ΤΕΥΧΟΣ 193
Μάιος -Ἰούνιος -Ἰούλιος 2010
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗΝ ΤΗΝ ΜΕ Α.Π. 532/28.11.2009
ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ
ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
(«Ο.Π.» Α.Τ. 192, Μάρτιος - Ἀπρίλιος, 2010 σελ. 103 κ.ἑ.)
ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ
ΑΜΕΣΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΕΚΑΣΤΟΝ
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ

Γράφει ὁ Θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης

 Ἡ πρόσφατος ἀπόφασις τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου (Α.Π. 532/28.11. 2009), ἡ ὁποία ἐδημοσιεύθη εἰς τήν «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΝΟΗΝ» μηνῶν Μαρτίου καί Ἀπριλίου 2010, εἶναι μία ὄντως μεγάλη καί ἱστορική ἀπόφασις, Σταθμός διά τήν πορείαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι δι' αὐτῆς ἀντιμετωπίζονται Ὀρθοδόξως καί Κανονικῶς οὐχί μόνον αἱ τελευταῖαι ἀπαίσιαι καί βδελυκταί ἐκφάνσεις τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὑπό τῶν Νικολαϊτῶν ἀλλά καί οἱ ἀπ' ἀρχῆς διωγμοί καί τά κινήματα προδοσίας κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 Χαρακτηριστικόν εἰς τήν ἐν λόγω ἀπόφασιν τοῦ ἀνωτάτου Συνοδικοῦ Δικα­στηρίου εἶναι ὅτι τοῦτο κατ' ἀρχάς διέκρινεν καί ὑπεγράμμισεν ὅτι ἅπασαι αἱ κατά τῶν Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Λαϊκῶν διώξεις τῶν τελευταίων δύο δεκαετιῶν οὐδέν Κανονικόν - Πραγματικόν ἔργον παρήγαγον, ὡς παντελῶς ἄκυροι διότι οὔτε Κανονική Τάξις ἐλήφθη ὑπ' ὄψιν, ἀλλά καί τά πρόσωπα καί τά ὄργανα, τά ὁποῖα τάς ἀπεφάσισαν, ἦσαν καί παραμένουν ἐκτός Ἐκκλησίας, ἀμετανόητα ὄργανα τῶν ξένων Κέντρων. Ἰδιαιτέρως δέ ἐπεσημάνθη καί ἐτονί­σθη ὅτι ἅπασαι προέκυψαν ἐκ κακῆς σκοπιμότητος, ἡ ὁποία ἐστόχευεν εἰς τήν προσβολήν καί διακοπήν τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς καί τῆς Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας Αὐτῆς.

 Ἐπίσης τό Α.Σ.Δ. ἐπεσήμανεν ὅτι τό κίνημα τοῦτο τῶν Νικολαϊτῶν, ὀργα­νικῶς εἶναι ἀπολύτως συνδεδεμένον, μετά τοῦ ἀπό τό 1920 ἀρξαμένου καί κατόπιν 1923, 1924 καί μέχρι σήμερον Νεοημερολογιτικοῦ - Οἰκουμενιστικοῦ Κινήματος, ἐνῶ ἀποτελεῖ καί πλήρη καί ἀπόλυτον κακήν συνέχειαν καί ἐξέλιξιν τοῦ ἀπό τό 1937 παρομοίου Φλωρινικοῦ, τό ὁποῖον κατ' ἐξοχήν ἐπολέμησεν καί ἐπεβουλεύθη, τάς κατά τά ἔτη 1935 καί 1948 ἐπισκοπικάς χειροτονίας ἤτοι, τήν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, τήν ὁποίαν ΩΜΩΣΕΝ νά προσβάλη καί διακόψη καθ' οἱονδήποτε τρόπον. Τῶν κινημάτων τούτων διάδοχος κατάστασις καί ἐξέλιξις ὑπῆρξεν τό κίνημα τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν πρ. Μητροπολιτῶν (1991-1995), ὅλων δέ αὐτῶν ἀδιάκοπον συνέχειαν καί ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΙΝ ἀπετέ­λεσεν τό ἀπό 1998 ἐπισήμως ἐκδηλωθέν ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑ.Ι.ΤΩΝ, τό ὁποῖον καί κατέληξεν εἰς τό ΒΔΕΛΥΓΜΑ, τῆς μέ Α.Π. 3280/28.11.2007 «ἐγκυκλίου» των.

Παραθέτομεν τήν οὐσιωδεστάτην περίληψιν τῆς ἱστορικῆς Μεγάλης ἀπο­φάσεως (Α.Π. 532/2009) τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐπί τριήμερον (26-28 Νοεμβρίου 2009) συνεδρίασεν ὡς ΑΝΩΤΑΤΟΝ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗ­ΡΙΟΝ.

 

«ΟΘΕΝ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟΝ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ

ΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΗΣ ΠΡΑΞΕΩΣ ΟΜΟΦΩΝΩΣ

ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΕΝ ΚΑΙ ΠΑΡΕΔΩΚΕΝ ΤΩ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙ:

 1) Τήν μέ Α.Π. 3280/28.11.2007 «ἐγκύκλιον» τήν ὑπογεγραμμένην παρά τῶν ἐκπεσόντων καί ἀποκηρυχθέντων καί ἤδη Καθαιρεθέντων ψευδεπισκόπων: Νι­κολάου, Παχωμίου, Γαλακτίωνος, Ταρασίου (δέν ὑπογράφει), Ἀνδρέου, Χρυσο­στόμου, (ὑπογράφει δι' ἀντιπροσώπου), Παντελεήμονος, Ἰγνατίου, Σεβαστιανοῦ, καί Λαζάρου, ἐν ἧ διακηρύσσουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΨΕΥΔΩΣ καί ΜΕΤΑ ΠΟΛΛΟΥ ΔΟΛΟΥ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΣ ὅτι ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἱερά Σύνοδος τήν 15/28 Ὀκτωβρίου 1971 «ἐδέχθη χειροθεσίαν» καί ὄχι ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ.

 2) Τήν ἀπό 1974 ψευδῆ καί βλάσφημον «ἐξομολογητικήν ἐπιστολήν» ὡς καί ἑτέραν τήν ὁμοίαν, ἀπό 2004 τοῦ τέως «Ἀργολίδος» Παχωμίου Ἀργυροπούλου, πρώτου δολίου καί ἐπιβούλου κατά τε τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί τῆς Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 3) Τάς βλασφημίας περί δῆθεν σχίσματος κατά τό 1937 ὑπό τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου καί χειροθεσίας τοῦ 1971, τάς σαφῶς διατυπουμένας ἐν τῶ διατα­κτικῶ τοῦ «54/76 ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς», καί τό ὁποῖον ὁ τέως «Πειραιῶς» Νικόλαος ΩΜΟΛΟΓΗΣΕΝ ἐνώπιόν του καί ΑΠΕΔΕΧΘΗ, προκειμένου νά ἀποφύγη τήν ποινικήν δίωξιν καί «ἀνα­γωρισθῆ» ὡς «κανονικός ἐπίσκοπος» καί ὅτι δέν «ἀντιποιεῖται ἐκκλησιαστικόν λειτούργημα». Καί ταῦτα, ὡς ἐπίσης ΑΚΡΑΙΑΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἥγουν τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ καί τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ΟΜΟΦΩΝΩΣ ΑΠΕΡΡΙΨΕΝ, ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΕΝ ΚΑΙ ΠΑΡΕΔΩΚΕΝ ΤΡΙΣ ΤΩ ΑΙΩΝΙΩ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙ.

 4) Τήν κατά τοῦ ἐλλογιμωτάτου θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη σκευωρίαν (1997-2002) τῶν Φλωρινικῶν «Ἀχαΐας» Καλλινίκου, καί τοῦ συνεργαζομένου αὐτῶ Ἀθ. Σακαρέλλου, ὡς καί τῶν παρά τῆ ἱερᾶ Συνόδω ἐγκαθέτων αὐτῶν, Μοναχοῦ Μαξίμου Τσακίρογλου καί Δημητρίου Κάτσουρα, περί ΔΗΘΕΝ «ἀμαρ­τύρου», «καινοτομίας» «κακοδοξίας» καί «ἐκκλησιολογικῆς καί Τριαδολογικῆς αἱρέσεως», καί ἐν τέλει τήν διά τοῦ Νικολάου Εἰσήγησίν των καί τήν μέ Α.Π. 3166/14/27.2.2002 «ἀπόφασίν των περί ἀκοινωνησίας» εἰς τόν Ἐλ. Γκουτζίδη ΑΠΕΡΡΙΨΕΝ, ΕΚΗΡΥΞΕΝ ΑΚΥΡΟΝ καί ΠΑΡΕΔΩΚΕΝ ΤΩ ΑΙΩΝΙΩ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙ.

 5) Τάς μέ Α.Π. 13/26.2.2006 καί 3285/22.4.2008, ἀποφάσεις περί «ἀργίας» καί «καθαιρέσεως» τοῦ Πανοσιολογιωτάτου ἱερομονάχου Ἀμφιλοχίου Ταμπουρᾶ, ἐκήρυξεν ΑΚΥΡΟΥΣ, ΑΠΕΡΡΙΨΕΝ, καί ὡσαύτως ΠΑΡΕΔΩΚΕΝ ΤΩ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙ.

 6) Τάς μέ Α.Π. 3282/27.11.2007 καί 3298/7.8.2009 «Ἀποφάσεις - Πράξεις», περί «καθαιρέσεων, ἀφορισμῶν» κ.λπ. κατά τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου, ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΩΣ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΚΥΡΟΥΣ, μηδέν Κανονικόν καί πραγματικόν ἔργον παραγαγούσας, ὡς ὁλοκληρωτικῶς ψευδεῖς κατά τό διατακτικόν καί ὡς προελθούσας παρά ἐκπεσόντων καί αὐτοεκβληθέντων τῆς Ἐκκλησίας ψευδεπισκόπων, Κανονικῶς καί ἀπολύτως ἠτιολογημένως ΑΠΟΚΕ­ΚΗΡΥΓΜΕΝΩΝ καί ΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΩΝ ἐκ τῶν Διπτύχων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ΠΑΡΕΔΩΚΕΝ ΤΩ ΑΙΩΝΙΩ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙ.

 7) Τάς κατά τῆς Ἁγίας Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου διατυπωθείσας βλα­σφημίας καί κηρυχθείσας «γυμνῆ τῆς κεφαλῆ» αἱρέσεις, τοῦ Νικολάου, ὡς καί τάς παραχαράξεις καί παρερμηνείας Πατερικῶν καί Συνοδικῶν κειμένων, ἐπίσης ΠΑΡΕΔΩΚΕΝ ΤΩ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙ, συμφώνως καί πρός τήν ἐντολήν τῆς ἰδίας τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διαγορευούσης: «Τοῖς μή ὀρθῶς τάς τῶν Ἁγίων Διδασκάλων τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας θείας φωνάς ἐκλαμβανομένοις καί τά σαφῶς καί ἀριδήλως ἐν αὐταῖς διά τῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος χάριτος εἰρημένας παρερμηνεύειν τε καί περιστρέφειν πειρωμένοις. Ἀνάθεμα Τρίς» (Συνοδικόν τῆς Ὀρθοδοξίας).

 8) ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΑΙΤΙΟΥΣ ΤΗΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΩΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΘΕΙΣΗΣ ΠΡΟ­ΔΟΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ἤτοι:

 9) Εἰς τούς πρώην Μητροπολίτας Πειραιῶς καί Νήσων Νικόλαον Μεσσια­κάρην καί β) πρώην Μητροπολίτην Ἀργολίδος Παχώμιον Ἀργυρόπουλον, ΕΠΙ­ΒΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΗΝ ΠΟΙΝΗΝ ΤΗΣ ΚΑΘΑΙΡΕΣΕΩΣ ΕΚ ΤΗΣ ΥΨΗΛΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑΤΑΣΣΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΑΞΙΝ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ, ΚΑΙ ΔΗ ΩΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣΥ­ΛΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

 10) ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΑΝΑΔΕΙΧΘΕΝΤΑΣ ΕΙΣ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ,  ἤτοι: Τούς φερομένους ὡς 1) «Πειραιῶς καί Νήσων» Παντελεήμονα Ντέσκα καί «Φαρσάλων» ἤ «Λαρίσης καί Τυρνάβου», Ἰγνάτιον Δάσσιον, οἴτινες σύν τοῖς ἄλλοις ἐκωλύοντο καί δέν ἠδύναντο κἄν ὡς ἱερομόναχοι νά ἱερουργοῦν, ἐνῶ καί οὐδέν προσόν ἐκέκτηντο πρός ἀρχιερατείαν, ὁμοίως ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΕΣΧΑΤΗΝ ΠΟΙΝΗΝ ΤΗΣ ΚΑΘΑΙΡΕΣΕΩΣ καί τούς κατατάσσει ὁμοῦ μετά τῶν πρώτων, εἰς τήν τάξιν τῶν βλασφήμων καί σχισματοαιρετικῶν Μοναχῶν, οἴτινες ἐν ἐπιγνώσει ἱεροσύλησαν κατά τῆς Μητρός Ἐκκλησίας.

 11) ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΣ: 1) «Περιστερίου» Γαλακτίωνα Γκαμίλην, καί 2) «Βερροίας καί Ναούσης» Ταράσιον Καραγκούνην, ἐπεφυλάχθη νά ἀποφασίση τελεσιδίκως, προκειμένου ἵνα κληθοῦν καί διασαφηνίσουν τήν θέσιν των ἔναντι τοῦ ἐκκλησιομάχου καί ἀντιχρίστου κινήματος τῶν Νικολαϊ­τῶν μέ δεδομένα ὅτι:

 Ὁ μέν πρῶτος ἐπανειλημμένως διεφώνησεν ἐν ταῖς ληστρικαῖς συνεδριά­σεσι τῶν Νικολαϊτῶν καί πρό πάντων ὅτι προτίθεται νά ἔλθη εἰς διάλογον, καίτοι τοῦτο θά ἔδει νά τό εἶχεν πράξει κατά τήν τρίτην προσωπικήν Κλῆσιν του πρός ἀπολογίαν.

 Ὁ δέ δεύτερος ἐπανειλημμένως ἔτι περισσότερον διεφώνησεν, διεχώρισεν τάς εὐθύνας του καί δέν ὑπέγραψεν τινάς ἐκ τῶν Ληστρικῶν ἀποφάσεων τοῦ Καϊαφικοῦ Συνεδρίου τοῦ Νικολάου, ἐξαιρέτως δέ τό κατά τῆς Μητρός Ἐκ­κλησίας βδέλυγμα τῶν Νικολαϊτῶν, ἤγουν τήν μέ Α.Π. 3280/28.11.2007 «ΕΓΚΥ­ΚΛΙΟΝ», δι' ἧς τήν ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γενομένην ἀποδεικτήν τήν 15/28.10.1971 ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ, κατ' ἀπολύτως Σατανικόν τρόπον, ΜΕ­ΤΕ­ΒΑΛΟΝ ΚΑΙ ΜΕΤΕΣΤΟΙΧΕΙΩΣΑΝ ΕΙΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ ΤΩΝ ὡς ἐπί σχισματικῶν!

 12) Ἐπεφυλάχθη νά ἀποφασίση καί περί τῶν πρώην ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας 1) «Διαυλείας» ἤ ὡς «Θηβῶν καί Λεβαδείας» φερομένου ἀνδρέου Σύρου καί 2) «Φιλίππων» Χρυσοστόμου Σύρου, τοῦ μέν ἐκφράσαντος τήν διάθεσιν πρός συνάντησιν, τοῦ δέ, λόγω ὑγείας καί διαμένοντος ἐν Ἀμερικῆ, εἰς οὐδεμίαν τῶν ληστρικῶν καί ἱεροσύλων συνεδριάσεων τῆς ψευδοσυνόδου τῶν Νικολαϊτῶν μετασχόντος προσωπικῶς...».

 * * *

 Εἰς αὐτό τό μεγίστης σημασίας ἱστορικόν κείμενον συνοψίζεται καί ἐκφράζεται ἡ θέσις τῆς Ἐκκλησίας ἔναντι ὅλων τῶν ἀπ' ἀρχῆς καί μέχρι σήμερον κινημάτων προδοσίας. ὡς ἐκ τούτου ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος, ἡ ὁποία συνεδρίασεν κατά τήν 27ην Ἰουλίου 2010 εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Ἁγίου Παντελεήμονος Καρπαθίων Οὐκρανίας, εἰς τήν ὁποίαν μετέσχον οἱ Σεβ/τοι Μητροπολῖται: 1) Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ἑλλάδος Κήρυκος. 2) Ὁ Βραντσέα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας Γερόντιος. 3) Ὁ Κιτίου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου Παρθένιος, ὑπεγράμμισεν τήν μεγάλην καί ἱστορικήν σημασίαν τῆς ἀποφάσεως, ἀνέθεσεν εἰς τόν Μητροπολίτην κ. Κήρυκον ὅπως διαβιβάση τήν ἐντολήν καί εὐλογίαν εἰς τόν θεολόγον Ἐλευθέριον Γκουτζίδη, νά ἐπανέλθη ἀπό τῶν στηλῶν τῆς «Ο.Π.» καί ἀναλύση περαιτέρω τό ἐν λόγω θέμα. Κατόπιν τούτου, ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης κ. Κήρυκος, μοί ἐνεχείρισεν καί τό σχετικόν ἀπόσπασμα ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῆς ἀπό 27 Ἰουλίου 2010 Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου, τό ὁποῖον ἐκφράζει τήν ἐν γένει ὀρθοδόξον Δεοντολογίαν νά ἐπανέλθη τό θέμα διά τούς ἁπλοῦς Ὀρθοδόξους καί δή τούς πλανωμένους.

 Κατά τό ἀπόσπασμα τοῦτο τῶν Πρακτικῶν τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου «ὁ Σεβ/τος κ. Κήρυκος ἐνημέρωσε τούς Σεβ/τους ἀρχιερεῖς ὅτι ἡ ὑπ' ἀριθμ. 532/28.11.2009 ἀπόφασις, εἰς μέν τούς καθαιρεθέντας Νικόλαον, Παχώμιον, Παντε­λεήμονα καί ἰγνάτιον ἐκοινοποιήθη Κανονικῶς διά Δικαστικοῦ ἐπιμελητοῦ, εἰς δέ τούς μή καθαιρεθέντας Γαλακτίωνα, Ταράσιον, ἀνδρέα, καί Χρυσόστομον ἐστάλη συνημμένως τῆς ἀποφάσει καί τό ὑπ' ἀριθμ. 541/11/24.5.2010 ἔγγραφον(*), διά τοῦ ὁποίου «ΕΚΑΛΟΥΝΤΟ, ΠΡΟΣΕΚΑΛΟΥΝΤΟ, καί ΠΑΡΕΚΑΛΟΥΝΤΟ», ὅπως «λάβουν ὑπ' ὄψιν τήν ὑπ' ἀριθμ. 532/2010 ἀπόφασιν καί ἀνταποκριθοῦν τό ταχύτερον δυνατόν, καί πάντως εἰς εὔλογον χρονικόν διάστημα, τό ὁποῖον ὑπαγορεύεται ἐξ αὐτοῦ τούτου τοῦ φλεγούσης φύσεως θέματος, τό ὁποῖον εἶναι πρωτίστως θέμα Πίστεως, ἤγουν Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί Ἐκκλησιολογίας».

 Οἱ Σεβ/τοι ἀρχιερεῖς ἐνημερώθησαν ἐπίσης ὅτι μέχρι σήμερον οὐδεμία ἀνταπόκρισις ὑπῆρξεν τόσον ἐκ μέρους τῶν μή καθαιρεθέντων ἐκ τῆς ὁμάδος αὐτῆς, ἤτοι τῶν κ. Γαλακτίωνος, Ταρασίου, ἀνδρέου καί Χρυσοστόμου, ἐνῶ καί οἱ καθαιρεθέντες σιγοῦν, μεθ' ὅ ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος ἀπεφάνθη ὅτι εἶναι καθῆκον μας νά συνεχίσωμεν τήν προσπάθειαν, καί ἄν παρά ταῦτα δέν ἴδωμεν καμμίαν ἀνταπόκρισιν ἐκ μέρους τῶν μή καθαιρεθέντων, τότε τό θέμα ἀπαραιτήτως δέον νά ἐπανέλθη εἰς τό ἀνώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον. Προηγουμένως, οἱ Σεβ/τοι ἀρχιερεῖς ὁμοφώνως ἀπεφάνθησαν ὅτι πρέπει νά ριφθῆ φῶς εἰς τήν ἐν λόγω μεγάλην ἀπόφασιν ἀπό ἱστορικῆς ἀπόψεως ἤτοι, ἐπί τοῦ ἀπ' ἀρχῆς διωγμοῦ κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅστις ἐκορυφώθη μέ τό κίνημα τῶν Νικολαϊτῶν καί δή μέ τήν 3280/2007 «ἐγκύκλιόν» των. Παραλλήλως ἐπεσήμανεν ὅτι πρέπει νά κατανοήση καί ὁ τελευταῖος πιστός, ὅτι ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ καί ΣΥΝΕΠΕΙΑΝ οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μέ τήν πληθύν τῶν νοσηρῶν σχισματικῶν Παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων, τάς ὁποίας προε­κάλεσεν καί διατηρεῖ ἐπαυξανομένας ὁ Νεοημερολογιτικός Οἰκουμενι­σμός».

 Εἰς τά πλαίσια αὐτά ἡ ἐλαχιστότης μας, δι' εὐχῶν τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου καί τάς εὐλογίας τῆς ἁγιωτάτης Μητρός μας Ἐκκλησίας, ἐπιχειρεῖ τήν ἀκολουθοῦσαν πραγματείαν, συμφώνως πρός τήν ἀπό 27.7.2010 διατυπωθεῖσαν ἐπιθυμίαν τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου:

 

ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ
ΟΛΟΥΣ ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ
ΕΝΑΝ ΕΚΑΣΤΟΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ

 Ὅ,τι μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐκτίθεται εἰς τό κείμενον αὐτό ἔχει ἀπολύτως ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΟΝ χαρακτῆρα καί δεοντολογίαν, σκοπεῖ δέ εἰς τό νά καταδειχθῆ ὅτι ἀπ' ἀρχῆς, ἤτοι, ἀπό τό 1924 μέχρι καί σήμερον, ἐπολεμήθη καί πολεμεῖται ἡ Ὀρθόδοξος ΟΜΟΛΟΓΙΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλη­σίας, καθώς καί ἡ γνησία καί ἀδιάκοπος ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ τῶν Ἐπισκό­πων καί Πρεσβυτέρων ΑΥΤΗΣ.

 Ὁ ἐπάρατος Νεοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός, ὅστις ἤρχισεν προετοιμα­ζόμενος, (εἰς τήν τελευταίαν πρό τῆς ἐπιβολῆς του φάσιν), διά τῆς Οἰκουμενιστικῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920 τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κων/λεως, καί ἀμέσως διά τοῦ ἀπό Μαΐου - Ἰουνίου 1923 Μασωνικοῦ - Προτεσταντικοῦ Συνεδρίου τῆς Κων/λεως, αὐτός ὁ Οἰκουμενισμός Νεοημερολογιτικός ἐπεβλήθη ἄκρως δολίως, ἀλλά καί Παποκαισαρικῶ τῶ τρόπω τόν Μάρτιον τοῦ 1924 εἰς τήν τότε Ἱεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑπό τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου(*).

 Πλησίον ἐκείνου τοῦ δικτάτορος Ἀρχιεπισκόπου, ἀργότερον ἐστάθη καί συνεπορεύθη ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, ὅστις ἀφοῦ ἐπ' ὀλίγον, κατά Μάϊον - Ὀκτώβριον 1935 διέλαμψεν λόγω τε καί ἔργω ἐπί ὀρθοδοξία, κατόπιν, διά λογαριασμόν τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, προεκάλεσεν τό γνωστό ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΝ ΣΧΙΣΜΑ τοῦ 1937. Τό χείριστον ὅμως εἶναι ὅτι ἀργότερον καί ἕν πλῆθος ἐπιόρκων ἐπισκόπων, ἐπολέμησαν ὁμαδικῶς καί ἐκ τῶν ἔσω τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, δώσαντες ὅρκον νά σβήσουν καί νά ἀφανίσουν τήν ἀπό τό 1924 Ὀρθόδοξον ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθώς καί τήν ἀπό τό 1935 καί 1948 γνησίαν καί ἀδιάκοπον ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων Αὐτῆς. Πρίν ἀναφερθῶμεν εἰς τό πλῆθος τῶν ἀναξίων καί ἐπιόρκων «ἐπισκόπων» Αὐτῆς, οἱ ὁποῖοι προεκάλεσαν ἕτερα σχίσματα χείρονα τῶν Νεοημερολογιτικοῦ καί Φλωρινικοῦ(*), καί οἱ ὁποῖοι ἤδη ἀντιμετωπίζονται ὑπό τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου, ἀνοίγομεν παρένθεσιν προκειμένου νά ἀναφέρω­μεν βασικά τινά περί τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ καί τῆς ΑΠΟ­ΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, διότι αὐτά τά δύο πρωταρχικῶς χαρακτηρίζουν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως.

Η ΑΠΟ ΤΟ 1924 ΟΜΟΛΟΓΙΑ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΤΕΛΙΚΩΣ ΕΠΡΟΔΩΣΑΝ ΟΙ ΝΙΚΟΛΑ.Ι.ΤΑΙ

 Ἀπό τό 1924 οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί (Γ.Ο.Χ.) τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι ἔμειναν ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι εἰς τήν δισχιλιετῆ περίπου ἑορτολογικήν Παράδοσιν, ΩΜΟΛΟΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΔΙΕΚΗΡΥΞΑΝ ὅτι δέν ἀποδέχονται τόν Παπι­κόν Νεοημερολογιτισμόν, τόν ὁποῖον ΤΕΛΕΣΙΔΙΚΩΣ ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΕΝ ΚΑΙ ΑΠΕ­ΚΛΕΙΣΕΝ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διά τῶν ἀποφάσεων τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τῆς Κων/λεως κατά τά ἔτη 1583, 1587 καί 1593, καί ὅτι ΕΜΜΕΝΟΥΝ ΕΔΡΑΙΟΙ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΙ εἰς τήν καθηγιασμένην δισχιλιετῆ ἑορτολογικήν παράδοσιν. Ἐξ ἀρχῆς τονίζοντες ὅτι τόν Μάρτιον τοῦ 1924 δέν προέκυψεν τό Παλαιόν, ἀλλ' ὁ ΠΑΠΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΟΣ, ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ! Δι' αὐτοῦ ἐγένετο τό ἄνοιγμα, «τό πρῶτον βῆμα», εἰς τόν Παναιρετικόν Οἰκουμενισμόν, ἤτοι, διά τοῦ συνεορτασμοῦ τῶν μέχρι τότε Ὀρθοδόξων μετά τῶν Σχισματοαιρετικῶν Παπικῶν καί Προτεσταντῶν.

 Ὁ Ἀντίχριστος Προτεσταντικός καί Παπικός Οἰκουμενισμός ἐκίνησεν ἐκ τῆς ἀπολύτως Σατανικῆς διδασκαλίας, καθ' ἥν διά τῶν πάσης φύσεως σχισμάτων, (Παπικοῦ καί Προτεσταντικῶν ἐν προκειμένω), ἔπαυσεν νά ὑφίσταται ἡ Ἐκκλη­σία τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι, ἡ ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, διότι Αὕτη διηρέθη καί κατεμερίσθη εἰς τά ὑφιστάμενα σχίσματα, ἐκ τῶν ὁποίων, (πάντοτε κατά τόν ἐπάρατον Οἰκουμενισμόν), ἕκαστον ἔλαβεν μέρος ἀπό τήν Ἐκκλησίαν καί τήν ἀποκαλυφθεῖσαν ἀλήθειαν, ἐνῶ μέ τά ἴδια σχίσματα «ἐδολοφονήθη καί ἀπέθανεν καί ὁ Χριστός»(!!!). Ὡς ἐκ τούτου δέν ὑφίσταται οὐδαμοῦ ἡ Ἐκκλησία τοῦ Συμβούλου τῆς Πίστεως, διότι διηρέθη καί κετεμερίσθη, διό ἐπιβάλλεται νά ἑνωθοῦν ὅλαι α`ῦται αἱ ἐπί μέρους «Ἐκκλησίαι» = σχισματοαιρέσεις, ὁμοῦ καί ἡ ὀρθοδοξία, `ώστε νά ἐπανέλθη πάλιν ἡ Μία ἁγία Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία καί «ἀναστηθῆ καί ὁ ἀποθανών Χριστός»!!! Αὐτός εἶναι ὁ ΣΑΤΑΝΙΚΩΤΑΤΟΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, τόν ὁποῖον ἀπό τό 1920 ἀπεδέχθησαν ἀδιακρίτως οἱ αἱρετικοί Οἰκουμενισταί τῆς ἀνατολῆς, καί ἤρχισαν ἐφαρμόζοντες αὐτόν καί ἐν τῆ πράξει ἀπό τόν Μάρτιον τοῦ 1924. Αὐτό εἶναι καί τό πρῶτον βῆμα πρός τόν Παπικόν - Προτεσταντικόν Οἰκουμενισμόν ἐκ μέρους τῶν ὀρθοδόξων, τό ὁποῖον, ἐπαναλαμβάνομεν, ἐπεχείρησαν τόν Μάρτιον τοῦ 1924 καί δέν ἐννοοῦν νά κάνουν τό σωτήριον «βῆμα» πρός τά ὀπίσω.

Οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί(*) ρητῶς καί ἀδιακόπως ΟΜΟΛΟΓΟΥΜΕΝ καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ, ὅτι τό 1924 δέν ἐδημιουργήσαμεν ἀπολύτως ΚΑΜΜΙΑΝ νέαν ἐκκλησιαστικήν κατάστασιν, ἤγουν Φατρίαν, Παράταξιν, Σχίσμα ἤ Αἵρεσιν, δηλαδή δέν ἀπεκόπημεν καί δέν ἐξήλθομεν κατ' οὐδένα τρόπον τῆς σωστικῆς Κιβωτοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ΠΑΡΕΜΕΙΝΑΜΕΝ καί ΠΑΡΑΜΕ­ΝΟΜΕΝ ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι ἐντός Αὐτῆς, ἐκ τῆς ὁποίας ὅμως ΑΠΕΣΧΙΣΘΗ καί ΕΞΗΛΘΕΝ ἡ Καινοτομήσασα Νεοημερολογιτική - Οἰκουμενιστική ἱεραρχία τοῦ 1924 καί οἱ ἀκολουθήσαντες αὐτήν καί ὅλοι αἱ μέχρι σήμερον διάδοχοι ἐκείνης! Ὡς ἐκ τοῦ σκοποῦ καί τῆς δεοντολογίας τῆς ἐπιβολῆς τῆς Παπικῆς Νεοημερολογιτικῆς Καινοτομίας, αὕτη ἀποτελεῖ ὄχι ἁπλῶς πανσχισματοαί­ρεσιν, ἀλλά καθαρῶς ἔργον τοῦ Ἀντιχρίστου. Διά τόν λόγον αὐτόν ἡ ἀκαινοτόμητος ἤ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δέν ἀναγνωρίζει ὅτι ἐπενεργεῖ ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἐν τοῖς «μυστηρίοις» τῶν λειτουργῶν τοῦ σχισματοαιρετικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ.

Αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἀπό τό 1924 καθαρά καί ὡς φλογίνη ρομφαία ὑψωθεῖσα ΟΜΟΛΟΓΙΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ, ἐκίνησεν ὅλα τά κέντρα τοῦ Νεοημερολογι­τισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ διά νά τήν σβήσουν καθ' οἱονδήποτε εὐθύ ἤ δόλιον τρόπον καί θεωρίαν, οὕτως ὥστε νά ἐκλείψη, πλήν δέν τό ἐπέτυχον. Δέν τό ἐπέτυχον δέ διότι ἡ Ἐκκλησία ἐκτός τοῦ ὅτι ἑδράζεται ἐπί τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ, ἐν προκειμένω, οὕτως εἰπεῖν, «ἑδράζεται» καί α) ἐπί τοῦ δεδικασμένου τῆς Παπικῆς Καινοτομίας ἀπό τῆς ἐμφανίσεώς της, ἤγουν ἀπό τό 1582, διά τῶν ἀποφάσεων τῶν ἱστορικῶν Πανορθοδόξων Ἁγίων Συνόδων ἐπί Πατριάρχου Κων/λεως ἱερεμίου τοῦ Β΄ τοῦ ἐπωνομαζομένου Τρανοῦ, καί β) Ἐπί τοῦ γεγονό­τος ὅτι ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διαθέτει ἀπολύτως καθαρά καί ἀνό­θευτα τά βασικά γνωρίσματα τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκ­κλησίας, ἅτινα εἰσίν ἡ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΣ ΠΙΣΤΙΣ καί ἡ ΑΔΙΑΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΓΝΗΣΙΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ.

ΠΟΙΑΙ ΑΙ ΣΑΤΑΝΙΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ
ΔΙΑ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΝ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ

 Μετά τήν οὐσιώδη αὐτήν παρένθεσιν, εἰς τήν συνέχειαν καί πάντως μέ κάθε δυνατήν συντομίαν ἀναφερόμεθα εἰς τάς ἀπό τό 1924 μέχρι σήμερον μεθοδεύσεις τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, καί ὄχι μόνον αὐτοῦ, ὥστε νά σβήση αὐτή ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ καθώς καί ἡ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

α) Κατ' ἀρχάς, ἐκ μέρους τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ἐχρησιμοποιήθη ὁ δόλος, τό ψεῦδος, ἀλλά καί αἱ ἐκδουλεύσεις ὑπέρ τῶν Παλαιοημερολογιτῶν(!), ἐνῶ παραλλήλως ἐκφαντορικῶς διεκήρυσσον ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός οὐδόλως προσκρούει εἰς τήν ὀρθοδοξίαν, οἱ δέ Παλαιοημερολογῖται εἶναι καλοί Χριστιανοί καί Πατριῶται, εἶναι μέλη τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀφοῦ οὐδέποτε τούς ἐκήρυξαν ὡς «σχισματικούς»! Αὐτό ὅλον κατ' ἀρχάς ἐσκόπει εἰς τό νά ἀμβλυνθῆ τό αἰσθητήριον τῆς Ὀρθοδοξίας, νά ἐκπέσουν οἱ ὀρθόδοξοι εἰς ἁπλοῦς - κενούς «Παλαιοημερολογίτας», καί συγχρωτισθοῦν καί συμπορευθοῦν μετά τῶν καινοτόμων τοῦ Παπικοῦ καί Οἰκουμενιστικοῦ Νεοη­μερολογιτισμοῦ.

 β) Ὁ Νεοημερολογιτισμός ἐδέχετο ὅτι, ναί μέν προέκυψεν ἕν πρόβλημα τό 1924, ὅμως αὐτοῦ τοῦ προβλήματος θά ἐπιληφθῆ ἡ ὅσον οὔπω συγκληθησομένη Πανορθόδοξος Σύνοδος! Μέχρι τότε τό κακῶς προκῦψαν «ἡμερολογιακόν Σχίσμα», δέν εἶναι πραγματικόν σχίσμα, δηλαδή «δέν εἶναι ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑ, ἀλλά μόνο ΔΥΝΑΜΕΙ»! ὡστόσον ἡ βία καί οἱ διωγμοί ἦσαν ἕτοιμοι καί ἐξεδηλοῦντο ὠμοί ὁσάκις τά σχέδια τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ἀπετύγχανον, δηλαδή ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἐποίει αἰσθητήν τήν παρουσίαν της καί χωρίς νά παρασύρεται κατήλεγχεν τήν ἐσχάτην Παπικήν Καινοτομίαν ὡς ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΙΝ.

 γ) Πρός ἄμβλυνσιν τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος τῶν πιστῶν καί πρό πάντων διά νά ἀποχρωματίσουν, ξεφτίσουν καί ἐν τέλει σβήσουν τήν Ὁμο­λογίαν - Ἐκκλησιολογίαν, ἤδη ἀπό τό 1930 ἐμφανίζονται εἰς τόν χῶρον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας οἱ πρῶτοι ἐγκάθετοι(*) τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, οἱ ὁποῖοι ὑποδυόμενοι τούς «Παλαιοημερολογίτας» ἐσκόπουν νά περιέλθη ἡ διοίκησις καί οἱ Ναοί τῶν Ὀρθοδόξων εἰς τούς ἰδίους καί δι' αὐτῶν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὅστις ὑπέσχετο νά τούς παράσχη κάθε τι καί πρό πάντων ἱερεῖς καί Ναούς, ἵνα ἀκωλύτως τελοῦν, κατά τό Πάτριον ἡμερολόγιον τά τῆς λατρείας των, παραλλήλως πρός τούς Νεοημερολογίτας.

Η ΚΑΤ' ΑΡΧΑΣ ΕΛΛΕΙΨΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

 Τό γεγονός ὅτι τό 1924 δέν εὑρέθη οὔτε ΕΙΣ ἀρχιερεύς νά εἴπη ὄχι εἰς τόν πλᾶνον, ἀλλά καί Παποκαίσαρα Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, ἐστέρησεν τήν Ἐκκλησίαν ἀπό ἐπισκόπους. Παρά ταῦτα τόν Μάϊον τοῦ 1937 τό θέμα τῆς Παποοικουμενιστικῆς Καινοτομίας ἀπησχόλει ἀδιαλείπτως καθ' ὅλας τάς Συνοδικάς Συνεδριάσεις τήν Νεοημερολογτικήν ἱεραρχίαν καί παρείχοντο πράγματα εἰς τόν δικτάτορα Χρυσόστομον. Ὡστόσον ὁ Νεοημερολογιτισμός δέν διενοεῖτο ὅτι ἦτο ποτέ δυνατόν ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, νά ἀποκτήση ἐπισκόπους καί συγκροτήση Ἱεράν Σύνοδον! Αὐτό ὅμως, κατά Θείαν Οἰκονομίαν, συνέβη τόν Μάϊον τοῦ 1935, μετά ὅπως εἴπομεν ἀπό 11ετεῖς ἀδιακόπους διαμαρτυρίας ἀρκετῶν ἐπισκόπων τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ.

 Ἐν προκειμένω τόν Μάιον τοῦ 1935 τρεῖς ἐκ τῶν ἑπτά συνολικῶς ἀποφασι­σάντων νά ἐπιστρέψουν εἰς τήν πρό τοῦ 1924 Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἤτοι, α) ὁ Δημητριάδος Γερμανός, β) ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος καί γ) ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος, ἀπεκήρυξαν τόν Καινοτόμον Ἀρχιεπίσκοπον καί τήν Ἱεραρχίαν του καί ὡμολόγησαν καί διεκήρυξαν, λόγω τε καί ἔργω, τήν ἀπό τό 1924 Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας περί ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ, ἐνῶ ἐν ταυτῶ συνεπεῖς πρός τήν Ὁμολογίαν των, προέβησαν καί εἰς χειροτονίας τεσσάρων νέων ἐπισκόπων καί οὕτω συνεκρότησαν τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Τό γεγονός τοῦτο κατετρόμαξεν ὄχι μόνον τόν Νεοημερολο­γι­τισμόν τῆς Ἑλλάδος, ἀλλά καί τούς ἁπανταχοῦ Οἰκουμενιστάς, διό ἀντιμετωπί­σθη τόσον δυναμικά, ἀλλά ἐν πολλοῖς καί δόλια, ὥστε ἡ κατά Μάϊον - Ἰούνιον 1935 συγκροτηθεῖσα 7μελής Ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἰς πολύ βραχύ χρονικόν διάστημα νά διαλυθῆ ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ! Παρέμεινον τρεῖς μόνον ἐπίσκοποι, ἤτοι, ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, ὁ Κυκλάδων Γερμανός καί ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος. Καί ὁ μέν πρ. Φλωρίνης πα­ρέ­μεινεν ὡς ἁπλοῦς παλαιοημερολογίτης, δίκην οὐνίτου τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἀφοῦ ἤδη, μετά τόν Ἰούνιον 1935, ὅτε εὑρέθη εἰς τήν ἐξορίαν, ἠρνήθη τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν καί σύν τῶ χρόνω ἀνεδείχθη στόμα καί δεξιά χείρ τοῦ Καινοτόμου Παποκαίσαρος Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου! Οὗτος πλέον παρέμεινεν κενός παλαιοημερολογίτης, διότι ἀνέλαβεν νά ἐπιβάλη εἰς τό πλήρωμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τήν θεωρίαν περί ΔΥΝΑΜΕΙ καί ὄχι ΕΝΕΡΓΕΙΑ Σχίσματος κατά τό 1924(*)!

 Ἑτέρωθεν τό ἴδιον πρόσωπον ἀνεδείχθη καί περαιτέρω ὀφθαλμός καί δεξιά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, διότι ἀνέλαβεν καί τό βαρύ ἔργον ὅπως παρακωλύση καί ἐπ' οὐδενί ἐπιτρέψη νά λάβουν χῶραν νέαι ἐπισκοπικαί χειροτονίαι. Τοῦτο δέ ἵνα ἀποθνήσκοντες οἱ τρεῖς ἐναπομείναντες ἐπίσκοποι, καί οὐσία ὁ ὁμολογητής Βρεσθένης Ματθαῖος, εὑρεθοῦν οἱ ὀρθόδοξοι ἄνευ ἐπισκόπων καί ἱερέων, ὁπότε ἡ ἀπορρόφησις καί ἡ ἀφομοίωσίς των ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ θά ἦτο εὔκολος! Οἱ λόγοι αὐτοί ἀπετέλεσαν τάς βασικάς αἰτίας, ὥστε τό 1937 ὁ Ἐπίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος μετά τοῦ Κυκλάδων Γερμανοῦ νά ἀποκη­ρύξουν τόν πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομον. Παρά ταῦτα ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος οὐδέ­ποτε ἐπαύσατο νά καλῆ αὐτούς καί ἰδιαιτέρως τόν πρ. Φλωρίνης ὅπως ἐπανέλθη εἰς τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1935 καί συμπράξη εἰς χειροτονίας ἐπισκόπων, δεδομένου ὅτι καί ὁ Ἐπίσκοπος Κυκλάδων Γερμανός, ἐξέκλινεν τῆς Ὀρθοδόξου πορείας του καί ἠρνεῖτο ρητῶς καί διαρρήδην τήν σύμπραξίν του εἰς νέας χειροτονίας ἐπισκόπων καί ἐν τέλει προσεχώρησεν εἰς τήν γραμμήν καί τό σχίσμα τοῦ πρ. Φλωρίνης.

 Ἐνῶ αὐτά λαμβάνουν χώραν, ζωηρά εἶναι  ἡ προσδοκία ὄχι μόνον τοῦ πρ. Φλωρί­νης, ἀλλά κυρίως τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ὅτι γρήγορα θά ἐξέλιπεν ὁ Γέρων ἐπίσκοπος Ματθαῖος καί οἱ «Παλαιοημερολογῖται» θά περιήρχοντο ὑπό τήν διαποίμανσιν καί ἔλεγχον τοῦ πρ. Φλωρίνης καί μέσω αὐτοῦ τῶν Καινοτόμων Νεοη­μερολογιτῶν.

Η ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ
ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 Τάς προσδοκίας αὐτάς τοῦ πρ. Φλωρίνης, τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί ἐν γένει τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀνέτρεψεν τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1948 ὁ ἀοίδιμος Βρεσθένης Ματθαῖος! Οὗτος σταθμίσας τάς εὐθύνας του ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας, μόλις ἕν ἔτος πρίν κοιμηθῆ ἐν Κυρίω, προβαίνει ΑΥΤΟΣ ΜΟΝΟΣ, ἐφ' ὅσον οὐδείς ἄλλος Ὀρθόδοξος ἀρχιερεύς ὑπῆρχεν, εἰς χειροτονίαν δευτέρου ἐπισκόπου καί ἀμέσως οἱ δύο συγκροτοῦν πενταμελῆ Ἱεράν Σύνοδον(*). Ἐν προκειμένω ἡ ἐξ ἀδηρίτου ἐκκλησιαστικῆς ἐπιταγῆς ὑπέρβασις καί ὄχι καταπάτησις τοῦ Α΄ Κανόνος τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, ὑπῆρξεν ἡ τελευταία καί μεγίστη πρό τῆς ὁσίας κοιμήσεώς του, ὁμολογιακή πρᾶξις τοῦ διακεκριμένου ὁμολογητοῦ Βρεσθένης Ματθαίου. Αὐτό τό μέγα ἐκκλησιαστικόν γεγονός προεκάλεσεν ἀφ' ἑνός τούς μεσαιωνικούς διωγμούς τῆς περιόδου τοῦ 1950, καί ἀφ' ἑτέρου τήν ἱε­ρόσυλον συστηματικήν συκοφαντίαν, καθ' ἥν, οἱ ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου προελ­θόντες νέοι ἐπίσκοποι, ἦσαν δῆθεν ἀνίεροι, ψευδαρχιερεῖς, κ.λπ.! Ἔκτοτε, ἐνῶ πολλάκις τούς ἐδόθη ΑΠΡΟΣΒΛΗΤΟΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΠΑΝΤΗ­ΣΙΣ περί τοῦ ἀπολύτως ἐγκύρου τῶν συγκεκριμένων χειροτονιῶν, οὐδέποτε ἐπαύσαντο τοῦ ἱεροσύλου ψεύδους, τῶν ὕβρεων καί συκοφαντιῶν, διότι εἶχον καταχθόνιον σχέδιον! Ἐν προκειμένω ἐπαναληπτικῶς τονίζομεν ὅτι τούς ἐδόθη διαχρονική ἀπάντησις, καθ' ἥν τό 1948 δέν παρεβιάσθη ὁ σχετικός ἀποστολικός Κανών, ἀφοῦ αἱ συγκεκριμέναι χειροτονίαι δέν ἐγένοντο πρός δημιουργίαν σχίσματος, φατρίας ἤ ἄλλο τι, ἀλλ' ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ ΥΠΗΓΟΡΕΥΘΗΣΑΝ ΥΠΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑΣ πρός συνέχισιν τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας καί ὑπό τῆς ἀπό τό 1924 Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

Ο πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΣΧΕΔΙΑΖΕΙ ΤΗΝ
ΠΡΟΣΒΟΛΗΝ - ΑΚΥΡΩΣΙΝ ΤΩΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΩΝ

 Ὁ πρῶτος καί μέγιστος ἱερόσυλος κατήγορος - συκοφάντης αὐτῶν τῶν χειροτονιῶν ὑπῆρξεν ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, ὅστις ἤδη τό 1951 σχεδιάζει καί προγραμματίζει τήν προσβολήν καί ἀκύρωσιν αὐτῶν τῶν χειροτονιῶν, `ίνα διακοπείσης τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, κατόπιν ἐκλείψη καί ἡ ἀπό τό 1924 ΟΜΟΛΟΓΙΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ, καί κάποτε ὑπαχθοῦν ὅλοι οἱ «παλαιοημερολο­γῖται» εἰς τό Φλωρινικόν σχίσμα καί δι' αὐτοῦ εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν ὡς ἁπλοῖ 13ημερῖται. Τό ἀπό τό 1951 ἐκπονηθέν σχέδιον τοῦ πρ. Φλωρίνης προέβλεπεν τήν ὀψέ ποτε «χειροθεσίαν» ἐπί τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς δῆθεν σχισματικῶν ἀπό τό 1937 καί διότι ἧλκον τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν ἐκ τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948. ἐάν αὐτό ἤθελεν ἐπιτευχθεῖ, τότε οἱ ἀποδεχόμενοι ταύτην θά παρεδέχοντο περιτράνως ὅτι αἱ χειροτονίαι τοῦ 1935 καί τοῦ 1948 ἦσαν ἄκυροι, ἐνῶ προηγου­μένως ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἀπό τό 1937 ἦτο «σχισματικός», ἑπομένως καί οἱ διάδοχοί του! Ἀφ' ἑτέρου, πάλιν μέσω τῆς αὐτῆς «χειροθεσίας» ἐάν ἤθελέν ποτε συμβῆ, θά καθίσταντο ἱερόσυλοι καί βλάσφημοι κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί θά ἔχανον ἅπαξ διά παντός κάθε ἔννοιαν Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἤγουν ἀρχιερωσύνης καί ἱερωσύνης, θά καθίστουν δέ καί τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιο­λογίαν των ΚΕΝΟΝ ΚΑΙ ΑΝΟΗΤΟΝ λόγον(*)! Οὕτω ἐνῶ τό Φλωρινικόν σχίσμα ἑδραιοῦτο καί ἐλάμβανεν, διαστάσεις, ἡ Ἐκκλησία ἐδιώκετο καί ἠτιμάζετο μέ κάθε δόλιον τρόπον καί κάθε εἴδους βλασφημίαν.

ΠΡΟΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΝ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ 1951
ΣΧΕΔΙΟΥ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ

 Τό 1970 ὑπό τῶν ὀπαδῶν τοῦ πρ. Φλωρίνης, τίθεται εἰς ἐφαρμογήν τό ἀνωτέρω ἤδη ἀναφερθέν σχέδιον. Ἐν προκειμένω εἰς τόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας ξεπροβάλλουν νέοι ἐγκάθετοι, ἐν οἷς πρῶτος ὁ Φλωρινικός Ἀρχιμανδρίτης Καλ­λιόπιος Γιαννακουλόπουλος, ὅστις ὑποκριθείς τόν δῆθεν μετανοοῦντα καί ἐπιστρέφοντα εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἐκ τοῦ σχίσματος τοῦ πρ. Φλωρίνης ἀλλά καί τοῦ ἰδικοῦ του σχίσματος, κατειργάσθη τήν μεθόδευσιν καί ἐκτέλεσιν τοῦ ὑπό τοῦ πρ. Φλωρίνης ἐκπονηθέντος πρό εἰκοσαετίας σχεδίου! Μεγίστη ἐπίσης προεργασία ἐγένετο καί ἐντός τῆς Φλωρινικῆς Παρατάξεως, καθώς καί εἰς τούς ἐν Ἀμερικῆ Φλωρινικούς καί κυρίως εἰς τήν Ρωσικήν Σύνοδον τῆς Διασπορᾶς, ἡ ὁποία ἐν τέλει ἀνέλαβεν (ἐκοῦσα - ἄκουσα) νά ἐκτελέση αὐτό τό σχέδιον, πλήν ὅμως παρέργως ἀσχοληθεῖσα ἀπέτυχεν παταγωδῶς διότι:

 α) Εἰς τήν Ἀμερικήν, ὅπου θά ἐξετελεῖτο τό σχέδιον, εἶχον στηθεῖ δύο Κέντρα, ἐκ τῶν ὁποίων τό ἕν πλημμελῶς καί παρέργως ἀπετέλεσεν ἡ ἀνωτέρω Ρωσική Σύνοδος της Διασπορᾶς ὑπό τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον, τό δ' ἕτερον, ἐν τοῖς Παρασκηνίοις αὐτῆς λειτουργῆσαν, ἀπετέλουν οἱ ἐξ Ἀθηνῶν εἰδικῶς μεταβάντες Φλωρινικοί μετά τῶν ἐκεῖσε ἐγκατεστημένων ὁμοίων των! Ἀναφέ­ρομεν χαρακτηριστικῶς: τόν Μοναχόν Βίκτωρα Ματθαίου, τόν Ἀρχ/την Παντελεήμονα Μητρόπουλον, ὅστις διέθεσεν καί τήν ὑπ' αὐτόν Μονήν ὡς κέντρον τῶν διαβουλεύσεων καί τῆς τελέσεως τῆς λεγομένης «χειροθεσίας». Ἐπίσης ἀναφέρομεν καί τούς Γεώργιον Κράμπε, ἀντώνιον Γαβαλᾶ κ.ἄ. Τό δεύτερον τοῦτο κέντρον ἤδη εἶχεν ἑτοίμην τήν σχετικήν πλήν ὅλως ΑΝΤΙ­ΦΑΤΙΚΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ, διότι ἐνῶ αὕτη ἔλεγεν ὅτι ἀναγνωρίζει τάς «χειροτονίας τοῦ 1948», ἐν ταυτῶ ρητῶς ἀναφέρει καί τήν περί «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ» τῶν «Ματθαιϊκῶν» ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων, κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου»! Ἐν προκειμένω ἡ Ρωσική Σύνοδος ὅλως ἐπιπολαίως ἤ παρέργως, ὑπέγραψεν «κλειστοῖς ὄμμασιν» τήν προσφερθεῖσαν αὐτῆ ἑτοίμην, πλήν ὅμως τό τονίζομεν ἀπαραδέκτως ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ τῶν Φλωρινικῶν.

 Ταύτην ἐκ τῶν ὑστέρων ὁ Πρόεδρος ἐκείνης τῆς Ρωσικῆς Συνόδου Φιλά­ρετος, ἡρμήνευσεν ὡς ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν, ἐνῶ ἤδη καί τότε, πρό τῆς ἀρνήσεως τῶν δύο ἐπισκόπων μας νά δεχθοῦν χειροθεσίαν, ἠναγκάσθη νά δώση προφορικήν ἐντολήν ὅπως ἀναγνωσθῆ ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή! Αἱ ἐν Ἀμερικῆ ἀντιδράσεις τῶν δύο ἐπισκόπων μας (Ἐπιφανίου καί Καλλίστου) δύνανται νά ἑρμηνευθοῦν καί ὡς προσχηματικαί καί ἐντός εὐρυτέρου σατα­νικοῦ σχεδίου, ἀφ' ἑνός προκειμένου οἱ τῆς ἐξαρχίας μας νά ἠδύναντο, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των εἰς τήν Ἑλλάδα, νά ὁμιλοῦν περί ἁπλῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς καί νά προβάλλωνται ὡς μέγιστοι «ἱεραπόστολοι καί ὁμολογηταί», ἐνῶ ὄπισθεν αὐτῶν τῶν μεγαλαυχιῶν ἐκρύπτετο ἡ σχετική ἀπόφασις μέ τά περί χειρο­θεσίας!!! Διά τόν λόγον αὐτόν αὕτη ἄχρι καιροῦ ἐκρύπτετο, ἐνῶ καί ὅταν ἐνεφανίσθη (γ΄ 10ήμερον τοῦ Νοεμβρίου), οἱ τῆς Ἐξαρχίας πρό τοῦ φόβου τῆς καθαιρέσεως ὡμίλουν περί συγχωρητικῆς εὐχῆς ὡς ἐπί ἐξομολογουμένου! Πάντως δέον νά σημειωθῆ ὅτι παρ' ὅλον ὅτι ἦσαν ἐμφανῶς τρομοκρατημένοι, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ των ἐνεφανίσθησαν ἕτοιμοι, διό ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτρα­χηλίω ΔΙΕΒΕΒΑΙΟΥΝ τά περί συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἐνῶ πρωτίστως, ὅπως ἐτο­νίσθη, ἐνεφανίζοντο καί ὡς οἱ μεγαλύτεροι ἱεραπόστολοι, οἱ ὁποῖοι μετέδωκαν καί διέδωσαν τήν Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν εἰς τήν ΡΩΣΙΚΗΝ ΔΙΑΣΠΟΡΑΝ ΚΑΙ ΔΙ' ΑΥΤΗΣ ΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ.

ΔΙΑΚΟΠΤΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΕΤΑΙ ΤΟ
ΣΑΤΑΝΙΚΟΝ ΣΧΕΔΙΟΝ

 Τό ὅλον σχέδιον διεκόπη καί οὐσία ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἐν Ἑλλάδι, ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ τῆς Ἐξαρχίας, καί ἐξαιρέτως κατά τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971. Κατ' αὐτήν ἐπισήμως καί δημοσίως καί πάντως κατ' ἀκροτάτην οἰκονομίαν, ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀπεδέχθη τήν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν, καί τοῦτο ἵνα μή καθαιρεθοῦν οἱ δύο Ἀρχιερεῖς ὡς καί ὁ Πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος καί ὁ Ἀρχιμανδρίτης Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, καί πρό πάντων ἵνα μή προκληθῆ ἐσωτερικόν σχίσμα, καί τέλος διά νά ἀνοίξη καί ἡ ὁδός πρός ἐπιστροφήν τῶν Φλωρινικῶν καί ἕνωσίν των ἐν τῆ Ἐκκλησία. Οὕτω τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου πράγματι κατά τήν ἀκολουθίαν τοῦ Ὄρθρου καί ἐντός τοῦ ἱεροῦ ἔλαβεν ὁμαδικῶς χώραν, αὐστηρῶς μόνον εἰς τούς ἐπισκόπους, ἡ συγχωρητική εὐχή.

 Ἐξαιρετικῆς σημασίας τυγχάνει τό γεγονός ὅτι ἐπί πολλάς ἡμέρας καί μετά τήν 15/28 Ὀκτωβρίου 1971, οὐδαμοῦ καί οὐδαμόθεν ἐνεφανίζετο ἡ ὑπογεγραμ­μένη σχετική ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία, κατά τάς δηλώσεις τῆς ἐξαρχίας μας, δέν τῆς εἶχεν δοθεῖ, καί ὅτι θά ἀπεστέλλετο μόλις αὕτη ἤθελεν καθαρογραφεῖ. Τό ἐν λόγω κείμενον ἐδημοσίευσεν, ὁ ἐγκέφαλος τοῦ προδοτικοῦ σχεδίου, ὁ Μοναχός Βίκτωρ, εἰς τό περιοδικόν του «ΧΑΡΜΟΣΥΝΑ ΜΗΝΥ­ΜΑΤΑ», μόλις περί τό τρίτον 10ήμερον τοῦ Νοεμβρίου, διά νά προκύψη ἐξ αὐτῆς ἀμέσως τό μήνυμα περί «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ»! Ἡ ἐν λόγω ὅμως ἀπόφασις, ἤδη τήν 15ην-28ην Ὀκτωβρίου πρίν αὕτη ἀκόμη ἐμφανισθῆ, εἶχεν ἐν τῆ πράξει ΑΚΥΡΩΘΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΓΡΑΦΕΙ, ἀφοῦ ἡ Ἱερά Σύνοδος, δι' οὕς λόγους ἐτονίσθη, ἐδέχθη τήν συγχωρητικήν εὐχήν καί ταύτην μόνον εἰς τούς ἐπισκόπους καί οὐχί καί εἰς τούς Πρεσβυτέρους ὅπως προέβλεπεν, ἡ ἀπόφασις περί «χειροθεσίας»!

Τό ὅλον σχέδιον δέν ΑΠΕΤΥΧΕΝ ἁπλῶς, ἀλλά καί ΣΥΝΕΤΡΙΒΗ καί κονιορ­τοποιήθη ὑπό τῆς δεξιᾶς τοῦ Κυρίου διότι: α) Ἀμέσως ὡς ἐνεφανίσθη ἡ ἀπό­φασις ἠμφισβητήθη, ἡ δέ ἐμφανισθεῖσα ὡς ἕνωσις προέκυπτεν ὡς ψευδοένωσις, ἀφοῦ οὐδείς λόγος ἐγίνετο ἐν αὐτῆ περί ἀποδοχῆς τῆς Ὁμολογίας Ἐκκλησιολο­γίας ἐκ μέρους τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, καί β) ἡ σκληρά καί ἀνόητος ἀντίφασις, ἡ ὁποία ἐσημειοῦτο ἐν αὐτῆ, καθ' ἥν ἡ Ρωσική Σύνοδος φέρεται νά ἀναγνωρίζη ὅτι ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος τό 1948 ἐνήργησεν καλῶς (δέν ἠμάρτησεν), ἐνῶ παρακατιοῦσα, ἡ ἰδία ἀπόφασις (καλοῦ - κακοῦ) προβλέπει χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα, `ήτις ἀφορᾶ σχισματικούς, οἱ ὁποῖοι ἐπιστρέφουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν!!! Ἐπ' ἀμφοτέρων τούτων ἀμέσως καί ἐπισήμως ἐζητήθη ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου νά δώση ἐξηγήσεις ἡ Σύνοδος τοῦ Φιλαρέτου τόσον ὡς πρός τό θέμα μέ ποίαν Ὁμολογίαν Πίστεως ἐκηρύχθη ἡ ἕνωσις ὅσον καί τί ἀκριβῶς ἐνήργησεν ἐπί τῶν δύο ἐπισκόπων μας τήν 17ην καί 18ην Σεπτεμβρίου εἰς τήν ἀμερικήν. Ἐν προκειμένω ἡ Ρωσική Σύνοδος, προκληθεῖσα σκληρῶς, ὡμολόγη­σεν ὅτι: Ὅσον ἀφορᾶ τήν Ὁμολογίαν ΔΕΝ ΑΠΕΔΕΧΘΗ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ καί οὐσία ἐδήλωσεν ὅτι κρατεῖ τήν Νεοημερολογιτικήν καί κατόπιν καί Φλωρινικήν θεωρίαν περί «ΔΥΝΑΜΕΙ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑ­ΤΟΣ», ἐνῶ ἐπί τοῦ σημείου, καθ' ὅ, ὅπως ἀνεγράφετο εἰς τήν «ἀπόφασίν» της, ἀπεφάσισεν «χειροθεσίαν», ἐκ τῶν ὑστέρων, διά τοῦ Προέδρου της, ἐδήλωσεν ὅτι δέν πρόκειται περί χειροθεσίας ἐπί τῶν δύο ἐπισκόπων μας, ἀλλά περί συγχωρη­τικῆς εὐχῆς. Πέραν τούτων ὁ Πρόεδρος τῆς Συνόδου ἐκείνης ἐφέρετο ὡς ἐπιδοκιμάζων καί τό γεγονός ὅτι ἐν Ἑλλάδι ἡ Ἱερά Σύνοδος καλῶς ἀνέγνωσεν τήν ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν, ἐνῶ ἐφέρετο ἠνωχλημένος διότι ἡ συγχω­ρητική αὕτη εὐχή δέν ἀνεγνώσθη καί εἰς τούς Πρεσβυτέρους καί Διακόνους!...

 Κατόπιν ὅλων αὐτῶν καί ἀφοῦ ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐπί μακρόν, (περισσότερον ἀπό μίαν τριετίαν), ἐζήτει τήν Ὁμολογίαν ἀπό τήν Ρωσικήν Σύνοδον καί δέν ἐδίδετο, ἡ Ἱερά Σύνοδος κατ' ἀρχάς δι' ἐπισήμου Συνοδικῆς Πράξεως ἀπέρριψεν τήν οὐδέποτε γενομένην δεκτήν θεωρητικῶς τε καί πρακτικῶς «ἀπόφασιν», καί ἐν συνεχεία κατήγγειλεν καί διέκοψεν τήν πρός καιρόν ψευδένωσιν μετ' αὐτῆς. 

ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΟΣ ΔΟΛΙΟΣ ΚΑΙ ΣΑΤΑΝΙΚΟΣ
ΑΓΩΝ ΝΑ ΜΕΤΑΛΛΑΓΗ
Η ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗ ΕΥΧΗ ΕΙΣ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ»

 Καθ' ὅλον τό χρονικόν διάστημα ἀπό τοῦ Ὀκτωβρίου 1971 μέχρι τό 1976, ὁ ἐγκάθετος Φλωρινικός Καλλιόπιος, οἱ δύο Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐξαρχίας, ὁ Εὐγένιος Τόμπρος ἀλλά καί Φλωρινικοί ἐν ἑλλάδι, ἀμερική καί Εὐρώπη, δέν ἔπαυσαν νά συσκέπτωνται καί νά σχεδιάζουν τήν μετάλλαξιν τῆς ἐν Ἑλλάδι Συγχωρητικῆς Εὐχῆς εἰς χειροθεσίαν! Τό σχέδιον αὐτό ἐμελετᾶτο εἰς τήν ἕδραν τοῦ τότε Κορινθίας ἀλλά καί ἐν Εὐρώπη (Γενεύη Ἑλβετίας) καί εἰς τήν ἐν Μασαχουσέτη τῆς ἀμερικῆς Μονήν Μεταμορφώσεως ὑπό τόν Παντελεήμονα Μητρόπουλον.

 Παραλλήλως, καί αὐτό χρήζει ἰδιαιτέρας προσοχῆς, οὐδόλως ὑστέρησεν καί ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὁ ὁποῖος διά νά προωθήση αὐτό τό σχέδιον καί ἐμφανί­ση τήν ἀνυπόστατον «χειροθεσίαν» ὡς γεγονός τετελεσμένον καί ἀναμφισβήτη­τον, προεκάλεσεν καί σχετικόν μέ τό θέμα «Βούλευμα», τό ὁποῖον ἐξέδωκεν τό 1976 τό Συμβούλιον Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς μέ ἀρ. 54! Ἐν προκειμένω τό Συμβούλιο Πλημμελειοδικῶν βασισθέν ἀφ' ἑνός εἰς τό ἀπό 28.10.1974 ἀπολογη­τικόν ὑπόμνημα τοῦ τότε Πειραιῶς Νικολάου καί ἀφ' ἑτέρου εἰς τήν σχετικήν ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, τήν ὁποίαν κατέθεσεν ὁ μηνυθείς, ἀπέρριψεν τήν μήνυσιν τοῦ Νεοημερολογίτου Πειραιῶς Χρυσοστόμου Ταβλαδωράκη, καί ἀνεγνώρισεν, τόν Νικόλαον ὡς Κανονικόν ἐπίσκοπον Πειραιῶς κατόπιν τῆς «χειροθεσίας» του!!! Σημειώνεται ἐπίσης ὁ τότε Νεοημερολογίτης Πειραιῶς Χρυσόστομος Ταβλαδωράκης, προσήγαγεν εἰς τά Ποινικά Δικαστήρια τόν ἡμέτερον τότε Πειραιῶς Νικόλαον, τόν ὁποῖον ἐμήνυσεν ὡς δῆθεν ἀντιποιου­μένον ἐκκλησιαστικόν λειτούργημα καί ἠπειλεῖτο μέ βαρεῖαν ποινήν φυλακί­σεως. Ὁ Χρυσόστομος Ταβλαδωράκης εἶχεν ὡς μάρτυρας εἰς τήν ποινικήν δίωξιν τοῦ Νικολάου τούς κορυφαίους τότε τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί ἐπιβούλους τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἤτοι, τούς Ἀρχιμανδρίτας Χριστόδουλον Παρασκευαΐδην, Μελέτιον Καλαμαρᾶν καί ἀλέξιον Βρυώνην. Οὗτοι, καθ' ἡμᾶς, καταφανῶς δέν ἐσκόπουν νά καταδικασθῆ ὡς δῆθεν ψευδεπίσκοπος ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος, ἀλλά πρό τοῦ φόβου τῆς φυλακῆς νά καταθέση τά περί χειροθεσίας του δι' ἧς ἀπεκατεστάθη ὡς κανονικός ἐπίσκοπος!... Ἀκριβῶς αὐτό τό ἐπέτυχον καί οὕτω πανηγυρικῶς ἀπηλλάγη τῆς κατηγορίας ὁ Νικόλαος, ἐνῶ «κατησχύνθησαν» ὁ Μηνυτής καί οἱ Μάρτυρες!!! Αὐτό τό γεγονός ἦτο ἡ πρώτη «ἐπιτυχία» τῶν σκοτεινῶν κέντρων περί μεταλλαγῆς τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς χειροθεσίαν μέσω τῶν Ποινικῶν Δικαστηρίων! Ἔτσι ἐξεδόθη τό 54/76 Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, τό ὁποῖον ἀπήλλαξεν τόν Νικόλαον ἀφοῦ τόν κατέστησεν ἐπίορκον, ἱερόσυλον, βλάσφημον καί ἐκκλησιομάχον ἀπό τό 1974-1976.

 Παραλλήλως ἐξωθεῖται εἰς ὑπαναχώρησιν, βάσει τῆς ἀπορριφθείσης ἤδη ἀποφάσεως τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ὁ Κορινθίας Κάλλιστος, ὅστις ἐπίσης τό 1976 δηλώνει ὅτι ὁ ἴδιος «τήν 17 Σεπτεμβρίου 1971 εἰς τήν Ἀμερικήν ἐδέχθη χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα καί ὄχι συγχωρητικήν εὐχήν ὅπως ἐδήλωσεν ἅμα τῆ ἐπιστροφῆ του καί μέχρι τότε»(!), συγχρόνως δέ, πάλιν κατά τήν σχετικήν διάταξιν τῆς ἰδίας ἀποφάσεως, προσφεύγει εἰς τό Φλωρινικόν Σχίσμα!

 Τῶν δύο τούτων ἐπιόρκων ἐπισκόπων μας προηγεῖται, ὁ Ἀργολίδος Παχώ­μιος, ὅστις ὅλως καταχθονίως, κατά τό 1974 ἐπινοεῖ καί προετοιμάζει τήν μεταποίησιν – μετάλλαξιν τῆς ἐν Ἑλλάδι γενομένης δεκτῆς (28.10.1971) Συγχωρη­τικῆς εὐχῆς εἰς χειροθεσίαν! Πρός τοῦτο, ὅλως Σατανικῶς κινούμενος, κρυφίως, ψευδῶς καί πάντως ΑΚΡΩΣ ΙΕΡΟΣΥΛΩΣ, συντάσσει καί ὑπογράφει μυστικήν «ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΙΚΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗΝ» χωρίς νά σημειώνη πρός ποῖον ἀπευθύνει ταύτην, οὔτε τήν ἐμφανίζει εἰς οὐδέναν. Ἐν αὐτῆ, ἐπαναλαμβάνομεν, ἀναιδῶς ψευδόμενος καί βλασφημῶν ἱεροσύλως, ρητῶς γράφει τό 1974 ὅτι «καί ἐν Ἀμερικῆ καί ἐν ἑλλάδι ἐδέχθημεν χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου!...». Ποῖος, συνειδητοποιῶν τήν τοιαύτην ἐσχάτην πτῶσιν τοῦ ἀνδρός, δέν τόν οἰκτείρει ὡς ἄκρως βέβηλον, καταχθόνιον καί πάντως βλάσφημον κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖον ἕν ἔτος πρίν τόν ἀνέδειξεν εἰς Ἐπίσκοπον;...

ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΑΙΣΧΟΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΟΣ

 Ἐνῶ ταῦτα ἤδη εἶχον λάβει χώραν, κατά τήν 28ην Ὀκτωβρίου 1977, συγκα­λεῖται τό Συνοδικόν Δικαστήριον τό ὁποῖον ἀντιμετώπισεν τόν πεπτωκότα Κορινθίας Κάλλιστον. Εἰς αὐτό τό κατά τοῦ Καλλίστου Συνοδικόν Δικαστήριον, συμμετεῖχον καί ἔκριναν καί κατεδίκασαν τόν Κάλλιστον εἰς καθαίρεσιν καί οἱ Πειραιῶς Νικόλαος καί Ἀργολίδος Παχώμιος, οἴτινες ἐν κρυπτῶ ἀπό τό ἔτος 1974 διεκήρυξαν ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐδέχθη χειροθεσίαν καί αὐτοί προέρχονται ἐκ χειροθετημένων Ἐπισκόπων! Αὐτοί οἱ δυστυχεῖς καί ἐσκοτισμένοι, ἔκριναν καί συναπεφάσισαν μετά τῶν λοιπῶν τῆς Συνόδου τήν καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου, διότι ὑπαναχωρήσας ἐκ τῆς ἀρχικῆς του δηλώσεως κατά τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 περί συγχωρητικῆς εὐχῆς, τό 1976 ἐδήλωσεν ὅτι ὁ ἴδιος ἐν Ἀμερικῆ ἐδέχθη χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικοῦ, καί μέ αὐτή τήν νέαν δήλωσιν προσφεύγει εἰς τούς Φλωρινικούς, οἱ ὁποῖοι τόν ἐδέχθησαν ὡς Ἐπίσκοπον κατόπιν τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971. (Α.Π. 1353/28.10.1971 «Κ.Γ.Ο.», τεῦχος Ὀκτωβρίου 1977 σελ. 3-10). Ναί ὡς ἀδιάντροποι καί ἐντελῶς ἀσυνεπεῖς καί ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΙ εἰς τό ἐν λόγω Συνοδικόν Δικαστήριον συμμετέσχον καί συναπεφάσισαν καί ὑπέγραψαν τήν καθαίρεσιν τοῦ Καλλίστου καί οἱ τότε Ἀργολίδος Παχώμιος καί Πειραιῶς Νικόλαος! Δέν ὑπάρχει χαρακτηρισμός διά τούς συγκεκριμένους ἀνθρώπους!... Ἁπλῶς ἡ πρᾶξις των χαρακτηρίζεται ὡς τό ΑΙΣΧΟΣ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΟΣ!, διότι πῶς ἔλαβον μέρος οἱ ἀσυνείδητοι ὑποκριταί, ὅταν αὐτοί, πρό τοῦ Καλλίστου, ὡς στόματα τοῦ Ἅδου ἐγγράφως διεκήρυξαν ὄχι μόνον ὅτι οἱ δύο εἰς τήν ἀμερικήν ἐδέχθησαν χειροθεσίαν ἀλλά, ΠΡΟΣΟΧΗ(!), ὅτι καί ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐν Ἑλλάδι, τήν 28.10.1971, ἐπίσης ἐδέχθη χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματι­κῶν(!), ὅπερ δέν διενοήθη ὁ Κάλλιστος!

 Παραλλήλως καί ὅλως ἰδιαιτέρως μετά τήν πτῶσιν καί Καθαίρεσιν τοῦ Κορινθίας Καλλίστου, εἰς τό ἴδιον σχέδιον συμμετέχει καί ὁ τότε Κιτίου Ἐπιφά­νιος, ὁ ὁποῖος ἀναλαμβάνει νά ἐπιβάλη αὐτός τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν, μέσω καί διά τῆς ἑνώσεως μετά τῶν Φλωρινικῶν, ὑπονοῶν ὅτι ἀμφότεραι αἱ «παλαιοημερολογιτικαί Παρατάξεις» ἔχουν κοινήν τήν Ἀποστολι­κήν των Διαδοχήν ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Χωρίς νά διακηρύσση τοῦτο δημοσίως ἐποίει τό πᾶν καί ὑπεκίνει ἀνταρσίας μέ ὁμάδας λαϊκῶν διά νά ἀρχίση ἡ ἕνωσις ἐκ τῆς βάσεως, δηλαδή ἀπό τόν λαόν καί κυρίως ἀπό τούς Μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὄρους! Δέν ὑστέρησεν ὅμως εἰς τήν καταχθόνιον συμπερι­φοράν τῶν Παχωμίου καί Νικολάου, ἀφοῦ καί οὗτος κρυφίως ἔγραψεν, (καθ' ἡμᾶς διά τοῦ Β. Σακκᾶ) μακροσκελές κείμενον, τό ὁποῖον διεβίβασεν πρός τόν Ἁγιοβασιλειάτη Δαμασκηνόν, εἰς τό ὁποῖον ὁμιλεῖ καί διαβεβαιοῖ ὡς δεδομένην τήν περί χειροθεσίας ἱεροσυλίαν! Αὐτό τό κείμενόν του παρέμεινεν ἐν κρυπτῶ καί μόλις τό 2007 τό ἐδημοσιοποίησεν ὁ κ. Μακάριος Καββακίδης, «Ἀρχιεπίσκο­πος» μιᾶς ἐκ τῶν Σχισματικῶν Φλωρινικῶν Παρατάξεων. Ἑπομένως μετά τήν παραίτησιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, 2003, καί τήν δήλωσίν του περί γενο­μένου λάθους κατά τό 1971, ξεπροβάλλουν ἀναιδέστατα ὅλα τά ἀνωτέρω, ἤτοι:

 α) Ἡ ἀπό τό 1974 «ἐξομολογητική ἐπιστολή» τοῦ Παχωμίου, β) Λαμβάνει διαστάσεις τό 54/76 ἀπαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Νικολάου, γ) Δημοσιεύει ὁ κ. Καββακίδης τό μυστικόν κείμενον τοῦ Ἐπιφανίου καί ἀπό κοινοῦ καί ἕτεροι ὡς κόρακες κραυγάζουν ὅτι τό 1971 δῆθεν ἐδέχθημεν χειροθεσίαν καί πρέπει νά τήν καταδικάσωμεν. Ἀποκορύφωσις αὐτοῦ τοῦ διαχρονικοῦ ΑΙΣΧΟΥΣ των, ἀπετέλεσεν ἡ μέ Α.Π. 3280/29.11.2007 ἐγκύκλιος τῶν Νικολαϊτῶν.

 Ὡστόσον τονίζεται ὅτι εἶναι ἀπολύτως δεδομένον ὅτι μέχρι τό 1991 οὐδείς ἐξ ὅλων αὐτῶν ἐτόλμα νά προπαγανδίση εὐθέως καί ἐμφανῶς τό ἱερόσυλον ψεῦδος ἤ ἀκόμη καί νά ἀφήση σχετικά ὑπονοούμενα, περί δῆθεν χειροθεσίας ἐν Ἑλλάδι τήν 28η Ὀκτωβρίου 1971.

ΠΡΩΤΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΤΟΜΠΡΟΣ

 Πέραν τῶν ἀνωτέρω πρέπει, νά σημειωθῆ διά τήν ἱστορίαν, καί ὁ ρόλος τόν ὁποῖον, ὅλως ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ, διεδραμάτισεν ὁ πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος ἀπό τό 1971 ἕως τό 1973, ἐνῶ ἀργότερον, καί δή ἀπό τό 1980 ἕως τό 1995, τόν ἴδιον ρόλον διεδραμάτισεν, πλήν καί οὗτος ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ, ὁ τότε ἐπίσκοπος Ἀττικῆς Ματθαῖος Μακρῆς!

 α) Ὁ Πρωθιερεύς Εὐγένιος, ἀφοῦ ἤδη ἀπό τό 1971, προφανῶς πεισθείς ἤ πιεσθείς, ἠνέχθη ἤ καί ηὐνόησεν τά Φλωρινικά σχέδια ἐν Ἀμερικῆ, κατόπιν πρῶτος αὐτός ἠθέλησεν καί ἐπιχείρησεν νά περάση ἐκ τῶν ὑστέρων τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν μέσω τῆς ἑνώσεως τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων καί ὑπό τά ὀφέλη, τά ὁποῖα τό γεγονός ὑπέσχετο. Τοῦτο δέ ἐπεχειρεῖτο ὑπό τήν σιωπηλήν παραδοχήν τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς ὡς χειροθεσίας! Πρός τόν σκοπόν αὐτόν εἶχεν καί τήν συγκατάθεσιν, ἤ ὁμόφωνον γνώμην, ἤ τό ἀνεμπόδιστον καί τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Δικτατορίας ἤ τοῦ Στρατιωτικοῦ Καθεστῶτος, Γεωργίου Παπαδοπούλου! ἐπί τῶ σκοπῶ τούτω, τό 1973, εἰς χρόνον μηδέν, συνεκρότησεν 12μελῆ Ἱεράν Σύνοδον! Τό σχέδιον ὅμως ἐματαιώθη διότι καί ὁ Πρωθιερεύς Εὐγένιος, καί προηγουμέ­νως ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος ἔπεσον ἀμφότεροι!

 β) Τό ἴδιον σχέδιον μετ' ἐπιμονῆς, ἀπό τό 1980 καί μέχρι τῆς ἀρχῆς τῆς δεκαετίας τοῦ 1990, προώθησεν ὁ τότε ἀττικῆς Ματθαῖος πλήν καί πάλιν εἰς μά­την, διό ἀπό τό 1990 καί κυρίως τόν Ὀκτώβριον τοῦ 1992, μέσω ἑνός βλασφήμου κειμένου τοῦ Κυπρίου Ἱερομονάχου Εὐθυμίου, εἰσηγεῖται νά «καταδικασθῆ ἡ χειροθεσία διότι δι' αὐτῆς ἠμαρτήσαμεν ὡς Ἐκκλησία καί ἐξεφύγομεν τῆς γραμμῆς πλεύσεως τοῦ Ἁγίου Πατρός μας Ματθαίου»(*)! Ἐπειδή ὅμως καί τοῦτο τό σχέδιον ἀπέτυχεν καί μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ, συνετρίβη ὑπό τῶν δύο ἀγωνιστῶν Ὀρθοδόξων θεολόγων ἐκείνης τῆς περιόδου, ὁ τότε Ἀττικῆς Ματθαῖος, διά νά πλήξη ὁπωσδήποτε τήν Ἐκκλησίαν, ἐπενόησεν καί προεκάλεσεν τό περί δῆθεν «Νεοεικονομαχίας» αἱρετικόν κίνημά του, τό ὁποῖον κατέληξεν εἰς τήν σχισμα­τοαίρεσιν τοῦ 1995! Εἰς τό κίνημα τοῦ Ματθαίου συμμετεῖχον καί οἱ τότε Πει­ραιῶς Νικόλαος καί Ἀργολίδος Παχώμιος, οἱ ὁποῖοι ὅμως δολίως καί ὑστε­ροβούλως φερόμενοι καί πάντως ἐν συνενοήσει μετά τοῦ Ματθαίου Μακρῆ, ἐξῆλθον σταδιακῶς πλήν ἐγκαίρως, καί μελετημένως ἐκ τοῦ κινήματος τοῦ Ματθαίου καί ἐπλαισίωσαν τόν μόνον του ἐναπομείναντα Ἀρχιεπίσκοπον, διά νά τόν ἐλέγχουν καί κατευθύνουν εἰς ὅλας τάς κινήσεις του. Εἰδικώτερον οἱ δύο οὗτοι ἐπίσκοποι, ἐπαναλαμβάνομεν, ἐγκαίρως καί πάντως πρό τοῦ σχίσματος τοῦ 1995 ἐξῆλθον τοῦ κινήματος τοῦ τότε Ἀττικῆς Ματθαίου καί προσεχώρησαν εἰς τόν τότε ὑψηλά ἱστάμενον ἀπό πάσης ἀπόψεως Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν ἐπί τῶ σκοπῶ: α) Νά περιθωριοποιήσουν καί «δολοφονήσουν» ὅλα τά ὀρθόδοξα ἀναστήματα, τά ὁποῖα συμπαρίσταντο εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον καί πάντως τά διέκρινεν ἡ καθαρά Ὁμολογία καί ἡ ἀγωνιστικότης, ὅπερ συνεκίνει τόν ἀρχιεπίσκοπον. β) Ὁδηγήσουν ἀναγκαστικῶς εἰς ἱερόσυλον παραίτησιν τόν ἀρχιεπίσκοπον καί δή ὑπέρ τοῦ ΑΝΑΞΙΟΥ, καί ΜΑΤΑΙΟΦΡΟΝΟΣ Νικολάου καί γ) Ἐκτελέσουν, τό ἀπ' ἀρχῆς, καί πάντως κατά τά ἀπό 1974 καί 1976 κείμενα τῶν δύο αὐτῶν Προδοτῶν, ἤτοι, τήν «ἐξομολογητικήν ἐπιστολήν» ἀπό 28.10.1974 ἀπολογητικόν ὑπόμνημα τοῦ τότε Πειραιῶς Νικολάου, τό προκαλέσαν τό «54/76 ἀπαλλακτικόν Βούλευμα», σχέδιόν των, μεταλλάσσοντες τήν Συγχωρητικήν εὐχήν, τήν ὁποίαν ἀπό τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1971 ἐδέχθη ἡ Ἱερά Σύνοδος, εἰς «χειροθεσίαν» των, κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου» καί πάντως κατά τάς διατάξεις τῆς ἀποριφθείσης πρίν ἐμφανισθῆ ἀποφάσεως τῆς Ρωσικῆς Συνόδου.

 Αὐτοί λοιπόν οἱ δύο πρώην Κληρικοί καί ἐπίσκοποί μας μαζί μέ τήν «σαθράν συμμορίαν» των, τήν ὁποίαν συνεκρότησαν μετά τό 1995 καί μέχρι τό 2007 εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπεχείρησαν τήν ΜΕΓΙΣΤΗΝ ΚΑΙ ΕΣΧΑΤΗΝ ΙΕΡΟΣΥΛΙΑΝ, ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΙΑΝ καί ΘΕΟΜΑΧΙΑΝ, ὥστε νά σβήση καί νά μήν ὑφίσταται ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὡς ἡ ἀδιάκοπος συνέχεια τῆς πρό τοῦ 1924 καί ἀκριβέστερον τοῦ 1920 Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τοῦτο ὅλον ἐπεδίωκον διότι μέ τήν ἔστω θεωρητικῶς ἀποδοχήν τῆς ΑΝΥΠΟ­ΣΤΑΤΟΥ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ, προσβάλλεται, διά τόν ἀποδεχόμενον ταύτην, ἡ Ἀπο­στολική του Διαδοχή, ἐνῶ μετά ἀπ' αὐτό καί ἡ Ὁμολογία - Ἐκκλησιολογία του ἀπετελεῖ κενόν καί ἀνόητον λόγον ἀλλά καί βλάσφημον εἰρωνείαν κατά τῆς Ἐκκλησίας. ΕΠΟΜΕΝΩΣ, ἡ «σαθρά συμμορία» τῶν Νικολάου καί Παχω­μίου, σαφέστατα εἶναι οἱ ἐκτελεσταί τῶν ἀπ' ἀρχῆς ἤτοι, 1920, 1924, 1937, 1950, 1971 καί ἐφεξῆς μέχρι σήμερον σχεδίων τοῦ ἀντιχρίστου Διαβόλου κατά τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ καί τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗ­ΣΙΟΛΟΓΙΑΣ.

 Τοῦτο οὐδείς ἐχέφρων ἀμφισβητεῖ ἀφοῦ ΚΑΤΑΦΑΝΕΣΤΑΤΑ, ὅσα ἀπό τό 1920, 1923, 1924 καί ἑξῆς δέν ἠδυνήθησαν νά ἐκτελέσουν ὅλοι οἱ ὅμοιοι ἐπίορκοι ρασοφόροι, οἱ ὁποῖοι ἐδέχθησαν τόν ὄντως ἐπάρατον Παπικόν καί Οἰκουμενι­στικόν Νεοημερολογιτισμόν, ἐπολέμησαν ἀπό τό 1924 τήν Γνησίαν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, προεκάλεσαν τό 1937 τήν σχισματικήν Φλωρινικήν παράταξιν, ἐπεβουλεύθησαν τάς ἐπισκοπικάς χειροτονίας, τόσον ἐκείνας τοῦ 1935, ὅσον καί τοῦ 1948 καί ὤμοσαν νά τάς προσβάλουν παντί σθένει καί τρόπω, καί διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ νά προσβάλουν καί διακόψουν τήν γνησίαν καί ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν, καί οὕτω ὅπως ἐτονίσθη, αὐτομάτως, διά τῆς ἐν λόγω ἱεροσυλίας των, νά ἀκυρώσουν καί ἀφανίσουν καί τήν ἀπό τό 1924 ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Αὐτό ἐπεχείρησεν, ἡ κατά τόν θεῖον ὑμνωδόν, «ΣΑΘΡΑ ΣΥΜΜΟΡΙΑ» τῶν Νικολαϊτῶν τήν 28.11.2007 μέ τήν δῆθεν «Συνοδικήν» των ἐγκύκλιον, μέ Α.Π. 3280! Ἀπέτυχον ὅμως διότι τά ἐν αὐτῆ ψεύδη, δόλοι, ὑποκριτικαί Ὁμολογίαι καί ἐσχάτη ΑΠΑΤΗ, ὅπως ἐν ταὐτῶ, καίτοι ἔσχατοι προδόται, συνεχίσουν νά ἐμφανίζωνται ὡς δῆθεν «Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι, καί Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας»! Ὡστόσον τό μόνον τό ὁποῖον ἐπέτυχον εἶναι τό γεγονός ὅτι ἐξηπάτησαν τούς ἑαυτούς των, διότι αἱ βλασφημίαι - ἱεροσυλίαι των, τούς ΑΠΕΓΥΜΝΩΣΑΝ παντός ἀρχιερατικοῦ - ἱερατικοῦ καί ἄλλου χαρίσματος, ἐνῶ καί αὐτό τό βάπτισμά των ὑπέστη τάς συνεπείας τῶν βαρύτατα αἱρετικῶν. Ὡλοκλήρωσαν, λοιπόν, ἕν ἀρχαῖον - πολυχρονισμένον Σατανικόν σχέδιον, πλήν ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ! Δυστυχῶς αὐτή ἡ ὁμάς τῶν ἐκπεσόντων καί συντριβέντων ἐκκλησιαστικῶς, πλέον κατέληξεν νά ἀποτελῆ ζωντανήν προσωποποίησιν τοῦ ἐκκλησιομάχου Παπικοῦ - Προτεσταν­τικοῦ, Νεοημερολογιτικοῦ, καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

 Εἰς τά πρόσωπα αὐτῶν τῶν δύο ἐπιόρκων Γερόντων, ἀλλά καί τῶν δυστυ­χῶν συνοδοιπόρων των, οἴτινες εἶναι γνωστοί ὡς «Περιστερίου» Γαλακτίων, «Βερροίας καί Ναούσης» Ταράσιος(*), «Διαυλείας» ἤ «Θηβῶν» Ἀνδρέας, «Φιλίπ­πων» Χρυσόστομος, καί τῶν νεωτέρων ἐπί τῶ ἰδίω σκοπῶ ἐπισκοποποιηθέντων, ἤτοι, τῶν Παντελεήμονα Ντέσκα, Ἰγνατίου Δάσσιου, Σεβαστιανοῦ Σταύρου καί Λαζάρου Ἀθανάσωφ(**), ἐκφράζονται καί προσωποποιοῦνται ὅλαι αἱ ἀπό τό 1920, 1924 καί μέχρι τῶν ἡμερῶν μας δυνάμεις τοῦ Χριστομάχου καί ἐκκλησιομάχου Ἀντιχρίστου Διαβόλου! Χαρακτηρίζονται οὕτω, διότι ΟΝΤΩΣ ἐκ τῶν ἔργων καί λόγων των ἐπεχείρησαν καί διέπραξαν, ὅσα οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ ἐπεδίωξαν καί δέν ἐπέτυχον. Τό γεγονός τοῦτο προέκυψεν καί διαβεβαιώθη ἐκ τῶν: α) Τῆς «ἐξομολογητικῆς ἐπιστολῆς» τοῦ Παχωμίου. β) Τοῦ 54/76 Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύ­ματος ὑπέρ τοῦ «Πειραιῶς Νικολάου» καί γ) Τοῦ ἤθους καί τῆς ἀσυνεπείας των καί ὅλως περιτράνως τό διαβεβαιοῦν καί προσυπογράφουν μέσω καί διά τοῦ καθαρῶς ἐκκλησιομάχου, Πνευματομάχου καί Χριστομάχου ἐγγράφου των, τήν λεγομένην «Ἐγκύκλιόν» των, Α.Π. 3280/28.11.2007.

 Ἐν αὐτῆ, προκειμένου νά ἐξαπατήσουν, πλανήσουν καί προδώσουν, 10 περίπου φοράς ὑποκριτικῶς καί δολίως ἐπαναλαμβάνουν ὅτι δῆθεν κρατοῦν τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθώς καί ὅτι ἔχουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948, ἐνῶ ἐν ταὐτῶ πάλιν 10 φοράς ΨΕΥΔΟΝΤΑΙ, ὅτι τό 1971 ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐδέχθη χειροθεσίαν, καί τέλος, ἐπίσης 10 φοράς ἐπαναλαμβάνουν ὅτι ἀποδοκιμάζουν, ἀποκηρύσσουν, δηλαδή καταδικάζουν αὐτήν τήν ἀνυπόστατον χειροθεσίαν τοῦ 1971!! Ἐδῶ εὑρίσκονται ὄχι μόνον τό ΨΕΥΔΟΣ, (ἀφοῦ ΚΑΜΜΙΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ ΔΕΝ ΕΔΕΧΘΗ Η ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟ 1971, ἀλλ' ΑΠΛΗΝ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ), ἀλλά καί Η ΙΕΡΟΣΥΛΙΑ των, διότι δέν ψεύδονται καί δέν συκοφαντοῦν ἕν πρόσωπο, μέ κάποια ψευδοκατηγορίαν, ἀλλά ΨΕΥΔΟΝΤΑΙ ΙΕΡΟΣΥΛΟΥΝ ΚΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΝ κατ' ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΚΑΤ' ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ, τό ὁποῖον ἐμπτύουν, βλασφημοῦν, ἱεροσυλοῦν καί ποδοπατοῦν, καθ' ὑπόδειξιν τοῦ Ἀντιχρίστου Διαβόλου, ὅστις τούς παρέδωκεν εἰς τήν Ἀντίχριστον βούλησιν τῶν γνωστῶν ὡς ἀμετανοήτων ἐγκαθέτων!...

Προσοχή! Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, διά τῶν ἀδιανοήτων ἀποφάσεων καί πράξεών των, κατελέγχονται, ἤ ὡς μή ἔχοντες σώας τάς φρένας ἤ ἄν δεχθῆ τις ὅτι εἶναι νουνεχεῖς, τότε μᾶλλον ὅλως ἀσυνειδήτως ἐπετέλεσαν καί συνεχίζουν νά ἐπιτελοῦν Σατανικάς πράξεις διότι ἐάν, καθ' ὑπόθεσιν λέγομεν, τήν 28ην Ὀκτωβρίου 1971 ἐδέχθησαν χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμε­νικῆς Συνόδου, τότε δι' αὐτῆς ἐδέχθησαν, ὡμολόγησαν καί διεκήρυξαν ὅτι μέχρι τότε ἦσαν Σχισματικοί, δηλαδή ἦσαν Παλαιοημερολογῖται ψευδοϊερεῖς καί ψευδεπίσκοποι. Ἐάν δέ, ὅπως κηρύσσουν, καί πρό τοῦ 1971 ἦσαν ζῶντες καί ἐνεργοί κληρικοί καί ἀνῆκον εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τότε μέ τήν «χειροθεσίαν» των, τήν ὁποίαν μετήλλαξαν ἐκ τῆς Συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἔστω καί θεωρητικῶς, παραδέχθησαν καί ἐπισήμως Διεκήρυξαν, τήν διά τήν Ἐκκλησίαν ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ χειροθεσίαν, καί οὕτω ἐνέπτυσαν τρεῖς κατά τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Ἀγίου Πνεύματος καί κατά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καί πλέον ἔγιναν ἕρμαια τοῦ ἀντιχρίστου Διαβόλου καί τυφλά ὄργανα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 Τέλος τό χείριστον, ἅμα δέ καί ἀνόητον ἐν προκειμένω, εἶναι ὅτι μέ τήν ἀπόρριψιν καί ἀποκήρυξιν ἤ Καταδίκην τῆς ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΥ (ἀνυπάρκτου) «χειροθεσίας», καί ἄν ἀκόμη ἦτο πραγματικότης καί ὄχι ψεῦδος, δέν ἀποκα­θίστανται, δέν συγχωροῦνται, δέν ξαναγίνονται ἐπίσκοποι. Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι καί ἄν ποτε συντριβοῦν, μετανοήσουν καί ζητήσουν νά ἐπιστρέψουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἀσφαλῶς ἡ Ἐκκλησία θά τούς δεχθῆ, ἀφοῦ εἶναι δυνατόν διά τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας, ταπεινώσεως καί τῆς βαθείας βιώσεως τοῦ μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας νά σωθοῦν, ἀκόμη καί νά ἁγιάσουν, ὅμως ΟΥΔΕΠΟΤΕ θά ἐπανέλθουν εἰς τήν ὑψίστην διακονίαν τῆς Ἀρχιερωσύνης, ὄχι βεβαίως διότι τοῦτο τό ἀποκλείομεν ἡμεῖς, ἀλλά διότι αὐτή καθ' ἑαυτήν ἡ βλασφημία των κατά τοῦ Ἀγίου Πνεύματος τούς ἀποκλείει!

ΗΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΜΝΟΜΕΝ ΕΜΠΡΟΣ ΕΙΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ;

 Ταῦτα περί τῶν συγκεκριμένων βλασφήμων καί Ἐκκλησιομάχων πρώην Ἐπισκόπων, τούς ὁποίους ἤδη ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος τούς ἀντιμετώ­πισεν κατά τήν Κανονικήν Τάξιν ἀλλά τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιο­λογίαν! Τί γίνεται ὅμως μέ ὅλους ἡμᾶς τούς ἁπλοῦς Χριστιανούς, ἤτοι, Κληρι­κούς Μοναχούς καί Λαϊκούς, καί ὅλως ἰδιαιτέρως μέ ὅσους ἀκολουθοῦν ὀπίσω αὐτῶν, διότι ἐξηπατήθησαν μέ τήν ἐσχάτην ἀπάτην ὅτι δῆθεν ὅλοι αὐτοί οἱ ἐπίορκοι ψευδεπίσκοποι, εἶναι ὀρθόδοξοι, εἶναι ὁμολογηταί, διότι ἄκουσον - ἄκουσον..., κατεδίκασαν τήν «χειροθεσίαν» καί ἡγίασαν(!...), ἐνῶ ὅσοι δέν συμφωνοῦν μέ τήν συγκεκριμένην ὑπ' αὐτῶν καταδίκην τῆς «χειροθεσίας» των, καί ἰδιαιτέρως ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος, ὁ ὁποῖος ὄχι Ἀπλῶς διαφωνεῖ ἀλλά καί μέ τήν ὑπ' Α.Π. 532/28.11.2009 ἀπόφασιν τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τους καθήρεσεν, καί ἀναθεμάτισεν τήν πράξιν των, «αὐτός, λέγουν, δέχεται τήν χειροθεσίαν καί τήν συντηρεῖ! Ἑπομένως δέν εἶναι ἀληθής καί γνήσιος ἐπίσκοπος ἀλλά ψευδεπίσκοπος ὡς «χειροθετημένος»!

Ἰδού πῶς μετασχησματίζεται ὁ Διάβολος εἰς Ἄγγελον καί παρουσιάζει τό σκότος ὡς «Φῶς», τό δέ Φῶς ὡς «σκότος»! Ναί, αὐτά διαδίδουν ἐξ ὀνόματος τοῦ Ἀντιχρίστου Διαβόλου καί ὁ κάθε ἐπιπόλαιος καί ἀμαθής τά πιστεύει, ὅταν ἡ λεγομένη «χειροθεσία» ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ, αὐτοί δέ μέ τήν «καταδίκην», τήν ὁποίαν ἐπεχείρησαν ἀπό ἀνύπαρκτον καί οὐδέποτε γεγενημένην τήν ἔκαμαν πραγματικήν διά τούς ἑαυτούς των!

 Εἰς τήν πρώτην παράγραφον αὐτοῦ τοῦ κειμένου διευκρινίσαμεν πώς «ὅ,τι μέ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ ἐκτίθεται εἰς τό κείμενον αὐτό ἔχει ἀπολύτως ΟΜΟΛΟΓΙΑ­ΚΟΝ χαρακτῆρα καί δεοντολογίαν, σκοπεῖ δέ εἰς τό νά καταδειχθῆ ὅτι ἀπ' ἀρχῆς, ἤτοι, ἀπό τό 1924 μέχρι καί σήμερον ἐπολεμήθη καί πολεμεῖται ἡ Ὀρθόδοξος ΟΜΟΛΟΓΙΑ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθώς καί ἡ γνησία καί ἀδιάκοπος ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΔΙΑΔΟΧΗ τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων Αὐτῆς». Πιστεύομεν ὅτι, παρά τάς πολλάς μας ἀδυναμίας ὡς συντάκτου τοῦ παρόντος, ὁ ἀναγνώστης, ἐφ' ὅσον εἶναι καλοπροαίρετος καί ἀγωνιᾶ νά εὑρίσκεται μέσα εἰς τήν σωτήριον Νοητήν Κιβωτόν τοῦ Χριστοῦ, καί νά ἐργάζεται τήν σωτηρίαν του, δύναται νά ἀντιληφθῆ ἀρκετάς ἀληθείας καί πρό πάντων νά προβληματισθῆ καί νά ζητήση τήν φωτιστικήν χάριν καί εὐλογίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, προκειμένου νά λάβη σωτηρίους ἀποφάσεις. ἐπίσης τονίζομεν ὅτι αὐτά γράφονται καί διά τούς κ.κ. Νικόλαον καί Παχώμιον καί ὅλα τά δυστυχῆ μέλη τῆς «σαθρᾶς συμμορίας» των. Γράφονται ἀπό ἀγάπην δι' αὐτούς, βεβαίως μετά τήν ἀγάπην μας πρός τόν Χριστόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του. Δέν τούς μισοῦμεν αὐτούς ὡς πρόσωπα, μισοῦμεν ὅμως τάς κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, ἤτοι, τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ἀ­συγγνώστους πράξεις των καί θά ἠθέλομεν νά τάς κατανοήσουν καί νά τάς βδελυχθοῦν καί οἱ ἴδιοι.

Γράφονται ὅμως καί ἀπευθύνονται ἰδιαιτέρως πρός κάθε ἁπλοῦν χριστια­νόν, ὁ ὁποῖος τούς ἀκολουθεῖ πλανώμενος καί ἔχει τήν ψευδαίσθησιν ὅτι εὑρίσκεται ἐν τῆ Ἐκκλησία - Ὀρθοδοξία καί ἐλπίζει νά σωθῆ, ἐνῶ αὐτοί τούς ὁποίους ἀκολουθεῖ, ἐκ τῶν πραγμάτων εἶναι πεπτωκότες πρώην ὀρθόδοξοι, εἶναι βαρύτατα ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΟΙ, ΒΛΑΣΦΗΜΟΙ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΙ! Εἶναι πολύ χειρότεροι τῶν Φλωρινικῶν (ὅλων τῶν Παρατάξεων), χειρότεροι ὅλων τῶν Οἰκουμενιστῶν Νεοημερολογιτῶν, εἶναι χειρότεροι καί τῶν πέντε Σχισματοαιρετικῶν, οἱ ὁποῖοι κατά τήν περίοδον μετά τό 1991 καί μέχρι τήν σχισματοαίρεσίν των (1995), δέν ἐτόλμησαν νά φθάσουν ἐκεῖ ὅπου ἔφθασαν αὐτοί μέ τήν ἐγκύκλιον τοῦ 2007!!!

 Ἀγαπητέ ἀναγνῶστα, τό κακό δι' ἕναν ὀπαδόν τῶν Νικολαϊτῶν, εἶναι πολύ μεγαλύτερον, διότι ἡ παρουσία του, ἡ συμπόρευσις καί σύμπραξίς του μετ' αὐτῶν, τόν καθιστᾶ ἀπολύτως ὅμοιον μέ αὐτούς, ἴσως δέ καί περισσότερον εὐθύνεται διότι ἡ παρουσία του καί ὁ ὀβολός του, τούς ἐνθαρρύνει, τούς στηρίζει, τούς σκοτίζει καί δέν τούς ἐπιτρέπει, νά προβληματισθοῦν καί νά σκεφθοῦν μετάνοιαν καί νά ἔλθουν εἰς ταπείνωσιν καί αὐτογνωσίαν. Ἐπίσης πρέπει νά λάβης ὑπ' ὄψιν σου ὅτι αὐτήν τήν «σαθράν συμμορίαν» καί ὡς ὁμάδα καί ὡς ἄτομα, τούς ἔχουν «χειροπόδαρα» δεμένους τά ἐγκάθετα ὄργανα τῶν ξένων κέντρων, διό θέλουν κάθε εἴδους βοήθειαν. Τέλος πρέπει νά ἔχωμεν ὑπ' ὄψιν μας ὅτι εἶναι ἄλλο σεβασμός, ὑπακοή καί ἀγάπη εἰς τούς Ἐπισκόπους καί Πρεσβυτέρους, ὅταν βεβαίως αὐτοί ἴστανται εἰς τόπον καί τύπον Χριστοῦ, καί ἄλλο εἰς τούς Νικολαΐτας, οἱ ὁποῖοι ὡς ἐκ τῶν κατά τῆς Ἐκκλησίας ἐσχάτων πράξεων προδοσίας των, εἶναι «εἰς τύπον καί τόπον τοῦ ἀντιδίκου τοῦ Χριστοῦ»!

Μελέτησε, προσευχήσου καί προβληματίσου, ἀφοῦ προηγουμένως λάβης ὑπ' ὄψιν ὅτι δέν θά ὑπῆρχε κανέν σχίσμα, ἄν οἱ ἀρχηγοί τῶν σχισμάτων δέν εἶχον ὀπαδούς, ἄν δέν τούς ἐστηρίζαμε ἡμεῖς μέ τήν παρουσία μας. Τά σχίσματα καί τά ἐκκλησιόμαχα κινήματα, τοὐλάχιστον αὐτά τῶν Φλωρινικῶν, τά ὁποῖα εἶναι περισσότερα ἀπό 5-6, καθώς καί τῶν πέντε, καί τῶν Νικολαϊτῶν, δέν θά ἐπεβίωνον καί δέν θά ὑπῆρχον, ἄν ἀφελεῖς «παλαιοημερολογῖται» δέν τούς ἠκολούθουν καί δέν ἐγέμιζον τίς μικρές ἤ μεγάλες των «τσέπες» μέ χρῆμα!

 Ἀγαπητέ ἀναγνῶστα, ἡ Μήτηρ μας Ἐκκλησία μᾶς θέλει ὅλους ἀδελφωμέ­νους μέ τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί μέ τήν καθαράν Πίστιν καί Ὁμολο­γίαν. Μᾶς θέλει ἡνωμένους καί κοινωνούς τοῦ ἑνός Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τῆς Μίας Ἐκκλησίας Του, διό μή ἀδιαφορῶμεν, μή καθιστάμεθα ὀπαδοί αἱρετικῶν, μή γινόμεθα «ἀνόητοι παλαιοημερολογῖται»... Ἐνδεχομένως νά ἔχης ἐνστάσεις ἤ ἀπορίας, διότι αὐτός, ὁ ὁποῖος γράφει καί τό παρόν ἀφ' ἑνός ἔχει συκοφαντηθῆ καί ἴσως νά μήν τόν ἐκτιμᾶς, ἤ νά τόν θεωρῆς καί ὡς ἐχθρόν σου, ἀφ' ἑτέρου δέν γράφει καί κατά τόν καλύτερον τρόπον, ὥστε νά σέ βοηθήση! Διά τόν λόγον αὐτόν, ὁ καθ' ἕνας μπορεῖ νά μᾶς γράψη καί νά ζητήση περισσοτέρας πληροφορίας ἤ νά συνομιλήση μαζί μας, ἤ νά συνομιλήσωμεν ἐνώπιον καί αὐτῶν τῶν πεπτωκότων πρώην ἐπισκόπων μας, τούς ὁποίους ὁ γράφων ἐσεβάσθη, ἐτίμησεν καί διηκόνησεν ἀπό τῆς θέσεώς του, ἀπό τήν ἀρχήν τῆς δεκαετίας τοῦ 1970(*), ἀλλά δέν τούς ἠκολούθησεν εἰς τήν πτῶσιν, ἐνῶ καί κατήλεγξεν ταύτην κατά τόν πλέον σκληρόν τρόπον, ὅπως πιστεύει ὅτι ἀρμόζει εἰς θέματα Πίστεως. Διά τόν λόγον αὐτόν τόν ἐμίσησαν καί... τόν «ἀφώρισαν»! ὁ Θεός νά τούς ἐλεήση καί νά φωτίση τό σκότος των διά νά μετανοήσουν καί ἀγαπῶντες ἀλλήλους νά ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΗΣΩΜΕΝ τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ – ΕΚΚΛΗ­ΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν ἀδιάκοπον καί ἀνόθευτον Ἀποστολικήν Διαδοχήν Αὐτῆς, ἐνῶ ἐκ παραλλήλου νά ΚΑΤΑΔΙΚΑ­ΣΩΜΕΝ τήν Σατανικήν ψευδῆ προπαγάνδα περί «χειροθεσίας», νά τήν παρα­δώσουν εἰς τό ἀνάθεμα καί εἰς τόν πατέρα της τόν ἀντίχριστον Διάβολον, ὁ ὁποῖος τήν ἐγέννησεν καί τήν ἐπέβαλεν εἰς αὐτούς τούς πρώην ἐπισκόπους μας. Ἀμήν Γένοιτο.


ΕΝ ΤΡΟΠΟΝ ΤΙΝΑ ΒΟΗΘΗΜΑ ΔΙΑ ΝΑ ΛΑΒΗΣ
ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΑΠΟΦΑΣΙΝ

 Ἐνθυμοῦμαι, ἀγαπητέ ἀναγνῶστα, ἕν γεγονός, τό ὁποῖον συνέβη εἰς ἕναν νεαρό μαθητήν ἑνός ἐπαρχιακοῦ Γυμνασίου πρίν ἀπό πολλάς δεκαετίας. Οἱ μαθηταί εἶχον λάβει τήν ἐντολήν ὅπως τήν Κυριακήν, ἡ ὁποία ἠκολούθει, ἐκκλησιασθοῦν ὅλοι εἰς τόν παρακείμενον τοῦ Γυμνασίου των ἱερόν Ναόν. Πράγματι ἔτσι ἔγινεν, ἐνῶ ἀπουσίασαν μερικοί μαθηταί, μεταξύ δέ αὐτῶν καί ἕνας «παλαιοημερολογίτης». Τοῦτον ὁ θεολόγος Καθηγητής του, ὡς ὑπεύθυνος τοῦ ὁμαδικοῦ ἐκκλησιασμοῦ, τόν ἤλεγξεν καί ἐζήτησε νά μάθη τόν λόγον τῆς ἀπουσίας του, διότι τόν ἐθεώρει ὡς «καλό παιδί». Ὁ μαθητής τόν διεβεβαίωσεν ὅτι ἐκκλησιάσθη μέ τήν οἰκογένειάν του εἰς τήν ἐνορίαν... καί ὅτι ἀκολουθεῖ ὅλη ἡ οἰκογένειά του τό παλαιόν ἑορτολόγιον.

Τό γεγονός ἠνώχλησεν τόν θεολόγον Καθηγητήν του, καί ὡδήγησεν τόν μαθητήν ἐνώπιον τοῦ Γυμνασιάρχου. Καί ἐκεῖ ὁ μαθητής πεπαρρησιασμένως ἐδήλωσεν ὅτι δέν ἐκκλησιασιάζεται εἰς τούς Ναούς μέ τό Νέον, ὅτι πηγαίνει πρωί εἰς τόν ἱερόν Ναόν..., ὅπου ὁ ἱερεύς ἀκολουθεῖ τό Παλαιόν!... Πρό αὐτοῦ τοῦ ἀκούσματος ὁ Γυμνασιάρχης ἔδειξεν κατανόησιν, συνεχάρη τόν μαθητήν καί ἁπλῶς τοῦ ἐζήτησε νά ἔρχεται καί εἰς τόν ὁμαδικόν σχολικόν ἐκκλησιασμόν...

 Εἰς τήν συνέχειαν ἦτο ἡ ὥρα τῶν θρησκευτικῶν! Δυστυχῶς ἤ εὐτυχῶς, θά τό κρίνης ἐσύ, ἀγαπητέ ἀναγνῶστα, εἰσερχόμενος ὁ θεολόγος Καθηγητής εἰς τήν αἴθουσαν, ἐπῆρεν ὕφος καί λέγει: «παιδιά ἔχω νά σᾶς πῶ κάτι πού ἀφορᾶ ἕνα συμμαθητή σας! ὁ συμμαθητής σας..........., ΣΚΙΑΜΑΧΕΙ! (μάχεται, παλεύει καί κυνηγᾶ μέ τήν σκιά του), δηλαδή πηγαίνει μέ τό παλαιό γι' αὐτό δέν ἦλθε στόν ἐκκλησιασμό μας»!   Ὅλοι οἱ μαθηταί ἐγύρισαν τά βλέμματά τους πρός τόν συγκεκριμένο συμμαθητήν των καί ἄλλοι μέ οἶκτον, ἄλλοι μέ εἰρωνείαν τόν ἐκοίταζον. Ἐκεῖνος ἔγινεν κατακόκκινος, ὡς νά ἐφλέγετο τό πρόσωπόν του πρό τῆς ἀδυναμίας του νά ἀπαντήση!... δηλαδή νά ἀναλύση τόν λόγον, διά τόν ὁποῖον ἀκολουθεῖ τό παλαιόν καί ἑπομένως ὅτι δέν σκιαμαχεῖ.  Ἔννοιωσεν τό κενόν, τό ὁποῖον εἶχε μέσα του, διό μόλις ἐσχόλασεν ἀπό τό Σχολεῖο, δέν ἐπῆγεν εἰς τό σπίτι του, ἀλλά κυριολεκτικά ἔτρεξεν εἰς τόν Πνευματικόν του, ὁ ὁποῖος ἔμενεν εἰς τόν Ναόν καί μόλις ἔφθασεν καί ἤνοιξεν ἡ πόρτα, χωρίς κανέναν ἄλλον λόγον λέγει: «Θέλω τόν Γέροντα»! Σέ σχετικές ἐρωτήσεις ἀπό τό πρόσωπον, τό ὁποῖον ἤνοιξε τήν πόρτα ἐπανέλαβεν τό ἴδιον. Ἐκεῖνος ἀνησύχησεν καί ἀμέσως ὡδήγησεν τόν μαθητή εἰς τό Γραφεῖον τοῦ Πνευματικοῦ του. Εὑρεθείς πρό τοῦ Πνευματικοῦ του ἀμέσως μέ ἔκδηλον ἀγανάκτησιν ὑπέβαλεν τό σκληρόν ἐρώτημα: «Γιατί Γέροντα πᾶμε μέ τό παλαιόν;». Ὁ Πνευματικός, ὡς νά εὑρέθη ἐξ ἀπίνης, δέν ἀπαντᾶ ἀμέσως, ἀλλά προηγουμένως ζητᾶ νά μάθη διατί ἐρωτᾶ καί μάλιστα εἰς τοιαύτην κατάστασιν. Ὁ μαθητής ἀνέπνευσεν καί διηγήθη τό συμβάν, ἐνῶ μέ ἀγανάκτησιν εἶπεν ὅτι  δέν ἦτο εἰς θέσιν νά ἀπαντήση, ὅταν ὁ καθηγητής του ἐνώπιον ὅλης τῆς τάξεως τόν ἐχαρακτήρισεν ὡς σκιαμαχοῦντα, διότι ἀκολουθεῖ τό παλαιόν. Ἀμέσως πάλιν ζητεῖ ἀπό τόν Πνευματικό του νά τοῦ εἰπῆ «γιατί πᾶμε μέ τό παλαιόν». Ἡ ἀπάντησις τοῦ πνευματικοῦ του Πατρός ἦτο: «Εἶναι καλύτερον»! Ἀμέσως ὁ νέος ἀντιδρᾶ λέγων: «Ὄχι, δέν ὑπάρχει καλό καί καλύτερο στήν Ἐκκλησία. ὑπάρχει μόνον ἡ Ἐκκλησία πού σώζει καί τό Σχίσμα πού ὁδηγεῖ εἰς τήν κόλασι», καί συνεχίζει: «Ποῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ἄν εἶναι στό Νέον ἡμερολόγιον νά πᾶμε ἐκεῖ, ἄν ὅμως εἶναι εἰς τό Παλαιόν, τότε πρέπει νά ἔλθουν καί οἱ Νεοημερολογῖται...». Ὁ Πνευματικός μή δυνάμενος νά εἴπη κάτι περισσό­τερον, συνεφώνησε, ἐνῶ τό θέμα διά τόν νέον δέν ἔκλεισεν, διότι πλέον εἶχε νά ἀντιμετωπίση τάς δύο παρατάξεις εἰς τό Παλαιόν. Τόν ἀπησχόλει πλέον διατί ἔγινεν τό σχίσμα τοῦ 1937. Τί εἶναι οἱ «Ματθαιϊκοί», τούς ὁποίους τόσον ἐκατηγόρει ὁ Πνευματικός του καί ὄχι μόνον αὐτός, ἀλλά καί κάποιος ἄλλος, ὅστις συνεχῶς ἡμέραν καί νύκτα ἐκατηγόρει τόν ἐπίσκοπον Ματθαῖο! (...). Τί εἶναι ὅμως καί οἱ «Φλωρινικοί»; Ποῖοι ἐκπροσωποῦν καί ἐκφράζουν τήν Ἐκκλησίαν ἀπό τό 1924 καί ποῖοι τήν πολεμοῦν μέ τό σχίσμα;

 Ὁ νέος ἐκεῖνος μαθητής ἀργότερα ἄφησεν τόν κατά τά ἄλλα πολύ καλόν Πνευματικό του, διότι ἐβεβαιώθη ὅτι εὑρίσκετο εἰς τό Φλωρινικόν σχίσμα καί ὄχι εἰς τήν Μίαν καί ἀληθινήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ...».

 * * *

Ἐτελείωσεν αὐτή ἡ ἱστορία, ἡ ὁποία ἐγράφη ὅπως τήν ἤκουσα εἰς τά κύρια σημεῖα της μόνον, καί διά τόν ἀποκλειστικόν λόγον, νά δώση ἕκαστος τήν ὀρθήν ἀπάντησιν, «Διατί ἀκολουθοῦμεν τό Παλαιόν; Διατί ὑπάρχουν τόσαι παρατάξεις παλαιοημερο­λογιτῶν; Πῶς προέκυψεν τό Φλωρινικόν σχίσμα μέ ὅλα τά θυγατρικά του, ἀλλά καί τῶν πέντε πρώην ἐπισκόπων μας καί τέλος τό πιό φρικτό σχίσμα αὐτό τῶν Νικο­λαϊτῶν»;

Ἀγαπητοί πρώην ἐν Χριστῶ Πατέρες καί ἀδελφοί, οἱ ὁποῖοι ἀνήκετε, εἴτε εἰς τό ἕνα εἴτε εἰς τό ἄλλο σχίσμα, πιστεύετε ὅτι θά σᾶς σώση τό Παλαιόν τῆς παρατάξεώς σας; Μή πλανᾶσθε! Δέν σώζει οὔτε τό παλαιόν οὔτε ὁ σχισματοαι­ρετικός καί ἐκκλησιομάχος καί πάντως «παλαιομερολογίτης», ψευδοεπίσκοπος ἤ ψευδοϊερεύς! Ἀπό τήν στιγμήν πού δημιουργεῖται ἕνα σχίσμα ὀφείλεις νά ἐρευνήσης ΔΙΑΤΙ ΕΓΙΝΕΝ; Ποίας ΑΙΤΙΑΣ ἔχει καί ἀναλόγως νά σταθμίσης τήν στάσιν σου καί πάντως ἀμέσως νά ἀπομακρυνθῆς καί εὑρεθῆς μέσα εἰς τήν Κιβωτόν τοῦ Χριστοῦ, ὅσον μικρά καί ἄν σοῦ φαίνεται. Αὕτη εἶναι μεγάλη καί μόνον αὕτη ΣΩΖΕΙ!

 Δέν νοεῖται εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν ὅτι ὑπάρχουν πολλαί Ἐκκλησίαι, ὅπως κηρύσσει ὁ Οἰκουμενισμός, δέν ὑπάρχουν πολλαί Σύνοδοι, πολλοί Ἀρχιεπίσκο­ποι. Ὅλον αὐτό τό φαινόμενον εἶναι κατασκεύασμα τοῦ ἀντιχρίστου, διότι ἔτσι μέ τό κάλυμμα τοῦ Παλαιοημερολογιτισμοῦ, μέ τά διάφορα σχίσματα ἐξέβαλεν τῆς Ἐκκλησίας χιλιάδας Ὀρθοδόξων.

 Προσεύχου, μελέτα, προβληματίζου καί λέγε ἀδιαλείπτως τήν προσευχήν: «Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι ὅτι πρός Σέ ἧρα τήν ψυχήν μου». Ἀμήν.

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟΝ!

 Τό κείμενον τό ὁποῖον ἀκολουθεῖ  δέν θέλει περιγραφήν ἤ ἀνάλυσιν, ἁπλῶς ἀναμένει τήν κατά Θεόν ἀνταπόκρισιν ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία Χριστοῦ.

 Ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος, ἡ ὁποία ἐνημερώθη ἐπί τῆς ἐπιστολῆς αὐτῆς τήν ὁποίαν ἐξουσιοδοτήσει της ἀπέστειλεν ὁ Μητροπολίτης κ. Κήρυκος, ἔδωκεν ἐντολήν νά δημοσιευθῆ αὕτη, καί ἄν χρειασθῆ νά σταλῆ καί ἑτέρα, σχετική.

            Α.Π. 541                                                            Ἐν Κορωπίω τῆ 11/24 Μαΐου 2010

 Θέμα: Κοινοποίησις τῆς ὑπ' ἀριθμ. Πρωτ. 532/28.11.2009 ἀποφάσεως τῆς Πα­νορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου, λειτουργησάσης ὡς Ἀνώτατον Συνοδικόν Δι­κα­στή­ριον.

Πρός τούς:

πρώην Μητροπολίτας: 1) «Περιστερίου» Γαλακτίωνα Γκαμίλην,

2) «Βερροίας καί Ναούσης» Ταράσιον Καραγκούνην,

3) «Θηβῶν καί Λεβαδείας» Ἀνδρέαν Σύρον, καί

4) «Φιλίππων» Χρυσόστομον Σύρον

 Ἀγαπητοί, εἴθε ἡ Χάρις τοῦ Κυρίου νά ἐπαναφέρη τήν ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία σωτήριον ἑνότητα πρός δόξαν Θεοῦ καί σωτηρίαν ἡμῶν.

 Ἀποφάσει καί ἐντολῆ τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία συνεδρίασεν καί ἀπεφάσισεν ὡς ἀνώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον, ἀπό 26ης ἕως 28ης Νοεμβρίου 2009, εἰς τήν ἕδραν τῆς Μητροπόλεώς μας (Στρογγύλη Κορωπίου), κατά δέ τήν 27ην Μαρτίου 2010, εἰς τήν ἕδραν τοῦ Μητροπολίτου Βράντσεα Γεροντίου εἰς Ρουμανίαν, σᾶς ἀποστέλλομεν συνημμένως τήν ὑπ' ἀριθμ. Πρωτόκολλον 532/29.11.2009 (π.ἡ.) ἀπό­φασιν αὐτοῦ διά νά λάβητε γνῶσιν καί ἀναλόγως ἀναλαβόντες τάς πρός τόν Θεόν καί τήν Ἐκκλησίαν Του εὐθύνας σας, ἐνεργήσετε κατά τό Ἅγιον θέλημά Του.

 Ἐν προκειμένω φρονοῦμεν ὅτι οὐκ ἔστι χρεία περαιτέρω ἀναλύσεως τοῦ θέματος, καθ' ὅσον ἅπαντα περιλαμβάνονται εἰς τήν συνημμένην ΑΠΟΦΑΣΙΝ (Α.Π. 532/28.11.2009), τοῦ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ, ἐνῶ τά Πρακτικά αὐτοῦ ἤδη ἔχουν δημοσιευθεῖ εἰς τά ἀποσταλέντα ὑμῖν τεύχη τῆς «ΟΡΘΟΔΟ­ΞΟΥ ΠΝΟΗΣ» τοῦ Νοεμβρίου – Δεκεμβρίου 2009 καί Ἰανουαρίου - Φεβρουαρίου 2010.

 Ὅθεν ἐν ὀνόματι τῆς ἐν Χριστῶ ἀγάπης καί τοῦ καλῶς νοουμένου συμφέροντος καί δή εἰς ἐποχήν καθ' ἥν ὁ ἀντίχριστος δρᾶ καί ἰσοπεδώνει τά πάντα παγκοσμίως, ἰδιαι­τέρως δέ μένεται κατά τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του, οὐκ ἔστιν ἄλλως ἀντιστῆναι αὐτῶ εἰ μή ἐν τῆ ἀρρήκτω ἑνώσει μετά τοῦ Χριστοῦ διά καί ἐν τῆ Μιᾶ, Ἁγία, Καθολικῆ καί Ἀποστολικῆ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ.

 ΟΘΕΝ ΚΑΛΕΙΣΘΕ - ΠΡΟΣΚΑΛΕΙΣΘΕ - ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΣΘΕ

 Ὅπως ἀπό κοινοῦ ἤ ἕκαστος κεχωρισμένως, λάβητε ὑπ' ὄψιν τήν ὑπ' ἀριθμ. 532 ΑΠΟΦΑΣΙΝ καί ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΗΤΕ τό δυνατόν ταχύτερον καί πάντως εἰς εὔλογον χρονικόν διάστημα, τό ὁποῖον ὑπαγορεύεται ἐξ αὐτοῦ τούτου τοῦ φλεγούσης φύσεως θέματος, τό ὁποῖον εἶναι πρωτίστως θέμα ΠΙΣΤΕΩΣ, ἤγουν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ καί δευτερευόντως ἅπαντα τά λοιπά καί ἀνταποκριθῆτε ἀναλόγως.

 Διά τήν Πανορθόδοξον Ἱεράν Σύνοδον
(Ἀνώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον)
Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
ΚΗΡΥΚΟΣ


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011