ΤΕΥΧΟΣ 192
Μάρτιος -Ἀπρίλιος 2010
ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ
ΤΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
ΚΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΙ ΔΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΥΨΙΝ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΙΑΣ

Τοῦ Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου Ταμπουρᾶ

 Ἀνέκαθεν ἡ ἐκκλησία, ἀπό τῆς ἱδρύσεώς της κατά τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκο­στῆς ἕως σήμερον, πολεμεῖται, ἀλλά καί ἕως τέλους τοῦ παρόντος τούτου κόσμου θά πολεμῆται ὑπό τοῦ ἀντιδίκου διά τῶν παντοειδῶν αἱρέσεων καί τῶν ἐκφραστῶν των, ἤτοι, τῶν κατ' ἐξοχήν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ἁγίου Του Σώματος. Ἀν ταῖς ἐσχάταις ὅμως ταύταις ἡμέραις, μετά τό ἀπό τό 1924 σχῖσμα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά καί τά πολλαπλᾶ, ὑπό τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ προκληθέντα σχίσματα, εἰς τόν χῶρον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Γ.Ο.Ε.), ἄξιον παρατηρήσεως εἶναι τό γεγονός ὅτι ἑκάστοτε χαλκεύονται δῆθεν δογματικά ζητήματα, τά ὁποῖα σκοπόν ἔχουν νά ἀποτελέσουν κάλυμμα τοῦ κυρίως στόχου τῶν σκοτεινῶν κέντρων, ὁ ὁποῖος εἶναι νά πλήξουν τήν ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ καί τήν Α­ΠΟΣΤΟ­ΛΙ­ΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ τῶν ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκ­κλησίας.

 Κατά τήν τελευταίαν 20ετίαν ἐχαλκεύθησαν δύο νέα τοιαῦτα φαινόμενα αἱρετικῶν διδασκαλιῶν, τά ὁποῖα κατέληξαν εἰς τά σχίσματα τοῦ 1995 καί 2005. Πολύ μελάνι ἐχύθη δι' ἀμφοτέρας τάς περιπτώσεις καί μέσω τοῦ (Κ.Γ.Ο.), ὅστις μέχρι τό τέλος περίπου τῆς δεκαετίας τοῦ 1990 ἐξεπλήρωνεν συνεπῶς τόν ἱστορικόν του ρόλον, ὡς ἐπίσημον Δημοσιογραφικόν  Ὄργανον τῆς Γ.Ο.Ε., ἀλλά καί κατόπιν μέσω τῆς Ὀρθοδόξου Πνοῆς (Ο.Π.), ἡ ὁποία τόν διεδέχθη εἰς τόν ἀγῶνα τῆς Ἐκκλησίας.

 Σκοπός τῆς παρούσης εἶναι νά τεθοῦν συγκεκριμένα ἐρωτήματα καί προβληματισμοί, ἀλλά καί σχόλια, σχετικῶς μέ τό χαλκευθέν, κοινῶς «στη­μένον» ζήτημα γνωστοῦ ὡς περί «ἀνάρχου ἐκκλησίας», τό ὁποῖον, ἀφοῦ ἐμεθοδεύθη ὑπό ἐξωεκκλησιαστικῶν κύκλων, εὗρεν ἐκφραστάς καί ἐντός τῶν τειχῶν τῆς Γ.Ο.Ε., μέ ἀποτέλεσμα τό σχῖσμα τοῦ 2005 καί ἐν τέλει τήν 3280/27.11.2007 Σατανικήν ἐγκύκλιον ὡς καθαρά ἔκφρασις τοῦ ψεύδους, τῆς βλασφημίας καί πάντως τῆς ἄκρας ἐκκλησιομαχίας. Μία σύντομος ἱστορική ἀναδρομή καταδεικνύει ὅτι ἤδη ἀπό τό 1997-1998, ἐτέθησαν ὡς στόχοι τῶν ἐκκλησιομάχων, ἀφ' ἑνός μέν ὁ ὑπογράφων τήν παροῦσαν, μέ ἀφορμήν ἐπιστολάς μας πρός τήν Ἱ.Σ., δ ὧν ἐτίθεντο πρός συζήτησιν καί ἐξέτασιν σοβαρά ἐκκλησιαστικά θέματα, καί ἀφ' ἑτέρου ὁ θεολόγος Ἐλ. Γκουτζίδης, μετά τήν ὁμολογιακήν ὁμιλίαν του, κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας, εἰς Θεσ/νίκην τόν Μάρτιον τοῦ 1997. Αὕτη ὡς γνωστόν ἐδημοσιεύθη καί εἰς τόν Κ.Γ.Ο. καί οὐδεμία ἀντίδρασις ὑπῆρξεν ὑπ' οὐδενός, οὔτε κατά τήν ὁμιλίαν, οὔτε καί ἐπί ὁλόκληρον διετίαν μετά τήν δημοσίευσιν της.

 Πάντως ὁ θεολόγος ἀπ' ἀρχῆς τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 καί μέχρι σήμερον οὐκ ἐπαύσατο κηρύσσων τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καί τοῦτο διότι ἡ ὀρθόδοξος ἐκκλησιολογία εἶναι ἀφ' ἑνός Δόγμα, ἐκ τῶν πρώτων μετά τό Χριστολογικόν καί τό Τριαδολογικόν, ἀλλ' ἀφ' ἑτέρου εἶναι καί τό Δόγμα τό ὁποῖον ἀπεπειράθη καί ἀποπειρᾶται νά συντρίψη καί ἐξαλείψη ὁ ἀντίχριστος Οἰκουμενισμός, καί ὁ Νεοημερολογιτικός καί ὁ Παλαιοημερολο­γιτικός. Τοῦτος, ὡς γνωστόν, πολεμᾶ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως κηρύσσων ὅτι μετά τά σχίσματα δέν ὑφίσταται ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, διότι Αὕτη κατεμερίσθη, εἰς ὅλας τάς σχισματοαιρέσεις, τάς ὁποίας δέχεται ὡς μέρη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως.

 Ἰδού, λοιπόν, τί ἐκήρυσσεν ὁ κ. Γκουτζίδης ἀπ' ἀρχῆς, τῆς 10ετίας τοῦ 1970, ὅτε καί ἀνέλαβεν τόν ἱστορικόν του ρόλον εἰς τόν ἀγῶνα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς θεολογικός σύμβουλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τό ὁποῖον μέ ἀπόλυτον συνέπειαν, ἀδιαλείπτως καί ἰδιαιτέρως κατά τά ἔτη 1985, 1997, 1999, 2002, 2005 καί ἕως σήμερον, δέν ἔπαυσεν νά κηρύσση.

 1) «Ἡ Παναγία Τριάς, ἡ πρώτη καί τελεία ἐκκλησία, ἤτοι ἡ κοινωνία τῆς ὁμοουσίου καί ἀδιαιρέτου Τριάδος, καλεῖ εἰς δευτέραν ἐκκλησίαν τούς πρωτοπλά­στους, ἤτοι εἰς κοινωνίαν καί ἕνωσιν τῶν πρωτοπλάστων μετ' Αὐτῆς (τῆς Ἁγίας Τριάδος) (Κ.Γ.Ο. τεῦχος Ὀκτωβρίου - Νοεμβρίου 1978 σελ. 30). Αὐτά ἐκήρυξεν ἐνώπιον τοῦ Συνόλου τῶν ἐπισκόπων, πρεσβυτέρων καί λοιπῶν καί τό Β΄ Πανελλαδικόν Συν­έδριον ἀντιπροσώπων Παραρτημάτων καί ἐνοριῶν, ἐπί τῆ ἑορτῆ τῆς Τριακοντα­ετηρίδος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου.

 2) «Βασικόν Δόγμα τῆς πίστεώς μας εἶναι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «Κοινωνία Ἁγίων» καί μάλιστα κοινωνία ἔχουσα ὡς πρότυπον τήν Κοινωνίαν τῶν τριῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος» (Κ.Γ.Ο. Τόμος 24ος/1979 τεῦχος Ἰουνίου σελ. 14).

 3) «Η ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ: Εἰς τήν ὁμούσιον καί ἀδιαίρετον Ἁγίαν Τριάδα, ὁμολογοῦμεν μίαν Θείαν Οὐσίαν, ἀλλά τρεῖς ὑποστάσεις ἤ Πρόσωπα. Ἡ πλήρης καί τελεία ἐκκλησία νοεῖται εἰς τήν ἑνότητα καί κοινωνίαν (περιχώρησιν) αὐτῶν τῶν τριῶν Θείων Προσώπων τῆς ὁμοουσίου καί ἀδιαιρέτου Ἁγ. Τριάδος...». (Ἡμεροδείκτης 1985, σελ. 50).

 4) «Δέν θά ὁμιλήσω σήμερα διά τήν πρώτην, ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον ἐκκλησίαν, διότι αὕτη εἶναι ἡ τελεία κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, τοῦ ἑνός Θεοῦ». (Θεσ/νίκη, Μάρτιος 1997).

 5) «Ἡ Ἐκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ». (Ἁγίου Μαξίμου) [Κ.Γ.Ο. Φε­βρουάριος 2002, σελ. 51].

 6) «Ἐν κατακλεῖδι δέ ἐδήλωνεν (ὁ κ. Γκουτζίδης) ὅτι δέν τοῦ ἐπιτρέπει ἡ συνείδησίς του νά ἀναθεωρήση ἐκ τῶν κειμένων του, οὔτε ἕν ἰῶτα οὔτε μίαν κεραίαν», «θά ἀνακαλέση τήν διατύπωσίν του, ἄν ἀποδειχθῆ ἐσφαλμένη».

 Τά ἀνωτέρω ἀπετέλεσαν τά κυριώτερα «ἐγκλήματα» τοῦ κ. Γκουτζίδη, ὥστε νά συγκληθῆ ἐσπευσμένως ἡ Ἱ.Σ., τήν 14.2.2002, καί κατόπιν τῆς γραπτῆς βλασφήμου «ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ» τοῦ τότε Μητρ/του Πειραιῶς καί Νήσων Νικολάου τοῦ ἐπεβλήθη ἀμέσως τό ἐπιτίμιον τῆς «ἀκοινωνησίας» κ.λπ....

 Ἄς σχολιάσωμεν δι' ὀλίγων τά γεγονότα καί τό ζήτημα ἐν γένει:

 Ἡ θεολογική διατύπωσις τοῦ θεολόγου διετυπώθη καί ἐδημοσιεύθη ἐπανειλημ­μένως ἀπό τό 1978 τό δέ 1997, διεκηρύχθη ἀπ' ἄμβωνος εἰς τήν Θεσσαλονίκην καί ἐν συνεχεία ἐδημοσιεύθη εἰς τό τότε ἐπίσημον ὄργανον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γ.Ο.Ε. τό περιοδικόν «Κήρυξ Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν», μέ διευθυντήν τόν τότε κ. Δημ. Κάτσουρα. Ὅλα αὐτά τά ἐδέχθημεν ὅλοι, ἀρχιεπίσκοπος, ἐπίσκοποι, Κλῆρος καί Λαός, καί οὐδεμία ἀντίρρησις ἤ ἀντίδρασις ὑπῆρξεν ἀπό κανέναν, οὔτε ἀπό τόν διευθυντήν τοῦ Περιοδικοῦ, ὁ ὁποῖος διά νά φέρη ἕν κείμενον εἰς τό «τυπωθήτω», τό ἀναγινώσκει περισσότερον ἀπό πέντε φοράς. Ἕως ἐδῶ ὅλα καλά! Τί συνέβη ὅμως καί τά πράγματα ἤλλαξαν; Σημειωτέον ὅτι ἡ ὁμιλία εἰς Θεσ/νίκην ἐτυπώθη καί εἰς ἰδιαίτερον φυλλάδιον.

 Φαεινώτερον τοῦ ἡλίου εἶναι, ὅτι ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Γκουτζίδη εἰς τήν Θεσσαλονίκην τό 1997 (Κυριακή τῆς ὀρθοδοξίας), ἔκοψεν τόν ἰστόν τῆς ἀράχνης τοῦ Παλαιοημερολο­γιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχεν ὑφανθεῖ καί μεθοδευθεῖ κατά τέτοιον τρόπον, (ἀπό μέν τῶν Φλωριναίων μέσω τῶν Ρώσων ἐπισκόπων τῆς Διασπορᾶς εἰς Ἀμερικήν τό 1971, ἀπό δέ τῶν Νεοημερολογιτῶν τό 1976 μέσω τῶν ἀπαλλακτικῶν Βουλευμάτων ὑπέρ τοῦ ἐπιόρκου «Πειραιῶς Νικολάου»), ὥστε νά περάση ὁπωσδήποτε μέσα εἰς τήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ἡ περιβόητος ἐκείνη συγχωρητική εὐχή ὡς «χει­ροθεσία» ἐπί σχισματικῶν. Ἄμα δέ τῆ δημοσιεύσει τῆς ὁμιλίας ἐθυροβήθησαν σφόδρα ἡμέτεροι καί ξένοι ἀλλά δέν ἄργησαν νά διαστρέψουν τήν ὁμιλίαν καί συκοφαντήσουν τόν θεολόγον, ὥστε νά ἀπαλλαγοῦν ἀπ' αὐτόν. Ἤδη προϊόντος τοῦ χρόνου καί ὁ ἐν ὁμηρία εὑρισκόμενος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας, (τόν ὁποῖον ἡτοιμάζετο νά ρίξη ἀπό τόν θρόνον τῶν Ἀθηνῶν, ὁ Πειραιῶς κ. Νικόλαος Μεσσιακάρης, ὅπως καί ἔγινε, ἀφοῦ ὁ Ἀττικῆς Ματθαῖος Μακρῆς δέν τό κατώρθωσεν), ἀλλά καί ἡ τότε Ἱερά Σύνοδος, ἀπό κοινοῦ ἄγονται καί φέρονται ὡς δοῦλοι ἀπό τόν Παλαιοημερολογίτικον Οἰκουμενισμόν, διά τήν ἕνωσιν «ὅλων εἰς ἕνα», διότι ἡ «χειροθεσία» τῶν Ματθαιϊκῶν καί ἡ χειροτονία τῶν Φλωρινικῶν ἀπό τούς Ρώσους καί τά ἀπαλλακτικά Βουλεύματα, ἐξισώνουν τούς πάντας καί ἑπομένως ἐξυπηρετοῦν τούς δολίους σκοπούς τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

 Τό περιοδικόν Κῆρυξ Γ.Ο.Χ. Μαρτίου - Ἀπριλίου 2002, ἀποκαλύπτει τόν μοχλόν, ὁ ὁποῖος κινεῖ τόν Παλαιοημερολογίτικον Οἰκουμενισμόν, ὅστις εἶναι οἱ ὀπαδοί τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Ἔκτοτε ἡ Σύνοδός μας «ἐχόρευεν ὅπως τήν λαλοῦσαν», οἱ Φλωρινικοί διά τῶν ἐγκαθέτων των καί ἰδού:

 Μετά τήν δημοσίευσιν αὐτῆς τῆς ὁμιλίας τοῦ κ. Γκουτζίδη εἰς τόν Κ.Γ.Ο. οἱ Φλωριναῖοι μέ ἄρθρον των εἰς περιοδικόν τῆς παρατάξεώς των ἐσχολίασαν τήν ὁμιλίαν καί μεταξύ ἄλλων ἐπέκριναν τήν συγκεκριμένην διατύπωσιν ὑποστηρίζοντες ὅτι πρόκειται περί «κακοδοξίας». ἀλλά καί ὁ κ. Δημήτριος Κάτσουρας (Διευθυντής τοῦ «Κ.Γ.Ο.») εἰς θεολογικήν Σύναξιν, ἐξέφρασεν τήν ἐπιφύλαξίν του!..., Οἱ Φλωρινικοί ἐπανῆλθον μέ νέον ἄρθρον εἰς τό περιοδικόν των κάνοντας καί πάλιν μέ ἐντονώτερον τρόπον λόγον περί «κακοδοξιῶν» ...ὁ κ. Δημήτριος Κάτσουρας καί προφορικῶς καί γραπτῶς ἐξέφρασεν τήν ἀντίρρησίν του ἐπ' αὐτοῦ τοῦ σημείου καί ἠρνήθη «νά ἀναλάβη τήν εὐθύνην αὐτῆς τῆς δημοσιεύσεως». Ἰδού, λοιπόν, οἱ δράσται ποῖοι ρυθμίζουν τούς ἡμετέρους καί τά ἡμέτερα; Ἰδού οἱ διαλυταί τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος!

Δηλαδή, οἱ Φλωριναῖοι, οἱ χειροτονημένοι ὑφ' ἑνός παλαιοημερολογίτου καί ἑνός νεοημερολογίτου ἐπισκόπου, μετά τήν δημοσίευσιν τῆς ὁμιλίας εἰς τόν Κ.Γ.Ο., ἐκίνησαν μέγαν πόλεμον ρίχνοντες «ὄλμους καί κανόνια» ἐναντίον μας ὁμιλοῦντες περί «κακοδοξίας» καί «κακοδοξιῶν» καί οἱ ἡμέτεροι ὡς ὁ κ. Κάτσουρας, ἐπειδή δέχονται καί αὐτοί τά ἀπαλλακτικά Βουλεύματα καί τήν «χειροθεσίαν» ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀρνοῦνται νά ρίψουν ἔστω καί «μίαν ντουφεκιά εἰς τόν ἀέρα» πρός τιμήν τῶν ὅπλων, ἤτοι νά δημοσιεύσουν εἰς τόν Κ.Γ.Ο. (τσιφλίκι των εἶναι;) τήν ἐπί τοῦ θέματος ἀπάντησιν τοῦ κ. Γκουτζίδη! Δέν τό διανοοῦνται, ἀλλά καί εὐθυγραμμίζονται μετά τῶν Φλωρινικῶν καί ὡς ἐγκάθετοί των ἐκτελοῦν τά σχέδιά των ἐπιβαλλόμενοι εἰς τέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον καί τήν Ἱεράν Σύνοδον.

 Παρά ταῦτα ὁ κ. Γκουτζίδης ἐζήτησεν ἀπό ὅλους τούς κατηγόρους του νά τοῦ ὑποδείξουν εἰς ποῖα ἁγιοπατερικά καί ἁγιογραφικά, χωρία προσκρούει ἡ διατύπωσίς του διά νά τήν ἀνακαλέση καί διορθώση. Τοῦτο δέ ὄχι μόνον μίαν φοράν, ἀλλά πολλάκις ἐδήλωσεν γραπτῶς καί προφορικῶς ὅτι «ἄν τοῦ ἀποδείξουν ἐσφαλμένην τήν διατύπωσίν του θά τήν ἀνακαλέση ἀμέσως», λέγων μάλιστα ἐπί λέξει: «θά σᾶς εἶμαι καί εὐγνώμων διότι θά μέ ἀπαλλάξετε ἀπό τυχόν πλάνην μου».

 Πρό τοῦ ἀδιεξόδου των ἐκλήθησαν οἱ «θεολόγοι» νά ἀποφανθοῦν διά τήν συγκε­κριμένην διατύπωσιν, τήν ὁποίαν ἐπεσήμαναν οἱ Φλωριναῖοι, κι ἐκεῖνοι συσκεφθέντες ἤχθησαν εἰς τό κατωτέρω συμπέρασμα: «Ἡ συγκεκριμένη διατύπωσις (τοῦ ἀδ. Ἐλευθερίου εἰς τήν ὁμιλίαν του) δέν εἶναι δόκιμος, διότι δέν ἀπαντᾶται εἰς τήν περί τῆς Ἁγίας Τριάδος Ὀρθόδοξον Δογματικήν διδασκαλίαν οὔτε δύναται καθ' ἡμᾶς νά ἑρμηνευθῆ ἀσφαλῶς, ἐπί τῆ βάσει ἀναλόγου ἤ σχετικῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων» (Κ.Γ.Ο. Τόμος σελ. 47 παράγρ. 2).

 Καί μέ βάσιν τό συμπέρασμα αὐτῶν τῶν «θεολόγων», ἡ Ἱερά Σύνοδος, κατά τήν τακτικήν αὐτῆς συνεδρίασιν τῆς 17ης Μαΐου 2000 (ἐκ. ἡμ.) συνεζήτησεν μεταξύ ἄλλων καί τό θέμα τό σχετικόν μέ τήν ἐν λόγω διατύπωσιν τοῦ θεολόγου κ. Γκουτζίδη καί κατέληξεν ὅτι «θεωρεῖ τήν ἐν λόγω θέσιν ὡς πατερικῶς ἀμάρτυρον, δηλ. μή παραδε­δομένην ὑπό τῆς ἐκκλησίας καί ὡς ἐκ τούτου καινοτομίαν» καί «ἀπεφάσισεν ὅπως καλέση» τόν ἐν λόγω θεολόγου «ἵνα ἐντός εἴκοσι ἡμερῶν ἀπό λήψεως τῆς παρούσης ἀνακαλέση τήν ἐν λόγω διατύπωσιν (Κ.Γ.Ο. Τόμος σελ. 48).

 Ὅμως ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἐάν ἤθελεν νά μήν βαρύνεται ἀπό τάς θεολογικάς διατυπώ­σεις τοῦ κ. Γκουτζίδη, ἤτοι, νά μήν εἶναι «καινοτόμος, κακόδοξος, ἀδόκιμος» κ.λπ. καί διά νά ἔχη τό δικαίωμα νά ζητήση ἀπό τόν κ. Γκουτζίδην τήν ἀνάκλησιν τῆς ἐν λόγω διατυπώσεως, θά ἔπρεπε νά εἶχεν ἀνακαλέσει πρῶτον ἡ ἰδία τάς συγκεκριμένας διατυπώσεις, διότι ἡ ἰδία ἐπί 20ετίαν περίπου, (1978-1997), τάς ἐνέκρινεν καί τάς ἐδέχετο, ὅπως ὅλοι μας, ὡς κανονικάς καί Ὀρθοδόξους διατυπώσεις.

 Πέραν αὐτῶν διά νά ληφθῆ μία ἀπόφασις μετά ἀπό μίαν συνεδρίασιν οἱουδήποτε ὀργάνου καί ὁπωσδήποτε τῆς Ἱ.Σ., πρέπει νά εἶναι δημοσίως γνωστά ὅλα τά παραστατικά - πηγαί ὅπως καί πρακτικά, δηλαδή τί εἶπεν ὁ κάθε «θεολόγος» καί βάσει ποίων τεκμηρίων κατέληξαν οἱ «θεολόγοι» καί ἡ «Σύνοδος» εἰς τά συμπεράσματα περί «ἀμαρτύρου», «κακοδοξίας» κ.λπ., ὁ κ. Γκουτζίδης ἐζήτησεν νά μελετήση ταῦτα διά νά λάβη θέσιν ἐπί τοῦ θέματος καί ἐνεργήση ἀναλόγως. Διατί δέν τοῦ ἐδόθησαν καί οὐδέποτε εἶδον τό φῶς τῆς δημοσιότητος; Ἁπλούστατα, δέν ὑπάρχουν καθ' ὅτι ἄλλος ἦτο ὁ σκοπός τῶν κατηγόρων. Ὅλοι αὐτοί οἱ «συνοδικοί Ἐπίσκοποι», ὅλοι αὐτοί οἱ «θεολόγοι», δέν γνωρίζουν ὅτι, μέ τήν λέξιν «ἀμάρτυρον», δέν τεκμηριοῦται καινοτομία καί ὡς ἐκ τούτου δέν προκύπτει καί κατηγορία; «ἀμάρτυρος» σημαίνει ὁ μή μαρτυρούμενος, ἤ μή κατακρινόμενος ὑπό μαρτύρων καί μαρτυριῶν, διό καί δέν ὑπόκειται εἰς οὐδεμίαν παράβασιν Νόμου ἤ Κανόνος. Ἐν προκειμένω ποῖον σφάλμα ζητεῖ ἡ Σύνοδος «νά ἀνακαλέση ὁ κ. Γκουτζίδης ἐντός εἴκοσι ἡμερῶν»; Καί πῶς οὗτοι «πνευματικοί» καί «ἐπίσκοποι» προέβησαν εἰς τιμωρίαν τοῦ θεολόγου; Διά νά τόν δικάσουν ἔπρεπε νά ὑπάρχη νόμος, νά ἀποδείξουν ποῦ προσκρούει ἡ θεολογική διατύπωσις καί οὕτω νά προβοῦν εἰς καταδίκην. Δέν γνωρίζουν ὅτι «οὐδέν ἔγκλημα, οὐδεμία ποινή ἄνευ νόμου»;

 Πέραν ὅμως ὅλων αὐτῶν, ὁ κ. Γκουτζίδης ἁπλῶς εἰς τήν ὁμιλίαν του ἐπανέλαβεν ἐκεῖνο, τό ὁποῖον λέγει ὁ μέγας Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καί ἑρμηνεύει ὁ μέγας Μάξιμος ὁ ὁμολογητής: «Ἡ Ἐκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ».

 Ἰδού δέ πῶς ἐσχολίασαν τά κείμενα τῶν Ἁγίων Διονυσίου καί Μαξίμου καί τί ἀπεφάνθησαν οἱ «Συνοδικοί ἐπίσκοποι»: «Ὁ κ. Γκουτζίδης διά τήν θέσιν αὐτήν οὐδέποτε κατεκρίθη... διότι εἶναι καί πατερικῶς μεμαρτυρημένη (ὑπό τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ)», ἀλλά «ἄλλο εἶναι νά ποῦμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Θεοῦ καί ἄλλο ὅτι ἡ Ἁγία Τριάς εἶναι Ἐκκλησία! Δέν γνωρίζει ὁ θεολόγος Ἐλ. Γκουτζίδης ὅτι εἰς τήν περίπτωσιν τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔχουμε ἐκ φύσεως ἕνωσιν λόγω τῆς ὁμοουσιότητος καί ἄρα εἶναι ἀδύνατον ἡ Ἁγία Τριάς νά εἶναι (χαρακτηρίζεται) Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐξ ὁρισμοῦ σημαίνει κλῆσι πρός ἑνότητα τῶν τό πρίν διεστώτων;».

 Κι ἐδῶ τό...ό...σοι «θεολόγοι», δέν εὑρέθη οὐδέ εἷς νά σχολιάση δύο βασικά πράγματα εἰς αὐτήν τήν εἰσήγησιν: α) ἡ λέξις εἰκών (= ἡ ἐπί ὕλης ἀπόδοσις τῆς μορφῆς οἱουδήποτε ἀντικειμένου κ.λπ.) δεικνύει τό ὁμοιάζον πρός ἕν Πρότυπον. Αὐτό λέγει ὁ Ἅγιος Μάξιμος καί τό χρησιμοποιεῖ καί ὁ κ. Γκουτζίδης, δηλαδή ἡ Ἐκκλησία «εἶναι εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ», δηλαδή λειτουργεῖ ὅπως λειτουργεῖ τό ἀρχέτυπόν της. Τό ἀρχέτυπον τῆς εἰκόνος ἤτοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ἁγία Τριάς. «Καθώς σύ, πάτερ» λέγει ὁ Χριστός, εἶσαι ξεχωριστή ὑπόστασις, εἶσαι τό ἕν Πρόσωπον τῆς ὁμοουσίου μας Θεότητος, καί εὑρίσκεσαι ὅλος «ἐν ἐμοί», ἀλλά κι ἐγώ ὁ ὁποῖος εἶμαι τό δεύτερον πρόσωπον τῆς Θεότητος, εὑρίσκομαι ὅλος «κἀγώ ἐν σοί». Ὅπως, σύ πάτερ, καί ἐγώ καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἐνῶ εἴμεθα τρεῖς ξεχωρισταί ὑποστάσεις, ἀλλ' εἴμεθα ἀρρήτως ἡνωμένοι εἰς ἕν, «εἷς Θεός ἡ Τριάς», οὗτω καί οἱ μαθηταί, οἱ ὁποῖοι εἶναι πολλοί, ἀλλά καί «τῶν πιστευόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ» θέλω νά εἶναι καί αὐτοί ὅλοι ὁμοῦ εἰς ἕν «ἵνα πάντες ἕν ὤσι». Πῶς θά εἶναι ἡνωμένοι ὁλοι αὐτοί εἰς ἕν; Εἰς τό ἕν καί ἀδιαίρετον Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἐπιτυγχάνεται αὕτη ἡ ἑνότης καί κοινωνία, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται «κατ' εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος» καί οὕτω δυνατόν νά χαρα­κτηρίζεται πρωτίστως ἡ ἑνότης καί κοινωνία τῆς ἁγίας Τριάδος ὡς «Πρώτη Ἄναρχος, ἀπερινόητος καί ἀνέκφραστος ἐκκλησία»! Ἑπομένως, πρέπει πρῶτον νά ἀποκτή­σουν ὀρθόδοξον ἐκκλησιολογικήν συνείδησιν, ἀλλά καί Χριστολογικήν καί Τριαδολο­γικήν τοιαύτην, καί τότε δέν θά ἐκτρέπωνται, διότι ἡ τοιαύτη ἑνότης καί κοινωνία τοῦ ἀρχετύπου ἀντανακλᾶ εἰς τήν τοιαύτην τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, διό καί ἡ ἑνότης καί κοινωνία τῶν ὑποστάσεων τοῦ ἀρχετύπου, ἤγουν τῆς Παναγίας καί Ὁμουσίου Τριαδικῆς Μίας Θεότητος ἐχαρακτηρίσθη ὡς «Πρώτη, ἀπαρχή... ἐκκλησία». «Ἡ Ἐκκλησία» λέγουν οἱ μεγάλοι θεολόγοι,  Ἅγιος Διονύσιος καί  Ἅγιος Μάξιμος, «εἶναι εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ», ἐνῶ οἱ Νικολαΐται, κηρύσσουν ὅτι «εἶναι ἀδύνατον ἡ Ἁγία Τριάς νά εἶναι (χαρακτηρίζεται) Ἐκκλησία». «Εἰκών» λέγουν οἱ Ἅγιοι, διότι ὁμοιάζει καί λειτουργεῖ ὁμοίως, μέ τό ἀρχέτυπον, διότι ἡ ἐκκλησία εἶναι μυστήριον, εἶναι μία, καί ἑνώνει εἰς ἕν τούς πιστούς ζῶντας καί νεκρούς ὅπως καί ἡ Ἁγία Τριάς ὡς ὑπερμυστήριον καθ' ἑαύτην ἅπασαν τήν κτίσιν οὐράνιόν τε καί ἐπίγειον εἰς μίαν ἁρμονίαν, ὡς ἔργον ἀποκλειστικόν ἰδικόν της.

 Ἑπομένως, ἀφοῦ ὁ κ. Γκουτζίδης ἀπεκάλεσεν ὡς ἐκκλησίαν τήν Τριαδικήν κοινωνίαν μέ βάσιν ὅτι «ἡ ἐκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ» καί «δι' αὐτό οὐδέποτε κατεκρίθη ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου», διατί τόν «κατεδίκασαν» κι προεκάλεσαν νέον σχίσμα εἰς τήν ἐκκλησίαν; Καταφανῶς διότι οὕτω ἠβουλήθη ὁ Παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός καί οἱ ἐγκάθετοί του εἰς τόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας. Δέν γνωρίζουν αὐτοί οἱ κύριοι ὅτι ἡ ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μέ τήν διατύπωσίν των, καθ' ἥν «Ἐκκλησία σημαίνει κλῆσιν πρός ἑνότητα τῶν πρίν διεστώτων»; ἀγνοοῦν ὅτι διαστρέφουν καί βλασφημοῦν καί τό Τριαδολογικόν καί τό Ἐκκλησιολογικόν Δόγμα;

 Αὐτά προφανέστατα εἶναι καί τά «στοιχεῖα» τά ὁποῖα τρίς ὑπεσχέθη ὁ ἐσκοτισμένος Δεσπότης τῶν Φαρσάλων Ἰγνάτιος Δάσσιος, ὅτι θά προσεκόμιζεν καί ὅτι μέ αὐτά θά κατήλεγχεν τάς δῆθεν «βλασφημίας» καί «αἱρέσεις» τοῦ κ. Γκουτζίδη καί ὅλων ἡμῶν, τά ὁποῖα ὡς δειλός ἤ..., οὐδέποτε προσεκόμισεν. Καί διατί δέν τά προσεκόμισεν; Διότι οὐδέν στοιχεῖον διέθετεν, ἀλλ' ἐπαπαγάλιζεν ὅ,τι ὑποβολιμιαίως τοῦ ὑπηγόρευον.

 Ἀλλά καί ὁ κ. Κάτσουρας ἐπί ὁλόκληρον τριετίαν ὑποτίθεται ὅτι συνέγραφεν πραγματείαν - βιβλίον μέ «ἀνάλογα» τοῦ Ἰγνατίου Δάσσιου «στοιχεῖα», διά νά ἀποδείξη τήν δῆθεν κακοδοξίαν τοῦ κ. Γκουτζίδη περί «ἀνάρχου ἐκκλησίας» ἡ ὁποία ἀκόμη δέν ἐτελείωσεν, ἐνῶ ἐκυκλοφόρει εὑρύτατα ἡ εἴδησις ὅτι ὁσονούπω ἐκδίδεται τό βιβλίον, τό ὁποῖον θά καταδείξη τήν «αἵρεσιν» τοῦ κ. Γκουτζίδη!  Ἤδη ὅμως εὑρισκόμεθα ἐν σωτηρίω ἔτη 2010 καί ὄχι μόνον βιβλίον δέν εἶδεν τό φῶς τῆς ἡμέρας, ἀλλ' οὔτε κἄν μία σελίς ἐγράφη σχετικῶς, ἐνῶ οἱ ἀδίστακτοι Νικολαΐται, ὡς παντελῶς ἀνόητοι, προέβησαν καί εἰς «καθαιρέσεις» Ὀρθοδόξων Κληρικῶν μέ ἀποκλειστικήν αἰτίαν τό συγκεκριμένον κακοήθως συμπλασθέν ζήτημα, δηλαδή χρησιμοποιήσαντες ὡς ἀπολογίαν τό σαθρόν καί στημένον σατανικόν κατηγορητήριον»!!! Ἔκφρασις τῆς διαλύσεώς των μετά τήν ἔκβασιν τῆς μακροχρονίου σκευωρίας των, ἡ ὁποία εἶναι καθαρῶς ἐσχάτη ΕΚΚΛΗΣΙΟ­ΜΑΧΙΑ, εἶναι ὅτι ἔθεσαν «Ταφόπλακα» εἰς τόν ἤδη ἀπό τήν ἀρχήν τῆς 3ης χιλιετηρίδος ψυχορραγοῦντα ΚΗΡΥΚΑ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ, ἀφοῦ ἤδη προηγουμέ­νως τόν ἐβεβήλωσαν καί τόν ἐμόλυναν!... Τέλος μέ τήν ἀπό 28.11.2007 «Συνοδικήν Ἐγκύκλιόν» των, ἐπεσφράγισαν τήν ἐκκλησιομάχον πορείαν των καί «περιελόντες» πλέον τό κά­λυμμα, διακηρύσσουν «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» βλασφημίας καί πολεμοῦν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν καί Ἀποστολικήν Διαδοχήν των.

 Ὅθεν, δικαίως οἱ Νικολαΐται κατατάσσονται παρά τοῖς πέντε σχισματικοῖς τοῦ 1995, καθ' ὅτι ἀμφότερα τά κινήματα ταῦτα ἐπολέμησαν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν (Γ.Ο.Ε.) καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν ἐπισκόπων της, περιστρέψαντες ἱεροσύλως τήν ἁγιογραφικήν καί ἁγιοπατερικήν δογματικήν της διδασκαλίαν. Δηλαδή, οἱ μέν πέντε κατασκευάσαντες ἀνύπαρκτον «νεοεικονομαχίαν» ἤ μᾶλλον τήν μανιώδη ἰδικήν των πολεμικήν κατά τῶν παραδοσιακῶν ὀρθοδόξων Εἰκόνων, οἱ δέ σύγχρονοι Νικολαΐται χαλκεύσαντες τά περί «ἀμαρτύρου», προσέβαλον καί αὐτό τό Δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος καθώς καί τό Χριστολογικόν καί τό ἐκκλησιολογικόν! Ταῦτα δέ πρός χάριν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ των Οἰκουμενισμοῦ καί ἵνα προσβάλουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν καί τήν Ὀμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Παράλληλοι αἱ μεθοδεύσεις των, ἀλλ' εἷς καί κοινός ὁ σκοπός των, ὅστις ἐπέβαλεν πρωτίστος τήν ἐξόντωσιν τῶν ὑπερμάχων τῆς ἀληθείας, τῶν ἀντι­δρώντων εἰς τά ἀνίερα σχέδιά των. Ο ΝΟΩΝ ΝΟΕΙΤΩ.

   ερομόναχος ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ


Ὁ Ἱερ/χος π. Ἀμφιλόχιος Ταμπουρᾶς καί ὁ Μοναχός Θεόδωρος Σουλτσιώ­της, μετά τό Σχίσμα τοῦ 2005 διαμένουν εἰς τήν ἀκίνητον περιουσίαν τοῦ Φιλανθρωπικοῦ Συλλόγου Νομοῦ Λάρισας, «Οἱ  Ἅγιοι Ἀπόστολοι - Τίμιος Σταυρός» εἰς τήν θέσιν Τούμπανος, Σ. Στ. Ραψάνης. Τηλ. 24950-42020.


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2010