ΤΕΥΧΟΣ 197
Μάρτιος - Ἀπρίλιος 2011
ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ
ΠΡΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΣ
ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΓΡΑΦΟΥΝ


Τοῦ Διευθυντοῦ τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς»
(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Ἰανουαρίου-Φεβρουαρίου 2011 σελ. 18-26)

-3ον-  

Ἡ παροῦσα «ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΠΡΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΣ» μας, ἤρχισεν ἀπό τοῦ τεύχους τοῦ Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2010, μέ ἀφορμήν τό γεγονός τῆς παρουσίας πολλῶν Παλαιοημερολογιτικῶν ψευδοσυνόδων καί ψευδεκκλησιῶν (ἤτοι, τῶν σχισματοαιρετικῶν παλαιοημερολογιτικῶν παρατά­ξεων), καθώς καί καλοπροαίρετοι παρατηρήσεις ἀναγνωστῶν, καθ' ἅς παρατη­ρεῖται ὅτι ἀφ' ἑνός «γράφομεν συνεχῶς τά ἴδια καί τά ἴδια, ἤτοι περί Ἐκκλησιολο­γίας καί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς», «γράφομεν ὅλο κατηγορίας, ἀντιθέσεις, δια­μά­χες, διαφωνίες κ.λπ.». Κατόπιν αὐτῶν προσεπαθήσαμεν νά παρουσιάσωμεν τό ὄντως ἐπιβεβλημένον καί ἐπάναγκες εἰς τό νά γράφωμεν συνεχῶς, διότι ὁ συνα­σπισμένος ἐχθρός τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμε­νισμοῦ, ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΟΠΩΣ ἐπιβουλεύεται καί λυσσωδῶς πολεμᾶ τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν καί τήν Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἡ ἀπάντησις συνεχίσθη καί εἰς τό τεῦχος τοῦ Ἰανουαρίου-Φεβρου­αρίου 2011 καί πάλιν συνεχίζεται εἰς τό παρόν ἐνῶ, χάριτι Χριστοῦ, θά συνεχίσω­μεν καί εἰς τό ἑπόμενον, καθ' ὅτι, ὡς ἤδη εἶναι γνωστόν, προέκυψεν παρέμβασις σεβαστοῦ προσώπου, τό ὁποῖον ἔθεσεν τό θέμα τῆς λεγομένης «χειροθεσίας»(*). Πολύ ὀρθῶς ἐπισημειοῖ, ὅτι περί αὐτῆς ποιεῖται λόγον καί αὐτό τό ἐπίσημον δημοσιογραφικόν ὄργανον τοῦ «Κ.Γ.Ο.» ὑπ' ἀριθμ. 1 καί 2 τῶν μηνῶν Ὀκτω­βρίου καί Νοεμβρίου 1971!...

 Εἰς τό παρόν καί προκειμένου νά ἀποδειχθῆ ἐξ ἀντικειμένου ὅτι δέν ἐρίζομεν καί δέν γράφομεν «κατηγορίας» οὔτε «διαμάχας» κ.λπ., πρό πάντων δέ ἵνα γέ­νηται κατανοητόν ὅτι γράφομεν, ναί συνεχῶς γράφομεν περί Ὁμολογίας-Ἐκ­κλησιολογίας καί περί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, πλήν τοῦτο ποιοῦμεν ἐν ἀγάπη ἐλευθέρως καί ἀντικειμενικῶς, ἐνῶ μονίμως ἐζητήσαμεν καί πάλιν διά τοῦ παρόντως ΖΗΤΟΥΜΕΝ Ἕνωσιν μέσω Διαλόγου ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ. Πρός τοῦτο παραθέτομεν ἐλάχιστα μόνον ἀποσπάσματα ἐξ ἐπισήμων ἐγγράφων, τά ὁποῖα καταβοοῦν καί τῆς παρούσης γραφῆς τό ἀληθές.

 Ἰδιαιτέρως, ὅσον ἀφορᾶ εἰς τάς δύο τελευταίας ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΙΣ (τῶν πέντε 1995, καί τῶν Νικολαϊτῶν 2005), ὅσον καί ἐάν τάς κατωνομάσαμεν καί τάς διηλέγξαμεν ὡς ἄκρως μισητάς, ὅμως, μάρτυς ἡμῶν ὁ Κύριος, ὅτι τούς πρώην ἐπισκόπους, ἱερεῖς καί ἀδελφούς μας τούς ἀγαπῶμεν, πονοῦμεν δι' αὐτούς καί θέλομεν νά γίνουν πάλιν ἀδελφοί μας διά τῆς ἐπιστροφῆς των εἰς τό ΕΝ καί ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΝ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Δεῦτε λοιπόν νά προσπέσωμεν ἐν ταπεινώσει καί εἰλικρινῆ ἀγάπη, ὥστε νά θεραπεύση ὁ Χριστός τάς ἀνοικτάς πληγάς, τοὐλάχιστον αὐτῶν τῶν δύο τελευταίων σχι­σματοαιρέσεων καί τότε χαρά μεγάλη γενήσεται ἐν τῶ οὐρανῶ καί ἐν τῆ γῆ, δηλαδή εἰς τήν Μίαν ἐν Οὐρανοῖς καί ἐπί Γῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ.

 

ΜΕΡΟΣ Γ΄
«ΠΡΟΣΧΩΜΕΝ ΕΣΧΑΤΗ ΩΡΑ ΕΣΤΙ»

Ἄς εἶναι λοιπόν εὐλογημένον τό ὄνομα τοῦ Κυρίου διότι μᾶς ἀξιώνει εἰς τό παρόν νά παραθέσωμεν ἐλάχιστα ἀντιπροσωπευτικά δείγματα τῆς ἀγάπης πρός τήν ἀλήθειαν, τόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του καί πρός τούς ἐν τῆ πλάνη εὑρεθέντας καί ἐμμένοντας εἰς αὐτήν, ἐνῶ ποιοῦμεν ἔκκλησιν ὅπως ἅπαντες ἀναζητήσωμεν τήν ἐν τῆ ἀληθεία καί ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ΕΝΟΤΗΤΑ.

 Ὅσα παρατίθενται εἰς τήν συνέχειαν εἶναι δείγματα, ἀφ' ἑνός μέν ὅτι συ­νεχῶς γράφομεν περί Ἐκκλησιολογίας καί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀφ' ἑτέρου δέ ὅτι δέν συκοφαντοῦμεν ἐκ τῶν στηλῶν τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς», ἀλλά δι' αὐτῆς διεξάγεται μόνον ἔνθερμος ἀγών ἀγάπης καί ἀληθείας διά τήν ἐν Χριστῶ ἑνότητα.

 -●-

 - Εἰς τό μέ Α.Π. 25/30.11.2000 ἱστορικόν του ἔγγραφον ὁ μακαριστός Μητρο­πολίτης Λαρίσης κυρός Πανάρετος ἔγραφεν:

 «Μακαριώτατε,... σᾶς παρακαλῶ, εἶναι στό χέρι Σας καί εἰς τό χέρι ὅλων μας νά φυλάξουμε τήν ἑνότητα μέσω τῆς Κανονικῆς τάξεως, τῆς ἀληθείας καί τῆς καλῆς μας Ὁμολογίας. Τό νά παρασυρώμεθα, πρῶτος ἐγώ, εἶναι ἀνθρώπινο, ὅμως νά ἀρνούμεθα νά διορθώσουμε, διότι τό θέλουν ὁ μ. Μάξιμος, ὁ κ. Κάτσουρας καί οἱ λοι­ποί τοῦτο εἶναι ἀσυγχώρητον ἀπό τόν Θεόν.

 Μακαριώτατε, συγκαλέστε τήν Ἱερά Σύνοδο μέ νέας κατά Θεόν προϋποθέσεις, νά κάνουμε μιά καθαρή Ὁμολογία μετά ἀπό ὅσα ἔχουν συμβεῖ, μετά καί ἀπό τό σχῖ­σμα καί τάς βλασφημίας τῶν πέντε, ἀλλά καί ἀπό τό 1995 μέχρι σήμερα. Νά μιμη­θῶ­μεν τόν Ἅγιον Πατέρα τί ἔκαμε μετά τό σχῖσμα τοῦ πρώην Φλωρίνης, καί νά ὁμο­λο­γήσουμε καί ἡμεῖς ὅτι διακρατοῦμε ἀνόθευτη τήν Ὁμολογία μας καί τήν Ἀποστο­λική μας Διαδοχή, τήν ὁποία ἔχομε διά τῶν χειρῶν ἐκείνου τοῦ ἁγίου ὁμολογητοῦ. Τοῦτο τό τελευταῖο εἶναι θέμα πρώτης προτεραιότητας μετά ἀπό ὅσα προηγήθησαν καί τήν σύγχυσιν πού ἐπικρατεῖ». («Ο.Π.» Τόμος 13ος 2002 σελ. 81, καί Τόμος 19ος 2008 σελ. 460-461).

-●-

 Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος εἰς τό μνημειῶδες κείμενόν του ὑπό τόν τίτλον «ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΙΚΟΥΜΕ...», τό ὁποῖον ἐδηοσιεύθη εἰς τήν «Ο.Π.» Α.Τ. 110 Μάρτιος τοῦ 2001 καταλήγει:

 «Ἀγαπῶμεν καί τάς Φλωρινικάς παρατάξεις, ἀγαπῶμεν καί τούς πέντε, ἀγα­πῶμεν καί τούς νεοημερολογίτας, ὄχι ὅμως νοσηρά, ὄχι οἰκουμενιστικά, ἀλλά γνήσια, χριστιανικά. Τούς ἀγαπῶμεν καί θέλομεν νά γίνωμεν ἕνα κατά τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ἐκκλησία δέν ἐξαρτᾶ τό ἔργον Της ἀπό τό τί θέλομεν ἡμεῖς οἱ ἄνθρωποι, δέν συμβιβάζεται πρός τά θελήματά μας, ἀλλά ἡμεῖς ἐάν θέλωμεν νά παραμείνωμεν γνήσια καί ζῶντα μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὀφείλομεν νά ὑποτάσσωμεν τό θέλημά μας εἰς τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ.

 Κλείνομεν αὐτάς τάς σκέψεις μέ τήν δήλωσιν καί πάλιν, ὅτι εἴμεθα ὑπέρ τῆς συνεργασίας μετά πάντων τῶν ἐν Χριστῶ Πατέρων καί ἀδελφῶν, ἀντιδρῶμεν, ὅ­μως, μέ ὅλην τήν δύναμιν τῆς ψυχῆς μας, πρός πᾶσαν προσπάθειαν συγκαλύψεως τῶν θεμάτων. Ἄς προσευχηθοῦμε νά μᾶς φωτίση ὅλους ὁ Θεός ὥστε νά ἐνεργοῦμε κατά τό θέλημά Του καί ὄχι κατά τό ἴδιον θέλημα, διότι ἔτσι θά ἐπέλθη ἡ ἐν ἀληθεία καί δικαιοσύνη διόρθωσις τῶν ἡμαρτημένων, ὁποθενδήποτε καί ἄν προέρχωνται, καί ἡ ἐν τῆ ἀληθεῖ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἑνότης θά εἶναι ἀρραγής, καί θά ἐλπίζωμεν καί εἰς τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας...». («Ο.Π.» Τόμος 11ος 2001 σελ. 208 καί Τόμος 19ος 2008 σελ. 461).

-●-

 - Καί πάλιν ὁ Μακαριστός Μητροπολίτης Λαρίσης κυρός Πανάρετος, κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 2002, ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΕΙ καί ΠΟΙΕΙ ΕΚΚΛΗΣΙΝ μετά τοῦ ἱεροῦ Κλήρου καί τοῦ Πιστοῦ Λαοῦ:

  «Δ. ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ ΕΥΣΕΒΑΣΤΩΣ ΠΟΙΟΥΜΕΝ ΕΚΚΛΗΣΙΝ πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον, ὅπως ἐν ὄψει τῶν κρισίμων περιστάσεων, Αὕτη διακηρύξη καί διατρανώση τήν Ἐκκλησιολογίαν, ἀλλά καί τήν ἀπ' ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον καθολικήν συνείδη­σιν τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τῆς προπαγανδιζομένης «χειροθεσίας», γενομένης δῆθεν ὡς «ἐπί σχισματικῶν», ἵνα μή «ἐλθοῦσα ἑτέρα νέα γενεά, μέλλει ἡμᾶς ἀνθεματίζειν καί ἀνασκάπτειν, ὡς παρά τῆς Ἐκκλησίας τούς τύπους καί τούς νόμους φρονοῦντας» (Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ PGΠΓ 95, 344). Εἰδικώτερον ἀπευθυνόμεθα πρός τούς Ἀρχιερεῖς: 1) Τόν Σεβ/τον Μητροπολίτην Κιτίου κ. Ἐπιφάνιον, ὡς ἕνα ἐκ τῶν ἐπιζών­των μελῶν τῆς ἐξαρχίας, ἡ ὁποία τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 μετέβη εἰς τήν ἀμερικήν καί ἐχειρίσθη τό ὅλον θέμα, καί 2) Τόν Μακαριώτατον Ἀρχ/πον κ. Ἀνδρέαν, ὁ ὁποῖος ἐχειρίσθη τό θέμα ἐν Ἑλλάδι, καί οἱ ὁποῖοι ἄν καί ἔχουν ἤδη ἐκπεφρασμένην τήν θέσιν των ἐπί τοῦ θέματος, ὅμως ἐν ὄψει τῶν εἰς φῶς ἐλθόντων ἄκρως βλασφήμων «ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων» (54/76 καί 46/91) ἀλλά καί τῶν ὁμοίων αὐτῶν νεωτέρων δικαστικῶν ἀποφάσεων, διά τῶν ὁποίων βλασφημεῖται ἡ Ἐκκλησιολογία καί Ἀποστολική Διαδοχή, ἔτι δέ καί τῶν «στοιχείων», τά ὁποῖα (ἡμέτεροι καί ξένοι) δηλώνουν ὅτι ἔχουν, περί τῆς λεγομένης «χειροθεσίας», ΟΦΕΙΛΟΥΝ νά ἀπαντήσουν πρωτίστως οἱ ἴδιοι προσωπικῶς καί ἐν ταυτῶ καί ἱεροσυνοδικῶς. Ἡ περαιτέρω σιωπή ἔναντι ὅλων αὐτῶν τῶν βλασφήμων προκλήσεων, δέν συμφωνεῖ, ἀλλά καί ἔρχεται καί εἰς σκληράν ἀντίθεσιν πρός τήν ἀπ' ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον, δεδηλωμένην Ὁμολογίαν Αὐτῶν ἀλλά καί τήν ἱεροσυνοδικήν τοιαύτην καί τήν καθολικήν συνεί­δησιν τοῦ πληρώματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 Ἐπίσης ΖΗΤΟΥΜΕΝ τήν ἄμεσον σύγκλησιν, Μεγάλης Συνοδικῆς καί Κληρικο­λαϊκῆς Συνόδου Συνάξεως, κατά τήν ὁποίαν... Νά διακηρυχθῆ ἐπισήμως ἡ καθαρά καί γνησία Ὀρθόδοξος Ὁμολογία-Ἐκκλησιολογία, ἀλλά καί ἡ ἀπ' ἀρχῆς καθολική συνείδησις- Ὁμολογία τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, (κλήρου καί λαοῦ), καθ' ἥν ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία κατέχει Κανονικήν, γνησίαν καί ἀδιάκοπον τήν Ἀπο­στολικήν Διαδοχήν διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948 καί τοῦ 1995, καί ὅτι ποτέ αὕτη δέν ἐδέχθη τήν λεγομένην «χειροθεσίαν» ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀλλά ὡς ἐξωτε­ρικήν πρᾶξιν ἄκρας Οἰκονομίας πρός ἐπιστροφήν τῶν ἐν τῶ σχίσματι τοῦ 1937 ἐγκλωβισθέντων παλαιοημερολογιτῶν. («Ο.Π.» Τόμος 13ος 2002 σελ. 98-99, καί Τόμος 14ος 2003 σελ. 70-71 καί Τόμος 19ος 2008 σελ. 464-465).

 -●-

 Καί ἡ ἐλαχιστότης μου ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, ἐν τῶ αὐτῶ πνεύματι ἀγάπης, ταπεινώσεως καί ὑποχωρήσεως διά τήν ἀλήθειαν καί ἑ­νότητα, ἐπανειλημμένως προφορικῶς τε καί γραπτῶς ἐξεφράσθημεν. Παραθέτω μόνον μιάν περίπτωσιν ἐκ τῆς ἀπό 15.12.2001 «ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΑΠΑΝΤΗΤΙΚΗΣ Ε­ΠΙΣΤΟΛΗΣ ΜΑΣ» μέ ἀφορμήν τό μέ Α.Π. 3160/29.11.2001 ἐναντίον μας ἔγγραφον: («Ο.Π.» Τόμος 13ος 2002 σελ. 10, 18 καί 19).

 «...Ἐπίσης πόσες φορές πρέπει νά ποῦμε, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι, καί ὅτι δέν θεωροῦμε τόν ἑαυτόν μας, οὔτε ὡς αὐθεντίαν, οὔτε ὡς ἀλάνθαστον, καί ὅτι εὐχαρίστως θά ἀνακαλέσωμεν τά ἀποδειχθησόμενα, εἴτε θεολογικά, εἴτε ἄλλα σφάλματά μας, διότι αὐτό εἶναι τό συμφέρον μας, ἀφοῦ αὐτό μᾶς ἀναβιβάζει καί δέν μᾶς ταπεινώνει, καί ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά προπάντων καί ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; Προσπαθοῦμε, δι' εὐχῶν σας, νά ἔχουμε ὅσο μποροῦμε στοιχειώδη αὐτογνω­σίαν καί Ὀρθόδοξον χριστιανικήν συνείδησιν, ὅτι εἴμεθα μόνον μία ἀσήμαντος μετριότης, τήν ὁποίαν διακρίνει ἡ πνευματική καί θεολογική ἀνεπάρκεια, καί ὅτι ὡς ἄνθρωπος, κάμνομεν σφάλματα. Ὄχι, Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι, Χάριτι Χρι­στοῦ, πιστεύομεν καί τό δηλώνομεν ὅτι δέν ἐμμένομεν εἰς καμμίαν ἀποδεδειγμένως ἐσφαλμένην θέσιν μας, ἀλλά προσπαθοῦμε νά ἐμμένωμεν μόνον εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Κακίζετε ἤ ἐπιδοκιμάζετε αὐτήν τήν ἐμμονήν μας;.......

 Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι, καί Σεβαστοί Πατέρες καί ἀδελφοί, ἡ ἐλαχιστό­της μου, προκειμένου νά κλείσω αὐτήν τήν ἀνοικτήν ἀπαντητικήν ἐπιστολήν, εὐσε­βάστως προάγομαι νά δηλώσω πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον ὅτι φρονῶ πώς δέν ἀπο­τελεῖ «παραφροσύνη», οὔτε «ὑπερηφάνεια» οὔτε «ἄχαρι ἔργον», οὔτε «σκάνδαλον» ἡ πρότασις ὅπως, μετά ἀπό τό σχίσμα τοῦ 1995 καί τάς διατυπωθείσας βλασφημίας καί αἱρέσεις ὑπό τῶν πέντε, μετά τά νέα σκάνδαλα καί τά ἐγερθέντα θέματα Πίστεως καί Ὁμολογίας, νά παρακαθήσωμεν εἰς τήν ἰδίαν τράπεζαν, ὅπως ἐκαθήμεθα πα­λαιά εἰς τάς πανιερατικάς καί πανελληνίους συνάξεις, καί νά συσκεφθῶμεν ἐν ἀγάπη Χριστοῦ, καί ὁμολογήσωμεν ἐν ἑνί στόματι καί μία καρδία:

 1) Νά διακηρύξωμεν καί νά ὑπογράψωμεν ἀπό κοινοῦ τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιο­λογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί τήν Γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστο­λικήν Διαδοχήν, τήν ὁποίαν κέκτηται ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διά τῶν κανο­νικῶν καί Ὀρθοδόξων χειροτονιῶν τοῦ 1935, τοῦ 1948 καί αὐτῶν τοῦ 1995, τάς ὁ­ποίας ἀμφισβητοῦν οἱ «πέντε» καί αἱ δικαστικαί ἀποφάσεις.

2) Νά ἐξετασθῆ πῶς ἐλειτούργησεν ἡ Ἱερά Σύνοδος ὅλα τά τελευταῖα ἔτη, μέχρι καί τῆς 2.11.2001, καί νά γίνουν διορθώσεις πρός δόξαν τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκ­κλησίας Του, καί ἑπομένως καί σωτηρίαν τῆς ἀθανάτου ψυχῆς μας... Ταπεινῶς φρο­νοῦμεν ὅτι ἐάν ταῦτα θελήσωμεν νά ποιήσωμεν, θά ἀποδείξωμεν τήν βαθεῖαν καί ἀμετάθετον πίστιν εἰς τήν κοινήν Μητέρα μας Ἐκκλησίαν καί ὅτι Σεῖς, ὡς Πνευ­μα­τικοί Πατέρες, φείδεσθε τοῦ πιστοῦ Κλήρου καί Λαοῦ, καί χαρά θά γίνη καί ἐπί γῆς καί ἐν Οὐρανοῖς. Ἄν πάλιν, δέν θελήσωμεν νά ποιήσωμεν ταῦτα, τότε φρονῶ ὅτι ὡς ἄπιστοι θά κατακριθῶμεν, ὅπερ μή γένοιτο, διά πρεσβειῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων καί τοῦ ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου Ἁγίου Ματθαίου, Ἀμήν». («Ο.Π.» Τόμος 13ος 2002 σελ. 10 καί 18-19) καί Τόμος 19ος 2008 σελ. 462-463.

 -●-

 - Ὁμοίως κατά τήν τόσον ἀμαρτωλήν περίοδον πρό τοῦ 2002 καί μετά, ὁ Πα­νοσιολογιώτατος π. Ἀμφιλόχιος, ἀδιαφορῶν διά τόν λυσσαλέον διωγμόν ἐναν­τίον του, γράφει εἰς τό ἀπό 15.1.2002 ἔγγραφόν του. («Ο.Π.» Τόμος 13ος 2002 σελ. 68-69).

  «...Δι' ὅλα αὐτά ἀνησυχοῦμε, Μακαριώτατε, διότι πρίν ἀπό σαράντα χρόνια σᾶς γνωρίσαμε ἀπό πολύ κοντά, σᾶς ἐκτιμήσαμε καί σᾶς ἀγαπήσαμε καί ἐπ' οὐδενί θέλομεν νά πάθετε ὡς ὁ ἠλεί τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, διότι δέν συνεμόρφωσε τά ἄτακτα παιδιά του. Ἐδῶ τά πράγματα εἶναι πολύ πιό σοβαρά. Κατά τήν ταπεινήν μας ἄποψι διά νά διορθωθοῦν τά πράγματα καί νά ἔχετε καί ἐσεῖς καί ὅλοι μας εὐλογημένα καί ἀνεπαίσχυντα τέλη, πρέπει νά ἀντιμετωπισθοῦν ὅλα αὐτά τά θέματα καί πρῶτα, πρίν ἀπό κάθε ἐνέργειά σας νά σταματήσετε νά προωθῆτε καί νά ἐκτελῆτε ἐξωσυνοδικάς ἀποφάσεις, ὁποιαιδήποτε καί ἄν εἶναι αὗται. Νά λειτουρ­γήση, λοιπόν, κανονικά ἡ Ἱερά Σύνοδος. Καλέστε μιά φορά καί τόν Κλῆρο σέ μιά πνευματική Σύναξι, ὅπως ἐγίνετο εἰς τό παρελθόν. Διαλῦστε τίς «κλῖκες» καί τίς «παρασυνόδους» καί τά «παρασυμβούλια». Ἱεραρχεῖστε, μέ τήν συνεργασίαν τῶν παλαιῶν καί νέων θεολόγων, τά ἀπό πολλῶν ἐτῶν θέματα τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνος καί μέ βάσιν τούς Ἱερούς Κανόνες, τήν Ὀρθοδοξία καί τήν δικαιοσύνην, ἔστω τώρα, νά καθαρίσουμε τήν Ὁμολογία μας καί νά δοθοῦν κανονικαί καί Ὀρθόδοξοι λύσεις καί ἀπαντήσεις. Ποτέ δέν εἶναι ἀργά, ἐφ' ὅσον ἀναπνέομεν...

Μακαριώτατε, ὅποιος ἐμποδίζει τήν κατά Θεόν ἀντιμετώπισιν τῶν Ἐκκλησιαστι­κῶν προβλημάτων, σαφῶς δέν ἐργάζεται διά τό καλόν τῆς Ἐκκλησίας... Μιμηθῆτε τόν πνευματικόν σας Πατέρα, τόν ἀοίδιμον ὁμολογητήν Ἱεράρχην Βρεσθένης Ματ­θαῖον τόν Α΄, ὁ ὁποῖος εἰς τάς κρισίμους διά τήν Ὀρθοδοξίαν στιγμάς, ἔκοψε τό 1937 τόν κακόδοξον πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομον, καί συνεπής εἰς τήν Ὁμολογίαν τῆς Ἐκκλησίας, εὑρεθείς μόνος του, ἐχειροτόνησε τό 1948 ἐπισκόπους, ἀφήνοντας γνη­σίαν καί ἀδιάκοπον τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, καί ζῶσαν, Κανονικήν καί Ὀρθόδο­ξον Ἱεράν Σύνοδον.

 Μακαριώτατε, μαζί μέ ὅλους τούς Σεβ/τους ἀρχιερεῖς ἀγωνισθῆτε νά φέρετε τόν ἱερόν ἀγῶνα ἐκεῖ ὅπου ἦταν πρίν ἀπό τήν κρίσιν τῆς προηγουμένης δεκαετίας... Ὅλοι θά βοηθήσωμεν πρός αὐτήν τήν κατεύθυνσιν.........

 Διά τοῦτο παρακαλοῦμεν καί πάλιν ἐπισπεύσατε τήν Κανονικήν σύγκλησιν καί λειτουργίαν τῆς ἱερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία θά δώση Ὀρθοδόξους καί Κανονικάς λύσεις καί ἀπαντήσεις εἰς ὅλα τά θέματα διά νά εἰρηνεύσωμεν ὅλοι καί οὕτω ἡνωμένοι ἐν Χριστῶ καί ἀγαπημένοι συνεχίσωμεν αὐτόν τόν ἱερόν ἀγῶνα, διά νά ἀξιωθοῦμε καί τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν μετά πάντων τῶν Ἁγίων. ΑΜΗΝ». («Ο.Π.» Τόμος 13ος 2002 σελ. 68-69) καί Τόμος 19ο σελ. 463-464).

 -●-

 - Καί πάλιν ὁ ἴδιος Μητροπολίτης Κήρυκος, μετά τήν ἀποφράδα ἡμέρα τῆς 14ης/27ης Φεβρουαρίου 2002, ὅτε ἐκορυφώθησαν καί ἀπεκαλύφθησαν τά σχέδια τῶν σκοτεινῶν κέντρων τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ Φλωρινι­σμοῦ καί τῶν ἐγκαθέτων των εἰς τό σῶμα τῆς Συνόδου, εἰς ἐκτενές ἄρθρον του παρατεθέν εἰς τόν 13ον Τόμον τοῦ 2002 τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς» σελ. 188-207, γράφει:

  «...Ἐν κατακλεῖδι περίλυπος καί πραγματικά πενθῶν ἐπισημαίνω καί ὑπογραμ­μίζω, ὅτι δέν κατανοοῦμεν οὔτε τάς σκέψεις, οὔτε τήν συμπεριφοράν ἐνίων Ἐπισκό­πων καί Πρεσβυτέρων, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ διαφωνοῦν καί μέ τάς ἀποφάσεις τῆς 14/27.2.2002, δέν παίρνουν ὅμως καμμίαν ὑπεύθυνον θέσιν! Δέν θά ποῦμε τί σημαίνει αὐτό, ἀλλά μόνον νά ἐξετάσωμεν ὅλοι μήπως αὐτό τό γεγονός, δηλαδή τό νά μήν ἀναλαμβάνουμε τάς εὐθύνας μας, μᾶς κατατάσσει μέ τούς «δειλούς καί χλιαρούς», περί τῶν ὁποίων ὅμως λέγει τό Πνεῦμα τό Ἅγιον διά τοῦ Ἀποστόλου Ἰωάννου εἰς τήν ἀποκάλυψιν: «Οἶδά σου τά ἔργα ὅτι οὔτε ψυχρός εἶ, οὔτε ζεστός. ὄφειλον ψυχρός ἦς ἤ ζεστός. οὔτως ὅτι χλιαρός εἶ, καί οὔτε ζεστός, οὔτε ψυχρός μέλλω σε ἐμμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου.........

Σεβ/τοι ἀδελφοί, ἐνῶ πιστεύω ὅτι μποροῦμε νά ἀναγνωρίσωμεν ἐλαφρυντικά τινά εἰς τόν πολιόν καί ἀσθενοῦντα Γέροντα Ἀρχιεπίσκοπον, χωρίς τοῦτο νά σημαίνη ὅτι ἀπαλλάσσεται τῶν εὐθυνῶν του..., ὅμως δέν δυνάμεθα νά εὕρωμεν ἐλαφρυντικά διά τόν ἑαυτόν μας καί δι' ὅλους ὑμᾶς, καθώς καί διά πάντα θεολόγον Κληρικόν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διά τήν δειλίαν(;) τήν ἰδιοτελῆ ἤ ὑστερόβουλον(;) ἀδιαφορίαν, ἡ ὁποία ἀποβαίνει ὅλως ἐνθαρρυντική καί εὐνοϊκή εἰς τό νά προωθοῦν­ται τά σχέδια τῶν ξένων Κέντρων. Εἴθε αὐτή ἡ σιωπή, νά μήν λογισθῆ εἰς οὐδένα ὡς ἀπιστία καί ὡς ἀθεΐα, κατά τόν ἅγιον Γρηγόριον τόν Παλαμᾶν.

 Καί πάλιν ποιοῦμεν θερμήν παράκλησιν νά μισήσωμεν τά ἔργα τοῦ πονηροῦ, ἀ­κόμη καί ἄν δημοσίως ὠνομάσθησαν ὡς δῆθεν «Συνοδικαί Ἀποφάσεις», νά ἀπορρί­ψωμεν ὅλας τάς μέχρι καί τήν 14/27.2.2002 ραδιουργίας τοῦ παρασυνοδικοῦ κατεστη­μένου καί νά ἐπανέλθωμεν ἐν ἀγάπη, Κανονικῆ τάξει καί ἀληθεία, βάσει ὅλων τῶν πηγῶν τάς ὁποίας προανεφέραμεν καί προπάντων βάσει τῆς ἀπό Ἰουνίου 1997 ἀπο­φάσεώς μας 3005 καί τοῦ σχετικοῦ πορίσματος τοῦ ἀνακριτοῦ, τήν ἀντιμετώπισιν τῶν «πέντε» καί ὅλων τῶν ἄλλων γνωστῶν σοβαρῶν θεμάτων Πίστεως καί Ὁμολο­γίας. Ἰδού νά γίνη τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι καί τό θέλημα τῆς Ἐκκλησίας Του καί νά παύσωμεν νά ὑπηρετῶμεν σχέδια τῶν ξένων κέντρων Σιωνιστικῶν, Πα­πικῶν, Νεοημερολογιτικῶν - Φλωρινικῶν διά τοῦ ἡμετέρου Παρασυνοδικοῦ κατε­στημένου, τό ὁποῖον ὡς καθαρά ἐγκάθετον σῶμα ὑπηρετεῖ καί προωθεῖ τά σχέδια ὅλων αὐτῶν». («Ο.Π.» Τόμος 13ος 2002, σελ. 206-207 καί Τόμος 19ος σελ. 466-467).

 -●-

 Καί πάλιν εἰς τό μέ ἀρ. Πρ. 363/16/29.9.2004 ἔγγραφόν του τό ὁποῖον ἀνα­φέρεται ἐν συνόψει εἰς τήν ὑπ' ἀριθμ. 360/14.7.2004 «ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ» ὁ Σεβ/τος Κήρυκος, καταλήγει:

 «...Τέλος ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕΝ καί ΙΚΕΤΕΥΟΜΕΝ τόν Μακαριώτατον, (ἐφ' ὅσον δη­λαδή εἰσέτι δέν ἐξεδικάσθη Κανονικῶς ἡ ὑποδικία τῆς παραιτήσεώς του), καί ὅλους ὑμᾶς, νά συμβάλωμεν, (ὅλοι ἀπό κοινοῦ), ὥστε νά συγκληθῆ ὑπ' αὐτοῦ, ὡς τοῦ μόνου ἁ­ρμοδίου τό γε νῦν ἔχον, ΜΕΓΑΛΗ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ, ἐν τῆ ὁποία ἐ­λεύθεροι ἐν Χριστῶ, ἐν ἀγάπη καί ἐν ἁγίω Πνεύματι συνδιασκεφθησόμενοι, ΟΜΟ­ΛΟΓΗΣΩΜΕΝ ΤΗΝ «ΚΑΛΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΗΜΩΝ ΠΙΣΤΕΩΣ», τήν ὁποίαν ἀκεραίαν διαφυλάττει ἡ ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἵνα οὔτω ΣΤΟΙΧΗΣΩΜΕΝ ἑαυτούς τῶ ἀοιδίμω ὁμολογητῆ Ἀρχιεπισκόπω Ματθαίω καί τῆ Ἀποστολικῆ καί Πατερικῆ Καθολικῆ Ὀρθοδοξία τῶν ἁγίων Πατέρων καί οὕτω ΑΠΟΔΕΙΧΘΩΜΕΝ ἄξιοι διάδοχοι Αὐτῶν καί ΓΝΗΣΙΑ μέλη τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθο­λικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας...». («Ο.Π.» Τόμος 15ος 2004 σελ. 433-434 καί Τόμος 19ος 2008 σελ. 472).

 -●-

 Καί πάλιν ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος συνεχίζων τάς ἐκκλήσεις-παρακλή­σεις, καί κατά τό 2005, εἰς τό μέ Α.Π. 397/13.8.2005 ἔγγραφόν του καί εἰς τήν ἀκροτελεύταιον παράγραφον ἔγραφεν:

  «...Ἐν κατακλεῖδι ἡμεῖς ὁ ἐλάχιστος, πλήν Ὀρθόδοξος, Ἀρχιερεύς, ἀπαντῶν εἰς τήν ἀκροτελεύτειον ταύτην παράγραφον, καί δραττόμενος τῆς εὐκαιρίας, ΑΠΕΥ­ΘΥΝΟΜΑΙ εἰς τούς ἀγαπητούς πρώην Πατέρας, ἀδελφούς, καί Συλλειτουργούς, καί πρωτίστως τόν «Μακαριώτατον» κ. Ἀνδρέα, ἐν ὅσω ἀκόμη εὑρισκόμεθα ἐν τῆ ζωῆ ταύτη καί ἔχομεν ἀπολύτως σώας τάς φρένας μας, (ὁ κίνδυνος ὑπάρχει δι' ὅλους μας), ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΙΚΕΤΕΥΟΜΕΝ, ὁ μέν «Μακαριώτατος» νά ἀνακαλέση τήν παραίτησίν του, οἱ δέ λοιποί νά συνεργήσουν ὥστε ὁ Μακαριώ­τα­τος ἐλεύθερος ἀπό ἄλλας δεσμεύσεις, νά συγκαλέση ἅπαντας τούς ἐπισκόπους καί ἱερεῖς, ἵνα ἐν ἀγάπη, ταπεινώσει, μετανοία καί συντριβῆ θεραπεύση ἡ Χάρις τοῦ Πα­ναγίου Πνεύματος τό ΑΙΜΟΦΥΡΤΟΝ ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, τό ὁποῖον ἐμα­κέλ­λευ­σεν ὁ Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός μέ τά ξίφη τοῦ 54/76 Βουλεύματος καί τάς ὑπαναχωρήσεις των εἰς τό θέμα τῆς «χειροθεσίας» καί ὅσων προηγήθησαν ἤ ἠ­κολούθησαν. Ἄς μήν ἀρνηθοῦν τήν τελευταίαν ταύτην ταπεινήν παράκλησιν καί ἱκε­σίαν, διότι τότε θά ἀποδείξουν ὅτι εἶναι ἐλεύθεροι ἐν Χριστῶ καί πιστεύουν εἰς τόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του». («Ο.Π.» Τόμος 16ος 2005 σελ. 299 καί Τόμος 19ος 2008 σελ. 473).

 -●-

 Ὡσαύτως εἰς τήν μνημειώδη «ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΕΝΟΤΗΤΑ...», ὁ ἴδιος Σεβ. Μητροπολίτης μεταξύ ἄλλων ση­μειώνει:

 «Ταῦτα ἐγράψαμεν δι' οὕς λόγους ἤδη προείπομεν, ἵνα ληφθῶσιν ὑπ' ὄψιν τόσον ὑφ' ὑμῶν, ὅσον καί ὑφ' ὅλου τοῦ Κλήρου, τῶν Μοναχῶν, καί τῶν Λαϊκῶν, διότι οὐκ ὀλίγοι ἰσχυρίζονται ὅτι δέν κατενόησαν τούς Δογματικούς Ἐκκλησιολογικούς λόγους ἕνεκα τῶν ὁποίων διεκόψαμεν πᾶσαν κοινωνίαν, ἀλλά συσκοτίζουν τήν ἀλήθεια καί ψιθυρίζουν τῆδε κακεῖσε ὅτι δῆθεν «καί αἱ δύο πλευραί εἶναι τό ἴδιο», ὡς καί ἄλλα παρόμοια.

 Ἐγράψαμεν καί διά τόν πρόσθετον λόγον, νά γίνη σαφές ὅτι, ἡ μετά ἀπό ὑπέρ τριάκοντα ἔτη ὑπαναχώρησις εἰς τό θέμα αὐτό τῆς λεγομένης «χειροθεσίας», καθι­στᾶ τούς ὑπαναχωροῦντας, βλασφήμους καί κατά τῆς ἀρχιερωσύνης των, ἤτοι κατά τῆς Ἀποστολικῆς των Διαδοχῆς, ἀλλά καί ἐχθρούς, προδότας καί πολεμίους τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, (πολλῶ χείρονας καί αὐτοῦ τοῦ πρώην Φλωρίνης), ἐξ ἧς μοιραίως ἐκβέβληνται καί εἰσίν ἐρριμένοι ἐν τῆ βρωμερᾶ λίμνη τοῦ Παλαιοημε­ρολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὅθεν, καί πάλιν παρακαλῶ, ὅπως μή μεθοδεύετε νά διαρρέουν, εἴτε «διλήμματα», εἴτε «ἀπειλαί», εἴτε περί δῆθεν «καταδίκης τοῦ 54/76 Βουλεύματος» κλπ., πρός παραπλάνησιν τῶν ἁπλῶν χριστιανῶν, καί ἐπί τῶ σκοπῶ ὅτι ἔτσι «δέν θά ἔχη λόγους ὁ Μεσογαίας νά διατηρῆ ἑαυτόν ἐκτός Συνόδου», καί ὅτι «θά ἀναγκασθῆ νά ἐπιστρέψη». Διότι ἐνέργειαι ὡς ἐκείνη ἡ ἐγκύκλιος τοῦ πρ. Φλωρίνης κατά τό 1950, οὐδόλως θά ὠφελήσουν... ὅπως δέν ὠφέλησεν καί τόν πρ. Φλωρίνης ἡ ὑστερόβουλος καί ἄκρως ὑποκριτική ἐγκύκλιός του.

 Ἐν κατακλεῖδι, ἡμεῖς ἔχομεν ἀπόλυτον καί κραταιάν τήν πίστιν, ὅτι, χάριτι Χριστοῦ, καί ἐν τῆ Ἐκκλησία Του παραμένομεν, καί ἐν τῆ Κανονικῆ καί Ὀρθοδόξω Συνόδω Αὐτῆς εἴμεθα, κατά τό τοῦ Κυρίου «οὗ γάρ εἰσίν δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμί ἐν μέσω αὐτῶν» (Ματθ. 14, 20). Ἑτέρωθεν ληφθήτω σοβαρῶς ὑπ' ὄψιν ὅτι δέν εἴμεθα μόνοι μας, διότι μεθ' ἡμῶν εἰσίν ἅπαντες οἱ ἀπ' ἀρχῆς καί μέχρι τοῦ νῦν Ὀρθόδοξοι ἅγιοι Ἱεράρχαι ὅλων τῶν ἁγίων Συνόδων (Οἰκουμενικῶν, Πανορθοδόξων καί Τοπικῶν), ἐφ' ὅσον καί ἐνόσω εὑρισκόμεθα ἐν ἐσωτερικῆ πνευ­ματικῆ Ὀρθοδόξω ἀλληλουχία καί συνδέσμω μεθ' ὅλων αὐτῶν. Ἐάν ὡστόσον πρα­γματικά ἐνδιαφέρεσθε διά τόν πρῶτον καί ὕψιστον θεσμόν τῆς ἱερᾶς Συνόδου, ἰδού ἐξ ὑμῶν ἐξαρτᾶται νά ἐπανεργοποιηθῆ Κανονικῶς καί Ὀρθοδόξως οὗτος τιθέμενος εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς Ἐκκλησίας καί δι' αὐτοῦ τά πάντα ρυθμίση ἡ Χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος δι' ὅλων ἡμῶν τῶν ἐλαχίστων. Ἀμήν. («Ο.Π.» Τόμος 16 2005, σελ. 403-412 καί Τόμος 19ος σελ. 482-483).

-●-

 Τέλος, διά νά μήν κουράζωμεν, πάλιν ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος εἰς τήν ὑπ' Α.Π. 460/12.12.2007 «ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΤΟΥ...» καταλήγει:

 ...Ἐν κατακλεῖδι καί εἰς ἐπίρρωσιν τῶν ἀνωτέρω, ἐπαναλαμβάνομεν καί αὖθις τήν εὐχήν ὅπως, ἕκαστος χωριστά καί ἅπαντες ἀπό κοινοῦ, ταπεινωθῶμεν καί συν­τριβῶμεν, ἵνα εὐπρόσδεκτος γένηται ἐνώπιον τοῦ Κυρίου ἡ μετάνοιά μας, καί ἐν ἀ­γάπη ὁμολογήσωμεν Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα Τριάδα Ὁμοούσιον καί ἀχώ­ριστον, τήν πληροῦσαν τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν.

 Διατελοῦμεν ἐν προσευχῆ καί ἀγάπη Χριστοῦ καί προσδοκοῦμεν τήν ἐκ τῆς Βη­θλεέμ εἰρήνην καί φωτισμόν, ὥστε νά προσκομίσωμεν ὡς δῶρον τῶ τεχθέντι Χριστῶ τήν πρός Αὐτόν καλήν Ὁμολογίαν μας, ἤτοι τήν Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρ­θο­δόξου Ἐκκλησίας καί τήν Ὁμολογίαν ἐπί τῆς Γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων Αὐτῆς. Ἀμήν. («Ο.Π.» Τόμος 18ος 2007 σελ. 379).

 -●-

 - Καί πάλιν, ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Κήρυκος, μόλις τό 2008 γράφει πρός τούς πρώην Σεβ/τους ἀρχιερεῖς γενικῶς:

  «Ἀγαπητοί, ἡ ἐλαχιστότης μου, ἐκφράζων καί τούς κατά τόπους Ἀρχιερεῖς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, α) Μπανκάου Ρουμανίας Κασσιανοῦ, β) Βράντσεα Ρουμανίας Γεροντίου, γ) Κένυας Ἀφρικῆς Ματθαίου, δ) Κιέβου Οὐκρανίας Σεραφείμ καί ε) Κιτίου καί πάσης Κύπρου Παρθενίου, χάριτι Χριστοῦ προάγομαι, ὅπως διά τῆς παρούσης ποιήσω ΠΡΟΤΑΣΙΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΝ δι' ἕναν σοβαρόν διάλογον ἀγάπης ἐν ἀληθεία, ἵνα ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θεραπεύση δι' ἡμῶν τά ἀπό μακροῦ χρόνου ἐκ­κρεμοῦντα λίαν σοβαρά θέματα, τόσον ἀπό ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ἐν γένει ἀπόψεως καί ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ τοῦ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ, καί ἰδιαιτέρως τά φλέγοντα θέματα ΠΙΣΤΕΩΣ καί ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ὡς καί αὐτό τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ τῆς ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ.

Φρονοῦμεν καί πιστεύομεν ὅτι δέν ὑπάρχει χρόνος διά παραπλανητικάς προ­φά­σεις, ἀλλ' ἐπείγει ὅπως, ἐν ἀληθεῖ ταπεινώσει, ἀναλάβωμεν τάς εὐθύνας μας ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τοῦ πληρώματος Αὐτῆς, καί τῶν ἰδίων ἡμῶν ψυχῶν. («Ο.Π.» Τόμος 2008 σελ. 455-456).

Ποῦ εἶναι, παρακαλῶ, «αἱ κατηγορίαι... αἱ ἀντιθέσεις, αἱ διαμάχαι, αἱ διαφωνίαι κ.λπ., κ.λπ.! Ἄν παρ' ἐλπίδα ὑπάρχουν καί ἡμεῖς δέν τάς λαμβάνωμεν ὑπ' ὄψιν, παρακαλοῦμε νά μᾶς ὑποδειχθοῦν διά νά διορθώσωμεν πρός δόξαν Θεοῦ. ὡστόσον παρακαλεῖται ὁ κάθε ἐλεύθερος ἐν Χριστῶ ἀναγνώστης νά ἀναζητήση τήν μνημειώδη «ΠΡΟΤΑΣΙΝ-ΕΚΚΛΗΣΙΝ ΠΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΝ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝ ΑΛΗ­ΘΕΙΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝΩΣΙΝ» τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Κηρύκου «πρός τούς πρ. ἐν Χριστῶ Πατέρας καί ἀδελφούς κ.κ. Νικόλαον, Παχώμιον, Ταράσιον, Γαλακτίωνα κ.λπ.», εἰς τήν «Ο.Π.» Τόμος 19ος 2008 σελ. 455-498 καί Τόμος 20ός 2009 σελ. 49-53 καί αὐτόθι σελ. 54-73.

Ἀγαπητοί, Πρόσχωμεν! Ἕως καιρόν ἔχομεν, «ἕκαστος χωριστά καί ἅπαντες ἀπό κοινοῦ, ταπεινωθῶμεν καί συντριβῶμεν, ἵνα ἐν μετανοία μᾶς χαρίση ὁ Κύριος τό φωτισμόν του καί μᾶς ἀξιώση ὅλους τῆς ΚΑΛΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου ΑΠΟΣΤΟΛΙ­ΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, ἵνα οὕτω δυνηθῶμεν ἀξίως ὁμολογεῖν Πατέρα Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα Τριάδα Ὁμοούσιον καί ἀχώριστον. Ἀμήν.

 Ἐκ τοῦ ἑπομένου Τεύχους ἡ «ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ» θά ἀναφερθῆ εἰς τό 1971 καί ἑξῆς καί μέχρι τῶν ἡμερῶν μας, διά νά δοθῆ ἀπάντησις εἰς τό τί ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀπό τῆς ἐπιστροφῆς τῆς ἐξαρχίας καί συγκεκριμένως τί ἐγένετο τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971 εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῆς Κοιμήσεως εἰς Καλλιθέαν καί ἅπαντα τά συναφῆ. Ἐνταῦθα ἐκ προοιμίου εὐχαριστοῦμε τόν ἰδιαίτερα σεβαστόν ἅμα καί ἀγαπητόν κληρικόν, ὁ ὁποῖος ἐν ὅσω εὑρίσκομαι ἀκόμη ἐν τῆ ζωῆ ἔθεσεν τήν σχετικήν ἀπορίαν του...

 (Συνεχίζεται)

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (*) Ζητοῦμεν συγγνώμην διότι ἐνῶ ἐδεσμεύθημεν ὅτι εἰς τό παρόν θά γράψωμεν ἐπί τῆς συγκεκριμένης παρεμβάσεως, «Πῶς λέγετε ὅτι δέν ἔγινεν «χειροθεσίαν» ὅταν τό ἐπίσημον δημοσιογραφικόν ὄργανον (τεῦχος 1 καί 2, Ὀκτωβρίου καί Νοεμβρίου 1971 λέγουν ὅτι ἐγένετο «χειροθεσία», τοῦτο ἀναβάλλεται διά τό ἑπόμενον τεῦχος.      


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011