ΤΕΥΧΟΣ 195
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2010
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΠΙ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2010

Ἐπί τῆ συμπληρώσει 15 ἐτῶν (1996-2010), ἐπαναδημοσιεύεται
ἡ ὁμιλία τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, τήν ὁποίαν
ἐξεφώνησεν κατά τήν Κυριακήν τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ τοῦ 1996
εἰς τήν μεγάλην αἴθουσαν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Κέντρου
ἐν Περιστερίω Ἀθηνῶν, ὑπό τόν τίτλον:
"Η ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ
ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ
ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ"


«Ἕως θανάτου ἀγώνισαι ὑπέρ τῆς ἀληθείας

καί Κύριος ὁ Θεός πολεμήση ὑπέρ σοῦ».

(Σοφ. Σειράχ Δ΄ 28).

 

(Συνέχεια ἐκ τοῦ τελευταίου τεύχους Αὔγουστος-Ὀκτώβριος 2010, σελ. 245)

 

Δ΄

 Τήν 25.8.1995 ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀπηύθυνε πρός τούς 5 πραξικοπηματίας τήν κάτωθι ἐπιστολήν-πρόσκλησιν διά νά προσέλθουν καί παρακαθήσουν εἰς διάλογον ἐν Συνόδω:

 «ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ

 

           Α.Π. 2876                                Ἐν Ἀθήναις τῆ 25.8.1995 (Π.ἡ.)

 

Πρός τούς Σεβ/τους: κ. Γρηγόριον, κ. Ματθαῖον,
κ. Θεοδόσιον, κ. Τίτον καί κ. Χρυσοστόμον

 Σεβασμιώτατε,

 Διά τῆς παρούσης ἐπιστολῆς, τήν  ὁποίαν σᾶς ἀποστέλλω τῆ ἐντολῆ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἱεραρχίας σᾶς γνωρίζω τά κάτωθι:

 Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς ἱεραρχίας, συσκεψαμένη ἐν ἁγίω Πνεύματι καί μετά συνοχῆς καρδίας ἐξετάσασα τήν ὑφισταμένην σήμερον ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν, ὅπως αὕτη ἐδημιουργήθη, ἐξελίχθη καί τελικῶς διεμορφώθη, ἰδιαιτέρως μετά την 9.6.1995 (Ν.ἡ.), ἐν βαθεία θλίψει διά τά συμβαίνοντα, ἐκφράζει τήν διακαῆ ἐπιθυμίαν καί την ἐκτενῆ εὐχήν, ὅπως ἅπαντες ἐνωτισθῶμεν τῆς ἐντολῆς τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρίου καί ἐκ βάθους ψυχῆς ἐκζητήσωμεν τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἴνα καί πάλιν «ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερπερισσεύση ἡ χάρις» (Ρωμ. 5, 20). Καί ἡ χάρις τοῦ Κυρίου, ὅταν ὑπάρχη ἀληθής πίστις, εἰλικρινής ταπείνωσις καί ἀνυπόκριτος ὑπακοή εἰς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, δύναται νά θεραπεύση τά πάντα. Ἄν ὅσα συνέβησαν καί συμβαίνουν εἷναι ἔργα καί συνέπειαι τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας καί ἀτελείας καί δέν εἷναι ἐξελισσόμεναι ἐνέργειαι προδιαγεγραμμένου σχεδίου ἑτεροκινήτων καί σκοτεινῶν δυνάμεων, εἷναι δυνατόν, διά τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, νά διορθωθοῦν ὅλα τά σφάλματα τῆς ἀνθρωπίνης ἀτελείας καί νά θεραπευθοῦν ὅλα τά τραύματα ἐκ τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας, ἀρκεῖ νά ὑπάρξη πραγματική διάθεσις ταπεινώσεως ἐν ἀληθεία καί ἀγάπη ἐνώπιον τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Καί τότε ἡ προσευχή τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν», πιστεύομεν θά γίνη ἀμέσως πραγματικότης, πρός δόξαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἡμῶν καί τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καί προς σωτηρίαν τῶν πιστῶν τέκνων Αὐτῆς.

 Ἡ Ἱερά Σύνοδος λαμβάνουσα ὑπ' ὄψιν ὅτι δύο εἷναι τά ἀσυγχώρητα ἁμαρτήματα ἤτοι: α) ἡ βλασφημία κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος καί β) τό σχίσμα, τοῦ ὁποίου τήν ἁμαρτίαν οὔτε αἷμα μαρτυρικόν δεν τήν ἐξαλείφει, ἐπιθυμεῖ καί παρακαλεῖ νά προληφθῆ καί μή παγιωθῆ τό προκληθέν σχίσμα, διότι κανέν ἐκ τῶν μέχρι σήμερον ἐπισυμβάντων σχισμάτων δέν ἐθεραπεύθη.

 Ἐάν ἀληθῶς εἴμεθα ἐλεύθεροι ἐν Χριστῶ καί δέν εἷναι τινές δεσμευμένοι εἰς τρίτους ἐκτός Ἐκκλησίας παράγοντας, ἐάν ἀληθῶς πιστεύωμεν εἰς τόν Θεόν καί τήν ἁγίαν Του Ἐκκλησίαν, κανέν πρόβλημα, ἀπό τά πολλά ὑφιστάμενα, δέν εἷναι ἱκανόν νά προκαλέση πραγματικόν ἀδιέξοδον εἰς τήν κρίσιν, τήν ὁποίαν διέρχεται σήμερον ὁ ἱερός τῆς Ἐκκλησίας ἀγών καί νά παγιωθῆ ἕν σχίσμα, τό ὁποῖον ἱκανοποιεῖ ἀπολύτως τόν Νεοημερολογιτισμόν-Οἰκουμενισμόν.

 Δέν νοεῖται νά ὁμολογῆτε πίστιν εἰς τόν Θεόν, πίστιν εἰς τήν ἁγίαν Του Ἐκκλησίαν, ὅτι εἷσθε ἐλεύθεροι ἐν Χριστῶ, καί προφασιζόμενοι δῆθεν «εἰκονομαχίαν», ἡ ὁποία ἀσφαλῶς δέν ὑπάρχει, ἀλλά καί ἄν ὑπῆρχεν, αὕτη δέν ἀντιμετωπίζεται διά τοῦ σχίσματος, ἀλλά διά τῆς μόνης Κανονικῆς ἐκκλησιαστικῆς ὁδοῦ, ἡ ὁποία εἷναι ὁ ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία διάλογος. Εἴδομεν ὅτι διατυπωθεῖσαι πλάναι, ἀκρότητες καί τινες κακοδοξίαι, διά τῆς σωστῆς πληροφορήσεως, ἀνεκλήθησαν, ἀπεκηρύχθησαν ὑπό τῶν συντακτῶν των καί διά τῆς ὑπ' ἀριθμ. 2566/23.1.1992 Ποιμαντορικῆς ἐγκυκλίου ἡ Ἱερά Σύνοδος διεφύλαξεν τό 1992 τήν ἑνότητα. Τό σημερινόν ὅμως σχίσμα, ἐάν δέν ἀντιμετωπισθῆ ἐγκαίρως, ἴσως νά μή θεραπευθῆ ποτέ. Καί ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία θά συνεχίση τήν πορείαν της, οἱ πραγματικοί σχῖσται, ὡς καί οἱ ἀνά τούς αἰῶνας Σχισματικοί, δεν θά ἴδουν πρόσωπον Θεοῦ.

 Ἐνῶ θέμα «εἰκονομαχίας», ὡς ἐτονίσθη, δέν ὑφίσταται, ὅμως ὑφίσταται ἡ βλασφημία κατά τοῦ ἁγίου Πνεύματος καθ' ἥν, ὡς ἰσχυρίζεται εἰς τήν ἀπό 11.10.1991 «ἐγκύκλιόν» του ὁ θεολογικός σας σύμβουλος(*), «μᾶς περιρρέει ἡ ἀνομία τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971», καθώς καί ἡ βλασφημία ὅτι «ἐξεφύγομεν τῆς γραμμῆς πλεύσεως τοῦ ἁγίου Πατρός» κ.λπ. Ταῦτα εἷναι μείζονα αἱρέσεως καί θερμῶς παρκαλεῖ ἡ Ἱερά Σύνοδος, διά τήν ἑνότητα καί τήν εὐόδωσιν τοῦ ἀγῶνος τῆς Ὀρθοδοξίας, νά ἀποκηρυχθοῦν, νά καταδικασθοῦν καί να ὁμολογήσωμεν τήν ἀλήθειαν καί τήν κοινήν συνείδησιν τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποίαν ἐξέφρασεν ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς ἱεραρχίας διά τῆς Β΄ Πράξεώς της κατά τήν 19.8.1982, ὡς καί ἡμεῖς ἐπράξαμεν τήν 4.4.1994 κατά το Συνοδικόν Πανιερατικόν Συλλείτουργον, ὅτε κατεδικάσαμεν τόσον τάς ἐν λόγω βλασφημίας, ὅσον καί τάς ὑπό ἀμφοτέρων τῶν πλευρῶν διατυπωθείσας κακοδόξους ἐκφράσεις.

 Σεβασμιώτατε,

 Διά τό ἅγιον τοῦτο ἔργον, ἤτοι διά τήν ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος σᾶς προσκαλοῦμεν εἰς κοινήν σύσκεψιν μεθ' ἡμῶν τήν 9.9.1995 (Π.ἡ.), ἡμέραν Παρασκευήν καί ὥραν 10ην π.μ., δηλοῦντες, ὅτι δέν κωλυόμεθα ἀπό τάς μέχρι σήμερον ἀτυχεῖς ἐνεργείας - «ἀποφάσεις» ὑμῶν, διότι δέν μᾶς ἀγγίζουν καί διότι σᾶς θεωροῦμεν εἰσέτι ἐν Χριστῶ ἀδελφούς.

 Ἡ προσωπική σας πρόθυμος ἀνταπόκρισις ὡς καί τῶν ἑτέρων τεσσάρων Σεβ/των ἀρχιερέων εἰς τήν παροῦσαν πρόσκλησιν καί ἡ θερμή διάθεσις καί διακαής πόθος νά ἐκφρασθῆ ὑφ' ὅλων, ἐν ἑνί πνεύματι καί μιά καρδία, τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ, «ἵνα ὧμεν οἱ πάντες ἕν», θά συντρίψη τόν διάβολον τοῦ σχίσματος, θά καταισχύνη τάς σκοτεινάς δυνάμεις, καί χαρά θά γίνη ἐν τῶ οὐρανῶ μεγάλη ἀλλά καί εἰς τάς καρδίας ὅλων ἡμῶν καί ἰδιαιτέρως τῶν πενθούντων Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, πιστῶν τέκνων τῆς ἁγιωτάτης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

 Πρός τοῦτο αἱ τυχόν δικαστικαί ὑποθέσεις, αἱ ἐκκρεμοῦσαι εἰς τά πολιτικά δικαστήρια καί ἐκδικαζόμεναι κατά την περίοδον ταύτην, θά ἀνασταλοῦν.

 Ἀποφάσει καί ἐντολῆ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος

 Υ.Γ. Παρακαλοῦμεν, ὅπως, ἐφ' ὅσον γίνη ἀποδεκτή ὑφ' ὑμῶν ἡ πρότασίς μας περί τῆς ἀπό κοινοῦ συσκέψεως μᾶς ἐνημερώσητε πρό τεσσάρων τουλάχιστον ἡμερῶν ἀπό τῆς προσδιορισθείσης ἡμερομηνίας συσκέψεως».

 * * *

Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΩΝ 5 ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

 Εἰς τήν πρόσκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου οἱ 5 πραξικοπηματίαι ἀρχιερεῖς ἀπήντησαν μέ τήν συνήθη ἄρνησιν καί τήν συνέχισιν τῶν συκοφαντιῶν καί τῶν βλασφημιῶν περί «νεοεικονομαχίας», κ.λπ. συμπεπλασμένων σκοπίμως ψευδοκατηγοριῶν. Ἄς παρακολουθήσωμεν τήν θλιβεράν ἀπάντησίν των:

                «Α.Π. 15                               Ἐν Ἀθήναις τῆ 28 Σεπτεμβρίου 1995 (Π.ἡ.)

 Πρός τόν τέως Ἀρχιγραμματέαν π. Κήρυκον Κοντογιάννην

Εἰς Περιστέρι Ἀθηνῶν

 Διά τῆς παρούσης ἐπιστολῆς, τήν ὁποίαν σᾶς ἀποστέλλω τῆ ἐντολῆ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἱεραρχίας, σᾶς γνωρίζω τά κάτωθι:

 Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς ἱεραρχίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μελετήσασα τήν ὑπ' ἀριθμ. 2876 ἐπιστολήν σας, τῆς 25.8.1995 (Π.ἡ.), σᾶς γνωρίζει, ὅτι, ἡ πρότασίς σας διά συνάντησιν, μετά τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου, εἷναι ἀδύνατον νά πραγματοποιηθῆ, ὑπό τάς παρούσας συνθήκας.

 Εἰς τήν παροῦσαν, σᾶς ἀναφέρομεν συνοπτικῶς τούς βασικωτέρους λόγους τῆς εὐθύνης ὑμῶν τῶν τριῶν πρώην Ἀρχιερέων Ἀνδρέου, Νικολάου, Παχωμίου καί τῆς ὑμετέρας ψευδοσυνόδου:

1) Ἡ κάλυψις καί μή καταδίκη τῶν βλασφημιῶν καί αἱρετικῶν πονημάτων καί φρονημάτων Κασσιανοῦ Μπράουν, Ἀμφιλοχίου Ταμπουρᾶ, Μαξίμου, Νεοφύτου καί Στεφάνου Τσακίρογλου, Κηρύκου Κοντογιάννη, Δημ. Κάτσουρα, Ἐλευθ. Γκουτζίδη καί ἄλλων, ἐκ μέρους σας.

 2) Ἡ ἐμμονή σας, ὅτι, δέν ὑπῆρξεν καί δέν ὑπάρχει εἰκονομαχία καί εἰκονομάχοι, παρά τήν ἀπόρριψιν τῶν εἰκόνων τῆς Ἁγίας Τριάδος, τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἐκ τοῦ Τάφου, καί ἄλλων, ἐκ μέρους τῶν ἀνωτέρω Νεοεικονομάχων!

 3) Ἡ ἐπανειλημμένη ἄρνησις τοῦ τέως Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, ὅπως συγκαλέση Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας διά τήν λύσιν τῶν προβλημάτων τῶν προκυψάντων ἐκ τῆς Νεοεικονομαχικῆς αἱρέσεως.

 4) Ἡ ἄρνησις, τοῦ τέως Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, νά προσέλθη καί ἀπολογηθῆ, ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, διά συγκεκριμένας Κανονικάς παραβάσεις καί ἀντικα­νονικάς ἐνεργείας, διά τάς ὁποίας κατηγορήθη.

 5) Ἡ δημιουργία πραξικοπήματος, διά τῆς ἀνακηρύξεώς σας, ὡς «Κανονικῆς Συνόδου», ἀγνοοῦντες, τήν πλειοψηφίαν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί ἀποσχισθέντες αὐτῆς.

 6) Ἡ δημιουργία ὁριστικοῦ σχίσματος διά τῶν «ψευδοχειροτονιῶν ὑμῶν».

  Ἐκ τῶν ἀνωτέρω καί μόνον συνοπτικῶς ἀναφερθέντων λόγων, ἀποδεικνύεται ἡ εὐθύνη σας, διά τήν ὁριστικοποίησιν τοῦ σχίσματος.

 Ὡς ἐκ τούτου, καί δεδομένου, ὅτι ἐκ τῆς ἐπιστολῆς σας, οὐδεμία ἔνδειξις μεταμελείας διαφαίνεται, δέν ἔχει «νόημα» καί «περιεχόμενον» μία τοιαύτη συνάντησις.

  Ἐπί πλέον σᾶς γνωρίζομεν, ὅτι, ἐντός τῶν ἡμερῶν θά κυκλοφορήση, ἐγκύκλιος τῆς Ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου, εἰς τήν ὁποίαν καταδεικνύεται τό περιεχόμενον τῆς ἐπιστολῆς σας, ὡς ἀβάσιμον, δόλιον, ὕπουλον καί παραπλανητικόν.

 Ἀναμένοντες, τήν πραγματικήν μετάνοιαν ὑμῶν

ΕΝΤΟΛΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς

Ὁ Θεσσαλονίκης Χρυσόστομος

 Καί μόνον τό ἀνωτέρω συκοφαντικόν καί βλάσφημον ἔγγραφον τῶν 5 ἀποκαλύπτει, ὅτι δέν ἔχουν οὔτε Ὀρθοδοξίαν, οὔτε ἧθος χριστιανικόν, οὔτε σκέπτονται ὡς ἐκκλησιαστικοί ἄνδρες. ἀπεμπόλησαν τά πάντα καί πολεμοῦν διά τοῦ σχίσματος πλέον την Ἐκκλησίαν. Παρά ταῦτα ἡ Ἱερά Σύνοδος συνεδριάσασα καί συσκεψαμένη, ἀφοῦ ὑπογράμμισε καί ἐστιγμάτισε τά νέα ἀδικήματα τῶν 5 ἤτοι: α) Τήν ἀντιποίησιν ὑπό τῶν 5 τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. β) Τήν συκοφαντίαν περί καλύψεως καί μή καταδίκης βλασφημιῶν κ.λπ. γ) Τήν συκοφαντίαν περί δῆθεν μή συγκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. δ) Τήν θρασεῖαν πρόκλησιν νά ἀπολογηθῆ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπί ψευδοῦς καί ἀνυποστάτου κατηγορητηρίου, τό ὁποῖον οἱ ἴδιοι οἱ πραξικοπηματίαι συνέπλασαν, καθώς καί τήν ὁμοίαν ἀπαίτησιν νά ἀπολογηθῆ ἐνώπιον τῶν πραξικοπηματιῶν (οἱ κατήγοροι καί κριταί καί δικασταί!). ε) Τήν ἀσέβειαν πρός τήν κανονικήν Ἱεράν Σύνοδον. στ) Τήν βλασφημίαν περί δῆθεν «ψευδεοχειροτονιῶν». ζ) Τόν χαρακτηρισμόν τῆς προεκτεθείσης Προσκλήσεως ὡς δῆθεν ἀβασίμου, δολίας, ὑπούλου καί παραπλανητικῆς! Ταῦτα ὑπογραμμίσασα ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀπεφάσισε νά μακροθυμήση πρός καιρόν καί νά ἀποστείλη καί δευτέραν ἐπιστολήν-Πρόσκλησιν.

 

ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ

(Μάρκου Μπότσαρη 8 - Περιστέρι)

          Α.Π. 2903                                      Ἐν Ἀθήναις τῆ 29/16.1.1996

 Πρός τούς Σεβασμιωτάτους: κ. Γρηγόριον, κ. Ματθαῖον,

κ. Θεοδόσιον, κ. Τίτον καί κ. Χρυσόστομον

 Σεβασμιώτατοι,

 Διά τῆς ὑπ' ἀριθμ. 2876/25.8.1995 (ὀ.ἡ.) ἐπιστολῆς ἡμῶν, κοινῆ ἀποφάσει ὅλων τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, προσεκαλέσαμεν ὑμᾶς νά παραστῆτε εἰς «κοινήν μετά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου σύσκεψιν, ἵνα συντριβῆ ὁ διάβολος τοῦ σχίσματος καί καταισχυνθοῦν αἱ σκοτειναί δυνάμεις». Εἰς ἀπάντησιν τῆς ἀνωτέρω προτάσεως ἡμῶν ἀπεστείλατε τό ὑπ' ἀριθμ. 15/28.9.1995 ὑμέτερον ἔγγραφον, διά τοῦ ὁποίου ἠρνήθητε τήν ὡς ἄνω πρότασιν-πρόσκλησιν ἡμῶν.

 Κατόπιν τούτου ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας συνελθοῦσα εἰς τακτικήν συνεδρίασιν καί ἐν ἁγίω Πνεύματι καί μετά προσοχῆς καί ἐκκλησιαστικῆς συνεπείας ἐξετάσασα τήν διαμορφωθεῖσαν κατάστασιν, αὖθις τε ὁμοφώνως ἀπεφάσισεν νά καλέση πάντας ὑμᾶς καί ἕνα ἕκαστον ἐξ ὑμῶν χωριστά, διά μίαν εἰσέτι φοράν εἰς κοινήν μετ' Αὐτῆς σύσκεψιν διά τήν κατά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τήν ἐκκλησιαστικήν τάξιν ἐξέτασιν καί ἐπίλυσιν τῶν δημιουργηθέντων προβλημάτων, καί δή καί τοῦ προκληθέντος σχίσματος. Καί τοῦτο, διότι εἷναι βαθεῖα συνείδησις ἁπάντων τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν, ὅτι θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἐντολή τοῦ Κυρίου ἡμῶν ἰησοῦ Χριστοῦ εἷναι ἡ ἐν τῶ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ ἑνότης τῶν πιστῶν κατά τόν λόγον τῆς ἀρχιερατικῆς Αὐτοῦ προσευχῆς «Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτούς ἐν τῶ ὀνόματί σου, οὕς δέδωκάς μοι, ἴνα 'ῶσιν ἕν καθώς ἡμεῖς» (Ἰωαν. 17, 11, 21).

Ἀδελφοί,

Αὐτήν τήν ἑνότητα μετά τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τῆς ἁγίας Αὐτοῦ Ἐκκλησίας, ἅπαντες οἱ Σεβ. ἀρχιερεῖς ποθοῦντες καί μετά ζήλου καί τῆς ἐν Χριστῶ ἀγάπης ἐπιδιώκοντες διά πάντας τούς ἀδελφούς -ὑπέρ ὦν Χριστός ἀπέθανεν- παραβλέπομεν ἐπί τοῦ παρόντος πάσας τάς καθ' ἡμῶν παλαιοτέρας καί προσφάτους κατηγορίας, ὕβρεις, διαστροφάς, συκοφαντίας καί ἀνοικείους προσφωνήσεις καί ἐκφράσεις ὡς καί εἰς τήν τελευταίαν ὑπό τόν τίτλον: «Καιρός παντί πράγματι» μακροσκελῆ καί πολύλογον ἐγκύκλιον ὑμῶν, ἐπαναλαμβά­νονται διά πολλοστήν φοράν καί προβαίνομεν εἰς τήν παροῦσαν δευτέραν πρόσκλησιν πρός ὑμᾶς διά κοινήν σύσκεψιν μετά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, προσπίπτοντες καί μετά ζεούσης καρδίας ἐκλιπαροῦντες τό ἄρρητον ἔλεος καί τήν ἄπειρον μακροθυμίαν τοῦ πανοικτίρμονος καί πολυευσπλάχνου Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν ἰησοῦ Χριστοῦ «ὅς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. 2, 4).

 Σεβασμιώτατοι,

 Τόν θεῖον φωτισμόν ἐκτενῶς καί μετά φιλαδελφείας ἐπικαλούμεθα διά πάντας ὑμᾶς, διότι θέλομεν νά σᾶς θεωρῶμεν εἰσέτι ἀδελφούς, ἔχοντες ὑπ' ὄψιν ὅτι πρό ὀλίγου καιροῦ ἀπό κοινοῦ ἐκοπιάζαμεν εἰς τόν ἀγῶνα ὑπέρ τῆς φιλτάτης Ὀρθοδοξίας καί ἐργαζόμεθα μετά ζήλου καί ἀγάπης εἰς τόν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου καί διά τοῦτο ἄλγος βαρύ αἰσθανόμεθα εἰς τάς καρδίας ἡμῶν προσωπικῶς δι' ἕναν ἕκαστον ἐξ ὑμῶν καί διά τόν Κλῆρον καί τόν Λαόν, οἱ ὁποῖοι παρεσύρθησαν καί σᾶς ἀκολουθοῦν εἰς τήν δύστηνον ὁδόν τοῦ σχίσματος.

 Εὐελπιστοῦντες ὅτι ἡ μετά βαθείας καί εἰλικρινοῦς ἀγάπης προσευχή ἁπάντων τῶν Σεβ. ἀρχιερέων καί ἡ ἐξ αὐτῆς πηγάζουσα παροῦσα δευτέρα πρόσκλησις θά εὕρη ἀγαθόν ἔδαφος καί θετικήν ἀνταπόκρισιν εἰς τάς καρδίας ὑμῶν, σᾶς πληροφοροῦμεν ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος θά ἀναμείνη τήν κατά Θεόν προσδοκωμένην ἀπάντησιν ὑμῶν ἐπί τῆς δευτέρας ταύτης προσκλήσεως, ἥτις δέον νά ἀποσταλῆ εἰς τά Γραφεῖα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐπί ἀποδείξει, τό ἀργότερον μέχρι τῆς 17 Φεβρουαρίου 1996, κατά τό ἐκκλησιαστικόν ἡμερολόγιον, διά νά ὁρισθῆ εἰς την συνέχειαν ὁ τόπος καί ὁ χρόνος τῆς κοινῆς συσκέψεως.

  Ἐντολῆ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου
Ο ΑΡΧΙΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ
Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
ΚΗΡΥΚΟΣ

 Δυστυχῶς καί εἰς αὐτήν την δευτέραν πρόσκλησιν, ἡ ὁποία πρέπει νά ὑπογραμμισθῆ, ἔγινε κατ' ἄκραν οἰκονομίαν, οἱ 5 δέν ἀπήντησαν μέχρι σήμερον Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, πλήν ὅμως δέν παύουν να δηλώνουν διά τοῦ κ. Ματθαίου, ὅτι «τούς παρακαλοῦμε (ἡ Ἱερά Σύνοδος), διότι εὑρισκόμεθα σέ ἀδιέξοδο καί ὅτι θά μᾶς διαλύσουν καί θά μᾶς λυώσουν κυριολεκτικά»!

 Σημειώνομεν ὅτι ἡ 17 Φεβρουαρίου παρῆλθεν καί ἡ μή ἀπάντησις ἀποτελεῖ ἀπόρριψιν καί τῆς δευτέρας αὐτῆς Προσκλήσεως. Διά τοῦτο πλέον ἡ Ἱερά Σύνοδος, εἷναι ὑποχρεωμένη ὑπό τῆς Κανονικῆς Ὀρθοδόξου δεοντολογίας, διά τό καλῶς νοούμενον συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας (τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας), ἀλλά καί τῶν ἰδίων τῶν πραξικοπηματιῶν καί τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος παρασύρεται ὀπίσω αὐτῶν, να ἀντιμετωπίση τήν συνομωσίαν-φατρίαν καί τυρείαν τῶν 5, καθώς καί τό σχίσμα των κατά τήν Κανονικήν πλέον ἀκρίβειαν. Αἱ ἁπλῶς διαπιστωτικαί ἐνέργειαι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, καί αὐταί πράξεις εἰλικρινοῦς ἀγάπης, εἷναι βέβαιον ὅτι θά βοηθήσουν τούς ἐξ ἀγνοίας παρασυρθέντας εἰς τό σχίσμα. Λέγομεν, ὅτι ἡ ἀπόφασις τοῦ Κανονικοῦ Συνοδικοῦ δικαστηρίου θά ἔχη διαπιστωτικόν χαρακτῆρα, διότι ἤδη οἱ 5 διά τῶν βλασφημιῶν των καί διά τοῦ τετελεσμένου σχίσματος, ἔθεσαν ἑαυτούς ἐκτός Ἐκκλησίας καί δεν δύναται νά θεωροῦνται οἰκονόμοι τῆς χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

 (Συνεχίζεται)

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 Ἡ παροῦσα ὁμιλία ἤρχισεν δημοσιευομένη ἀπό τοῦ τεύχους Ἰαν.-Φεβρ. 2010.

 (*) Πρόκειται περί τοῦ Κυπρίου ἱερομονάχου Εὐθυμίου Ἐπιφανίου.


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011