ΤΕΥΧΟΣ 196
Ἰανουάριος -Φεβρουάριος 2011
ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ
ΠΡΟΣ ΑΓΑΠΗΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΣ
ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΓΡΑΦΟΥΝ


Τοῦ Διευθυντοῦ τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς»
(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2010 σελ. 320-337)

 Εἰς τό Α΄ μέρος αὐτοῦ τοῦ ἄρθρου μας ἐπεδιώξαμεν ὅπως, χάριτι Χριστοῦ, ὁ ἀγαπητός ἀναγνώστης λάβη ὑπ' ὄψιν του ὅτι:

 α) Αἱ ἀπ' ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον ἐμφανισθεῖσαι ὡς Σύνοδοι τῆς Ἐκκλησίας δέν ἦσαν ὅλαι τοιαῦται, ὅπως δέν εἶναι καί αἱ σημεριναί Σύνοδοι ὅλαι ἱεραί Σύνοδοι!

 β) Νά προβληματισθῆ πρό τοῦ πλήθους τῶν ψευδοσυνόδων καί ψευδεκκλησιῶν καί ἰδιαιτέρως τῶν τελευταίων τοιούτων, εἰς τόν χῶρον τῶν παλαιοημερολογιτῶν.

 γ) Τί λέγουν οἱ Ἅγ. Πατέρες δι' αὐτάς τάς ψευδοσυνόδους καί

 δ) Ἰδιαιτέρως ἀναφερόμεθα εἰς τάς δύο συγχρόνους ψευδοσυνόδους καί ψευδεκκλησίας, τάς «γνωστάς» ὡς τῶν «πέντε» ἀπό τό 1995, καί εἰς αὐτήν τήν διάδοχον καί παράλληλον πρός ἐκείνην τῶν «πέντε», ἤτοι τῶν Νικολάου, Παχωμίου καί τῶν λοιπῶν, ἀπό τό 2005.

 Ἴσως παρατηρήσης, ἀγαπητέ ἀναγνῶστα! «Ποία εἶναι ἡ Κανονική καί Ἱερά Ἁγία Σύνοδος; Μήπως ὁ ἐπίσκοπος Κήρυκος»; Αὐτό πρέπει νά μᾶς τό πῆτε σεῖς, οἱ ὁποῖοι διερωτᾶσθε, πλήν ὅμως ἐπειδή θά θεωρηθῆ ὡς ὑπεκφυγή ἡ δι' ἐρωτήσεως ἀπάντησίς μας προλαμβάνομεν καί ἀπαντῶμεν. Σύνοδος Κανονική καί ἁγία εἶναι ἐκείνη, ἡ ὁποία εἴτε πολυάριθμος εἶναι εἴτε ὀλιγάριθμος, εἴτε εἷς ἐπίσκοπος μέ ἐλαχίστους κληρικούς, αὐτοί οἱ ὀλίγοι εἶναι δυνατόν νά εἶναι ἡ Κανονική καί Ὀρθόδοξος Σύνοδος, ἐφ' ὅσον διατηροῦν τόν ἐσωτερικόν καί κάθε ἄλλον σύνδεσμον μετά τῶν προηγουμένων Κανονικῶν καί Ὀρθοδόξων Συνόδων, φυλάσσουν ἀκαινοτόμητον, καθαράν, καί ἀδιάκοπον τήν Ἀποστολι­κήν Διαδοχήν καί τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν. Ἄν λοιπόν αὐτά τά συναν­τῶμεν εἰς τόν ἐπίσκοπον Κήρυκον τούς ἐλαχίστους Κληρικούς του καί εἰς τούς περί αὐτήν τήν Σύνοδον πιστούς, τότε αὐτή, καθ' ἡμᾶς, εἶναι ἡ Κανονική καί Ὀρθόδοξος Σύνοδος τῆς ἐν τοῖς καιροῖς τούτοις, τόσον δεινῶς χειμαζομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Σύνοδος ἡ Κανονική καί Ὀρθόδοξος καί εἰς παγκόσμιον κλίμακα σήμερον, εἶναι ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος, τήν ὁποίαν συγκροτοῦν παρομοίως οἱ ἀνά τόν κόσμον Κανονικοί καί Ὀρθόδοξοι ἀρχιερεῖς, ἤτοι, Ρουμανίας Γερόντιος, Κένυα Ματθαῖος, Κύπρου Παρθένιος, καί Οὐκρανίας Σεραφείμ μετά τῶν περί αὐτούς Κληρικῶν, Μοναχῶν καί τοῦ πιστοῦ Λαοῦ! Αὐτή εἶναι καί ἡ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΟΔΟΣ τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐάν τις διαφωνῆ εὐχαρίστως νά γνωρίσωμεν ποῦ καί διατί διαφωνεῖ.

 Τό ἄρθρον αὐτό ἐπεχειρήθη μέ ἀφορμήν καλοπροαιρέτους, ὅπως θέλομεν νά πιστεύωμεν, παρατηρήσεις ὡρισμένων Χριστιανῶν, διό καί ἀπό τῆς θέσεως αὐτῆς τούς εὐχαριστοῦμε θερμῶς, καί τούς παρακαλοῦμεν, ἀφοῦ μελετήσουν καί αὐτό τό Β΄ Μέρος, νά μᾶς ἀποστείλουν ὁποιασδήποτε καλοπροαιρέτους νέας παρατηρήσεις ἤ προτάσεις, μέ τήν ἐκ μέρους μας δήλωσιν ὅτι, ἐφ' ὅσον τό ἐπιθυμοῦν, θά τάς δημοσιεύσωμεν.

ΜΕΡΟΣ Β΄

ΑΠΑΝΤΩΜΕΝ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΚΑΙ ΕΠΙ ΑΛΛΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΩΝ

 Ἕτερον, ἐξ ἴσου σοβαρόν θέμα, τό ὁποῖον καί αὐτό ἕρπει μεταξύ τῶν πιστῶν ὡς ἔχιδνα καί δηλητηριάζει ψυχάς, ψυχραίνει διαθέσεις καί ἀποχρωματίζει τήν Ὀρθόδοξον συνείδησιν καί ἀγωνιστικότητα, εἶναι ἡ κατηγορία-προπαγάνδα, κατά τήν ὁποίαν ἀπό τῶν στηλῶν τῆς «Ο.Π.» δῆθεν δέν γίνεται καλή πληροφόρησις καί ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξος Πνοή ὅλο τά ἴδια γράφει, ὅλο γιά Ἐκκλησιολογία-Ὁμολογία, καί κανείς δέν τήν διαβάζει»! Ἄλλη παρομοία ἄποψις, τήν ὁποίαν καί ἐγγράφως ἐλάβομεν εἶναι ὅτι ἡ «Ὀρθόδοξος Πνοή»: «...δέν γράφει ἄλλο ἀπό κατηγορίες, δέν εἶναι τό περιοδικό πού ἦταν κάποτε(*), ἔγραφε ὡραῖα τότε, τώρα γράφει ἀντιθέσεις, διαμάχες, διαφωνίες κ.λπ....»(!), ὡς ἐκ τούτου δέ ὁ ἐπιστολογράφος μας ζητεῖ «νά μήν τοῦ τήν ἀποστέλλομεν», διότι, ὅπως συνεχίζων γράφει, εἶναι συνδρομητής «εἰς πολλά περιοδικά τοῦ Πατρίου ἑορτολογίου, «Κήρυξ Ἐκκλησίας Ὀρθοδόξων», «Ἅγ. Ἀγαθάγγελος», «Βοανεργές», «Ἐκκλησιαστική Παράδοσις», «ἡ Ἄμπελος ἡ ἀληθινή», «Χριστιανική πορεία» κ.λπ.». Τέλος κλείων τήν ἐπιστολήν του «προσεύχεται δι' ὅλους τούς ἀδελφούς ὁ Θεός καί ἡ Παναγία νά εὐσπλαχνισθῆ καί νά ἐπέλθη ἀγάπη καί ὁμόνοια καί εἰρήνη ἐν Χριστῶ...»!

 Εὐθύς ἐξ ἀρχῆς εὐχαριστοῦμε θερμῶς ὄχι μόνον τόν ἀγαπητόν «Ἰωάννην», ὁ ὁποῖος μᾶς ἔγραψεν τά ἀνωτέρω, ἀλλά καί μερικούς ἀκόμη, οἱ ὁποῖοι μᾶς ἔγραψαν περίπου τά ἴδια ἤ καί τά ἀντίθετα καί διά τήν ἀγάπην ἀπαντῶμεν τά ἀκόλουθα.

 Α΄ «Ὅλο τά ἴδια γράφει ἡ «Ο.Π.», ὅλο γιά
Ἐκκλησιολογία καί Ὁμολογία»!

 Τοῦτο εἶναι ἀπολύτως ἀληθές καί μᾶς εὐχαριστεῖ, διότι, ὁ ἀγαπητός Ἰωάννης ἔδωσεν καλήν ἀφορμή ἡ ὁποία μᾶς ὥθησεν ὥστε καί πάλιν νά γράψωμεν, δεχόμενοι τήν «κατηγορίαν» καί διαβεβαιοῦντες ὅτι, ναί, μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ, γράφομεν συνεχῶς περί Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας, διότι ἀπό τό 1924 αὐτό εἶναι τό ΠΡΩΤΟΝ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΝ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ, τό ὁποῖον ἀντιμετωπίζει τό πιστόν λεῖμμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί ἐξ αὐτοῦ ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία μας. Δηλαδή κατά πόσον γνωρίζομεν καί ἔχομεν συνείδησιν περί τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς σχέσεώς μας μέ Αὐτήν. Δύο χιλιάδες χρόνια συνεχῶς, διά τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ὁμολογοῦμεν καί κηρύσσομεν τήν Πίστιν μας εἰς τήν ΜΙΑΝ, ΑΓΙΑΝ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ, καί μετά ἀπό 2000 χρόνια, ἑκατομμύρια χριστιανῶν χωρίς νά τό ἀντιλαμβάνωνται, εἰς τε τήν πρᾶξιν ἀλλά καί θεωρητικῶς δέχονται καί ἀναγνωρίζουν τό ἐντελῶς ἀντίθετον!!! Δέχονται ὅτι ὑπάρχουν πολλαί Ἐκκλησίαι, ἤτοι δέχονται τήν κάθε «παράταξιν τοῦ πατρίου ἑορτολογίου» ὡς Ἐκκλησίαν! Δέν ἔφθασαν αὐτοί οἱ ἀγαπητοί ἀδελφοί ποτέ εἰς τόν προβληματισμόν: Μά, καλά πῶς διά τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως ὁμολογοῦμεν Πίστιν εἰς τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν καί εἰς τήν πρᾶξιν ἀνήκομεν εἰς μίαν σχισματικήν «παράταξιν τοῦ παλαιοῦ ἑορτολογίου»; Πῶς τήν «Παράταξιν» αὐτήν τήν δέχομαι ὡς «Ἐκκλησίαν» καί πόσαι-τοιαῦται «Παρατάξεις Ἐκκλησίαι» ὑπάρχουν γύρω μου, καί πῶς εὑρίσκονται πλήθη χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι τάς στελεχώνουν καί τάς στηρίζουν;

Ὁμολογοῦμε λοιπόν, ὅτι ναί, ΣΥΝΕΧΩΣ ΓΡΑΦΟΜΕΝ ΠΕΡΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ διότι ἀπό τό 1924 ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ΣΥΝΕΧΩΣ ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΟΠΩΣ πολεμεῖται καί ὑβρίζεται ἀπό τόν ἀντίχριστον Παπικόν-Σιωνι­στικόν Οἰκουμενισμόν, ὁ ὁποῖος ἐπέβαλεν τά ὑπ' αὐτοῦ προκληθέντα σχίσματα νά θεωροῦνται ὡς δῆθεν Ἐκκλησίαι! Δηλαδή σαφῶς ἕρπει ὡς ἔχιδνα ὁ Παλαιοη­μερολογιτικός Οἰκουμενισμός, ὁ ὁποῖος, καθ' ἡμᾶς, εἶναι χειρότερος τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ!

Αὐτός, ὁ Παπικός, προτεσταντικός καί Σιωνιστικός Οικουμενισμός κατά τά ἔτη 1920, 1923 καί 1924, ἐπέβαλεν τόν Παπικόν-Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολο­γιτισμόν εἰς τήν Νεοημερολογιτικήν ἱεραρχίαν, αὐτή δέ τό 1937 ἐπέτυχεν καί προεκάλεσεν καί συντηρεῖ τάς πληθυνθείσας «παρατάξεις τοῦ Πατρίου ἑορτολογίου», αἱ ὁποῖαι ἐνῶ εἶναι καταφανῶς σχισματικαί Παλαιοημερολο­γιτικαί ἑνώσεις, ἑκάστη ἐμφανίζεται ὡς «ἡ Ἐκκλησία» κ.λπ.! Καί θέτομεν πάλιν τό ἐρώτημα: Εἶναι Ἐκκλησίαι ὅλαι αὐταί «αἱ παρατάξεις τοῦ Πατρίου»; Καί ἐν τοιαύτη περιπτώσει πόσας Ἐκκλησίας δέχεσθε ὦ ἀγαπητοί! Τί λέγει ἡ Ἐκκλησιολογία-Ὁμολογία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως; Κατά πόσον ἡ Ὁμολογία αὕτη πρωτίστως ἠθετήθη, ἐβλασφημήθη καί ἐγκατελείφθη ὑπό τοῦ Νεοημερο­λογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά εἰς τήν συνέχειαν ὁ ἴδιος τήν ἐπέβαλεν καί εἰς τήν «Φλωρινικήν παράταξιν τοῦ Πατρίου ἑορτολογίου» καί κατόπιν καί εἰς ὅλας τάς θυγατρικάς της; Πῶς κάθε τοιαύτη παράταξις ἀπαγγέλει τό Σύμβολον τῆς Πίστεως, ἐνῶ εἰς τήν πρᾶξιν δέχεται καί στηρίζει τάς διαφόρους Παρατάξεις ὡς «Ἐκκλησίας» «Συνόδους» κ.λπ., ἀπολύτως ἀκριβῶς ὅπως καί ὁ προανα­φερθείς ἀντίχριστος Οἰκουμενισμός; Ἰδού καί ὁ Παλαιοημερολογιτικός Οἰκου­μενισμός, ὁ ὁποῖος εἶναι πολύ χειρότερος τοῦ Νεοημερολογητικοῦ!

Πρέπει λοιπόν νά γράφωμεν

Προσοχή Ἀδελφοί! Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐπί αἰῶνας ἔγραφον διά τόν Ἀρειανισμόν, τούς Χριστομάχους, τούς Πνευματομάχους, τούς Εἰκονομάχους, καί μέ μίαν λέξιν οὐδ' ἐπί στιγμήν ἐπαύσαντο νά ἀντιμετωπίζουν τάς ἑκάστοτε αἱρέσεις καί τούς αἱρετικούς, ὁμολογοῦντες καί κηρύσσοντες πρωτίστως τήν Πίστιν τήν Ὀρθόδοξον! Σήμερον οἱ ἀληθεῖς Χριστιανοί, οἱ ἀληθεῖς ἐπίσκοποι, ὡς γνήσιοι Διάδοχοι τῶν ἁγίων ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων Πατέρων, δέν πρέπει ἐλευθέρως καί συνειδητῶς νά συνεχίζουν ἀδιακόπως τήν ἰδίαν συμπεριφοράν ἔναντι ὅλων τῶν συγχρόνων αἱρέσεων καί ἰδιαιτέρως τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ, ἀλλά καί τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Μάλιστα ὅταν αὐτός εἰσῆλθεν εἰς τόν χῶρον τῆς ὀρθοδοξίας, πρωτίστως διά τοῦ Φλωρινικοῦ Σχίσματος καί ἔλαβεν φοβεράς διαστάσεις δι' ὅλων ὅσων ἐξ αὐτοῦ προέκυψαν, ἀλλά καί αὐτῶν τῶν δύο τελευταίων, δηλαδή τῶν πέντε, κατά τό 1995 καί τῶν Νικολαϊτῶν, τό 2005; Δέν πρέπει νά ὁμιλῶμεν καί νά γράφωμεν διά τό ΜΕΓΙΣΤΟΝ αὐτό θέμα Πίστεως; Ἐνοχλεῖ λοιπόν ὅτι κατελέγχεται αὐτός ὁ διπλοῦς Οἰκουμενισμός, ἐνοχλεῖ ἡ Ὁμολογία-Ἐκκλησιολογία καί ὄχι αὐτή ἡ ἐσχάτη αἵρεσις; Μήπως πρέπει νά παύσωμεν νά λέγωμεν συνεχῶς καί τό ἴδιο Σύμβολον τῆς Πίστεως, τό ὁποῖον καθημερινῶς εἰς τάς προσευχάς μας ἀπαγγέλλομεν ἀλλά καί ἐπ' Ἐκκλησίας ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ; Προτιμῶμεν ἀγαπη­τοί, νά παύσωμεν νά ἀναπνέωμεν, ὄχι ὅμως νά παύσωμεν νά γράφωμεν περί Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καί ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Ἄφησε, ἀγαπητέ ἀναγνῶστα, τούς ἀντιχρίστους Οἰκουμενιστάς (Νεοημερολογίτας καί Παλαιοη­με­ρολογίτας) νά διαμαρτύρωνται, σύ δέ καί ἅπαντες, ἄς φροντίσωμεν νά κατα­νοήσωμεν τήν σημασίαν αὐτῆς τῆς ὁμολογίας, ἀποκλειστικῶς διά νά μείνωμεν ἐντός τῆς ἁγίας Κιβωτοῦ, τῆς Ἐκκλησίας, καί τοῦτο διά τήν σωτηρίαν μας!

Ναί, ἀγαπητοί ἀδελφοί, γράφομεν συνεχῶς, διότι ὅπως ἕνας ἰατρός δέν παύει τήν θεραπευτικήν ἀγωγήν ἐπί ἑνός βαρέως ἀσθενοῦς μέχρι τῆς ἀποθεραπείας του, ἔτσι καί πολύ περισσότερον, πιστεύομεν, ὅτι ὀφείλομεν νά γράφωμεν κατά τῆς συγχρόνου πανδημικῆς ἀλλά καί θανατηφόρου νόσου, ἤτοι, τῆς παναιρέσεως τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ ἀλλά καί τοῦ Παλαιοημερο­λογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος κηρύσσει καί δέχεται αὐτάς τάς πολλάς σχισματοαιρέσεις ὡς «Ἐκκλησίας» καί «Συνόδους»! Ἄπαγε τῆς βλασφημίας!

 Ἡ Ἐκκλησιολογία-Ὁμολογία τῶν ὀρθοδόξων ἀδιακόπως καί μετά τό 1924 συνεχίζει νά εἶναι αὐτή τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τό ὁποῖον κηρύσσει τόν Νεοημερολογιτισμόν ὡς Σχισματοαίρεσιν καί ὄχι ὡς Ἐκκλησίαν Χριστοῦ. Κηρύσσει καί ὁμολογεῖ ὅτι ἀπό τό 1924 ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀπρόσβλητος καί Γνησία Ὀρθόδοξος, συνεχίζει τήν λυτρωτικήν της πορείαν, ἐκφράζεται δέ καί ἐκπροσωπεῖται ὑπό τοῦ πιστοῦ λείμματος, τό ὁποῖον τό 1924 δέν ἐκακο­δόξησεν ἀλλά παρέμεινεν καί παραμένει εἰς τήν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου καί τά δόγματα τῶν ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί πρωτίστως εἰς τό Δόγμα, Πίστιν καί ὁμολογίαν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, ἁγία, Καθολική καί Ἀποστο­λική. Κηρύσσει καί ὁμολογεῖ ὅτι αἱ αἱρέσεις, τά σχίσματα καί αἱ «Παρατάξεις» μέ τάς «συνόδους» των, ὅπως πάντοτε ἔτσι καί σήμερα εἶναι ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησίαν, ὅλαι αἱ ἀπ' ἀρχῆς Σχισματοαιρέσεις!...

Ἐνδεχομένως καί κάποιοι κορυφαῖοι θεολόγοι νά διαφωνοῦν, πλήν ὅμως εἶναι ὑποχρεωμένοι νά μᾶς διαφωτίσουν ἐάν πλανώμεθα καί νά μήν σιωποῦν ἐνόχως! Εἶναι ὑποχρεωμένοι, ὅπως σεῖς μᾶς γράφετε, πολύ περισσότερον ὅλοι αὐτοί οἱ θεολόγοι, ἀλλά καί οἱ ἀρχηγοί αὐτῶν τῶν ψευδοεκκλησιῶν νά ἀνταποκριθοῦν εἰς τό ΠΑΓΙΟΝ ΑΙΤΗΜΑ-ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΝ μας νά ἔλθωμεν εἰς διάλογον Θεολογικόν ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία Χριστοῦ. Ἐρωτῶμεν, εἶναι δυνατόν πρό αὐτῆς τῆς καταστάσεως νά σιωπῶμεν καί ἔστω καί ἀναξίως, νά μήν «βοῶμεν ἐν τῆ ἐρήμω» τό ἴδιο μετανοεῖτε καί ἐπιστρέψατε εἰς τήν Ἐκκλησίαν;

 Βεβαίως δεχόμεθα ὅτι δέν ἔχομεν ἀρετήν καί δι' αὐτό καί ὁ λόγος μας καί ἡ γραφή μας ἴσως κουράζουν καί ἐν πολλοῖς μένουν χωρίς ἀποτέλεσμα, ὡρισμένοι δέ, (ἔστω ἐλάχιστοι), νά ἐπιστρέφουν τήν «Ὀρθόδοξον Πνοήν», ὡς «ἀπαράδεκτον»! Ὡστόσον ἀναγνωρίζομεν ὡς ἀρετήν τό ὅτι ἐκφράζουν τήν ἄποψίν των! Μᾶς στεναχωροῦν καί μᾶς καταθλίβουν, ὅσοι λαμβάνουν τήν «Ὀρθόδοξον Πνοή» καί τήν βάζουν εἰς τό περιθώριον! Πρόκειται, κατά τήν ταπεινήν μας ἄποψιν περί βαρείας πνευματικῆς ἀσθενείας ἤ καί πειρασμικῆς ἐπιδράσεως! Παρά ταῦτα ἡμεῖς, ἀγαπητοί ἀδελφοί, θά συνεχίσωμεν τόν ὁμολογιακόν χαρακτῆρα τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς», διότι φοβούμεθα τήν κρίσιν, δηλαδή μήποτε κατακριθῶμεν ἐάν σιωπήσωμεν, ἐνῶ πιστεύομεν ὅτι διά τό ἀδύνατον τῆς γραφῆς καί τοῦ λόγου μας θά μᾶς ἐλεήση ὁ Κύριος.

Β΄ «...δέν γράφει ἄλλο ἀπό κατηγορίες..., ἀντιθέσεις,
διαμάχες, διαφωνίες κ.λπ.»

 Τό νά γράφη τις κατηγορίας, ἀντιθέσεις, διαμάχας, διαφωνίας κ.λπ. εἶναι ἐξ ἴσου κακόν μέ τό νά σιωπᾶ ἐπί θεμάτων Πίστεως! Αὐτό δέν τόν ἐξομοιώνει μόνον μέ ἐκεῖνον ἤ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μέ τάς κακοδοξίας των προσβάλλουν τήν Πίστιν, ἀλλά διά τῆς σιωπῆς τόν καθιστᾶ καί συνεργόν των! Τό νά μήν σιωπᾶ κανείς ὅταν προκαλοῦνται σχίσματα καί κηρύσσονται βλασφημίαι κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί προσβάλλουν τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, μέσω δέ αὐτῆς προσβάλλουν καί ἀκυρώνουν καί τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ, αὐτό, κατά τήν ἄποψίν μας, δέν ἀποτελεῖ «ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΝ» οὔτε «ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑΝ», ἀλλ' οὔτε «ΔΙΑΜΑΧΗΝ» καί «ΑΝΤΙΘΕΣΙΝ» συνιστᾶ. Ἀντιθέτως αὐτό εἶναι τό πρῶτον καί βασικόν καθῆκον παντός Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ. Ἀλλοίμονον ἄν διά τήν προσωπικήν μας δῆθεν «τιμήν» ἐπαναστα­τοῦμεν καί ξεσηκώνωμεν τά πάντα, ὅμως σιωπῶμεν ὅταν προσβάλλεται ἡ ἑνότης τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν προδίδεται ἡ Πίστις καί πολεμεῖται καί ἀτιμάζεται ἡ Ἐκκλησία!...

 Δυστυχῶς εἰς τόν αἰῶνα μας, ὅπως ἤδη εἴπομεν, παρατηρεῖται μία φοβερά καί ἐσχάτη προσβολή κατά τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἐν πολλοῖς ἐξέλιπεν ἡ Ὀρθόδοξος συνείδησις καί μεταξύ τῶν λεγομένων Γ.Ο.Χ., οἱ ὁποῖοι εἰς τήν πλειονότητά μας μόνον Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί δέν εἴμεθα, ἄλλ' ἁπλῶς εἴμεθα θρησκευόμενοι, θρησκόληπτοι, ὅπως οἱ τῶν ἄλλων θρησκειῶν, καί πάντως ὄχι μετ' ἐπιγνώσεως καί ἐλευθερίας συνειδητοί χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι γνωρίζομεν τήν ἀλήθειαν τῆς Πίστεώς μας, τήν βιώνομεν καί τήν κηρύσσομεν ὁμολογιακῶς. Ὅθεν ἄς προβληματισθῶμεν ὀλίγον καί ἄς θέσωμεν τό ἐρώτημα εἰς τόν ἑαυτόν μας ἕκαστος: «Διατί ἀκολουθῶ τό Παλαιόν»; «Διατί οἱ Πατέρες μας τό 1924 δέν ἐδέχθησαν τήν ὑπό τοῦ νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου ἑορτολογικήν τάξιν»; «Διατί τό 1937 προεκλήθη τό Φλωρινικόν σχίσμα κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;». Καί πρό πάντων, «διατί κατά τάς δύο τελευταίας δεκαετίας προεκλήθησαν καί τά δύο τελευταῖα φοβερά σχίσματα-σχισματοαιρέσεις, δηλαδή αὗται τῶν πέντε καί τῶν Νικολαϊτῶν;». Διατί καί ὑπό ποίων καί διά ποίαν σκοπιμότητα ἔγιναν ὅλα αὐτά; ἀλλοίμονον, ἀγαπητέ «ἰωάννη» καί λοιποί, ἀλλοίμονον ἄν ἡ ἀντιμετώπισις ὅλων αὐτῶν μπορεῖ νά χαρακτηρισθοῦν ὡς «κατηγορίες», «ἀντιθέσεις», «διαμάχες», «διαφωνίες» κ.λπ.!

Πρό ὅλων αὐτῶν, φρονοῦμεν, ὅτι πρέπει νά ὀρθωθῆ ἡ πνευματικότης καί συνείδησις τοῦ Ὀρθοδόξου ἀναγνώστου, ὥστε νά διακρίνη τό ἀληθές, τό ὠφέ­λιμον, τό ἀπαραίτητον, καί νά μήν ἀδιαφορῆ ἤ καί εὑρίσκεται εἰς τάς διαφόρους σχισματικάς παλαιοημερολογιτικάς παρατάξεις, ἀλλά νά εἶναι ἐντός τοῦ Σώματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Πρέπει ἀπαραιτήτως ἀκόμη νά διερωτηθῆ. Ἄν ἀπό τό 1924, 1937 καί μέχρι σήμερον, εἴμεθα σωστοί καί συνει­δητοί Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι θά ἦτο ποτέ δυνατόν νά ἐπισυμβοῦν καί νά διαιω­νίζωνται ὅλα αὐτά τά σχίσματα, μᾶλλον δέ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΕΙΣ; Δυστυ­χῶς ὅλα αὐτά τά προεκάλεσεν ἡ ἰδική μας ἀδιαφορία, ἡ ἔλλειψις πραγματικῆς Πίστεως, ἡ ἀπουσία τῆς Ὀρθοδόξου συνειδήσεως καί τέλος καί ἡ προσω­πο­ληψία μας, ἡ ἄγνοια, ἡ ὀλιγοπιστία καί κατά τό μᾶλλον ἡ θρησκοληψία καί ἡ προσωπο­λατρεία! Ναί, ὅταν μᾶς λείπη ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανική συνείδησις ἐκεῖ καταλήγομεν!...

Ἐάν μετά τό 1935-1937 καί ἑξῆς, οἱ Χριστιανοί εἶχομεν συνειδητήν καί ζῶσαν Πίστιν-Ὁμολογίαν, δηλαδή εἴχομεν ζῶσαν καί καθαράν τήν συνείδησιν διατί οἱ Πατέρες μας τό 1924 δέν ἠκολούθησαν τόν Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν τοῦ Πάπα καί τῶν Προτεσταντῶν, τότε θά εἴχομεν κάνει τό πρῶτον βῆμα πρός τήν ὀρθοδοξίαν καί ὄχι ἁπλῶς εἰς τό «Παλαιόν». ἐπίσης νά διερωτηθῶμεν καί νά δώσωμεν ἀπαντήσεις ὅπως π.χ., βάσει ποίας ὁμολογίας ἐπέστρεψαν τό 1935 οἱ τρεῖς ἀρχιερεῖς, καί διατί μόλις μετ' ὀλίγους μῆνας, ἤρχισαν νά ἀρνοῦνται ἐκείνην τήν ὁμολογίαν, καί ἰδιαιτέρως, τί ἐκήρυττεν ὁ πρ. Φλωρίνης μετά τήν ἐπιστροφήν του ἐκ τῆς ἐξορίας καί προεκάλεσεν τό 1937 τό γνωστόν Φλωρινικόν Σχίσμα; Ἐάν ταῦτα ἐσυνειδητοποιοῦντο ποῖος θά ἠκολούθει τάς βλασφημίας καί τό σχίσμα του; Καί ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλά ποτέ δέν θά ἐλάμβανον χώραν καί τά 7-8 περίπου θυγατρικά, Φλωρινικά σχίσματα, τά ὁποῖα αὐτοαποκαλοῦνται ἕκαστον χωριστά ὡς «Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ.» κ.λπ.!

 Τό πλέον σημαντικόν ὅμως εἶναι νά συνειδητοποιήσωμεν πῶς, τόσοι ἀδελφοί μας, ἐνῶ ἐπί μίαν ζωήν ἐνεφανίζοντο ὡς ζηλωταί καί Γνήσιοι Ὀρθό­δοξοι Χριστιανοί, πῶς λέγω, μόλις κατά τήν τελευταίαν 20ετίαν, ἐπαγιδεύθησαν καί εἰς τάς σχισματοαιρέσεις τόσον ἐκείνων τῶν πέντε ἀρχιερέων μας, ἤ τῶν Νικολαϊτῶν, καί τό χειρότερον(!), πῶς ὅλοι αὐτοί παραμένουν μέ τήν ψευδαί­σθησιν ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξοι! Ἐάν, λοιπόν οἱ ὀλίγοι, οἱ ὁποῖοι τό 1937 δέν ἠκολου­θήσαμεν τόν πρ. Φλωρίνης εἰς τήν βλασφημίαν καί τό σχίσμα του καί παρε­μείναμεν ἐντός τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἄν ὅλοι ἐμεῖς μέ τήν πάροδον τοῦ χρόνου εἴχομεν διαφυλάξει ἐκείνην τήν συνειδητήν Πίστιν καί ὁμολογίαν εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ποτέ δέν θά ἐτόλμων οἱ πέντε νά ἐφεύρουν τήν ὄντως πλαστήν καί ἀπολύτως Σατανικήν, Δυτικήν-Αἱρετικήν θεωρίαν των περί δῆθεν «νεοεικονομαχίας»(!), ὡς ἄλλοθι διά νά προσβάλουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν καί ἐν ταυτῶ καί τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν.

Διατί ὅμως ἐπενοήθη αὐτή ἡ βλάσφημος καί αἱρετική προπαγάνδα; Διότι ὁ τότε ἀττικῆς Ματθαῖος μετά ἀπό ἀλληλοδιάδοχα ἀποτυχόντα προδοτικά του σχέδια καί μεθοδείας, δέν ἠδυνήθη νά προσβάλη τήν ΑΠΟ­ΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ καί δι' αὐτῆς τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ καί ἔτσι νά σβήση ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, παραμείνωμεν δέ ὡς κενοί-ἀνόητοι «Παλαιοημερολογῖται», καί σύν τῶ χρόνω νά ὑπαχθῶμεν ὡς τοιοῦτοι εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν! Δέν πρέπει αὐτά νά τά κατελέγχωμεν καί νά τά ἀποδεικνύωμεν πρός χάριν τῶν πλανωμένων ἀδελφῶν μας; Δηλαδή, δέν πρέπει νά ὁμολογοῦμεν τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν μας, δέν πρέπει νά γνωρίζη ὁ κάθε πιστός ὅτι αὐτό τό διαχρονικόν σχέδιον τοῦ πρ. Φλωρίνης, προηγουμένως δέ καί τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἀφοῦ δέν τό ἐπέτυχεν ὁ πρώην ἀττικῆς Ματθαῖος, τό συνέχισαν ὡς ἐγκάθετοι τοῦ Φλωρινισμοῦ καί τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, οἱ Νικόλαος, Παχώμιος καί οἱ λοιποί τό 2007; Ἡ ἀποκάλυψις καί ἔλεγχος αὐτοῦ τοῦ πρωτοφανοῦς ΔΟΛΟΥ καί ΑΠΑΤΗΣ, αὐτῆς τῆς ΕΣΧΑΤΗΣ Προδοσίας, ἀποτε­λοῦν «κατηγορίας», εἶναι «διαμάχαι» κ.λπ.; Βλέπετε ποῦ μᾶς ἔφερεν ἡ ἀδιαφορία μας εἰς τά τῆς Πίστεως ὡς καί αἱ προσωποληψίαι κ.λπ.;

Ἡ προπαγάνδα αὕτη, ἡ ὁποία ἤρχισεν ἀμέσως μετά τήν ἀποτυχίαν καί συντριβήν τῆς ἀποπείρας περί δῆθεν «χειροθεσίας» κατά τήν 15/28 Ὀκτωβρίου 1971, καί ὄχι ὡς πράγματι συνέβη «συγχωρητική εὐχή» ἐσκόπει εἰς τό νά μετατρέψη τήν συγχωρητικήν εὐχήν, εἰς «χειροθεσίαν» ὡς ἐπί σχισματικῶν! Δηλαδή, ἤθελον νά μετατρέψουν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν εἰς ἕν σχίσμα, τό ὁποῖον δῆθεν προεκάλεσεν ὁ ἀοίδιμος Βρεσθένης Ματθαῖος τό 1937!!! Ἤθελον τήν χειροθεσίαν διά νά χαθῆ ἡ γνησία καί ἀδιάκοπος Ἀποστολική Διαδοχή καί κατόπιν αὐτοῦ καί ἡ Ὁμολογία-Ἐκκλησιολογία! Νά σιωπήσωμεν λοιπόν ἔναντι αὐτοῦ τοῦ ἄκρως Σατανικοῦ σχεδίου, τό ὁποῖον ἡ «σαθρά συμμορία» τῶν Νικολάου καί Παχωμίου, ὑλοποίησαν, ἀσφαλῶς μόνον διά τούς ἑαυτούς των, τήν 28.11.2007;

Προσοχή! ἡ «σαθρά συμμορία» τῶν Νικολάου, Παχωμίου κ.λπ., σκοτι­σθέντες ἐτόλμησαν καί «Συνοδικῶς» ΕΨΕΥΣΘΗΣΑΝ καί ΕΒΛΑΣΦΗΜΗΣΑΝ κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί ὕψωσαν τάς λόγχας των καί ἀδιστάκτως ἐλόγχευσαν τόν Χριστόν καί τήν Ἄσπιλον Νύμφην του τήν Ἐκκλησίαν! Πῶς; Ἰδού!

Ἐπειδή ἐπί 36 συναπτά ἔτη δέν ἠδύνατο εὐθέως καί «Συνοδικῶς» νά εἴπουν ὅτι τό 1971 ἐδέχθησαν χειροθεσίαν ὡς δῆθεν «σχισματικοί»(!), διότι ὅπως οἱ ἴδιοι ἀποκαλύπτουν εἰς τό ἴδιον κείμενον τῆς ἐγκυκλίου των, (3280/28.9.2007) τούς ἠμπόδιζον καί ἐματαίωνον τά σατανικά των σχέδια προδοσίας ὁ Ἐλευθ. Γκουτζίδης καί ὁ Ἐπίσκοπος Κήρυκος! Ἤδη ὅμως, ὅπως πάλιν οἱ ἴδιοι καυχῶνται, ἀπό τάς ἀρχάς τοῦ 1990, ἀπό κοινοῦ μετά τῶν πέντε ἐπενόησαν τό ἀπατηλόν καί ἄκρως σατανικόν σχέδιον, νά περάσουν τήν λεγομένην των «χειροθεσίαν» μέσω τῆς δῆθεν «ΑΠΟΚΗΡΥΞΕΩΣ» καί «ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ» αὐτῆς τῆς ἐν τῆ πράξει ἀνυπάρκτου χειροθεσίας! Οὕτω δέν θά προεκάλουν μέ τό νά κηρύξουν εὐθέως ὅτι ἐδέχθησαν «χειροθεσίαν», ἀλλά ξεπερνῶντας το θά προέβαλλον κατά τόν πλέον ἀπατηλόν τρόπον τήν ΑΠΟΚΗΡΥΞΙΝ-ΚΑΤΑΔΙΚΗΝ αὐτῆς καί ὡς «σωτήριον» πρᾶξιν! Ταύτην ἐπενόησαν οἱ πέντε καί τήν διετύπωσεν εἰς ἐκείνην τήν δολίαν καί ἀπατηλήν «ἐγκύκλιον ἐπιστολήν», τήν ὁποίαν ὑπέγραψεν τό 1991 ὁ Κύπριος Ἱερομόναχος Εὐθύμιος! Κατά τήν ἐγκύκλιον ταύτην «τό 1971 ἡμαρτήσαμεν ὡς Ἐκκλησία καί ἐξεφύγαμεν τῆς ὀρθοδοξίας ὄχι ὡς ἁπλᾶ ἄτομα ἀλλά ὡς Ἐκκλησία, διό ἐπιβάλλεται νά καταδικασθῆ αὐτή ἡ πρᾶξις τῆς χειροθεσίας»! Αὐτό ἀκριβῶς τό Σατανικόν ψεῦδος καί ἀπάτην ὑλοποίησαν οἱ Νικόλαος, Παχώμιος καί λοιποί τήν 28.11.2007(!). Δηλαδή ἀπεκήρυξαν καί κατεδίκασαν τήν «χειροθεσίαν» διά «νά σώσουν τήν Ἐκκλησία καί προηγουμένως νά καθαρίσουν τάς χειροτονίας των ἐκ τοῦ μιάσματος τάς «χειροθεσίας», ἡ ὁποία ὅμως ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕΝ ΕΝ ΤΗ ΠΡΑΞΕΙ. Μέ αὐτόν τόν τρόπον, δηλαδή ἐμφανίσαντες ψευδῶς τήν 28.11.2007 ὡς δῆθεν χειροθεσίαν των τήν συγχωρητικήν εὐχήν τῆς 15/28 Ὀκτωβρίου 1971, ἐξήρτησαν τήν «Ἀποστολικήν των Διαδοχήν» ἐκ τῆς Ρωσικῆς ἐν διασπορᾶ Συνόδου, καί δι' αὐτῆς ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, μετά τοῦ ὁποίου πάντοτε ἐκοινώνει ἡ Σύνοδος ἐκείνη! Οἱ Νικολαΐται διά τοῦ Σατανικοῦ αὐτοῦ τρόπου ἠρνήθησαν καί ἐξεπόρνευσαν καί τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί οὔτω ἀπέβησαν οἱ ἔσχατοι πολέμιοι τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. ὡς ἐκ τούτου οἱ Νικολαΐται δέν μποροῦν νά ὁμιλοῦν οὔτε περί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ των ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948, ἀλλ' οὔτε καί περί ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ-ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, τήν ὁποίαν ἀπό τό 1924 ὁμολογεῖ καί κηρύσσει ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία!

Μέ τήν ὑπ' Α.Π. 3280 πρᾶξιν τῶν Νικολάου, Παχωμίου κ.λπ. κατά τήν 28ην Νοεμβρίου 2007, (ὅπως ἤδη εἴπομεν), οὗτοι «ΑΠΕΚΗΡΥΞΑΝ» τήν δῆθεν «χειρο­θεσίαν» τοῦ 1971 καί ἔτσι «ἔσωσαν τήν Ἐκκλησίαν καί καθάρισαν τάς χειροτο­νίας των ἐκ τοῦ μιάσματος τῆς ἀνυποστάτου χειροθεσίας»! (Ἐδῶ εὑρίσκεται ὅλος ὁ Σατανάς, δηλαδή ἀποκηρύσσουν μέν τήν Πρᾶξιν-Ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἔστω καί ἐξωσυνοδικῶς γραφεῖσα εἶναι καρπός τῆς Φλωρινικῆς πονηρίας καί δολιότητος ἀλλά ἀποκηρύσσουν καί «χειροθεσίαν», ἡ ὁποία σαφῶς δέν ἔγινε ποτέ(!!!), καί τοῦτο διά νά ὑποστασιάσουν τό ἀνυπόστατον!). ΕΨΕΥΣΘΗΣΑΝ οἱ δόλιοι κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἐνῶ παραλλήλως καί ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΗΣΑΝ, διότι δεχθέντες ἐκ σκοπιμότητος ὅτι ἦσαν χειροθετημένοι, ὄντως μέσω αὐτῆς τῆς καταδίκης των ὑπεστασίασαν διά τούς ἑαυτούς των τήν ἀνυπόστατον χειροθεσίαν καί ἐξήρτησαν τάς χειροτονίας των ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου καί δι' αὐτῆς καί ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ! Κατόπιν ὅλου αὐτοῦ πλέον δέν δύνανται νά λέγουν ὅτι δέν ἀναγνωρίζουν ἐπενέργειαν τοῦ ἁγίου Πνεύματος εἰς τήν Νεοημερολογιτικήν ἱεραρχίαν, ὅταν οἱ ἴδιοι τό μυστήριον τῆς χειροτονίας των (τήν Ἀποστολικήν των Διαδοχήν) μέ τόν τρόπον αὐτόν τό ἔχουν ἐξ αὐτῆς! Αὐτά, ἀγαπητοί, γράφομεν ἀμέσως μετά τήν ἀποκάλυψιν τοῦ καταχθονίου σχεδίου ἐξαιρέτως ἀπό τό τό 1976, πολύ δέ περισσότερον ἀπό τό 1991!

Ἐρωτῶμεν καί πάλιν μήπως αὐτά εἶναι «κατηγορίες, συκοφαντίες, ἀντιθέσεις, διαμάχες, διαφωνίες, κ.λπ.», ἤ εἶναι ἀντιμετώπισις βλασφημιῶν σχισματοαιρέσεων καί ἐν τέλει ταπεινή διακονία πρός τήν Ἄσπιλον Νύμφην τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησίαν, καί πρό πάντων διακονία πρός τά εὐλογημένα τέκνα Αὐτῆς τούς πατέρας καί ἀδελφούς μας; Πῶς, λοιπόν, νά σιωπήσωμεν ὅταν ἡ σιωπή αὕτη θά σημαίνη συνεργείαν εἰς αὐτό τό ὁποῖον τούς ὑπηγόρευσεν καί ἐπέβαλεν ὁ ἀντίδικος Διάβολος;...

Καίτοι ἐμακρύναμεν πολύ τόν λόγον, ὅμως παρακαλοῦμεν, ἀνεχθῆτε ὀλίγον τήν μακρυλογίαν μας, διότι πρέπει νά καλυφθῆ τό δυνατόν πληρέστερα τό ὅλον θέμα. Πρός τούτοις παρακαλεῖται ὅστις φρονεῖ ἤ ἐνδεχομένως ἔχει κάποιους λόγους νά διαφωνῆ ἐπί τοῦ θέματος, ἤτοι ἐπί τῆς ΨΕΥΔΟΥΣ προπαγάνδας περί δῆθεν «χειροθεσίας», νά ἐπανέλθη γράφων τάς ἀπόψεις του καί τοῦ ὑποσχόμεθα νά τάς δημοσιεύσωμεν καί πάντως νά ἀπαντήσωμεν καταλλήλως διά τήν ἀλήθειαν καί τήν διακονίαν μας πρός τήν Μητέρα μας Ἐκκλησίαν. Ἐπισημειοῦμεν δέ ὅτι ὁ γράφων ἔζησεν στιγμήν πρός στιγμήν τά γεγονότα, τά γνωρίζει ἐξ ἰδίας ζώσης ἀντιλήψεως καί θά χαρῆ νά ἀπαντήση ἐν ὅσω ζῆ καί εἰς τόν τελευταῖον ἀδελφόν, ὁ ὁποῖος ἐνδεχομένως ἔχει κακήν πληροφόρησιν.

Μόλις κατά τό δεύτερον δεκαήμερον τοῦ Μαρτίου ἐπληροφορήθημεν ὅτι ὑπάρχει καί τό σαφές ἐρώτημα: «Πῶς λέγετε ὅτι δέν ἔγινεν «χειροθεσία» ὅταν εἰς τό τότε ἐπίσημον Δημοσιογραφικόν Ὄργανον, «Κῆρυξ Ἐκκλησίας Ὀρθοδόξου» εἰς τά τεύχη ὑπ' ἀριθμ. 1 καί 2 τῶν μηνῶν Ὀκτωβρίου καί Νοεμβρίου 1971, ἀντιστοίχως δημοσιεύεται ἡ σχετική Πρᾶξις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ὁ δέ τότε Πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος ἀναφέρει ρητῶς ὅτι ἐγένετο ἡ «χειροθεσία». Παρακαλοῦμεν τόν ἐπερωτῶντα νά κάνη ὀλίγην ὑπομονήν καί, σύν Θεῶ, θά δοθῆ ἡ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ εἰς τό ἀμέσως προσεχές τεῦχος τῆς Ὀρθοδόξου Πνοῆς. Ὡστόσον τόν εὐχαριστοῦμεν θερμῶς διά τήν καλήν παρέμβασίν του, ἡ ὁποία ἐκφράζει καί πολλούς ἄλλους!...

Κατόπιν καί τούτου ὅπως ἀπαντηθῆ τό ἐρώτημα τοῦ ζηλωτοῦ καί τιμίου ἀνδρός, διό θά ἐπανέλθωμεν εἰς τό ἑπόμενον τεῦχος ὡς Γ΄ Μέρος, Ὀρθοδόξου. Εὐχαριστοῦμεν θερμῶς καί δεσμευόμεθα νά δώσωμεν τήν ἀπάντησιν εἰς τό ἀμέσως προσεχές τεῦχος τῆς «Ο.Π.».

(Συνεχίζεται)

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ

 (*) Πότε συνέβαινεν αὐτό καί ἀπό πότε ἐχάλασεν;... ὁ Διευθυντής, ἀλλά καί ὁ ἐκδότης θά αἰσθανθοῦν ἰδιαιτέραν χαράν διότι προτίθενται νά διορθώσουν καί καταστήσουν τήν «Ο.Π.», ὥστε «νά γράφη καί πάλιν ὡραῖα»...


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011