ΤΕΥΧΟΣ 195
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2010
"ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ.Ι.ΔΗ"

Τοῦ Θεολόγου ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΧΡ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ

 (14ον)

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΒ’

Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Αὐγούστου-Ὀκτωβρίου 2010 σελ. 250)

Η ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΘΕΣΙΣ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ
 
Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ ΤΟΥ 1985

Παραθέτομεν καί τήν τελευταίαν ἐπίσημον θέσιν τοῦ πληρώματος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἤτοι τήν Διακήρυξιν αὐτοῦ κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 1985.

 

«ΔΙΑΚΗΡΥΞΙΣ
ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΙΕΡΕΩΝ, ΔΙΑΚΟΝΩΝ,
ΜΟΝΑΧΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΥΣΕΒΟΥΣ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 Εἰς τό Ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. ΑΜΗΝ.

 Σήμερον ΚΥΡΙΑΚΗΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ τοῦ σωτηρίου ἔτους 1985 συνελθόντες ΚΛΗΡΟΣ καί ΛΑΟΣ ἐν τῶ ἁγιωτάτω Ναῶ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς ἐπωνομαζομένης Ζωοδόχου Πηγῆς, ἐν Νεαπόλει Πειραιῶς, προκαθεζομένου τοῦ ἀποστολικοῦ Θρόνου τῶν Ἀθηνῶν τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ. ΑΝΔΡΕΟΥ, παρόντων καί τῶν Σεβασμιωτάτων Ἀρχιερέων, Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος κ. Ματθαίου, Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικολάου, Ἀργολίδος κ. Παχωμίου, Βρεσθένης κ. Λαζάρου, τῶν τιμιωτάτων ἱερέων καί Μοναχῶν, ὡς καί τῶν εὐσεβῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, καί ἐν ἑνί νοῒ καί μιᾶ καρδία προσευχηθέντες καί τόν κατά τῆς Εἰκονομαχίας θρίαμβον ἑορτάσαντες, ἐξήτασαν δέ καί τάς συγχρόνους μορφάς διωγμοῦ κατά τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί ἐθνικῆς Παραδόσεως,

 ΔΗΛΟΥΜΕΝ ΟΤΙ

 Φύλαξ τῆς ἐθνικῆς καί Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Παραδόσεως εἷναι αὐτός οὗτος ὁ γνήσιος καί πιστός ἑλληνικός καί Ὀρθόδοξος Χριστιανικός Λαός, ὅστις αὐτοδικαίως, ἀλλά καί κατά θείαν ἐπιταγήν ἀγρυπνεῖ διά τά Ἱερά καί τά Ὅσια τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἔθνους, περιφρουρεῖ δέ ταῦτα μή πτοούμενος, οὐδέ δουλαγωγούμενος ὑπό οὐδενός τῶν ὑπό τόν οὐρανόν.

 ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ΔΕ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ

Α΄

ΔΙΑ ΤΑΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΥΤΩ:

 «Οἱ Προφῆται ὡς εἷδον, οἱ ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ Οἰκουμένη ὡς συμπεφρόνηκεν, ἡ Χάρις ὡς ἔλαμψεν. ἡ ἀλήθεια ὡς ἀποδέδεικται, τό ψεῦδος ὡς ἀπελήλαται, ἡ σοφία ὡς ἐπαρρησιάσατο, ὁ Χριστός ὡς ἐβράβευσεν. οὕτω φρονοῦμεν, οὕτω λαλοῦμεν, οὕτω κηρύσσομεν Χριστόν τον ἀληθινόν Θεόν ἡμῶν καί τούς Αὐτοῦ ἁγίους ἐν λόγοις τιμῶντες, ἐν συγγραφαῖς, ἐν νοήμασιν, ἐν θυσίαις, ἐν Ναοῖς, ἐν Εἰκονίσμασιν, τόν μέν ὡς Θεόν καί Δεσπότην προσκυνοῦντες καί σέβοντες, τούς δέ διά τόν κοινόν Δεσπότην, ὡς αὐτοῦ γνησίους θεράποντας τιμῶντες, καί τήν κατά σχέσινπροσκύνησιν ἀπονέμοντες».

 «Αὕτη ἡ πίστις τῶν ἀποστόλων, αὕτη ἡ Πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ Πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αἴτη ἡ Πίστις τήν Οἰκουμένην ἐστήριξεν».

«Ἅπαντα τά παρά τήν ἐκκλησιαστικήν Παράδοσιν καί τήν διδασκαλίαν καί ὑποτύπωσιν τῶν ἁγίων καί ἀοιδίμων Πατέρων καινοτομηθέντα ἤ μετά τοῦτο προχθησόμενα, ΑΝΑΘΕΜΑ».

 Ὡς ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἀπ' ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον, οὕτω καί ἡμεῖς ἑπόμενοι τῶν ἁγίων Πατέρων καί Ἁγίων Συνόδων, παραπέμπομεν τῶ ἀναθέματι τά ἐν τῶ αἰῶνι τούτω ἐμφανισθέντα ἔργα τοῦ σατανᾶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ-Νεοημερολογιτισμοῦ, ἤτοι:

 α) Τήν αἱρετικήν Οἰκουμενιστικήν ἐγκύκλιον τοῦ 1920, τόν «Καταστατικόν τοῦτον Χάρτην» τῆς Σχισματοαιρέσεως τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενι­σμοῦ μετά τῶν συντακτῶν αὐτῆς καί τῶν ἀποδεχομένων αὐτήν καί κατά τά προστάγματα αὐτῆς πορευομένων.

 β) Τό Μασωνικόν-Οἰκουμενιστικόν Συνέδριον τῆς Κωνσταντινουπόλεως κατά Μάϊον-Ἰούνιον 1923, δι' οὗ ἀπεφασίσθη ἡ εἰσαγωγή εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν τῆς ἐπαράτου Καινοτομίας τοῦ νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου διά τόν κοινόν μετά τῶν αἱρετικῶν συνεορτασμόν, καί την οὕτω ἀπαρχήν τῆς ἐν τῆ αἱρέσει τοῦ Οἰκουμενισμοῦ «παγχριστιανικῆς ἑνώσεως».

 γ) Τήν ἀπόφασιν τῆς Ε΄ Ἱεραρχίας (27.12.1923), δι' ἧς ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ἀπεφάσισεν τήν εἰσαγωγήν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὡς ἀπαρχῆς τῶν σκοτεινῶν σχεδίων τοῦ Μασωνισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ.

 δ) Τήν ὑπ' ἀριθμ. 430/3.3.1924 ἀπόφασιν τοῦ φρυαξαμένου κατά τῆς Ὀρθοδοξίας Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, δι' ἧς οὗτος ἐπέβαλεν δυναστικῶς τήν Καινοτομίαν-Σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ.

 ε) Τούς φρυαξαμένους κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, Μελέτιον Μεταξάκην, Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, Βασίλειον τόν Γ΄, Ἀθηναγόραν καί πάντας τούς ὁμόφρονας Αὐτοῖς, οἴτινες τό θεομίσητον ἔργον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐνσυνειδήτως ὑπηρέτησαν καί ὑπηρετοῦν μέχρι σήμερον, ΠΑΣΙ ΤΟΥΤΟΙΣ ΑΝΑΘΕΜΑ.

 Πάντων τῶν ἀπ' ἀρχῆς ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας καί κατά τῆς Κατεγνωσμένης Παπικῆς-Οἰκουμενιστικῆς Καινοτομίας ἀγωνισαμένων ἐν ταῖς ἁγίαις ἑπτά Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις θεοφόρων Πατέρων, ὡς καί πάντων τῶν συνηγωνισαμένων αὐτοῖς, ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ.

 Τῶ ἀοιδίμω Πατριάρχη Κων/λεως Ἱερεμία Β΄, τῶ ἐπωνομαζομένω Τρανῶ, καί τοῖς τούτω συνηγωνισαμένοις κατά τῆς Παπικῆς Καινοτομίας τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου ἀοιδίμοις ἀρχιερεῦσιν, τοῖς τάς ἁγίας Πανορθοδό­ξους Συνόδους συγκροτήσασι: Σιλβέστρω Ἀλεξανδρείας, Σωφρονίω Ἱεροσολύ­μων, Μελετίω Ἀλεξανδρείας, τῶ ἐπωνομαζομένω Πηγᾶ, ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ.

 Τῶ ἀοιδίμω Ἀρχιεπισκόπω Ματθαίω καί τοῖς συνηγωνισαμένοις αὐτῶ Γνησίοις ὀρθοδόξοις ἀρχιερεῦσιν, Ἀρχιεπισκόπω Ἀθηνῶν Ἀγαθαγγέλω, Μεσσηνίας Χρυσοστόμω, Βρεσθένης Ματθαίω τῶ Β΄, Τριμυθοῦντος Σπυρίδωνι, Θηβῶν καί Λεβαδείας Ἰωάννη, Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Μελετίω, Θεσσαλονίκης Δημητρίω, Τρίκκης καί Σταγῶν Βησσαρίωνι, Κρήτης Εὐμενίω, καί τοῖς ἀοιδίμοις ἱερεῦσιν, Βίκτωρι, Θεοδοσίω, Νεκταρίω, Ἰωακείμ, Σπυρίδωνι, Στεφάνω, Κων/νω, Ἀνανία, Θεοδούλω, Νεκταρίω, Ἰγνατίω, Ἀκακίω, Χαραλάμπω, Λουκᾶ, Κηρύκω, Μιχαήλ, Χρυσοστόμω, Δημητρίω, Γεωργίω, Νικολάω, Μεθοδίω, Αἰθερίω, Πολυκάρπω, Εὐσταθίω, Ἰωαννικίω, Βασιλείω, Μελετίω, Περικλεῖ, Πέτρω καί τοῖς ἀοιδίμοις ἱεροδιακόνοις Ρωμανῶ, Οἰκουμενίω, Νεκταρίω, ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ...

 ΔΙΑ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΑΞΙΝ

    Διά τούς ἀρχιερεῖς:           Ὁ Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἐλλάδος Ἀνδρέας

     Διά τούς ἱερεῖς:                   Ἱερομόναχος Κήρυκος Κοντογιάννης

     Διά τούς Μοναχούς:          Μοναχός Θεόδουλος Δημητρόπουλος

     Διά τούς Λαϊκούς:              Καθηγητής Ἐλευθέριος Γκουτζίδης

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ΄

ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

 Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πιστεύει ἀπολύτως, ὅτι ὁ διάλογος ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία, εἷναι ἡ μόνη Ὀρθόδοξος ὁδός πρός ἀντιμετώπισιν καί θεραπείαν σχίσματος ἤ αἱρέσεως. Γνωρίζει ὅμως καί ὅτι οἱ ἀμετανόητοι σχισματικοί ἤ αἱρετικοί μόνον αὐτήν τήν ὁδόν δέν ἐπιθυμοῦν νά πορευθοῦν.

 Κατά τό 1982 ὑπό τό πρόσχημα δῆθεν τοῦ διαλόγου, τό ὁποῖον ἐκαλλιέργησεν ὁ Νεοημερολογιτικός Θρησκευτικός τύπος, ὑπό τόν δῆθεν Διάλογον, ἐπεδιώχθη, ἡ ὑπαγωγή τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν. Διεφημίσθη δηλαδή, ὅτι ἡ Νεοημερολογιτική Σύνοδος ἐπιθυμεῖ δῆθεν νά διαλεχθῆ μετά τῶν Γ.Ο.Χ. διά να ἐκλείψη τό σχίσμα.

 Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀντιμετώπισεν τό ὅλον θέμα μέ ἰδιαιτέραν ἀγάπην καί ἐνδιαφέρον, ἀλλά καί τήν δέουσαν αὐστηρότητα, ἵνα μή ἀποβῆ εἰς βάρος τῆς ἀληθείας. Διά τόν λόγον αὐτόν, ὅτι δηλαδή ἐζήτησεν διάλογον ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία καί ὄχι οἰκουμενιστικόν ἀγαπισμόν ἐκατηγορήθη ὡς δῆθεν ἀρνουμένη τόν διάλογον. Τῆ ἀληθεία ὅμως τοῦτον πεισμόνως, τόν ἀρνεῖται ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὅστις ὡς ἄλλος Πάπας δέν ἐννοεῖ νά ἐξετάση τάς αἰτίας τοῦ σχίσματος, παρά μόνον ἐπιδιώκει τήν διάλυσιν, ἤ ὑπαγωγήν, ἤ φίμωσιν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἡ Ἱερά Σύνοδος διά νά διαλύση τήν τεχνικῶς δημιουργηθεῖσαν σύγχυσιν, ἐξέδωκεν τήν ὑπ' ἀριθμ. 1873/2010 Νοεμβρίου 1982 ἀνακοίνωσιν, εἰς ἥν ἐτόνιζεν:

          «Α.Π. 1873                                                  Ἐν Ἀθήναις τῆ 10/23 Νοεμβρίου 1982

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ

 Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, κατά τήν συνεδρίαν Αὐτῆς τῆς 10ης Νοεμβρίου 1982 (ἐκκλ. ἡμερολ.), λαβοῦσα γνῶσιν τῶν ἐν τῶ ἡμερησίω τύπω τῆς 18.11.1982 δημοσιευθέντων, καθ' ἅ ἡ Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία προτίθεται νά ὁρίση «Συνοδικήν ἐπιτροπήν» διά νά ἀρχίση Διάλογον μετά τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., καίτοι οὐδέν σχετικόν ἔγγραφον ἔλαβεν.

 ΑΝΑΚΟΙΝΟΙ

 Ὅτι τόν μετά τῆς Νεοημερολογητικῆς Ἐκκλησίας διάλογον πάντοτε ἐζήτησεν καί νῦν θά ἐπιδιώξη, ἐφ' ὅσον δημιουργηθοῦν οἱ στοιχειώδεις προϋποθέσεις δι' ἕνα διάλογον τοσοῦτον σοβαρόν, ὡς εἷναι ἡ ἀντιμετώπισις καί θεραπεία τοῦ ἀπό τό 1924 δημιουργηθέντος Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος.

 Ἐντολῆ Ἱερᾶς Συνόδου

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

Ὁ Ἱερομόναχος ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ

 Παραλλήλως ἐστάλη καί πρός τόν ἁρμόδιον διά τό θέμα τοῦ «διαλόγου», τότε ἐπίσκοπον τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» Αὐγουστῖνον Καντιώτην, τό ὑπ' ἀριθμ. 1879/17/30 Νοεμβρίου 1982 ἔγγραφον:

 ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ

                «Α.Π. 1879                                   Ἐν Ἀθήναις τῆ 17/30η Νοεμβρίου 1982

 

Πρός

τόν Μητροπολίτην Φλωρίνης

(τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας) κ. Αὐγουστῖνον,

Ζωοδόχου Πηγῆς 44, Ἀθῆναι

 

Σεβασμιώτατε,

 Ὁ Χριστός εἴη ὁ ποδηγετῶν καί κατευθύνων τά διαβήματα ἡμῶν ἐν πᾶσι, ἵνα ἐν τῆ ταπεινώσει καί «τῶ συνδέσμω τῆς εἰρήνης», «καταντήσωμεν εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως», διά τῆς ἀποκηρύξεως τῆς ἐπαράτου Παπικῆς Καινοτομίας τοῦ Νοημερολογιτισιμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ.

 Ἐπειδή πολύς λόγος γίνεται διά τοῦ Τύπου, περί διαλόγου τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας μετά τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. οὐδέν δε παρ' ὑμῶν ἤ τῆς Ἱερᾶς ὑμῶν Συνόδου σχετικόν ἔγγραφον λαβόντες εἰσέτι, πλήν τῆς ἐκ τοῦ Τύπου πληροφορίας καί τῆς ἑτέρας ἥν ἔσχομεν παρά τοῦ ἀρχιγραμματέως τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου, ἱερομονάχου π. Κηρύκου Κοντογιάννη καί τοῦ Θεολόγου κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, μεθ' ὦν συνωμιλήσατε την 2/15ην Νοεμβρίου ἐ.ἔ, προκειμένου νά ἔχωμεν οἱανδήποτε μεθ' ὑμῶν συνάντησιν-συνεργασίαν διά τήν προετοιμασίαν τοῦ διαλόγου, παρακαλοῦμεν ὅπως ἀκολουθηθῆ ἡ Κανονική καί ἐπίσημος ἐκκλησιαστική ὁδός, οὐχί δέ ἡ διά τηλεφωνημάτων καί δή ὑπό τρίτων.

 Εἴμεθα πρόθυμοι νά σᾶς παρέξωμεν κάθε διευκόλυνσιν ἀποδεικνύοντες ἐμπράκτως την καλήν θέλησίν μας, προκειμένου νά δημιουργηθοῦν αἱ προϋποθέσεις δι' ἕνα διάλογον, ὡς ἀπαιτεῖ ἡ σοβαρότης τοῦ θέματος, ἤτοι ἡ κατά την Ὀρθόδοξον ἐκκλησιαστικήν δεοντολογίαν ἄρσις τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος τοῦ 1924.

 Εὐθύς ὡς λάβομεν σχετικόν ὑμέτερον ἔγγραφον, ἡ Ἱερά ἡμῶν Σύνοδος θέλει ὁρίσει ἁρμόδιον ἐκπρόσωπόν Της ἤ ἐπιτροπήν, ἥτις κανονικῶς ἐξουσιοδοτημένη θά ἔλθη εἰς ἐπίσημον μέθ' ὑμῶν συνάντησιν διά τά περαιτέρω.

 Θά ἀποτελέση δι' ἡμᾶς εὐχάριστον γεγονός ἡ μέθ' ὑμῶν συνάντησις ἐν τῶ Γραφείω τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς ἡμῶν, ἵνα γνωρίσωμεν ἀλλήλους.

 Μετά τῆς ἐν Χριστῶ ἀγάπης

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ

 Ἐπειδή ὅμως ὁ Νεοημερολογητικός τύπος ἐξετρέπετο εἰς διαστροφικάς συκοφαντίας, (διότι δέν ἐπετύγχανον τά νεοημερολογιτικά σχέδια), ἀπεστάλη δεύτερον ἔγγραφον πρός τόν ἴδιον πάλιν ἐπίσκοπον, ἔχον οὔτω:

 «ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

                 Α.Π. 1902                              Ἐν Ἀθήναις τῆ 1η Φεβρουαρίου 1983

 Πρός

τόν Μητροπολίτην τῆς Ν.Ε. Φλωρίνης κ. Αὐγουστῖνον

Ζωοδόχου Πηγῆς 44

Ἐνταῦθα

Σεβασμιώτατε,

Ἐν συνεχεία τῶν ὑπ' ἀριθμ. 1879/30.11.1982 καί 1882/23.11.1982 ἡμετέρων ἐγγράφων, ὡς καί τοῦ ὑπ' ἀριθμ. 1893/11.1.1983 πρός τον «Ο.Τ.», ὅπερ ἐκοινοποιήσαμεν καί ὑμῖν, σᾶς γνωρίζομεν, ὅτι οὐδέν ἀπολύτως ἐμπόδιον διά συνάντησιν παρ' ἡμῶν ἤ τοῦ περιβάλλοντος ἡμῶν παρενεβλήθη.

 Ἐμεῖς σᾶς ἀναμένομεν πρός συνάντησιν γνωριμίας καί συγχρόνως γνωρίσητε ἡμῖν, τί ἀκριβῶς σᾶς ἀνετέθη ὑπό τῆς Συνόδου ὑμῶν νά πραγματευθῆτε, διότι οὐδέν ἐπίσημον ἔγγραφον ἔχομεν, ἤ οὐδεμία ἀνακοίνωσις ἐξεδόθη παρ' ὑμῶν ἤ τῆς Συνόδου ὑμῶν.

 Δημοσίευμα εἰς τήν ὑπό την ὑμετέραν πνευματικήν ἐπιστασίαν τελοῦσαν ἐφημερίδα «ἀγών», ἀριθμ. φύλ. 184, σελίς 5η εἰς τήν στήλην, «Λοιπαί ὀρθόδοξαι Ἐκκλησίαι» ἐν τῶ ὁποίω (δημοσιεύματι) κατ' ἀπομίμησιν ἤ ὡς προερχόμενον ἐκ τοῦ ἰδίου συντάκτου τοῦ «Ο.Τ.» περιλαμβάνονται ἀναλήθειαι, μᾶς δυσηρέστησεν, ὡς παραπλανητικόν, ἐνῶ ἔρχεται καί εἰς ἀπόλυτον ἀντίφασιν πρός τήν ἀνακοίνωσιν ἡμῶν, ἥν ἐδημοσίευσεν ὁ «ἀγών» εἰς τήν ἰδίαν ἀκριβῶς σελίδα καί στήλην.

 Ἐπιθυμοῦμεν νά σᾶς ἴδωμεν προσωπικῶς ἐν τοῖς Γραφείοις ἡμῶν (Κων/λεως 22). Ἀκριβῆ ἡμέρα καί ὥρα προσδιορισθήσεται τηλεφωνικῶς. Ἁρμόδιος πρός τοῦτο ὁ ἱερομ. π. Κήρυκος Κοντογιάννης (τηλ. 210.3453925).

 Μετά τῆς ἐν Χριστῶ ἀγάπης

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ

 Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ἐπηκολούθησεν προσωπική συνάντησις τοῦ ἐπισκόπου τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» κ. Αὐγουστίνου μετά τοῦ Μ/του Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἀνδρέου εἰς τά Γραφεῖα τῆς ἀρχιεπισκοπῆς (Κωνσταντινουπόλεως 22) καθ' ἥν εὐθαρσῶς μᾶς ἐδηλώθη ὅτι «δέν πρόκειται περί διαλόγου, ἀλλά προσπαθείας τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἱεραρχίας» νά γεφυρωθῆ τό χάσμα μεταξύ Νεοημερολογιτισμοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., διά τῆς «ἐπιστροφῆς» τῶν Γ.Ο.Χ. καί ὑπαγωγῆς αὐτῶν, καθ' οἱονδήποτε τρόπον, εἰς τόν Νεοημερολο­γιτισμόν». Ἕνωσις, λοιπόν, «ἀγάπης»... ὄχι διάλογος ἀγάπης ἐν ἀληθεία!

 Ἀσφαλῶς ὁ ἀγαπισμός ἀπερρίφθη, εἰς τήν συνέχειαν δέ ὁ προκαθήμενος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ πιεζόμενος, εἰς τό Πασχάλιον μήνυμα τοῦ 1984 ἐξετράπη εἰς ὕβρεις κατά τῶν Γ.Ο.Χ., θέσας εἰς χειροτέραν θέσιν τό Παλαιοημερολογιτικόν ἀπό τό τῶν «Χιλιαστῶν» καί τῶν «ἰνδουϊστικῶν» αἱρέσεων! Τό γεγονός τοῦτο ὡδήγησεν την Ἱεράν Σύνοδον τῆς ἱεραρχίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τήν κατωτέρω ἀπάντησιν:

 «Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ

25-26.4.1984, ἐ.ἡ.

 Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς ἱεραρχίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κατά τήν Β΄ τακτικήν σύγκλησιν Αὐτῆς, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ Πασχαλίου Μηνύματος τοῦ Προκαθημένου τῆς Νεοημερολογιτικῆς «Ἐκκλησίας» τῆς Ἑλλάδος κ. Σεραφείμ, καί ἐν ὄψει τῆς γενικωτέρας ἐξελίξεως καί τῶν νέων διαστάσεων, τάς ὁποίας λαμβάνει ὁσημέραι ὁ Νεοημερολογιτισμός-Οἰκουμενισμός, ὡς τοῦτο προκύπτει καί ἐκ τῆς προηγηθείσης Εἰσηγήσεως, ἀφοῦ ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν της:

 α) Τήν ὑπ' ἀριθμ. 1583/12.11.1979 «ἐκκλησίν» της πρός τήν Νεοημερολογι­τικήν ἱεραρχίαν (Κ.Γ.Ο. τ. 22/Ὀκτ. 1979).

 β) Τά ὑπ' ἀριθμ. 1873/10.11.82, 1882/23.11.82, 1893/11.1.83 κείμενα, δι' ὦν πάλιν προτείνεται εἰς τήν Νεοημερολογιτικήν ἱεραρχίαν ὁ ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία θεολογικός διάλογος διά τήν θεραπείαν τοῦ ἀπό τοῦ 1924 Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος.

 γ) Τήν ἐμπεριστατωμένην παρουσίασιν τοῦ προβλήματος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, τό ὁποῖον εἷδεν τό φῶς τῆς δημοσιότητος εἰς 42 συνεχείας ἀπό τῶν στηλῶν τῆς ἀθηναϊκῆς ἐφημερίδας «Ἐλεύθερη Ὥρα» καί τάς ἐκεῖθεν ἐκκλήσεις πρός τήν Νεοημερολογιτικήν ἱεραρχίαν διά θεολογικόν διάλογον.

Συσκεψαμένη ἐν ἁγίω Πνεύματι

ἀποφαίνεται:

 1) Ὑπομιμνήσκει καί πάλιν εἰς τήν Νεοημερολογιτικήν Ἱεραρχίαν, ὅτι ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐπιμένει καί ζητεῖ ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία θεολογικόν διάλογον μετ' αὐτῆς, διά τῆς ἐπιστροφῆς εἰς το 1924. Ἡ δεοντολογία ὑφ' ἥν ἐπεβλήθη ὁ Νεοημερολογιτισμός καί ἡ φύσις αὐτοῦ ὡς καί αἱ συνέπειαι εἷναι βασικά θέματα αὐτοῦ τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου.

 Οὐδείς δύναται νά ἀμφισβητήση τό αἴτημα τοῦτο, εἰ μή μόνον ὁ «Παπικῶ δικαίω» διακείμενος ἐπί τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων, καί ὑπό τῆς οἰκουμενιστικῆς λαίλαπος συντριβείς καί πλέον ὑπ' αὐτῆς ρυθμιζόμενος.

 Ὡσαύτως ζητεῖ, ὅπως ἀπό τῶν μέσων μαζικῆς ἐνημερώσεως (Τύπου, ραδιοφώνου καί τηλεοράσεως) ἀκουσθῆ καί ἡ φωνή τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρός ἐνημέρωσιν τῶν εὐλαβῶν χριστιανῶν, ὡς ἀκούεται τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἱεραρχίας.

 Ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. ἄν δέν τύχη τῆς εὐκαιρίας ταύτης, διότι ἴσως τό ἀρνηθοῦν οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου, θά συνεχίση τόν ἱερόν καί εὐκλεῆ κατά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ καί ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνα, διά τῶν ἰδίων αὐτῆς ἀνθρωπίνων δυνάμεων καί «Κύριος ὁ Θεός πολεμήσει ὑπέρ Αὐτῆς».

 2) Διακηρύσσει καί πάλιν, ὅτι ἡ Καινοτομία τοῦ Νέου ἡμερολογίου ἀποτελεῖ οὐσιωδέστατον θέμα διά τήν Ὀρθοδοξίαν, διότι ὁ Νεοημερολογιτισμός ἀποτελεῖ:

α) Παράβασιν κεκυρωμένης δισχιλιετοῦς ἑορτολογικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦτο διά τόν συνεορτασμόν καί ἕνωσιν μετά τῶν αἱρετικῶν, ἀποκλειστικῶς εἰς τά πλαίσια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

β) Καταπάτησιν τῶν ἱερῶν Κανόνων καί τῶν ἀποφάσεων Πανορθοδόξων Συνόδων, τῶν τελεσιδίκως καταδικασασῶν τήν Παπικήν Καινοτομίαν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ (1583, 1587, 1593 καί 1848).

 γ) Βλασφημίαν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθ' ἅ ἀποφαίνεται καί ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος τοῦ 1848.

 δ) Προδοσίαν τῶν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας καί κατά τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως ἀγώνων τῶν ἁγίων Πατέρων.

 ε) Ἄρνησιν καί ἐγκατάλειψιν τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀνταρσίαν κατ' Αὐτῆς καί συμπόρευσιν μετά τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 ζ) Ἐφαρμογήν τοῦ προγράμματος ἐκκοσμικεύσεως τῆς Ἐκκλησίας καί κατάργησιν τῆς Ὀρθοδοξίας, καί εἰσαγωγήν τῆς αἱρετικῆς περί Ἐκκλησίας διδασκαλίας τῆς αἱρετικῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920.

 η) Ὁ Νεοημερολογιτισμός εἷναι ἀπ' ἀρχῆς ἡ ἐν τῆ πράξει Σχισματοαίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία βλασφημεῖ καί διαγράφει τήν Ὀρθόδοξον ἐκκλησιολογίαν, ἐπιβάλλει δέ τήν αἱρετικήν τοιαύτην, καθ' ἥν αἱ αἱρέσεις εἷναι «Ἐκκλησίαι Χριστοῦ» ἤ μετέχουν Αὐτῆς.

 θ) Ὁ Νεοημερολογιτισμός ὑπηγορεύθη καί ἐπεβλήθη κατ' ἀπόλυτον ἀντίθεσιν πρός τήν Ὀρθόδοξον δεοντολογίαν καί τάς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, (1583, 1587 καί 1593), ἀποκλειστικῶς δέ καί μόνον ὑπό τῆς Παπικῆς καί Προτεσταντικῆς δεοντολογίας ὡς πρῶτον βῆμα διά τήν ἐφαρμογήν τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 ι) Εἷναι ἐν τέλει ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὡς τοιοῦτος, οὐχί στιγμιαῖον ἁπλοῦν ἀδίκημα κατά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ' ἕν διαρκές ἔγκλημα κατ' Αὐτῆς. Τό ἔγκλημα οῦτο ἐξεδηλώθη τό πρῶτον διά τῆς αἱρετικῆς ἐκυκλίου τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως ὑπό τόν Προύσσης Δωρόθεον (1920), συνεχίσθη διά τοῦ αἱρετικοῦ καί ἐκ Μασόνων συγκεκριμένου ψευδοσυνεδρίου, ἐπίσης τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κατά τό 1923, προωθήθη διά τῆς ἀποφάσεως τῆ Ε΄ ἱεραρχίας τῆς 24.12.1923 καί ἐπεβλήθη διά τῆς ὑπ' ἀριθμ. 430/3.3.1924 ἀποφάσεως τοῦ δικτάτορος τῆς Ἐκκλησίας Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου.

Διά ταῦτα ἡ Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία περιέπεσεν εἰς τήν σχισματοαίρεσιν, ὡς τοιαύτης δέ τά μυστήριά της δέν ἀναγνωρίζονται ὑπό τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι στεροῦνται θείας Χάριτος, κατά τόν Α΄ Κανόνα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου: «Εἰ καί περί μή δόγματα οἱ Σχισματικοί σφάλλοιντο, ἀλλ' ἐπειδή τοίγε κεφαλή τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χριστός ἐστι, κατά τον θεῖον ἀπόστολον, ἐξ ο`ῦ τά μέλη πάντα ζωοῦται καί τήν πνευματικήν αὔξησιν δέχεται, ο`ῦτοι δέ τῆς ἁρμονίας τῶν μελῶν τοῦ Σώματος ἀπερράγησαν καί οὐκέτι παραμένουσαν αὐτοῖς ἔχουσιν τήν χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ὅ τοίνυν οὐκ ἔχουσιν, πῶς ἄν τοῖς ἄλλοις μεταδοῖεν;».

 Ἡ προώθησις καί συνέχισις τοῦ ἐγκλήματος τούτου, ἤτοι, τῆς Σχισματοαιρέσεως τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, ἐγνώρισεν σταθερά βήματα διά τῶν μετέπειτα αἱρετικῶν Πατριαρχῶν, διά τῆς συμμετοχῆς εἰς τό «Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν», διά τῆς «ἄρσεως» τοῦ ἀναθέματος, τῶν συμπροσευχῶν, τῶν «διαλόγων ἀγάπης», τῶν προδοτικῶν φιλημάτων, τῶν «Προσυνοδικῶν Διασκέψεων» καί λοιπῶν σατανικῶν ἐπινοημάτων τῶν αἱρετικῶν, μέχρι τῆς «λειτουργίας τῆς Λίμας» καί τῶν βλασφήμων, ὡς ἐν τῆ εἰσηγήσει ἐκτεθέντων διατυπτώσεων τῶν συγχρόνων ὀργάνων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ τῶν δεχομένων ἀποστολικήν Διαδοχήν εἰς τάς αἱρέσεις καί ἀναγνωριζόντων αὐτάς ὡς «Ἐκκλησίας Χριστοῦ».

 Ἀπαντῶσα εἰδικώτερον εἰς τάς βλασφημίας τοῦ Προκαθημένου τῆς Νεοημερολο­γιτικῆς Ἐκκλησίας τονίζει ὅτι μόνον δεδηλωμένοι ἐχθροί τοῦ ἔθνους καί τοῦ Χριστοῦ ἠδύναντο νά εἴπουν, ὅ,τι αὐτός ἀπετόλμησεν. Στοιχειῶδες καθῆκον του εἷναι νά ἀνακαλέση ἤ νά δικαιολογήση τάς ἐν συγχύσει ἀποτολμηθείσας ὕβρεις του.

 Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἔχει βαθυτάτην συνείδησιν ὅτι εἷναι ἡ ἀδιάκοπος συνέχεια τῆς Μιᾶς, ἁγίας, Καθολικῆς καί ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἥτις διαφυλάσσει «ἀκαινοτομήτως» πάντα τά τῆς Ἐκκλησίας καί διακρατεῖ την γνησίαν καί ἀνόθευτον παραδοθεῖσαν Πίστιν καί ἀποστολικήν Διαδοχήν. Ἡ ἐκκλησιολογία τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπερείδεται ἐπί τῆς ὀντολογικῆς ταυτότητος αὐτῆς προς τήν Ἐκκλησίαν τῶν ἁγίων ἀποστόλων, προς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, προς τήν Ἐκκλησίαν τῶν ἁγίων Πατέρων, προς τήν Μίαν, ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν καί ἐπί τῆς ἀπολύτου ἀντιθέσεως αὐτῆς πρός τήν Νεοημερολογιτικήν-Οἰκουμενιστικήν Ἐκκλησίαν καί ἐκκλησιολογίαν αὐτῆς.

 Ὡσαύτως «Κρατοῦμεν τῆς ὁμολογίας, ἥν παρελάβομεν ἄδολον παρά τηλικούτων ἀνδρῶν ἀποστρεφόμενοι πάντα νεωτερισμόν, ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου. Ὁ δεχόμενος νεωτερισμόν κατελέγχει ἐλλιπῆ τήν κεκηρυγμένην Ὀρθόδοξον πίστιν. Ἀλλ' αὕτη πεπληρωμένη ἤδη ἐσφράγισται, μή ἐπιδεχομένη μήτε μείωσιν, μήτε αὔξησιν, μήτε ἀλλοίωσιν, ἥν τινα καί ὁ τολμῶν ἤ πρᾶξαι, ἤ συμβουλεῦσαι, ἤ διανοηθῆναι τοῦτο, ἤδη ἠρνήθη τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ ἤδη καθυπεβλήθη εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα, διά τό βλασφημεῖν εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, ὡς μή ἀρτίως λαλήσαν ἐν ταῖς Γραφαῖς καί Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις. Τό φρικτόν τοῦτο ἀνάθεμα, οὐκ ἐκφωνοῦμεν ἡμεῖς σήμερον, ἀλλά ἐξεφώνησαν τοῦτο αἱ ἑπτά Οἰκουμενικαί Σύνοδοι, ὁ χορός τῶν Θεοφόρων Πατέρων. Ἅπαντες οὖν οἱ νεωτερίζοντες ἤ αἱρέσει ἤ σχίμασι ἑκουσίως ἐνεδύθησαν, κατά τόν ψαλμωδόν κατάραν ὡς ἱμάτιον, κἄν τε Πάπαι, κἄν τε Πατριάρχαι, κἄν λαϊκοί, κἄν τε κληρικοί, κἄν Ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ».

 Καί τῆς ἁγίας Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου «Εἴ τις πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν ἔγγραφον ἤ ἄγραφον ἀθετεῖ ἀνάθεμα».

 Ταῦτα ἐπαναλαμβάνει ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἀφ' ἑνός μέν ἴνα, ἀνανήψη ἡ Νεοημερολογι­τική ἱεραρχία, ἐάν θελήση, ἀφ' ἑτέρου δε ἵνα προφυλάξη τό ποίμνιον αὐτῆς ἀπό τῶν ἐπιβούλων τῆς σωτηρίας του, κατά το «προσέχετε ἑαυτοῖς καί παντί τῶ ποιμνίω» (Πράξ. κ, 28), διότι «ἐγένοντο καί ψευδοπροφῆται ἐν τῶ λαῶ, ὡς καί ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἴτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας καί τόν ἀγοράσαντα αὐτούς δεσπότην ἀρνούμενοι, ἐπάγοντες ἑαυτοῖς ταχινήν ἀπώλειαν» (Β΄ Πέτρ. Β, 1) καί «προσέχετε ἀπό τῶν ψευδοπροφητῶν, οἴτινες ἔρχονται πρός ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἷναι λύκοι ἅρπαγες. Ἀπό τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς» (Ματθ. Ζ, 15). Τοιοῦτοι τῶ ὄντι εἰσίν οἱ κήρυκες τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, οἴτινες θέλουσιν νά ἐμφανίζωνται ὡς «Ὀρθόδοξοι», ἐνῶ εἰς τήν οὐσίαν κηρύσσουν τον ψευδόχριστον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 Διό, ὡς ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία μέχρι σήμερον, οὕτω καί ἡμεῖς μετά πάντων τῶν ἁγίων Πατέρων καί ἁγίων Συνόδων, παραπέμπομεν τῶ ἀναθέματι τά ἔργα τοῦ Σατανᾶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ-Νεοημερολογιτισμοῦ, ἤτοι:

 α) Τήν αἱρετικήν οἰκουμενιστικήν ἐγκύκλιον τοῦ 1920, τόν Καταστατικόν Χάρτην τῆς σχισματοαιρέσεως τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ, μετά τῶν συντακτῶν αὐτῆς καί τῶν δεχομένων ταύτην καί οὕτω φρονούντων.

 β) Τό Μασονικόν-Οἰκουμενιστικόν Συνέδριον τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 1923, δι' οὗ ἀπεφασίσθη ἡ ἐπάρατος Καινοτομία τοῦ νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου, διά τόν κοινόν μετά τῶν αἱρετικῶν συνεορτασμόν καί πρός ἐφαρμογήν τῆς οἰκουμενιστικῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920.

 γ) Τήν ἀπόφασιν τῆς Ε΄ Ἱεραρχίας (27.12.1923), δι' ἧς ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ἐπέτυχεν καί ἐπέβαλεν τό Παπικόν-Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν ὡς τό πρῶτον βῆμα προς τόν Οἰκουμενισμόν καί κατά τά σκοτεινά σχέδια τοῦ Μασονισμοῦ-Οἰκουμενισμοῦ.

 ε) Τούς φρυαξαμένους κατά τῆς Ὀρθοδοξίας Μελέτιον Μεταξάκην Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, Βασίλειον Γ΄, Ἀθηναγόραν καί πάντας τούς ὁμόφρονας αὐτῶν, οἴτινες τό θεομίσητον ἔργον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐνσυνειδήτως ὑπηρέτησαν καί ὑπηρετοῦν.

 5) Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, αὖθίς τε ποιοῦσα ΕΚΚΛΗΣΙΝ προς τήν Νεοημερολογιτικήν ἱεραρχίαν, καλεῖ ταύτην νά δεχθῆ τόν ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία διάλογον, διότι τοῦτο ἀπαιτεῖ ἡ ὀρθοδοξία καί τό Ἔθνος, δηλοῖ δέ, ὅτι ἐνδεχομένη ἀρνητική αὐτῆς στάσις ἤ συνέχισις, ἤ κλιμάκωσις τοῦ κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πολέμου, οὐδόλως θέλει πτοήσει αὐτήν, διότι ἡ θεία χάρις «καί δι' αὐτῶν τῶν κωλυόντων, τά πράγματα αὐξάνεσθαι παρασκευάζει» (Ἱερός Χρυσόστομος, Ε.Π. 53, 258).

 Ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀπευθυνομένη καί προς τούς εὐσεβεῖς καί Ὀρθοδόξους χριστιανούς, τά πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, ἀντί ἄλλης παραινέσεως ἐπαναλαμβάνει πρός αὐτούς τό τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τοῦ 1583: «Σεῖς δέ οἱ εὐσεβεῖς καί Ὀρθόδοξοι χριστιανοί μένετε ἐν οἷς ἐμάθετε καί ἐγεννήθητε καί ἀνετράφητε, καί ὅταν τό καλέση ἡ χρεία καί αὐτό τό α`ῖμα σας νά χύσετε διά νά φυλάξετε τήν πατροπαράδοτον πίστιν καί ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ, νά φυλάσσεσθε ἀπό τῶν τοιούτων καί προσέχετε, `ίνα ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός σᾶς βοηθῆ καί ἡ εὐχή τῆς ἡμῶν μετριότητος εἴη μετά πάντων ὑμῶν». ΑΜΗΝ.

 Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ

Ὁ Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος

ΑΝΔΡΕΑΣ

Ὁ Μεσσηνίας ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ

Ὁ Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος ΜΑΤΘΑΙΟΣ

Ὁ Πειραιῶς καί Νήσων ΝΙΚΟΛΑΟΣ

Ὁ Βρεσθένης ΛΑΖΑΡΟΣ

Ὁ Ἀργολίδος ΠΑΧΩΜΙΟΣ

Ὁ Φθιώτιδος ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ

Ὁ Σερβίων καί Κοζάνης ΤΙΤΟΣ

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς Ἱερομ. ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ»

Δυστυχῶς, ὁ Οἰκουμενισμός δέν γνωρίζει διάλογον διότι δέν γνωρίζει ἐπιστροφήν!

(Συνεχίζεται)


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011