ΤΕΥΧΟΣ 194
Αὔγουστος -Σεπτέμβριος -Ὀκτώβριος 2010

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΠΙ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2010

 
Ἐπί τῆ συμπληρώσει 15 ἐτῶν (1996-2010),  ἐπαναδημοσιεύεται
ἡ ὁμιλία τοῦ θεολόγου  Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, τήν ὁποίαν
ἐξεφώνησεν κατά τήν Κυριακήν τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ τοῦ 1996
εἰς τήν μεγάλην αἴθουσαν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Κέντρου
ἐν Περιστερίω Ἀθηνῶν, ὑπό τόν τίτλον:
 
«Η ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ
ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ
ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ»

«Ἕως θανάτου ἀγώνισαι ὑπέρ
τῆς ἀληθείας καί Κύριος ὁ Θεός πολεμήση ὑπέρ σοῦ».
(Σοφ. Σειράχ Δ΄ 28).
 
(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Μαρτίου - Ἀπριλίου 2010 σελ. 149)
 
Γ΄
 
Τό σχίσμα τοῦ Ἰουνίου τοῦ 1995 ὑπό  τῶν 5
πρώην Μητροπολιτῶν κ.κ. Ματθαίου, Χρυσοστόμου,
Γρηγορίου, Θεοδοσίου καί Τίτου

 Ἀσφαλῶς ὁ κ. Ματθαῖος δέν εἶχεν ἐξ ἀρχῆς ὡς σκοπόν του τό σχίσμα. Σκοπός τοῦ κ. Ματθαίου καί τοῦ κ. Χρυσοστόμου μετά τῶν λεγομένων ζηλωτῶν ἁγιορειτῶν καί λοιπῶν ἦτο νά ἡγηθῆ ὁ κ. Ματθαῖος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί νά γίνη αὐτός ὁ ρυθμιστής Της. Τίνι τρόπω;

 Πρῶτον: Μέ τό νά ἐμποδίση καί νά ματαιώση τήν ἐπισκοποίησιν Θεολόγων Κληρι­κῶν ἤ καί γενικῶς νά μή γίνουν χειροτονίαι Ἐπισκόπων.

 Δεύτερον: Μέ τό νά γίνη κύριος τῶν δύο μεγάλων Συνοδικῶν - Σταυροπηγιακῶν Ἱερῶν Μονῶν, ἐκδιώκων ἐξ αὐτῶν τόν Μακαριώτατον ἀρχιεπίσκοπον καί ἀνατρέπων αὐτόν ἐκ τοῦ θρόνου τῶν Ἀθηνῶν(*).

 Τρίτον: Μέ τό νά περιέλθη ὁ θρόνος τῶν Ἀθηνῶν εἰς τόν ἴδιον.

Κατόπιν τούτων θά καθίστατο Μονοκράτωρ καί ὡς «χειροθετημένος» ἦτο εὔκολον νά ἀναγνωρισθῆ καί ἐπισήμως ὡς «ἀρχιεπίσκοπος» καί ὡς «Ἐκκλησία». Ἔλλειπεν ὅμως ἡ ἀφορμή διά νά διαβάλη τούς ἀδιαβλήτους ὑποψηφίους διά τό ἀρχιερατικόν ἀξίωμα κληρικούς, διό συνέπλασεν τά περί δῆθεν «εἰκονομαχίας»!

 Προσοχή! ἡ ὅλη ἔρις διά τάς συγκεκριμένας ἱεράς εἰκόνας ξεκίνησε ἀπό τό περιβάλλον τοῦ κ. Ματθαίου, διότι παραδοσιακάς ἱεράς εἰκόνας, τάς παρεχάρασσον ἤ τάς ἐβλασφήμουν. Π.χ. τήν συμβολικήν Θεοφάνειαν τῆς Ἁγίας Τριάδος εἰς τήν Φιλο­ξενίαν τοῦ ἀβραάμ ἐχαρακτήριζον μέ χυδαίας φράσεις καθώς καί ὡς «Ἑβραϊκήν»! Ἐπειδή δέ ἡ θεοφάνεια αὕτη ἀνήκει εἰς τήν Π.Δ. κατήργουν καί τήν Π.Δ. ὡς δῆθεν ἀφορῶσαν τούς ἑβραίους καί ὄχι τήν Ἐκκλησίαν! Τήν δέ ὀρθόδοξον Εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως, τήν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία ἀπό τούς πρώτους αἰῶνας ἐδέχθη καί ἐβίωσεν, μετωνομάζουν «εἰς Ἅδου Κάθοδον», ἐθεώρουν τήν ἐπιγραφήν «ἀνάστασις» ἤ «ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ» ἤ «ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ ἀνάστασις» ὡς αἱρετικήν καί χαρακτηρίζουν ὡς «Ἑβραίους» καί «αἱρετικούς» ὅσους τάς δέχονται, ὅπως ἀκριβῶς τάς ἐδέχθη ἡ μακραίων παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας. Ἐβλασφήμουν μέ τάς πιό φρικτάς βλασφημίας, τόσον τήν συμβολικήν ἀποκάλυψιν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ εἰς τόν ἀβραάμ, ὅσον καί τήν δογματικήν εἰκόνα τῆς ἀναστάσεως περιπίπτοντες εἰς τόν καθαρά δυτικόν ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΝ, ὁ ὁποῖος καταργεῖ τά μυστήρια (τάς μυστικάς ἀληθείας - δογματικάς ἀληθείας) καί τά ἐξανθρωποποιεῖ καί τά θέτει κάτω ἀπό τόν ἀνθρώπινον λόγον. Διά τοῦτο δέχονται ὅτι «Εἰκών τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι ἡ τῶν τριῶν προσώπων» καί εἰκών τῆς ἀναστάσεως εἶναι ἡ «ἐκ τάφου ἔγερσις». Καί εἶναι βεβαίως γεγονός, ὅτι καί αἱ δύο αὗται εἰκόνες ἔγιναν ἀποδεκταί ὑπό εὐαρίθμων Γ.Ο.Χ., καί παρ' ὅλον ὅτι εἰσῆλθον ἐκ τοῦ Παπισμοῦ, μέσω τοῦ Ἁγίου Ὄρους, παρέμεινον ὡς δῆθεν ὀρθόδοξοι! Ὅμως τό νά βλασφημοῦν τήν εἰκόνα τῆς Φιλοξενίας τοῦ Ἀβραάμ, εἰς τήν ὁποίαν ἡ Ἐκκλησία εἶδε τήν συμβολικήν ἀποκάλυψιν τοῦ Τριαδικοῦ τῆς Θεότητος, νά ἀποκαλοῦν δέ καί τήν εἰκόνα «τῶν τριῶν προσώπων» ὅτι «αὐτή εἶναι ἡ ἁγία Τριάδα καί ὄχι ἡ ἄλλη πού εἶναι γιά τούς ἑβραίους», αὐτό ὄχι μόνον ὀρθόδοξον δέν εἶναι, ἀλλά καί εἰδωλολατρεία δύναται νά χαρακτηρισθῆ.

 Παρ' ὅλα αὐτά ὁ Ματθαῖος Μακρῆς δέν κατώρθωσε νά ἐφαρμόση ἐπιτυχῶς τά σχέδιά του παρά τάς ἀπεγνωσμένας προσπαθείας του καί παρά τό γεγονός ὅτι ἐκινητοποιήθησαν ἐν προκειμένω Εὐθύμιοι, Ἁλεξόπουλοι, Ἁγιορεῖται, Γορτυνιανοί, Μαγδαληνές, Δήμαρχοι, Εἰσαγγελεῖς, Δικαστήρια κ.λπ.! Ὅλοι προσέκρουσαν εἰς τόν τόν τότε Μακαριώτατον ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἀνδρέαν, τούς Μητροπολίτας Πειραιῶς κ. Νικόλαον καί Ἁργολίδος κ. Παχώμιον καί τόν ἀρχιγραμματέα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἀλλά καί γενικώτερον εἰς τό σῶμα τῶν Θεολόγων(*), τῶν Μοναχῶν καί Μοναζουσῶν καί τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος.

 Ἀφοῦ δέν «πέρασε» ἡ πλάνη περί «εἰκονομαχίας», παρά τάς ἐπιμόνους ὑποδείξεις του: «μόνον εἰκονομαχία νά λέτε», ἀφοῦ ἀπεκαλύφθησαν τά σχέδιά του καί ὁ μηχανισμός του, ἀφοῦ δέν «πέρασε» ἡ βλασφημία του περί «χειρο­θεσίας», ἀφοῦ δέν «πέρασαν» οἱ «ἀφορισμοί» καί τά πραξικοπήματά του, ἀφοῦ δέν ἔγινε κύριος τῶν Ἱερῶν Μονῶν, τότε ἀπεφάσισεν νά κηρύξη τήν ΣΧΙΣΜΑΤΟ­ΑΙΡΕΣΙΝ ΤΟΥ! Μέσα εἰς τήν ὁποίαν θάπτεται ὁ ἴδιος καί ἡ ὁμάδα του.

 Ἡ φύσις τοῦ σχίσματος τῶν 5

 Ὅπως τό σχίσμα τοῦ 1937, τό ὁποῖον προεκάλεσεν ὁ πρώην Φλωρίνης μέ τό περί «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία» νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος τοῦ 1924, εἶχεν λόγους Δογματικούς – Ἐκκλησιολογικούς, ἔτσι καί τό σχίσμα τῶν 5 ἐπισκόπων ἔχει ὁμοίως Δογματικούς - Ἐκκλησιολογικούς λόγους.

 Ἐν προκειμένω αἱ ἀπ' ἀρχῆς προσπάθειαι περί μεταλλάξεως τῆς Συγχωρη­τικῆς εὐχῆς εἰς χειροθεσίαν ὁμοφρόνων του, ἔχουν εὐθέως Ἐκκλησιολογικόν - Ὁμολογιακόν - Δογματικόν χαρακτῆρα. Ἡ ἄρνησίς του νά καταδικάση τάς περί «χειροθεσίας» βλασφημίας τῆς «ἐγκυκλίου», τήν ὁποίαν ἔγραψεν καί ὑπέγραψεν διά λογαριασμόν τοῦ Ματθαίου Μακρῆ καί τῶν λοιπῶν, ὁ ἱερομόναχος Εὐθύ­μιος Ἐπιφανίου τοῦ Κυπρίου (ἀπό 11.10.1991), αἱ δηλώσεις του καί ἐνώπιον τῆς Συνόδου (Ὀκτώβριος 1993), ὅτι «δέν τόν ἐκφράζει ἡ ἀπόφανσις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ 1982» (Β΄ Πράξις Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας 19.8.1982)(*), διότι «αὐτήν τήν ἔγραψε ὁ Γκουτζίδης» καί εἶναι «φρόνημα καί ἀπόφανσις τοῦ ἰδίου». Ἐπίσης αἱ ἀπ' ἀρχῆς (Σεπτέμβριος τοῦ 1971) προηγηθεῖσαι δηλώσεις του, νά μήν ἀντιδρῶμεν εἰς τάς περί χειροθεσίας προπαγάνδας διότι «τώρα τόν ἀναγνωρίζουν ὅλοι» καί «ἔχει ψηλά τό κεφάλι», ὅλα αὐτά εἶναι οἱ φοβεροί δογματικοί - ἐκκλησιολογικοί λόγοι καί πραγματικαί αἰτίαι τοῦ σχίσματός του.

 Ἐπειδή δέ, παρά τάς περί «εἰκονομαχίας» συκοφαντίας του κ.λ.π., δέν κα­τώρθωσε νά περιέλθη εἰς τάς χεῖρας του ἡ πλοήγησις τοῦ σκάφους τῆς Ἐκκλησίας, καί μή ἔχων ἄλλην ἐπιλογήν, κατέληξεν νά ἐπιφέρη βαρύτατον πλῆγμα εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας προκάλεσεν τήν δεινήν σχισματοαίρεσίν του!

Αἱ περί «ἐκπτώσεων», «ἀργιῶν», «καθαιρέσεων» κ.λ.π.
ἀποφάσεις τῶν 5 σχισματικῶν Ἀρχιερέων

 Αἱ ἐνέργειαι τῶν σχισματικῶν γενικῶς εἶναι ἄκυροι, ἀλλά καί τῶν μή σχισματικῶν, ὅταν εἶναι ἀντικανονικαί, φατριαστικαί, δόλιοι κ.λπ. ὄχι μόνον εἶναι ἄκυροι, ἀλλά καί ἐπιφέρουν τήν ποινήν τῆς καθαιρέσεως εἰς τούς ἰδίους. Ἐν προκειμένω οἱ 5 Ἀρχιερεῖς ἔλαβον κάποιας ἀποφάσεις κατά τοῦ Ἀρχιεπισκό­που καί τῶν λοιπῶν ἀρχιερέων, πλήν ὅμως αὗται, ἐνῶ, ὡς παράνομοι καί ἀντικανονικοί, εἶναι παντελῶς ἄκυροι καί ἀνυπόστατοι δι' ἐκείνους πρός τούς ὁποίους ἀπευθύνονται, ὅμως δι' ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον αὐτάς τάς ἀποφά­σεις, ἰσχύουν αἱ φοβεραί Κανονικαί συνέπειαι διά τά πραγματικά ἀδικήματα τῆς συνωμοσίας, φατρίας καί τυρείας καί ἐν τέλει προδοσίας κατά τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ 5 ἐν τῆ ἀφελεία των ἤ ἐν τῶ σκότει τῆς μισαλλοδοξίας των καί πάντως τῆς προδοσίας, ἐνόμισαν, ὅτι κάτι θά ἐπιτύχουν μέ τάς ἀντικανονικάς - Ληστρικάς «ἀποφάσεις» των, ἐνῶ εἰς τήν οὐσίαν αὐταί αἱ ἀποφάσεις των ἐστράφησαν ἐναντίον των πολλαπλῶς.

 Ὡστόσον, ἐάν ἦσαν ἁπλῶς ἄκυροι καί ἀνυπόστατοι, ἦτο ἁπλοῦν τό πρᾶγμα, τώρα ὅμως συμβαίνει κάτι περισσότερον, διότι ἐν προκειμένω ὕβρισαν, ἐσυκο­φάντησαν διά νά καλύψουν τήν προσχεδιασμένην προδοσίαν των καί ἔλαβον ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἐνῶ δέν ἅπτονται ἐκείνων διά τούς ὁποίους τάς ἔλαβον, ὅμως διά τούς ἰδίους εἶναι ἀποκαλυπτικαί καί τούς καταδικάζουν εἰς καθαίρεσιν καί ἀφορισμόν.

 Τό μαχαῖρι, μέ τό ὁποῖον ἠθέλησαν νά «σφάξουν» τούς Κανονικούς ἀρχιε­ρεῖς, μέ τό ἴδιο μαχαῖρι θά τούς «σφάξη» ἡ Ἐκκλησία ἤ μᾶλλον μέ τό ἴδιο μαχαῖρι ἔχουν αὐτοκτονήσει ἀποκοπέντες τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἐκπε­σόντες τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας καί πλέον ὁμοιάζουν μέ φονεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐνῶ ἀπεφάσισαν νά φονεύσουν ἀθώους διά νά τούς ληστέψουν, ὅμως τά «μαχαίρια» των δέν ἔκοπτον καί τά «πιστόλια» των δέν ἐκτύπησαν, μέ ἀποτέλεσμα οἱ ἐπίδοξοι «δολοφόνοι» καί «κληρονόμοι» νά συλληφθοῦν καί νά ἀπειλοῦνται ὡς ἐπικίνδυνοι δι' «ἀνθρωποκτονίαν» καί «ληστείαν» ἐκ προθέσεως. Ἔτσι ὁμοιά­ζουν αἱ ἀποφάσεις τῶν 5 ἀρχιερέων. Οἱ ἄνθρωποι ἐν τῆ ἀγνοία των, ἀλλά κυρίως ἐν τῆ σκοπιμότητί των δέν ἐλέγχουν, οὔτε τί λέγουν, οὔτε τί «ἀποφασίζουν», οὔτε τί πράττουν, μέ ἀποτέλεσμα αἱ ἴδιαι αἱ ἀποφάσεις των νά τούς καταδικάζουν εἰς τήν ἐσχάτην τῶν ποινῶν, ἤτοι τῆς καθαιρέσεως καί τοῦ ἀναθεματισμοῦ(*). Αὐτοκτόνησαν πνευματικῶς οἱ πέντε μέ τήν πρόκλησιν τῆς Σχισματοαιρέσεώς των, προηγουμένως καί μέ τάς βλασφημίας των περί «χειροθεσίας», τά σκάνδαλα, τάς συκοφαντίας, τό μῖσος κ.λπ. Οἱαδήποτε πλέον πρᾶξις τῆς Ἐκκλησίας κατά τῶν 5 θά ἔχη ἁπλῶς διαπιστωτικόν χαρακτῆρα καί θά ἀποσκοπῆ εἰς ποιμαντικούς λόγους(**).

 Εἰδικῶς αἱ ὑπ' ἀριθμ. 95/10.5.1995, 4/7.6.1995 καί 10/25.6.1995 ἀποφάσεις τῶν 5 σχισματοαιρετικῶν πρ. ἐπισκόπων δέν ἔχουν ἀπολύτως κανέν κῦρος, διότι αὐτοί οἱ ὁποῖοι τάς ἔλαβον, δέν ἦσαν οὔτε Σύνοδος, οὔτε Δικαστήριον, ἀλλά πέντε πραξικοπηματίαι, πέντε ἀνταρσίαι, πέντε καταπατηταί τῆς Κανονικῆς τάξεως καί πέντε Σχισματοαιρετικοί! ὡς ἐκ τούτου δέν νομιμοποιοῦνται αἱ πράξεις τῶν καί οὐδέν πραγματικόν ἔργον παράγουν, ἀλλ' εἶναι ἄκυροι καί ἀνυπόστατοι. Ἐπλανήθησαν ἴσως οἱ ἄνθρωποι ἀπό τήν πρός καιρόν πλειοψηφίαν των καί σκοτισθέντες λαμβάνουν «ἀποφάσεις», διά τῶν ὁποίων αὐτοκαταδικάζονται. Καί διά τόν κόσμον τοῦτον ἡ παράνομος πλειοψηφία δέν παράγει οὐδέν νόμιμον ἔργον, ἀλλά περισσότερον διά τήν Ἐκκλησίαν, ἡ ἐν τῆ ἀντικανο­νικότητι ἤ ἐν τῆ φατρεία καί τυρεία καί συνομωσία πλειοψηφία πολλαπλα­σιάζει τό ἔγκλημα. Καί ἄν ἀκόμη ἦσαν 555 οἱ πραξικοπηματίαι, τό πραξικό­πημά των θά ἦτο 555 φοράς χειρότερον καί δέν θά ἐνομιμοποιεῖτο.

  Ὅσον περισσότεροι εἶναι οἱ φατριάζοντες καί παρανομοῦντες τόσον περισσότερον καταδικάζονται ἐνῶ, ἐπαναλαμβάνομεν, οὐδέν νόμιμον ἔργον - ἀποτέλεσμα παράγουν. Εἴτε «ἀπεφάσισαν ἀργίαν», εἴτε «ἔκπτωσιν», εἴτε «καθαίρεσιν», ταῦτα πάντα εἶναι ἄκυρα καί εἶναι σάν νά μή ἔγιναν διά τόν κανονικόν ἀρχιεπίσκοπον καί τήν Κανονικήν ἱεράν Σύνοδον, ἐνῶ διά τούς ἰδίους ἐγείρονται σκληροί οἱ θεῖοι καί ἱεροί Κανόνες περί συνομωσίας, φατρίας καί τυρείας, καί ὄχι μόνον(17).

 Διά τόν λόγον αὐτόν ἡ ἱερά Σύνοδος δέν ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν της τάς τοιαύτας ἀποφάσεις, ἀλλ' ἐνέσκυψεν μετά πολλῆς συνέσεως καί προσοχῆς καί ἀγωνίας εἰς τό τραῦμα πού προεκάλεσε τό σχίσμα τῶν 5 καί ἀδιαφοροῦσα ἄχρι καιροῦ διά τάς ἀποφάσεις των, καταβάλλει κάθε προσπάθειαν, μήπως ἔστω καί μετά τό ναυάγιον τῶν 5, τείνει κάποιος χεῖρα καί ζητήσει τήν σωτηρίαν του. Θά ἔδει νά ἦτο ἄμεσος ἡ Κανονική ἀντιμετώπισίς των καί ἐπιβολή τῶν ποινῶν, τάς ὁποίας προβλέπει καί ἐπιβάλλει τό Κανονικόν ἐκκλησιαστικόν Δίκαιον, ὅμως πρός καιρόν ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐποίησεν τήν ἐσχάτην οἰκονομίαν, δηλαδή ἐμακροθύμησεν καί εἰς τάς ἀφρόνους ἐνεργείας τῶν 5 ἀπήντησεν μέ ἀγάπην καί ἐκκλησιαστικήν συνέπειαν ἡ ὁποία πρέπει νά διακρίνη τούς ἐπισκόπους καί ὡς ἄτομα καί ὡς ἱεράν Σύνοδον. Ἐκάλεσε τούς 5 διά Κανονικῆς προσκλήσεως νά προσέλθουν εἰς τήν ἱεράν Σύνοδον διά νά ἀντιμετωπισθῆ τό σχίσμα καί θεραπευθῆ τοῦτο ἐν τῆ γενέσει του.

(Συνεχίζεται)

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

  (*) Σημ. σημερινή. Τόν ἀνέτρεψεν τό 2003 καί ἥρπασεν τόν θρόνον ὁ ἀπό τό 1995 ἐντεταλμένος ἐγκάθετος τοῦ Ματθαίου Μακρῆ, ἤτοι, ὁ κ. Νικόλαος Μεσσιακάρης!...

 (*) Καίτοι ὅλοι δέν ἦσαν εἰλικρινεῖς ἀλλ' ἔκρυβον σατανικάς ὑστεροβουλίας, αἱ ὁποῖαι δέν καθυστέρησαν καί πολύ νά ἐκδηλωθοῦν μετά τό 1999, 2002, 2003... καί τέλος ἡ μεγάλη ἔκρηξις ἡ ὁποία ἤνοιξεν ἀπύθμενον φοβερόν κρατῆρα καί τούς ἔθαψεν ὡς νεκρά σώματα, τήν 28ην Νοεμβρίου 2007!!!

 (*) Κατ' αὐτήν ἀπελογήθη ὁ μηνυθείς ὑπό τῶν δύο θεολόγων (Ἐλευθερίου καί Μηνᾶ), ἐπίσκοπος Κιτίου Ἐπιφάνιος καί ἐν τέλει ὁμοφώνως ἀπεφάνθη ἡ Ἱερά Σύνοδος ὅτι ὄντως δέν ἔλαβεν χώραν οὐδεμία χειροθεσία καί οὕτω ἐγένετο δεκτός καί ὁ Κιτίου Ἐπιφάνιος.

 (*) Ἀπολύτως τά ἴδια σχέδια τοῦ Ματθαίου ἀνέλαβον καί συνέχισαν οἱ Νικολαΐται!...

 (**) Ὅτε ἐξεφωνεῖτο αὕτη ἡ ὁμιλία (Κυριακή τῆς ὀρθοδοξίας 1996) ἅπαντες ἐπιστεύομεν ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος θά ἐπιλαμβάνετο τοῦ κινήματος τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, ἀλλά διεψεύσθημεν, διότι τό ὅλον θέμα προσέκρουσεν εἰς τούς ὡς ἐγκαθέτους τοῦ Ματθαίου δρῶντας ἐν Συνόδω καί παρασκηνίοις, ἤτοι, τούς τότε Πειραιῶς Νικόλαον καί Ἀργολίδος Παχώμιον!...

 (17) Περισσότερα δύναται νά εὕρη τις εἰς τόν Τόμον τοῦ Κ.Γ.Ο. 1995, ὅπου ἐκτίθεται εἰδική Κανονική μελέτη.


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011