ΤΕΥΧΟΣ 192
Μάρτιος -Ἀπρίλιος 2010
«ΚΑΙ ΠΥΛΑΙ ΑΔΟΥ
ΟΥ ΚΑΤΙΣΧΥΣΟΥΣΙΝ ΑΥΤΗΣ»

ΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ
ΑΠΟ ΤΟ 1920 ΣΤΟΧΕΥΟΥΝ ΕΥΘΕΩΣ
ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΕΠΙ ΤΗ ΕΚΔΟΣΕΙ

ΤΗΣ ΥΠ' ΑΡ. ΠΡ. 532/2009 ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ
ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ


Τοῦ Θεολόγου ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ

Τό 1924 συνέβη, ἡ ὑπό τοῦ τότε Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀρχιε¬πισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ἐπιβολή τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογι¬τι¬σμοῦ (1582), ὡς ΑΠΑΡΧΗ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΝ ΒΗΜΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝ¬ΤΙΧΡΙΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΝ. Ἡ ἐπιβολή αὐτοῦ προητοιμάσθη καί ἐσχεδιάσθη, τόσον διά τῆς Παναιρετικῆς Ἐγκυκλίου τοῦ 1920, τήν ὁποίαν ἐξέδωκεν ἡ Πα¬τριαρχική Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὅσον καί διά τῶν ἀποφάσεων τοῦ λεγομένου «Πανορθοδόξου Συνεδρίου τῆς Κων/λεως» (Μάιος - Ἰούνιος τοῦ 1923), οὐσία δέ καθαρῶς Μασωνικοῦ - Σιωνιστικοῦ - Προτεσταντι¬κοῦ Συνεδρίου.

Ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, διά νά ἐπιτύχη τήν ἐπιβολήν τοῦ Παπικοῦ Νεοημε¬ρολογιτισμοῦ εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, ἐψεύσθη καί ἐξηπάτησεν, κατέλυσεν κάθε ἔννοιαν Κανονικῆς τάξεως, κατέστη Παποκαῖσαρ, μετῆλθεν βίαν, ἐ¬πρόδωσεν τήν ὀρθοδοξίαν καί εἰσήγαγεν τήν αἱρετικήν Οἰκουμενιστικήν Ἐκκλησιολογίαν, ἐνῶ διά τό σκοπόν αὐτόν κατέλυσεν καί τάς συγκεκριμένας ὀρθοδόξους ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Ἁγίων Συνόδων κατά τά ἔτη 1583, 1587 καί 1593, δι' ὧν ἀπερρίφθη κατεκρίθη καί κατεδικάσθη ἡ Παπική - Γρηγοριανή Νεοημερολογιτική Καινο¬τομία!

Ἡ Πρᾶξις αὐτή τοῦ Χρυσ. Παπαδοπούλου, ἀμέσως ὡς ἀνεκοινώθη, κατά Μάρτιον τοῦ 1924, προσέκρουσεν εἰς τά ὀρθόδοξα κριτήρια καί τήν Ὀρθόδοξον συνείδησιν μεγάλου μέρους ἐκ τοῦ Ὀρθοδόξου Κλήρου καί Λαοῦ, τό ὁποῖον δέν ἀπεδέχθη τήν ἐπάρατον καινοτομίαν καί τήν ἀπέρριψεν, παραμεῖναν ἑδραῖον καί ἀμετακίνητον εἰς τήν ἑορτολογικήν Παράδοσιν, εἰς τάς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων κατά τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί οὕτω παρέμεινεν καί εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος. Σημειωθήτω ὅτι δέν ἐγνώριζεν ἀκόμη ὅτι ὁ Παπικός – Προτεσταντικός Νεοημερολογιτισμός ἦτο ἡ ἀπαρχή καί τό πρῶτον βῆμα πρός τόν Οἰκουμενισμόν, ἤτοι, τήν λόγω τε καί ἔργω πρωτοφανῆ ἐκκλησιολογικήν Αἵρεσιν. Ἡ αἵρεσις αὕτη ἀμφισβητεῖ τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀἀποστολικήν Ἐκκλησίαν καί ἀναγνωρίζη τάς πάσης φύσεως Αἱρέσεις, ὡς μέρη - τμήματα αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας! Αὐτό τό λεῖμμα τῶν Ὀρθοδόξων Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, ἀπό τό 1924, συνέχισεν νά ἐκφράζη καί ἐκπροσωπῆ τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καταστάσης ὄχι ἁπλῶς σχισματικῆς, ἀλλά περιπεσούσης καί εἰς ταύτην τήν δεινήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (Παπικοῦ καί Προτεσταντικοῦ), ἐνῶ ἔκτοτε δέν διανοεῖται νά ἐξέλθη ἀλλά συνεχῶς βυθίζεται βαθύτερον.

- Τό 1924 δέν προέκυψαν οἱ οὕτω λεγόμενοι «παλαιοημερολογῖται», ἀλλ' ἀποκλειστικῶς οἱ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΑΙ, ὡς Σχισματοαιρετικοί τοῦ Νεοημερολο¬γιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἀκριβέστερον τοῦ Προτεσταντικοῦ καί Παπικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἀπό τόν Μάρτιον τοῦ 1924 ἡ πρώτη ἄμεσος ὁμολογία τῶν Ὀρθοδόξων εἶχεν καθαρῶς ἐκκλησιολογικόν χαρακτῆρα, ἤγουν ἐξ ἀρχῆς ὡμο¬λογήθη ὅτι οἱ παραμείναντες εἰς τήν ἐν γένει ὀρθόδοξον ἑορτολογικήν Παρά¬δοσιν καί τάς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, τῶν συγκληθεισῶν ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Τρανοῦ (1583, 1587 καί 1593) παρέμειναν Ὀρθόδοξοι καί δέν ἐξε¬κόπησαν ἐκ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, καί αὐτοί πλέον ἐκπροσωποῦν καί ἐκφράζουν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, τῆς Νεοη¬μερο¬λογιτικῆς καταστάσης σχισματικῆς καί ἑπομένως δέν ἐπενεργεῖ ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἰς ὅ,τι καί ὅσα τελοῦνται ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν ἐπισκόπων καί ἱερέων.

Ὅλη αὐτή ἡ ρητή καί σαφής Ὁμολογία - Ἐκκλησιολογία, ἀμέσως ἐπεχειρήθη νά προσβληθῆ ὑπό τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, ἀφ' ἑνός διά τῆς θεωρίας περί «Δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος, διά τό ὁποῖον ἁρμοδία νά ἀποφανθῆ καί ἀποφασίση ἦτο ἡ μέλλουσα νά συνέλθη Πανορθόδοξος Σύνοδος», (ἡ ὁποία ὅμως μετά περίπου ἕνα αἰῶνα, ἀκόμη δέν συνῆλθεν), ἐνῶ ὁ Παπικός καί Προτεσταντικός Οἰκουμενισμός, κατά τήν Οἰκουμενιστικήν δεοντολογίαν, ἰσοπέδωσεν τά πάντα καί προπάντων τήν ὀρθόδοξον συνείδησιν τῶν πιστῶν, ὥστε σήμερον ἡ Ὀρθοδοξία δέν ἐκτιμᾶται, ἀφοῦ ἐχάθησαν τά ὀρθόδοξα κριτήρια, οἱ δέ «Ὀρθόδοξοι Νεοημερολογῖται», ἁπλῶς θρησκεύουν, ὅπως οἱ ὀπαδοί κάθε θρησκείας. Ἄς σημειωθῆ ὅτι εἰς χειροτέραν κατάστασιν εὑρίσκονται οἱ τῶν διαφόρων παρατάξεων «παλαιοημερο¬λογῖται», οἱ ὁποῖοι ἐν πολλοῖς κατήντησαν νοσηροί θρησκευτικοί τύποι. Τάς παρα¬τάξεις αὐτάς μέ πρώτην τήν Φλωρινικήν (1937), προεκάλεσεν ὁ ἴδιος ὁ Νεοη¬μερολογιτικός Οἰκουμενισμός, ἀφοῦ τήν θεωρίαν περί «δυνάμει σχίσματος τοῦ 1924», ἀνέλαβεν νά τήν προωθήση ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, προκαλέσας τό πρῶτον μεγάλο σχῖσμα τό 1937 εἰς τό σῶμα τοῦ πιστοῦ λείμματος τῆς Ὀρθοδοξίας!

Οἱ Καινοτόμοι Νεοημερολογῖται καί οἱ «Φλωρινικοί Παλαιοημερολογῖται», μή δυνάμενοι νά ἀντιμετωπίσουν τά σχίσματα αὐτά, (Νεοημερολογιτικόν καί Φλωρινικόν), τά ὁποῖα προεκάλεσαν ἐπί Δογματικοῦ - Ἐκκλησιολογικοῦ ἐπιπέδου, δέν ἐτόλμησαν ποτέ νά διαλεχθοῦν, δηλαδή νά ἔλθουν εἰς Θεολογικόν Διάλογον ἐγκύπτοντες ἐπί τῆς αἰτίας τῶν σχισμάτων των καί τάς συνεπείας αὐτῶν, ἐνῶ κατά καθαρῶς Σατανικόν τρόπον ἐμεθόδευσαν τήν νόθευσιν καί διακοπήν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐξαρτῶντες αὐτήν ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὁπότε θά ἐξέλειπεν καί ἡ Ὁμολογία - Ἐκκλησιολογία καί οὕτω, σύν τῶ χρόνω, θά ἔλυον τό κατ' αὐτούς «ἡμερολογιακόν πρόβλημα»!

Ἐπειδή ὅμως ἔβλεπον ὅτι δέν διεκόπτετο καί δέν ἐξέλειπεν ἡ Γνησία Ἀποστολική Διαδοχή εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἰδιαιτέρως μετά τάς ἀπό Σεπτεμβρίου 1948 ἐπισκοπικάς Χειροτονίας ὑπό τοῦ ἀοιδίμου Βρεσθένης Ματθαίου, διενοήθησαν νά δημιουργήσουν προϋποθέσεις ὅπως τήν μολύνουν, ἐξαρτῶντες αὐτήν ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, μέσω μιᾶς χειροθεσίας κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς, Συνόδου, ἡ ὁποία ἐφαρμόζεται εἰς πρώην σχισματικούς ἐπιστρέφοντας εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Ἐμπνευστής αὐτοῦ τοῦ σχεδίου ὑπῆρξεν ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, οἱ δέ ὀπαδοί του, προητοί¬μασαν τήν ὁδόν, τό ἐπεχείρησαν τόν δέ Σεπτέμβριον τοῦ 1971 εἰς τήν Ἀμερικήν! Δυστυχῶς ὅμως δι' ὅλους αὐτούς, τελικῶς τό σχέδιόν των αὐτό ἀπέτυχεν εἰς τήν Ἀμερικήν (17 καί 18 Σεπτεμβρίου), ἐνῶ συνετρίβη ἐν Ἑλλάδι τόν Ὀκτώβριον τοῦ ἰδίου ἔτους, διότι ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἱερά Σύνοδος ποτέ δέν διενοήθη τοιαύτην ἐνέργειαν (χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς), ἐνῶ καί τήν ὑπό αὐστηρούς καί σαφεῖς ὅρους γενομέην ἀποδεκτήν συγχωρητικήν εὐχήν, ἐδέχθη διά τήν ἀγάπην καί διά τήν ἕνωσιν ἐν τῆ Ἐκκλησία τῶν σχισματικῶν Φλωρινικῶν.

Ἀκριβῶς διά τόν λόγον ὅτι τό 1971 ἀπέτυχεν καί συνετρίβη τό περί «χειροθεσίας» σχέδιόν των, ἔκτοτε ἐνεργοποιήθησαν ὅλα τά κέντρα τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὅπως, ἐκ τῶν ὑστέρων, μέ κάθε καταχθόνιον καί Σατανικόν τρόπον ἐπιχειρήσουν καί ΜΕΤΑΛΛΑΞΟΥΝ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν ἐπί σχισματικῶν! Διά τόν ἀποκλειστικόν αὐτόν λόγον ἀπό τό 1971 συνεχῶς χειμάζουν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί ἤδη προεκάλεσαν δύο ἀκόμη μεγάλη σχίσματα, τά ὁποῖα ἐπλήγωσαν βαθειά τό Σῶμα Της. Ταῦτα εἶναι τά γνωστά πλέον σχίσματα, μᾶλλον δέ ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΕΙΣ, τάς ὁποίας προεκάλεσαν τό 1995 πέντε ἐπίορκοι ἐπίσκοποι τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας(1) καί τό 2005, ἕτεροι περισσότερον βλάσφημοι - αἱρετικοί, ἐπίσης καί ἄκρως ΕΠΙΟΡΚΟΙ ἐπίσκοποι(2)! Οὗτοι ἀλληλοδιαδόχως ἐπεδίωξαν ὅπως ἐκ τῶν ὑστέρων ΜΕΤΑΛΛΑΞΟΥΝ ΚΑΙ ΕΠΙΒΑΛΟΥΝ τήν Συγχωρητικήν εὐχήν, (τήν ὁποίαν ἡ Ἱερά Σύνοδος οἰκονομικῶς ἀπεδέχθη ἐν Ἑλλάδι τό 1971), εἰς χειροθεσίαν, ὡς ἤδη προειρήτας, διά νά πλήξουν ἀμέσως τήν ἀδιάκοπον καί Γνησίαν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Ἐκκλη¬σίας, μέσω δέ αὐτῆς νά σβήσουν καί τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ, ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟ¬ΓΙΑΝ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Τό τελευταῖον αὐτό σχισματοαιρετικόν Κίνημα (2005) τῶν βαρύτατα ἐπιόρ¬κων πρώην ἐπισκόπων «Πειραιῶς» Νικολάου καί «Ἀργολίδος» Παχωμίου καί τῶν λοιπῶν τῆς ὁμάδος των, τό ἀντιμετώπισεν ἡ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ, τῆς ἁπανταχοῦ Γνησίας Ὀρθοδόξος Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀπό τῆς 26ης ἕως 28ης Νοεμβρίου 2007 συνεδρίασεν ὡς ΑΝΩΤΑΤΟΝ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ, τό ὁποῖον ἔκρινεν καί ἐδίκασεν Πράξεις καί Πρόσωπα τοῦ κινήματος τῆς ἐσχάτης αὐτῆς προδοσίας, ἐνῶ ἐκκρεμεῖ (ἐξ αἰτίας τῶν πρωταιτίων τοῦ δευτέρου κινήματος, ἤτοι τῶν Νικολάου καί Παχωμίου) ἡ Κανονική καί ὀρθόδοξος ἀντιμετώπισις καί ἐκδίκασις τῆς ἀμέσως προηγου¬μένης σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε πρώην ἐπισκόπων μας, οἱ ὁποῖοι πλήν ἑνός ἤδη ἐτελεύτησαν τόν βίον!!! Τό πρῶτον ἔγκλημα τῶν Νικολαϊτῶν εἶναι τό γεγονός ὅτι ἀπό τό 1995 παρεκώλυσαν τήν Κανονικήν καί ὀρθοδόξων ἀντιμετώπισιν τῶν πέντε Σχισματοαιρετικῶν.

Εἰς τό παρόν τεῦχος τῆς «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΟΗΣ» (Μάρτιος - Ἀπρίλιος) δημοσιεύομεν τήν μέ Α.Π. 532/26-28.11.09, Ἱστορικήν - Ὁμολογιακήν ΑΠΟΦΑΣΙΝ τοῦ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ, κατά τῶν Νικολαϊτῶν, ἐνῶ τά Πρακτικά αὐτοῦ ἤδη ἐδημοσιεύθησαν εἰς τά δύο προηγούμενα τεύχη τῆς «Ο.Π.», (Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2009 καί Ἰανουάριος - Φεβρουάριος 2010). Χαρακτηρίζομεν τήν ἐν λόγω Μεγάλην Ἀπόφασιν τοῦ Α.Σ.Δ. ὡς ΙΣΤΟΡΙΚΗΝ - ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗΝ, διότι ὄντως δι' αὐτῆς τόσον τά μέλη τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου, ὅσον καί ὁ Ἱερός Κλῆρος καί ὁ Πιστός λαός, μέσω καί διά τῆς ἐν Λόγω ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ ὑπεραμύνονται καί ἐκφράζουν τήν ἀνόθευτον καί ἀδιάκοπον ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ καί παραλλήλως καί τήν ἀπό τό 1924 καθαράν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἡ ΑΠΟΦΑΣΙΣ αὕτη τοῦ Ἀνωτάτου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου, αὐτοχαρακτη¬ρίζεται ὡς ΑΠΟΦΑΣΙΣ τοῦ αἰῶνος κατά τοῦ Παπικοῦ - Προτεσταντικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἰδιαιτέρως δέ τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ τοιούτου, ὁ ὁποῖος διά τοῦ Φλωρινικοῦ Σχίσματος τό 1937, τῶν πέντε τοῦ 1995 καί τῶν Νικολαϊτῶν τό 2005-2007, ἐπολέμησεν ὡς ἕν διαχρονικόν ἐκκλησιόμαχον Κίνημα τήν ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΝ καί ἐν προκειμένω τήν ΓΝΗΣΙΑΝ ΚΑΙ ΑΔΙΑΚΟΠΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, μέσω δέ αὐτῆς, καί τήν ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1) Οἱ: «Μεσσηνίας» Γρηγόριος, «Ἀττικῆς» Ματθαῖος, «Φθιώτιδος» Θεοδό¬σιος, «Κοζάνης» Τίτος καί «Θεσσαλονίκης» Χρυσόστομος.

(2) Οἱ: «Πειραιῶς», Νικόλαος, «Ἀργολίδος» Παχώμιος Περιστερίου Γαλα¬κτίων, Βερροίας Ταράσιος, «Διαυλείας» Ἀνδρέας, «Φιλίππων» Χρυσόστομος καί ὑπ’ αὐτῶν «χειροτονηθέντες» Παντελεήμων Ντέσκας καί Ἰγνάτιος Δάσσιος.

ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2010