ΤΕΥΧΟΣ 196
Ἰανουάριος -Φεβρουάριος 2011
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΠΙ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2010
Ἐπί τῆ συμπληρώσει 15 ἐτῶν (1996-2010), ἐπαναδημοσιεύεται
ἡ ὁμιλία τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, τήν ὁποίαν
ἐξεφώνησεν κατά τήν Κυριακήν τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ τοῦ 1996
εἰς τήν μεγάλην αἴθουσαν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Κέντρου
ἐν Περιστερίω Ἀθηνῶν, ὑπό τόν τίτλον:
"Η ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ
ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ
ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ"

«Ἕως θανάτου ἀγώνισαι ὑπέρ τῆς ἀληθείας

καί Κύριος ὁ Θεός πολεμήση ὑπέρ σοῦ».

(Σοφ. Σειράχ Δ΄ 28).

 

(Συνέχεια ἐκ τοῦ προηγουμένου τεύχους Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2010 σελ. 338-343)

 

Ε΄

 «Ἡ ψευδοκατηγορία τῶν πέντε περί τῆς δῆθεν μή συγκλήσεως
τῆς Ἱερᾶς Συνόδου

 Δέν εἶναι δυνατόν ἀπόψε νά ἀναλύσω τάς ψευδεῖς δικαιολογίας τῶν «πέντε», διό θά περιορισθῶ μόνον εἰς μίαν ἐκ τῶν πολλῶν. Ἰσχυρίζονται ὅτι ὁ Μακαριώτατος κατά τήν περίοδον τοῦ 1994-1995, δῆθεν δέν συνεκάλει τήν Ἱεράν Σύνοδον. ἡ ἀλήθεια ὅμως, ὅπως προκύπτει ἀπό τάς πηγάς, ἤτοι, ἀπό τά ἀδιάψευστα ἐπίσημα κείμενα, εἶναι ὅτι αὐτοί οἱ «πέντε» μέ κάθε τρόπον παρεκώλυον καί δέν ἤθελον τήν σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, διότι τά θέματα ἦσαν σοβαρά καί δέν ἤθελον ἐπ' οὐδενί νά τά συζητήσουν.

Πρίν ὅμως ἐκθέσωμεν τήν ἀλήθειαν, ἡ ὁποία εἶναι πολύ σκληρά, πρός στιγμήν ἀποδεχόμεθα τήν κατηγορίαν των, ὅτι δῆθεν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δέν συνεκάλει, τήν Ἱεράν Σύνοδον. Ἄς ἴδωμεν ὅμως τήν ἀληθείαν, διότι πέραν τοῦ ὅτι ἡ σύγκλησις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εἶναι Κανονικόν δικαίωμα, ἀλλά καί καθῆκον τοῦ Πρώτου τῆ τάξει, ἐν προκειμένω τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἡ πραγματική ἱστορική ἀλήθεια εἶναι ἡ ἑξῆς:

 1ον: Κατά τό ἔτος 1994 ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας συνεκλήθη τρεῖς φοράς, ἑπομένως, τό ἐπιχείρημα τῶν «πέντε» ὅτι δέ τήν συνεκάλει εἶναι ψευδές. ἡ δέ τρίτη σύγκλησις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας κατά τό ἔτος 1994 ἐγένετο κατά μῆνα Ἰούλιον 1994.

 2ον: Ἐάν ὑπῆρχον λόγοι, διά τούς ὁποίους ἔκριναν οἱ «πέντε» ὅτι ἔπρεπε νά συγκληθῆ ἡ Ἱερά Σύνοδος καί δέν τήν συνεκάλει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος – παρανόμως καί ἀντικανονικῶς, τότε ἠδύναντο νά ἀκολουθήσουν τήν Κανονικήν ὁδόν, ὥστε νά συγκληθῆ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας καί παρά τήν ὑποτιθεμένην δῆθεν ἄρνησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Ἠδύναντο, διότι εἶχον τό δικαίωμα, ἀλλά καί τήν ὑποχρέωσιν, νά προσφύγουν κανονικῶς εἰς τόν ἔχοντα, μετά τόν Πρῶτον, τά πρεσβεῖα τῆς ἀρχιερωσύνης ἐπίσκοπον καί νά ζητήσουν νά συγκαλέση ἐκεῖνος τήν Ἱεράν Σύνοδον, ἐάν πράγματι συνέτρεχον οἱ πραγματικοί Κανονικοί λόγοι.

 3ον: Ἠδύνατο κατόπιν τούτου ὁ ἔχων τά πρεσβεῖα ἐπίσκοπος (ἐν προκειμένω ὁ τότε Μεσσηνίας Γρηγόριος) καί ὁ ὁποῖος ἐφέρετο ὡς ἀνήκων εἰς τήν ὁμάδα τῶν πέντε, νά καλέση κανονικῶς ἅπαντα τά μέλη εἰς Σύνοδον. Διατί δέν διεξεδίκησαν καί δέν ἐχρησιμοποίησαν τά Κανονικά των δικαιώματα, ἐνῶ εἶχον καί τήν ἀπόλυτον πλειοψηφίαν! Δηλαδή, ἡ ὁμάς τῶν πραξικοπηματιῶν ἠρίθμει πέντε ἐπισκόπους, ἐνῶ τά ὑπόλοιπα μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, μετά τοῦ Προέδρου ἦσαν τρία καί τέταρτον μέλος ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κιτίου, ὁ ὁποῖος, κατά παγίαν τακτικήν, συμμετεῖχεν εἰς ἁπάσας τάς συνεδριάσεις τῆς ἱεραρχίας, ὅταν τά θέματα ἦσαν γενικῆς φύσεως, ἰδιαιτέρως δέ θέματα Πίστεως καί ὁμολογίας. Διατί δέν ἠκολούθησαν τήν Κανονικήν ὁδόν νά διεκδικήσουν τά κανονικά των δικαιώματα κάμνοντας καί τό καθῆκον των; Δέν ἐπροχώρησαν ὅμως εἰς τήν κανονικήν ταύτην ὁδόν, διότι:

α) Δέν εἶχον πραγματικούς λόγους, θέματα, ὥστε νά διεκδικήσουν καί νά θεμελιώσουν μίαν τοιαύτην Κανονικήν ἐνέργειαν, ἀλλά καί διότι ὁ Ἀρχιεπί­σκοπος δέν ἠρνήθη ποτέ τήν σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, οὔτε εἶχε λόγους νά τήν ἀρνηθῆ. Ἀντιθέτως οἱ «πέντε» δέν ἐτόλμουν νά πλησιάσουν τά θέματα Πίστεως καί ὁμολογίας!

β) Δέν ἠδύναντο οἱ «πέντε» νά παραστοῦν προσωπικῶς εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον, διότι δέν ἠδύναντο κἄν νά ἀντικρύσουν τόν Ἀρχιεπίσκοπον, ἤ τούς ὑπολοίπους ἀρχιερεῖς, ἀλλά καί διότι δέν ἠδύναντο νά ὑποστηρίξουν καμμίαν ἀπό τάς κατηγορίας κατά τοῦ Προκαθημένου, ὡς ἁπάντων ψευδῶν καί συμπεπλασμένων ὑπό τῶν ἰδίων.

γ) Ἐφοβοῦντο (οἱ ἀρχηγοί τοῦ σχίσματος Ματθαῖος καί Χρυσόστομος), μήπως μέσα ἀπό τήν Κανονικήν διαδικασίαν, κάποιος ἀπό τήν ὁμάδα των, ἐλεγχόμενος ὑπό τῆς συνειδήσεώς του, ἀπεδεσμεύετο ἐκ τοῦ περιβάλοντός των, πρᾶγμα τό ὁποῖον εἰς οὐδεμίαν περίπτωσιν ἤθελον νά διακινδυνεύσουν. Ἐάν οἱ πέντε ἤθελον πράγματι τήν σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τήν εἶχον ὁποιανδήποτε ὥραν ἤθελον, ἀρκεῖ νά ἐνήργουν Κανονικῶς καί ὀρθοδόξως.

Ἄς ἴδωμεν, ὅμως, τί προκύπτει καί ἀπό τά ἐπίσημα ἔγγραφα σχετικῶς μέ τό θέμα αὐτό, διότι καί ἐξ αὐτῶν καταδεικνύεται, ὅτι οἱ «πέντε» δέν ἤθελον νά παραστοῦν εἰς Κανονικήν Ἱεράν Σύνοδον, διότι ἐφοβοῦντο τά σοβαρά θέματα, τά ὁποῖα εἰσηγεῖτο ὁ ἀρχιεπίσκοπος καί ἐζήτει νά ἐξετασθοῦν καί ληφθοῦν ἀποφάσεις ἐπ' αὐτῶν. Ὡστόσον ἐπαναλαμβάνομεν ὅτι τό 1994, συνεκλήθη τρεῖς φοράς ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, ἤτοι:

 - Τήν 29.4.1994 συνεκλήθη ἡ Α΄ Σύνοδος τῆς ἱεραρχίας, ἡ ὁποία κατέληξεν εἰς τό νά ὑποδειχθοῦν εἰς τούς 5 ὅλα τά μεμπτά σημεῖα τῆς λεγομένης «β΄ Ἐγκυκλίου» των, διά νά τά ἐλέγξουν καί ἐπανέλθουν ὡς ὁμάς.

- Τήν 9 καί 10.6.1994, συνεκλήθη ἡ Β΄ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, κατά τήν ὁποίαν, μετά ἀπό δύο ἡμερῶν περιπετειώδεις συνεδριάσεις, κατέληξε νά ζητηθῆ ἀπό τούς θεολόγους νά γνωμοδοτήσουν γραπτῶς ἐπί τῆς «β΄ Ἐγκυκλίου» τῶν πέντε καί νά ὑποβάλουν τάς γνωμοδοτήσεις των εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον ἐντός 10 ἡμερῶν.

 - Τήν 13.7.1994 συνεκλήθη ἡ Γ΄ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας(18), ἡ ὁποία, ἀφοῦ ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν τάς πραγματικάς γνωμοδοτήσεις τῶν θεολόγων: π. Κηρύκου, π. Εὐσταθίου, π. Νεοφύτου, κ. Δημ. Κάτσουρα, καί κ. Πέτρου Ἰωάννου, «ἀπεφάσι­σεν ὁμοφώνως, ὅπως χωρίς νά γίνη λόγος περί τῆς ἐξεταζομένης Ἐγκυκλίου, συνταχθῆ νέα Ἐγκύκλιος...».

Μετά ἀπό τήν Γ΄ σύγκλησιν τῆς Ἱεραρχίας, ἡ ὁμάς τῶν «πέντε» ἐπιχειρεῖ μέ πραξικόπημα νά ἀκυρώση καί τάς τρεῖς Συνόδους τῆς Ἱεραρχίας. Οὗτοι μετά τήν λῆξιν τῶν ἐργασιῶν τῆς Γ΄ Ἱεραρχίας (13.7.1994), εὐθύς ὡς ἀνεχώρησαν οἱ πέντε, ἤρχισαν νά συνομωτοῦν εἰς τάς ὁδούς τοῦ Περιστερίου καί αὐθημερόν «ἀπεφάσισαν» τήν λεγομένην «Διευκρίνισιν», διά τῆς ὁποίας ἐπεχείρησαν νά ἐπαναφέρουν τήν παραμερισθεῖσαν «β΄ Ἐγκύκλιόν» των! (Βλέπε ταῦτα εἰς τό βιβλίον τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ «ΓΝΩΣΕΣΘΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑΝ», Ἀθήνα 1994, σελ. 20-66).

 Μετά τό ὡς ἄνω πραξικόπημά των, ἐπανέρχονται μέ τό ὑπ' ἀριθμ. 76/22.10.1994 ἔγγραφον τοῦ τότε Ἀττικῆς Ματθαίου Μακρῆ καί ζητοῦν πάλιν σύγκλησιν τῆς Ἱεραρχίας (ὅρα αὐτόθι σελ. 81) μέ θέματα:

 α) Ἐνημέρωσις ἐπί τῶν ἐργασιῶν τῶν θεολόγων.

β) Ὁρισμός Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ.

γ) Κατά μῆνα Ὀκτώβριον συνέρχεται αὐτοδικαίως ἡ Ἱερά Σύνοδος.

δ) Ὑπάρχει ἀνησυχητική παραπληροφόρησις.

 

ΠΡΩΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ
ΤΟΥ ΜΑΚ/ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ
(Ἀριθμ. Πρωτ. 2789/5.11.1994)

Ὁ Μακαριώτατος ἀπαντῶν εἰς τούς «πέντε» μέ τό ὑπ' ἀριθμ. 2789/5.11.1994 ἐπίσημον ἔγγραφόν του λέγει:

«...Ἐπί τοῦ θέματος τῆς συγκλήσεως τῆς Ἱεραρχίας κατά μῆνα ὀκτώβριον μέ εὑρίσκετε ἀπόλυτα σύμφωνον, μάλιστα μέ ἀπησχόλησε τό θέμα πρίν ἀπό τήν ἐπιστολήν σας, καθ' ὅτι ἀπό καιρόν μελετῶ τούς φακέλλους τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί ἐπισημαίνω πολλά ἐκκρεμοῦντα θέματα. ἐπ' αὐτοῦ θά ἀκολουθήση εἰδική ἐπιστολή πρός ὅλους τούς Σεβασμιωτάτους ἀρχιερεῖς, προκειμένου τό δυνατόν συντομώ­τερον, νά συγκαλέσωμεν τήν Ἱεράν Σύνοδον». Καί ἐπάγεται:

 «Πέραν ὅμως τῶν τεσσάρων θεμάτων, τά ὁποῖα ἀναφέρετε εἰς τήν ἐπιστο­λήν σας καί εἰς τά ὁποῖα ἐν πολλοῖς μέ εὑρίσκετε σύμφωνον, ὑφίστανται ἐν ἐκκρεμμότητι ἕτερα λίαν σοβαρά θέματα, τά ὁποῖα δέν ἐθίξατε. Περί ὅλων αὐτῶν θά σᾶς ἐνημερώσω μέ ἄλλην ἐπιστολήν μου, ἡ ὁποία θά ἀκολουθήση καί θά ἀπευθύ­νεται πρός ὅλους τούς Σεβ/τους Μητροπολίτας».

 Η ΔΕΥΤΕΡA ΥΠΟΜΝΗΣΙΣ
ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
(Ἀριθμ. Πρωτ. 2792/15.11.1994)

Ἐν τῆ προσπαθεία του ὁ Μακαριώτατος νά καταστήση κοινωνούς τούς 5 ἐπί τῆς σοβαρότητος τῶν θεμάτων, τά ὁποῖα ἔχει νά ἀντιμετωπίση ἡ Ἱερά Σύνοδος καί ἑπομένως νά γίνη καταφανές πόσον ἀπαραίτητος ἦτο ἡ σύγκλησίς της, ἀποστέλλει μακράν ἀναλυτικήν ἐπιστολήν, εἰς τήν ὁποίαν χαρακτηριστικῶς λέγει:

«Μελετῶν καθ' ὅλον τό διάστημα, ἀπό τήν τελευταίαν σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἱεραρχίας (13.7.1994), τόν φάκελλον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί θεωρῶν τήν ὅλην κατάστασιν, ὅπως διεμορφώθη κατά τά τελευταῖα 4 ἔτη καί ὅπως συνεχίζει νά διαμορφώνεται αὕτη, θλίβομαι καί πενθῶ, ἀλλά καί πιστεύω, ὅτι καί αὐτά τά ὁποῖα ἔγιναν, καί ὅσα ἐνδεχομένως ἀπαράδεκτα θά συμβοῦν, ἔπρεπε καί πρέπει νά συμβοῦν, διότι συμβαίνουν κατά παραχώρησιν Θεοῦ, διά τάς πολλάς ἁμαρτίας μας, κυρίως ἡμῶν τῶν ἀρχιερέων...». Εἰς τήν συνέχειαν, ἀφοῦ ἐκθέτει καί ἀναλύει καί τά θέματα τῆς ὑπό σύγκλησιν Ἱερᾶς Συνόδου, τονίζει:

«Εἶναι ἀπαραίτητον νά συγκληθῆ ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἐνῶ σᾶς γνωρίζω καί τά θέματα, τά ὁποῖα ἡ ταπεινότης μου θεωρεῖ ἄκρως σοβαρά καί ἐπείγοντα(19), διά νά λάβετε ὑπ' ὄψιν σας καί νά εἰσηγηθῆτε καί ὑμεῖς ἕτερα, ἵνα εἰς ἀμέσως ἑπόμενον ἔγγραφόν μας ὁρίσωμεν τήν ἡμερομηνίαν (ἐντός τοῦ φθίνοντος ἡμερολογιακοῦ ἔτους 1994) καί διατυπωθῶσιν ἐπακριβῶς καί τά θέματα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἱεραρχίας, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς θά εἶναι πολυήμερος(20».

Ἐν προκειμένω ὁ Μακαριώτατος μέχρις ἐδῶ, ὄχι μόνον δέν ἀρνεῖται τήν σύγκλησιν τῆς Ἱεραρχίας, ἀλλά καί εἶναι καί κατηγορηματικός, ὅτι ἀπαιτεῖ νά συγκληθῆ Κανονικῶς, ἔχει νά ἀντιμετωπίση σοβαρά θέματα καί τήν προβλέπει πολυήμερον...

Η ΤΡΙΤΗ ΥΠΟΜΝΗΣΙΣ
ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
(Ἀριθμ. Πρωτ. 2803/17.1.1995)

Ἐπειδή ἤδη εἶχον παρέλθει δύο ὁλόκληροι μῆνες καί οἱ «πέντε» δέν ἀνταπεκρίθησαν εἰς τό νά συγκληθῆ ἡ Ἱερά Σύνοδος, ὁ Μακαριώτατος ἀποστέλλει ἄλλην ἐπιστολήν εἰς τήν ὁποίαν λέγει χαρακτηριστικῶς:

 «... 1. Δυστυχῶς μετά παρέλευσιν δύο μηνῶν ἀπό τῆς ἀποστολῆς τῆς ὑπ' ἀριθμ. 2792/28/15.11.1994 ἐπιστολῆς μου, δέν εὐαρεστηθήκατε νά ἀνταποκριθῆτε... ἀλλά τήν ἀγνοήσατε... Εἰς τήν ἀνωτέρω ἐπιστολήν μου ἐξέθεσα καί ἀνέλυσα συγκεκριμένα θέματα, τά ὁποῖα ἐχαρακτήρισα καί πάλιν χαρακτηρίζω ὡς σοβαρά, τά ὁποῖα χρονίζουν ἐπικινδύνως καί ἐτόνισα, ὅτι μᾶς ἐκθέτουν καί ὡς ἀρχιερεῖς καί ὡς Ἱεράν Σύνοδον...». Καί ἐπάγεται:

«Εἰς τήν ἀνωτέρω ἐπιστολήν μου διετυπώθησαν σοβαρά θέματα καί ἐζητήθη ρητῶς νά διατυπωθῆ παρ' ὑμῶν οἱαδήποτε ἐπ' αὐτῶν κρίσις, παρατήρησις καί νά προτείνετε καί ὑμεῖς καί ἕτερα θέματα, προκειμένου νά συνεκαλεῖτο ἡ Ἱερά Σύνοδος πρίν ἀπό τάς ἑορτάς(21)...».

 Τέλος τήν μακράν ταύτην ἐπιστολήν του ὁ Μακαριώτατος κλείνει μέ τήν κατάληξιν:

 «Ὅθεν προτείνομεν, ὅπως ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς ἱεραρχίας συγκληθῆ τήν Τρίτην, 1ην Μαρτίου 1995. ἐπί πᾶσι τούτοις παρακαλοῦντες, ὅπως ἔχωμεν τήν ὁμόφωνον ὑμῶν γνώμην, διατελοῦμεν τῆ ἐν Χριστῶ ἀγάπη...».

 Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΩΝ 5

 Εἰς τήν πρότασιν διά σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου κατά τήν 1.3.1995, οἱ 5 Ἀρχιερεῖς, ἤδη ἀπό πολλοῦ χρόνου ἐνεργοῦντες ὡς φατρία, ἀπήντησαν μέ τήν ἀπό 17/4.2.1995 ἐπιστολήν των λέγοντες:

 «Ἡ προτεινομένη ὑφ' ὑμῶν ἡμερομηνία πραγματοποιήσεως τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, τήν 1.3.1995 οὐδόλως ἐνδείκνυται νά γίνη ἐν ἡμέραις Μ. Τεσσαρακοστῆς... προτείνομεν ὡς ἡμερομηνίαν συγκλήσεως τήν Τρίτην καί Τετάρτην 15 καί 16 Φεβρουαρίου ἐ.ἔ. 1995. Κατ' αὐτήν θά τεθῶσιν εἰς συζήτησιν ὅλα τά θέματα τά ἐκκρεμοῦντα καί ἀπασχολοῦντα τήν ἁγίαν ἡμῶν Ἐκκλησίαν ζητήματα καί ἐκτός τῶν ὑπό τῆς ὑμετέρας Μακαριότητος τιθεμένων ζητημάτων, θά θέσωμεν πρός συζήτησιν ὅλα τά καθ' ὑπαγόρευσιν τῆς ἡμετέρας ἀρχιερατικῆς συνειδήσεως τιθέμενα θέματα(22)».

 Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΥΠΟΜΝΗΣΙΣ
ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
(Ἀριθμ. Πρωτ. 2806/20/7.2.1995)

Ἐπειδή οἱ 5 ἀπορρίπτοντες τήν ἡμερομηνία τήν ὁποίαν ὥρισεν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καί ὁρίζοντες ὑστεροβούλως, ὡς ἡμερομηνίαν συγκλήσεως τήν 15 καί 16 Φεβρουαρίου, εἰς τήν οὐσίαν ἐπεδίωκον νά μή συγκληθῆ ἡ Ἱερά Σύνοδος, διότι ἀφ' ἑνός ὁ χρόνος, ὁ ὁποῖος ἐμεσολάβει ἦτο ὀλιγώτερος τῶν ὀκτώ ἡμερῶν, ἑπομένως ἦτο ἀδύνατον νά εἰδοποιηθοῦν ἐγγράφως οἱ ἀρχιερεῖς καί νά σταλῆ ἡ ἡμερησία Διάταξις τῶν θεμάτων, καί ἀφ' ἑτέρου, ἐνῶ οἱ «πέντε» γράφουν, ὅτι ἔχουν θέματα, ὅμως δέν τά διατυπώνουν, ἀλλά δηλώνουν, ὅτι θά τά ἀνακοινώσουν ἐν Συνόδω!... Ἰδού, ὅμως, τί ἀπαντᾶ πάλιν ὁ Μακαριώτατος ἐπιμένων ρητῶς νά συγκληθῆ ἡ Ἱερά Σύνοδος τήν ἡμερομηνίαν, τήν ὁποίαν ἀρχικῶς ὥρισεν:

«...Ἡμεῖς δέν θά εἴχομεν ἀντίρρησιν νά δεχθῶμεν τήν πρότασίν σας... πλήν ὅμως τοῦτο δέν εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων ἐφικτόν, διότι: Δέν εἶναι δυνατόν εἰς τόσον μικρόν χρονικόν διάστημα πού προτείνετε νά εἰδοποιηθῆ ὁ Σεβ/τος Κιτίου καί νά προγραμματίση τά τοῦ ταξειδίου του. Τά θέματα διά τά ὁποῖα ἁπλῶς γράφετε, ὅτι ἐπιθυμεῖτε νά τεθοῦν εἰς τήν ἡμερησίαν Διάταξιν καί νά συζητηθοῦν δέν τά ἔχετε ἀποστείλει... Ἐφ' ὅσον τά ἐζητήσαμεν καί μέ τό ὑπ' ἀριθμ. 2803/17.1.1995 ἐπαναλη­πτικόν μας ἔγγραφον, διατί παρακαλῶ δέν μᾶς τά ἀπεστείλατε... διά νά τά μελετήσωμεν... νά ἱεραρχηθοῦν καί νά συμπεριληφθοῦν εἰς τήν ἡμερησίαν Διάταξιν; Ὅσον ἀφορᾶ τόν ἱερόν Κανόνα πού ἐπικαλεῖσθε... νά μελετήσετε μαζί μέ αὐτόν καί τούς 32ον τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, 19ον τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς, τόν 8ον τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς καί τόν 6ον τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς... νά ἐξετάσετε μήπως δέν ἐνδείκνυται νά γίνωνται οὔτε δικαστήρια «ἐν ἡμέραις προσευχῆς καί νηστείας»!Διότι αὐτό ξεπερνάει καί τήν φαρισαϊκήν ὑποκρισίαν... Κατόπιν τούτων παραμένομεν εἰς τήν πρότασίν μας περί συγκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἱἹεραρχίας, τήν 1ην Μαρτίου 1995...».

 (Συνεχίζεται)

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (18) Ἡ καθυστέρησις ὠφείλετο εἰς τό γεγονός, ὅτι δέν ἔφθανεν ὁ χρόνος τῶν δέκα ἡμερῶν, εἰς τούς θεολόγους τούς προσκειμένους εἰς τήν ὁμάδα τῶν «πέντε», ἤτοι τούς ἱερ/χον Εὐθύμιον, Γ. Γλετζάκον, ἀπ. Βρακάτον καί ἕνα δύο ἀκόμη, οἱ ὁποῖοι ἐβράδυναν τήν ἀποστολήν ὄχι ἐν τέλει τῶν «γνωμοδοτήσεών» των, ἀλλ' ἀνοήτων δογματισμῶν των!...

(19) Αὐτά ἀκριβῶς τά σοβαρά καί ἐπείγοντα θέματα τούς ἔκαψαν καί δέν ἤθελον ἐπ' οὐδενί νά παραστοῦν εἰς Σύνοδον.

  (20) Ὅρα καί ταύτην εἰς τό ἴδιον βιβλίον σελ. 84-89.

 (21) Ἐννοεῖ τάς ἑορτάς τῶν Χριστουγέννων 1994.

 (22) Ἐνῶ γράφουν αὐτήν τήν ἐπιστολήν συγχρόνως τήν 4ην Φεβρουαρίου ὑποκρίνονται ἰσχυριζόμενοι ὅτι δέν ἦτο δυνατόν ἐξ ἐπόψεως χρόνου ὅπως συγκληθῆ τήν 15ην Φεβρουαρίου ἡ Ἱ.Σ. τῆς Ἱεραρχίας καί ἀφ' ἑτέρου, τήν 6.2.1995 ἐκίνησαν δύο δικαστήρια κατά τοῦ ΙΦΣΚΑΕΓΟΧ, δηλαδή κατά τοῦ Μακαριωτάτου καί ὁλοκλήρου τοῦ ἱεροῦ Κλήρου, τά ὁποῖα βεβαίως ἀμφότερα ἔχασαν!...


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011