ΤΕΥΧΟΣ 197
Μάρτιος - Ἀπρίλιος 2011
"ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ.Ι.ΔΗ"

Τοῦ Θεολόγου ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΧΡ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ
 
(16ον)
Η ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ
ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ
(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Ἰανουαρίου-Φεβρουαρίου 2011 σελ. 37-50)
ΠΕΡΙ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ»

Δέν παραλείπει ὁ κ. Παρασκευαΐδης νά ἐπικαλεσθῆ καί τό ἔτος 1971, διά τό ὁποῖον γράφει:

 «Λίαν σημαντικόν γεγονός διά τήν παράταξιν ταύτην συνέβη κατά Σεπτέμ­βριον-Ὀκτώβριον τοῦ 1971, ὅτε οἱ «Κορίνθου» Κάλλιστος καί «Κιτίου» ἐπιφάνιος μετά τοῦ πρωτοσυγκέλλου Εὐγεν. Τόμπρου μετέβησαν εἰς Η.Π.Α., πρός ἐπίσκε­ψιν τῶν ἐκεῖ ἑδρευόντων ἐπισκόπων τῆς ρωσικῆς ὑπερορίου Ἐκκλησίας τοῦ Μη­τροπολίτου Φιλαρέτου κατόπιν προσκλήσεως αὐτῶν, μεθ' ὦν καί συνελειτούρ­γησαν καί ἐχειροθετήθησαν «ἀδιαφοροῦντες διά τό παιζόμενον θέατρον εἰς βά­ρος τῆς ὅλης θεολογικῆς ἐμφανίσεως καί προβολῆς τοῦ ἀγῶνος» (σελ. 341).

 Καί ἐν σελίδι 436 γράφει: «...ἀφοῦ ἐπί ἔτη ἐμάχοντο διά νά ἐποδείξωσι κακο­νικάς τάς ἀθέσμους χειροτονίας των, αἰφνιδίως, ἀναγνωρίσαντες τό ἐλάττωμα αὐτῶν, ἔσπευσαν εἰς Ἀμερικήν καί, ὡς πιστεύουσι, διώρθωσαν τήν ἀντικανο­νι­κότητα δι' ἄλλης παρανομίας. Πότε λοιπόν εἶχον δίκαιον ὡς πρός τήν ἐγκυρό­τητα τῶν χειροτονιῶν των, πρό ἤ μετά τό εἰς ἀμερικήν ταξείδιόν των;... Ἐπί πλέον ἐκήρυξαν ὅλην τήν Ὀρθοδοξίαν κακόδοξον καί αἱρετικήν, ἀλλά κατέ­φυγον πρός διόρθωσιν τῶν εἰς τάς χειροτονίας των κενῶν εἰς τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον, κοινωνοῦντα τότε ταῖς νεοημερολογιτικαῖς Ἐκκλησίαις.

 Καί ἐνταῦθα παραποιεῖ τήν ἀλήθειαν, ἡ ὁποία ἔχει οὕτω: ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. πάντοτε ὡμολόγησεν τήν ἐγκυρότητα τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1948 καί οὐδέποτε ἠμφεσβήτησε τήν Ἀποστολικήν της Διαδοχήν.

Τό ἀληθές ἐν προκειμένω εἶναι ὅτι κατόπιν προσκλήσεως τῆς ὑπό τόν Μη­τροπολίτην Φιλάρετον ὑπερορίου Ρωσικῆς Συνόδου, ἐξαρχία τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀποτελουμένη ἐκ τῶν Μητροπολιτῶν Κορινθίας κ. Καλ­λίστου καί Κιτίου κ. Ἐπιφανίου καί τοῦ Πρωθιερέως π. Εὐγενίου Τόμπρου, με­τέ­βη εἰς ἀμερικήν καί συνηντήθη μετά τῆς ἐν διασπορᾶ ὑπό τόν Φιλάρετον Ρωσι­κῆς Συνόδου(48). Ἡ ἐξαρχία εἶχεν ὡς ἀντικείμενον τήν ἐν τῆ πίστει ἑνότητα μετά τῆς ὑπερορίου Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, καί ταύτης ἐπιτυγχανομένης νά ἐπιδιωχθῆ ἡ ἑνότης καί ἐν Ἑλλάδι τῆς παρατάξεως τοῦ κ. Αὐξεντίου, ἡ ὁποία ἤδη ἦτο εἰς πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου.

 Ἡ ἐξαρχία ἡμῶν, ἀφοῦ ἐν Συνόδω ἐξέθεσεν τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν τῆς ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρός τήν Ρωσικήν Σύ­νοδον καί ἀφοῦ ἐγένετο ὑπό τῶν Ρώσων ἐπισκόπων δεκτή ἡ Ὁμολογία αὕτη, κα­τόπιν ἦλθεν εἰς πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Δια­σπο­ρᾶς, καί τότε (ἡ ἐξαρχία ἡμῶν) ἐζήτησεν νά ἀποφανθῆ ἡ Σύνοδος ἐκείνη καί ἐπί τοῦ θέματος τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας, ἵνα κατόπιν δοθῆ ἀπάντησις καί εἰς τήν βλάσφημον θεωρίαν τῆς Φλωρινικῆς-Ἀκακιακῆς Παρατάξεως καί τῶν νεο­η­με­ρολογιτῶν, κατά τήν ὁποίαν οἱ ὑφ' ἑνός χειροτονηθέντες «δέν εἶναι ἀρ­χιε­ρεῖς».

 Ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων, παρά τάς πιέσεις καί τάς φαύλας παρασκηνιακάς ἐνεργείας τρίτων, δέν ὑπέκυψεν ἀλλ' ἀπεφάνθη ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος δέν ἠμάρτησεν τό 1948 χειροτονήσας μόνος του, χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἔχουσα ὅμως ὑπ' ὄψιν τάς κακοτροπίας τῶν περί τόν κ. Αὐξέντιον Φλωρινικῶν καί ἵνα μή ἐμποδισθῆ ἡ ἕνωσις, προέβη καί εἰς χειροθεσίαν, δι' ἧς ὅμως οὐδόλως ἐθίγετο τό μυστήριον τῆς χειροτονίας ἀλλ' ἁπλῶς ἦρεν τήν τυπικήν παράβασιν, ἵνα μή εὑρεθῆ τις ἐκ τῶν Αὐξεντιανῶν νά προβάλη τοῦ λοιποῦ ἀντίρρησιν διά τήν ἕνω­σιν τῶν Παλαιοημερολογιτῶν τῆς Ἑλλάδος, προφασιζόμενος τήν ὑφ' ἑνός χειρο­τονίαν τοῦ 1948. Δηλαδή ἡ λεγόμενη «χειροθεσία» ὑπό μέν τῶν Φλωρινικῶν ἐπε­διώκετο κατά τόν Η΄ κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς τόν ἀφορῶντα εἰς τούς Σχι­σματικούς, ἐνῶ ἐν προκειμένω (ἡ λεγομένη «χειροθεσία»), ἦτο ἐπίθεσις χειρῶν ὡς ἐπί ἐξομολογουμένων, οὐδόλως θιγούσης τό δογματικόν χαρακτῆρα τῶν χειροτονιῶν τοῦ τε 1935 καί ἰδιαιτέρως τοῦ 1948.

Εἰς τήν σχετικήν ἀπόφασίν της ἡ Ρωσική Σύνοδος λέγει. «Εἶναι φανερόν, ὅτι οἱ Παλαιοημερολογῖται οἱ ἡγούμενοι ὑπό τῆς Ἱεραρχίας, ἥτις προέρχεται ἐκ τῶν τοῦ Ματθαίου χειροτονιῶν, οὐδόλως δύνανται νά συγκριθοῦν μετά τῶν σχισματικῶν Δονατιστῶν καί Νοβατιανῶν, δέν ἡμάρτησαν κατά τῆς Ὀρθοδοξίας δογματικῶς, ἀλλ' ἐν τῶ ζήλω των, ὅπως διαφυλάξουν αὐτήν παρεβίασαν τήν ἱεραρχικήν τάξιν, ὅταν ὁ Ἐπίσκοπος Ματθαῖος ἐχειροτόνησεν Ἐπίσκοπον μόνος».

 Ὡσαύτως, ἡ ἰδία Σύνοδος ἐδήλωσεν κατ' ἐπανάληψιν, ὅτι ἡ Πρᾶξις ἐκείνη τῆς χειροθεσίας «ἐγένετο ὅλως τυπικῶς εὐλογίας χάριν, καί ἄνευ ὑπάρξεως οὐσια­στι­κοῦ τινος λόγου ἤ ἀνάγκης»(49).

 Ἐπίσης κατά ἐπανειλημμένας ρητάς δηλώσεις τῆς ἐν λόγω Συνόδου καί τοῦ προ­καθημένου αὐτῆς ἡ χειροθεσία ἐκείνη ἐπεῖχε θέσιν «συγχωρητικῆς εὐχῆς»(50), καί ἐ­γένετο «εὐλογίας χάριν»(51).

 Ἐξ ἀφορμῆς λοιπόν αὐτῆς τῆς λεγομένης «χειροθεσίας» τοῦ 1971, οἱ ἐπίβου­λοι τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ὡς καί ὁ κ. Παρασκευαΐδης, ἐχάλκευσαν τάς κα­τηγορίας:

 α) Ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. ἐξετέθη ἐκ τῆς κοινωνίας της μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐν ἀντιθέσει πρός τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. ἀνεγνώριζε τάς Νεοημερολογιτικάς Ἐκκλησίας καί εἶχεν πνευματικήν κοινωνίαν μετ' αὐτῶν, καί

 β) Δεχθεῖσα ἡ Ἱερά Σύνοδος τήν «χειροθεσίαν» ὡμολόγησεν ὅτι δέν εἶχεν πλήρη τήν χειροτονίαν.

Ἤδη ἀπό τό 1974 ἐδόθησαν ἐπίσημοι ἀπαντήσεις καί αἱ χαλκευθεῖσαι κατη­γο­ρίαι ἀπεκαλύφθησαν, εἰς τούς ἀγνοοῦντας, ὡς ὅλως ἀνυπόστατοι. Ἤδη ἀπό τό 1974 δηλοῦται ἐπισήμως ὅτι ἡ πνευματική κοινωνία μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἐγένετο:

 α) «Ἀφοῦ ἀνεγνώσθη εἰς ἐπήκοον τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων ἐπισκόπων ἡ «Ἔκθε­σις Πίστεως» τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας καί μόνον, ἀφοῦ ὁμοθυμαδόν καί διά βοῆς ὡμολόγησαν καί ἠσπάσθησαν οἱ Ρῶσοι τήν Ὁμολογίαν τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Πί­στεως καί β) ἀφοῦ ὑπεσχέθησαν ὅτι θά ἀποστείλουν καί γραπτήν τοιαύτην καί ἀφοῦ οὕτω ἡνώθησαν μεθ' ἡμῶν, «ἐν τῶ αὐτῶ νοΐ καί τῆ αὐτῆ γνώμη» καί ἐκέρδισεν αὐ­τούς ὁ Χριστός, δηλαδή ἀφοῦ ἐκερδήθη τό μεῖζον ἤτοι ἡ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία, ὅπως ἐπιτάσσουν οἱ θεῖοι καί Ἱεροί Κανόνες καί μαζί μέ αὐτήν καί ἡ ἀναγνώρισις τοῦ Ὀρθοδόξου καί ἐγκύρου τῆς ἀρχιερωσύνης τῶν ἡμετέρων ἀρχιερέων, θά ἦτο τάχα, σπουδαῖον ἐάν οἱ ἡμέτεροι ἀρχιερεῖς ἐδείκνυον τήν ὀφειλομένην χριστιανικήν καί φι­λάδελφον ταπείνωσιν καί ἀπεδέχοντο τήν ὅλως Τυπικήν καί οὐχί οὐσιαστικήν πλήρωσιν τῶν ἐξωτερικῶν τύπων τῆς χειροθεσίας;

Οἱ ἡμέτεροι ἀρχιερεῖς εἶχον τήν ἀρχιερωσύνην πλήρη καί τελείαν ἀπ' αὐτῆς τῆς στιγμῆς τῆς χειροτονίας των καί δέν ἔλειπεν ἀπ' αὐτῆς τίποτα, χαρισματικῶς καί δο­γματικῶς, δηλαδή ἐκέκτηντο ἅπαν τό πλήρωμα τῆς ἀρχιερωσύνης, εἶχον καί ἔχουν τήν ἀρχιερωσύνην πλήρη καί ἐνεργόν, οἱ δέ Ρῶσοι, δέν συνεπλήρωσαν τήν ἀρχιε­ρω­σύνην των, οὔτε προσέθηκαν τίποτε, ἀλλ' ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΑΝ τήν ἤδη ὑπάρχουσαν ἀρ­χιερωσύνην καί οὐχί ἀνύπαρκτον τοιαύτην, ἡ δέ γενομένην χειροθεσία, οὐδέν ἄλλο ἦτο, εἰ μή, ἡ ἐκτέλεσις ἑνός τύπου ἐξωτερικοῦ καί τοῦτο, οὐχί δι' ἄλλον λόγον, ἀλλά διά νά φραγοῦν τά ἀπύλωτα στόματα τῶν «ἔκπαλαι εἰς τοῦτο τό κρῖμα προγε­γραμ­μένων» καί ἀεί ἀντιλεγόντων καί ἀνθισταμένων τῆ ἀληθεία Φλωρινοαυξεν­τιανῶν, διά νά ἀφαιρεθῆ ἀπ' αὐτῶν ἕνα ἐπιχείρημα καί ἵνα ἐνδείξωνται τήν εἰς ἀληθεῖς καί ὄντως Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς καί Ποιμένας ἁρμόζουσαν ταπείνωσιν, διαλλακτικότητα καί φιλάδελφον πρός ἕνωσιν γνώμην...». (Ἀρχιεπισκό­που κ. Ἀν­δρέου «Ἀποκατάστασις τῆς Ἀληθείας», Ἀθῆναι 1974, σελ. 24-25).

 Ἐπίσης εἰς τά Πρακτικά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, ὑπογραμμίζονται τά κάτωθι ἐξ αἰτίας πάντοτε τῶν τοιούτων ἰσχυρισμῶν: «...ἡ χειροθεσία ἐγένετο δεκτή ὑπό τήν ρητήν διαβεβαίωσιν τῆς ἐξαρχίας, ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη τήν Ἐκκλησιολογίαν-Ὁμολογίαν Πίστεως καί ὅτι ἡ χειροθεσία ἀποτελεῖ ἁπλῆν εὐλογίαν-συγχωρητικήν εὐχήν, ὡς μία ἐξωτερική τυπική πρᾶξις, ἐπί τῶ σκοπῶ τῆς ἑνώσεως καί τῆς εὐοδώσεως τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος τῆς Ἐκκλησίας...». (Β΄ Πρᾶξις Ἱερᾶς Συνόδου Ἱεραρχίας, 19.8.1981).

 Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Ἐκεῖνο ὅμως, τό ὁποῖον δέν ἔπρεπε νά ἀποσιωπήση ὁ κ. Παρασκευαΐδης, εἶναι ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διέκοψεν τήν κοινωνίαν με­τά τῆς ὑπερορίου ἐν Διασπορᾶ Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, διότι ἀκριβῶς ἡ Ρωσική Σύνοδος δέν ἐτήρησεν τήν Ὁμολογίαν, ἀλλ' ἐσυνέχισεν καί μετά τό 1971, νά κοι­νωνῆ μετά τῶν Καινοτόμων Νεοημερολογιτῶν-Οἰκουμενιστῶν, παρά τήν κατά τό ἔτος ἐκεῖνο, ἐν Συνόδω, Ὁμολογίαν της «ὅτι ἀποδέχεται τήν Ὁμολογίαν-Ἐκ­κλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Γ.Ο.Χ.)»!

 Ἡ διακοπή κοινωνίας μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία οὐδόλως ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν τό γεγονός τῆς ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ἀναγνω­ρί­σεως τῶν χειροτονιῶν, παρ' ὅτι τινές ὑπεστήριξαν, ὅτι μέ τήν διακοπήν ἐκπίπτει καί ἡ χειροθεσία καί ἐπανέρχεται τό θέμα τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας. Ἡ Ἱερά Σύνοδος οὐδόλως ἔλαβεν ταῦτα ὑπ' ὄψιν, θεωροῦσα τήν «χειροθεσίαν» ὡς μή οὐσιώδη πρᾶξιν ἤ δεσμευτικήν, ἀλλ' ὡς σκοποῦσα εἰς τήν ἄρσιν παρεξηγημέ­νων ἀπόψεων, αἱ ὁποῖαι «χιλιοειπωθεῖσαι» ἀπό κακοήθεις ἐχθρούς τῆς Ἐκκλη­σίας, ἐπιστεύθησαν ἀπό πολλούς καί ἐπροβάλλοντο ὡς μοναδικόν ἐμπόδιον διά τήν ἕνωσιν.

Παραθέτομεν ὁλόκληρον τήν ὑπ' ἀριθμ. 1158/29.2.1976 ἀπόφασιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, δι' ἧς Αὕτη διέκοψεν τήν πνευματικήν κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἀφοῦ κατά τήν διαρρεύσασαν πενταετίαν (1971-1976) ἔγιναν σπουδαῖα διαβήματα καί ἀπεστάλησαν ἐξαρχίαι, ἵνα ὀρθοτομήση ἡ Ρωσική Σύνοδος ἔ­ναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, ὡς ἐν Συνόδω εἶχεν δηλώσει τό 1971.

 

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
 
  Α.Π. 1158                                                                 Ἐν Ἀθήναις τῆ 20 Φεβρουαρίου 1976
 
Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ
ΡΩΣΩΝ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ἐν Η.Π.Α.

 
Μακαριώτατε Πρόεδρε κ.κ. Φιλάρετε,
Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς, ὁ Χριστός ἐν τῶ μέσω ἡμῶν.

Ι. Κατά τό ἔτος 1971 Συνοδική ἡμῶν ἐξαρχία ἀποτελουμένη ὑπό τῶν Α.Σ. τῶν ἀρ­χιερέων Κορινθίας κ. Καλλίστου, Κιτίου κ. Ἐπιφανίου καί τοῦ Αἰδεσιμ. Πρωτοσυγκέλ­λου Εὐγενίου Τόμπρου, μετέβη εἰς Η.Π.Α., ἵνα ἔλθη εἰς ἐπαφήν μετά τῆς ὑμετέρας Συνόδου καί διακανονίση τήν πνευματικήν μεθ' ὑμῶν ἐπικοινωνίαν πρός ἐνίσχυσιν τοῦ ἱεροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνος.

Πρίν ἤ ἡ Συνοδική ἡμῶν ἐξαρχία ἔλθη εἰς οἱανδήποτε πνευματικήν ἐπικοινω­νίαν μεθ' ὑμῶν, ὑπέβαλεν εἰς ὑμᾶς «Ἔκθεσιν Πίστεως» τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος, τῆς ὁποίας τό περιεχόμενον ἦτο:

 «Ἐκκλησία δεχθεῖσα τήν Καινοτομίαν τοῦ Νέου ἡμερολογίου κατέστη Σχισματι­κή καί τά Μυστήρια αὐτῆς μή ἔχοντα ἐγκυρότητα, ὡς στερούμενα τῆς Θείας Χάριτος συμφώνως τῶ Α΄ Κανόνι τοῦ Μ. Βασιλείου».

 Ἡ Ἔκθεσις αὕτη ἀνεγνώσθη ὑπό τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Γκράμπε ἐνώπιον ὑμῶν τήν 15.9.1971 μέ ἀποτέλεσμα:

 α) Τήν διά βοῆς ἐπικρότησιν καί ἀποδοχήν τῆς Ὁμολογίας ταύτης πλήρως καί ὁμοφώνως ὑπό συμπάσης τῆς ἱεραρχίας.

 β) Τήν ρητήν διαβεβαίωσιν ὑφ' ὑμῶν πρός τήν ἡμετέραν Συνοδικήν ἐξαρχίαν περί τῆς ἀποστολῆς ἐπισήμου ἐγγράφου Ὁμολογίας τοῦ Πιστεύω ἡμῶν.

 Ὑπό τάς προϋποθέσεις ταύτας καί μόνον ἤχθημεν εἰς τήν μεθ' ὑμῶν Ἐκκλησια­στικήν, Πνευματικήν καί Μυστηριακήν ἐπικοινωνίαν, ἐπί τῆ χρηστῆ ἐλπίδι ταυτότη­τος ἀντιλήψεως καί ἐμπραγμάτου ἐφαρμογῆς τῶν ὅσων ἡ Καθολική, Ἀποστολική, Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία διακηρύσσει, φρονεῖ καί πιστεύει τόσον ἐπί τῶν αἱρέσεων, ὅσον καί ἐπί τῶν Σχισμάτων καί δή τοῦ ἡμερολογιακοῦ.

 Ἐν συνεχεία ἀνελάβατε τήν ὑποχρέωσιν ἐν ἔτει 1971 κατόπιν αἰτήσεως τῆς ἐξαρ­χίας ἡμῶν ὑπ' ἀριθμ. 736 τῆς 12.9.1971, ὅπως κρίνητε τήν περίπτωσιν τῆς προελεύ­σεως τῆς Ἱεραρχίας μας ὑφ' ἑνός καί μόνον ἐπισκόπου τοῦ μακαρία τῆ λήξει Ἀρχ/που Κυροῦ Ματθαίου τοῦ Α΄, τῆς κρίσεως ὑμῶν «στηριζομένης πάντοτε ἐπί τῶν θείων καί ἱερῶν Κανόνων», καί ἐξεδώκατε τήν ὑπ' ἀριθμ. 16-11 τῆς 15.9.1971 ἀπόφασιν ὑμῶν.

 Ἐπηκολούθησαν συλλειτουργίαι, συμπροσευχαί καί ἐπισκέψεις κληρικῶν τῶν Ἐκκλησιῶν μας, ἐπισφραγίσασαι τήν ἑνότητα τῆς Πίστεως κατά τήν Κοινωνία ἐν Ἁγίω Πνεύματι, ὁδηγοῦσαι εἰς τήν πεποίθησιν ὅτι:

 Πρῶτον ἡ θέσις ὑμῶν ἔναντι τῶν ἀκολουθούντων τήν Καινοτομίαν τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ὡς καθορίζεται ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας καί ὡς ἐξετέθη εἰς ὑμᾶς τήν 15.9.1971 ὑπό τῆς ἡμετέρας Συνοδικῆς ἐξαρχίας.

 Δεύτερον, ἡ ὁλοσχερής παῦσις τῆς μετά τῶν Νεοημερολογιτῶν κοινωνίας, καί

 Τρίτον, ἡ βάσει τῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας καί δή τοῦ Α΄ Κανόνος τοῦ Μ. Βασι­λείου θεώρησις τῶν ὑπό τῶν Καινοτόμων τελουμένων Μυστηρίων, θά ἐξετίθεντο εἰς Ἔγγραφον ὑμῶν Ὁμολογίαν, σαφῶς ὑποσχεθεῖσαν κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1971 καί θά ἐπραγματοποιοῦντο εἰς τό ἀκέραιον.

Ἐπιστεύσαμεν Σεβασμιώτατε ὅτι αἱ προθέσεις ὑμῶν θά εἶναι εἰλικρινεῖς καί ὅτι θά ἠκολουθεῖτε τήν Ὀρθόδοξον γραμμήν τήν ἐρειδομένην ἐπί τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων.

 Ἀλλά τό θέρος τοῦ ἔτους 1972 καί ἐνῶ ἀνεμένομεν τήν Ἔγγραφον Ὁμολογίαν σας, ἀπεστείλατε ἐπιστολήν πρός ἁπάσας τάς Ἐκκλησίας, ὅπου μεταξύ τῶν ἄλλων καί παρεμπιπτόντως ἀνεφέρατε περί τοῦ ὅτι προεκάλεσε Σχίσμα ἡ Εἰσαγωγή τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, μνημονεύοντες μάλιστα καί μαρτυρίαν Ἕλληνος Θεολόγου κα­θηγητοῦ χωρίς κἄν νά ἀσχολῆσθε περί τῶν συνεπειῶν τοῦ Σχίσματος ἤ περί τοῦ τρόπου ἀντιμετωπίσεώς του ὑπό τῆς Ἐκκλησίας κατά τούς Ἱερούς Κανόνας.

 Ἔκτοτε προφορικαί δηλώσεις ἐκ μέρους ὑμετέρων κληρικῶν, ἐπιστολαί ἐκ μέ­ρους προσώπων πονούντων διά τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί πληροφορίαι ἀδιάψευστοι περί διαφόρων παραβάσεων ἐκ μέρους κληρικῶν τῆς ὑμετέρας Ἐκκλησίας ἀνωτέρων καί κατωτέρων καί περί πλήρους πνευματικῆς ἐπικοινωνίας μετά τῶν Σχισματικῶν Νεοημερολογιτῶν, προεκάλεσαν λύπην καί ἀπογοήτευσιν εἰς ἡμᾶς, διαμαρτυρίας τοῦ ὑφ' ἡμᾶς κλήρου καί λαοῦ, καί ἐκλόνισαν τήν ἐμπιστοσύνην ἡμῶν πρός τήν ὑμε­τέραν θεώρησιν ἐπί τοῦ ἡμερολογιακοῦ.

 Ἔκτοτε ἐπιμόνους κατεβάλομεν προσπαθείας ὅπως ἔχομεν ἔγγραφον τήν Ὁμο­λογίαν καί τό Πιστεύω ὑμῶν ἐπί τοῦ ἀνωτέρω θέματος, δι' ὅ καί δίς ἀπεστάλη πρός ὑμᾶς ἐπιστολή τῆς Α.Μ. τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν κ.κ. Ἀνδρέου.

 Ὅλως ὅμως ἀνελπίστως ἐλάβομεν τήν ὑπ' ἀριθμ. 3/50/759 ἀπό 13.12.1973 ἐπιστο­λήν τοῦ Μακαριωτάτου κ.κ. Φιλαρέτου, ἀναφερομένην εἰς ἄσχετα θέματα καί ζητή­ματα καί οὐχί εἰς τά ἐρωτήματα τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν κ.κ. Ἀνδρέου.

 Ἐν τῶ μεταξύ ἐξηκολούθει νά ὀγκοῦται ἡ δυσφορία Κλήρου καί λαοῦ καί ἡμῶν αὐτῶν ἐκ τῆς μή ἀποστολῆς ἡμῖν τῆς ὑπεσχημένης Ὁμολογίας Πίστεως, τούτου δέ ἕνεκεν ἀπεστάλη πρός ὑμᾶς τό ὑπ' ἀριθμ. 1.007/1.5.1974 Συνοδικόν Ἔγγραφον ἡμῶν, εἰς τό ὁποῖον καί πάλιν, λόγω τῆς σπουδαιότητος τῶν ἐν αὐτῶ θιγομένων θεμάτων, ἀνεφέρθημεν μετά ἀναλυτικοῦ ὑπομνήματος περί τοῦ ὅλου θέματος τῶν αἰτίων καί τῶν συνεπειῶν τοῦ ἑορτολογικοῦ Σχίσματος, ἐξεφράζετο ἡ ὁμοφωνία κλήρου καί λαοῦ ἐπί τῶν ἐν αὐτῶ γραφέντων καί ὑπεβάλλετο παράκλησις πρός ὑμᾶς πρός ἀπο­στολήν ἐγγράφου ἀπαντήσεως ἐπί τῶν τιθεμένων διά τῆς ἐπιστολῆς ἡμῶν ταύτης ἐρωτημάτων.

 Μή τυχόντες ὡς ἔπρεπε ἀπαντήσεως ὑμῶν ἀπεστείλαμεν τήν ἀπαρτισθεῖσαν, ἐκ τῶν Συνοδικῶν ἀρχιερέων κ.κ. Κορινθίας Καλλίστου καί Πειραιῶς Νικολάου καί τοῦ Ἀρχ/του κ. Καλλινίκου ἐξαρχίαν μας, ἡ ὁποία συλλειτουργήσασα καί συμπρο­σ­ευχηθεῖσα μεθ' ὑμῶν, ἐγένετο δεκτή εἰς ἀκρόασιν κατά τάς συνεδριάσεις τῆς Ἱε­ραρχίας ὑμῶν τῆς 12ης Σεπτεμβρίου 1974, ὑποβαλοῦσα ὑμῖν πρός συζήτησιν τά φλέγοντα θέματα καί τό αἴτημα τῆς Ὁμολογίας τῆς Πίστεως ὑμῶν. Θεωροῦμεν βέβαιον ὅτι ἐνθυμεῖσθε Σεβασμιώτατοι ἀρχιερεῖς λίαν καλῶς τά τότε διαμειφθέντα, ὥστε νά μήν εἶναι ἀνάγκη νά ἐπανέλθωμεν.

Ἡ ἐξαρχία ἡμῶν ἐζήτησε τήν ἔγγραφον διατύπωσιν τοῦ πιστεύω ὑμῶν ἐπί τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος καί περί τῆς ἐγκυρότητος ἤ μή τῶν μυστηρίων τῶν Νεοημερολογιτῶν, ὡς τό ἀνωτέρω ὑπόμνημα ἀναφέρεται, ἔλαβε δέ ὡς ἀπάντησιν σχέδιον Ὁμολογίας Πίστεως, πρός τό ὁποῖον διεφώνησε, τῆς διαφωνίας διατυπωθεί­σης ἐγγράφως καί ἐπί τῆ προσδοκία τοῦ ἐγγράφου παρέτεινε τήν παραμονήν της ἡ ἐξαρχία ἡμῶν ἐπί τινας εἰσέτι ἡμέρας καί ἐπέστρεψεν εἰς Ἑλλάδα, ἐλπίζουσα εἰς τήν ἐκ μέρους ὑμῶν ἀποστολήν ἐγγράφου Ὁμολογίας Πίστεως.

Πάντα ταῦτα δεικνύουσιν ὁποίαν σημασίαν ἀπεδίδομεν εἰς τήν ἔγγραφον διατύ­πωσιν τοῦ Πιστεύω ὑμῶν καί ὁποίας κατεβάλαμεν προσπαθείας πρός τοῦτο. παρά τήν δυσφορίαν δέ κλήρου καί λαοῦ τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας ἀναμένομεν μακρο­θύ­μως, ἐν πλήρει ἀρχιερατικῆ συνειδήσει ἐλπίζοντες εἰς μίαν Ὀρθόδοξον στάσιν καί γραμμήν.

 Ἀπό τετραετίας οὕτω τυγχάνοντες ἐν πλήρει καί διακαεῖ ἀναμονῆ τῆς ὑποσχε­θείσης ὑφ' ὑμῶν Διακηρύξεως, μόλις καί μετά βίας καί μετά πολλῆς καθυστερήσεως ἐλάβομεν τήν 30.1.1975 τό ὑπ' ἀριθμ. 3/50/760 ἔγγραφον ὑμῶν τῆς 22.9.1974, εἰς τό ὁποῖον διαλαμβάνονται αἱ περί τοῦ ἡμερολογίου ἀπόψεις σας. Θεωρεῖτε τήν εἰσαγω­γήν τοῦ Νέου ἡμερολογίου «ὡς λάθος, φέρον ἀνωμαλίαν καί τελικῶς προ­καλοῦν Σχίσμα». Σχετικῶς μέ τήν θεώρησιν ὑφ' ὑμῶν τῶν Μυστηρίων τῶν Νεοημερολογι­τῶν, υἱοθετεῖτε τά ἀκόλουθα: «ὡς πρός τό θέμα σχετικῶς μέ τήν παρουσίαν ἤ μή ὕπαρξιν χάριτος μεταξύ τῶν νεοημερολογιτῶν, ἡ Ρωσική Ἐκκλησία ἐκτός Ρω­σίας δέν θεωρεῖ τόν ἑαυτόν της ἤ οἱανδήποτε ἑτέραν τοπικήν Ἐκκλησίαν ὡς ἔχουσαν τήν ἐξουσίαν νά λαμβάνη τελικήν ἀπόφασιν, καθ' ὅσον ὁριστική ρύθ­μισις τοῦ Θέματος τούτου δύναται νά γίνη μόνον διά καταλλήλως κληθέντος ἁρμοδίου Οἰκουμενικοῦ Συμβουλίου μέ τήν ἀπαραίτητον συμμετοχήν ἐλευθέ­ρας Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας».

Ἐπί τῶν ἀνωτέρω ὡς καί ἐπί τοῦ περιεχομένου συνόλου τοῦ ἐγγράφου ὑμῶν ἔχομεν νά παρατηρήσωμεν τά κάτωθι:

 α) Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα δέν εἶναι μόνον «σύγχρονος πειρασμός», ὡς ἰσχυρίζεσθε, ἀλλ' ἐνεφανίσθη ἀπό τοῦ 1582, ὅτε ἡ Ἐκκλησία ἀντέστη, κατεδίκα­σε καί ἀνεθεμάτισε τόν τοιοῦτον νεωτερισμόν διά τῶν γνωστῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τῶν ἐτῶν 1583, 1593 ἐπί Ἱερεμίου Β΄, τοῦ Τρανοῦ, τοῦ 1756 ἐπί Κυρίλλου καί τοῦ 1848 ἐπί Ἀνθίμου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Ἐάν μελετήσωμεν καλῶς τάς ἀποφάσεις τῶν τοιούτων πανορθοδόξων Συνόδων, θά διαπιστώσω­μεν, ὅτι δέν πρόκειται ἁπλῶς περί συγχρόνου πειρασμοῦ ἤ περί λάθους μόνον, ἀλλά καί περί ἀντιπτώσεως πρός τό Ἅγιον Πνεῦμα, «ὡς μή ἀρτίως λαλῆσαν ἐν ταῖς Οἰκουμενικαῖς καί Τοπικαῖς Συνόδοις».

 Ἡ κατά τό ἔτος 1583 συγκληθεῖσα Πανορθόδοξος Σύνοδος, ἐπί Πατριάρχου Κων/πόλεως Ἱερεμίου τοῦ Β΄ τοῦ ἐπωνομαζομένου Τρανοῦ, ἔλαβεν τήν ἀκόλου­θον καταδικαστικήν ἀπόφασιν: «Ὅποιος δέν ἀκολουθεῖ τά ἔθιμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καθώς αἱ ἑπτά Ἅγιαι Οἰκουμενικαί Σύνοδοι ἐθέσπισαν καί τό Ἅγιον Πά­σχα καί τό Μηνολόγιον καλῶς ἐνομοθέτησαν ν' ἀκολουθῶμεν, καί θέλει ν' ἀκολου­θῆ τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί νέον Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα καί ἐναντιώνεται εἰς ὅλα αὐτά καί θέλει νά ἀνατρέψη καί νά χαλάση τά πατροπαράδοτα δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, ἄς ἔχη τό ἀνάθεμα καί ἔξω τῆς τῶν πιστῶν ὁμηγύσεως ἄς εἶναι. Ἐσεῖς δέ οἱ εὐσεβεῖς καί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί μένετε ἐν οἷς ἐμάθετε καί ἐγεννήθητε καί ἀνετράφητε καί ὅταν τό καλέση ὁ καιρός καί ἡ χρεία καί αὐτό τό αἷμα σας νά χύσετε διά νά φυλάξετε τήν πατροπαράδοτον πίστιν καί Ὁμολογίαν σας...

Ἡ κατά τό ἔτος 1848 καταδικαστική ἀπόφασις ἐπί Πατριάρχου Ἀνθίμου ὁμιλεῖ περί βλασφημίας κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος παρ' ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι δέχονται οἱον­δή­ποτε νεωτερισμόν, ἔχει δέ οὕτω: «Κρατῶμεν τῆς Ὁμολογίας, ἥν παρελάβομεν ἄδο­λον παρά τηλικούτων ἀνδρῶν, ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ὡς ὑπαγόρευ­μα τοῦ διαβόλου, «ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν κατελέγχει ἐλλιπῆ τήν κεκηρυγμένην Ὀρ­θόδοξον πίστιν, ἀλλ' αὕτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μή ἐπιδεχομένη μήτε μείω­σιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν, ἤν τινα οὖν καί ὁ τολμῶν ἤ πρᾶξαι, ἤ συμβου­λεῦ­σαί τινα, ἤ διανοηθῆναι τοῦτο, ἤδη ἠρνήθη τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἤδη ἑκουσίως καθυπεβλήθη εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα διά τό βλασφημεῖν εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ὡς μή ἀρτίως λαλῆσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καί Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις».

Ἅπαντες οὖν οἱ νεωτερίζοντες ἤ αἱρέσει ἤ σχίσματι ἑκουσίως ἐνεδύθησαν κατά­ραν ὡς ἱμάτιον κἄν τε Πάπαι, κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν τε κληρικοί, κἄν τε λαϊκοί, κἄν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ.

β) Τό ἡμερολογιακόν ζήτημα θεωρεῖται ὡς ὑπόδικον καί ἐκκρεμοδικοῦν, ἐνῶ, ὡς ἐκ τῶν ἀνωτέρω καταφαίνεται, τυγχάνει τελεσιδίκως δεδικασμένον ὑπό τῶν Πανορ­θοδόξων Συνόδων.

 γ) Ἡ παρουσία ἤ μή ὕπαρξις τῆς ἁγιαστικῆς χάριτος εἰς τόν Νεοημερολογιτι­σμόν δέν ἐξαρτᾶται ἐκ τῆς οἱασδήποτε ἀποφάσεως τῆς ὑμετέρας Ἐκκλησίας ἤ ἄλλης τοπικῆς τοιαύτης, διότι ἐφ' ὅσον Ἐκκλησία δεχομένη τό Νέον ἡμερολόγιον καθίστα­ται Σχισματική, ἐφαρμόζονται οἱ περί τοῦ Σχίσματος ἱεροί Κανόνες, συμφώνως πρός τούς ὁποίους πᾶσα Σχισματική Ἐκκλησία στερεῖται τῆς Θείας Χάριτος. (Α΄ Κανών τοῦ Μεγάλου Βασιλείου).

Ἐπί τοῦ προκειμένου ἰδού τί διαλαμβάνει τό Ἱερόν Πηδάλιον: «...Σχισματικοί δέ ὀνομάζονται ἐκεῖνοι πού διαφέρονται ἀπό τήν Καθολικήν Ἐκκλησίαν ὄχι διά δόγματα πίστεως, ἀλλά διά κάποια ζητήματα Ἐκκλησιαστικά καί εὐκολοϊάτρευτα...».

Καί πάλιν: «...Ὅλοι οἱ Σχισματικοί ἐρχόμενοι εἰς τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν Ἐκ­κλησίαν νά βαπτίζωνται, ἐπειδή οἱ πρῶτοι ἱερωμένοι τῶν Σχισματικῶν εἶχον τό χάρισμα τοῦ νά χειροτονοῦν καί νά βαπτίζουν, ἀπό τήν Ἐκκλησίαν, ἀφοῦ ὅμως μίαν φοράν ἐσχίσθησαν ἀπό τό ὅλον σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἔχασαν αὐτό καί δέν μποροῦν πλέον νά βαπτίσουν ἄλλους, ἤ νά χειροτονήσουν καί ἁπλῶς νά δώσουν χάριν, τήν ὁποίαν διά τοῦ Σχίσματος ἐστερήθησαν. Διότι καθώς ἕν μέρος κοπῆ ἀπό τό σῶμα, νεκροῦται παρευθύς μέ τό νά μή μεταδίδεται πλέον εἰς αὐτό ζωτική δύναμις, τοιου­τοτρόπως καί αὐτοί (οἱ σχισματικοί), ἀφοῦ μίαν φοράν ἐσχίσθησαν ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἐνεκρώθησαν παρευθύς καί τήν πνευματικήν χάριν καί ἐνέργειαν τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἔχασαν. Ὅθεν καί οἱ ὑπ' αὐτῶν βαπτιζόμενοι λογίζονται ὅτι ἀπό λαϊκούς ἐβαπτίσθησαν». (Ἱερός Νικόδημος).

δ) Διά τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Ν. Ἡερολογίου ἐπῆλθεν ἀναστάτωσις καί ἀκαταστα­σία εἰς τό ἑορτολόγιον τῆς Ἐκκλησίας καί διεσπάσθη ἡ ἑνότης αὐτῆς καί ἐδημιουργή­θη σχίσμα, συμφώνως πρός τήν ἀπόφασιν τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διαλαμβα­νούσης σαφέστατα τόν ὁμοιόμορφον, ὁμοιόχρονον καί ὁμοιότροπον ἑορτασμόν τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν.

ε) Τό σχίσμα τοῦ ἑορτολογίου εἶναι θεολογικῆς καί Ἐκκλησιολογικῆς σημασίας, διότι ἐφ' ὅσον πιστεύομεν εἰς Ἐκκλησίαν στρατευομένην καί θριαμβεύουσαν, εἰς κοινωνίαν ἁγίων, εἰς συλλειτουργίαν ἀγγέλων καί συνεορτασμόν «τῶν ἄνω τοῖς κάτω», ἤτοι τῆς στρατευομένης καί τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας, δέν δικαιούμεθα νά ἀναγνωρίσωμεν χαρισματικήν ἁγιαστικήν ἐνέργειαν ἐν τοῖς μυστηρίοις ἐκείνων, οἴτινες δέχονται τήν καινοτομίαν τοῦ Νέου Ἡερολογίου, ἀποσχιζόμενοι οὔτω ἐκ τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

στ) Οἱ καινοτομήσαντες καταστάντες Σχισματικοί καί «ἔξω ὑπάρχοντες τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, οὐδέ τό ἕν βάπτισμα ἔχουν», κατά τό Κανόνα τῆς ἐν Καρχηδόνι Συνόδου, μή δυνάμενοι νά μεταδώσωσι θείαν χάριν, τῆς ὁποίας ἀπεστέρηνται.

ζ) Διά τό ἡμερολογιακόν, φρονοῦμεν, διακηρύττομεν καί ἐφαρμόζομεν ὅ,τι ἡ δι­δασκαλία τῆς Ἐκκλησίας δογματίζει καί οἱ Ἱεροί Κανόνες διακελεύουν περί τῶν σχι­σμάτων, ἤτοι, Ἐκκλησία ἀποδεχόμενη τό Νέον ἡμερολόγιον καθίσταται σχισματι­κή, τοῦθ' ὅπερ καί ἡ κατά τό ἔτος 1923 συγκληθεῖσα ἐπιτροπή ἀπεφήνατο:

«...Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὡς καί αἱ λοιπαί Αὐτοκέφαλοι Ὀρθόδοξοι Ἐκκλη­σίαι, ἄν καί ἀνεξάρτητοι ἐσωτερικῶς, εἶναι ὅμως στενῶς συνδεδεμέναι πρός ἀλλή­λας καί ἡνωμέναι διά τῆς ἀρχῆς τῆς πνευματικῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτε­λοῦσι μίαν καί μόνην τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Συνεπῶς οὐδεμία τούτων δύναται νά χωρισθῆ τῶν λοιπῶν καί ἀποδεχθῆ νέον ἡμερολόγιον, χωρίς νά καταστῆ σχισμα­τική ἀπέναντι τῶν ἄλλων...» καί ἑπομένως ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποφαίνεται σαφῶς περί τῶν Σχισμάτων, των ἐπιπτώσεων καί τῶν συνεπειῶν αὐτῶν καί οὐχί μόνον ἐπί τῆς προκλήσεως αὐτῶν.

ΙΙ. Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω καί πρός ἀποφυγήν πάσης παραπλανήσεως διασα­φη­νίζομεν τά κάτωθι, ἅτινα καί ἀποτελοῦν τήν πρακτικήν ἐφαρμογήν τῆς δογματικῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας εἰς τήν καθημερινήν πρᾶξιν τῆς ζωῆς Αὐτῆς καί ἐκφρά­ζουν συνοπτικῶς τήν Ἐκκλησιολογικήν τοποθέτησιν ἡμῶν:

α) Ἡ εἰσαγωγή τοῦ νέουἩἡμερολογίου, εἰς τήν χρῆσιν τῆς Ἐκκλησίας, ἐπέφερε Σχίσμα θεολογικῆς καί δογματικῆς ὑφῆς.

β) Οἱαδήποτε Ἐκκλησία δεχομένη τό νέον ἡμερολόγιον καθίσταται αὐτό­χρημα Σχισματική.

γ) Πάσης Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τά Μυστήρια εἶναι ἄκυρα, συμφώνως τῶ Α΄ Κανόνι τοῦ Μ. Βασιλείου καί τοῦ Κανόνος τῆς ἐν Καρχηδόνι Συνόδου.

δ) Μετά τῶν Νεοημερολογιτῶν, Σχισματικῶν ὄντων, οὐδεμία πνευματική-Ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία ἐπιτρέπεται ἤ δικαιολογεῖται συμφώνως τῶ ΛΓ΄ Κανόνι τῆς ἐν Λαοδικεία Συνόδου.

ε) Εἰς οὐδεμίαν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν ἤ κανονικήν σχέσιν εὑρίσκεται ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος μετά Ἐκκλησιῶν, αἴτινες ἔχουσιν ἐν χρήσει τό Παλαιόν ἡμερολόγιον (Ἱεροσολύμων, Σερβίας, Ρωσίας κ.ἄ.), ἐπικοινωνοῦν ὅμως μετ' Ἐκκλησιῶν ἀκολουθουσῶν τήν Νεοημερολογιτικήν Καινοτομίαν, καί τοῦ­το, διότι «ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἐστίν», κατά τόν Ἱ. Χρυσόστο­μον.

στ) Τούς ἐκ τῆς πλάνης τοῦ Νέου ἡμερολογίου ἐπιστρέφοντας λαϊκούς ἀποδεχόμεθα διά τῆς Ὁμολογίας Ὀρθοδόξου Πίστεως, δι' ἧς ἀποκηρύσσεται ἡ πλάνη τοῦ Νέου ἡμερολογίου, καί τῆς χρίσεως τούτων δι' ἁγίου Μύρου Ὀρθοδό­ξου προελεύσεως εἰς περίπτωσιν καθ' ἥν ἐβαπτίσθησαν μέ τό νέον ἡμερολόγιον. (Α΄ Κανών τοῦ Μεγ. Βασιλείου καί τῆς ἐν Καρχηδόνι Συνόδου).

ζ) Τούς ἐπιστρέφοντας νεοημερολογίτας κληρικούς δεχόμεθα εἰς κοινωνίαν ἀφοῦ πρῶτον δώσωσι λίβελλον κατά τοῦ νέου ἡμερολογίου, ἀποκηρύξωσι τήν Ἐκκλησιαστικήν των ἀρχήν καί ἐν συνεχεία τούς χειροθετήσωμεν, ἀναγιγνώ­σκον­τες εἰς αὐτούς ἐπικυρωτικάς τῆς χειροτονίας εὐχάς, κατά τόν Ζ΄ Κανόνα τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

η) Οὐδέν Μυστήριον καί Ἱεροτελεστίαν ἐπιτελοῦμεν εἰς τούς ἀκολουθοῦν­τας τό Νέον Ἡμερολόγιον.

θ) Οὐδένα ἐκ τῶν Νεοημερολογιτῶν ἀποδεχόμεθα νά λάβη μέρος εἰς τά Μυστήριά μας, ὡς τυγχάνει εἰς τήν περίπτωσιν βαπτίσεως, μή δεχόμενοι Νεοη­μερολογίτην ἀνάδοχον εἰς τέκνον Ὀρθοδόξου ἤ καί τό ἐναντίον (συμφώνως τῶ ΜΣΤ΄ Ἀποστολικῶ Κανόνι).

ι) Ἀπαγορεύομεν τήν μετάβασιν τῶν πιστῶν μας εἰς Ἐκκλησιαστικάς Ἱερο­τελεστίας τελουμένας ὑπό Νεοημερολογιτῶν, κατά τόν ΛΓ΄ Κανόνα τῆς ἐν Λαο­δικία Συνόδου.

Αὕτη εἶναι ἡ Ἐκκλησιαστική τοποθέτησις τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν τῶν Γ.Ο.Χ. ἑδραζομένη ἐπί τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων καί τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως.

 Δέν ἀποτελεῖ ἀπόρροιαν μονομερῶν σκέψεων, ἀποφάσεων καί ἐνεργειῶν, οὔτε ἰδιόρρυθμον στάσιν τοῦ μακαρίας μνήμης Πνευματικοῦ ἡμῶν Πατρός κυ­ροῦ Ματθαίου, ἀλλά ἀποτελεῖ τήν πιστήν ἐφαρμογήν τῶν ὅσων προβλέπονται ὑπό τῶν Ἱερῶν Κανόνων διά τούς Σχισματικούς.

 Ἐτέθη εἰς ἔμπρακτον ἐφαρμογήν κατά τό ἔτος 1935 ὑπό συνόλου τοῦ πληρώ­ματος τῆς Ἐκκλησίας μέ ἐπικεφαλής τήν τότε Ἱεραρχίαν, διά τῆς ἐπισήμου καί διά δικαστικοῦ κλητῆρος κοινοποιηθείσης ἀποκηρύξεως τῆς Καινοτομησάσης Ἐκκλησίας.

 ΙΙΙ. Διά πάντα τά ἀνωτέρω Σεβ/τοι, ὑπείκοντες εἰς τήν φωνήν τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἀρχιερατικῆς ἡμῶν συνειδήσεως, ἐρειδόμενοι ἐπί τῶν κανονικῶν, δογ­ματικῶν καί παραδοσιακῶν ἐρεισμάτων καί ἐνεργοῦντες πρός διαφύλαξιν ἀμω­μήτου τοῦ θησαυροῦ τῆς Ἱερᾶς Παρακαταθήκης, ἥν παρά τῶν ἁγίων Πατέρων παρελάβομεν, προαγόμεθα εἰς τήν διακοπήν τῶν διεκκλησιαστικῶν σχέσεων ἡμῶν μετά τῆς ὑμετέρας Ἐκκλησίας, συμφώνως πρός προειλημμένην ἀπόφασίν μας ὑπ' ἀριθμ. 1097 τῆς 2ας Μαΐου 1975, εὐχόμενοι ὅπως ὁ Κύριος δώη, ὑμῖν φρονεῖν συμφώνως πρός τάς Ἱεράς Παραδόσεις ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ, μηδέν ἕτερον προφασιζόμενοι, διότι «παράδοσις ἐστί».

Πᾶσα δέ περαιτέρω σχέσις μεθ' ὑμῶν ἐξαρτηθήσεται ἐκ τῆς μελλοντικῆς στάσεως καί τῆς τυχόν ἀναθεωρήσεως τοῦ Πιστεύω ὑμῶν ἐπί τοῦ ἡμερολογια­κοῦ διά τό ὁποῖον καί ἀδιαλείπτως θά προσευχώμεθα πρός Κύριον.

 Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ

† Ο ΑΘΗΝΩΝ ΑΝΔΡΕΑΣ, Πρόεδρος

 

Τά Μέλη

 † Ὁ Θεσσαλονίκης ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

  Ὁ Κορινθίας ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ

† Ὁ Τρίκης καί Σταγῶν ΒΗΣΣΑΡΙΩΝ

† Ὁ Κιτίου ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ

† Ὁ Μεσσηνίας ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ

† Ὁ Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος ΜΑΤΘΑΙΟΣ

† Ὁ Πειραιῶς ΝΙΚΟΛΑΟΣ

† Ὁ Βρεσθένης ΛΑΖΑΡΟΣ

† Ὁ Ἀργολίδος ΠΑΧΩΜΙΟΣ

† Ὁ Φθιώτιδος ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ

† Ὁ Ἡρακλείου ΕΥΜΕΝΙΟΣ

† Ὁ Σερβίων καί Κοζάνης ΤΙΤΟΣ

 

Ὁ Γραμματεύς

Ἱεροδ. Στέφανος Τσακίρογλου

 

Ἡ Ρωσική Σύνοδος δυστυχῶς ἐτήρησεν σιωπήν διαρκείας.

 Ἐν προκειμένω, ὁ κ. Παρασκευαΐδης γράφων περί χειροθεσίας κ.λπ. τί ἠ­γνόει ἐκ τῶν ἀνωτέρω; Ἀσφαλῶς οὐδέν. ἀφοῦ δέ ἐγνώριζεν τά πάντα, (ὑπάρχουν εἰς τάς πηγάς του), διατί ἤγειρεν θέμα ἐκ τοῦ μή ὄντος;

 (Συνεχίζεται)

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (48) «Τήν 1ην τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου (κατά τό πάτριον ἑορτολόγιον) 1971 ἐπιτροπή ἀπο­τελουμένη ἐκ τοῦ Μητροπολίτου Κορινθίας κ.κ. Καλλίστου ὡς Προέδρου, Μητροπολίτου Κιτίου κ.κ. Ἐπιφανίου, καί Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου ὡς μελῶν, μετέβη εἰς ἡνωμένας Πολιτείας Ἀμερικῆς, κατόπιν ἁρμοδίας προσκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ρωσικῆς Ἐθνικι­στικῆς Ἐκκλησίας τῆς διασπορᾶς ἐν Ἀμερικῆ, καί συνωμίλησεν μετά τοῦ Προέδρου καί τῶν μελῶν τῆς ἀνωτέρω Ἱερᾶς Συνόδου ἐφ' ὅλων τῶν ζητημάτων, τῶν ἀφορώντων τόν ἱερόν ἡμῶν ὑπέρ τῆς ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνα.

 Τήν 15ην τοῦ ἰδίου μηνός Σεπτεμβρίου, κατά τό πάτριον ἑορτολόγιον, ἐκλήθημεν ὑπό τῆς ἐν λόγω ἱερᾶς Συνόδου καί παρέστημεν εἰς τήν συνεδρίαν Αὐτῆς καθ' ἥν ἀνεγνώσθη ἐν ἀγγλικῆ μεταφράσει ἡ δημοσιευθεῖσα τόν παρελθόντα Ὀκτώβριον 1971 ἐν τῶ περιοδικῶ ἡμῶν, «Κῆρυξ Ἐκκλησίας Ὀρθοδόξων», Ἔκθεσις, ἥτις ἐνεποίησε βαθεῖαν καί ἰσχυράν αἴσθησιν καί ἐντύπωσιν εἰς τήν Ἱεράν ταύτην Σύνοδον, καί ἐγένετο ὑπ' αὐτῆς ὁμοφώνως ἀποδεκτή. Προχωροῦντες μετά ταῦτα εἰς τά ἐπί μέρους ζητήματα ἠτησάμεθα ἀπό τήν Σεβαστήν ταύτην Ἱεράν Σύνοδον νά διευκρινήση ἀπολύτως, σαφῶς καί κατηγορηματικῶς, τήν θέσιν Αὐτῆς ἔναντι τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας.

 Ὄντως, εὐθύς ἀμέσως, σύνολος ἡ Ἱερά Σύνοδος, καί ἐν μιᾶ φωνῆ, διεβεβαίωσεν ἡμᾶς ὅτι οὐδεμίαν ἀπολύτως συνάφειαν, συνεργασίαν, σχέσιν, ἤ ἐπαφήν, διατηρεῖ μετά τῆς Σχισματι­κῆς Ἐκκλησίας, τήν δέ ἑπομένην 16/29 Σεπτεμβρίου 1971 ἐπέδωκεν ἡμῖν τήν ἑξῆς ἐπίσημον γραπτήν ἀπάντησιν». (Κ.Γ.Ο. Νοέμβριος 1971, σελ. 3).

 (49) Δήλωσις τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων πρός τήν Β΄ ἐξαρχίαν ἡμῶν τήν μεταβᾶσαν εἰς Ἀμερικήν τό 1974.

 (50) Ἐπιστολή Μητροπολίτου Φιλαρέτου πρός Σεβ/τον Κιτίου κ. Ἐπιφάνιον, 1979.

 (51) Ἐπιστολή Φιλαρέτου πρός Ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἀνδρέαν 21 Ὀκτωβρίου 1972.



ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011