ΤΕΥΧΟΣ 194
Αὔγουστος -Σεπτέμβριος -Ὀκτώβριος 2010
«ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ.Ι.ΔΗ»

Τοῦ θεολόγου ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΧΡ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ

 

(13ον)

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΑ΄

Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ


(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Μαρτίου - Ἀπριλίου 2010 σελ. 160)


Ὁ ὑποβόσκων μέγας κίνδυνος

 Εἰς τήν ἀκροτελεύτειον παράγραφον τοῦ ἐν λόγω ἐγγράφου της ἡ «Δ.Ι.Σ.» τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» λέγει πρός τόν ὑπουργόν Παιδείας καί Θρησκευ­μάτων καί ταῦτα:

 «Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς ἑλλάδος, αἰσθανομένη ἑαυτήν ὡς τόν αὐθεντικόν Θεματοφύλακα τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς παραδόσεως ἕν τε τῆ πίστει καί πράξει τοῦ πληρώματος Αὐτῆς, διαβλέπει ἐν τῶ προβλήματι τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ ἕναν ὑποβόσκοντα μέγαν κίνδυνον ἀπειλοῦντα γενικώ­τερον τήν ἑνότητα τοῦ σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

 Εὐρωνεύεται καί προκαλεῖ, ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία», ὅταν λέγη ὅτι «αἰσθάνεται αὐθεντικός θεματοφύλαξ»! Ἐάν τοιοῦτοι ἦσαν οἱ αὐθεντικοί θεματοφύλακες, ἡ ὀρθοδοξία δέν θά ὑπῆρχεν σήμερον, οὔτε ὡς λέξις ἐν τοῖς λεξικοῖς.

 Θεματοφύλαξ ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία», ἀλλ' οὐχί τῆς παρακατα­θήκης τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας, ἀλλά τῆς Πατριαρχικῆς καί Συνοδικῆς Ἐγκυ­κλίου τοῦ 1920 ὑπό τόν τοποτηρητήν τοῦ Πατριαρχικοῦ θρόνου Δωρόθεον, τοῦ ἐν Κωνσταντινουπόλει συνεδρίου τοῦ 1923, καί πρό πάντων τῆς παρανομίας τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, καί τῆς ἐπαράτου Καινοτομίας τοῦ Νέου Ἡμερολογίου. Εἶναι ἐν  γένει «θεματοφύλαξ τοῦ ἐπαράτου Οἰκουμενισμοῦ».

 Ἀλλά φοβερότερον ἀκόμη, εἶναι τό τόλμημα τῆς «Δ.Ι.Σ.» τῆς «Νεοημερο­λογιτικῆς Ἐκκλησίας» ὅταν λέγη ὅτι, «ἐν τῶ προβλήματι τοῦ παλαιοημερο­λογιτισμοῦ διαβλέπει ὑποβόσκοντα μέγαν κίνδυνον ἐπαπειλοῦντα τήν ἑνότητα τοῦ σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας»!  «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία» ἡ σχίσασα τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποκοπεῖσα ἐξ Αὐτῆς, παρουσιάζεται ὡς ἀνησυχοῦσα διά τήν ἑνότητα, διότι, ὡς λέγει, «ἐν τῶ προβλήματι τοῦ παλαιοημε­ρολογιτισμοῦ διαβλέπει νά ἐπαπειλῆται σχῖσμα εἰς τό σῶμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας»!

 Τό Σχῖσμα, δυστυχῶς διά τήν «Νεοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν» δέν ὑποβόσκει, ἐν τῶ προβλήματι τοῦ «παλαιοημερολογιτισμοῦ», ἀλλά ὑφίσταται «De Facto «εἰς αὐτήν τήν «Νεοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν» ἀπό τοῦ 1924 «ἐν τῶ προβλήματι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ». Ἄς μελετήσουν οἱ Ἱεράρχαι τῆς «Ν.Ε.» τά ἀρχεῖα των καί τάς πράξεις των καί ἄς ἴδουν τά ληστρικά κατά τῆς Ὀρθοδοξίας Συνέδρια καί τάς καταφώρους ἀντικανονικάς ἐνεργείας τοῦ 1924. Ἄς ἴδουν τήν ὁμόφωνον γνώμην τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν περί μή ἀποδοχῆς τοῦ νέου ἡμερολογίου, ἄς ἴδουν τήν ὑπερπεντηκονταετῆ πορείαν των καί ἄς ἀνανήψουν καί ἄς θεραπεύσουν τό σχῖσμά των, τό ὁποῖον τούς ἐνεκλώβισεν εἰς τήν αἴρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 Ἄν θέλουν νά αἰσθάνωνται «αὐθεντικοί θεματοφύλακες» τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Παραδόσεως, δέν δύνανται ἐν ταὐτῶ νά εἶναι καί πιστοί θεματοφύλακες τῶν λόγων καί πράξεων τῶν αἱρετικά φρονούντων ἀθηναγόρου καί Δημητρίου, τούς ὁποίους ἀκολουθοῦν καί μιμοῦνται πιστῶς.

Αὐθεντικός θεματοφύλαξ τῆς Γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Παραδό­σεως ἔν τε τῆ πίστει καί τῆ πράξει εἶναι ἡ ἀπό τό 1924 Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί οὐχί ἡ Καινοτόμος Νεοημερολογιτική.

 

Ἡ θέσις τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τόν χῶρον  τῆς Ἐκκλησίας
καί Πολιτείας

 Ἐνημερώσασα «ὑπευθύνως»«Δ.Ι.Σ.» τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» τόν κ. ὑπουργόν τῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων, ἐν τέλει παρακαλεῖ Αὐτόν «ὅπως χωρήση εἰς τάς ἐνεργείας ἐκείνας, αἴτινες θά ἐπιβεβαιοῦν τελεσιδίκως καί ἐξ ἐπόψεως πολιτειακῆς τήν θέσιν τῶν παλαιοημερολογιτῶν, εἰς τόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ ἔθνους ἡμῶν».

 Μετά δυσκολίας συγκρατεῖ κανείς τήν ἱεράν ἀγανάκτησίν του, διότι ἡ «Δ.Ι.Σ.» τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» κατέληξεν εἰς ἀνεπιτρέπτους ἐκκλήσεις πρός τόν κ. ὑπουργόν. Ἄς τό συνειδητοποιήση ὅμως ἡ Σχισματική Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅτι ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἔχει καθαράν καί συγκεκριμένην τήν θέσιν της ἔν τε τῆ Ἐκκλησία καί τῶ Ἔθνει. Οἱ Γ.Ο.Χ. εἶναι ὅ,τι ἡ ψυχή εἰς τό σῶμα, ἀπό ἐκκλησιαστικῆς δέ ἀπόψεως εἶναι καί μεῖζον τῆς ψυχῆς, καθότι εἶναι ἡ ἀκαινοτόμητος Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

 Εὐχερέστατα ἡ Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία ἐπεχείρησεν ἐπίθεσιν κατά τῆς Ἐκκλησίας! Πόσα ὅμως ἔγγραφα συνέταξεν καί ἀπέστειλεν πρός τούς ἁρμο­δίους διά τούς ἐμφανεῖς κινδύνους ἐκ τῶν ἀντιχρίστων Παπικῶν, Οἰκουμε­νιστῶν, Χιλιαστῶν καί τῶν ἀθέων ὑλιστῶν; Εἰς πόσας ἐνεργείας προέβη διά τήν διατήρησιν τῶν δοκιμαζομένων σήμερον οἰκογενειακῶν, ἠθικῶν, κοινωνικῶν, χριστιανικῶν καί ἐθνικῶν ἀξιῶν; Ποία ἡ παρουσία της ἐν τῆ συγχρόνω Κοινωνία; Ἰδού πεδίον δράσεως διά τήν «Νεοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν». Ἄς παύση ὅθεν νά ὑποβλέπη τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν διότι εἰς κέντρα λακτίζει. Παρ' ὅλα τά τεχνάσματά της καί παρά τήν ἀπαίτησιν τῶν ἐχθρῶν τῆς ὀρθοδοξίας, ἵνα ἁλωθῆ ἡ ἀληθής τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, Αὕτη θά νικήση.

 Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω καί ἐκ τῆς γενικωτέρας θεωρήσεως τοῦ θέματος προκύπτει ὅτι:

 1) Οἱ Γ.Ο.Χ. δέν εἶναι μέλη τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας, διότι ἠτιολογημένως Κανονικῶς καί Ὀρθοδόξως τήν ἀπεκήρυξαν καί οὐδόλως τήν ἀναγνωρίζουν.

 2) Ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία», ὡς Σχισματική οὐδέν δικαίωμα ἔχει ἐπί τῶν ἀποκηρυξάντων αὐτήν καί ἀκολουθούντων τήν πρό τοῦ 1924 ἀκαινοτό­μητον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος.

 3) Ἡ καινοτομία τοῦ Νέου ἡμερολογίου δέν εἶναι «παρωνυχίς», οὐδέ ἐξωτε­ρική τις διαφορότης, ἀλλά εἶναι θέμα οὐσίας τῆς Ὀρθοδοξίας, ἤτοι:

 - α) Παράβασις κεκυρωμένης δισχιλιετοῦς ἑορτολογικῆς Παραδόσεως.

 - β) Καταπάτησις Πανορθοδόξων Συνόδων καί Ϊερῶν Κανόνων.

 - γ) Βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, (καθ' ἅ ἀποφαίνεται ἡ Πανορθόδοξος Σύνοδος τοῦ 1848).

 - δ) Προδοσία τῶν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας καί κατά τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως ἀγώνων πάντων τῶν Ἁγίων Πατέρων.

 - ε) Ἐγκατάλειψις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας καί προσέγγισις καί εἴσοδος εἰς τήν αἱρεσιοβριθῆ Οἰκουμενιστικήν Δύσιν.

 - στ) Ἐφαρμογή τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ ἀποχρωματι­σμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας.

 - ζ) Εἶναι, τέλος, ἡ τροφός τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 4) Ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. ἐν τῶ προβλήματι τῆς Καινοτομίας τοῦ Ν.Η. διαβλέπει ὑποβόσκοντα τόν μέγαν κίνδυνον τῆς παντελοῦς ἀλλοτριώσεως τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀφομοιώσεως αὐτῆς πρός τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 5) Ἐπίσης διαβλέπει ὑποβόσκοντα μέγαν κίνδυνον νέου σχίσματος ἐν τῶ σώματι αὐτῆς ἕνεκα τῆς ἀλλοτριώσεώς της ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας, τήν ὁποίαν ὑπηρέτει μέχρι σήμερον, καί ἡ ὁποία συνεχίζει νά ὑφίσταται ἀπό τό 1924 ὡς «Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ.», καί ἐπί τό ὀρθόν ὡς ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως.

 6) Αὕτη ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, εἶναι ἡ ἀδιάκοπος συνέχεια τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, διακρατεῖ καί δια­φυλάσσει τήν γνησίαν καί ἀνόθευτον παραδοθεῖσαν Ἀποστολικήν Πίστιν καί τήν ἀποστολικήν Διαδοχήν, οἱ δέ ἐπίσκοποι καί ὁ Ἱερός Αὐτῆς Κλῆρος ἔχουν Κανονικήν τήν Ἱερωσύνην καί οὐδείς δύναται νά ἀμφισβητήση τήν ἐγκυρότητα τῶν Μυστηρίων τῶν λειτουργῶν Αὐτῆς.

 7) Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ρυθμίζεται ὑπό τῶν ἱερῶν Κανόνων καί τῆς δισχιλιετοῦς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας καί εἶναι ὁ αὐθεντικός θεματοφύλαξ τῆς ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Παραδόσεως.

 8) Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, εἶναι «γνωστή» Ἐκκλησία, σαφῶς διακρινομένη ἕν τε τῆ πίστει καί τῆ πράξει ἐκ τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλη­σίας», τά δέ μέλη Αὐτῆς ἀπολαμβάνουν τῶν περί θρησκευτικῆς ἐλευθερίας διατάξεων τοῦ Συντάγματος.

 9) Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει ἤ εὐθύνην φέρει διά τάς πραξικοπηματικάς, ἀντικανονικάς καί ἀντιεκκλησιαστικάς ἐνεργείας τῶν ἀποσχισθέντων καί ἀποκοπέντων πρώην μελῶν αὐτῆς ἤ τῶν ἐκ τῆς «Νεοημε­ρολογιτικῆς Ἐκκλησίας» προερχομένων καθηρημένων, οἱ ὁποῖοι ἐδημιούρ­γησαν παλαιοημερολογιτικάς παρασυναγωγάς.

 10) Ὁ ἀπ' ἀρχῆς χρησιμοποιηθείς πρός διάκρισιν ὅρος «Ἐκκλησία Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν», δέν διαφοροποιεῖ Ταύτην ἀπό τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καθ' ὅσον υἱοθετήθη ὑπό τῆς Ἐκκλησίας πρός διάκρισιν ἀπό τῆς Σχισματικῆς Νεοημερολογιτικῆς τοιαύτης, ὅπως καί ὁ ὅρος «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία» υἱοθετήθη πρός διάκρισιν ἀπό τάς αἱρέσεις καί τά σχίσματα, τά οἰκειοποιούμενα τόν τίτλον τῆς «Ὀρθο­δόξου Ἐκκλησίας».

 

Ἔκκλησις

Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. μετά τήν σαφῆ διατύπωσιν τῶν ἀνωτέρω θέσεων αὐτῆς, καί ἐν ὄψει τῆς κρισιμότητος τῶν καιρῶν ἐκ τοῦ ὁσημέραι αὐξανομένου κινδύνου ἐκ τῆς γενικῆς ἀρνήσεως καί προπάντων τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποιεῖ Ἔκκλησιν πρός τήν «Ἱεράν Σύνοδον» τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» ὅπως:

 α) Παύση νά διεκδικῆ ματαίως δικαιώματα κηδεμονίας καί νά ἐξασκῆ πολεμικήν ἔναντι τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 β) Ἀναγνωρίση τό «De Facto « ὑπ' αὐτῆς προκληθέν Δογματικῆς φύσεως σχῖσμα καί θεραπεύση αὐτό.

 γ) Ἀνακαλέση τήν ἀντορθόδοξον, ἀντιεκκλησιαστικήν, ἀντικανονικήν καί παράνομον πρᾶξιν τῆς Εἰσαγωγῆς τῆς Καινοτομίας τοῦ Νέου Ἡμερολογίου τοῦ 1924.

 δ) Ἀναθεωρήση τήν ἀπό τοῦ 1924 θέσιν καί πορείαν αὐτῆς ἐν σχέσει πρός τήν Γνησίαν Ὀρθοδοξίαν.

 ε) Ἀναθεωρήση τήν στάσιν αὐτῆς ἔναντι τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως καί τοῦ Ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ.

 Εἶναι ταῦτα Θρησκευτικόν καί ἐθνικόν αἴτημα πρός τήν «Νεοημερολογιτι­κήν Ἐκκλησίαν», ἵνα ἐξαλειφθῆ τό ἀπό τό 1924 χρονίσαν σχῖσμα αὐτῆς καί ἑνωθῆ τό Χριστεπώνυμον πλήρωμα ἐν τῆ ἀκαινοτομήτω Μιᾶ, Ἁγία, Καθολική καί ἀποστολικῆ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἐν ὄψει μάλιστα τῶν μεγάλων κοινω­νικῶν, θρησκευτικῶν καί ἠθικῶν ἀναστατώσεων τῆς ἐποχῆς μας.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ  
 † Ὁ Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος ΑΝΔΡΕΑΣ

ΤΑ ΜΕΛΗ

† Ὁ Μεσσηνίας Γρηγόριος
† Ὁ Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Ματθαῖος
  Ὁ Πειραιῶς καί Νήσων Νικόλαος
† Ὁ Βρεσθένης Λάζαρος
† Ὁ Φθιώτιδος Θεοδόσιος
† Ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος
† Ὁ Ἡρακλείου Εὐμένιος
† Ὁ Σερβίων καί Κοζάνης Τίτος

† Ὁ Ἀρχιγραμματεύς 

Ἀρχιμανδρίτης
Χρυσόστομος Μητρόπουλος

(Συνεχίζεται)


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011