάνατον καί καθιστᾶ δυνατήν τήν ἑνότητα καί κοινωνίαν τοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ Θεοῦ. Ἐκκλησία λοιπόν εἶναι τό μυστικόν «ἐργαστήριον», ἐντός τοῦ ὁποίου ὁ Χριστός, διά τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, συνεχῶς καταργεῖ τήν ἁμαρτίαν, συντρίβει τόν θάνατον, δίδει τήν ζωήν καί φέρει εἰς κοινωνίαν καί ἑνότητα τόν ἄνθρωπον μετά τοῦ Θεοῦ. Ἐκκλησία, λοιπόν, εἶναι ἡ Μυστική παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς καί ἡ μυστική ἑνότητα καί κοινωνία τῶν ἀνθρώπων μετ' Αὐτοῦ...

 Ἐκ τοῦ ἀνεξαντλήτου οὐρανίου θησαυροῦ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας, ἡμεῖς σήμερον θά ἀναφερθοῦμε, καί δή συντόμως, μόνον εἰς τήν Ἐκκλησιολογίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, διά τοῦ ὁποίου Ὁμολογοῦμε τήν πίστιν μας εἰς τήν ΜΙΑΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ,... (Κ.Γ.Ο. Τόμος 42ος 1997 ἀρ. Τ. 234 σελ. 166-170).

* * *

Αὕτη ἡ ὁμιλία μας μέχρις ἐδῶ, καί ἰδιαιτέρως τό 5ον μέρος αὐτῆς τό ὁποῖον ἠκολούθησεν ἠνώχλησεν ὅλους τούς προαναφερθέντας, διότι εἰς περίοδον ἀποσιωπήσεως καί συσκοτίσεως τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας, ἡμεῖς, εἰς τά πλαίσια τῶν δυνατοτήτων μας, ἐκηρύξαμεν τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν-Ἐκκλη­σιολογίαν καί κατηλέγξαμεν τόν εἰς τόν ἀντίποδα αὐτῆς εὑρισκόμενον Νεοημε­ρολογιτισμόν-Οἰκουμενισμόν καί πρό πάντων διότι εἰς τήν συνέχειαν ἀνεφέρθη­μεν εἰς τόν, μετά τόν Νεοημερολογιτισμόν, μέγαν διώκτην τῆς Γνησίας Ὀρθοδό­ξου Ἐκκλησίας, δηλαδή τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας ἀλλά καί τῆς Ἀποστο­λικῆς Διαδοχῆς Αὐτῆς, ἤτοι ἀνεφέρθημεν εἰς τόν πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον! περί τῶν ὁποίων εἴπομεν:

 «α) Ὁ Νεοημερολογιτισμός

 ...................................................................................................................................................

 Ἀπό τό 1924 ὁ Οἰκουμενισμός-Νεοημερολογιτισμός ἐδίωξεν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν (Γ.Ο.Χ.) διά τοῦ ψεύδους καί τῆς διαστροφῆς τῆς ἀληθείας. Διεκήρυξεν ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶναι «Ὀρθοδοξία» καί ὅτι ἡ Παπική Νεοημερολογιτική Καινοτομία του, εἶναι πρός ὄφελος τῆς Ὀρθοδοξίας! Ὁ Νεοημερολογιτισμός δέν ἀπεσιώπησεν μόνον τήν ἀλήθειαν, ἀλλά καί παρουσίασεν ὡς ἀλήθειαν τό ψεῦδος καί τήν κακοδοξίαν! Διέσυρεν καί τούς Ὀρθοδόξους ὡς δῆθεν καθυστερημένους, θρησκολήπτους, ἀπειθάρχους, ἐνῶ ἐβλασφήμησεν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἱεροσυλῶν κατά τῶν μυστηρίων τῶν λειτουργῶν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλη­σίας, ἐπαναλαμβάνων ἐνίοτε αὐτά καί ἀποκαλῶν τούς ἰδίους τούς λειτουργούς της «ἀνιέρους», «ψευδοϊερεῖς», «ψευδοεπισκόπους» κ.λπ... ἐδίωξεν τήν ἀληθῆ Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί μέ μεσαιωνικήν βία, συλλήψεις, φυλακίσεις, ἀποσχημα­τισμούς, κλείσιμο καί σφράγισμα Ἱερῶν Ναῶν, ἀκόμη καί μέ φόνους!

 Ἐδίωξεν τήν Ἐκκλησίαν μέ τήν δολιότητα καί τήν πονηρίαν, ὅπως οἱ μεγάλοι διῶκται ἐδίωξαν τούς Μάρτυρας καί ὅλους τούς ἁγίους! ἐπεδίωξεν μέ πολλήν δολιότητα νά μετατρέψη τούς Γ.Ο.Χ. εἰς ἁπλῆν διαμαρτυρίαν, εἰς κενούς δεκατριμερίτας-«παλαιοημερολογίτας» ἤ κατά νεωτέραν ἔκδοσιν εἰς «ἐνισταμένους».

Ἐπεδίωξε νά ὑπαγάγη τούς Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἀπαιτώντας ὅπως οἱ ἱερεῖς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Γ.Ο.Χ.), τελοῦν μέν τά πάντα κατά τό Παλαιόν, ἀλλά νά ὑπάγωνται πνευματικῶς καί διοικητικῶς εἰς τήν Νεοημερολο­γιτικήν Ἱεραρχίαν. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν ἐχρησιμοποίησεν ἀκόμη καί «παλαιοη­μερολογίτας» κληρικούς καί λαϊκούς, οἱ ὁποῖοι ὑποκρινόμενοι τούς Γ.Ο.Χ. ἐνήρ­γουν τά σχέδια τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ὡς ἐγκάθετοί του! («Κ.Γ.Ο. Τόμος 42ος 997 Α.Τ. 236 σελ. 230. Ὅρα σχετικῶς καί Κ.Γ.Ο. Ἀπρίλιος 1980 σελ. 11 κ.ἑ.).

 β) Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος

 Τό σημαντικώτερον πρόσωπον, τό ὁποῖον ἀνέλαβεν νά συνεχίση καί ὁλοκληρώση τά δόλια καί ὕπουλα σχέδια τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὑπῆρξεν ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης! Οὗτος, ἐνῶ κατά Μάϊον-Ἰούνιον 1935 καλῶς, Ὀρθο­δόξως καί κανονικῶς ἀπεκήρυξεν τήν Νεοημερολογιτικήν Ἱεραρχίαν ὡς ἐνερ­γεία σχισματικήν καί ἐπέστρεψεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, καλῶς δέ προέβη, μετά τῶν δύο ἑτέρων ἐπισκόπων, καί εἰς χειροτονίας ἐπισκόπων, συγκροτήσαντες οὕτω τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Γ.Ο.Χ.), ὅμως κατόπιν, εὐθύς ὡς εὑρέθη εἰς τήν ἐξορίαν, ἤλλαξεν φρονήματα καί ἀπό ἄλλος νέος «Μᾶρκος Εὐγενικός», ὅπως εἶχεν ἀναδειχθεῖ δι' ὀλίγους δυστυχῶς μόλις μῆνας, μετετράπη διά βίου εἰς νέον «Βησσαρίωνα» τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Ὁ τόσον μεγάλως ὑπηρετήσας τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, πλέον ἀπό τῆς λήξεως τοῦ φθινοπώρου τοῦ 1935, καθίσταται ὁ διώκτης Αὐτῆς! ἐδίωξεν δέ τήν Ἐκκλησίαν μέ πολλούς τρόπους:

 Πρῶτον, ἐπεχείρησε νά παραχαράξη καί νά ἐξαλείψη τήν ἀπό τό 1924 ΟΜΟΛΟ­ΓΙΑΝ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Γ.Ο.Χ.), ἀναβιώσας τήν Νεοημερολογιτικήν θεωρίαν, καθ' ἥν ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία», μέχρι ν' ἀποφανθῆ περί αὐτῆς μία Πανορθόδοξος Σύνοδος, δέν εἶναι «ἐνεργεία σχισματική», οὔτε αἱρετική! Εἶναι δυνατόν, ἔλεγε νά κηρυχθῆ σχισματική ὑπό τῆς μελλούσης νά συνέλθη «Πανορθοδόξου Συνόδου», ἀλλά μέχρι τότε δέν θά εἶναι πράγματι σχισματική ἀλλά μόνον δυνάμει. ὡς ἐκ τούτου ἐκήρυσσεν καί ὡμολόγει τόν Νεοημερολογιτισμόν ὡς «Μητέραν του Ἐκκλησίαν»! Αὐτήν τήν θεωρίαν του ἐξέφραζε μέ τόν ὅρον ὅτι ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία εἶναι δυνάμει καί ὄχι ἐνεργεία σχισματική».

 Δεύτερον, τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν (Γ.Ο.Χ.), ὠνόμαζε «φρουράν», «φύλα­κας» κ.λπ. ὄχι ὅμως Ἐκκλησίαν. Παρά ταῦτα δέν ἐπανῆλθεν εἰς τήν «μητέραν του Ἐκκλησίαν», τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἀλλά ἀπό τοῦ Φθινοπώρου τοῦ 1935 μέχρι καί τοῦ θανάτου του (1955), παρέμεινεν ὑποκρινόμενος τόν παλαιοημερο­λογίτην διά νά ἐλέγχη ἀπό ἀκρότητας τούς Παλαιοημερολογίτας καί διά νά διώκη ἐκ τῶν ἔνδον τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν (Γ.Ο.Χ.).

 Τρίτον, μή δυνηθείς ὁ πρ. Φλωρίνης νά παραχαράξη τήν Ἐκκλησιολογίαν-Ὁμολο­γίαν τῆς Ἐκκλησίας, προεκάλεσεν τό σχίσμα τοῦ 1937, πρός μεγίστην ἱκανοποίη­σιν τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ.

 Τέταρτον, ἐδεσμεύθη ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, νά μήν προβῆ οὔτε νά συνεργήση εἰς χειροτονίας νέων ἐπισκόπων, ἵνα, προϊόντος τοῦ χρόνου, ἐκλείψη ἡ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν (Γ.Ο.Χ.). Δη­λαδή ἤλπιζον καί προσεδόκουν ὅτι μετά μίαν ἤ δύο γενεᾶς θά ἐξέλιπεν εἰς αὐτήν τό ἱερατεῖον καί οὕτω ἐκ τῶν πραγμάτων σύν τῶ χρόνω οἱ Γ.Ο.Χ. θά ἀφω­μοιοῦντο καί ἀπερροφῶντο ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν.

 Πέμπτον, καθ' ὑπόδειξιν πάλιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, ἐπεχείρησεν τό 1950 νά ἁρπάση τάς δύο μεγάλας Ἱεράς Μονάς τῆς Παναγίας τῆς Κερατέας ἀττικῆς καί Μεταμορφώσεως εἰς Κουβαρᾶ Ἀττικῆς καί νά τάς καταστήση κέντρα καί ὄργανα πρός προώθησιν τῶν κακοδοξιῶν του. Τοῦτο ἐπεδίωξεν διότι αἱ δύο αὗται Μοναί ὑπῆρξαν ἀληθῶς ἀπ' ἀρχῆς τό λίκνα καί τά Προπύργια τῆς Ὀρθοδοξίας(*). Αὐτά ἐστήριξαν τόν ἱερόν ἀγῶνα τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων καί διά τοῦτο διέβλεπον ὅτι μέ τήν κατάλυσιν τῶν δύο αὐτῶν Μονῶν θά κατελύετο καί ὁ ἀγών τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 Ἕκτον, ἤδη ἀπό τό 1950 ἐπενόησεν τήν προσβολήν καί διακοπήν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς διά μιᾶς χειροθεσίας τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων κατά τό Η’ Κανόνα τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου!...

 Πρῶτος λοιπόν ὁ Νεοημερολογιτισμός-Οἰκουμενισμός, καί δεύτερος ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος εἶναι, μέχρις ἐδῶ, οἱ δύο μεγάλοι διῶκται τῆς Ὀρθοδοξίας κατά τόν 20όν αἰῶναν. Αἱ κακοδοξίαι καί τό σχίσμα τοῦ τελευταίου μαρτυροῦν ὄχι ἁπλῶς πόσον ἐγγύς εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, ἀλλ' ὅτι ἀπό τό 1933 καί ἰδιαιτέρως ἀπό τό τέλος τοῦ 1935 ἐπεχείρησεν νά εἰσέλθη καί μέσα εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἀποτυχῶν δέ ἔσχισεν τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί μέ τόν τρόπον αὐτόν, ἔπληξεν τό ἱερόν τῆς Ἐκκλησίας ἀγῶνα, ἐνῶ παρέσυρεν εἰς τό σχίσμα χιλιάδες πιστῶν!

 Τελειώσαμε; ΟΧΙ! Τώρα ἀρχίζομεν. Ὁ ἀγών δι' ἡμᾶς τώρα ἀρχίζει! Εἰς τάς ἡμέρας μας ἴσως παραχωρήση ὁ Θεός νά συμβοῦν αὐτά τά ὁποῖα δέν συνέβησαν ἀκόμη. Τά γεγονότα τῆς τελευταίας δεκαετίας τοῦ 20οῦ αἰῶνος εἶναι ἀποκαλυπτικά! Ὁ μέγας διώκτης ἐξῆλθεν ἐξ ἡμῶν τῶν Γ.Ο.Χ.! Δυστυχῶς ὁ πρ. Φλωρίνης ἔχει τούς «διαδόχους» του!...». («Κ.Γ.Ο. Τόμος 42ος 1997 ἀρ. Τ. 236 σελ. 230-232).

 γ) Οἱ πέντε Σχισματικοί πρώην Μητροπολῖται

 Ἔσχατος διώκτης τῆς Ὀρθοδοξίας ποῖος εἶναι; Ὅσον καί ἄν μᾶς πονῆ, ὅσον καί ἄν μᾶς θλίβη, εἶναι ὅμως ἀλήθεια καί πρέπει νά τήν Ὁμολογήσωμεν! Ἔσχατος διώκτης εἶναι τό σχῖσμα τῶν πέντε, εἶναι οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!

 Τό σχίσμα τοῦτο, ἔχει ἀπόλυτον ἐσωτερικήν καί ἐξωτερικήν συνέχειαν καί ἑνότητα πρός τό σχίσμα τοῦ πρώην Φλωρίνης! Οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται κ. Ματθαῖος, κ. Χρυσόστομος, κ. Γρηγόριος, κ. Θεοδόσιος καί κ. Τίτος, (ἀσχέτως ἄν ὡρισμένοι ἐξ αὐτῶν δέν τό συνειδητοποιοῦν, διότι ὡς πιστεύομεν παρεσύρθησαν ὑπό τῶν δύο πρώτων), συνεχίζουν τό κατά τῆς Ἐκκλησίας διωκτικόν ἔργον τοῦ Νεοημερο­λογιτισμοῦ καί τοῦ πρώην Φλωρίνης. Ἀκολουθοῦν ἀπόλυτα εἰς τά χνάρια ἐκεί­νου καί βαδίζουν τόν δρόμον, τόν ὁποῖον ἐχάραξεν καί ἐβάδισε μέχρι τοῦ θα­νάτου του!

 Οἱ πέντε δέν ἐπικαλοῦνται βεβαίως τήν περί «δυνάμει Νεοημερολογιτικοῦ Σχίσμα­τος» θεωρίαν τοῦ πρώην Φλωρίνης, διότι ἀφ' ἑνός, ἐάν εὐθέως ἔλεγον τοιοῦτον τι, δέν θά τούς ἠκολούθει κανείς καί ἀφ' ἑτέρου διότι δέν εἶναι φρόνημα ὅλων αὐτῶν τῶν σχισματοαιρετικῶν. Οὗτοι, προκειμένου νά προσβάλουν τήν Ἐκκλη­σιολογίαν, ἐμεθόδευσαν τήν ἐφαρμογήν τοῦ περί «χειροθεσίας» Σατανικοῦ σχε­δίου τοῦ πρ. Φλωρίνης! Οἱ πέντε, κηρύσσοντες δαιμονιωδῶς τήν περί «κατα­δίκης τῆς χειροθεσίας» προπαγάνδα των θά ἐπετύγχανον νά «ὑποστασιάσουν» τήν ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ «χειροθεσίαν» καί οὕτω οὔτε περί ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, οὔτε περί Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας πλέον θά ἠδύνατο νά γίνη λόγος, διότι ἐξαρτῶντες τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, θά ἐξήρτουν τά πάντα ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, μετά τοῦ ὁποίου ἐκοινώνει καί κοινωνεῖ ἡ Ρωσική Σύνοδος! Προετίμησαν ταύτην τήν βλασφημίαν, (περί καταδίκης τῆς «χειροθεσίας») διότι δέν κατανοεῖται καί δέν συνειδητοποιεῖται εὔκολα ὁ δόλος αὐτῆς ὑπό τῶν ἁπλῶν πιστῶν (κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν), ἐνῶ ὁδηγεῖ εἰς τό ἴδιον ἀποτέλεσμα μέ ἐκεῖνον τοῦ περί «δυνάμει Νεοημερολο­γιτικοῦ Σχίσματος τοῦ 1924», τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου! Οὕτω οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται καί οἱ συνεργάται των, εἰς τήν πραγματικότητα ἀκολουθοῦν ἀπολύτως τήν γραμμήν τοῦ πρώην Φλωρίνης. Συγκεκριμένως, ὁ διωγμός κατά τῆς Ἐκκλησίας, ἐκ μέρους τῶν πέντε, ἐνεργεῖται διά τῆς βλα­σφήμου σκευωρίας-ψεύδους περί δῆθεν «χειροθεσίας» τῶν ἐπισκόπων μας!

 Προπαγανδίζουν προφορικῶς καί γραπτῶς τήν περί «χειροθεσίας» βλασφημίαν, τήν ὁποίαν πρωτίστως ἐπροπαγάνδισεν ὁ νεοημερολογιτισμός(1). Λόγω τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος καί πρός πληρεστέραν κατανόησιν, θά ὁμιλήσωμεν περισσότερον συγκεκριμένα.

 Τήν βλασφημίαν περί «χειροθεσίας» των, οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται, ἐπανέφερον ἀπό τό 1991 εἰς τό προσκήνιον διά τοῦ θεολογικοῦ των συμβούλου Ἱερομ. Εὐθυμίου Ἐπιφανίου τοῦ Κυπρίου, μέ τήν ἀπό 11.10.1991 «Ἐγκύκλιον Ἐπιστολήν» αὐτοῦ. Λέγομεν δέ ὅτι οἱ πέντε ἐνεργοῦν τήν βλασφημίαν περί «χειροθεσίας» διά τῆς ἀνωτέρω ἐγκυκλίου, διότι αὕτη ἐπεδοκιμάσθη καί ἐπεκροτήθη ὑπό τῶν πέντε, ἠρνήθησαν δέ νά καταδικάσουν τήν συγκεκριμένη βλαφημίαν. Ἰδιαιτέρως ὁ κ. Ματθαῖος, καθ' ἡμᾶς, ὁ ἀρχηγός τοῦ σχίσματος, δέν διστάζει νά λέγη ὅτι: «Μετά τήν χειροθεσία μᾶς ἀναγνωρίζουν ὅλοι» καί ὅτι «ἔχει ψηλά πλέον τό κεφάλι»!

 Μέ τήν ἐν λόγω «ἐγκύκλιο», ὄχι μόνον ὁ ὑπογράφων αὐτήν, ἀλλά καί οἱ πέντε, οἱ ὁποῖοι εὐκαίρως ἀκαίρως δηλώνουν ὅτι «καλά τά λέγει ὁ Εὐθύμιος», ἀρνοῦνται δέ νά καταδικάσουν τάς βλασφημίας, ἐπιχειροῦν νά περάσουν ἱερόσυλα ψεύδη ὡς ἀληθῆ, γεγονότα! Ἐν προκειμένω εἰς τήν «ἐγκύκλιον» ταύτην, ἀναφέρεται ρητῶς καί ἀπεριφράστως. «Ἐπειδή, ἀγαπητοί ἀδελφοί, ἠθετήσαμεν τήν τάξιν τῆς Ἐκκλησίας, ἐξεφύγομεν τῆς γραμμῆς πλεύσεως καί παραδόσεως τοῦ ἁγίου Πατρός Κυροῦ Ματθαίου Καρμπαθάκη καί ἐδέχθημεν χειροθεσίαν ἀπό τούς Ρώσους τῆς διασπορᾶς...» καί ἐπαναλαμβάνει εἰς τό ἴδιον κείμενον: «Ἐπταίσαμεν καί διά τοῦτο παιδευόμεθα οὐχί ὡς ἄτομα, ἀλλά ὡς Ἐκκλησία καί ἐξηγοῦμαι ἐφ' ὅσον 1) μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971...». («Ἐγκύκλιος Ἐπιστολή» 11.10.1992 Ἱερομ. Εὐθυμίου Ἐπιφανίου).

 Πρῶτον: Ἰσχυρίζονται ψευδέστατα ὅτι ἠθετήθη ἡ τάξις τῆς Ἐκκλησίας καί «ἐξεφύγομεν τῆς γραμμῆς πλεύσεως...» καί ὅτι «ἐδέχθημεν χειροθεσίαν» καί

 Δεύτερον: «Ἐπταίσαμεν... ὡς Ἐκκλησία» καί ἐπαναλαμβάνει ὅτι «μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971»!

 Οἱ ἀνωτέρω ἰσχυρισμοί, εἶναι ψευδεῖς καί ἀνυπόστατοι, ἐνῶ κρύπτουν καί μεγίστην δολιότητα. Ποία εἶναι αὕτη; Νά γίνη, ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων, ἀφ' ἑνός πιστευτόν τό ψεῦδος ὡς ἀλήθεια καί ἐφ' ὅσον γίνη πιστευτόν, νά ἀναζητηθῆ ἡ διόρθωσις! Δηλαδή κατά τόν κ. Εὐθύμιον καί τούς πέντε σχισματικούς, ἀφοῦ «ἐξεφύγομεν ἐκ τῆς γραμμῆς πλεύσεως» ἀφοῦ «ἡμαρτήσαμεν ὡς Ἐκκλησία» καί ἀφοῦ «μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας» πρέπει νά μετανοήσωμεν καί ἄλλα μέν νά τά διορθώσωμεν, ἄλλα δέ νά τά καταδικάσωμεν! Ἰδού ἡ δολιότης καί ὁ διωγμός ὁ σατανικός κατά τῆς Ἐκκλησίας, διότι:

 1) Ἡ Ἐκκλησία δέν πλανᾶται καί δέν ἁμαρτάνει. Ἡμεῖς ὅμως ὡς ἄνθρωποι, εἴτε λαϊκοί, εἴτε Κληρικοί, ἁμαρτάνομεν, ὅπως ἡμάρτησαν καί ἐβλασφήμησαν καί ὁ κ. Εὐθύμιος καί οἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται! Ἐν προκειμένω ὅμως ἡ Ἐκκλησία οὔτε ἐξέφυγεν τῆς Ὀρθοδοξίας, οὔτε ἐπλανήθη, οὔτε ἡμάρτησεν. Ὅστις ἤθελεν καί νά διανοηθῆ τά τοιαῦτα ἤδη ἐβλασφήμησεν κατά τῆς Ἐκκλησίας καί δή θανασίμως. Οἱ πέντε, ὅμως, οἱ ὁποῖοι πράγματι καί ἐπλανήθησαν καί ἐξέφυγον καί ἐβλασφήμησαν, ἄς μετανοήσουν καί ἄς διορθώσουν ἑαυτούς ὡς ὁρίζει ἡ Ἐκκλησία διά τούς βλάσφημους κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

 2) Τό 1971 δέν ἐδέχθημεν «χειροθεσίαν», ὡς τήν προβάλλει ὁ κ. Εὐθύμιος καί οἱ πέντε, διά τοῦτο καί δέν μᾶς «περιρρέει καμμία ἀνομία περί χειροθεσίας τοῦ 1971». Ἡ δολιότης ἐν προκειμένω, ἐπαναλαμβάνομεν, εὑρίσκεται εἰς τό ὅτι ἐπιδιώκεται νά γίνουν τά ἀνωτέρω ἀποδεκτά καί ἐφ' ὅσον γίνουν, τότε τά ἀνυπόστατα λαμ­βά­νουν «ὑπόστασιν» καί ἀπαιτοῦν, ἄλλα νά διορθωθοῦν, δηλαδή, νά ἐπιστρέ­ψωμεν εἰς τήν «γραμμή πλεύσεως τοῦ Ἁγίου Πατρός», καί ἄλλα νά καταδικά­σωμεν, δηλαδή τήν ἀνομίαν τῆς ἀνυποστάτου «χειροθεσίας»! Ταῦτα ἀποτολ­μούμενα, ἐνῶ εἶναι ἀνύπαρκτα καί ἀνυπόστατα, καθίστανται τρόπον τινά «ὑπαρκτά», καί πάντως τετελειωμένη βλασφημία.........

 Γίνομαι ἄφρων, ἀλλά τολμῶ ἐν Κυρίω νά εἴπω, ὅτι 20 μόλις ἡμέρας μετά τήν κυκλοφορίαν αὐτῆς τῆς βλασφήμου «ἐγκυκλίου ἐπιστολῆς» κατηγγείλαμεν ὅλα αὐτά ἐνώπιον ὅλου τοῦ Κλήρου! ἀποτέλεσμα; Νά μᾶς κηρύξη ὁ μηχανισμός τῶν κ.κ. Ματθαίου καί Χρυσοστόμου «εἰκονομάχον» καί μάλιστα ὡς «ἀρχηγόν τῶν Νεοεικονομάχων»! Δέν τά κατηγγείλαμεν ὅμως μόνον προφορικῶς, ἀλλά ἕν ἔτος ἀργότερον καί γραπτῶς! Ἀποτέλεσμα; Νά μᾶς κάνουν μήνυσιν! Τά εἴπομεν ἐκ νέου καί ἐνώπιον τῆς Συνόδου τό ἑπόμενον πάλιν ἔτος, τόν Ὀκτώβριον τοῦ 1993. Ἀποτέλεσμα; Νά μᾶς «ἀφορίση» ὁ ὑπέρμαχος τῆς «χειροθεσίας», καί ἡγέτης τοῦ σχίσματος καί ἐπίδοξος καταληψίας, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας, ὁ κ. Ματθαῖος Μακρῆς!..........».

 Θά κλείσω αὐτή τήν ὁμιλία μου ἀπόψε, ἀφοῦ διευκρινίσω ὅτι δέν ὡμίλησα ἐθιμοτυπι­κῶς, οὔτε δι' ἄλλον τινά λόγον. Ὡς Ὀρθόδοξος Χριστιανός ἐντεταλμένος παρά τῆς Α.Μ. τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί Πατρός ἡμῶν κ. Ἀνδρέου ὡμίλησα, ἔχων ἕνα μόνον κριτήριον καί ἕνα μόνον σκοπόν: Εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Θεσσαλονίκης σήμερον, Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας, νά συνειδητοποιήσωμεν τήν ἔννοιαν τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί τούς πραγματικούς καί ἀναμφισβη­τήτους διώκτας Αὐτῆς κατά τόν 20όν αἰῶνα καί νά προσευχηθῶμεν δι' αὐτούς νά ἐπιστρέψουν μέ εἰλικρινῆ μετάνοιαν, δι' ἡμᾶς δέ νά μισήσωμεν τά πονηρά αὐτῶν ἔργα καί νά τά πολεμήσωμεν μέχρις ἐσχάτης μας ἀναπνοῆς, δοξάζοντες Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα Ὁμοούσιον καί Ἀχώριστον. Ἀμήν. («Κ.Γ.Ο.» Τόμος 1977 Α.Τ. 237 Ὀκτωβρ. σελ. 261-267).

 * * *

 Δέν ἦτο ὅμως μόνον ἡ ὁμιλία ἐκείνη, ἡ ὁποία ἠνώχλησεν καί παρεκώλυσεν τά καταχθόνια σχέδια τοῦ Φλωρινικοῦ Κέντρου καί τῶν ἡμετέρων! Τά μᾶλλα ἠνώχλησαν καί τό ΜΗΝΥΜΑ τοῦ τότε Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, ἀλλά καί ἡ «ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ», ἡ ὁποία διεκηρύχθη ὑπό τῶν μεγάλων συνάξεων τῶν Ἀθηνῶν καί τῆς Θεσσαλονίκης κατά τήν ἰδίαν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας. Παραθέτομεν ὡρισμένα ἀποσπάσματα ἐξ ἀμφοτέρων τῶν ἱστορικῶν Κειμένων:

ΕΚ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ

 «....................................................................................................................................................

Πατέρες καί ἀδελφοί,

 Ὁ γέρων ἀρχιεπίσκοπος εἶναι βαθύτατα περίλυπος, διότι ἐπείσθημεν πλέον ὅτι οἱ πρωταίτιοι τῶν σκανδάλων καί τοῦ σχίσματος τοῦ 1995 δέν εἶναι ἐλεύθεροι ἐν Χριστῶ. Διότι ἐκ τῶν πραγμάτων προκύπτει ὅτι εἶναι δέσμιοι κάποιων δυνά­μεων, διά τοῦτο καί εἶναι ἀνάλγητοι παντελῶς πρό τοῦ αἱμάσσοντος ἐκ τοῦ σχίσματός των Σώματος τῆς Ἐκκλησίας. Περιμένομεν νά μᾶς διαψεύσουν ἀποδεικνύοντες δι' ἔργων ἀγάπης καί ἀληθείας ὅτι εἶναι ἐλεύθεροι ἐν Χριστῶ. Θέλομεν νά μᾶς διαψεύσουν ἀνταποκρινόμενοι εἰς τάς πολλάς μας προσκλήσεις νά σταματήση ἡ παγίωσις τοῦ σχίσματός των καί νά ἐπανέλθουν καλῶς ἐκεῖθεν ὅθεν ἐξῆλθον κακῶς. Νά κηρύξουν ἀπερίφραστα τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιο­λογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, νά ἀποκηρύξουν τάς περί «χειρο­θεσίας» βλασφημίας, νά παραμείνουν εἰς τήν ὑπ' ἀριθμ. 2566/23.1.1992 Ποιμαντ­ορικήν ἐγκύκλιον καί νά ἀφήσουν τούς δογματισμούς τῆς λεγομένης «Β’ ἐγκυ­κλίου» των, διά τῆς ὁποίας κατεστάθησαν πολλαπλῶς βλάσφημοι...

 Παρά ταῦτα ἄν πιστεύουν, ὅτι δέν προεκάλεσαν αὐτοί τό σχίσμα καί δέν εὐθύνονται δι' αὐτό, τότε ἡ εὐθύνη τους εἶναι μεγαλυτέρα, διότι ἀρνοῦνται τήν θεραπείαν ἑνός σχίσματος μέ ὁποιαδήποτε κατά Θεόν θυσίαν. Τούς ἀληθινά Ὀρθοδόξους ἀρχιερεῖς τό σχίσμα εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, (διά τό ὁποῖον δέν εὐθύνονται), τούς θλίβει καί τούς πιέζει, ἀγωνιοῦν δέ διά τήν θεραπείαν του περισσότερον ἀπό ἐκείνους πού τό διέπραξαν.

 Δυστυχῶς, Πατέρες καί ἀδελφοί, τό γεγονός, ὅτι οἱ πέντε κατά τρόπον ἀήθη προσπαθοῦν νά ἀποποιηθοῦν τήν εὐθύνην τοῦ σχίσματος, ἐνῶ ἀρνοῦνται νά ἀνταποκριθοῦν εἰς τήν θεραπείαν του, δέν ἀφήνει ἀπολύτως καμμίαν ἀμφι­βολίαν ὅτι καί διέπραξαν τό σχίσμα καί θέλουν νά παραμείνη καί νά παγιωθῆ, διότι ἐξυπηρετεῖ τόν Νεοημερολογιτισμόν-Οἰκουμενισμόν, ὑπό τοῦ ὁποίου προκύπτει, ὅτι ἐδεσμεύθησαν». (Αὐτόθι σελ. 77-78)............

ΕΚ ΤΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΩΣ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ

 «....................................................................................................................................................

 Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀπό τό 1924 ὑπάρχει καί ἐκπροσωπεῖται ὑπό τοῦ πιστοῦ Κλήρου καί λαοῦ, ὁ ὁποῖος τό 1924 δέν ἀπεδέχθη τόν Νεοημερο­λογιτισμόν καί δέν συνεμμίγει μέ τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παραμείνας ἑδραῖος καί ἀμετακίνητος ἐπί τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί τῆς ἐν γένει παραδοθείσης Πίστεως ὑπέρ ἧς ἀγωνίζεται.

 Πιστεύομεν, Ὁμολογοῦμεν καί Κηρύσσομεν ὅτι ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀπό τό 1924 καί μετά εἶναι ἡ ἀδιάκοπος συνέχεια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Αὕτη εἶναι ὁ πιστός θεμεταφύλαξ τῆς ΠΑΡΑΔΟΘΕΙΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙ­ΚΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ, ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, καί τηρεῖ ΑΠΑΡΑΣΑΛΕΥΤΩΣ ΤΟΥΣ ΘΕΙΟΥΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΑΣ.

 Οἱ μεγάλοι διῶκται κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας: Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, Σπυρίδων Βλάχος κ.λπ. μετῆλθον κάθε μέσον βίας, δόλου καί συσκοτίσεως τῆς Ἱστορικῆς Κανονικῆς καί θεολογικῆς ἀληθείας, συκοφαντίας καί προπαγάνδας διά νά τήν διαλύσουν, μή δυνηθέντες ὅμως προεκάλεσαν δεινήν σχισματοαίρεσιν διά τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη. Τό σχίσμα εἰς τό Σῶμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὑπό τοῦ πρώην Φλω­ρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη, ἐκκινεῖ ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὅστις ἀφοῦ δέν κατώρθωσε διά τοῦ πρώην Φλωρίνης νά ἐξαλείψη ἤ νά προσβάλη καί νά ἀποχρωματίση τήν ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ-ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καλύπτων οὕτω τόν Νεοημερολογιτισμόν, προεκάλεσε τό γνωστόν Φλωρινικόν Σχίσμα, ὥστε οὕτω νά πλήξη τήν Ἐκκλησίαν.

 Διά τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου ὁ Νεοημερολογιτισμός διενοήθη καί ἐπεχεί­ρησεν:

 1) Νά ὑπαγάγη τούς Γ.Ο.Χ. εἰς τόν ὑπ' αὐτοῦ Πνευματικόν καί Διοικητικόν ἔλεγχον, μέ σκοπόν τήν σύν τῶ χρόνω ἀφομοίωσίν των ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ. Εἰς τοῦτο τά μέγιστα θά συνετέλει ἐάν αἱ δύο μεγάλαι ἱεραί Μοναί τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., τῆς Παναγίας εἰς Κερατέαν Ἀττικῆς καί Μεταμορφώσεως εἰς Κουβαρᾶν, περιήρχοντο ὑπό τόν ἔλεγχον τοῦ πρώην Φλωρίνης.

 2) Νά ἐκλείψη ἡ Ἀποστολική Διαδοχή διά τῆς μή χειροτονίας ἐπισκόπων εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν (Γ.Ο.Χ.) ἤ διά τῆς ἐξαρτήσεως τῆς ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τοῦ Κλήρου Αὐτῆς, ἀπό τόν Νεοημερολογιτισμόν. Διά τοῦτο κατά τήν 20ετῆ παραμονήν του εἰς τόν «Παλαιοημερολογιτισμόν» ὁ πρώην Φλωρίνης δέν προέβη εἰς χειροτονίας ἐπισκόπων.

 Ἀλλά καί μετά τόν θάνατον αὐτοῦ ὁ Οἰκουμενισμός-Νεοημερολογιτισμός δέν ἔπαυσεν νά ἀνευρίσκη καί νά ἐφαρμόζη νέας μεθόδους κατά τῆς Γνησίας Ὀρθο­δόξου Ἐκκλησίας. ὁ κατακερματισμός τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως εἰς ἀνεξαρ­τήτους ὁμάδας καί ὁ ὑπ' αὐτῶν εὐτελισμός τῶν ἱερῶν Ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν, ἑκάστη τῶν ὁποίων αὐτοχρίζεται «Ἐκκλησία», «Σύνοδος», «Ἀρχιεπίσκοπος», «Ἐπίσκοπος» κ.λπ. ἦτο καί παραμένει ἕν ἰσχυρόν καί ἀποτελεσματικόν μέσον πλήξεως τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 Ὁ Οἰκουμενισμός ἐπί 70 ὁλόκληρα ἔτη δέν ἠδυνήθη παρά τάς μεθοδεύσεις του, νά ἐπιτύχη τήν παραχάραξιν τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθο­δόξου Ἐκκλησίας, οὔτε τήν προσβολήν καί διακοπήν τῆς Γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν Ἐπισκόπων Αὐτῆς, οὔτε καί τήν ἑνότητα τοῦ σώματος Αὐτῆς... Ὅσα ὅμως δέν ἐπέτυχεν ὁ ἴδιος, ἤδη κατά τήν τελευταίαν δεκαετίαν ἐπιχειρεῖ νά τά πραγματοποιήση διά προσώπων, τά ὁποῖα ἵσταντο ὑψηλά εἰς τήν ἱεραρχίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας...

 Τό κίνημα τοῦτο τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, τό ὁποῖον ἐνεργοποιήθη συγκε­καλυμένως ἀπό τό 1990 καί ἀπεκαλύφθη πλήρως τό 1995, ὡς προκύπτει ἐκ τῶν ἔργων των, ἔχει ἀδιάρρηκτον τήν συνέχειαν τῶν κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στόχων τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Σπυρίδωνος Βλάχου καί πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Τό κίνημα τοῦτο, μέ ἀφάνταστον δολιότητα, (ἡ ὁποία ἐξασφαλίζει τήν δυσδιακριτότητα τῶν στόχων του, ἀλλά καί ἕνα ἰσχυρό διά τούς ἰδίους ἄλλοθι), ἔχει τούς ἰδίους καί μείζονας σκοπούς τούς ὁποίους εἶχεν ὁ πρώην Φλωρίνης:

 α) Τήν ὑπαγωγήν τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ὑπό τόν Νεοημερολο­γιτισμόν-Οἰκουμενισμόν μέσω τοῦ Πατριαρχείου ἱεροσολύμων καί τόν ἀποχρω­ματισμόν καί ἐγκατάλειψιν τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθο­δόξου Ἐκκλησίας (Γ.Ο.Χ.).

 β) Τήν προσβολήν τῆς ἀδιακόπου, Κανονικῆς καί Γνησίας Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, διά τῶν περί «χειροθεσίας» ψευδῶν, δολίων, ἀλλά καί βλασφήμων ἰσχυρισμῶν, ἐνῶ παραλλήλως κατά τό πρότυπον τοῦ πρώην Φλωρίνης τήν ἄρνησιν χειροτονίας ἐπισκόπων καί δή θεολόγων.

 γ) Ὡς προϋπόθεσις ἐφαρμογῆς τοῦ ὅλου σχεδίου ἐτέθη ἡ ὑπό τοῦ πρώτου ὑφαρπαγή τῶν δύο ἱστορικῶν Μονῶν, αἱ ὁποῖαι ὑπῆρξαν τά λίκνα, ἀλλά καί τά προπύργια τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Γ.Ο.Χ.) καί ἡ μετατροπή αὐτῶν εἰς κέντρα Οἰκουμενιστικῆς παλαιοημερολογιτικῆς ΟΥΝΙΑΣ.

 δ) Αἱ τυχόν ὑπό οἱωνδήποτε ἀντιδράσεις εἰς τά σχέδια τῶν πρώην Ἀττικῆς Ματθαίου καί πρώην Θεσσαλονίκης Χρυσοστόμου, τά ὁποῖα ὡς εἴπομεν εἶναι σχέδια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ-Νεοημερολογιτισμοῦ, θά ἀντιμετωπίζοντο, ὅσον «ὑψηλά καί ἄν εὑρίσκοντο» οἱ ἀντιδρῶντες, μέ τήν συστηματικήν «Γκαιμπελιστικήν» φαιάν προπαγάνδαν, συκοφαντίας καί ἐν τέλει μέ τήν ἀνατροπήν καί ἀπομάκρυνσιν τῶν ἀντιδρώντων ἐξ οἱασδήποτε Ἐκκλησιαστικῆς θέσεως καί ἄν εὑρίσκοντο.

 Τό ἐν λόγω κίνημα ὡς κίνημα καθαρῶς Ἐκκλησιομάχον, ἦτο ἐκ τῶν προτέρων καταδικασμένον νά ἀποτύχη ὅπως καί ἀπέτυχεν εἰς ὅλους τούς καταχθονίους στόχους του, διότι ἀκριβῶς ἦτο καί εἶναι Ἐκκλησιομάχον...». («Κ.Γ.Ο.» Τόμος 1997 Α.Τ. 231 Μάρτιος σελ. 81-84).

Κατόπιν αὐτῶν, ἤτοι, τῆς ΟΜΙΛΙΑΣ μας, τοῦ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ τοῦ ἀρχιεπισκόπου καί τῆς ΔΙΑΚΗΡΥΘΕΙΣΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, ἐλήφθη ἀπόφασις ἤ θά παύσουν τά περί Ὁμολογίας, ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί πρό πάντων νά καταφέρωνται κατά τοῦ πρ. Φλωρίνης, δηλαδή ὡς μᾶς διεμήνυον διά τοῦ Μοναχοῦ Μαξίμου «θά τά βροῦμε ὅλα ἀρκεῖ ὁ κ. Γκουτζίδης νά ρίψη ὀλίγον νερό στό κρασί του»! Ὁ «οἶνος» ὅμως ἔμεινεν ἄκρατος καί αὐτό ἐσήμανε ἐδῶ καί τώρα νά «δολο­φονηθῆ» ὁ Θεολόγος, ἐνῶ παραλλήλως ἡ προδοσία προωθεῖτο μέ τόν δῆθεν Θεολογικόν Διάλογον.

Εἰς τό ἑπόμενον ἡ ἀπαρχή καί ἐξέλιξις τῆς Σκευωρίας ἀλλά καί ἔλεγχος καί ἀνατροπή τῶν κακοήθων ψευδῶν καί συκοφαντιῶν!

 (Συνεχίζεται)

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (*) ἐάν τινές διαφωνοῦν ἤ ἔχουν ἀπορίας εὐχαρίστως νά μᾶς γράψουν διά νά τάς λάβωμεν ὑπ' ὄψιν καί ἄν χρειασθῆ νά ἀπαντήσωμεν μέ ἀγάπην πρός οἰκοδομήν.

 (*) Ἄλλο εἶναι ἡ Ἐκκλησία ὡς μυστήριον, ἄλλο ὁ Ναός ὡς οἰκοδόμημα, καί ἄλλο αἱ θρησκευτικαί ὀργανώσεις τάς ὁποίας διακρίνει νοσηρά, νοησιαρχική καί ὀρθολογιστική θρη­σκευτικότης.

 (**) Ἀγαπητέ Σεβαστιανέ, ἰδού ἡ διατύπωσίς μας, τήν ὁποίαν κατέστησαν τά ὄργανα τοῦ Πονηροῦ ὡς «Ἐπίμαχον», ἀναγκαζόμεθα δέ νά τήν θέσωμεν καί ὑπό τήν κρίσιν σας τήν Θεολογικήν καί πάντως Τριαδολογικήν καί Ἐκκλησιολογικήν. Τό ὅτι αὕτη ἡ διατύπωσίς μας ἠδύνατο νά ἦτο καλύτερα καί νά ἐτονίζετο ὅτι ἡ ἑνότης καί κοινωνία τοῦ ἑνός καί Τριαδικοῦ Θεοῦ νοεῖται καί κηρύσσεται ἐν τῆ μία Θεία Φύσει καί Οὐσία, τῶν ἰδιαιτέρων ἰδιωμάτων τῶν τριῶν Θείων Προσώπων-Ὑποστάσεων μή συγχεομένων, δέν χωρεῖ ἀμφιβο­λίαν. Ἡμεῖς ὅμως ὅτε ὡμιλούσαμεν ἀπό τοῦ βήματος, δέν συνετάσσομεν Δογματικόν ἐγχειρί­διον, οὔτε ἐφανταζόμεθα τήν σκευωρίαν των! Δέν θά ἠδύνατο νά τούς κατακρίνη οὐδείς ἄν ὑπεδεικνύετο ὑπό τῶν κατηγόρων μας, ὅπως τούς ἐζητήθη, κάποια βελτίωσις τῆς διατυπώσεως, ἐπειδή ὅμως δέν ἦτο αὐτός ὁ σκοπός των, ἀλλά νά σκευωρήσουν καί πάντως μέ σαθράν σκευωρίαν, δέν ἐτόλμησαν νά ἔλθουν ἐπί τῆς οὐσίας!...

 (*) Σημείωσις ἐπίκαιρος: Δυστυχῶς αὐτάς τάς δύο Ἱεράς Μονάς, αὐτά τά λίκνα καί προπύργια τῆς Ὀρθοδοξίας τά μετέτρεψαν εἰς καπνίζοντα ἐρείπια ἡ «δυναστεία» τῶν ἕξ (6) ἀδελφῶν Τσακίρογλου!...

 (1) Ὅρα Ἐλευθερίου Γκουτζίδη «Ἔλεγχος καί Ἀνατροπή τῆς διδακτορικῆς διατριβῆς τοῦ "Δημητριάδος" Παρασκευαΐδη» Ἀθήνα 1984 σελ. 144 κ.ἑ.



ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011