ΤΕΥΧΟΣ 192
Μάρτιος -Ἀπρίλιος 2010
«ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ.Ι.ΔΗ»

Τοῦ θεολόγου ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΧΡ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ

 

(12ον)

 

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ι΄

Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

 (Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Ἰανουαρίου - Φεβρουαρίου 2010 σελ. 77)

 
Η ΕΠΙΣΗΜΟΣ ΘΕΣΙΣ

ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

 Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἤδη ἀπό τήν πρώτην ἡμέραν τῆ ἐπιβολῆς τῆς Καινοτομίας, διεκήρυξεν ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶναικακοδοξία, εἶναι «Φραγκιά», εἶναι «χωρισμός ἀπό τόν Θεόν» καί δέν τόν ἀκολουθεῖ, ἀλλ' ἐμμένει ἑδραία ἐν τῆ Ὀρθοδόξω Παραδόσει τῶν Ἁγίων Πατέρων, μένει ἐν τῆ Ἐκκλησία.

 Ἡ Ὁμολογία - Ἐκκλησιολογία αὕτη τοῦ πιστοῦ λείμματος τῆς Ἐκκλησίας διετρανώθη ἐπισημότερον κατά τό ἱστορικόν ἔτος 1935 ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τό «Διάγγελμα» τῶν ἐκ τῆς Νεοημερολογιτικῆς Καινοτομίας ἐπιστρεψάντων τό 1935 τριῶν ἀρχιερέων ὡς καί ἡ «ἀποχαιρετιστήριος αὐτῶν Ἐγκύκλιος», συνταχθεῖσα τό αὐτό ἔτος μόλις πρίν ἀναχωρήσουν διά τήν ἐξορίαν, εἶναι Ἱστορικά - Ἐκκλησιολογικά - Ὁμολογιακά κείμενα.

 

ΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΟΥ 1935

 

Εἰς τό ἐν λόγω Διάγγελμα οἱ Τρεῖς Ἀρχιερεῖς τονίζουν:

 «...Ἀλλ' οἱ ταχθέντες φρουροί ἐπί τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐπάλξεων ἐλλείψει ἰσχυρᾶς πίστεως καί σθένους ἠθικοῦ, οὐ μόνον δέν προβάλλουσι τήν ἀπαιτου­μένην ἀντίστασιν κατά τῶν πολεμίων, οὐ μόνον δέν ἐγείρουσι νέα προχώματα δυνάμενα νά ἀντιστοῦν εἰς τήν σύγχρονον πολεμικήν, ἀλλά καί ἐλαφρά ὅλως τῆ συνειδήσει, κρημνίζουν ὅσα παλαίμαχοι ἀγωνισταί ἤγειραν διά τῶν ἐθνικῶν ἐκκλησιαστικῶν ἡμῶν παραδόσεων.

 Ἀπόδειξις ἡ ἐσχάτως καθαιρεθεῖσα ἀκρόπολις τοῦ Πατροπαραδότου ἡμερολο­γίου, ὅπερ, ὡς εἷς ἀκατάλυτος φραγμός, ἐχώριζεν αἰσθητῶς τούς ὀρθοδόξους ἀπό τούς αἱρετικούς καί κακοδόξους. Τόν ἀμυντικόν τοῦτον προμαχῶνα, πολλάκις ἐπεχείρησαν νά καταρρίψουν οἱ πολυμήχανοι τῆς ὀρθοδοξίας ἐχθροί, ἀλλά πρός κέντρα ἐλάκτισαν. Διότι ἀντιμετώπιζον πάντοτε τούς Ἄρχοντας καί Ταγούς τῆς Ἐκκλησίας, φρυκτωροῦντας ἀνηστάκτως ἐπί τῶν ἀδαμαντίνων ἐπάλξεων τῆς Ὀρθοδοξίας.

 ...Τό Ἰουλιανόν ἡμερολόγιον, συνδεθέν ὑπό τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Αης Οἰκουμενικῆς Συνόδου μετά τοῦ Πασχαλίου Κανόνος, τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑορτολο­γίου καί τοῦ Κυριακοδρομίου, ἀπετέλεσεν τήν συνισταμένην τῆς Θείας Λα­τρείας καί ἕνα ἑνωτικόν κρίκον τῆς καθόλου Ὀρθοδοξίας, καθώς καί ἀκα­θαίρετον ὀρθόδοξον προμαχῶνα κατά τῆς Αἱρέσεως καί τῆς κακοδοξίας. Καί ὅμως τό ἀκαθαίρετον τοῦτο προπύργιον, κατεκρήμνισαν ἀμαχητί, ὄχι προαι­ώνιοι τῆς ὀρθοδοξίας ἐχθροί, ἀλλ' οἱ ταχθέντες πρός περιφρούρησιν τούτου ἐκκλησιαστικοί ἄρχοντες καί Ταγοί.

 Τούτου ἕνεκα, οἱ διοικοῦντες νῦν τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, διασπάσαν­τες τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας διά τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας, καί διαιρέσαντες τόν ὀρθόδοξον ἑλληνικόν λαόν εἰς δύο ἀντιθέτους ἡμερολογιακάς μερίδας, οὐ μόνον, ἠθέτησαν μίαν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν, καθιερωθεῖσαν ὑπό τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί κυρωθεῖσαν ὑπό τῆς αἰωνοβίου πράξεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ἔθιξαν καί τό Δόγμα τῆς μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Διό καί οἱ διοικοῦντες νῦν τήν Ἑλληνικήν Ἐκκλησίαν διά τῆς μονομεροῦς καί ἀντικανονικῆς καί ἀψυχολο­γήτου εἰσαγωγῆς τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου ἀπέσχισαν ἑαυτούς τοῦ καθόλου κορμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, καί ἐκήρυξαν ἑαυτούς κατ' οὐσίαν Σχισμα­τικούς ἀπέναντι τῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν... ...ἡμεῖς ἀνέκαθεν διεφωνήσαμεν πρός τήν ἡμερολογιακήν ταύτην καινοτομίαν, ἀλλά συνεμορφώθημεν πρός τήν γνώμην τῆς πλειοψηφίας τῆς ἱεραρχίας, κατ' ἐκκλησιαστικήν οἰκονομίαν, τό μέν ἵνα ἀποφύγωμεν τό ἐκκλησιαστικόν Σχῖσμα, τό δέ, διότι εἴχομεν τήν ἐλπίδα, ὅτι ἡ ἱεραρχία πρός πρόληψιν τῆς διαιρέσεως τοῦ ποιμνίου της, θά ἔσπευδε νά ἐπανέλθη εἰς τήν ὀρθόδοξον ἡμερολογιακήν τροχιάν.

 Ἀλλ' ἐπειδή τό Σχῖσμα ἐδημιουργήθη καί ἄνευ ἡμῶν εἰς τούς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας ὑπό τῶν Χριστιανῶν, διαιρεθέντων ἐξ αἰτίας τοῦ νέου ἡμερολογίου, ἡ δέ ἱεραρχία μετά πάροδον δωδεκαετίας ὅλης, οὐ μόνον δέν ηὐδόκησε, χάριν τῆς ἑνώσεως τοῦ ποιμνίου της καί τῆς εἰρηνεύσεως τῆς ἐκκλησίας, νά ἐπαναφέρη τό ὀρθόδοξον ἡμερολόγιον ἀλλά καί κατεδίωξε τούς Παλαιοημερολογίτας.

 Διά τοῦτο προήχθημεν καθ' ὑπαγόρευσιν τῆς συνειδήσεως ἡμῶν νά δηλώσωμεν εἰς τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον, ὅτι κόπτομεν πᾶσαν ἐπικοινωνίαν μετ' Αὐτοῦ, ὡς Σχισματικοῦ κατά τήν ἰδίαν ὁμολογίαν αὐτοῦ, ποιούμεθα δέ θερμήν ἔκκλησιν πρός τήν μερίδα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τοῦ ἀποδεχθέντος τό νέον ἡμερολόγιον ἐπί καλῆ τῆ πίστει, ὅτι τοῦτο δέν προσκρούει πρός τήν Ὀρθοδοξία, ὡς ἐπιπολαίως διεκήρυξεν ὁ καινοτόμος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, ὅπως ἀποκηρύξωσι καί οὗτοι τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον, ὡς ἀντορθόδοξον, καί διασαλπίσωμεν εἰς τόν Σχισματικόν ἀρχιεπίσκοπον τά ρήματα τοῦ σοφοῦ Βρυενίου: «Οὐκ ἀρνησόμεθά Σε φίλη ὀρθοδοξία, οὐ ψευσόμεθά Σε Πατροπαράδοτον σέβας, οὐκ ἀφιστάμεθά Σου Μῆτερ Εὐσέβεια, ἐν Σοί ἐγεννήθημεν, ἐν Σοί ζῶμεν, καί ἐν Σοί κοιμηθησόμεθα. Εἰ δέ καλέση καιρός, καί μυριάκις ὑπέρ Σοῦ τεθνηξόμεθα».

   Ὁ Δημητριάδος Γερμανός

  Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος

 Ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος»

 * * *

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ

 Καί εἰς τήν «ἀποχαιρετιστήριον Ποιμαντορικήν Ἐγκύκλιόν» των, οἱ τρεῖς οὗτοι Μητροπολῖται πάλιν ἐκφράζοντες τήν Ὁμολογίαν Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διακηρύσσουν:

  «...Τούτου ἕνεκα συνιστῶμεν εἰς ἅπαντας τούς ἀκολουθοῦντας τό ὀρθόδοξον ἑορτολόγιον, ὅπως μηδεμίαν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν ἔχωσι μετά τῆς σχισματικῆς ἐκκλησίας καί τῶν σχισματικῶν λειτουργῶν Αὐτῆς, ἀπό τῶν ὁποίων ἔφυγεν ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος, διότι οὗτοι ἠθέτησαν ἀποφάσεις τῶν Πατέρων τῆς Ζης Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί πασῶν τῶν πανορθοδόξων Συνόδων τῶν καταδικασασῶν τό Γρηγοριανόν ἑορτολόγιον. Ὅτι δέ ἡ σχισματική ἐκκλησία δέν ἔχει χάριν καί Ἅγιον Πνεῦμα, τοῦτο διαβεβαιοῖ καί ὁ Μ. Βασίλειος λέγων τά ἑξῆς: «Εἰ καί περί μή Δόγματα οἱ Σχισματικοί σφάλοιντο, ἀλλ' ἐπειδή τοίγε κεφαλή τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χριστός ἐστι, κατά τόν θεῖον ἀπόστολον, ἐξ οὗ τά Μέλη πάντα ζωοῦται καί τήν πνευματικήν αὔξησιν δέχεται, οὗτοι δέ τῆς ἁρμονίας τῶν Μελῶν τοῦ Σώματος ἀπερράγησαν καί οὐκέτι παραμένουσαν αὐτοῖς ἔχουσι τήν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅ τοίνυν οὐκ ἔχουσιν, πῶς ἄν τοῖς ἄλλοις μεταδοῖεν;».

 Ὅταν ἡ σχισματική Ἐκκλησία ἐπιβάλη μέτρα πιεστικά καί καταθλιπτικά, ὅπως βιάση τήν ὀρθόδοξον ἡμῶν συνείδησιν, συνιστῶμεν ὑμῖν, ὅπως τά πάντα ὑπομείνητε καί κρατήσετε τήν ὀρθόδοξον παρακαταθήκην ἀλώβητον καί ἀμόλυντον, ὅπως παρελάβομεν ταύτην παρά τῶν εὐσεβῶν Πατέρων ἡμῶν, ἔχοντες ὡς παράδειγμα φωτεινόν καί ἐνισχυτικόν ἡμᾶς μή δειλιάσαντας καί ἐν τῆ Δύσει τοῦ βίου ἡμῶν, χάριν τῆς ὀρθοδοξίας, νά ἀντικρύσωμεν μετά παρρησίας καί μεγαλοφροσύνης τά ἀνελεύθερα καί μεσαιωνικά μέτρα τῆς ἐξορίας καί ἐγκαθείρξεως ἡμῶν εἰς Μονάς ὡς εἰς φυλακάς.

 Ταῦτας θεωροῦντες τιμήν καί δόξαν καί χαράν κατά τόν Ἀπόστολον κελεύοντα νά χαίρωμεν καί νά καυχώμεθα ἐν τοῖς ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ παθήμασι, συνιστῶμεν καί ὑμῖν ἐμμονήν καί ἐγκαρτέρησιν ἐν τοῖς δεινοῖς καί ταῖς θλίψεσι καί ταῖς κακώσεσι καί αἰκισμοῖς, εἰς ἅ θά ὑποβληθῆτε ὑπό Ἐκκλησίας σχισματικῆς, ἐλπίζοντες πάντοτε εἰς τόν Θεόν, ὅς οὐκ ἐάσει ἡμᾶς πειρασθῆναι ὑπέρ ὅ δυνάμεθα καί ὅστις θά εὐδοκήση ἐν τῆ ἀπείρω αὐτοῦ καί ἀνεξιχνιάστω μακροθυμία νά φωτίση καί τούς καλῆ τῆ πίστει πεπλανημένους καί ἀκολουθοῦντας τό παπικόν ἑορτολόγιον, καί χαρίσηται ἐν τέλει ὑμῖν τόν θρίαμβον τῆς ὀρθοδοξίας καί τήν ἕνωσιν τοῦ χριστεπώνυμου ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ, ὑπέρ ὧν ἀγωνιζόμεθα πρός δόξαν Χριστοῦ, οὗ ἡ χάρις καί τό ἄπειρον ἔλεος εἴη μετά πάντων ὑμῶν».

 † Ὁ Δημητριάδος Γερμανός

† Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος

† Ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος»

 * * *

 ΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

 Σταθμόν εἰς τήν ἱστορίαν τῶν ἀγώνων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποτελεῖ τό κατά Νοέμβριον τοῦ 1957, Ἱστορικόν Διάγγελμα τῆς ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ἐν αὐτῶ γίνεται πρωτίστως συστηματικός θεολογικός καί Κανονικός ἔλεγχος τοῦ Νεοημερολο­γιτισμοῦ, κατωνομάζεται ἡ αὐθαιρεσία καί ὁ τρόπος τῆς ἐπιβολῆς τῆς Καινοτομίας, ἀπορρίπτεται ἡ αὐθαίρετος κατηγορία, καθ' ἥν ἡ ἑδραία καί ἀμετακίνητος θέσις τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, εἶναι δῆθεν ἀνταρσία καί ἀπειθαρχία κατά τῆς ἐκκλησίας, καί ἐπισημαίνεται, ὅτι ἡ Καινοτόμος «ἐπίσημος» Ἐκκλησία ἐμμένουσα εἰς τό Σχῖσμα καθίσταται καί αἱρετική:

 «...Ἡ «ἐπίσημος» καταστᾶσα Σχισματική διά τῆς παραβάσεως καί ἀποστασίας, ἐμμένουσα εἰς τό Σχῖσμα καθίσταται αἱρετική. Ἐν τῆ ἑρμηνεία τοῦ Α΄ Κανόνος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου (ὑποσημείωσις 1) κηρύσσεται: «Τό Σχῖσμα κακῶς διαμένον καθίσταται σχισματοαίρεσις, ἡ δέ σχισματοαίρεσις τελεία αἵρεσις». (Ἱερός Χρυσόστομος).

 ...................Ὁμολογοῦμεν δι' ὅλης τῆς δυνάμεως τῶν καρδιῶν ἡμῶν καί διά τυρρηνικῆς σάλπιγγος διακηρύσσομεν τήν Πίστιν καί ὁμολογίαν ἡμῶν ταύτην:

 α) Ἐμμένομεν σταθερῶς ἀκλόνητοι εἰς τήν Πίστιν τῶν Πατέρων ἡμῶν, εἰς τά ἐντάλματα τῆς Καινῆς Διαθήκης, τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῶν θεσπισθέντων ὑπό τῶν Ἁγίων ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Τοπικῶν, εἰς τήν Διδασκαλίαν τῶν Θεοφόρων Πατέρων, εἰς τάς ἀποφάσεις Πανορθοδόξων Συνόδων καί Πατριαρχῶν εἰς τάς Ἱεράς Παραδόσεις.

 β) Ἀποκλείομεν καί ἀπορρίπτομεν πᾶσαν παρέκκλισιν, πᾶσαν προσθήκην ἤ ἀφαίρεσιν καί ἑνός ἰῶτα.

 γ) Πειθαρχοῦμεν μόνον εἰς ἀποφάσεις ὈρθοδόξωνΣυνόδων.

 δ) Ἀποκηρύσσομεν τήν «ἐπίσημον» ὡς Καινοτόμον, ὡς Σχισματικήν, ὡς κακόδοξον, βαίνουσαν εὐθέως πρός τήν αἵρεσιν.

 ε) Οὐδεμίαν ἔχομεν κοινωνίαν μετά τῆς κακοδόξου «ἐπισήμου», μή ἀναγνωρίζοντες τήν ἐγκυρότητα, τῶν μυστηρίων αὐτῆς, εἰς οὐδέν λογιζόμενοι τάς καθ' ἡμῶν πράξεις αὐτῆς καί τάς καθ' ἡμῶν καταδίκας ὡς οὐδέν κῦρος ἐχούσας.

 στ) Ἀδιαφόρως ἔχομεν καί οὐδόλως πτοούμεθα πρό τῶν διωγμῶν, πρό τῆς προτάξεως τῶν λογχῶν, πρό τῶν φυλακίσεων, πρό τῶν ἀποσχηματισμῶν, πρό τῶν συκοφαντιῶν καί τῶν ὕβρεων, πρό τῶν ἐξοριῶν, μέσα τά ὁποῖα ἀνελεήτως μεταχειρίζεται ἤ «ἐπίσημος» καθ' ἡμῶν, καταστᾶσα κατά τόν Μέγαν Ἀθανάσιον καί Θεομάχος, οὐδεμία δέ δύναμις ὑπάρχει οὔτε εἶναι ἱκανή ὅπως κλονίση τήν Πίστιν καί ὁμολογίαν ἡμῶν ἐπί τά Πάτρια καί χωρίση ἡμᾶς ἀπό τήν Νύμφην τοῦ Χριστοῦ Ἁγίαν Ἐκκλησίαν».

 * * *

Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΣ ΤΟΥ 1979

 Δέν ἀναφέρομεν τά ἀλλεπάλληλα Διαγγέλματα - Ἐγκυκλίους κ.λπ. τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἔνθα ἐκφράζονται ἐπισήμως πάλιν αἱ θέσεις Αὐτῆς ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἀλλά θά παραθέσωμεν μόνον τά τελευταῖα σχετικά κείμενα καί πρῶτον τό ὑπ' ἀριθμ. 1583/12/25.10.1979 κείμενον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖον ἀποτελεῖ «ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΝ» πρός τήν Νεοημερολογιτικήν «Ἱεράν Σύνοδον». ἡ ὁποία ἰσχυριζομένη ἄτοπα ἐζήτει πάλιν τήν ἐπέμβασιν τῆς Πολιτείας διά τόν ἀφανισμόν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

 

«ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ - ΕΚΚΛΗΣΕΙΣ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΤΩΝ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Πρός

ΤΗΝ «ΔΙΑΡΚΗ ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ»

ΤΗΣ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ:

1. Μητροπολίτας τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας

2. Ἀξιότιμον ὑπουργόν Παιδείας καί Θρησκευμάτων

 

             Α.Π. 1583                                                                                     Ἀθῆναι 12/25.10.1979

 Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, κατά τήν πρώτην αὐτῆς Συνεδρίαν τῆς 11/25.10.1979 ἐπελήφθη τοῦ ἐγγράφου τῆς «Διαρκοῦς ἱερᾶς Συνόδου» τῆς Νεοημερολογητικῆς Ἐκκλησίας τό ὁποῖον ἀπέστειλεν αὕτη πρός τόν ὑπουργόν Παιδείας καί Θρησκευμάτων κ. Ἰωάννην Βαρβιτσιώτην, καί τό ὁποῖον ἐδημοσιεύθη εἰς τό ὑπ' ἀριθμ. 71 φύλλον τῆς ἐφημερίδος «ἐκκλησιαστική ἀλήθεια» τήν 16.9.1979 ὑπό τόν τίτλον «ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος ἀποφαίνεται διά τό πρόβλημα τῶν Παλαιοημερο­λογιτῶν». Ἰδού τό κείμενον ὡς ἐδημοσιεύθη:

 «Οἱ λεγόμενοι "Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί" ἤ ἄλλως "Παλαιοημερολογῖται", ἀκολουθοῦντες ἡμερολογιακῶς τό παλαιόν ἑορτολόγιον εἶναι καί λογίζονται Μέλη τῆς Αὐτοκεφάλου ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μηδέποτε ἀποκοπέντα, δι' Ἐκκλησιαστικῆς Ἀποφάσεως τοῦ Σώματος Αὐτῆς. Οἱ προβάλλοντες τήν ἰδιότητα τοῦ Κληρικοῦ ὡς καί οἱ λαϊκοί, εἶναι πάντες μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ' ἄνευ τῆς ὑπ' αὐτῶν διεκδικουμένης, ἀντικανονικῶς κτηθείσης κληρικῆς ἰδιότητος.

 «Οἱ οὕτως ἀνήκονες εἰς τό σῶμα τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος "Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί" ἤ "Παλαιοημερολογῖται", μή δυνάμενοι νά συγκρο­τήσουν ἰδίαν ἀνεξάρτητον θρησκευτικήν Κοινότητα, διότι κατά τό ἄρθρο 2 τοῦ Συν­τάγματος, μία εἶναι ἡ ἐν Ἑλλάδι Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δέν δύνανται νά ἐπικα­λεσθοῦν τάς περί θρησκευτικῆς ἐλευθερίας διατάξεις τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Συντά­γμα­τος, διότι τοῦτο καλύπτει τά συνταγματικά δικαιώματα μόνον τῶν αὐτοτελῶν ἐξ ἀπόψεως δόγματος καί θρησκευτικοῦ δικαίου θρησκευτικῶν Κοινοτή­των ἤ ὁμάδων. Οἱ "Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί" ἤ "Παλαιοημερολογῖται" οὔτε δογματικήν ἑτερό­τητα οὔτε διαφορότητα θρησκευτικοῦ δικαίου ἔχουν ὡς πρός τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκ­κλησίαν τῆς Ἑλλάδος, διότι διακηρύσσουν τήν σταθεράν καί ἀμετα­κίνητον ἐμμονήν εἰς τήν δογματικήν καί τήν κανονικήν παράδοσιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 «Ἡ ὑπό τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μή ἀποκοπή τῶν τηρούντων τό παλαιόν ἑορτολόγιον ἀποτελεῖ αὐστηράν ἐφαρμογήν τῆς κανονικῆς παραδόσεως Αὐτῆς διότι ἡ περί ἑορτολογίου διαφορά δέν συνιστᾶ ἐπαρκῆ λόγον διά τήν ἐπιβολήν τῆς ἐσχάτης τῶν ποινῶν τοῦ πνευματικοῦ δικαίου τῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο καθίσταται σαφές καί ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι αἱ ἐν κοινωνία εὑρισκόμενοι Αὐτοκέφαλοι Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι διαφοροποιοῦνται εἰς τό θέμα τοῦ ἑορτολογίου κατά τό παλαιόν ἤ τό νέον ἡμερολόγιον.

 «Τό ἔγκυρον τῶν ὑπό τῶν φερομένων ὡς κληρικῶν τῶν λεγομένων "Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν" ἤ "Παλαιοημερολογιτῶν" τελουμένων μυστηρίων κρίνεται κατά τε τήν ἰσχύουσαν νομοθεσίαν καί κατά τούς Ἱερούς Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας ἐκ τῆς κανονικότητος ἤ μή τῆς ἱερωσύνης τῶν τελούντων τά μυστήρια κληρικῶν, ὑπόκειται δ' ἐν πάση περιπτώσει τό θέμα τοῦτο εἰς τήν ἀπόλυτον κρίσιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὀργάνων ὡς συνδεόμενον ἀρρήκτως πρός τά "Sacra Interna Corporis" τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πολλῶ μᾶλλον καθ' ὅσον οἱ λεγόμενοι "Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί" ἤ "Παλαιοημερολογῖται" εἶναι διεσπασμέ­νοι καί συνεχῶς διασπῶνται εἰς ἀπειρίαν ποικιλωνύμων παρατάξεων καί ὁμάδων.

 «Ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐκφράζουσα τήν ὁμόφωνον Διαγνώμην ὁλοκλήρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί αἰσθανομένη ἑαυτήν ὡς τόν αὐθεντικόν θεματοφύ­λακα τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Παραδόσεως ἔν τε τῆ Πίστει καί Πράξει τοῦ Πληρώματος Αὐτῆς, διαβλέπει ἐν τῶ προβλήματι τοῦ "παλαιοημε­ρολογιτισμοῦ" ἕνα ὑποβόσκοντα μέγαν κίνδυνον, ἀπειλοῦντα γενικώ­τερον τήν ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τούτου δ' ἕνεκα προκαλεῖ ὑμᾶς ὅπως ἐν τῆ ἁρμοδιότητι ὑμῶν, χωρήσητε εἰς τάς ἐνεργείας ἐκείνας αἵτινες θά ἐπιβεβαιοῦν τελεσιδίκως καί ἐξ ἐπόψεως πολιτειακῆς τήν θέσιν τῶν "Παλαιοημ­ερολογιτῶν" εἰς τόν χῶρον τῆς ἐκκλησίας καί τοῦ Ἔθνους ἡμῶν».

 ΑΤΟΠΟΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑ

 Καί πάλιν ἡ Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὑποβλέπει τούς «Παλαιοημερολογίτας» καί διεκδικεῖ, ὡς καί εἰς τό παρελθόν, κηδεμονίαν ἐπ' αὐτῶν. Καί πάλιν ἀνησυχεῖ διά τήν παρουσίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας τό πλήρωμα θεωρεῖ ὡς «Μέλη τῆς Αὐτοκεφάλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μηδέποτε ἀποκοπέντα δι' ἐκκλησιαστικῆς ἀποφάσεως...»

 Πόθεν ὡρμήθη διά τήν νέαν κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐπίθεσίν της ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία»; Τί ὤθησεν αὐτήν ἵνα θυμηθῆ τά μή «ἀποκοπέντα» μέλη «της»(!) καί νά ζητῆ παρά τῆς Πολιτικῆς ἀρχῆς «ὅπως ἐν τῆ ἁρμοδιότητι» τοῦ κ. ὑπουργοῦ Παιδείας καί Θρησκευμάτων χωρήση οὗτος «εἰς τάς ἐνεργείας ἐκείνας αἵτινες θά ἐπιβεβαιοῦν τελεσιδίκως καί ἐξ ἐπόψεως πολιτειακῆς τήν θέσιν τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ἐν τῶ χώρω τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἔθνους ἡμῶν»;

 Πρίν ἤ χωρήσωμεν εἰς τήν ἀνάλυσιν τῶν θέσεων τῆς «Δ.Ι.Σ.» τῆς «Νεοημερολο­γιτικῆς Ἐκκλησίας», αἱ ὁποῖαι περιελήφθησαν εἰς τό ἐν λόγω πρός τόν κ. ὑπουργόν ἔγγραφόν της, παρατηροῦμεν ὅτι, αὐτή ἔχει νά ἐπιλύση πολλά σοβαρά καί ἀκανθώδη προβλήματα, ἐσωτερικά καί ἐξωτερικά, καί νά λάβη θέσιν ἐπί τῶν πάσης φύσεως θεμάτων ἐθνικῶν καί Θρησκευτικῶν. Γενικώτερον ἐνῶ σοβεῖται ἐθνική καί ἠθικοθρησκευτική ἀποσύνθεσις ἐν τῶ  Ἔθνει(*), ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία» ἐγκα­ταλείπει τό σκληρόν καί εὐρύ μέτωπον, οὐδόλως ἐπηρεάζουσα τήν ἐθνικοθρη­σκευτικήν πορείαν τοῦ  Ἔθνους καί ἐπιτίθεται εὐκόλως κατά τῶν Γ.Ο.Χ.

  Ἀντί νά ἀναθεωρήση, ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία» τήν πορείαν αὐτῆς ἐπί τῶν θεμάτων τῆς ὀρθοδοξίας καί ἀποτινάξη τήν Καινοτομίαν τοῦ Νέου Ἡμερολογίου καί ἀπαλλαγῆ ἀπό τάς συνεπείας αὐτῆς καί δή τοῦ ἐπαράτου Οἰκουμενισμοῦ καί συντετριμμένη καί μετανοοῦσα ἐπιστρέψη ἐκεῖ ὅθεν ἐξεκόπη τό 1924, αὕτη ζητεῖ παντί τρόπω τήν ἐξάλειψιν οὐχί μόνον τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἀλλά καί τοῦ ὀνόματος αὐτῶν, ἵνα μή ὑπάρχωσι εἰς ἔλεγχον αὐτῆς καί τῶν ἔργων της.

 Ταῦτα ὅμως ἐπιχειροῦσα ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία» ἐκθέτει ἔτι περισσό­τερον ἑαυτήν καί ἀποκαλύπτει πόσον ἀπασχολεῖ αὐτήν ἡ παρουσία τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί ὅτι δέν προτίθεται νά μετανοήση καί ἀπαλλαγῆ ἐκ τῆς ἀποστασίας καί τοῦ σχίσματός της. Εἰδικώτερον ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἀνωτέρω ἐγγράφου τῆς «Δ.Ι.Σ.» τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» ἐπιβάλλεται ἡμῖν ὅπως διακηρύ­ξωμεν τά κάτωθι:

 Τό διά τῆς Καινοτομίας δημιουργηθέν

Σχῖσμα ὑπό τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας

 Κατά τό 1924 ἡ Ἱεραρχία τῆς  Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὅλως ἀντικανονικῶς καί παρά πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν δεοντολογίαν, καί παρά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιαστικήν Παράδοσιν, καί παρά τήν ἀντίθετον γνώμην πασῶν τῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν, εἰσήγαγεν πραξικοπηματικῶς καί ἐπέβαλεν διά τῆς βίας καί δολιότητος τήν Καινο­τομίαν τοῦ Νέου Ἡμερολογίου πρός μεγίστην ἱκανοποίησιν τοῦ ἀντιχρίστου Παπικοῦ καί Προτεσταντικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

  Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἰσαγαγοῦσα κατά τό 1924 τήν καινοτομίαν ἠγνόησεν καί κατεπάτησεν τάς ὑπό τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων ἐν ἔτει 1583, 1587 καί 1593 ἐπί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἱερεμίου τοῦ Β΄ τελεσιδίκους καταδικαστικάς ἀποφάσεις κατά τοῦ Νέου Παπικοῦ Καλενδαρίου (ἡμερολογίου) ὡς καί τάς ἐν ἔτει 1827 ἐπί Πατριάρχου Ἀγαθαγγέλου καί 1848 ἐπί Ἀνθίμου. Ἐπίσης οὐδαμῶς ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν καί τήν ἀπό 18.1.1923 γνωμάτευσιν τῆς ἐπί τοῦ θέματος τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου ὁρισθείσης πενταμελοῦς ἐκκλησιαστικῆς ἐπιτροπῆς, ἥτις ἐγνωμά­τευσεν ὑπευθύνως κατά τῆς εἰσαγωγῆς τῆς Καινοτομίας καί προεσήμανεν εἰς τήν Ἱεραρχίαν τόν ἐπαπειλούμενον κίνδυνον τοῦ σχίσματος, ἐάν ἐχώρει εἰς τήν μελετωμένην εἰσαγωγήν τῆς Καινοτομίας.

 Παρά πάντα τά ἀνωτέρω ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς ἑλλάδος, παρασυρθεῖσα τό 1924 ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ἐπέβαλεν τήν καινοτομίαν, συμπαρασύρασα εἰς τό οὕτω ὑπ' αὐτῆς δημιουργηθέν σχῖσμα καί τό πλεῖστον μέρος τοῦ ἑλληνορθοδόξου λαοῦ.

 Οἱ μή δεχθέντες τήν Καινοτομίαν κατά τό 1924, Ἱερός Κλῆρος καί λαός, συνέχισαν ἀδιακόπως τήν ἱστορικήν πορείαν τῆς Ἀκαινοτομήτου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν Ἑλλάδι, ἀποκηρύξαντες ἅμα τήν τε Καινοτομίαν καί τούς Καινοτόμους, ὡς ἐπιχειρήσαντας τήν ἐσχάτην κατά τῆς ὀρθοδοξίας προδοσίαν. Οὕτω οἱ Παλαιοημερολογῖται συνεχίζοντες καί μετά τό 1924, ἀπαρεγκλίτως τήν δισχιλιετῆ πορείαν τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ δέν ἐξῆλθον τῆς ἐκκλησίας, ὡς ἰσχυρίζονται οἱ Καινοτόμοι, ἀλλ' ἔμειναν ἑδραῖοι ἐν Αὐτῆ, ἀντιθέτως δέ ἀντιθέτως οἱ Καινοτόμοι ἐξέβαλον ἑαυτούς τῆς Ἐκκλησίας, δημιουργή­σαντες σχῖσμα, τό ὁποῖον καθ' ὁλοκληρίαν τούς βαρύνει.

  Ἡ Δεοντολογία τῆς ὑπάρξεως τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς καί ἡ ἐκκλησιολογία Αὐτῆς εἶναι ἡ αὐτή πρός τήν Δεοντολογίαν καί Ἐκκλησιολογίαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

  Ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει, καί οὐδόλως ἀναγνωρίζει τάς διαφόρους παλαιάς καί νέας παλαιοημερολογιτικάς ὁμάδας, καθ' ὅσον αὗται ἐξελθοῦσαι ἐκ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. ὀφείλουν ἤ νά ἐπιστρέψουν εἰς Αὐτήν ἐκ τῆς ὁποίας ἐξέπεσαν καί ἐξεκόπησαν, ἤ νά ὑπαχθοῦν εἰς τήν «Νεοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν», ἄν θεωροῦν ἑαυτούς μέλη αὐτῆς, ἵνα ἐκλείψουν αἱ τοιαῦται ἑνώσεις προσώπων, αἱ ὁποῖαι δροῦν παρασυναγωγικῶς καί φθείρουν τόν Ἱερόν τῆς Ἐκκλησίας Ἀγῶνα.

 Ἡ ἱερά Σύνοδος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποδοκιμάζουσα ὅσα εἰς τό ἔγγραφόν της πρός τόν κ. ὑπουργόν ἀναφέρει ἡ «Δ.Ι.Σ.» τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» καί καταγγέλλουσα πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν τήν ἐνέργειαν αὐτῆς ὡς ἀνεπίτρεπτον εὐθεῖαν ἐπίθεσιν κατά τῆς ἀληθοῦς ἐκκλησίας, ἀναλύει καί ἐλέγχει κατωτέρω τάς θέσεις τοῦ ἐν λόγω ἐγγράφου:

 Ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ.

δέν ἀναγνωρίζει τήν Νεοημερολογητικήν Ἐκκλησίαν


 Ἡ «Δ.Ι.Σ.» τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» εἰς τό ἔγγραφόν της ἀναφέρει ὅτι:

 «Οἱ λεγόμενοι "Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί" ἤ ἄλλως Παλαιοημερολογῖται ἀκολουθοῦντες ἡμερολογιακῶς τό παλαιόν ἑορτολόγιον εἶναι καί λογίζονται Μέλη τῆς Αὐτοκεφάλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ἑλλάδος, μηδέποτε ἀποκοπέντα, δι' ἐκκλησιαστικῆς ἀποφάσεως τοῦ Σώματος Αὐτῆς! Οἱ προβάλλοντες τήν ἰδιότητα τοῦ Κληρικοῦ ὡς καί οἱ λαϊκοί εἶναι πάντες μέλη τῆς ἐκκλησίας, ἀλλ' ἄνευ τῆς ὑπ' αὐτῶν διεκδικουμένης, ἀντικανονικῶς κτηθείσης κληρικῆς ἰδιότητος».

  Ἡ ἀνωτέρω θέσις τῆς «Δ.Ι.Σ.» εἶναι προκλητική καί αὐθαίρετος, ἐν προκειμένω δέ οὐδόλως ἀποδίδει τήν πραγματικήν ἀλήθειαν, διότι ἐπιχειροῦσα νά παρουσιάση τελείως ἀντίθετον τήν πραγματικήν κατάστασιν, ἡ ὁποία διεμορφώθη μετά τήν εἰσαγωγήν τῆς Καινοτομίας κατά τό 1924, ἴσως ὑποτιμᾶ καί τήν νοημοσύνην καί τοῦ κ. ὑπουργοῦ!

  Ἐνῶ ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία» θά ἔδει νά ὁμολογήση τήν ἀλήθειαν, καθ' ἥν αὕτη διά τῆς Καινοτομίας της ἐδημιούργησεν σχίσμα, τό ὁποῖον τήν βαρύνει καθ' ὁλοκληρίαν, καί ὡς ἐκ τούτου εἶναι καί λογίζεται σχισματική, ἡ δέ πρός διάκρισιν λεγομένη Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ., εἶναι ἡ ἀδιακόπως συνεχίζουσα τήν ἱστορικήν πορεία τῆς ἀκαινοτομήτου ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, αὕτη παρασιωπῶσα ταῦτα παρουσιάζεται ὡς ἄσπιλος νύμφη, διεκδικοῦσα κηδεμονίαν ἐπί τῶν Γ.Ο.Χ., διότι ὡς ἰσχυρίζεται «οἱ Παλαιοημερολογῖται εἶναι μέλη της, τά ὁποῖα εὐσπλαγχνίας ἕνεκεν δέν τά ἀπέκοψεν οὐδέ ἐπέβαλεν εἰς αὐτά τήν ἐσχάτην τῶν ποινῶν».

  Ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία» προσπαθεῖ νά διασκεδάση τά πράγματα ἐμφανιζομένη μεγαλόψυχος ἔναντι τῶν Γ.Ο.Χ., ἐνῶ τῆ ἀληθεία πλειστάκις θά τό εἶχεν πράξει, ἐάν ἠδύνατο. Δέν δύναται ὅμως ἐκ τῶν πραγμάτων, καί δι' ἄλλους μέν λόγους, ἀλλά καί διότι αὕτη εἶναι ἡ ἔνοχος ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας καί οὐχί ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ.

  Ἐπίσης δέν δύναται οὐδέ σκέψιν τοιαύτην νά καλλιεργῆ, διότι ἀφ' ἑνός δέν εἶναι μέλη αὐτῆς οἱ Γ.Ο.Χ. καί ἀφ' ἑτέρου διότι ἀπεκήρυξαν καί κατεδίκασαν αὐτήν ὡς σχισματικήν καί κακόδοξον, ἑπομένως πᾶσα πρᾶξις ἤ ἀπόφασις αὐτῆς κατά τῶν Γ.Ο.Χ. στερεῖται παντός κύρους καί ὡς μή γεγενημένη λογίζεται.

  Ἀντιθέτως, τοιοῦτον δικαίωμα ἔχει ἡ ἀκαινοτόμητος Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ὅμως ἀναμένει τήν «Νεοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν» ὅπως ἀπηλλαγμένη τῆς ἐπαράτου καινοτομίας καί κεκαθαρμένη ἐκ τῆς λύμης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπιστρέψη, ἵνα ἑνωθῆ ὁ Χριστιανικός λαός ἐν τῆ ἀκαινοτομήτω Μία, Ἁγία, Καθολικῆ, καί Ἀποστολικῆ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Οὐδεμίαν λοιπόν σχέσιν ἔχουν οἱ Γ.Ο.Χ. πρός τήν «Νεοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν» τῆς Ἑλλάδος, διότι ἡ διαφορά πρός αὐτήν δέν εἶναι ἁπλῶς ἐξωτερική διαφοροποίησις ἐπί τοῦ ἑορτολογίου, ἀλλά διαφορά οὐσίας, διότι ἡ εἰσαγωγή τῆς καινοτομίας εἶχεν καί ἔχει τάς κατωτέρω συνεπείας:

 α) Ἐθίγη τό δόγμα τῆς ἑνότητος.

 β) Κατεπατήθη κεκυρωμένη δισχιλιετής τῆς Ἐκκλησίας Ἱερά Παράδοσις.

 γ) Κατεπατήθησαν Ἱεροί Κανόνες.

 δ) Κατεπατήθησαν αἱ καταδικαστικαί ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, αἱ ὁποῖαι τελεσιδίκως κατεδίκασαν τήν Παπικήν Καινοτομίαν καί ἀπέκλεισαν τήν εἰσαγωγήν ταύτης ἐν τῆ Ὀρθοδόξω Ἐκκλησία.

 ε) Ἐγένετο ἄνευ οὐδεμιᾶς Ἐκκλησιαστικῆς δεοντολογίας, ἀπολύτως δέ κατ' ἐπαίτησιν τοῦ Παποοικουμενισμοῦ καί τήν δεοντολογίαν τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως.

 στ) Ἀποτελεῖ τήν πρώτην προδοτικήν ἐνέργειαν κατά τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀπαρ­χήν τῆς ἐφαρμογῆς τῶν μακροχρονίων καί ἐπιβούλων κατά τῆς ὀρθοδοξίας σχεδίων τοῦ Παπισμοῦ.

 ζ) Ἡ Καινοτομία τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ὡδήγησεν εἰς τήν ἄμβλυνσιν τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος τῶν μελῶν αὐτῆς, διά τῆς ἐν πολλοῖς ἀπομακρύνσεως ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ συγχροτισμοῦ μετά τῶν αἱρετικῶν καί κατέληξεν εἰς τόν ἐπάρατον Οἰκουμενισμόν.

 Ὡς ἐκ τῶν ἀνωτέρω ἡ διαφοροποίησις τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» πρός τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν δέν εἶναι ἁπλῶς ἐξωτερική, (ἄν καί τοιαύτη διαφοροποίησις εἶναι ἀνεπίτρεπτος Κανονικῶς), δέν εἶναι διαφορά ἁπλῶς ἑορτολογική, ἀλλά διαφορά ἐπί τῆς οὐσίας τῆς Ὀρθοδοξίας, τήν ὁποίαν οὐδείς σήμερον ἔχων ὀρθόδοξα κριτήρια δύναται νά ἀμφισβητήση.

 Ὅθεν, ὁ σκοπός διά τόν ὁποῖον ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία» διατυπώνει τάς θέσεις της εἰς τό ἐν λόγω ἔγγραφον, εἶναι νά συγκαλύψη τήν διάστασιν αὐτῆς πρός τήν ἐκκλησίαν καί ἀποχρωματισθῆ οὕτω τό κατά τό 1924 ἔγκλημα τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τῆς Ὀρθοδοξίας.

 Πρός τοῦτο αὕτη προέβη εἰς πλεῖστα διαβήματα κατά τό παρελθόν ὡς καί σήμερον προβαίνει, ἵνα ὑπαγάγη τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. ὑπό τήν πνευματικήν καί διοικητικήν αὐτῆς ἐξουσίαν, πλήν ὅμως ἀποτυγχάνει. Οὕτως ἑρμηνεύεται καί τό ἄρθρον 39 τοῦ Νόμου 590/1977 «περί Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος». Θά ἦτο ὅμως προτιμώτερον διά τήν «Νεοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν» νά φροντίση διά τήν ἄρσιν τῆς αἰτίας τοῦ Σχίσματος Αὐτῆς νά θεραπεύση τάς συνεπείας τάς ὁποίας τῆς ἐπεσώρευσεν ἡ Καινοτομία, ἵνα οὕτω λυθῆ δι' αὐτήν καί τό «Παλαιοημερολογιτικόν».

 Ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι Κανονική καί Νόμιμος, τά δέ μέλη αὐτῆς προστατεύονται ὑπό τοῦ Συντάγματος. Αὕτη ὡς αὐθεντικός θεματοφύλαξ τῆς γνησίας καί ἀνοθεύτου Ἀποστολικῆς Παραδόσεως, ἐμμένει εἰς τήν Πίστιν τῶν ἁγίων Πατέρων, τῶν ἁγίων ἑπτά, Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Τοπικῶν, εἰς τήν διδασκαλίαν τῶν Θεοφόρων Πατέρων καί εἰς τάς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων.

 Διαφυλάσσει αὐστηρῶς τούς θείους καί Ἱερούς Κανόνας. Σέβεται τάς μέχρι τοῦ 1924 ληφθείσας συνοδικάς ἀποφάσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κατά τῆς καιν­οτομίας τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, καί ἀποκλείει καί ἀπορρίπτει πᾶσαν παρέκκλισιν, προσθήκην ἤ ἀφαίρεσιν.

 Κέκτηται καί διαφυλάσσει τήν Ἁγίαν, Ἀποστολικήν Πίστιν καί Ἀποστολικήν Διαδοχήν καί οὐδόλως ἀνήκει εἰς τήν ἐκπεσοῦσαν «Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος», ἤ ἀναγνωρίζει αὐτήν.

 Ἡ Ἐκκλησιολογία καί Δεοντολογία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. εἶναι ἡ αὐτή πρός τήν Ἐκκλησιολογίαν καί Δεοντολογίαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας..............................................

 Ἀλλά καί ἀπό νομικῆς ἀπόψεως ἡ ἐν Ἑλλάδι Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι τῆ οὐσία ἡ νόμιμος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἡ δέ «Νεοημερολογιτική» εἶναι παράνομος, διότι ἡ μέν στηρίζεται Νομικῶς καί ἐπί τοῦ Β.Δ. τῆς 18ης Ἰανουαρίου 1923 καθ' ὅ: «...3. Διατηρεῖται ἐν ἰσχύι τό Ἰουλιανόν Ἡμερολόγιον, ὅσον ἀφορᾶ ἐν γένει τήν Ἐκκλησίαν καί τάς θρησκευτικάς ἑορτάς...», ἡ δέ Καινοτόμος «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία» κατεπάτησεν αὐτό τό μέχρι καί σήμερον ἰσχύον Βασιλικόν Διάταγμα, τό ὁποῖον δι' οὐδενός νεωτέρου νόμου ἀνεκλήθη, ἡ δέ πρᾶξις τῆς Καινοτομίας αὐτῆς οὐδεμιᾶς ἔτυχεν νομικῆς καλύψεως. Ὅθεν εἶναι ἄτοπον νά ἰσχυρίζεται, ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία», ὅτι οἱ Γ.Ο.Χ. στεροῦνται τῆς προστασίας ἡ ὁποία ἀπορρέει ἐκ τοῦ Συντάγματος.

 Ἐπίσης ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία» οὐδέν δικαίωμα ἤ λόγον ἔχει νά ἀμφισβητῆ, εἰς τό ἐν λόγω ἔγγραφόν της, τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., διότι ὁ Ἱερός Κλῆρος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. καί Κανονικήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν κέκτηται καί τήν Ἀποστολικήν Πίστιν ἀπαρεγκλίτως διακρατεῖ. Ἡ σημειωθεῖσα δέ ὑπό τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» ἐπανάληψις Μυστηρίων τελεσθέντων ὑπό λειτουργῶν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ τήν ἐσχάτην ἱεροσυλίαν - βλασφημίαν, ἤτοι, βλασφημίαν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

 Τά Μυστήρια ὅμως τῆς «Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» τόσον διά τό σχίσμα αὐτῆς ὅσον καί διά τήν κοινωνίαν μετά τῶν αἱρετικῶν, εἰσίν ἄκυρα, διό ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. ἐφαρμόζει τόν ὑπό τῶν Ἱερῶν Κανόνων προβλεπόμενον τρόπον τῶν εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν ἐπιστρεφόντων νεοημερολογιτῶν...

 (Συνεχίζεται)

  ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (*) Τί πρέπει νά εἴπωμεν σήμερον ἐν ἔτει 2010!...


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2010