ΤΕΥΧΟΣ 192
Μάρτιος -Ἀπρίλιος 2010
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΕΠΙ ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2010


Ἐπί τῆ συμπληρώσει 15 ἐτῶν (1996-2010), ἐπαναδημοσιεύεται
ἡ ὁμιλία τοῦ θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, τήν ὁποίαν
ἐξεφώνησεν κατά τήν Κυριακήν τῆς ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ τοῦ 1996
εἰς τήν μεγάλην αἴθουσαν τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Κέντρου
ἐν Περιστερίω Ἀθηνῶν, ὑπό τόν τίτλον:

 «Η ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ
ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ
ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ»


«Ἕως θανάτου ἀγώνισαι ὑπέρ τῆς ἀληθείας

καί Κύριος ὁ Θεός πολεμήση ὑπέρ σοῦ».
(Σοφ. Σειράχ Δ΄ 28).

 
(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Ἰανουαρίου - Φεβρουαρίου 2010 σελ. 65)

 
Β΄

 Τάς διαμάχας, πλάνας καί κακοδοξίας, περί τῶν δύο συγκεκριμένων Δυτικῆς «θεολογίας» καί προελεύσεως Εἰκόνων, ἤτοι, τῆς ἀναστάσεως καί τῆς Ἁγίας Τριάδος, τάς ἀντιμετώπισεν ἡ ἐκκλησία μέ τήν ὑπ' ἀριθμ. 2566/23.1.1992 Ποιμαντορικήν Ἐγκύκλιον, εἰς τήν ὁποίαν ἄκρως οἰκονομικῶς καί πρός καιρόν, ὑπήκουσεν τό πλήρωμα τῆς ἐκκλησίας. Πλήν ὁ κ. Ματθαῖος καί ὁ μηχανισμός του, ἀκριβῶς δι' αὐτόν τόν λόγον, δέν ἡσύχασαν, δέν εἰρήνευσαν, διότι στόχοι των ἦσαν ἡ προβολή τῆς βλασφημίας καί πρό πάντων νά δημιουργήσουν ψευδοκατηγορίας πρός δίωξιν καί ἐξόντωσιν τῶν ὀρθοδόξων, ἄλλως δέν περνοῦσε τό περί «χειροθεσίας» ψεῦδος των.

 Ἐνῶ, ἀμέσως μετά τήν ἐν λόγω Ποιμαντορικήν ἐγκύκλιον, θά ἔπρεπεν ἡνωμένοι Ἀρχιερεῖς, Ἱερεῖς, Μοναχικά Τάγματα καί Πιστός Λαός νά δώσωμεν τήν «μάχην» κατά τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους, ἐνῶ θά ἔπρεπε νά εἶχεν συγκροτηθεῖ Δωδεκαμελής ἱερά Σύνοδος, νά εἶχεν τελεσθεῖ  Ἅγιον Μῦρον, νά εἴχομεν καταδικάσει τόν Οἰκουμενισμόν - Νεοημερολογιτισμόν, νά εἴχομεν ἀνάψει ὅλα τά φῶτα τῆς Ὀρθοδοξίας καί νά εἴχομεν ἀνοίξει τάς πύλας νά εἰσέλθουν εἰς τήν ἐκκλησίαν ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς Νεοημερολογῖται, ἀλλά καί ἀποκεκομμένοι Παλαιοημερολογῖται, τί κάμνομεν; Προδίδουν τινές τήν ὀρθοδοξίαν προβάλλοντες τάς βλασφημίας περί «χειροθεσίας», προκαλοῦν σκάνδαλα καί κηρύσσουν κατά φαντασίαν αἱρέσεις καί προκαλοῦν σχῖσμα, ἀφοῦ ἄλλως δέν δύνανται νά πλήξουν τήν Ἐκκλησίαν. Ὥστε, κατά τήν προελθοῦσαν πενταετίαν ὄχι μόνον δέν ἐπραγματοποιήθη τίποτε ἀπό ὅλα ἐκεῖνα, τά ὁποῖα ἀπήτει καί ἀπαιτεῖ ὁ ἀγών καί ἡ Ἱεραποστολή τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ἐπεχειρήθη νά «δολοφονηθοῦν» μέλη τῆς ἐκκλησίας μέ τήν μάχαιραν τοῦ ψεύδους, τῆς συκοφαντίας, τῆς πλάνης καί τοῦ μίσους!

 Μία πλάνη, μία ἀμφιβολία, μία διαφωνία ὡς πρός τήν Ὀρθοδοξίαν μίας εἰκονογραφικῆς παραστάσεως, δέν ἀποτελεῖ εἰκονομαχίαν, ἄπαγε τῆς βλασφη­μίας, ἀντιθέτως ἀποτελεῖ ἄνοιγμα πρός τήν Ὀρθοδοξίαν. Ἐάν κάποιοι, τολμῶ εἰπεῖν, μᾶς ἀπεστέρουν ὅλων τῶν ἱερῶν Εἰκόνων, ἡμεῖς ὡς ὀρθόδοξοι πάλιν, θά ἐζωγραφίζαμεν ἄλλας Ἱεράς Εἰκόνας καί περισσότερον θά τάς εὐλαβούμεθα. Ἄν ὅμως κάποιος βλασφημήση εὐθέως κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, «οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῶ εἰς τόν αἰῶνα». Ἐάν κάποιος βλασφημήση κατά τῆς Ἀρχιερωσύνης του ἤ δεχθῆ νά τοῦ τήν βλασφημήσουν ἄλλοι, αὐτός ἄλλην ἀρχιερωσύνην δέν μπορεῖ νά λάβη, τήν ἔχασε διά παντός. Ὁ ἀρνητής ἤ βλάσφημος κατά τῆς Ἀρχιερωσύνης του, Ἅγιος γίνεται, ἀλλ' ἐπίσκοπος δέν ξαναγίνεται.

 Ὁ Θεός ὠκονόμησεν τό 1935 καί ἀπέστειλεν εἰς τήν Ἐκκλησίαν Ἀρχιερεῖς. Τότε ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶπεν: νά μήν ξαναγίνουν χειροτονίαι ἐπισκόπων εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., διά νά χαθῆ μέ τά χρόνια ἡ Ἀποστολική Διαδοχή καί νά διαλυθοῦν οἱ Παλαιοημερολογῖται. Τί θά κάνουν χωρίς ἐπισκόπους; Κάποια ἡμέρα θά διαλυθοῦν. Διά τοῦτο ἐπολεμήθη ὁ Ἅγιός μας Πατήρ Ματθαῖος, ὁ Νέος οὗτος Μάρκος ὁ Εὐγενικός, διά τοῦτο ἀπεμονώθη μετά τό 1937, διά νά μήν ἔχη σύμψηφον καί ἔτσι νά μή δύναται νά χειροτονήση ἐπισκόπους. Ὁ Ἅγιος ὅμως οὗτος, ὡς σκεῦος ἐκλογῆς, τό 1948 δέν παρεβίασεν οὔτε κατέλησεν τήν Κανονικήν Τάξιν, ἀλλ' ὑπερέβη Αὐτήν, ὅταν τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1948, κατ' ἀπόλυτον ἐκκλησιαστικήν ἀνάγκην - Δεοντολογίαν, μόνος αὐτός ἐχειροτόνησεν τόν πρῶτον ἐπίσκοπον καί κατόπιν οἱ δύο ὁμοῦ ἐτέλεσαν τάς ἄλλας χειροτονίας καί συνεκρότησαν Ἱεράν Σύνοδον, πρός μεγάλην ἀπογοήτευσιν τοῦ Νεοημερο­λογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ. Καί μόνον δι' αὐτήν τήν συνέπειαν πρός τήν Ὁμο­λογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς χειμαζομένης Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡγιάσθη καί ἐστεφανώθη ὑπό τοῦ Χριστοῦ ὁ ἀοίδιμος Ἀρχιεπίσκοπος ΜΑΤΘΑΙΟΣ, ὡς ὁ νέος ἄτλας τῆς Ὀρθοδοξίας.

 Διά τόν ἴδιον λόγον καί σήμερον  διώκεται, συκοφαντεῖται, ὑβρίζεται καί σταυρώνεται καθημερινῶς καί ὁ ἄξιος διάδοχος τοῦ Ἁγίου Πατρός, ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἀνδρέας(*). Διότι ἐζήτησεν χειροτονίας ἀξίων Κληρικῶν, διότι ἐζήτησε νά συγκροτηθῆ κανονική 12μελής Ἱερά Σύνοδος, ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ Κανονική τάξις καί ἡ ὀρθόδοξος ἐκκλησιαστική δεοντολογία. Διότι ἐζήτησεν νά διασαλπισθῆ ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ καί νά καταδι­κασθῆ ὁ Οἰκουμενισμός. Διότι ἐζήτησεν νά προχωρήση ἀποφασιστικά ὁ ἀγών τῆς ἐκκλησίας καί νά προωθηθῆ ἡ ἱεραποστολή εἰς τό ἐσωτερικόν καί ἐξωτερικόν. Διώκεται ὁ Μ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας διότι ἐνεθάρρυνεν καί προώθησεν τήν Κανονικήν καί ὀρθόδοξον ὁδόν διά τήν ἐπανένταξιν καί ἕνωσιν εἰς τήν ἐκκλησίαν τῶν ἀποκεκομμένων ἀπό τό 1937 Φλωρινικῶν. Εἰς ὅλα αὐτά αἱ δυνάμεις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ Βατικανοῦ ἀπήντησαν μέ σκάνδαλα, συκοφαντίας καί ἐν τέλει μέ τό νέο σχῖσμα τῶν 5 πρώην Μητροπολιτῶν. Τόσον εἶναι τό κακόν, τό ὁποῖον ἐπετέλεσεν ἡ πεντάς τῶν πρώην Μητροπολιτῶν, `ώστε εὐθέως διερωτᾶται κανείς: Τί ἄφησαν νά κάμη ἡ μασωνία μετά τῶν λοιπῶν σκοτεινῶν δυνάμεων τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ καί ἰδία τοῦ Βατικανοῦ; Κάλλιο νά ἔχης νά ἀντιμετωπίσης χιλίους Μασώνους παρά ἕναν προδότην καί ἐπίορκον ἐπίσκοπον.

 
ΘΙΑΣΩΤΗΣ ΤΗΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ «ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΩΣ»

 Σεβασιώτατοι Ἀρχιερεῖς, Τιμιώτατον Πρεσβυτέριον, ἀγαπητοί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί

 Εἶναι δύσκολον νά συλλάβη κανείς τό μέγεθος τῆς κατά τῆς Ὀρθοδοξίας προδοσίας, ἡ ὁποία συντελεῖται ἀπό πολλῶν ἐτῶν καί ἀποκαλύπτεται σήμερον ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων της. Εἶναι δύσκολον, διότι ἡ προδοσία(14) ἐτελέσθη μέ πλήρη καί τελείαν κάλυψιν καί συγχρόνως μέ τήν δημιουργίαν ἑνός ἀθλίου ἄλλοθι.

 Δέν ἀναφερόμεθα εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν καί τόν Οἰκουμενισμόν, οὔτε εἰς τό Βατικανόν καί τήν Νέαν Τάξιν Πραγμάτων, οὔτε εἰς τήν Μασωνίαν καί τόν Σιωνισμόν, διότι αὐτῶν αἱ προθέσεις, τά σχέδια καί τά ἔργα εἶναι γνωστά. Ὁ ἐχθρός ὅταν ἐνεργῆ ἐμφανῶς κατά μέτωπον, εἶναι ὀλιγώτερον ἐπικίνδυνος, ἐνῶ, ὅταν καλύπτεται, ὅπως ὁ λύκος μέ τήν δοράν προβάτου καί ὡς ἄκακον ἀρνίον εἰσέρχεται ἐντός τῆς μάνδρας, τότε τήν κατασπαράσσει! Ὅταν οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ εἰσέρχονται «ἐντός τῶν τειχῶν», τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν καταλαμβάνουν τά φρούρια τότε κατασπαράσσουν τά λογικά πρόβατα τοῦ Χριστοῦ.

 Ἐν προκειμένω αὐτό συνέβη εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἀπό εἰκοσαετίας καί πλέον, ἰδιαιτέρως δέ τά τελευταῖα ἔτη! Πρόσωπα, τά ὁποῖα ἐτάχθησαν νά φυλάσσουν καί νά ἐπισκοποῦν τήν Ἐκκλησία, πρόσωπα τά ὁποῖα ἐθεωροῦντο ὅτι ἦσαν ἕτοιμα νά χύσουν καί τό αἷμα των διά τήν ὀρθοδοξίαν, ἀπεδείχθησαν ὅτι ἦσαν «ὀφθαλμοί» καί «πόδες» καί «χεῖρες» καί «στόματα» τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων. Δυστυχῶς τοιοῦτοι ἀπεδείχθησαν οἱ μέχρι πρότινος θεωρούμενοι Γνήσιοι Ἐπίσκοποι(15) Ματθαῖος Μακρῆς καί Χρυσόστομος Μητρόπουλος. Ὁ Ματθαῖος Μακρῆς, (πρώην Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος) εἴτε ἐνσυνειδήτως, εἴτε ἀσυνειδήτως, κατ' ἀρχάς ἀπό τό 1971 καί ἰδιαιτέρως ἀπό τό 1974 ἐνεργεῖ κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς πάντοτε προκύπτει ἐκ τῶν λόγων του καί τῶν ἔργων του. Ἤδη ἀμέσως μετά τό 1971 γίνεται θιασώτης τῆς λεγομένης «χειροθεσίας» καί συνεχίζει ἔκτοτε νά σεμνύνεται ὅτι πλέον μέ τήν «χειροθεσίαν ἀπέκτησε κῦρος», «ἔχει ὑψηλά τό κεφάλι του καί τυγχάνει εὑρυτέρας ἀναγνωρίσεως», ἐνῶ κερδίζονται καί δικαστικαί ὑποθέσεις! Κατάληξις αὐτοῦ τοῦ φρονήματος εἶναι τό 1991 νά ἐγκρίνη μαζί μέ ὅλους τούς συνοδοιπόρους του, τήν ἀπό 11.10.1991 βλάσφημον «Ἐγκύκλιον» τοῦ ἱερομ. Εὐθυμίου, διά τῆς ὁποίας ἡ συγχωρητική εὐχή τοῦ 1971 κηρύσσεται ὡς δεδομένη χειροθεσία, ἡ ὁποία πρέπει νά καταδικασθῆ καί νά ἀποκηρυχθῆ!!! Γενομένη ὅμως δεκτή ἡ τοιαύτη περί «καταδίκης» ἤ «ἀποκηρύξεως» σατανικω­τάτη ἐπινόησις, κάμνει ἀποδεκτήν ὡς ὑπαρκτήν τήν περί χειροθεσίας βλα­σφημίαν των, μέ ἀποτέλεσμα ὅ,τι δέν ἔγινε τό 1971 νά γίνη διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ σήμερον(*)!

 Ἐπίσης, ὁ Ματθαῖος Μακρῆς, κατά Ὀκτώβριον 1993 ἠμφισβήτησεν ἐν Συνόδω τήν ἀπόφανσιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, διά τῆς ὁποίας τό 1982 ἀπεφάνθη καί ἐπισήμως διετύπωσεν τήν κοινήν συνείδησιν τοῦ Σώματος τῆς ἐκκλησίας, ὅτι ἡ λεγομένη «χειροθεσία» δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά μία καθαρῶς τυπική ἐξωτερική πρᾶξις, ἡ ὁποία δέν εἶχεν σχέσιν μέ τήν Δογματικήν πληρότητα τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί τοῦ 1948, καί δέν ἤγγισεν τάς χειροτονίας τῶν ἐπισκόπων μας. Ἡ ἔξωθεν λεγομένη ὡς «χειροθεσία» ἦτο καί παρέμεινεν μία ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή καί τοῦτο ὄχι διά παράβασιν Κανονικήν, ἀλλά δι' ὑπέρβασιν τοῦ σχετικοῦ Κανόνος, ὅστις ὁρίζει ἡ χειροτονία ἐπισκόπου νά γίνεται ὑπό δύο ἤ τριῶν ἐπισκόπων καί ὄχι ὑφ' ἑνός. Τοῦτο ὡς προελέχθη ἐγένετο τό 1948 ὑπό τοῦ ἀοιδίμου Ἁγίου Πατρός, διότι ἀποδεδειγμέ­νως ὑπῆρξεν ἀδήριτος ἐκκλησιαστική ἀνάγκη, ἀφοῦ δέν ὑπῆρχεν ἕτερος ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος. Ὑπερέβη τόν Ἱερόν Κανόνα, ὁ ὁποῖος προβλέπει τά τῆς ἐκλογῆς καί χειροτονίας ἐπισκόπων, ἀκριβῶς διά νά μεταδώση τήν Ἀποστολήν Διαδοχήν καί διά νά μήν χειμασθῆ ἡ Ἐκκλησία ἐκ τῆς ἐλλείψεως ἐπισκόπων. Δέν κατεπάτησε τόν Ἱερόν Κανόνα, ὁ ἀοίδιμος ἐκεῖνος ἀνήρ, διότι δέν ὑπῆρχεν ἄλλος ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος ἀλλά καί διότι δέν ἐχειροτόνησεν ἀναξίους καί διαβεβλημένους, δέν ἐχειροτόνησεν διά νά προκαλέση σχίσμα ἤ ἄλλο τι εἰς βάρος τῆς ἑνότητος τῆς ἐκκλησίας, ἀλλ' ἀποκλειστικῶς διά νά ὑπηρετήση Αὐτήν. Ἐν προκειμένω ἐνήργησεν καί κατά τήν βούλησιν τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας (Κλήρου καί Λαοῦ) καί κατ' ἐντολήν αὐτοῦ ἐχειροτόνησεν ἀξίους καί ἁγίους ἀρχιερεῖς. Ἐννοεῖται ὅτι μόνος του ἐχειροτόνησεν μόνον τόν ἀοίδιμον Τριμυθοῦντος Σπυρίδωνα, ὅστις ἀπεδείχθη ἅγιος ἐπίσκοπος, τούς δέ ὑπολοί­πους ἀπολύτως Κανονικῶς.

 Δι' αὐτήν τήν «ἀναγνώρισίν» του, ὁ κ. Ματθαῖος Μακρῆς, πάντοτε ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὡς δεδομένης τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς ὡς δῆθεν χειροθεσίας, δέν ἐδίστασε νά ζητήση καί τήν συνδρομήν μας, διότι ἐπεθύμει νά ἤμεθα συνεργάτης του εἰς τά σχέδιά του καί ὄχι ἐμπόδιον. Δέν τό ἐπέτυχεν καί πλέον μᾶς μισεῖ καί μᾶς πολεμεῖ. Ἀποκαλύπτομεν λοιπόν, ὅτι κατά τήν 10ετίαν τοῦ 1980-1990 δύο φοράς μᾶς ὡδήγησεν εἰς πολιτικά πρόσωπα (ἀμφοτέρων τῶν πολιτικῶν κυβερνητικῶν σχημάτων, τά ὁποῖα κυβερνοῦν τάς τελευταίας δεκαετίας) καί συμφώνως πρός τό πάγιον τέχνασμα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἐπεδίωξεν νά πεισθῶμεν, ὅτι διά τό ἐθνικόν καί ἐκκλησιαστικόν συμφέρον, πρέπει, νά ἀναγνωρισθῆ ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ., ἀφοῦ ὑπαχθῆ πνευματικῶς καί διοικητικῶς ὑπό τό Πρεσβυγενές καί ἐν δυσκόλω καταστάσει εὑρισκόμενον Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων! Ὡς ἀντάλλαγμα δέ οἱ πολιτικοί παράγοντες ὑπέσχοντο «δωρεάν αὐτοκίνητα, μισθούς, συντάξεις καί «ἀναγνώρισιν»!! Καί τότε ὅμως καί τώρα καί πάντοτε, χάριτι Χριστοῦ, θά δηλώνωμεν μετά παρρησίας ὅτι ἡ «Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἑτοίμη νά ἔλθη εἰς κοινωνίαν μέ οἱανδήποτε Ἐκκλησίαν - Πατριαρχεῖον ἐπανέλθη εἰς τήν πρό τοῦ 1924 ἐκκλησια­στικήν κατάστασιν, καταδικάση τήν Οἰκουμενιστικήν Ἐγκύκλιον τῆς Συνόδου τῆς Κων/λεως τοῦ 1920, ἐξέλθη τοῦ βδελύγματος τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.) καί ὁμολογήση τήν Γνησίαν Ἐκκλησιολογίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως»(16).

 Ἴσως ἀπεγοητεύσαμεν τότε, ὅπως καί τώρα, τόν κ. Ματθαῖον Μακρῆ, διότι εἴπομεν αὐτῶ ὅτι «ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δέν χρειάζεται τήν ἀναγνώρισιν τοῦ Καίσαρος, ἀλλ' ἀπαιτεῖ μόνον τόν πρός Αὐτήν σεβασμόν τοῦ Καίσαρος, δηλαδή τήν ἐλευθερίαν της, ἡ ὁποία ἀκόμη πηγάζει ἐκ τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος καί τίποτε περισσότερον. Οὔτε τάς τιμάς, οὔτε τά χρήματα, οὔτε τάς συντάξεις, οὔτε... οὔτε... ἀπολύτως τίποτε δέν χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία...».

 
Διά τόν Ματθαῖον Μακρῆν, μετά τό σχίσμα του, πλέον ἤνοιξεν ὁ δρόμος διά τήν «ἀναγνώρισίν» του... ἄς πορευθῆ ἐλεύθερα πρός τήν ἀναγνώρισιν. Τά ξίφη τά ὁποῖα ἀκονίζει, τάς ἀπειλάς, τάς ὁποίας ἐκτοξεύει καί μέ τάς ὁποίας φανατίζει καί σκοτίζει τούς ὀπαδούς του, στρέφονται ὅλα ἐναντίον του. Προειδοποιήσαμεν τόν κ. Ματθαῖον, ὅτι ὁ χειμών, τόν ὁποῖον ἔφερε τήν 30.10. 1991 εἰς τήν ἐκκλησίαν, ταχύ παρελεύσεται καί τότε θά «ἀνθίση τό πρωτοκαίριον ἔαρ, ἐν ὧ τόν εὐχαριστήριον ἐπ' ἀγαθοῖς θερισμόν» θά ποιήσωμεν.

Ὁ κ. Ματθαῖος καί οἱ μετ' αὐτοῦ συμπορευόμενοι ἤδη αὐτοαπεβλήθησαν ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου τήν 1/14.12.1994, τόν δέ Ἰούνιον τοῦ 1995 ἀπεκόπησαν καί ἐκ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί αὐτοεξεβλήθησαν καί ἐκ τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, τό δέ χείριστον ὅτι μένουν ἀμετανόητοι διότι ἐσκοτίσθησαν καί ἐσκληρύνθησαν εἰς τό κακόν τῆς ἀποστασίας, διό ἀρνοῦνται νά ἐνδυθοῦν τήν σύνεσιν, τήν ἀγάπην, τήν ταπείνωσιν καί νά ἀναθεωρήσουν.

(Συνεχίζεται)

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (*) Αὐτά ἐκφωνοῦνται τό 1996, ὅτε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀνδρέας ἐνεφανίζετο εἰσέτι ὑπερορθόδοξος καί ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ!


(14) Εἶναι βέβαιον ὅτι ἡ προδοσία τῶν κ.κ. Ματθαίου καί Χρυσοστόμου δέν ὡλοκληρώθη. Μέ τό σχῖσμα ἐτελείωσεν τό πρῶτον στάδιον. Τό δεύτερον ἤδη ἐνεργεῖται, ἀλλά θά χρειασθῆ καί χρόνον καί μεγαλυτέραν μεθόδευσιν, διότι ἡ ὡλοκληρωμένη προδοσία θά χρειασθῆ πολύ κόπο διά νά καλυφθῆ καί νά παρουσιασθῆ ὡς «Ὀρθοδοξία». Δέν εἶναι δά καί τόσο εὔκολη ἡ μεθόδευσις τῆς «ἀναγνωρίσεως» τῶν κ.κ. Ματθαίου – Χρυσοστόμου καί λοιπῶν.

 (15) Γνωρίζομεν τάς ἀντιδράσεις των καί δέν τάς ὑπολογίζομεν πλέον. Ὁ ἀγών ὑπέρ Πίστεως δέν ὑπολογίζει οὔτε διωγμούς, οὔτε φυλακίσεις, οὔτε τόν θάνατον, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εἰς τήν ζωήν.

 (*) Ναί μέν ἡ βλάσφημος ὁμάς δέν τό ἐπέτυχεν τότε, ἐνῶ τό «ἐπέτυχεν» τόν Νοέμβριον 2007 ὁ Νικόλαος μέ τήν «σαθράν συμμορίαν» του.

 (16) Ἐπιφυλασσόμεθα εἰς τήν συνέχειαν τῶν ὁμιλῶν μας νά ἀναλύσωμεν πλήρως τήν σκοτεινήν περίοδον τοῦ 1991-1995 διά νά κατανοήση ὁ κάθε ἐνδιαφερόμενος, ὅτι δέν ὑπῆρξεν εἰκονομαχία, ἀλλ' ἐκκλησιομαχία, ἡ ὁποία κατέληξεν εἰς τό σχίσμα τοῦ Ἰουνίου 1995.

Σημείωσις σημερινή: Πλέον οἱ πάντες κατανοοῦν ὅτι τήν ἐκκλησιομαχίαν αὐτήν τήν ἔφερεν εἰς πέρας τό διάδοχον κίνημα τῶν Νικολαϊτῶν καί οὐσία τά κέντρα τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ διά τῶν ἐγκαθέτων των ἀδελφῶν Τσακίρογλου, Δημητρίου Κάτσουρα καί ἄλλων!...

ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2010