ΤΕΥΧΟΣ 192
Μάρτιος -Ἀπρίλιος 2010
ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΕΙΣ ΕΚΑΣΤΟΣ ΧΩΡΙΣΤΑ ΕΙΜΕΘΑ
ΠΡΟ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ ΜΑΣ!

Εἰς τήν μεγάλην καί ἱστορικήν ἀπό πάσης ἀπόψεως, ΑΠΟΦΑΣΙΝ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ, ἰδιαιτέρως δέ ἀπό καθαρῶς ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ἀπόψεως, ὅλοι καλούμεθα ὅπως λάβωμεν ὁμολογιακήν θέσιν, καί πρωτίστως οἱ καταδικασθέντες ὡς ἐκκλησιομάχοι ἐπίορκοι καί αἱρετικοί πρώην Μητροπολῖται τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Νικόλαος, Παχώμιος κ.λπ. Παραλλήλως καλοῦνται νά λάβουν θέσιν καί τά κέντρα τοῦ ἀντιχρίστου Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὡς καί αὐτά τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ τοιούτου, μέ πρῶτον τό Φλωρινικόν κέντρον, ὡς καί ὅ,τι ἀπέμεινεν ἀπό τό σχισματοαιρετικόν κίνημα τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν μας, (1991-1995), τοῦ κακῆ τῆ μνήμη γενομένου Ματθαίου Μακρῆ καί τῶν λοιπῶν, μόνου ἐπιζῶντος τοῦ πρ. Θεσσαλονίκης Χρυσοστόμου Μητροπούλου. Ἐξαιρετικῶς πρέπει νά βιώση τήν ὁμολογιακήν ταύτην ἀπόφασιν τό ἁπανταχοῦ τῆς Οἰκουμένης πλήρωμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἤτοι, Ἱερός Κλῆρος, Μοναχοί καί Μοναχαί καί ὁ πιστός Λαός.

Γράφομεν ταῦτα, διότι οἱ κ.κ. Νικόλαος καί Παχώμιος, τουλάχιστον πρός τό παρόν, ἐκφράζουν τό τέλος μιᾶς ἀντιχρίστου ἐκκλησιομάχου πορείας, ἡ ὁποία ἐμφανῶς ἐκίνησεν τό 1920, ἐσημείωσεν μεγάλας προδοσίας, ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, καί τοῦτο κατά τήν ρητήν καί σαφῆ δεοντολογίαν - ἐπιταγήν τοῦ Ἀντιχρίστου Προτεσταντικοῦ καί Παπικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐνῶ ὅμως αὐτός ὁ Νεοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός διά τῶν ἐπιόρκων ψευδοορθοδόξων, βαίνει ἀνεξέλεγκτος, δέν ὑστερεῖ ὅμως καί ὁ Παλαιοημερολογιτικός τοιοῦτος, ὁ ὁποῖος ἐν τοῖς πράγμασιν ἐκφράζει καί ἐν πολλοῖς βιοῖ τήν Παναιρετικήν Οἰκουμενιστικήν ἐκκλησιολογίαν, διά τῆς παρουσίας πλειάδος «Παλαιοημερολογιτικῶν ἐκκλησιῶν - Παρατάξεων», δίκην Προτεσταντικῆς ἐκκλησιολο¬γίας, αἵτινες, κατά τήν αἵρεσίν των, ἅπασαι μετέχουν τῆς «Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.», καί σώζουν!

Ἐν προκειμένω οἱ Νικολαΐται (Ἐπίσκοποι, Ἱερεῖς, Μοναχοί καί Λαϊκοί), ἐν πολλοῖς, δέν ἔχουν ἐπίγνωσιν τῆς καταστάσεώς των, διότι δέν γνωρίζουν καί δέν βιώνουν τό ὀρθόδοξον Δόγμα τῆς ἐκκλησιολογίας, ἐκλαμβάνουν δέ τήν Ἐκκλησίαν ὡς θρησκευτικήν ὀργάνωσιν καί πάντως ἐκκοσμικευμένην. Ἡ Ἐκκλησία κατ' αὐτούς εἶναι ἁπλῶς ἐν μέγεθος θρησκευτικόν, πλήν ὅμως ἀνθρώπινον ἐπινόημα καί κατασκεύασμα, καί ἑπομένως ὡς τοιοῦτον εὑρίσκεται εἰς τόν ἀντίποδα τοῦ μεγάλου Μυστηρίου τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἐκκλησία κατά αὐτούς εἶναι τό σύνολον τῶν συνερχομένων εἰς κοινάς συνάξεις - προσευχάς θρησκευομένων, πρός ἱκανοποίησιν τῆς ἐμφύτου θρησκευτικότητος, ἡ ὁποία ὁμολογουμένως ἀπαιτεῖ ἱκανοποίησιν. Αἱ τοιαῦται «Ἐκκλησίαι» δέν ἀπέχουν πολύ, ὄχι ἁπλῶς τῶν οὕτω ἀποκαλουμένων πάσης φύσεως σχισματικῶν καί αἱρετικῶν «ἐκκλησιῶν», ἀλλά καί αὐτῶν τῶν πάσης φύσεως εἰδωλολατρικῶν θρησκειῶν! Εἰς τό βάθος ὅλων αὐτῶν βεβαίως εὑρίσκεται ἡ ἀναζήτησις τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὁ ἀναζητούμενος Θεός δέν προσεγγίζεται διά τῆς ὀρθολογικῆς ἀναζητήσεως. Τό κενόν τοῦτο προσπαθεῖ καί καλύπτει ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος δι' ἑνός ἀνθρωπίνου κατασκευάσματος – θρησκείας ἤ «ἐκκλησίας» ἤ Θεοῦ εἰδώλου. Αὐτό τό ὁποῖον οἱ πάσης φύσεως θρησκευόμενοι ὀνομάζουν, φαντάζονται, εἰκονίζουν καί εἰδωλοποιοῦν ὡς Θεόν, εἶναι τό ἀντίθετον τοῦ Θεοῦ! Ἐν προκειμένω εἶναι ἕνα ἀνθρώπινον κατασκεύασμα! Δηλαδή ὁ ἄνθρωπος δημιουργεῖ τόν «Θεόν» καί «ἱδρύει τήν ἐκκλησίαν»! Διά ποίαν λοιπόν ὀρθοδοξίαν δύναται κανείς νά ὁμιλῆ εἰς τοιούτους ἀνθρώπους, ἤτοι, «Παλαιοημερολογίτας»; Οἱ δυστυχεῖς Νικολαΐται δέν γνωρίζουν τί τούς γίνεται, οὔτε καί εἶναι εἰς θέσιν νά κρίνουν τά «πιστεύω» των, οὐδέ τάς πράξεις των καί τήν ἐν γένει συμπεριφοράν των! Εἶναι φρικτόν τό γεγονός ὅτι διά τῆς μεταλλαγῆς τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς χειροθεσίαν των, ἐξήρτησαν τήν «ἀποστολικήν των διαδοχήν», τάς χειροτονίας των, ἐξ αὐτοῦ τούτου τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐνῶ ἐκ παραλ¬λήλου λέγουν ἀκόμη ὅτι δέν ἀναγνωρίζουν «μυστήρια» εἰς ὅλους αὐτούς!!!  Ὅπως καί νά χαρακτηρίση κανείς τό φαινόμενον, καθ' ἡμᾶς, ξεπερνᾶ κάθε ὅριον λογικῆς!

Ναί, ἀφοῦ κατά τήν ἐπίσημον ὁμολογίαν των ἐδέχθησαν «χειροθεσίαν», τοῦτο αὐτομάτως συνεπάγεται ὅτι ἀφ' ἑνός πρίν τήν «χειροθεσίαν» των ἦσαν σχισματικοί ψευδεπίσκοποι, ἀφ' ἑτέρου δέ ὅσας φοράς καί ἄν τήν καταδικάσουν καί τήν ἀποκηρύξουν, τόσον «ἀξιοποιοῦν» καί διατρανώνουν τήν κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος βλασφημίαν των. Ἐν πᾶσι ὅμως περιπτώσει, ἐφ' ὅσον θέλουν νά εἶναι «χειροθετημένοι» νά ὑπαχθοῦν ἀμέσως ὑπ' ἐκείνους παρ' ὧν ἔλαβον τήν χειροθεσίαν, ἤτοι τήν ἀποστολικήν διαδοχήν. Εἰς αὐτό πρέπει νά λάβη θέσιν καί ὁ κ. Ἱερώνυμος καί ἡ ἱεραρχία του, ἐκτός ἄν αὐτή ἡ κατάστασις τους ἐξυπηρετεῖ!...

Εἰς αὐτήν τήν κατάστασιν, κατά τήν ὀρθόδοξον θεολογικήν ἄποψιν καί κρίσιν μας, προηγεῖται ὁ κ. Νικόλαος Μεσσιακάρης, (ὅστις, ἀπό τήν δεκαετίαν τοῦ 1960, ὅτε τόν ἐγνωρίσαμεν καί ἐσυμβιώσαμεν ἐν Περιστερίω), διακρίνεται διά τήν ἀχαλίνωτον ματαιοδοξίαν του ἀλλά καί τήν δοκισησοφίαν, πραγματικότητες, αἱ ὁποῖαι κατά τόν πλέον ἐλεεινόν καί ἀήθη τρόπον τόν «ἀνέδειξαν» καί εἰς «Ἀρχιεπίσκοπον», διά νά τόν χρησιμοποιήσουν μετά τῆς ὁμάδος του, ὡς ὄργανον, τό ὁποῖον τήν 27 Νοεμβρίου 2007 ἐξετέλεσεν τήν ἐντολήν τῶν ξένων κέντρων τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, ἤτοι, μεταστοιχειώσας τήν συγχωρητικήν εὐχήν εἰς τήν λεγομένην – προπαγαν¬διζομένην πλήν ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ χειροθεσίαν τοῦ 1971, ΥΠΕΣΤΑΣΙΟΠΟΙΗΣΕΝ ταύτην διά τόν ἑαυτόν του καί τούς ὁμόφρονάς του. Αὐτοί λοιπόν οἱ Νικολαΐται, ἀπό Ὀρθοδόξου Θεολογικῆς καί Κανονικῆς ἀπόψεως, κυριολεκτικῶς χαρακτη¬ρίζονται ὡς παντελῶς ἄσχετοι, ἐνῶ πεσόντες εἰς τάς χεῖρας τῶν ἐγκαθέτων τῶν ξένων Κέντρων, ἔγιναν «πολύτιμα» ἐργαλεῖα των! Ὅλοι αὐτοί οἱ παράγοντες καί ἰδιαιτέρως οἱ ἐγκάθετοι των εἰς τόν χῶρον τῆς ὀρθοδοξίας ἤ καί οἱ ἐξ ἀπόψεως ὀρθοδοξίας δρῶντες, καθ' ἡμᾶς, ὡς «γενίτσαροι», ἐν οἷς οἱ γνωστοί πρώην ἐν Χριστῶ ἀδελφοί, δέν εἶναι ὡσάν τόν κ. Νικόλαον Μεσσιακάρην! Αὐτοί εἶναι «πανέξυπνοι», εἶναι συνειδητοί προδόται, διό συνειδητῶς ἐξεμεταλλεύθησαν τόν Νικόλαον καί τήν παρέαν του, διά νά ΠΡΟΔΩΣΟΥΝ, ΜΟΛΥΝΟΥΝ καί ΔΙΑΚΟΨΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ καί τήν ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ - ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ, δίκην ἐντεταλμένων ὀργάνων τοῦ ἀντιχρίστου Νεοημερολογιτι¬κοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ - Οἰκουμενισμοῦ.

Οἱ Νικολαΐται ὡς διάδοχος Κατάστασις - Κίνημα ἐκείνου τοῦ 1991- 1995, τῶν Ἀττικῆς Ματθαίου Μακρῆ καί Θεσσαλονίκης Χρυσοστόμου Μητροπούλου κ.λπ., καί προηγουμένως ἐκείνου του Φλωρινικοῦ ἀπό τό 1937, καί προηγουμέ¬νως αὐτοῦ τοῦ ἀπό τό 1924 Νεοημερολογιτικοῦ - Οἰκουμενιστικοῦ Παναιρετικοῦ Κινήματος, ἔχουν νά ἐπιδείξουν μίαν ἀναμφισβήτητον ἐσωτερικήν συνοχήν, συνέχειαν, καί συνέπειαν, τήν ὁποίαν ἐξησφάλισεν ὁ ἀντίχριστος Οἰκουμενισμός. Ὅλα αὐτά τά κινήματα, οὐσιαστικῶς εἶναι ΕΝ, τό ὁποῖον παντί σθένει καί τρόπω ἐπολέμησεν τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, προσδοκοῦν ὅτι οὕτω θά ἠχρήστευεν καί θά καθίστα κενόν λόγον καί τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ ΑΥΤΗΣ!

Καί ναί μέν θαυμάζει καί ἀπορεῖ κανείς διά τά σατανικά των τεχνάσματα, τήν ἐπιμονήν καί σκληρότητα ὅλων αὐτῶν τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας του, πλήν ὅμως ὅταν, ὁ οἱοσδήποτε, ἀντικρύση τήν ἱστορία τῆς ἐκκλησίας ἀπό τῆς Πεντηκοστῆς ἤ ἀπό τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου καί μέχρι τό 1924, βλέπει ὅτι τοῦτα τά τεχνάσματα καί ἡ πολεμική τοῦ ἰδίου πάντοτε ἀντιδίκου Διαβόλου, τῶ ὄντι εἶναι σαθρά λακτίσματα πρός κέντρα, ὑπό γυμνῶν ποδῶν των ὀργάνων του, ἤτοι, λακτίσματα κατά του ἀκρογωνιαίου λίθου τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἐκκλησίας Του! Ἐπ' αὐτοῦ λοιπόν τοῦ φαινομένου, καί κατόπιν τῆς ἱστορικῆς καί μεγάλης ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ τοῦ Α.Σ.Δ. καλούμεθα ἅπαντες καί ἕκαστος χωριστά νά ἀναλάβωμεν τάς εὐθύνας μας.

Ταῦτα γράφομεν ἐν πολύ λύπη, πόνο, καί δάκρυσιν! Τά γράφομεν, ὥστε οἱ μέν ἀμετονόητοι παραμένοντες νά μήν ἔχουν δικαιολογίαν, ὅσοι ὅμως δέν ἐσκοτίσθησαν, καίτοι παρασυρμένοι, νά εὕρουν τήν δύναμιν νά ἀναθεωρήσουν, νά προσευχηθοῦν καί οὕτω ἡ Χάρις Του τούς ἐξαγάγη ἐκ τῆς βρωμερᾶς λίμνης τοῦ τε Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενι¬σμοῦ καί συγκεκριμένως ἐκ τῆς κοινωνίας των μετά τῶν ἐπιόρκων, ἱεροσύλων καί ἀμετανοήτων ἐκκλησιομάχων Νικολαϊτῶν, καί τούς ὁδηγήση εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐκ τῆς ὁποίας τούς ἀπέκοψαν καί τούς ἐξέβαλον τά διάφορα σχίσματα ἤτοι Νεοημερολογιτικόν, Φλωρινικόν, τῶν πέντε καί τέλος τῶν Νικολαϊτῶν.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗΣ

ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2010