ΤΕΥΧΟΣ 192
Μάρτιος -Ἀπρίλιος 2010
ΑΠΑΝΤΩΜΕΝ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΝ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΝ ΤΖΑΝΗΝ
ὅστις φέρεται ὡς «Μητροπολίτης Θηβῶν καί Λεβαδείας»

Τοῦ Θεολόγου Ἐλευθερίου Χρ. Γκουτζίδη

 ΜΕΡΟΣ 12ον

 ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Ἰανουαρίου - Φεβρουαρίου 2010 σελ. 82)

 

ΜΕΡΟΣ Γ΄

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ

ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ

 Διά νά ἑρμηνευθῆ καί κατανοηθῆ τό ἀσύλληπτον κατά τε τό μέγεθος καί τήν ποιότητα ἐκκλησιομάχον κίνημα τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, πρέπει νά ἐπιση­μανθοῦν καί κατανοηθοῦν βασικά τινα ἐπί μέρους φαινόμενα - γεγονότα.

 1. Θρησκευτικοί τύποι, ὄχι ὅμως ἀληθεῖς Χριστιανοί

 Θρησκεία εἶναι κάθε σχετική δημιουργία ἀνθρώπινη, ἡ ὁποία προκύπτει ἐκ τῆς ἐσωτερικῆς, ἐνδογενοῦς καί ἐμφύτου ἀναζητήσεως τοῦ Θείου. Ἔτσι μέσα εἰς τήν μακραίωνα ἱστορίαν, ὁ ἄνθρωπος ἐδημιούργησε πλεῖστας ὅσας θρησκείας, ἐπενόησεν ἑκατομμύρια «θεούς» καί «θεάς», «ἐθεολόγησεν» ἀνθρωποκεντρικά, καί ἀναμφισβητή­τως ἡ «θεολογία» του αὕτη εἰς τήν πραγματικότητα δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά μία ἀνθρωπολογία. Εἶναι ἄλλοτε μύθος καί ἄλλοτε φιλοσοφικός στοχασμός.

 Καί εἰς τάς διαφόρους θρησκείας ἀπαντᾶται ἕν σύστημα λατρείας, ἕν σύστημα ἠθικῆς, ὅλα ὅμως αὐτά εἶναι φυσικά δημιουργήματα πρός ἱκανοποίη­σιν τῆς ἐμφύτου θρησκευτικότητος. Εἰς τάς τοιαύτας θρησκείας δέν ὑπάρχει ὁ ἐξ ἀντικειμένου προσωπικός ἀληθής Θεός, ἀλλά τό δημιουργηθέν εἴδωλον, ἤ ἡ ἀφηρημένη ἰδέα. Ἐξ αὐτῶν τῶν Θεῶν = εἰδώλων, δέν ἀπορρέει καμμία ἀπολύτως χάρις, καμμία λύτρωσις καί σωτηρία καί καμμία σχέσις ἑνότητος, καί κοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μετ' αὐτῶν.

 Ὁ Χριστιανισμός, ὁ ὁποῖος εἶναι Ἐκκλησία Χριστοῦ, καί ὄχι θρησκευτικόν σύστημα, εἶναι πρωτίστως μυστική κοινωνία, εἶναι ἑνότης καί σχέσις τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ ἐξ ἀντικειμένου προσωπικοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, εἶναι περαιτέρω χαρίτωσις καί θέωσις, εἶναι μεταμόρφωσις καί ἀναδημιουργία τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου εἰς νέον ἐν Χριστῶ. Αὐτό τό γεγονός δέν ἐπέρχεται μηχανικά, ἀλλ' εἶναι καρπός τῆς ἐλευθέρας οἰκειώσεως τῆς θείας Χάριτος μέσα εἰς τό Μυστήριον τῆς ἐκκλησίας, καί δι' Αὐτοῦ. Καί ἐδῶ ὅμως δέν ἐπιτυγχάνεται ἀπό ὅλους μας, διότι λείπει ἡ ἐξ ὑποκειμένου (ἐκ μέρους μας) ἐλευθέρα θέλησις - προσπάθεια νά οἰκειοποιηθῶμεν τήν προσφερομένην ἐν τῆ ἐκκλησία, λύτρωσιν καί σωτηρίαν.

 Δέν χωρεῖ ἀμφισβήτησιν ὅτι οἱ πέντε, χαρακτηρίζονται ἀπό μία ἔντονον θρησκευτικότητα, ἀπό ἕναν ἔντονον θρησκευτικόν ζῆλον, χωρίς ὅμως αὐτός νά εἶναι κατ' ἐπίγνωσιν Χριστιανικός ζῆλος. Μεταξύ τοῦ ἀληθοῦς ζηλωτοῦ Χριστιανοῦ καί τοῦ θρησκευτικοῦ ζηλωτικοῦ τύπου, ὑπάρχει τόση διαφορά ὅση διαφορά ὑπάρχει μεταξύ θρησκείας καί Χριστιανισμοῦ.

 Ὁ ἀληθής Χριστιανός, διακρίνεται καί ἐκ τῆς ἐσωτερικῆς αὐτοῦ ποιότητος, ἡ ὁποία εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς μυστικῆς πνευματικῆς σχέσεώς του μετά τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ὁποία ἐξωτερικεύεται μέ ἀσύλληπτον λεπτότητα ὡς ἦθος καί ὡς χριστιανικός τρόπος ζωῆς.

 Ἀντιθέτως ὁ θρησκευτικός ζηλωτισμός, ὁ ὁποῖος ἀπαντᾶται εἰς ὀπαδούς τῶν διαφόρων θρησκειῶν (Π.χ. Ἰσλάμ, Ἰνδουισμόν κλπ.) ἐκδηλώνεται ὡς φανατισμός, ὡς σκοταδισμός, ὡς μισαλλοδοξία. Ὅσοι καί ἐκ τῶν «Χριστιανῶν» μετατρέπουν τόν Χριστιανισμόν εἰς θρησκείαν, παρουσιάζουν αὐτά τά φαινόμενα, τοῦ οὐ κατ' ἐπίγνωσιν ζήλου, τοῦ φανατισμοῦ, τῆς μισαλλοδοξίας, καί μέ ἕνα λόγον τοῦ σκοταδισμοῦ. Αὐτό τό φαινόμενον δέν ἔλειψεν καί μεταξύ πολλῶν ἐκ τῶν φερομένων ὡς Γ.Ο.Χ.! Οἱ ἀπό τοῦ 1995 πέντε σχισματικοί ἐπίσκοποι, μᾶς ἐπιτρέπουν νά πιστεύωμεν ὅτι καταφανῶς εἶναι θρησκευτικοί τύποι, ἔχουν θρησκευτικόν ζηλωτισμόν, ἀλλά ἀληθεῖς Ὀρθόδοξοι, Χριστιανοί, ἐπίσκοποι, ὡς καθ' ἡμᾶς ἀπεδείχθη, δέν εἶναι καί ἴσως δέν ὑπῆρξαν ποτέ, παρά τό γεγονός ὅτι ὅλοι σχεδόν παιδιόθεν ἀνετράφησαν εἰς τόν Χριστιανισμόν καί ἔλαβον ἱερατικά ἀξιώματα ἐν τῆ Ἐκκλησία!

Καί πάλιν ὅμως θά διερωτηθῆ καί θά ἀπορήση ἕνας σοβαρός μελετητής τοῦ φαινομένου τῶν πέντε. ὁ αἱρετικός οἶστρος πῶς δικαιολογεῖται; Τόσοι κληρικοί, μοναχοί καί μοναχαί καί λαός, πῶς δικαιολογεῖται νά ἔχουν τόσα καί τοιαῦτα αἱρετικά φρονήματα καί νά σύρωνται ὀπίσω τοῦ σχίσματος τῶν πέντε; Δέν δικαιολογεῖται πλήρως αὕτη ἡ ὅλως ἀδίστακτος καί χωρίς καμμίαν συστολήν, συμπεριφορά τῶν πέντε, τόσον ἐπί τοῦ Κανονικοῦ ὅσον καί ἐπί τοῦ Δογματικοῦ πεδίου καί ἐν ἐνί λόγω ἡ συμπεριφορά των κατά τῆς ἐκκλησίας. Τό φαινόμενον τοῦτο κατανοεῖται ἐάν τεθῆ ὑπό τό φῶς καί ἄλλης μείζονος ἱστορικῆς πραγματικότητος, ἡ ὁποία ἐσημειώθη ἀπό τινων αἰώνων καί ὑφίσταται μέχρι σήμερον.

 Ἐπηρεασμένοι καί ἐμποτισμένοι

ὑπό τῆς ὀρθολογιστικῆς καί αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως

 Οἱ πέντε, καθ' ἡμᾶς, δέν κατεστάθησαν αἱρετικοί καί ἐκκλησιομάχοι τυ­χαίως κατά τήν μετά τό 1990 περίοδον. Εἶχον πάντοτε τά αἱρετικά φρονήματα καί τό ἦθος, τό ὁποῖον ἐν τέλει ἀπεκάλυψαν, ἀλλά μέχρι τό 1990, δέν ὑπῆρξεν ὁ λόγος νά τά ἐξωτερικεύσουν, νά τά κηρύξουν «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» καί νά θελήσουν νά τά ἐπιβάλουν. Ὅταν ὅμως προέκυψαν αἱ σκοπιμότητες, τάς ὁποίας ἐξεθέσαμεν, καί κυρίως ἡ μετάλλαξις τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς τοῦ 1971 εἰς «χειροθεσίαν» των, τότε καί ἡ ἀφορμή εὑρέθη καί ὁ αἱρετικός οἶστρος ἐξωτερικεύθη καί ἀπεδείχθη ἀνεξελέγκτος(1). Τό πρόβλημα πάντως δέν εἶναι σημερινόν. Οἱ πέντε ὅπως καί χιλιάδες ἄλλοι «Ὀρθόδοξοι», εἶναι ἐπηρεασμένοι καί ἐμποτισμένοι ἀπό τήν δυτικήν Θεολογίαν καί ἀπό τόν δυτικόν ὀρθολο­γισμόν(2).

 Κατά τούς χρόνους τῆς τουρκοκρατίας, ἀλλά καί κατ' αὐτούς τούς μετά τήν ἀπελευθέρωσιν, δηλαδή κατά τόν ΙΘ΄ αἰώνα, ἡ Ὀρθόδοξος Ἀνατολή, ἐδέχθη πολλάς Δυτικάς ἐπιδράσεις μέ ἀποτέλεσμα νά γίνεται λόγος περί νοθείας τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος, ἀλλά καί τοῦ ἤθους. Ὁ Παπισμός μετά τοῦ Προτεσταν­τισμοῦ ἀλλά καί τοῦ κινήματος τοῦ Διαφωτισμοῦ, εἶναι αἱ μολυσμέναι πηγαί, αἱ ὁποῖαι ἀβιάστως καί μακροχρονίως ἐχύθησαν εἰς τήν ὀρθόδοξον ἀνατολήν καί προεκάλεσαν αὐτήν τήν νοθείαν.

 Εἶναι γνωστός ὁ Παπικός προσηλυτισμός κατά τήν περίοδον τῆς τουρκοκρατίας, ἀλλά καί τῆς φυγῆς πολλῶν ἑλλήνων εἰς τήν Δύσιν ἐκ τῶν ὁποίων πολλοί, χωρίς νά τό ἀντιληφθοῦν ἤ νά τό ἐπιδιώξουν, ἐγένοντο δέκται καί κατόπιν φορεῖς τοῦ δυτικοῦ ὀρθολογιστικοῦ πνεύματος.  Ἀφ' ἑτέρου, οἱ ὀλίγοι λόγιοι εἰς τήν ἑλλάδα, ἀλλά καί οἱ Θεολόγοι, οἱ περισσότεροι ἦσαν αὐτοδίδακτοι ἤ τό χειρότερον προήρχοντο ἀπό δυτικά πανεπιστήμια, κυρίως ἰταλικά ἀλλά καί ἄλλων χωρῶν Προτεσταντικῶν. «Ἐκεῖ εἶχαν διαποτιστεῖ ἀσυναίσθητα ἀπό τό δυτικό σχολαστικό πνεῦμα, πού σιγά - σιγά εἶχε ἐπηρεάσει καί ὅσους δέν εἶχαν φοιτήσει σέ δυτικά σχολεῖα. Ἔτσι, οἱ τότε Θεολόγοι δέν κατόρθωναν νά δίνουν τήν ὀρθόδοξη μαρτυρία τελείως ἀνόθευτη. Μιλοῦσαν, σκέφτονταν, ἔγραφαν μέ τή μέθοδο τῶν σχολαστικῶν. Δέν μποροῦσαν νά διακρίνουν πάντοτε τί ἦταν Ὀρθόδοξο καί τί ὄχι... Σέ θεολογικά βιβλία τῆς ἐποχῆς αὐτῆς συναντοῦμε δυτικές διδασκαλίες, πού περνοῦσαν ἄνετα σάν ὀρθόδοξες καί τροφοδοτοῦσαν τόσο τό κήρυγμα ὅσο καί τά θρησκευτικά βιβλία τῶν σχολείων καί ἴσως ἐπιβιώνουν καί μέχρι σήμερα. ἀκόμη καί στίς λεγόμενες «Ὀρθόδοξες Ὁμολογίες Πίστεως» πού κυκλοφόρησαν τότε... διαπιστώνουν οἱ μελετητές σήμερα δυτικές θεολογικές ἐπιδράσεις... Τέτοιες ὁμολογίες εἶναι: α) Μητροφάνη Κριτοπούλου, Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας (1625), β) Κυρίλλου Λούκαρη, Πατριάρχη Κων/λεως (1624), γ) Πέτρου Μογγίλα, Ἀρχιεπ. Κιέβου (1645), δ) Δοσιθέου, Πατριάρχη Ἱεροσολύμων (1672). Οἱ δύο πρῶτες ἔχουν προτεσταντικές ἐπιδράσεις, οἱ δύο τελευταῖες ἔχουν παπικές σχολαστικές ἐπιδράσεις... Εἶναι φανερό ὅτι δέν ἀρκοῦσαν οἱ καλές προθέσεις. Χρειαζόταν ρήξη τῶν δεσμῶν μέ τή δυτική Θεολογία, καί ἀναβαπτισμός στή θεολογία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας». Σημειώνομεν ὅτι ὅλα τά ἀνωτέρω δέν τά λέγομεν ἡμεῖς ἀλλά τά γράφουν Νεοημερολογῖται Θεολόγοι, καί εὐτυχῶς ἀκόμη αὐτά τά διδάσκομεν εἰς τά σχολεῖα.

 Ἡ ἐπίδρασις λοιπόν τῆς Δύσεως ἐπί τοῦ Θεολογικοῦ, ἐπί τῆς ὀρθοδόξου μουσικῆς, εἰκονογραφίας, σκέψεως καί ἤθους, ἐκκλησιαστικῆς ἀρχιτεκτονικῆς, εἶναι ἀναμφισβή­τητος, ὅπως καί τό γεγονός, ὅτι αὐτήν τήν ἐπίδρασιν ἐδέχθησαν καί ἐξέφρασαν οἱ πέντε μέ τό ἦθος των, τήν σκέψιν, τήν «θεολογίαν» των καί τήν εἰκονογραφίαν. Μέ τά ἀνωτέρω δέν ἐξαντλεῖται τό θέμα, ἀφοῦ ὅσα ἐσημειώσαμεν, οὔτε ὡς προοίμιον δύνανται νά χαρακτηρισθοῦν.

 Ἡ Δυτική διείδυσις ἔλαβεν χώραν τόσον ἀθορύβως(1), ὥστε δέν ἐγένετο κἄν ἀντιληπτή, διό καί δέν ὑπῆρξαν ἀντιρρήσεις ἤ ἐπιφυλάξεις, ἀλλ' ἐβιώθη (ἡ αἱρετική διείσδυσις) καί ὡς «ὀρθόδοξος», μέ ἀποτέλεσμα καί τά σύγχρονα φαινόμενα εἰς τόν χῶρον τῶν Γ.Ο.Χ.! Οἱ πέντε δέν θεωροῦν ἁπλῶς ὡς δῆθεν ὀρθοδόξους τάς δυτικάς ἐπιδράσεις, ἀλλά θεωροῦν καί ὡς κακοδοξίαν τήν ὀρθοδοξίαν, διό καί τήν ἀναθεμα­τίζουν. Μίαν ἀκόμη σοβαράν μαρτυρίαν θά παραθέσωμεν, διά νά κατανοηθῆ καί ἑρμηνευθῆ τό φαινόμενον τοῦ αἱρετικοῦ οἴστρου τῶν πέντε, τόν ὁποῖον ἐπυροδότησαν ἄλλαι σκοπιμότητες, τάς ὁποίας ἤδη ἀνελύσαμεν.

 Ὁ Καθηγητής κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς εἰς τό βιβλίον του: «Ὀρθοδοξία καί Δύση στή νεώτερη Ἑλλάδα» (1996 σελ. 260), λέγει ὅτι οὔτε εἰς τήν Ρωσίαν οὔτε εἰς τήν Ἑλλάδα, ἀλλ' οὔτε ἀκόμη καί εἰς τό  Ἅγιον Ὄρος, ὑπῆρξεν ἀντίδρασις εἰς τήν εἴσοδον τῆς δυτικῆς Θεολογίας εἰς τόν χῶρον τῆς  Ὀρθοδοξίας. Συγκεκριμένα ὁ Καθηγητής γράφει: «Δέν ἐμφανίζεται ἡ παραμικρή ἀντίρρηση ἤ ἐπιφύλαξη γιά τήν ἐπιβολή τοῦ νεοκλασσικοῦ ρυθμοῦ στήν ἐκκλησιαστική ἀρχιτεκτονική, ὅπως δέν εἶχε ἐμφανιστεῖ καμμία ἀντίδραση καί στήν ὀρθόδοξη Ρωσία, μερικές δεκαετίες νωρίτερα. Καθαρά διακοσμητικός αὐτός ὁ ρυθμός... ἦταν ὁλότελα ἄσχετος μέ τήν ἐμπειρία καί μαρτυρία τῶν τελουμένων στό χῶρο. Ἄσχετος μέ τόν κόσμο τῆς λατρείας, ἀφοροῦσε μόνο τόν διάκοσμο.

Γιά ἑκατό περίπου χρόνια ἀπό τή Βαυαροκρατία, ἡ ἐκκλησιαστική ἀρχιτεκτονική στήν Ἑλλάδα, ἀναπαράγει ἀδιάκοπα τή σύγχυσι καί τή νοθεία τοῦ νεοκλασσικισμοῦ. Ἡ ἀθεολόγητη καί ἁπλῶς διακοσμητική αὐτή ἀρχιτεκτονική, συμπληρώνεται ἀπό μιά ἰδίου τύπου εἰκονογράφηση: Τήν κακή ἀντιγραφή πινάκων συναισθηματικοῦ νατουραλισμοῦ, κυρίως Ἰταλῶν καί Ἰσπανῶν θρησκευτικῶν ζωγράφων. Ἡ μακραίωνη θεολογική παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησιαστικῆς εἰκονογραφίας, ἡ θεολογία καί τέχνη τῶν εἰκόνων, διακόπτεται, περιφρονεῖται καί λησμονεῖται στό καινούργιο ἑλληνικό κρατίδιο. Ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλληνισμός εἶναι τόσο καθολικά ἀνυποψίαστος γιά τήν θεολογία τῶν εἰκόνων, ὥστε ἀκόμη καί στό  Ἅγιο  Ὄρος οἱ ἁγιογράφοι μοναχοί ἔχουν ἐγκαταλείψει τήν βυζαντινή ἁγιογραφική παράδοση καί ἀκολουθοῦν τήν «ρωσική μανιέρα» δηλαδή τήν ἀπό δεύτερο χέρι ἀντιγραφή τῶν Ἰταλικῶν καί Ἰσπανικῶν προτύπων».

 Εἰδικοί λόγοι

 Αὐτοῦ τοῦ φαινομένου, βεβαίως δέν ἐξηρέθημεν, ἐν πολλοῖς, καί οἱ Γ.Ο.Χ.! Τό φαινόμενον ὅμως τῶν πέντε, ὅσον καί ἄν ἑρμηνεύεται ἀπό ὅσα παρεθέσαμεν, κατανοεῖται πλήρως ὅταν ληφθοῦν ὑπ' ὄψιν καί οἱ εἰδικοί λόγοι, οἱ ὁποῖοι τό ἐκαλλιέργησαν καί τό ἔφερον εἰς αὐτήν τήν ἀκραίαν μορφήν. Οἱ εἰδικοί αὐτοί λόγοι, ἀποδεδειγμένως δι' ἡμᾶς, εἶναι οἱ κάτωθι:

 1. Ἡ πλεονάζουσα ἀμάθεια ἤ ἠμιμάθεια καί ἡ πλήρης ἱκανοποίησις, ἡ ὁποία ἐπροχώρησεν καί ἔφθασεν καί μέχρι τῆς ψευδαισθήσεως περί δῆθεν πνευματικῆς καί Θεολογικῆς αὐταρκείας, καί ἐκεῖθεν καί εἰς τόν σκοταδισμόν καί τήν γνωσιομαχίαν! Ταῦτα καί προκειμένου, νά μήν σαλευθῆ ἡ προπαγάνδα περί «νεοεικονομαχίας», ὄχι μόνον ἀπηγορεύετο ἡ ἄντλησις γνώσεων - βιωμάτων ἐκ τῶν πηγῶν τῆς ὀρθοδοξίας, ἀλλά καί ὅ,τι ἐξ αὐτῶν ἐτόλμα κανείς νά προβάλη, παρερμηνεύετο καί διεστρέφετο πρός χάριν τῆς προπαγάνδας, ἐνῶ ὁ ἴδιος ἐδιώκετο ὡς «εἰκονομάχος»!!!

 2. Ἡ προπαγάνδα περί «νεοεικονομαχίας» ἦτο καί παραμένει αὐτοσκοπός, διότι δι' αὐτῆς καθισταμένης, οὕτως εἰπεῖν, εἶδος «κανόνος» πίστεως, θά περιθωριοποιοῦντο ἤ θά «ἐδολοφονοῦντο» ἠθικῶς - πνευματικῶς, ὅλοι οἱ ἀνθιστάμενοι εἰς τά σχέδια τοῦ κινήματος καί πρό πάντων οἱ ὑπεραμυνόμενοι τῆς Ὀρθοδοξίας τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας.

 3. Ἡ πλεονάζουσα θρησκευτική μισαλλοδοξία ἐξυπηρέτησεν ὡς σιδηροῦν πλέγμα διά νά γίνη «ἄθραυστον μπετόν» ἡ προπαγάνδα τῆς «εἰκονομαχίας», ἀφοῦ δι' αὐτῆς ἐξηφανίζετο κάθε ἴχνος χριστιανικῆς ἀγάπης, προωθεῖτο ἡ ἀλλοτρίωσις καί τό μῖσος καί ἡ ἀναλγησία, ἐνῶ κάθε διαπραττόμενον πνευματικόν - Κανονικόν - ἐκκλησιαστικόν ἀδίκημα ἐθεωρεῖτο κατόρθωμα, τρόπαιον «πίστεως», πλήν ἀλλοτρίας.

 4. Ὅλα αὐτά ἐξυπηρέτησαν τόν ἕνα καί μοναδικόν σκοπόν τοῦ κινήματος τῶν πέντε, τόν ὁποῖον σκοπόν οὔτε καί σήμερα οἱ περισσότεροι τοῦ κινήματος, ὅσο καί ἄν οὗτος ἔγινε καταφανής, τόν ἀντιλαμβάνονται. Δηλαδή, ἀφοῦ δέν κατωρθώθη εἰς αὐτό τό στάδιον ἡ ὑπαγωγή τῶν Γ.Ο.Χ. ὑπό τόν Νεοημερολο­γιτισμόν, παρά τό δέλεαρ τῆς ὑπό τοῦ Κράτους ἀναγνωρίσεως καί τῶν ἐξ αὐτῆς «ὠφελειῶν», πλήν ὅμως ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὅτι θά ἐλάμβανεν «ὑπόστασιν» ἡ ἀνυπόστατος χειροθεσία, ἀφοῦ δέν ἀνετράπη ὁ ἀρχιεπίσκοπος, δέν ἐξουδετερώ­θησαν ἤ δέν περιθωριοποιήθησαν οἱ ὀρθόδοξοι θεολόγοι, δέν περιῆλθον αἱ Ἱεραί Μοναί ὑπό τόν ἔλεγχον τοῦ κ. Ματθαίου, τότε κατωρθώθη τό δεύτερον!  Ἤτοι νά κλυδωνισθῆ, δυσφημισθῆ καί εὐτελισθῆ ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλη­σία μέ τάς ἀκατασχέτους αἱρεσιολογίας, νά νεκρωθῆ κάθε μορφή ἀντιδράσεως - ἀγῶνος ἐν ὄψει τῶν καιρῶν, καί τέλος νά προκληθῆ σχῖσμα, πρός μέγιστον καί ἀποκλειστικόν ὤφελος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ.

Οὕτω δικαιολογεῖται καί ἑρμηνεύεται, καθ' ἡμᾶς, τό κίνημα τῶν πέντε Μητροπολιτῶν. Οὕτω κατανοεῖται πλήρως τό ἄνευ τῆς παραμικρᾶς ἀναστολῆς κίνημα εἰς ὅλας τάς πτυχάς του καί ἐν τῶ συνόλω του, ἤτοι ἀπό Κανονικῆς, Δογματικῆς καί ἠθικῆς.

 Κατόπιν ὅλων ὅσων προέκυψαν κατά τήν διαδρομήν τῆς παρούσης Θεολογικῆς καί Κανονικῆς Γνωματεύσεως, προκύπτει, καθ' ἡμᾶς, ἄμεσον καί ἐπιβεβλημένον τό καθῆκον εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον νά ἐνεργήση ὅ,τι ἐπιβάλλεται ὑπό τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικῆς δεοντολογίας καί τῆς Κανονικῆς Τάξεως, ἀφοῦ ἤδη ἐπί πολύ ἐμακροθύμησεν, ἐν ἀγάπη ἐνήργησεν τήν φιλαδελφίαν, τήν ταπείνωσιν καί τήν ἐπιείκιαν. Ἡ περαιτέρω μακροθυμία δέν θά εἶναι, καθ' ἡμᾶς, χριστιανική ἀρετή, δέν θά ὑπηρετήση τό καλῶς νοούμενον ἐκκλησιαστικόν συμφέρον, ἀλλά παράλειψιν βασικοῦ καθήκοντος, καί ἐνθάρρυνσιν, ἵνα πορευθοῦν οἱ πέντε πρός τά χείρω. Καθ' ἡμᾶς ἡ περαιτέρω μακροθυμία, θά λογισθῆ ὡς ἀδικαιολόγητος ἀδράνεια, ἡ ὁποία θά ἔχη πολλαπλᾶς συνεπείας.

 Ἡ ἀναγκαιοτάτη πρᾶξις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου οὐσιαστικά θά ἀποτελέση τήν τελευταίαν ἐκδήλωσιν τῆς ἀληθοῦς ἀγάπης, διότι οἱ πέντε ὄντες πνευματικῶς «νεκροί», ἔχουν τήν ψευδαίσθησιν ὅτι ζοῦν. Ἡ ἰδία πρᾶξις ὅμως θά βοηθήση καί τούς πλανηθέντας ὀπίσω αὐτῶν. Ταῦτα, καί μέ τό δεδομένον ὅτι καθ' ὅλον τό μακρόν διάστημα ἀπό τό 1995 ἔχει σημειωθεῖ ἐντυπωσιακή ἀπραγία.

 Ἐγράφομεν ἐν ἔτει 1998

(μετεγχειρητικῶς ἐκ τῆς κλίνης)

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΧΡ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗΣ

 Υ.Γ. Ἡ εἰς δώδεκα συνεχείας ἀναδημοσίευσις τῆς ὡς ἄνω μελέτης, ἐγένετο καί λόγω τῆς δια­χρονικότητος αὐτῆς, ἀλλά καί πρός χάριν τοῦ ὀπαδοῦ τῶν πέντε κ. Χρυσοστόμου Τζανῆ, φερομένου ὡς ἐπισκόπου Θηβῶν, προελθόντος ἐκ τῶν πέντε. Οὗτος παρηπονέθη διατί ἀποκαλοῦνται αἱ πέντε πρώην Μητροπολῖται ὡς ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΤΙΚΟΙ καί προσθέτομεν ἡμεῖς καί ὡς ἐκκλησιομάχοι καί ἔσχατοι προδόται! Μετά ἀπό τήν εἰς 12 συνεχείας ἐπαναδημοσίευσιν τῆς Γνωματεύσεώς μας ὑπό τόν τίτλον «ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ», πιστεύομεν ὅτι ἀπηντήσαμεν εἰς τόν ἀπό τήν δεκαετίαν τοῦ 1970, ἀγαπητόν φίλον μας κ. Χρυσόστομον, διατί οἱ πέντε, ἀλλά καί ὁ ἴδιος ὡς συνεχιστής τοῦ κατά τῆς ἐκκλησίας κινήματος τῶν πέντε, εἶναι ὅλοι σχισματοαιρετικοί - ἐκκλησιομάχοι. Ἄν παρ' ἐλπίδα ὁ κ. Χρυσόστομος διαφωνῆ κάπου ἤ κάτι δέν κατανοῆ ἤ ἔχη ἀντίθετον γνώμην παρακαλεῖται νά γράψη τάς ἀπόψεις του καί ὑποσχόμεθα ὅτι θά τάς δημοσιεύσωμεν ἀπολύτως ὅπως θά τάς γράψη! ὑπενθυμίζομεν ὅτι τήν Γνωμοδότησιν ἐζήτησεν ἀπό ὅλους τούς θεολόγους ὁ τότε Ἀργολίδος Παχώμιος ὑπό τήν ἰδιότητά του ὡς ἐντεταλμένου ἀνακριτοῦ. Καί τό ἀποτέλεσμα! Οὐδείς ἐγνωμοδότησεν ἀλλά καί ἡ παροῦσα δέν ἐλλείφθη ὑπ' ὄψιν, διότι οἱ τότε Ἀργολίδος καί Πειραιῶς ἐπείσθησαν ὅτι δέν πρέπει νά διωχθοῦν, οἱ πέντε διότι καί οἱ ἴδιοι ἔχουν τό ἴδιο μέ τούς πέντε «πιστεύω» ἐνῶ πρέπει νά διωχθῆ ὁ Γνωμοδοτήσας!...

 Μέ ἀγάπη Χριστοῦ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΧΡ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗΣ

 ΥΠΟΗΣΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (1) Πρέπει νά ὑπογραμμίσωμεν τήν ἐπιφύλαξιν μήπως τά ἴδια φρονήματα («πιστεύω») ὑπάρχουν ὑπολανθάνοντα καί εἰς ἄλλους κληρικούς καί μοναχούς καί λαϊκούς, ἐκτός τοῦ σχίσματος τῶν πέντε. (Σημείωσις νέα: Δυστυχῶς!... Ὅρα τούς Νικολαΐτας!...).

  (2) Ὁρᾶτε σχετικῶς καί Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς «ὀρθοδοξία καί αἵρεσις» Ἀθῆναι 1998. Ὡσαύτως Ἀντωνίου Μάρκου: «Ὁ  Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός, φορεύς τοῦ γνησίου ἐκκλησιαστικοῦ Πνεύματος» Ἀθῆναι 1998.

  (1) Ἐνταῦθα ὑπενθυμίζομεν καί ὅσα ἐλάχιστα ἐσημειώσαμεν ἔμπροσθεν σχετικῶς μέ τάς δυτικάς διεισδύσεις καί εἰς αὐτό τό Πηδάλιον, αἱ ὁποῖαι προβάλλονται καί ὡς «θεόπνευστοι», ὥστε νά «μή δύναται» οὐδείς νά τάς θίξη, ἀλλά καί νά τάς ἐφαρμόζη ὡς δογματικάς ἀληθείας! Τό ἐν λόγω βιβλίον περιέχει μέν τό σύνολον τῶν θεοπνεύ­στων Ἱερῶν Κανόνων τῶν ἁγίων ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καθώς καί τῶν κεκυρωμένων Τοπικῶν Συνόδων καί Ἁγ. Πατέρων, ἀλλά περιέχει καί ἕναν ἀνεξέλεγκτον, μέχρι σήμερον, ἀριθμόν ὑποσημειώσεων, αἱ ὁποῖαι ἐν τῶ συνόλω των ἀποδίδονται εἰς τόν Ἱερόν Νικόδημον καί θεωροῦνται καί αὗται, ὑπό πλείστων ἀφελῶν χριστιανῶν (κληρικῶν καί Λαϊκῶν) ὡς «θεόπνευστοι» (!) καί τίθενται ἐν παραλλήλω πρός τούς θεοπνεύστους Κανόνας! Ἀπό τό 1800 ὁ Παπικός δάκτυλος πέρασε μέσα εἰς τό ἱερόν Πηδάλιον, ψεύδη καί αἱρετικά φρονήματα τῆς Δύσεως. (Σημ. 1 εἰς τόν Ζ΄ ἀποστολικόν σελ. 8 καί σημ. 1 εἰς τά προλεγόμενα τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου σελ. 317 κ.ἑ.).


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2010