ΤΕΥΧΟΣ 193
Μάιος -Ἰούνιος -Ἰούλιος 2010
ΕΠΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΟΝ

«ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΩ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΑΥΤΟΝ...»(*)

 Ἡ πιό μεγάλη ὥρα! Ἡ πιό ἱερή στιγμή! Ἡ σοβαρότερη πράξη τῆς ζωῆς μας! Τότε πού ἀκοῦμε ἀπό τό στόμα τοῦ ἱερέως τοῦ Θεοῦ τά συγκλονιστικά λόγια «Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ εἰς ἄφεσίν σου ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον», καί δεχόμαστε στό πήλινο στόμα μας «τόν ἄρτον τῆς ζωῆς, τό οὐράνιον μάννα» καί δέν εἴμαστε πλέον φθαρτοί καί θνητοί ἄνθρωποι, ἀλλά ἔχουμε τή χάρη τῆς ἀφθαρσίας καί τήν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως καί συμμετοχῆς μας στήν αἰώνια χαρά καί ἄφθαρτη δόξα τῆς οὐρανίου Βασιλείας.

Ὅλα αὐτά συμβαίνουν ὅταν κατάλληλα προετοιμασμένοι προσέλθουμε στό Ποτή­ριον τῆς Ζωῆς. Γιατί, ἄν δέν εἴμαστε σέ ἀνάλογη κατάσταση, ἄν δέν εἶναι ἕτοιμη ἡ ψυχή μας νά δεχθεῖ τή μεγάλη ἐπίσκεψη, τότε ὑπάρχει κίνδυνος, κίνδυνος σοβαρός, νά μή γίνει ἡ θεία Μετάληψη «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον», ἀλλά «εἰς κρῖμα καί εἰς κατάκριμα». Γι' αὐτό καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συμβουλεύει: «Δοκιμαζέτω ἄν­θρωπος ἑαυτόν, καί οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καί ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω». Νά ἐξετάζει ὁ κάθε ἄνθρωπος μέ προσοχή τόν ἑαυτό του, νά μελετᾶ σέ ποιά κατάσταση πνευματική βρίσκεται. Καί ἀφοῦ κάμει αὐτή τήν ἐξέταση, τότε νά προσέρχεται καί νά τρώγει ἀπό τόν καθαγιασμένο Ἄρτο τῆς θείας Εὐχαριστίας καί νά πίνει ἀπό τό ἅγιο Ποτήριο. «Ὁ γάρ ἐσθίων καί πίνων ἀναξίωςκρῖμα ἑαυτῶ ἐσθίει καί πίνει». Ἐκεῖνος πού μεταλαμβάνει τά Τίμια Δῶρα ἀνάξια, τρώγει καί πίνει κατάκριμα καί καταδίκη στόν ἑαυτό του, ἐπειδή δέν κάνει διάκριση τοῦ σώματος καί αἴματος τοῦ Κυρίου, ἀλλά τά μεταλαμβάνει σάν νά ἦταν συνήθεις τροφές.

Ἐπειδή δέ ἀνάξια καί χωρίς προηγούμενη δοκιμασία τοῦ ἑαυτοῦ σας τρώγετε καί πίνετε τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Κυρίου, γι' αὐτό ὑπάρχουν μεταξύ σας πολλοί ἀσθενεῖς καί ἄρρωστοι καί πέθαναν ἀρκετοί (Α΄ Κορ. ια΄ 28-30).

 Ὁ λόγος αὐτός τοῦ θεοπνεύστου ἀποστόλου εἶναι προτρεπτικός καί ἀπειλητικός. Προτρέπει στό ὀρθό καί ἀπειλεῖ ὅτι ἄν δέν γίνει αὐτό, τότε οἱ συνέπειες μπορεῖ νά εἶναι φοβερές ἀσθένειες καί θάνατος γιά ὅσους προσέρχονται ἀναξίως. Ὁ Μυστικός Δεῖπνος, ἡ Ἁγία Τράπεζα τῆς Ἐκκλησίας μας, πού γίνεται αἰτία πολλῶν καί αἰωνίων ἀγαθῶν γιά τούς ἀξίως προσερχομένους, γίνεται καταδίκη, καταστροφή γιά ὅσους πλησιάζουν ἀνέτοιμοι. Ὄχι γιατί ἀλλάζει ἡ φύση της, ἀλλά διότι εἶναι διαφορετική ἡ διάθεση καί ἡ κατάσταση ἐκείνου πού πλησιάζει.

 Νά μή σταθοῦμε λοιπόν μέ ἐπιπολαιότητα καί προχειρότητα ἐνώπιον τοῦ ἁγίου Ποτηρίου, χωρίς νά ἐξετάζουμε καί χωρίς νά καταλαβαίνουμε ὅπως πρέπει τό μέγεθος τῶν προκειμένων Δώρων. Νά μήν προχωροῦμε «μή ἐννοοῦντες, ὅτι σῶμά ἐστι δεσποτι­κόν. σῶμα φρίκης γέμον». Σῶμα Χριστοῦ, Αἷμα Χριστοῦ, φρικτά μυστήρια! Νά σταθοῦμε μέ σοβαρότητα, μέ συγκλονισμό ψυχῆς καί ὑπευθυνότητα, μέ γνώση τοῦ μεγαλείου τοῦ Μυστηρίου.

 Θέλεις νά κοινωνήσεις, χριστιανέ; Μεγάλο καί ἅγιο καί θεάρεστο εἶναι αὐτό πού ἐπιθυμεῖς. Καί γι' αὐτό μέ ἅγιο καί θεάρεστο τρόπο πρέπει νά προσέλθεις. Σκέψου πρίν τό κάμεις: Εἶμαι ἄξιος; Εἶμαι ἕτοιμος νά δεχθῶ τό θεῖο Δῶρο; «Σύ σαυτοῦ γίνου κριτής καί τῶν βεβιωμένων ἀκριβής δικαστής. Ἐρεύνα τό συνειδός καί τότε δέχου τό δῶρον», συμβουλεύει ἕνας ἱερός ἑρμηνευτής. Γίνε κριτής τοῦ ἑαυτοῦ σου. Γίνε δικαστής ἀκριβής τῶν πράξεων τῆς ζωῆς σου. ἐρεύνησε τή συνείδησή σου, ἄκουσε τή φωνή της. Καί ἄν ἡ συνείδησή σου δίνει μαρτυρία ἀγαθή, τότε νά δεχθεῖς τό δῶρο. Διαφορετικά δέν πρέπει νά τολμήσεις, διότι κατάκριμα καί καταδίκη θά κοινωνήσεις.

«Δοκιμαζέτω ἄθνρωπος ἑαυτόν». Αὐτοεξέταση ἀπαιτεῖται, αὐτοκριτική. Ποσα ἁμαρτάνουμε καθημερινά οἱ ἀδύναμοι καί ἀτελεῖς ἄνθρωποι! Πόσες πράξεις ἀπρεπεῖς, πόσες κακίες καί ἀντιπάθειες στήν ψυχή μας καί ἔλλειψη συγχωρητικότητος γιά τούς ἀδελφούς πού μᾶς ἔφταιξαν! Πόσοι λόγοι ἁμαρτωλοί, πικροί καί ἄστοχοι στό στόμα μας, πόσες ἐπιθυμίες ἄθλιες κυριαρχοῦν στήν καρδιά μας, πόσες σκέψεις ἐφάμαρτες μολύνουν συχνά τό νοῦ!

 Νά τά σκεφθοῦμε ὅλα αὐτά καί νά κατανυγεῖ ἡ ψυχή μας. Νά ταπεινωθεῖ καί νά αἰσθανθεῖ τό βάρος τῆς ἐνοχῆς της καί βαθιά νά μετανοήσει. Καί νά εὐχαριστήσουμε τόν ἅγιο Θεό, πού ἐκτός ἀπό τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαρι­στίας παρέδωσε στήν Ἐκκλησία του καί τό Μυστήριο τῆς Ἱερᾶς ἐξομολογή­σεως, ὅπου ἐνώπιον τοῦ Πνευματικοῦ καταθέτουμε τά βάρη τῆς ψυχῆς μας μέ εἰλικρινή μετάνοια καί παίρνουμε ἄφεση. Καί τότε, μέ τήν εὐχή τοῦ Πνευματι­κοῦ, θά προσερχόμαστε στό Ἅγιο Ποτήριο, ὅταν ἐκεῖνος κρίνει καί ὅσο συχνά ἐκεῖνος κρίνει, γιά νά κοινωνοῦμε ἀκατακρίτως τά θεῖα Μυστήρια καί νά παίρνουμε δύναμη καί ζωή, χαρά καί λύτρωση καί σωτηρία.

Τό Πέτρειο Δόγμα της παπικης
μυθοπλασίας(*)

 Α΄

 Σέ σχόλιό μας στό πρῶτο τεῦχος αὐτοῦ τοῦ ἔτους (1992/1.1.2010 σελ. 13) ἀναφερ­θήκαμε στήν ἐπιστολή πού ὁ πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄ ἀπηύθυνε πρός τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη μέ τήν εὐκαιρία τῆς θρονικῆς ἑορτῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στίς 30 Νοεμβρίου 2009.

Στήν ἐπιστολή του αὐτή ὁ πάπας ἀναφέρεται κυρίως στόν διεξαγόμενο θεολογικό διάλογο μεταξύ Ὀρθοδοξίας καί Ρωμαιοκαθολικισμοῦ, θέμα τοῦ ὁποίου εἶναι «ὁ ρόλος τοῦ Ἐπισκόπου τῆς Ρώμης στήν Κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν πρώτη Χιλιετία». Ὅπως σημειώσαμε καί στό σχόλιό μας ἐκεῖνο, ὁ πάπας ἀναγνωρίζει τή δυσκολία πού παρουσιάζει τό ζήτημα αὐτό τοῦ διαλόγου καί συμπεραίνει ὅτι θά ἀπαιτηθεῖ ὑπομονή καί χρόνος ἀρκετός γιά τή λύση του.

 Κατά τρόπο ἀπρόσμενο καί ἀψυχολόγητο ὅμως προκειμένου γιά ἑορταστική ἐπιστολή, παρεισάγει στό κείμενό του μιά παράγραφο ἀναφερόμενη στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο κατανοεῖται τό λεγόμενο «πρωτεῖο» του στή Δύση καί προφανῶς θά ἐπιθυμοῦσε νά γίνει δεκτό καί ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Γράφει: «Ἡ Καθολική Ἐκκλησία κατανοεῖ τό Πέτρειο Δόγμα ὡς ἕνα δῶρο τοῦ Θεοῦ στήν Ἐκκλησία του. Ἡ διακονία αὐτή δέν θά πρέπει νά ἑρμηνεύεται στό πλαίσιο τῆς δύναμης, ἀλλά μέσα στήν Ἐκκλησιολογία τῆς Κοινωνίας, σάν μιά διακονία γιά τήν ἑνότητα ἐν ἀληθεία καί φιλανθρωπία».

Οὐσιαστικά δηλαδή ὑποδεικνύει μιά ἑρμηνεία τοῦ πρωτείου πού διεκδικεῖ, τέτοια πού νά ἐξαπατᾶ τόν Ὀρθόδοξο πιστό, γιά τόν ὁποῖο ὁποιαδήποτε ἔννοια πρωτείου ἐξουσίας εἶναι ἀδιανόητη καί ἀπαράδεκτη, ὡς καταστροφική τοῦ πνεύματος τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ταπεινῆς διακονίας μέσα στήν Ἐκκλησία.

Τί εἶναι ὅμως αὐτό τό, ὅπως τό ὀνομάζει ὁ πάπας, «Πέτρειο Δόγμα» καί τί νόημα ἔχουν οἱ προτάσεις του γιά τόν τρόπο ἑρμηνείας αὐτοῦ τοῦ παράδοξου καί καινοφανοῦς «δόγματος» ὡς διακονίας γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας;

 1. Τό Πέτρειο Δόγμα

 Πέτρειο Δόγμα ὀνομάζει ὁ πάπας καί γενικότερα ἡ παπική θεολογία μιά παράδοξη ἀντίληψη πού ἔχει δυναστικά ἐπιβληθεῖ ἐκεῖ γιά τή θέση τοῦ ἑκάστοτε ἐπισκόπου Ρώμης στήν Ἐκκλησία.

 Σύμφωνα μέ τήν ἀντίληψη αὐτή ὁ ἀπόστολος Πέτρος δέν ἦταν ἁπλῶς ἕνας ἀπό τούς 12 ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ μας ἀλλά ἦταν ἐπικεφαλῆς τῶν ἄλλων ἀποστόλων, ἀρχηγός καί ἐξουσιαστής ὅλων τους. Κατά συνέπειαν, λένε, ἦταν καί ἀρχηγός ὅλης τῆς Ἐκκλησίας. Στή συνέχεια κάνουν ἕνα ἀκόμη πιό αὐθαίρετο βῆμα. ὁ ἀπόστολος Πέτρος, ὑποστηρίζουν, στό τέλος τῆς ζωῆς του πῆγε (ἤ ὁδηγήθηκε) στή Ρώμη καί μαρτύρησε ἐκεῖ. Στό διάστημα τῆς παραμονῆς του στή Ρώμη διετέλεσε, λένε οἱ παπικοί, πρῶτος ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης. Καί ἔπειτα; Ἔπειτα πεθαίνοντας στή Ρώμη ἄφησε σάν μέ διαθήκη τό ἀξίωμα τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας στούς ἐπισκόπους τῆς Ρώμης! Τό ἄφησε ὡς κληρονομιά σ' αὐτούς. Ἔτσι, κατά τήν παπική θεολογία, ὁ ἑκάστοτε ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης λαμβάνει κληρονομικῶς αὐτό τό δικαίωμα, νά εἶναι δηλαδή ἀρχηγός καί κεφαλή ὅλης τῆς Ἐκκλησίας.

 Μάλιστα, στό ἀποκορύφωμα αὐτῆς τῆς ἀντιλήψεως, ἡ παπική θεολογία ὁδήγησε τή διδασκαλία της περί τοῦ παπικοῦ θεσμοῦ σέ ἀπίστευτες ἀκρότητες, σέ σημεῖο ὥστε νά διατείνεται πώς ὁ πάπας συγκεντρώνει στό ἀξίωμά του ὅλη τήν Ἐκκλησία καί ὅτι στίς δογματικές ἀποφάσεις του, ὅταν διακηρύττει κάτι ἐπισήμως (ex cathedra = ἀπό καθέδρας) εἶναι ἀλάθητος.

Αὐτός εἶναι ὁ συλλογισμός τῶν παπικῶν. Καί μέ βάση αὐτόν τόν αὐθαίρετο συλ­λογισμό ὁ πάπας διεκδικεῖ γιά τόν ἑαυτό του ἀπόλυτη ἐξουσία πάνω στήν Ἐκκλησία, πάνω στήν παγκόσμια Ἐκκλησία. Καί μέ τήν ἴδια βάση ἔγραψε καί ὁ σημερινός πάπας τά λόγια πού ἀναφέραμε, στήν ἐπιστολή του πρός τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη.

Μετά ἀπό ὅλα αὐτά δικαίως θά διερωτᾶται ὁ κάθε ἀναγνώστης μας: Μά εἶναι δυ­νατόν; Εἶναι στά καλά τους οἱ ἄνθρωποι; Πῶς μποροῦν νά ὑποστηρίζουν τέτοια ἀλλό­κοτα πράγματα; Ποῦ τά στηρίζουν;

 Δίκαια τά ἐρωτήματα καί σοβαρότατο τό ζήτημα, διότι ἀφορᾶ τήν οὐσία τοῦ πολιτεύματος τῆς Ἐκκλησίας: Ἡ Ἐκκλησία ἔχει κεφαλή της τόν Χριστό, διοικεῖται ἀπό τή Σύνοδο τῶν ἐπισκόπων καί εἶναι ἀλάθητη στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν της Συνόδων, ἤ ἔχει κεφαλή της ἕναν ἄνθρωπο, τόν πάπα, ὁ ὁποῖος τήν διοικεῖ δικτατορικά μέ ἀπόλυτη ἐξουσία καί μέ ταυτόχρονη ἀναγνώριση ὅτι εἶναι ἀλάθητος.

 Σέ δύο ἑπόμενα ἄρθρα μας, μέ πολλή συντομία, γιά νά μήν κουράσουμε τούς ἀναγ­νῶστες μας, θά ἐξετάσουμε τά βασικότερα ἐπιχειρήματα τῆς παπικῆς θεολογίας καί θά ὑποδείξουμε μέ σαφήνεια τό ἀδιέξοδο στό ὁποῖο αὐτή ὁδηγεῖται. 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (*) Παρατίθεται εἰς τό τέλος τοῦ παρόντος.

 (*) Συστηματική ἔκθεσις τοῦ θέματος γίνεται εἰς τά βιβλία μας: «ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ» Ἀθῆναι 1984 καί «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑ­ΤΡΙ­ΒΗΣ» τοῦ Δημητριάδος Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη Ἀθῆναι 1985.

 (*) Τό τονίζομεν δι' ἄλλην μίαν φοράν, ὅσον καί ἄν ὡρισμένοι ἐνοχλοῦνται καί ὀργίζονται, ὅτι ὅλων αὐτῶν στόχος ὑπῆρξεν νά προσβάλουν τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, οὕτως ὥστε νά ἐκλείψη ἡ  Ὀρθόδοξος ΟΜΟΛΟΓΙΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ.

 (*) Οὕτω ὠνομάσθησαν ἀπό τό 1924 οἱ ὀρθόδοξοι πιστοί πρός διάκρισιν, διότι καί ὁ Νεοημερολογιτισμός, μετά τό 1924, συνέχιζεν νά διατηρῆ καί προβάλλη διά τόν ἑαυτόν του τόν ὅρον «Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί» καί «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία».

 (*) Προσοχή! Ἐνῶ ὁ ὅρος εἶναι ἀληθής καί ἀποτελεῖ ἱστορικόν γεγονός καί ἀναμφισβήτητον πραγματικότητα, πρέπει νά ὑπογραμμισθῆ ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ἐγκάθετοι δέν ἔβλαψαν τόσον τήν Ἐκκλη­σίαν, ὅσον οἱ γενίτσαροι, τούς ὁποίους αὐτοί διεμόρφωσαν. Ἐν τέλει διά τήν ἐπιτυχίαν τῶν συγκεκριμένων δολίων σχεδίων των, τάς τελευταίας δύο δεκαετίας κατά κόρον ἐχρησιμοποίησαν ἐπιόρκους καί ἄκρως βλασφήμους πρώην Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους μας καί ἤδη ψευδεπισκόπους, ἐνῶ τινες ὑπῆρξαν τοιοῦτοι ἀπό τάς ἀρχάς τῆς δεκαετίας τοῦ 1970!

 (*) Παραλλαγήν τῆς ἀνωτέρω αἱρετικῆς θεωρίας κηρύσσουν καί οἱ σύγχρονοι συντηρητικοί Νεοημερολογῖται, οἱ ὁποῖοι λέγουν, ὅτι «ἀποτειχίζονται» μέν κατά τόν ΙΕ΄ Κανόνα, ἀλλά δέν φεύγουν ἀπό τήν Ἐκκλησία (ἐννοοῦντες Ἐκκλησίαν τόν Νεοημερολογιτισμόν).

 (*) Αὕτη ἡ Ἱερά Σύνοδος διαπρέψασα ἐπί περίπου πεντήκοντα ἔτη, κατεπροδώθη, ὅπως ἡ πρώτη, δυστυχῶς πάλιν ὑπό τοῦ Παποοικουμενιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ, μέσω νέων ἐγκαθέτων καί γενιτσάρων, οἱ ὁποῖοι ἐκμεταλ­λευθέντες ἀναξίους καί προδότας ἐπισκόπους, ἐπεχείρησαν ἀνεπιτυχῶς, νά διακόψουν καί ἐξαλείψουν τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ὥστε διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ νά ἀκυρώσουν καί ἐξαλείψουν καί τήν ἀπό τό 1924 ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟ­ΓΙΑΝ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 (*) Ὅπως ἀπολύτως ἀκριβῶς συνέβη τήν 29.11.2007 εἰς τούς Ἐκκλησιομάχους – Σχισματοαιρετικούς καί βλασφήμους κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Νικολαΐτας.

 (*) Αὐτό ἀκριβῶς τό ὁποῖον δέν ἐπέτυχεν καί ὁ τότε Ἀττικῆς Ματθαῖος τό «ἐπέτυχον» τά ξένα κέντρα (Φλωρινικά καί Νεοημερολογιτικά) διά τῶν ἐγκαθέτων των μέσω καί διά τῆς «σαθρᾶς συμμορίας» τῶν ἐπιόρκων Νικολάου καί Παχωμίου τῆς 29.11.2007!!!

 (*) Οὕτος διεφοροποιήθη καί δέν ὑπέγραψεν καί τήν ἐγκύκλιον 3280/2007, πλήν ὅμως διετήρησεν καί διατηρεῖ κοινωνίαν μετά τῆς συγκεκριμένης «σαθρᾶς συμμορίας»!...

 (**) Οὗτος πιστεύομεν ὅτι δέν ἐμφορεῖται ἀπό προδοτικάς διαθέσεις, ἀλλά ὡς ἐκ χαρακτῆρος ἀδύναμος σύρεται ὀπίσω αὐτῶν ὡς τραγικόν θύμα!

 (*) Τόν κ. Νικόλαον καί ἀπό Ἱερομόναχον κατά τήν φοιτητικήν του περίοδον ἀπό τό 1965.

 (*)  Ἐλήφθη ἐκ τοῦ περιοδικοῦ «Ο ΣΩΤΗΡ» Α.Τ. 2002/1.6.2010.

 (*) Αὐτόθι.

Ζητοῦμεν συγγνώμην ἀπό τούς ἀγαπητούς ἀναγνώστας τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς» τόσον διά τήν Καθυστέρησιν τῆς ἐκδόσεως τοῦ παρόντος τεύχους, ὅσον καί διότι περιεκόπησαν τακτικαί στῆλαι καί ἐπικαιρότητες.

Τό γεγονός ὀφείλετε καί εἰς ἄλλους λόγους, ἀλλά κυρίως εἶς τό ὅτι, ὅπως ὅλοι, καί ἡ «Ὀρθόδοξος Πνοή», ἀντιμετωπίζει τό οἰκονομικόν της Πρόβλημα. Πιστεύομεν πώς, ἄν ἡ «Ο.Π.» εἶναι εὐάρεστος εἰς τόν Κύριόν μας, θά εὐλογήση ὥστε νά ξεπεράση αὐτό τό πρόβλημα καί νά συνεχίση τό πρός τήν Μητέραν Ἐκκλησίαν ἔργον της.


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011