ΤΕΥΧΟΣ 196
Ἰανουάριος -Φεβρουάριος 2011
ΦΛΕΓΟΝΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Ἐπιλογή κειμένων καί ἐπιμέλεια στήλης ὑπό ΧΡΗΣΤΟΥ ΕΛ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ


Ὁ Πρωθυπουργός ἐνώπιον 200 Τούρκων διπλωματῶν
στήν Θεοδοσιούπολη (Ἐρζερούμ)

 «Στό μακρινό Ἐρζερούμ, τή βυζαντινή Θεοδοσιούπολη, στά βάθη τῆς Τουρκίας, θά βρεθεῖ τήν Πέμπτη 6 Ἰανουαρίου ὁ Γιῶργος Παπανδρέου καλεσμένος τοῦ Ρετζέπ Ταγίπ Ἐρντογάν. Θά εἶναι ἡ πέμπτη συνάντησή τους μέσα σ' ἕνα χρόνο καί κάτι. Ὁ Πρωθυπουργός θά μιλήσει σέ συνέδριο τοῦ τουρκικοῦ ὑπουργείου ἐξωτερικῶν, στό ὁποῖο μετέχουν περίπου 200 Τοῦρκοι διπλωμάτες...

 Τό Ἐρζερούμ γιά τή σημερινή Τουρκία μέ τή μεγαλοπήβολη πολιτική καί τά ὄνειρα τοῦ Ἀχμέτ Νταβούτογλου δέν εἶναι μιά τυχαία πόλη. Ἐκεῖ ὁ Κεμάλ Ἀτατούρκ ἔκανε ἕνα ἀπό τά σημαντικότερα συνέδρια τό 1919 πού ὁδήγησε στήν ἴδρυση τοῦ σύγχρονου (σ.σ. δηλ. δυτικότροπου-ἐθνικιστικοῦ...) τουρκικοῦ κράτους, ἐνῶ στήν πόλη αὐτή μαρτύρησαν πολλοί Ἕλληνες αἰχμάλωτοι μετά τή Μικρασια­τική Καταστροφή...». («Τύπος τῆς Κυριακῆς» 24-26/12/2010 σελ. 15).

 «Ὁ χῶρος στόν ὁποῖο ἡ Τουρκία βρίσκεται
κοντά στόν πόλεμο, περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη περίπτωση,
εἶναι τά νησιά τοῦ Αἰγαίου...»

 «...Ὁ κ. Παπανδρέου θά μιλήσει στό Ἐρζερούμ σε Τούρκους ὑψηλόβαθμους διπλωμάτες, οἱ ὁποῖοι διδάσκονται ἀπό τόν πολιτικό προϊστάμενό τους ὅτι πρέπει νά ξεπεραστεῖ τό «σημαντικώτερο ἀδιέξοδο», πού ἀποτελεῖ γιά τήν πολιτική τῆς Τουρκίας στήν «ἐγγύς θαλάσσια περιοχή της» τό γεγονός ὅτι «ἡ συντριπτική πλειονότητα τῶν νησιῶν τοῦ Αἰγαίου βρίσκεται ὑπό ἑλληνική κυριαρχία»... Ὁ κ. Νταβούν­το­γλου ὑποστηρίζει ὅτι, ἄν ἡ τουρκική πολιτική παραμείνει στή μεταπολεμική «στρα­τηγική διατήρησης τοῦ statous quo», τότε τό ἀποτέλεσμα θά εἶναι «νά ἀχρηστευτοῦν μέ τόν χρόνο τά γεωπολιτικά πλεονεκτήματά» (της)... ἡ πηγή τοῦ «προβλήματος» στό Αἰγαῖο εἶναι, κατά τόν Τοῦρκο ὑπουργό ἐξωτερικῶν, «ἡ ἀγεφύρωτη ἀντίφαση μεταξύ τῆς γεωλογικῆς καί γεωπολιτικῆς πραγματικότητας καί τοῦ ἰσχύοντος καθεστῶ­τος».

 Οἱ Τοῦρκοι διπλωμάτες ἔχουν ἐπίσης πληροφορηθεῖ, ἀπό τό ἔργο «Στρατηγικό Βάθος» τοῦ κ. Νταβούντογλου ὅτι «ὁ χῶρος στόν ὁποῖο ἡ Τουρκία βρίσκεται κοντά στόν πόλεμο, περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη περίπτωση, εἶναι τά νησιά τοῦ Αἰγαίου πού περιορίζουν σέ σημαντικό βαθμό τόν ζωτικό της χῶρο».

 Στούς διπλωματικούς ἐκπροσώπους αὐτῆς τῆς περί ἐξωτερικῆς πολιτικῆς καί διεθνῶν σχέσεων ἀντίληψης θά ἀπευθυνθεῖ ὁ μονίμως «τείνων χείρα φιλίας» στήν Τουρκία, Ἕλληνας πρωθυπουργός, στίς 7 Ἰανουαρίου 2011, σέ μιά περίοδο πού ἡ τουρκική ἡγεσία, πολιτική καί στρατιωτική, συνεχίζει καί ἀσκεῖ μεγάλη πίεση στό Αἰγαῖο, ὅπου ἄλλωστε ἔχει ἐπιδεξίως κατορθώσει, μέσω ΝΑΤΟ, ICAO καί Εurocontrol, ἀπό τίς ἀρχές τῆς δεκαετίας, νά καταστήσει τό ἀνατολικό Αἰγαῖο στήν πραγματικότητα μιά «γκρίζα ζώνη». Ἐπιπλέον, οἱ κ. Ἐρντογάν καί Νταβούτογλου ἔχουν πετύχει, ὡς γνωστόν, νά φοβίσουν (μέ στρατιωτική ἀπειλή) τήν ἑλληνική ἡγεσία στό ζήτημα τῆς χάραξης ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης (ΑΟΖ) στήν ἀνατολική Μεσόγειο μέ ἐπίκεντρο τήν ἄρνησή τους νά ἀναγνωρίσουν ὑφαλοκρηπίδα στό Καστερλόριζο.

Γιά ὅλους αὐτούς τούς λόγους, ἔχει λοιπόν ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον ἡ ἀπόφαση τοῦ  Ἕλληνα πρωθυπουργοῦ νά μιλήσει στή διπλωματική «ἐλίτ» τῆς Τουρκίας στό Ἐρζερούμ, στό ξεκίνημα τοῦ 2011. Ὁ Γ. Α. Παπανδρέου συνομίλησε γιά «θέματα» τοῦ Αἰγαίου ὁλόληρο τό 2010 μέ μία τουρκική ἡγεσία, πού στήν περασμένη σύνοδο πρέσβεων, 10 Ἰανουαρίου 2010, δήλωνε, διά στόματος τοῦ ὑπουργοῦ ἐξωτερικῶν, κ. Νταβούτογλου, ἄς τό θυμηθοῦμε, πώς «σήμερα ὁ κόσμος χρειάζεται μιά νέα τάξη», διότι «οἱ δομές πού στηρίζονται στίς πολιτικές ἐξισώσεις πού δημιουργήθηκαν μετά τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο χάνουν πλέον σταδιακά τή βαρύτητα καί τήν ἐγκυρότητά τους». (Ἀπόσπασμα ἄρθρου τοῦ Κ. Ι. Ἀγγελόπουλου στόν «Κόσμο τοῦ Ἐπενδυτῆ» 31.12.2010-2.1.2011 σελ. 11).

 «...διπλωματικές... ὑπερπτήσεις στό Αἰγαῖο»

 Σέ ἄρθρο του εἰς τήν ἰδία ἐφημερίδα («Κ.τ.Ε.» 15-16/1/2011 σελ. 13) ὁ Σταῦρος Λυγερός σημειώνει μεταξύ ἄλλων: «...ὑπό τήν πίεση δημοσιευμάτων, τό ἑλληνικό ὑπουργεῖο ἐξωτερικῶν εἶχε ἀνακοινώσει ὅτι προσανατολίζεται πρός τήν κατεύθυνση, νά θέσει θέμα ἀποκλειστικῆς Οἰκονομικῆς Ζώνης (ΑΟΖ). Ἡ ἔννοια τῆς ΑΟΖ καί οἱ σχετικές διατάξεις τοῦ Δικαίου τῆς Θάλασσας εὐνοοῦν τίς ἑλληνικές θέσεις καί γι' αὐτό ἡ Ἀθήνα ἔπρεπε νά τήν εἶχε κάνει σημαία της. Δέν ὑπῆρξε, ὅμως, συνέχεια. Γιά τήν ἀκρίβεια, ὁ ὅρος ΑΟΖ ἐξαφανίσθηκε ἀπό τό ἐπίσημο λεξιλόγιο τῆς ἑλληνικῆς διπλωματίας. Ἐάν πιστέψουμε ἀξιόπιστες διπλωματικές πηγές, ἡ κυβέρνηση δέν τό κάνει, ἐπειδή ἡ τουρκική πλευρά ἔχει ἀπειλήσει ὅτι, ἐάν τεθεῖ τέτοιο θέμα στίς διερευνητικές ἐπαφές, θά τίς ἐγκαταλείψει... Σημειώνουμε ὅτι ἡ ὁριοθέτηση τῆς ΑΟΖ/ὑφαλοκρηπίδας προϋποθέτει τήν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος τῶν χωρικῶν ὑδάτων. Ἡ τουρκική ἀπειλή πολέμου ἐμποδίζει τήν Ἑλλάδα νά ἀσκήσει τό νόμιμο δικαίωμά της νά ἐπεκτείνει τά χωρικά της ὕδατα στά 12 μίλια. Ἄς σημειωθεῖ ὅτι ὅλες οἱ μεσογειακές χῶρες ἔχουν χωρικά ὕδατα 12 μιλίων, μή ἐξαιρουμένης τῆς Τουρκίας (στά βόρεια καί νότια παράλιά της).

Ἀπ' αὐτές ἐδῶ τίς στῆλες ἔχουμε ἀποκαλύψει (χωρίς ποτέ νά ὑπάρξει διάψευση) ὅτι ἡ Ἀθήνα διαπραγματεύεται χωρικά ὕδατα διαφοροποιημένου εὔρους: στίς ἀπομακρυσμένες ἀπό τήν Τουρκία περιοχές, ὅπως εἶναι τό Ἰόνιο καί τό Λιβυκό, τά ἑλληνικά χωρικά ὕδατα θά ἐπεκταθοῦν στά 12 μίλια. Στίς περιοχές πού γειτνιάζουν μέ τήν Τουρκία θά παραμείνουν στά ἕξι μίλια καί στίς ἐνδιάμεσες περιοχές θά ἐπεκταθοῦν στά 8-9 μίλια.

 Καί μόνο τό γεγονός ὅτι ἡ ἐπέκταση τῶν χωρικῶν ὑδάτων ἔχει καταστεῖ ἀντικείμενο διαπραγμάτευσης μέ τήν Ἄγκυρα συνιστᾶ ὑποχώρηση. Ἐάν μάλι­στα -ὑπό τήν πίεση τοῦ casus belli- ἡ συζητούμενη ἔκπτωση στό εὖρος τῶν χωρικῶν ὑδάτων στό Αἰγαῖο ὁριστικοποιηθεῖ, θά ὑπάρξει ἀπεμπόληση ἐθνικῆς κυριαρχίας. Μέ τή μή ἐπέκταση στά 12 μίλια θά ἀπεμποληθεῖ δυνάμει τμῆμα τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας, ἀφοῦ τά χωρικά ὕδατα θεωροῦνται ἐπικράτεια. Ἐπειδή, ὅμως, προβλέπεται εὐθυγράμμιση τοῦ ἑλληνικοῦ ἐναερίου χώρου μέ τά χωρικά ὕδατα, θά ἀπεμποληθεῖ ἐθνικός ἐναέριος χῶρος, ἀφοῦ στό ἀνατολικό Αἰγαῖο θά μειωθεῖ ἀπό τά 10 στά 6 μίλια καί σέ ἄλλες περιοχές τοῦ Αἰγαίου θά μειωθεῖ ἀπό τά 10 στά 8-9 μίλια.

Ἀπό τή στιγμή πού ἡ κυβέρνηση Παπανδρέου ἀποφάσισε νά κάνει ἐκπτώσεις στό Αἰγαῖο, γιατί δέν ἐπεκτείνει τά χωρικά ὕδατα σέ ἀπομακρυσμένες ἀπό τήν Τουρκία ἀκτές; Στό Ἰόνιο, στή νότια Πελοπόννησο, στό Λιβυκό καί στό Μυτρῶο ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νά ἀποκτήσει χωρικά ὕδατα 12 μιλίων, χωρίς σοβαρές παρενέργειες. Ἡ  Ἄγκυρα δέν ἔχει τό παραμικρό ἐπιχείρημα νά ἐμποδίσει τήν ἐπέκταση. Κατά πᾶσα πιθανότητα, θά περιο­ριζόταν σέ διπλωματικές ἀντιδράσεις. Τό κέρδος γιά τήν Ἑλλάδα θά ἦταν ἁπτό καί -ἐπιπροσθέτως- ἡ ἐν ἐξελίξει διαπραγμάτευση θά περιοριζόταν στό Αἰγαῖο, ἐνισχύοντας τήν ἑλληνική διαπραγματευτική θέση.

 Ἀκόμα, ὅμως, κι ἄν προέκυπτε συμφωνία γιά τά χωρικά ὕδατα, τό πρόβλημα τῆς ΑΟΖ/ὑφαλοκρηπίδας δέν θά λυνόταν, δεδομένου ὅτι ἡ Τουρκία ἀμφισβητεῖ τήν ἐδαφική ἀκειραιότητα τῆς ἑλλάδας. Μέ τή θεωρία περί «γκρίζων ζωνῶν» διεκδικεῖ ρητά ἕναν ἀπροσδιόριστο ἀριθμό βραχονησίδων νησίδων, ὅπως π.χ. τό Ἀγαθονήσι. Πώς εἶναι δυ­νατόν τό Διεθνές Δικαστήριο νά ὁριοθετήσει τήν ὑφαλοκρηπίδα, ὅταν ἐγείρονται ἐδαφι­κές διεκδικήσεις;

Ἐπίσης ἀπ' αὐτή τήν ἐφημερίδα ἔχουμε ἐγκαίρως ὑποστηρίξει ὅτι ἡ Ἀθήνα ἔπρεπε νά εἶχε θέσει ὡς ὅρο γιά τήν ἔναρξη τῶν διημερῶν διαπραγματεύσεων τήν ἐπί­σημη ἐγκατάλειψη αὐτῆς τῆς θεωρίας. Ἡ στάση τῆς Ἄγκυρας δέν εἶναι ἀντιφατική, δεδομένου ὅτι ἐπιδιώκει συνολική πολιτική διαπραγμάτευση καί συμφωνία. ἀντιφατική εἶναι ἡ στάση τῆς Ἀθήνας, δεδομένου ὅτι ἐπισήμως τουλάχιστον ζητάει λύση μέ βάση τό Διεθνές Δίκαιο.

Ἐκτός ὅλων τῶν ἀνωτέρω, ἡ Ἄγκυρα παγίως ἀρνεῖται ὅτι τά νησιά ἔχουν ὑφαλοκρηπίδα (ἀποφεύγει ἐπιμελῶς νά μιλάει γιά ΑΟΖ) καί ἐπιχειρεῖ νά ὑποκαταστήσει τήν ἐφαρμογή τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου ἀπό διμερεῖς πολιτικοῦ χαρακτήρα διαπραγμα­τεύσεις. Τά νέα στοιχεῖα γιά τήν ὕπαρξη μεγάλων κοιτασμάτων ὑδρογοναθράκων μεταξύ Κρήτης καί Κύπρου καθιστοῦν ἀποφασιστική τή σημασία πού ἔχει τό σύμπλεγμα τοῦ Καστελόριζου γιά τήν κατανομή τῆς ΑΟΖ/ὑφαλοκρηπίδας στήν ἀνατολική Μεσόγειο.

Ὅλα τά παραπάνω εἶναι ἐμπόδια πού δέν φαίνεται πώς θά ξεπερασθοῦν, παρά τήν προσπάθεια τοῦ Γιώργου Παπανδρέου καί τοῦ Ταγίπ Ἐρντογάν νά δείξουν μέ τίς συχνές συναντήσεις τους ὅτι προσπαθοῦν...».

 

«ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ 33 ΠΡΕΣΒΕΩΝ
ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ
 
• Λάθος νά διαπραγματεύεσαι κάτω ἀπό ἀπειλή
• Δέν πρόκειται ἡ Τουρκία νά σταματήσει τήν ἀρπακτική τακτική της
• Ἡ ἱστορία τῆς γείτονος εἶναι ἱστορία παραβιάσεων τῆς ὑπογραφῆς της!
 

Ἐπιστολή-μάθημα ἀξιοπρέπειας καί πατριωτισμοῦ ἀπετείλανε τόν πρωθυ­πουργό Γ. Παπανδρέου τριάντα τρεῖς πρώην πρέσβεις, ἀναφερόμενοι στίς ἑλλη­νο­τουρ­κικές σχέσεις καί προτείνοντας μιά πατριωτική στάση, γιά νά μή βρεθεῖ πρό ὀδυνηρῶν ἀδιεξόδων ἡ χώρα μας. Εἶναι, σημειώνουμε, ἡ πρώτη φορά πού γίνεται κάτι τέτοιο, ἔστω ἀπό πρώην πρέσβεις. Καί ἔχει σημασία, ἔχει εἰδικό βάρος ἡ ἄποψή τους, ἀκριβῶς λόγω τῆς προϋπηρεσίες τους. Ὁρισμένοι μάλιστα ἐξ αὐτῶν εἶχαν ὑπηρετήσει στήν Ἄγκυρα, στήν Κύπρο ἤ στίς ΗΠΑ.

 Κατά τίς πληροφορίες μας, ἡ πρωτοβουλία γιά τήν ἐπιστολή εἶχε ἀναληφθεῖ ἀπό τούς Ἐμ. Μεγαλοκονόμο, Θ. Στοφορόπουλο, Π. Οἰκονόμου, ἐνῶ καθοριστικό ρόλο στό τελικό τῆς περιεχόμενο εἶχε ὁ καθηγητής καί μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς Διεθνοῦς Δικαίου τοῦ ΟΗΕ Κ. Οἰκονομίδης.

 Μεταξύ ἄλλων μέ τήν ἐπιστολή ἐπισημαίνονται τά ἑξῆς:

 - Εἶναι λάθος νά διαπραγματεύεσαι μέ κάποιον ὅταν ἐνῶ ἐσύ εἶσαι στό πλευρό τῆς διεθνοῦς νομιμότητας ὁ ἄλλος τῆς διαπραγμάτευσης προβαίνει σέ ἔκνομες ἐνέργειες. Δείχνεις ἔτσι ὅτι δέχεσαι νά διαπραγματεύεσαι ὑπό πίεση, σάν νά ἔχεις ἠττηθεῖ σέ πόλεμο.

 -  Ὅταν μιά χώρα βρίσκεται σέ κρίση, ὅπως ἡ Ἑλλάδα τώρα, εἶναι λογικό νά ἀποφεύγει νά συνάπτει συμφωνίες πού θά τή δεσμεύουν στό διηνεκές.

 - Εἶναι προδιαγεγραμμένη ἡ ἔκβαση μιᾶς διαπραγμάτευσης σέ βάρος ἐκείνου πού δέχεται νά συνομιλεῖ ὑπό τή συνεχή καί προκλητική παραβίαση τοῦ ἐθνικοῦ του χώρου καί ὑπό τήν ἀπειλή τοῦ casus belli.

 - Τυχόν συνδιαχείριση τοῦ Αἰγαίου προϋποθέτει Ἐπέκταση τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων καί ὁρισμό τῆς ἑλληνικῆς ὑφαλοκρηπίδας τοῦ ΑΟΖ.

 - Εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας γιά τήν Ἑλλάδα ἡ ὑφαλοκρηπίδα καί ἡ ΑΟΖ τοῦ Καστελλόριζου.

 -  Ἄν ἡ ἑλληνική πλευρά παραχωρήσει μέρος τῶν κυριαρχικῶν της δικαιωμάτων, θά πρέπει ὁ ἑλληνικός λαός νά μάθει τίς παραχωρήσεις πού ἔκανε σέ ἀντάλλαγμα ἡ Τουρκία στά δικά της κυριαρχικάς δικαιώματα!

 - Ἡ Τουρκία, μέ τήν ἀπειλή χρήσης ὅπλων, ἐπιδιώκει νά ἐπαναφέρει τό καθεστώς τῆς ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας.

 Ἀκολουθεῖ ὁλόκληρο τό κείμενο τῆς ἐπιστολῆς τῶν τριάντα τριῶν πρέσβεων.

 «Ἀξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ,

Οἱ ὑπογράφοντες, ἔχοντας ἐπί δεκετίες ὑπηρετήσει τά ἐθνικά μας θέματα, δικαιώ­ματα καί συμφέροντα, ἐπιθυμοῦμε να ἐκφράσουμε τήν ἱκανοποίησή μας γιά τίς δημόσιες δηλώσεις σας κατά τή συνάντηση στό Ἐρζερούμ μέ τόν τοῦρκο ὁμόλογό σας καί μέ τούς πρέσβεις τῆς γείτονος. Παρ' ὅλη ὅλως τήν εὐθεῖα καί δημοσία αὐτή προβολή τῶν θέσεών μας, δέν παύουμε νά ἀνησυχοῦμε μήπως ἡ σημερινή οἰκονομική συγκυρία πλήξει τελικά τά ἐθνικά μας θέματα, ἐν ὅλω ἤ ἐν μέρει, ἀνεπανόρθωτα. Καί τοῦτο γιά τούς παρακάτω λόγους τούς ὁποίους ἐπιτρέψτε μας νά σᾶς ἐκθέσουμε, ἐπιθυμῶντας νά συμβάλουμε καί ἐμεῖς στόν διεξαγόμενο σήμερα δημόσιο διάλογο, ὡς ἁπλοῖ πολίτες, χωρίς βεβαίως νά ἀμφισβητεῖται ἡ ἁρμοδιότητα τῆς κυβερνήσεως νά διαμορφώνει τήν ἐξωτερική πολιτική.

Ὅταν μιά χώρα διέρχεται κρίση, ὅπως τώρα ἡ πατρίδα μας, εἶναι λογικό νά ἀποφεύγει νά συνάπτει συμφωνίες πού θά τή δεσμεύσουν γιά πολύ μετά τό τέλος τῆς κρίσης καί, πιθανότατα, εἰς τό διηνεκές.

 Στίς θεμελιώδεις ὑποχρεώσεις πού ἐπιβάλλει ὁ Χάρτης τῶν ἡνωμένων ἐθνῶν περιλαμβάνεται καί ἡ ἀποχή ἀπό κάθε ἀπειλή ἤ χρήση βίας στίς διεθνεῖς σχέσεις. Ἡ ἀρχή αὐτή δέν ἔχει τεθεῖ στόν Χάρτη ἀσκόπως. Γιατί εἶναι προδιαγεγραμμένη ἡ ἔκβαση τῆς διαπραγμάτευσης εἰς βάρος τοῦ μέρους ἐκείνου πού δέχεται νά συνομιλεῖ ὑπό τήν συνεχή καί προκλητική παραβίαση τοῦ ἐθνικοῦ του χώρου καί ὑπό τήν ἀπειλή στρατιωτικῆς ἀντίδρασης, ὅπως εἶναι ἡ τουρκική, γνωστή ὡς «casus belli».

Ὅταν τό ἕνα μέρος βρίσκεται στό πλευρό τῆς διεθνοῦς νομιμότητας καί ἐξακολουθεῖ νά διαπραγματεύεται παρά τίς ἔκνομες ἐνέργειες τοῦ ἄλλου μέρους, δημιουργοῦνται δύο σοβαρές συνέπειες. Ἀφ' ἑνός δείχνει ὁ ἀπειλούμενος ὅτι δέχεται νά διαπραγματευτεῖ ὑπό πίεση -σάν νά εἶχε ἠττηθεῖ σέ πόλεμο- καί ἀφ' ἑτέρου ὁ παράνομος χαρακτήρας τῶν ἐνεργειῶν τοῦ ἀπειλοῦντος ἀκυρώνεται ἤ ἀποδυναμώνεται σημαντικά στά μάτια τῶν διεθνῶν παραγόντων. Τό δεύτερο αὐτό συμβαίνει διότι κανείς ξένος δέν εἶναι δυνατόν νά πιστεύσει ὅτι διαπράττονται διεθνεῖς παραβιάσεις ὅσο οἱ διαπραγματεύσεις δαρκοῦν καί ὅτι τό μέρος πού τίς ὑφίσταται δέχεται, παρά ταῦτα, νά συνεχίζει νά διαπραγματεύεται. Ἔτσι ἡ διαμαρτυρία καί ἡ ἐπιχειρηματολογία του ἀποδυναμώνονται καί αὐτοαναιροῦνται.

Οἱ ἐπεκτατικές στοχεύσεις τῆς τουρκίας ἑδράζονται σέ μακροχρόνιες προοπτικές καί τοῦτο εἶναι σέ ὅλους γνωστό. Οἱαδήποτε σημερινή συμφωνία μέ ἑλληνικές ὑποχωρήσεις θά ἐξασφάλιζε ὀφέλη μόνο στήν Τουρκία, ἡ ὁποία μετά κάποια μικρή χρονική ἴσως διακοπή θά συνέχιζε τήν ἴδια ἀρπακτική τακτική. Ἡ ἱστορία τῆς γείτονος εἶναι δυστυχῶς ἱστορία παραβιάσεων τῆς ὑπογραφῆς της. Μία ἱστορία πού ἔχει ἀκόμη καί πρόσφατα ἔντονα δείγματα.

 Τυχόν συνδιαχείριση τῶν πόρων τοῦ Αἰγαίου πρίν ἀπό τή διεύρυνση τῶν χωρικῶν μας ὑδάτων καί τήν ἐπακόλουθη ὁριοθέτηση τῆς ὑφαλοκρηπίδας καί τῆς ΑΟΖ θά παρεῖχε ἴσως πρόσκαιρα οἰκονομικά ὀφέλη. Ἡ συνδιαχείριση ὅμως προϋποθέτει δύο ἀπαραίτητες ἐνέργειες πού πρέπει νά γίνουν προηγουμένως: α) τήν ἐπέκταση τῶν χωρικῶν ὑδάτων μέ ἀνεξάρτητη καί κυρίαρχη ἀπόφαση τῆς χώρας μας σύμφωνα μέ τούς κανόνες τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου. Καί β) τόν ὁρισμό τῆς ἑλληνικῆς ὑφαλοκρηπίδας καί τῆς ΑΟΖ. Ἐάν δέν τηρηθοῦν οἱ δύο αὐτές προϋποθέσεις, ἡ Τουρκία ἀσφαλῶς θά χρησιμοποιοῦσε τά ad hoc δικαιώματα τά ὁποῖα ἐνδεχομένως θά τῆς παραχωρηθοῦν προσωρινά γιά νά ἀποδυναμώσει τά de hure ἑλληνικά καί νά ἐνισχύσει τίς δικές της πάγιες παράνομες θέσεις. ἐξ ἄλλου, ἡ ἐπί μακρόν ἀποχή ἐκ μέρους μας ἀπό τήν ἄσκηση κυριαρχικῶν δικαιωμάτων σέ συνδυασμό μέ τή θέση τους ὑπό συζήτηση εἶναι δυνατόν, ὑπό ὁρισμένες προϋποθέσεις, νά δώσει λαβήσέ παρερ­μηνεῖες.

Ἐφ' ὅσον ἡ Ἑλλάδα ὑποστηρίζει ὅτι συζητᾶ μόνο τήν ὁριοθέτηση τῆς ὑφαλοκρη­πίδας καί ἡ Τουρκία ἐπιμένει ὅτι στό τραπέζι βρίσκονται ὅλα τά «ζητήματα τοῦ Αἰγαίου», ἡ κυβέρνηση ὀφείλει νά ξεκαθαρίσει τό ζήτημα. Δέν μπορεῖ πράγματι νά παραμένει μυστικό τόσο τό περιεχόμενο τῆς διαπραγμάτευσης ὅσο καί ἡ διαπραγματευτική γραμμή ἐκκίνησης τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς.

 Πρέπει νά ἐπισημανθεῖ ὅτι ἡ ὑφαλοκρηπίδα καί ἡ ΑΟΖ τοῦ νησιωτικοῦ συμπλέγ­ματος Καστελλόριζου εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας γιά τή χώρα μας καί εἶναι ἐνθαρρυντικό ὅτι πρόσφατα ἔγκυρα δημοσιεύματα στό Ἰσραήλ τό ἀναγνωρίζουν. Εἶναι εὐνόητο ὅτι ἡ χώρα μας ἔχει κάθε συμφέρον νά ὑποστηρίξει αὐτή τήν ἄποψη.

 Οἱ πενῆντα τουλάχιστον «διερευνητικές ἐπαφές» ὅπως καί ἄλλες πού πραγματο­ποιήθηκαν μεταξύ τῶν δύο χωρῶν εἶναι φανερό ὅτι ἔχουν ξεπεράσει τό ἐπίπεδο τοῦ «διαλόγου» καί κινδυνεύουν νά ἐκληφθοῦν ὡς διαπραγμάτευση. Ἡ διαπραγμάτευση εἶναι -ἔτσι τουλάχιστον ἀσκεῖται διεθνῶς- ἀμοιβαία ἀνταλλαγή παραχωρήσεων μέ σκοπό νά ἐπιτευχθεῖ λύση ἱκανοποιητική καί γιά τίς δύο πλευρές ὑπό τήν προϋπόθεση βεβαίως ὅτι καί οἱ δύο ἔχουν νόμιμους τίλους. Ἄν ἡ ἑλληνική πλευρά παραχωρήσει μέρος τῶν κυριαρχικῶν της δικαιωμάτων θά πρέπει ὁ ἑλληνικός λαός νά μάθει καί τίς παραχωρήσεις τῶν νομίμων δικῶν της κυριαρχικῶν δικαιωμάτων πού ἔκανε, σέ ἀντάλλαγμα, ἡ Τουρκία.

Ἀξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ,

Ἡ κυριαρχία καί τά κυριαρχικά μας δικαιώματα στό Αἰγαῖο δέν προσδιορίζονται μέ ἀσαφεῖς διατάξεις διεθνοῦς δικαίου, ὅπως ἐπιδιώκουν ἴσως μερικοί νά πείσουν τούς πάντες καί ἰδίως τήν ἡγεσία τῆς χώρας. Εἶναι σαφή καί ἀδιαμφισβήτητα ἔναντι τῆς ἐπιβουλῆς οἱουδήποτε γειτονικοῦ κράτους τό ὁποῖο διά τῆς ἀπειλῆς χρήσεως ὅπλων ἐπιδιώκει -ὅπως καί ἐπίσημοι Τοῦρκοι ὁμολογοῦν- νά ἐπαναφέρει τό καθεστώς τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, τῆς ὁποίας τήν κατάρρευση κίνησε πρό δύο σχεδόν αἰώνων ὁ πόθος τῶν λαῶν γιά ἐλευθερία.

 Μετά τιμῆς οἱ πρώην πρέσβεις τῆς Ἑλλάδος:

 Χρῆστος Ἀλεξανδρῆς, Σπῦρος Ἀλιάγας, Γεώργιος Ἀσημακόπουλος, Διαμαντῆς Βακαλό­πουλος, Βασίλειος Βασσάλος, Ἰωάννης Γενηματᾶς, Ἐμμανουήλ Γκίκας, Νικόλαος Διαμαντόπουλος, Σπυρίδων Δοκιανός, Εὐστράτιος Δούκας, Ἀχιλλέας  Ἔξαρχος, Ἰωάννης Θεοφανόπουλος, Ἀθανάσιος Θεοδωρακόπουλος, Ἰωάννης Θωμόγλου, Ἀντώνης Κοραντῆς, Ἀλέξανδρος Κουντουριώτης, Γεώργιος Κωνσταντῆς, Νικόλαος Μακρίδης, Λεωνίδας Μαυρομιχάλης, Ἐμμανουήλ Μεγαλοκο­νόμος, Παναγιώτης Μπάιζος, Ἰωάννης Μπουρλογιάννης-Τσαγγαρίδης, Λάζαρος Νάνος, Ἀντώνιος Νομικός, Παναγιώτης Οἰκονόμου, Ἀπόστολος Παπασλιώτης, Κωνσταντῖνος Πολίτης, Ἀντώνης Πρωτονοτάριος, Βασίλειος Σημαντηράκης, Ἰάκωβος Σπέτσιος, Θέμος Στοφορόπουλος, Εὐάγγελος Φραγκούλης, Κώστας Οἰκονομίδης, ὁμότιμος καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου, τέως Προϊστά­μενος Εἰδικῆς Νομικῆς ὑπηρεσίας ὑπουργείου ἐξωτερικῶν, μέλος ἐπιτροπῆς Διεθνοῦς Δικαίου ἡνωμένων ἐθνῶν (1999-2006)». («ΤΟ ΠΑΡΟΝ» 27.2.2011 σελ. 28).

 * * *

«Στόν ἀέρα τά προσωπικά δεδομένα μέ τήν Κάρτα τοῦ Πολίτη

 Τοῦ Δημητρίου Ἰωάν. Παπαδημοπούλου(*)

 Στήν ἱστοσελίδα τοῦ ὑπουργείου ἐσωτερικῶν, ἀποκέντρωσης καί ἠλεκτρο­νικῆς Διακυβέρνησης, πραγματοποιήθηκε «δημόσια διαβούλευση» γιά τήν ἔκδοση τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη. Ὁ τρόπος ὅμως πού διεξήχθη γεννᾶ ἐρωτήματα. Πώς εἶναι δυνατόν νά διαβουλευθεῖ ὁ πολίτης, χωρίς νά ἔχει ὡς «ὁδηγό» ἕνα κείμενο -κι ὄχι ἀφηρημένες, ἀμφίσημες ἑρμηνεῖες καί γενικολογίες- καί στό ὁποῖο κείμενο θά προσδιορίζονται μέ κάθε δυνατή σαφήνεια οἱ λόγοι πού αἰτιολογοῦν τήν ἔκδοσή της, οἱ νομικές προϋποθέ­σεις θέσπισής της, τά τεχνικά χαρακτηριστικάτης καί ἄλλα στοιχεῖα πού, ἀπ' ὅ,τι φαίνεται, προβληματίζουν, εὐαισθητοποιοῦν καί δημιουργοῦν εὔλογα ἐρωτήματα σέ πλῆθος συμπολιτῶν μας, πλῆθος πού σύν τῶ χρόνω διογκώνεται;

 Τό ἁρμόδιο ὑπουργεῖο, διατείνεται ὅτι ἡ Κάρτα θά χρησιμοποιεῖται σέ ὅλο τό εὖρος τῆς καθημερινῆς ζωῆς καί θά διευκολύνει τόν πολίτη στίς συναλλαγές του, ὅτι σέ καμμία φάση τῆς προετοιμασίας δέν ἐντοπίζεται οἱαδήποτε ἀνάγκη χρήσης γραμμωτοῦ κώδικα (barcode), θά διαθέτει ὑψηλοῦ ἐπιπέδου χαρακτηριστικά ἀσφαλείας, καί ὅτι «δέν εἶναι στίς προθέσεις τοῦ ὑπουργείου νά περιληφθοῦν στήν κάρτα δεδομένα ὑγείας ἤ ἄλλα εὐαίσθητα δεδομένα καί στοιχεῖα».

 Εἶναι σαφές ὅτι κανείς δέν ἀντιτίθεται στήν πρόοδο καί στή σύγχρονη τεχνολογία, ὅταν αὐτή βελτιώνει τή λειτουργία τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ καί ἐξυπηρετεῖ τούς πολίτες. ὡστόσο, ἐμεῖς οἱ πολίτες, δικαιούμαστε πληρέστερη ἐνημέρωση. Ἤδη, ἔχουν ἐκφρασθεῖ οἱ ἀντιδράσεις σημαντικοῦ μέρους τοῦ λαοῦ μας, ἀλλά καί τῆς πλειονότητας τῆς ἱεραρ­χίας τῆς Ἐκκλησίας μας, καθώς καί πλήθους ἐγκρίτων νομικῶν τῆς πατρίδος μας.

Ἀναφέρθηκε παραπάνω ὅτι «δέν εἶναι στίς προθέσεις τοῦ ὑπουργείου νά περι­λαμβάνονται σ' αὐτήν εὐαίσθητα προσωπικά δεδομένα», πλήν ὅμως γεννᾶται τό ἐρώ­τημα ποιός μᾶς ἐγγυᾶται περί τοῦ ἀντιθέτου, διότι κατηγορηματική ἄρνηση δέν ὑπάρχει, ἀφοῦ ἀπό προθέσεις καί «εἶπα-ξεῖπα» χορτάσαμε, ἰδιαίτερα στίς μέρες μας. Καί ποιός θά ἀποφασίσει τελικῶς; Ἡ κυβέρνησή μας; Κάποια «τρόικα»; Κάποια παγκόσμια κυβέρνηση;

 Καί πῶς ἐγγυᾶται τό ὑπουργεῖο ὅτι τά χαρακτηριστικά ἀσφαλείας θά εἶναι «ὑψηλοῦ ἐπιπέδου»; Στή Γερμανία, ἤδη, οἱ γνωστοί «χάκερ» «ἔσπασαν» τούς κωδικούς στό πλαίσιο ἀναλόγου ἐγχειρήματος. Ἐνῶ ἐμεῖς ἑτοιμαζόμαστε μέ νεφελώδεις διαδικασίες καί μέ κρυψίνοια νά ἐφαρμόσουμε ἕνα μέτρο πού πλήττει συνταγματικῶς κατοχυρωμένα δικαιώματά μας τά ὁποῖα ἄπτονται τῆς προστασίας τοῦ προσώπου, τῆς ἀνάπτυξης τῆς προσωπικότητος καί τῆς διαφύλαξης τοῦ ἀπορρήτου τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς καί πού ἐν μέσω Μνημονίου θά μᾶς κοστίσει καί κάποιες δεκάδες ἑκατομμυρίων εὐρώ.

 Ἄς θυμηθοῦμε, ἐξ ἄλλου, τή Συνθήκη τοῦ Schengen (Σένγκεν), πού θέσπιζε κατ' οὐσίαν τήν ἠλεκτρονική παρακολούθηση τῶν πολιτῶν στό ὄνομα τῆς πάταξης τοῦ ἐγ­κλήματος. Ἄς θυμηθοῦμε τόν περίφημο ΕΚΑΜ, τήν περιπέτεια μέ τήν ἀναγραφή ἤ μή τοῦ θρησκεύματος στίς ταυτότητες, ἀλλά καί τόν Νόμο 2472/1997 πού νομοθετήθηκε -δῆθεν- γιά τή διαφύλαξη ἀπό τήν ἐπεξεργασία τῶν εὐαίσθητων προσωπικῶν δεδομένων, μέ πρόσχημα τήν προστασία μας λόγω τῆς ἐφαρμογῆς τῆς Συνθήκης Σένγκεν. Ἑνός νόμου πού εἶναι πολύ πιθανόν νά διαδραματίσει σοβαρό ρόλο στή ζωή μας, ἀφοῦ -ἴσως- ἡ ἐπίκλησή του θά χρησιμοποιηθεῖ ὡς ἄλλοθι μιᾶς ὑποτιθέμενης προστασίας μας ἀπό τήν ἔκδοση καί τήν ἐφαρμογή τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη. ἐν κατακλείδι τίθενται τά ἑξῆς ἐρωτήματα:

1. Ποιοί θά εἶναι ἐκεῖνοι πού θά διαχειρίζονται τά προσωπικά μας δεδομένα;

2. Θά ἀποτελεῖ αὐτή καί μέσον οἰκονομικῶν συναλλαγῶν;

3. Θά φέρει μαγνητική ταινία ἤ barcode σέ πρώτη ἤ μεταγενέστερη φάση; Θά ὑπάρχει κωδικός ἀσφαλείας, ὅπως π.χ. ὁ δυσώνυμος ἀριθμός 666;

4. Τά δεδομένα θά προορίζονται γιά ἐθνική χρήση ἤ καί γιά διασυνοριακή καί ὑπό ποιές προϋποθέσεις; Πῶς θά προστατευόμαστε ἀπό τή συλλογή, τή διακίνηση καί τήν ἐπεξεργασία αὐτῶν; Θά ἔχουμε ὡς ὑποκείμενα τῶν δεδομένων πρόσβαση σέ αὐτά; Θά ὑπάρξει κάποιος νόμος καί πῶς αὐτός θά μᾶς διασφαλίζει, δεδομένου ὅτι προφανῶς θά ἀνήκει στό Τριτογενές Δίκαιο καί συνεπῶς θά εἶναι ὑποδεέστερος σέ σχέση μέ ἐκείνους πού ἔχουν νομοθετηθεῖ σέ ὑπερεθνικό ἐπίπεδο καί πού ἀνήκουν στό Πρωτογενές Δίκαιο καί ὑπέρκεινται καί αὐτοῦ ἀκόμη τοῦ Συντάγματός μας;

Ἐρωτήματα πού ζητοῦν ἀπαντήσεις. Ξεκάθαρες. Γιατί εἰς τά τῆς Πίστεως -καί ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ καί εἰς τά τῆς ἐλευθερίας καί ἀξίας τοῦ ἀνθρώπου- οὐ χωρεῖ συγκατά­βασις!». («Τό Παρόν» 6.3.2001 σελ. 29).

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ

 (*) Εἶναι γραμματέας τῆς ΕΚΟ Δικηγόρων Νέας Δημοκρατίας Νομοῦ Λαρίσης.


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011