ΤΕΥΧΟΣ 197
Μάρτιος - Ἀπρίλιος 2011
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΠΙ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2010
Ἐπί τῆ συμπληρώσει 15 ἐτῶν (1996-2010), ἐπαναδημοσιεύεται
ἡ ὁμιλία τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, τήν ὁποίαν
ἐξεφώνησεν κατά τήν Κυριακήν τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ τοῦ 1996
εἰς τήν μεγάλην αἴθουσαν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Κέντρου
ἐν Περιστερίω Ἀθηνῶν, ὑπό τόν τίτλον:
"Η ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ
ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ
ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ"

«Ἕως θανάτου ἀγώνισαι ὑπέρ τῆς ἀληθείας

καί Κύριος ὁ Θεός πολεμήση ὑπέρ σοῦ».

(Σοφ. Σειράχ Δ΄ 28).

(Συνέχεια ἐκ τοῦ προηγουμένου τεύχους Ἰανουαρίου-Φεβρουαρίου 2011 σελ. 31-36)
 
ΣΤ΄
 
Η ΠΕΜΠΤΗ ΥΠΟΜΝΗΣΙΣ
ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

(Ἀριθμ. Πρωτ. 2811/23.2.1995)
 

Πάλιν οἱ πέντε, ἐπειδή δέν ἤθελον νά συγκληθῆ ἡ Ἱερά Σύνοδος, δέν ἀντε­πεκρίθησαν οὐδόλως, καί εἰς τήν τετάρτην ὑπόμνησιν διά τήν σύγκλησιν τῆς ἱερᾶς Συνόδου (Α.Π. 2806/7.2.1995), ἐνῶ ἤδη εἶχον προσφύγει ἀπό τήν 6.2.1995 καί εἰς τά πολιτικά δικαστήρια κατά τοῦ Ἱεροῦ Συνδέσμου καί οὐσιαστικά κατά τοῦ Ἀρχιεπισκόπου.

Ὁ Μακαριώτατος πρό τῆς σιωπηλῆς ἀρνήσεώς των(23), 5 ἡμέρας πρίν ἀπό τήν ὁρισθεῖσαν ἡμερομηνίαν μή δυνάμενος νά συντάξη ἡμερησίαν Διάταξιν, ὅπου θά συμπεριελαμβάνοντο καί τά θέματα τῶν πέντε, καί νά καλέση τούς ἀρχιερεῖς, ἀναγκάζεται νά ἀναβάλη τήν ἡμερομηνίαν συγκλήσεως. Μέ νέον ἔγγραφόν του, εἰς τό ὁποῖον τούς ἐκθέτει τήν ἀσυνέπειάν των, ἀπό τόν Ὀκτώβριον τοῦ 1994, ἐξ αἰτίας τῆς ὁποίας δέν συνεκλήθη ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, καυτηριάζει τήν προσφυ­γήν των εἰς τά Πολιτικά Δικαστήρια καί τάς ψευδορκίας τῶν μαρτύρων Κληρικῶν, τούς ὁποίους ἀπέστειλαν οἱ πέντε διά νά ψευδορκήσουν διά λογαριασμόν των, κατα­λήγει:

 «Πάντα τά ἀνωτέρω θέτομεν ἐν βαρεία συνειδήσει ὑπ' ὄψιν ὅλων τῶν ἁγίων ἀ­δελφῶν καί τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου, πρός τόν ὁποῖον κοινοποιοῦμεν τήν παροῦσαν ἐπι­στολήν ἡμῶν καί ἀναμένομεν τήν ἀπάντησιν τῶν πέντε Σεβ/των ἀρχιερέων διά νά συγκληθῆ, εἰς νέαν ἡμερομηνίαν, πρός συνεδρίασιν ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρ­χίας».

 Οἱ πέντε καί πάλιν ἐνώπιον τῆς ἐπιμονῆς τοῦ Μακαριωτάτου νά συγκληθῆ κα­νονικῶς ἡ Ἱερά Σύνοδος, δηλαδή νά ἀποστείλουν τά θέματά των καί νά ὁρισθῆ νέα ἡμερομηνία, ἀλλά πανικοβεβλημένοι καί ἐκ τῆς ἀτυχοῦς ἀκροαματικῆς διαδικα­σίας εἰς τό Μονομελές Πρωτοδικεῖον, τό ὁποῖον ἐξεδίκασε τήν μίαν ἐκ τῶν δύο προσφυ­γῶν των, προβαίνουν εἰς τήν ἀποστολήν τῆς ὑπ' ἀριθμ. 87/6.3.1995 ἐπιστολῆς των διά τῆς ὁποίας ἀπαιτοῦν νά συγκληθῆ πρίν ἀπό τήν Σύνοδον τῆς ἱεραρχίας ἡ ἐνδημοῦσα καί ἐκεῖ νά καταθέσουν τά θέματά των(24).

 Γράφουν χαρακτηριστικῶς:

 «Ὅλως παραδόξως ἐσχάτως ἀντικαταστήσατε τήν Ἱεράν Σύνοδον, καθώς καί τήν ἐνδημοῦσαν Ἱεράν Σύνοδον δι' ἀλληλογραφίας, τό ὁποῖον, ὅπως γνωρίζετε εἶναι ἀντικα­νονικόν. Δι' αὐτό δέν πρόκειται νά σᾶς προτείνωμεν δι' ἐπιστολῆς τά θέματα εἰ μή μό­νον εἰς κανονικῶς συνελθοῦσαν συνεδρίασιν τῆς ἐνδημούσης Ἱερᾶς Συνόδου... Κα­τόπιν τούτων, αἰτοῦμεν, ὅπως ἐντός 15 ἡμερῶν ἀπό τῆς λήψεως τῆς παρούσης ὁρίσετε καί συ­νέλθη ἡ ἐνδημοῦσα Ἱερά Σύνοδος, ἡ ὁποία θά προγραμματίση τήν σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἱεραρχίας...» (Ἐπιστολή ὑπ' ἀριθμ. 87/6.3.1995, ἡ ὁποία ἐκδίδεται ὑπό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀττικῆς καί ὑπογράφει ὁ Ἀττικῆς Ματθαῖος «ἔχων καί τήν σύμφωνον γνώμην» τῶν ὑπολοίπων τεσσάρων τῆς ὁμάδος του).

 Ἐπειδή εἰς τήν ἐπιστολήν του αὐτήν ὁ κ. Ματθαῖος Μακρῆς, πλήν τῶν ἀνωτέρω ἐξετράπη καί εἰς σωρείαν πλαστῶν κατηγοριῶν κατά τοῦ ἀρχιεπισκόπου, χαρα­κτη­ρίζει δέ «αἱρετικούς», «σκολιούς» καί «πανούργους» ὅλους τούς συνεργάτας τοῦ ἀρ­χιεπισκόπου, ἐνῶ δέν παραλείπει ὁ ἴδιος νά κηρύξη καί αἱρετικά φρονήματα(25), ὁ Μα­καριώτατος, καί πάλιν διά μακρᾶς καί ἐμπεριστατωμένης ἐπιστολῆς του, ἀπαντᾶ εἰς ὅλα τά θέματα καί ἰδιαιτέρως διά τήν πολυθρύλητον σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, μέ τήν ἀπό 2.4.1995 μεγάλην ἐπιστολήν.

 Προηγουμένως ὅμως, τήν 30.3.1995, τούς ἀποστέλλει ἄλλην ἐπιστολήν διά τῆς ὁποίας ἀναλύει ὡρισμένα ἐκ τῶν σοβαρῶν θεμάτων, ἐκ τῶν ὁποίων προκύπτει, ὅτι οἱ πέντε ἐνεργοῦν ὡς σχισματικοί καί ὡς διῶκται τῆς Ἐκκλησίας. Ταῦτα εἶναι:

 1ον. Ἡ διακοπή πνευματικῆς κοινωνίας τόσον ὑπό τοῦ τότε Μεσσηνίας κ. Γρηγορίου, ὅσον καί ὑπό τοῦ τότε Κοζάνης κ. Τίτου.

 2ον. Ἡ προσφυγή τῶν 5, εἰς τά πολιτικά δικαστήρια διά νά ἐπιλύσουν θέ­μα­τα καθαρῶς Ἐκκλησιαστικά, διά τά ὁποῖα δέν εἶχον καμμίαν ἁρμοδιότητα τά πολιτικά δικαστήρια. Ἐν τούτοις οἱ δικασταί ἐκεῖνοι ὑπῆρξαν τόσον ἔντιμοι εἰς τάς ἀποφάσεις των, ὥστε ἀπέρριψαν τάς προσφυγάς των καί τούς ἀπέδειξαν ὡς πράγματι ψευδῶς καταγγείλαντας, ψευδῶς καταθέσαντας, ἀλλά καί ὡς ἐπιόρ­κους καί ψευδόρκους.

 3ον. Ὁ τότε Κοζάνης κ. Τίτος κατά τό ἴδιον χρονικόν διάστημα δι' ἀσεβε­στά­του ἐγγράφου του(26) ὑβρίζει σκαιῶς τόν Μακαριώτατον καί ἀποκαλεῖ τόν «ΙΕ­ΡΟΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟΝ» «Ἀντίχριστον»!!! Δηλαδή ὅλος ὁ Κλῆ­ρος, ὁ ὁποῖος ἀπό τό 1982 ἵδρυσε τόν Ἱερόν Φιλανθρωπικόν Σύνδεσμον καί ὅλα τά ἀρωγά μέλη εἶναι ὄργανα «ἀντιχρίστου» κατά τόν κ. Τίτο,!!! Ἀσφαλῶς ὁ χαρακτηρισμός ὡς δαιμονιώδης, ὡς ἐπινόησις τοῦ Σατανᾶ, ΕΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΩ, τοῦ ἰδίου τοῦ ἀντιχρίστου, δέν ἔχει σχέσιν μέ τόν ΙΕΡΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟΝ, ἀλλά ὁ γράψας αὐτόν τόν χαρακτηρισμόν ὄντως ἐπετέλει ἔργον ἀντίθετον πρός τήν ἰδιότητά του ὡς ἐπισκόπου!... Τό ἔργον του, ἡ συμπεριφορά του, τό ἦθος του ὑ­πῆρξαν κάθε ἄλλο παρά χριστιανικά. Εἶναι ἐπίσης ἀναμφισβήτητον, ὅτι ἡ ὅλη ἐπίθεσις κατά τοῦ Ἱεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου τῶν Κληρικῶν τῆς ἀκαινο­τομήτου Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Ματθαῖος ὁ Α΄», τόσον ἀπό τόν κ. Τίτο Βλάχον, ὅσον καί ἀπό τούς ὁμόφρονάς του, εἶναι ἔργον, τό ὁποῖον ἐκκινεῖ ἐκ τῶν προ­δρο­μικῶν ὀργάνων τοῦ Ἀντιχρίστου.

4ον. Ὁ τότε Μεσσηνίας κ. Γρηγόριος μετά τῆς περί αὐτόν ἀδελφότητος, κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας, μαγαρίζων τό Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας, προσθέτει ἰδικά του «ἀναθέματα» κατά ἀδελφῶν του ἐπισκόπων, Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, μέ ἀποτέλεσμα νά ἱεροσυλῆ, βλασφημῆ καί κηρύσση αἱ­ρέσεις, ἐνῶ ἀπό ἔτους, καί πλέον εἶχεν διακόψει καί τήν ἐν τῆ λατρεία πνευμα­τικήν κοινωνίαν.

 Ταῦτα, τονίζει ὁ Μακαριώτατος, ὅτι ἀποτελοῦν πραγματικά κωλύματα διά τούς ἀνωτέρω προκειμένου νά συμμετάσχουν εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον. Παρά ταῦτα ὁ Μα­καριώτατος ἐν ὄψει τοῦ ἁγίου Πάσχα κλείνει τήν ἐπιστολήν του μέ τήν εὐχήν:

 «Ἐπί τούτοις εὔχομαι, ὅπως διέλθωμεν ἅπαντες τήν Ἁγίαν καί Μεγάλην ἑβδομάδα ἐν συντριβῆ καί ἀληθεῖ μετανοία, ἵνα ἀξιωθῶμεν νά συσταυρωθῶμεν τῶ Χριστῶ καί συναναστῶμεν καί ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν» (Ἀριθμ. Πρωτ. 2817/30.3.95). Διά τῆς ἰδίας ἐπιστολῆς ἐνημερώνει τούς πέντε ὅτι ἀκολουθεῖ ἐ­κτενής ἐπιστολή-ἀπάντησις, ἡ ὁποία ἐστάλη μετά τό Πάσχα.

 Η ΕΚΤΗ ΥΠΟΜΝΗΣΙΣ
ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
(Ἀριθμ. Πρωτ. 2818/2.4.1995)

 Ἐπειδή οἱ πέντε ἐξετράπησαν ἔργω καί λόγω καί «ἔπαιζον ἐν οὐ παικτοῖς» εἰς τήν ἀπό 2.4.1995 μακροσκελῆ ἐπιστολήν του ὁ Μακαριώτατος, ἐκ προοιμίου τονίζει καί ἐφιστᾶ τήν προσοχήν εἰς τούς πέντε λέγων:

 «Τούς ἀνθρώπους μποροῦμε νά τούς ἐξαπατῶμεν, ἀδελφοί, ἀλλά τόν Θεόν δέν δυνάμεθα. Ἀπορῶ, δέν σκεπτόμεθα τουλάχιστον τήν ἡμέραν τῆς κρίσεως; Δυστυχῶς οἱ λόγοι, τά γραπτά καί αἱ πράξεις ἡμῶν δημιουργοῦν τάς ἀπορίας-ἐ­ρωτηματικά:

 Πιστεύουν τινές εἰς τόν Θεόν;

 Πιστεύουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν;

 Πιστεύουν εἰς τούς Ἱερούς θεσμούς καί τούς Ἱερούς Κανόνας;

 Μήπως εἶναι δεσμευμένοι εἰς τρίτους καί ἐνεργοῦν παρά τήν θέλησίν των;».

 Εἰς τήν συνέχειαν, τούς ἐφιστᾶ τήν προσοχή διά τό σχίσμα, τό ὁποῖον ἤδη εἶχον ἐνεργήσει, ἀλλά δέν τό κηρύσσουν ἐπισήμως ἀκόμη διά συγκεκριμένους λόγους(27).

 Ὡς πρός τήν κατηγορίαν τῶν πέντε, ὅτι «κατήργησε τήν Ἱεράν Σύνοδον», πάλιν διά νά εἶναι ἀναπολόγητοι καί ἐν ἡμέρα κρίσεως, ἐνῶ τούς ἀποδεικνύει, ὅτι ποτέ δέν ἠρνήθη τήν σύγκλησιν τῆς ἱερᾶς Συνόδου, ἀλλ' ἤθελεν καί νά μή βλασφημῆται ὁ ἀνώτατος Ἐκκλησιαστικός θεσμός, ἀλλά νά λειτουργῆ Κανονικῶς καί κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἰς τό τέλος τῆς ἐπιστολῆς καταλήγει:

«...4. Δέν ἀρνούμεθα, οὔτε ματαιώνουμε τήν σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δέν ἠρνήθη ποτέ τήν σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, οὔτε ματαίωσε(28) καμμίαν προγραμματισμένην Σύνοδον, ἀλλά σεῖς προκαλεῖτε τήν ἀναβολήν τῆς συγ­κλήσεως αὐτῆς... α) ἡμεῖς προτείνομεν σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἀπό τόν Νοέμ­βριο τοῦ 1994 καί σεῖς κωφεύετε, διότι σᾶς ἐνοχλοῦν τά θέματα, τά ὁποῖα προτείνει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος... Σεῖς ματαιώνετε, σεῖς δέν θέλετε νά συγκληθῆ καί νά λειτουργήση κανονικῶς καί Ὀρθοδόξως ἡ Ἱερά Σύνοδος. Ἡμεῖς δέν ἀρνούμεθα τήν σύγκλησίν της, ἀλλά καί δέν ἐννοοῦμεν νά εὐτελίσωμεν τόν ἱερώτατον αὐτόν θεσμόν. Σᾶς πα­ρακαλῶ... συμβάλετε διά τήν κατά Θεόν σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου».

 Καί καταλήγει εἰς τήν μεγάλην αὐτήν ἐπιστολήν του:

 «Αὖθίς τε θερμῶς παρακαλῶ... λάβετε ὑπ' ὄψιν ὅσα σᾶς ἔχω γράψει ἀπό τόν παρελθόντα Νοέμβριον... Προτείνετε τά θέματά σας καί συμβάλετε, ὥστε νά συγ­κληθῆ ἡ Ἱερά Σύνοδος. Αὐτή εἶναι ἡ θερμή μου παράκλησις καί προτροπή...».

 ΕΝΤΕΙΝΟΝΤΑΙ ΑΙ ΑΠΕΙΛΑΙ ΚΑΙ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ

 Οἱ δύο πρωτεργάται τοῦ σχίσματος τοῦ Ἰουνίου τοῦ 1995, δηλαδή ὁ κ. Ματθαῖος Μακρῆς καί ὁ κ. Χρυσόστομος Μητρόπουλος, προκειμένου νά ἑτοιμάσουν τήν κήρυ­ξιν τοῦ σχίσματός των, τήν 20ήν Ἀπριλίου 1994, ἐπισκέπτονται τόν Μακαριώτατον διά νά τοῦ ἐπιστήσουν δῆθεν τήν προσοχήν, διότι ἐνεργεῖ ἀντικανονικῶς καί ἑπομέ­νως θά ἔχη συνεπείας. Εἰς ἔγγραφον(29), τό ὁποῖον παρέδωκαν εἰς τόν Μακαριώτατον τήν ἰδίαν ἡμέραν, γράφουν:

 «Κατόπιν τῆς ἀρνήσεώς σας, καθώς ἀναφέρετε εἰς τήν ἐπιστολήν σας ἀριθμ. 2817/30.3.1995 νά συγκαλέσετε τήν Ἱεράν Σύνοδον, ὅπως σᾶς εἴχομεν προτείνει(30), ἐ­κρίναμεν ἀναγκαῖον νά σᾶς ἐπισκεφθῶμεν...».

 Καί καταλήγουν εἰς τό ἔγγραφόν των:

 «Εὐελπιστοῦμεν, ὅτι δέν θά ἀπορρίψετε τήν παροῦσαν πρότασιν καί θά δεχθῆτε τήν σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου Ἱεραρχίας. Ὡς πρός τήν ἡμερομηνίαν συγκλήσεως θεωροῦμεν καταλληλοτέραν τήν προσεχῆ Τρίτην 26 Ἀπριλίου 1995 (Παλ. ἡμερ.)...».

 Εἶναι πολύ λυπηρόν, ὅτι καί ἡ ἐνέργεια αὐτή τῶν δύο ἀρχηγῶν τοῦ σχίσματος τοῦ Ἰουνίου 1995 εἶναι τόσον δολία καί ἐνέχει τοιαύτην ὑστεροβουλίαν καί φαρισαϊ­σμόν, τά ὁποῖα δέν συλλαμβάνει ὁ ἀνθρώπινος νοῦς, διότι:

 α) Τούς ἔχει γράψει τόσα καί τόσας φοράς καί ἠναγκάσθη νά τούς γράψη καί ὅτι «παίζουν ἐν οὐ παικτοῖς», ὅτι πρέπει νά προσέλθουν εἰς Κανονικήν Ἱεράν Σύνοδον μέ ἡμερησίαν Διάταξιν, συγκεκριμένα θέματα, τά ὁποῖα θά ἔχουν μελετηθεῖ, προκειμένου νά ληφθοῦν ἀποφάσεις. Αὐτοί ἀγνοοῦν τά πάντα καί μέ καταφανῆ ὑστεροβουλίαν ἐπισκέπτονται τόν Προκαθήμενον διά νά λέγουν ὅτι «ἡμεῖς ὅτι ἐκάμαμε τό πᾶν, ἀκόμη καί προσωπικῶς τόν ἐπεσκέφθημεν δύο ἀρχιερεῖς καί ἐπροτείναμε νά συγκαλέση τήν Σύνοδον»!

 β) Προτείνουν σύγκλησιν τῆς Ἱεραρχίας, ἐνῶ πρό ὀλίγου ἐζήτουν ἐνδημοῦ­σαν Σύνοδον(31) διά νά προγραμματίση τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς ἱεραρχίας καί τά θέματα τῆς ἡμερησίας Διατάξεως. Ἤδη ὑπανεχώρησαν καί ζητοῦν ἄμεσον σύγ­κλησιν τῆς Ἱεραρχίας χωρίς θέματα, διαγράφοντες καί τάς δεκάδας σελίδας, τάς ὁποίας τούς ἀπηύθυνεν ὁ Μακαριώτατος διά τήν κανονικήν σύγκλησιν τῆς Συνόδου! Ζητοῦν νά συγκληθῆ ἐντός 5 ἡμερῶν γνωρίζοντες ἐκ τῶν προτέρων, ὅτι ἦτο ἀδύνατον νά πραγματοποιηθῆ, διότι οὔτε πρόσκλησις ἦτο δυνατόν νά γραφῆ καί ἀποσταλῆ εἰς τούς ἀρχιερεῖς, οὔτε θέματα προσδιωρίσθησαν, οὔτε ἦτο δυνατόν νά ἑτοιμασθοῦν καί νά προσέλθουν ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς, ἰδιαιτέρως δέ ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Κιτίου.

 Ἐνῶ ὅμως ἐνεργοῦν ταῦτα δολίως καί μέ καταφανῆ ὑστεροβουλία, δηλαδή διά νά χρησιμοποιήσουν τό γεγονός, ὅτι δῆθεν αὐτοί ἔκαμαν τό πᾶν καί ἠρνήθη τήν σύγκλησιν τῆς ἱεραρχίας ὁ ἀρχιεπίσκοπος, συγχρόνως ἑτοιμάζουν καί τήν ὑπ' ἀριθμ. 95/15.5.1995 «ἀπόφασιν περί ἐκπτώσεως καί ἀργίας τοῦ Μακαριωτάτου»(32), ἡ ὁποία ὅμως ἀπέβη μοιραία, διότι ἔγινεν ὁ λάκκος καί ἡ ταφόπετρα, ἡ ὁποία τούς ἐσκέπασεν.

 Παρά ταῦτα καί μετά τό σχίσμα καί μετά ὅσα προηγήθησαν πάλιν ἐκλήθησαν νά προσέλθουν εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον καί πάλιν ἀρνοῦνται καί πάλιν βλασφημοῦν καί πάλιν συκοφαντοῦν. Ἰδού τό ψεῦδος καί ἡ ἀπάτη τήν ὁποίαν συνεχίζουν οἱ ὡς σκληροτράχηλοι καί «ἀπερίτμητοι τῆ καρδία» προκύπτοντες πέντε (5) πραξικοπημα­τίαι. Ἰδού ὅτι καί πρό τοῦ σχίσματός των καί μετά ἀπό αὐτό, ἐκλήθησαν εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον, ἀλλ' αὐτοί ἠρνήθησαν καί ἀρνοῦνται.

 Τό βασικόν των, λοιπόν ἐπιχείρημα, καθ' ὅ αἰτία ὅλων τῶν κακῶν, αἰτία τοῦ σχίσματός των εἶναι τό δῆθεν γεγονός ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δέν συνεκάλει τήν Ἱεράν Σύνοδον, ἀποτελεῖ κακοηθέστατον ψεῦδος! Τοιαῦτα ψευδῆ καί ἀπατηλά εἶναι ὅλα τά ἐπιχειρήματά των, μέ τά ὁποῖα καί σήμερον ἐξαπατοῦν τούς ὀπαδούς των καί στε­ρεώνουν τό σχίσμα των πρός μεγίστην χαράν τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων.

 Πατέρες καί ἀδελφοί,

 Ἡ σημερινή Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας μᾶς καλεῖ νά συνειδητοποιήσωμεν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἤδη ἀπό πενταετίας εὑρίσκεται εἰς ἕναν πρωτοφα­νῆ διωγμόν, ὁ ὁποῖος δέν ἐνεργεῖται εὐθέως ὑπό τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, ἀλλά ἀπό ἐκείνους, τούς ὁποίους ἐθεωρούσαμε πραγματικούς ἐπισκόπους καί φύλα­κας καί ὑπερασπιστάς Αὐτῆς. Ἡ προδοσία συνετελέσθη, οἱ προδόται ὅμως δέν ἡσυχάζουν. Ζητοῦν τόν ἀφανισμόν καί τήν παντελῆ ἐξουθένωσιν τῶν πραγμα­τικῶν Ἐπισκόπων, Πρεσβυτέρων, Μοναχῶν καί λαϊκῶν(*). Διά τοῦτο δέν σταμα­τοῦν, ἀλλά κινοῦν συνεχῶς νέας ἀγωγάς(**), συνεχίζουν τάς πλεκτάνας καί τούς συκοφαντίας, προσφεύγουν εἰς πολιτικούς παράγοντας καί διαθέτουν ὑπέρογ­κα ποσά διά νά κινῆται αὐτός ὁ διωγμός.

 Δέν φοβούμεθα, τούς ἀντιμετωπίσαμεν καί θά τούς ἀντιμετωπίσωμεν μέ τό πιό ἰσχυρό ὅπλο πού εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ ἀλήθεια καί ἡ Δικαιοσύνη τοῦ Χριστοῦ. Χάριτι Χριστοῦ, θά φυλάξωμεν καί θά διατρανώσωμεν τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀπό τήν ὁποίαν αὐτοί ὡς σεσηπότα μέλη αὐτο­απεβλήθησαν. Ὡστόσον ὁ χρόνος καί ἡ περαιτέρω πορεία πού θά ἀκολουθή­σουν καί ἡ ἐν γένει ἐξέλιξίς των θά τούς ἀποκαλύψη πλήρως.

 Ὑποσχόμεθα καί ἀπό τοῦ βήματος αὐτοῦ, ἀλλά καί δημοσιογραφικῶς, νά ρίψωμεν τό Φῶς τῆς ἀληθείας εἰς ὅλας τάς πτυχάς τῆς πενταετίας, ὥστε νά μή κριθῶμεν ἀπό τόν Χριστόν μας ὡς δειλοί, οἱ ὁποῖοι ἐδειλιάσαμεν πρό τοῦ Μηχανισμοῦ τῶν 5 Πραξικοπηματιῶν καί ὅτι δέν ἐκηρύξαμεν τήν ἀλήθειαν...

 ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΧΡ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗΣ

 

Υ.Γ. Δυστυχῶς, τό κακόν δέν εἶχεν ἀποκαλυφθῆ ὁλόκληρον ὅτε ταῦτα ἐκηρύσσοντο καί ἐδημοσιεύοντο, διότι τό διάδοχον σχῆμα «κυοφορούμενον τέκνον τῶν πέντε», δέν εἶ­χεν ἀκόμη «γεννηθεῖ», ἐνῶ ὡς ἔκτρωμα ὑπῆρχεν καί ἤδη φθίνοντος τοῦ 1996 καί κυ­ρίως μετά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 1997 ἀπεκαλύφθησαν ὅλαι αἱ πτυχαί τῆς ὑπ' αὐτοῦ τοῦ διαδόχου σχήματος προδοσίας, ἤτοι: α) Ἡ σκευωρία περί «ἀμαρτύρου» κατά τοῦ ὑποφαινομένου, τήν ὁποίαν ἔθεσαν εἰς ἐφαρμογήν Φλωρινικοί καί τινες θεωρούμενοι ὡς δῆθεν «ἡμέτεροι», β) τό Σατανικόν σχέδιον τῶν ἰδίων περί δῆθεν «νέου θεολογικοῦ Διαλόγου» ἤτοι προδοσίας τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί δι' αὐ­τῆς καί τῆς Ὁμολογίας Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, γ) ἐξόν­τωσις τῶν: α) Ἱερομονάχου Ἀμφιλοχίου καί β) Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, πρό πάντων δέ τοῦ Ἐπισκόπου Κηρύκου, ὅστις διενοήθη ὅπως καί θεωρητικῶς καί πρακτικῶς συμ­παρασταθῆ τοῖς ὡς ἄνω δύο διωκομένοις μέ ἀποτέλεσμα νά ὁμώσουν ὅπως πρῶτα κτυπήσουν καί «φονεύσουν» εἰς ἐπίπεδον Πίστεως καί Ὁμολογίας τόν Ἐπίσκοπον Κήρυκον! Εἰς τά πλαίσια αὐτά τῆς προδοσίας, ἡ ὁποία ὑπῆρξεν ἀπό τό 1924 μόνιμος στόχος τοῦ Ἑβραιομασονικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐπηκολούθησαν συστηματικαί σκευω­ρίαι, «ἀφορισμοί», «καθαιρέ­σεις» καί ἐν ἑνί λόγω ἀντίχριστος συμπεριφορά, ἡ ὁποία συνεχίζει καίτοι πρός στιγμήν ἐθαρρήσαμεν ὅτι αὕτη ὡλοκληρώθη τήν 29.11.2007 μέ τήν Σατανικήν ἐγκύκλιον τῶν Νικολάου-Παχωμίου καί τῶν λοιπῶν ὀργάνων των!... ἀπαντῶμεν πρός πάντας καί πρός ὅλας τάς ἐκφάνσεις τῆς προδοσίας των: «Ἕως τέλους ἀγώνισαι ὑπέρ τῆς ἀληθείας καί Κύριος ὁ Θεός πολεμήση ὑπέρ σοῦ» (Σοφ. Σειράχ).

 

ΥΠΟΣΗΜΩΣΕΙΣ

 (23) Δέν ἀπήντησαν, οὔτε ἔστειλαν τά θέματά των.

 (24) Ὡς ἐνδημοῦσαν ἐν προκειμένω οἱ 5 ἠννόουν νά ἔλθουν αὐτοί ἀπό Θεσσαλονίκην, Κοζάνην, Λαμίαν, Καλαμάταν καί ἀττικήν, διά νά προσδιορίσουν τά θέματα!

 (25) Εἰς τό ὑπό ἔκδοσιν εἰδικόν βιβλίον ἐκτίθεται ὁλόκληρος ἡ ἐπιστολή τοῦ κ. Ματθαίου.

 (26) Εἶναι ἀδύνατον νά χαρακτηρισθῆ τό θράσος, ἡ ἀσέβεια καί ἡ βλασφημία τοῦ ἀνδρός! Θά παρατεθῆ καί αὐτό τό κείμενον τοῦ κ. Τίτου εἰς τό ὑπό ἔκδοσιν ἱστορικόν βιβλίον, «ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ».

 (27) Ἐν προκειμένω ἀνέμενον καί τήν ἐκκρεμοῦσαν ἀπόφασιν τοῦ Μονομελοῦς Πρωτο­δικείου, ἀπό τήν ὁποίαν προφανῶς θά ἐξηρτᾶτο ἄν θά ἔκαμναν τό σχίσμα.

(28) Τήν προταθεῖσαν ἡμερομηνίαν 1.3.1995 δέν ἐματαίωσεν ἀλλ' ἀνέβαλε καί τούς ἐζήτη­σε νά ἀνταποκριθοῦν, ὥστε νά ὁρισθοῦν τά θέματα τῆς Η.Δ. καί ἡ νέα ἡμερομηνία.

 Εἶναι μία δισέλιδος χειρόγραφος ἐπιστολή, τήν ὁποίαν ἔγραψεν τό ἀγαπημένον του παιδί ὁ Χρυσόστομος Μητρόπουλος, αὐτός ὁ νέος ἀρνητής προδότης τοῦ πατρός καί διδασκάλου του ἀλλά καί εὐεργέτου του.

 (30) Προφανῶς ἐννοοῦν τήν ἀπό 17/4.2.1995 ἤ τήν ἀπό 6.3.1995 ἐπιστολήν.

 (31) Τήν 6.3.1995 ἀπαιτητικῶς-τελεσιγραφικῶς ἐζήτουν ἐντός 15 ἡμερῶν νά συγκαλέση ἐνδημοῦσαν.

(32) Ἡ ἀπό 20.4.1995 ἐπίσκεψις τῶν δύο εἰς τόν Μακαριώτατον δέν ἦτο τίποτε ἄλλο, παρά τό «φιλί τοῦ Ἰούδα», ὑπό τοῦ ἀγαπημένου του μαθητοῦ Χρυσοστόμου Μητροπούλου. Εὐχόμε­θα νά μήν αὐτοκτονήση, ὅπως ὁ Ἰούδας, ἀλλά νά μετανοήση καί νά ἐπιστρέψη καί προσπέση εἰς τούς πόδας τοῦ ἀγαθοῦ καί ἁγίου διδασκάλου του. «Δεινόν ἡ ραθυμία, μεγάλη ἡ μετάνοια», ἥν δώρησαι Χριστέ, ὄχι μόνον εἰς τόν Χρυσόστομον, ἀλλά καί εἰς τούς πέντε.

 (*) Γεγονός τό ὁποῖον μετά τό ναυάγιον τῶν πέντε ἐπιόρκων ἐπισκόπων, «ἐπωμίσθησαν καί ἔφερον εἰς πέρας» οἱ δύο ἄλλοι ἐπίορκοι ψευδεπίσκοποι Νικόλαος καί Παχώμιος μεθ' ὅλης τῆς κατά τόν θεῖον ὑμνωδόν «σαθρᾶς συμμορίας» των!...

 (**) Ἀγωγάς ἐν προκειμένω ὡς τῶν ἀντιποιουμένων τόν ἐπισκοπικόν βαθμόν, ἤτοι, τοῦ κ. Ἰγνατίου Δάσσιου καί τοῦ κ. Σεβαστιανοῦ Σταύρου.      


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011