ΤΕΥΧΟΣ 191
Ἰανούαριος - Φεβρούαριος 2010

«ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ
ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ.Ι.ΔΗ»
 
Τοῦ θεολόγου ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΧΡ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ
 
(11ον)
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ΄
Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ
ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

 
(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχους Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου 2009 σελ. 504)
 
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΛΑΟΝ
 
«ΤΕΚΝΑ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΑΓΑΠΗΤΑ,
Καταδικασθέντες ἀδίκως ὑπό Σχισματικῆς Συνόδου εἰς καθαίρεσιν καί πενταετῆ ἐγκάθειρξιν εἰς Μονάς καί ἀπαχθέντες βία ὑπό τῆς κυβερνήσεως, καταστάσης ἐκτε­λεστικόν τμῆμα τῆς ἀρχιεπισκοπῆς τεθείσης ὑπεράνω τῶν θείων Κανόνων, τοῦ Καταστατικοῦ χάρτου καί τοῦ  ἑλληνικοῦ Συντάγματος διά μόνον τόν λόγον  ὅτι εἴχομεν τό θάρρος καί τήν ψυχικήν  εὐσθενίαν νά ἀναπετάσωμεν τό ἔνδοξον  καί τετιμημένον λάβαρον τῆς ὀρθοδοξίας θεωροῦμεν ποιμαντορικόν καθῆκον ἡμῶν, πρίν ἤ ἀποχωρισθῶμεν νά ἀπευθύνωμεν ὑμῖν τοῖς ἀκολουθοῦσι τό  Πάτριον καί ὀρθόδοξον ἑορτολόγιον τάς  ἑξῆς Ποιμαντορικάς παραινέσεις:
Ἀκολουθοῦντες πιστῶς τό ἀποστολικόν  «Στῆτε καί κρατῆτε τάς παραδόσεις ἅς ἐδιδάχθητε  εἴτε διά λόγου εἴτε δι' ἐπιστολῆς ἡμῶν»  μή παύσητε ἀγωνιζόμενοι δ' ὅλων τῶν νομίμων καί χριστιανικῶν μέσων ὑπέρ τῆς κατισχύσεως καί ἐπιβραβεύ­σεως τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος ὅστις ἀποβλέπει εἰς τήν ἐπαναφοράν  ἐν τῆ ἐκκλησία τοῦ Πατρίου καί ὀρθοδόξου ἑορτολογίου, μόνου ἱκανοῦ νά ἀποκαταστήση  τό ὑπό τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας μειωθέν κῦρος  τῆς ὀρθοδοξίας καί νά ἐπαναφέρη τήν  εἰρήνην καί τήν ἕνωσιν τοῦ ὀρθοδόξου  Ἑλληνικοῦ λαοῦ.
Ἐπέπρωτο, κρίμασιν οἷς οἶδε Κύριος,  ἡ πλειοψηφία τῆς ἱεραρχίας τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας ὑπό τήν ἔμπνευσιν καί πρωτοβουλίαν τοῦ προκαθημένου Αὐτῆς νά προσάψη εἰς τό  τέως ἁγνόν καί ἀκραιφνῶς ὀρθόδοξον  μέτωπον Αὐτῆς τόν μῶμον τοῦ σχίσματος διά τῆς ἀθετήσεως τοῦ ὀρθοδόξου ἑορτολογίου τοῦ καθιερωθέντος ὑπό τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί κυρωθέντος ὑπό τῆς αἰωνοβίου πράξεως τῆς ὀρθοδόξου ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἀντικαταστάσεως τούτου διά τοῦ Παπικοῦ τοιούτου.
Τό σχίσμα βεβαίως τοῦτο τοῦ ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ λαοῦ ἐδημιούργησεν ἡ πλειοψηφία τῆς Ἱεραρχίας, ἥτις ἐπιλαβομένη τῆς Ἱερᾶς καί ἐθνικῆς Αὐτῆς ἀποστολῆς καί τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ γνωμικοῦ «μάχου ὑπέρ τῆς ὀρθοδοξίας καί τῆς ἑλληνικῆς ἐλευθερίας» εἰσήγαγεν ἄνευ τῆς συναινέσεως ἁπασῶν τῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν ἐν τῆ θεία λατρεία τό Παπικόν ἑορτολόγιον διαιρέσασα οὕτως οὐ μόνον τάς ὀρθοδόξους ἐκκλησίας(*) ἀλλά καί τούς ὀρθοδόξους Χριστιανούς εἰς δύο ἀντιθέτους μερίδας.
Ἡμεῖς ἀναλαβόντες τήν ποιμαντορίαν τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ τοῦ ἀκολουθοῦντος τό πάτριον καί ὀρθόδοξον ἑορτολόγιον καί ἔχοντες συναίσθησιν του ὅρκου πίστεως ὅν ἐδώκαμεν ὅτι θά φυλάξωμεν πάντα ὅσα παρελάβομεν παρά τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων ἀποφεύγοντες πάντα νεωτερισμόν, δέν ἠδυνάμεθα παρά νά κηρύξωμεν ὡς σχισματικήν τήν ἐπίσημον ἐκκλησίαν ἥτις ἐδέχθη τό Παπικόν ἑορτολόγιον, ὅπερ ἐχαρακτηρίσθη ὑπό πανορθοδόξων Συνόφων «ὡς νεωτερισμός τῶν Αἱρετικῶν, ὡς παγκόσμιον σκάνδαλον καί ὡς αὐθαίρετος καταπά­τησις τῶν θείων καί Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων».
Τούτου ἕνεκα συνιστῶμεν εἰς ἅπαντας τούς ἀκολουθοῦντας τό ὀρθόδοξον ἑορτολόγιον ὅπως μηδεμίαν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν ἔχωσι μετά τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν σχιματικῶν λειτουργῶν Αὐτῆς, ἀπό τῶν ὁποίων ἔφυγεν ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος διότι οὗτοι ἠθέτησαν ἀποφάσεις τῶν Πατέρων τῆς Ζης Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί πασῶν τῶν πανορθοδόξων Συνόδων τῶν καταδικασασῶν τό Γρηγοριανόν ἑορτολόγιον. Ὅτι δέ ἡ σχισματική ἐκκλησία δέν ἔχει χάριν καί ἅγιον Πνεῦμα, τοῦτο διαβεβαιοῖ καί ὁ Μέγας Βασίλειος λέγων τά ἑξῆς: «Εἰ καί περί μή Δόγματα οἱ Σχισματικοί σφάλοιντο ἀλλά ἐπειδή τοίγε κεφαλή τοῦ Σώματος τῆς ἐκκλησίας ὁ Χριστός, ἐστι κατά τόν Θεῖον ἀπόστολον, ἐξ οὗ τά Μέλη πάντα ζωοῦται καί τήν πνευματικήν αὔξησιν δέχεται, οὗτοι δέ τῆς ἁρμονίας τῶν μελῶν τοῦ Σώματος ἀπερράγησαν καί οὐκέτι παραμένουσιν αὐτοῖς ἔχουσι τήν χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ὅ τοίνυν οὐκ ἔχουσιν πώς ἄν τοῖς ἄλλοις μεταδοῖεν;».
Ὅταν ἡ σχισματική ἐκκλησία ἐπιβάλη μέτρα πιεστικά καί καταθλιπτικά ὅπως βιάση τήν ὀρθόδοξον ἡμῶν συνείδησιν, συνιστῶμεν ὑμῖν ὅπως τά πάντα ὑπομείνητε καί κρατήσετε τήν ὀρθόδοξον παρακαταθήκην ἀλώβητον καί ἀμόλυντον, ὅπως παρελάβομεν ταύτην παρά τῶν εὐσεβῶν Πατέρων ἡμῶν, ἔχοντες ὡς παράδειγμα φωτεινόν καί ἐνισχυτικόν ἡμᾶς μή δειλιάσαντας καί ἐν τῆ Δύσει τοῦ βίου ἡμῶν χάριν τῆς ὀρθοδοξίας νά ἀντικρύσωμεν μετά παρρησίας καί μεγαλοφροσύνης τά ἀνελεύθερα καί μεσαιωνικά μέτρα τῆς ἐξορίας καί ἐγκαθείρξεως ἡμῶν εἰς Μονάς ὡς εἰς φυλακάς.
Ταῦτα θεωροῦντες τιμήν καί δόξαν καί χαράν κατά τόν ἀπόστολον κελεύοντα νά χαίρωμεν καί νά καυχώμεθα ἐν τοῖς ὑπέρ τοῦ Χριστοῦ παθήμασι, συνιστῶμεν καί ὑμῖν ἐμμονήν καί ἐγκαρτέρησιν ἐν τοῖ δεινοῖς καί ταῖς θλίψεσι καί ταῖς κακώσεσι καί οἰκισμοῖς εἰς ἅ θά ὑποβληθῆτε ὑπό ἐκκλησίας σχισματικῆς, ἐλπίζοντες πάντοτε εἰς τόν Θεόν ὅς οὐκ ἐάσει ἡμᾶς πειρασθῆναι ὑπέρ ὅ δυνάμεθα καί ὅστις θά εὐδοκήση ἐν τῆ ἀπείρω αὐτοῦ καί ἀνεξιχνιάσατω μακροθυμία νά φωτίση καί τούς καλῆ τῆ πίστει πεπλανημένους καί ἀκολουθοῦντας τό Παπικόν ἑορτολόγιον καί χαρίσηται ἐν τέλει ὑμῖν θρίαμβον τῆς ὀρθοδοξίας καί τήν ἕνωσιν τοῦ χριστεπωνύμου ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ ὑπέρ ὦν ἀγωνιζόμεθα πρός δόξαν Χριστοῦ, Οὗ ἡ χάρις καί τό ἄπειρον ἔλεος εἴη μετά πάντων ὑμῶν».
 
† Ὁ Δημητριάδος ΓΕΡΜΑΝΟΣ
  Πρ. Φλωρίνης ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ
  Ζακύνθου ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ»
 
Ἀλλά καί οἱ ἐπίσκοποι οἱ ὑπό τῶν τριῶν χειροτονηθέντες «καθηρέθησαν» καί ἐξωρίσθησαν ἤ ἐτέθησαν εἰς περιορισμόν. Αἱ ἀποφάσεις αὗται τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου κρινόμεναι ἀπό ὀρθοδόξου - κανονικῆς ἀπόψεως οὐδέν ἀπολύτως κῦρος ἔχουν διότι ἐν προκειμένω πρόκειται περί πράξεων Σχισματικῶν ἐπί κληρικῶν, οἱ ὁποῖοι ἀκριβῶς κατωνομάζουν αὐτό τό σχίσμα καί τήν προδοσίαν, ἀλλά σύν τούτοις ἐξεδόθησαν ἐκ σκοπιμότητος καί πρός ἐκφοβισμόν, μή τηρηθείσης τοὐλάχιστον τῆς τυπικῆς διαδικασίας.
Οἱ διωγμοί συνεχίσθησαν ἀδιακόπως μέχρι τοῦ θανάτου τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου (22.10.1938) καί κατόπιν. Συλλήψεις, ἀποσχηματισμοί, φυλακίσεις, σφραγίσεις Ναῶν, ἱεροσυλίαι, χαρακτηρίζουν τήν περίοδον μέχρι τό 1951 ὅτε ἐκορυφώθησαν οἱ διωγμοί.
Εἶναι χαρακτηριστικόν, ὅτι εἰς τάς συνεδριάσεις τῆς Ἱεραρχίας τοῦ 1948 ὅτε συνεζητεῖτο τό 1ον ἄρθρον τοῦ Συντάγματος, ἐλήφθη ἡ ἀπόφασις νά ἐξαιρεθοῦν οἱ Γ.Ο.Χ. τῆς Συνταγματικῆς ἐλευθερίας, ὅπερ μαρτυρεῖ εἰς ποίαν δεινήν θέσιν εὑρέθη ὁ Νεοημερολογιτισμός.
 
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ΄
ΑΙ ΕΚ ΤΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΥ
ΣΥΝΕΠΕΙΑΙ
 
Ποῖαι αἱ ἀπό Θεολογικῆς καί Κανονικῆς ἀπόψεως συνέπειαι τῆς Καινοτομίας τοῦ Παπικοῦ - Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ;
Τά θέματα τῆς Πίστεως δέν εἶναι ἀποκλειστικότης τῶν θεολόγων ἤ τῶν «Μεγαλοσχήμων Κληρικῶν». Οἱ Ἅγιοι ἀπόστολοι, οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ὡμίλησαν καί ἡρμήνευσαν τά τῆς Πίστεως, ὁ δέ εὐσεβής λαός, τό πλήρωμα τῆς ἐκκλησίας, τό ὁποῖον πραγματικά ἀποτελεῖ Σῶμα Χριστοῦ, πάντοτε ἐβίωσεν αὐτάς τάς ἀληθείας καί ἐσφυρηλάτησεν τοιοῦτο αἰσθητήριον ὀρθοδοξίας καί τοιαύτην ὀρθόδοξον συνείδησιν, ὥστε ἀπεδείχθη ὁ φύλαξ τῆς παραδοθείσης πίστεως: «Ὁ φύλαξ τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὁ εὐσεβής λαός τοῦ Κυρίου». (Ἐκ τῆς ἐγκυκλίου τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου τοῦ 1848).
Βεβαίως δέν ἀμφιβάλλομεν, ὅτι ἄν δέν ἐνημερωθῆ σωστά ὁ εὐσεβής λαός δυνατόν νά πλανᾶται, ἀφοῦ ὁ ἀντίδικος, προκειμένου νά πλανήση, παρουσιάζεται καί ὡς ἄγγελος φωτός τά δέ ὄργανά του παρουσιάζουν πάντοτε τό λευκόν ὡς μέλαν καί τό μέλαν ὡς λευκόν.
Ἐν προκειμένω φύλαξ τῆς παραδοθείσης Πίστεως καί ἔναντι τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἀπεδείχθη πάλιν ὁ εὐσεβής λαός. Καί αὐτοί, οἱ ὁποῖοι παρεσύρθησαν ἀπό τά σατανοκίνητα σχέδια τῶν Οἰκουμενιστῶν καί ἠκολούθησαν ἐν ἀγνοία των τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, εἴτε Πατριάρχαι εἶναι, εἴτε θεολόγοι, εἴτε ἁπλοῖ χριστιανοί ἀρκεῖ νά εἶναι εὐλαβεῖς καί ἐν Χριστῶ ἐλεύθεροι, ἐάν ἐνημερωθοῦν σωστά θά διαγνώσουν τί εἶναι Νεοημερολογιτισμός καί θά συνειδητοποιήσουν τί πρέπει νά κάμουν.
 
Η ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ κ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ.Ι.ΔΗ
Εἰς τήν ὑπό τόν τίτλον: «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κατέστη Σχισματική», παράγραφον (σελ. 162-166) τῆς διατριβῆς του, ὁ κ. Παρασκευαΐδης παρά τά ἀνωτέρω, ἐπιχειρεῖ νά ἀμφισβητήση, ὡς ἀδικαιολόγητον δῆθεν, τήν ὑπό τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποκήρυξιν τῆς Καινοτόμου Νεοημερολογητικῆς ἐκκλησίας, ὡς σχισματικῆς.
Εἶναι εὐνόητον νά μή δέχεται ὡς Σχισματικήν τήν «ἐκκλησίαν του» ὁ κ. Παρασκευαΐδης, ἀφοῦ μάλιστα θεωρεῖ τόν Νεοημερολογιτισμόν ὄχι ἁπλῶς ὡς «οὐχί δογματικόν θέμα», ἀλλά καί «ὡς συμφυές γνώρισμα τῆς Ἐκκλησίας»!...
Ἀλλά τό θέμα δέν εἶναι τί ὁ κ. Παρασκευαΐδης ἤ ἡμεῖς φρονοῦμεν, ἀλλά τί προκύπτει ἀβιάστως ἐκ τοῦ φαινομένου τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ὑπό τό φῶς τῆς ὀρθοδοξίας καί τῆς Κανονικῆς Τάξεως. ἡ φύσις καί οὐσία τοῦ θέματος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὡς ἤδη ἐτονίσθη, δέν ἐπιτρέπει, οὔτε εἰς αὐτόν, οὔτε εἰς ἄλλον τινά, νά ἀμφισβητῆ τάς ἐκ τῆς ἐπιβολῆς τῆς Παπικῆς - Οἰκουμενιστικῆς Καινοτομίας τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ συνεπείας, διότι τοῦτο μόνον ὡς στρουθοκαμηλισμός δύναται νά χαρακτηρισθῆ.
Αἱ θέσεις τοῦ κ. Παρασκευαΐδη ἐν προκειμένω εἶναι ὅτι:
α) ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὡς «συμφυές γνώρισμα τῆς ἐκκλησίας» δέν παρέβλαψεν τήν ἐκκλησίαν, ἀλλά καί ὑπηρέτησεν «τήν σωτηρίαν τῶν πιστῶν», καί ἑπομένως ὀφείλει καί χάριτας εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν! Περιττόν νά τονίσωμεν, ὅτι ἡ Νεοημερολογητική «Ἐκκλησία του» εἶναι κατ' αὐτόν ἡ «Κανονική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία»!
β) Οἱ Παλαιοημερολογῖται εἶναι σχισματικοί, διότι ἀκολουθοῦν τό παλαιόν καί διότι δέν ἠκολούθησαν τήν καινοτομίαν ὡς κατά τόν κ. Παρασκευαΐδην, ὤφειλον νά ποιήσουν.
γ) Ἀμφισβητεῖ τό δικαίωμα εἰς τούς Γ.Ο.Χ. νά κηρύσσουν σχισματικήν τήν νεοημερολογιτικήν «Ἐκκλησίαν» τῆς Ἑλλάδος.
Γράφει σχετικῶς περί τοῦ ἐν λόγω θέματος:
«Τήν ἄποψιν ταύτην οὗτοι μετέφερον ἐν τῆ πράξει, διακόψαντες ἤδη ἀπό τοῦ 1924 σιωπηρῶς τάς σχέσεις αὐτῶν πρός τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ὡς δῆθεν σχισματικήν, βραδύτερον δ' ἐπεκαλέσθησαν καί διά συγγραφῶν τῶν ἡγουμένων αὐτῶν, ὡς καί διά τῆς ἐν ἔτει 1935 «Διακηρύξεως» τῶν τριῶν ἀποσκιρτησάντων Μητροπολιτῶν, ὅτι «διακόπτουσι πᾶσαν σχέσιν καί ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν μετά τῆς ἐκκλησίας», ἥν ἐκήρυττον σχισματικήν(39)».
Καί παρακατιών λέγει:
«Ἀνεξαρτήτως ὅμως τούτου γεννᾶται ζήτημα ὡς πρός τήν, ἐξ ἀπόψεως Κανονικῆς, δυνατότητα τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ὅπως κηρύξωσι τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος σχισματικήν.
Οὗτοι, ὄντες κανονικῶς ὑπόδικοι, ἕνεκα σωρείας ὅλης ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν, αὐτοανακηρύξαντες τήν παρασυναγωγήν των εἰς «Ἐκκλησίαν», ἐσφετερίσθησαν ὅλως αὐθαιρέτως, τά δικαιώματα, `άτινα οἱ Ἱ. Κανόνες εἰς μόνην τήν Κανονικήν ὀρθόδοξον ἐκκλησίαν ἐπιφυλάσσουσι και ἀπό πτώσεως εἰς πτῶσιν κυλιόμενοι, ἔφθασαν εἰς τήν διακήρυξιν τῆς σχισματικῆς ἰδιότητος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀναγκαζόμενοι ἔκτοτε νά προσθέτωσι, πρός δικαιολόγησιν τῆς ἀδικαιολογήτου ταύτης ἐνεργείας των, καί νέας σωρείας ἀντικανονικοτήτων.
Ἐρευνητέα, ἐν τούτοις, ἡ κανονικῶς ἀποδεκτή δικαδικασία τῆς ἐν τῶ σχίσματι κατατάξεως καί παραμονῆς τινος. Ἐρωτᾶται δηλονότι ἐάν τό σχῖσμα ἐπέρχεται αὐτομάτως, οὕτως εἰπεῖν, εὐθύς ὡς συντελεσθῆ Κανονική τις παράβασις, ἤ ἐπιβάλλε­ται νά κηρύξη τοῦτο διά πράξεως αὐτῆς ἡ ἐκκλησία. Κατά τόν ΣΤ΄ Ἱερόν Κανόνα τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου αἱρετικοί καί σχισματικοί θεωροῦνται μόνον οἱ ὑπό τῆς ἐκκλησίας ὡς τοιοῦτοι ἀποκηρυττόμενοι. «Αἱρετικούς δέ λέγομεν, τούς τε πάλαι τῆς ἐκκλησίας ἀποκηρυχθέντας καί τούς μετά ταῦτα ὑφ' ἡμῶν ἀναθεματισθέντας: Πρός δέ τούτοις, καί τούς τήν πίστιν μέ τήν ὑγιῆ προσποιουμένους ὁμολογεῖν, ἀποσχίσαντας δέ καί ἀντισυναγόντας τοῖς κανονικοῖς ἡμῶν ἐπισκόποις. Ἔπειτα δέ καί εἴ τινες τῶν ἀπό τῆς ἐκκλησίας ἐπί αἰτίαις τισί προκατεγνωσμένοι εἶεν καί ἀποβεβλημένοι ἤ ἀκοινώνητοι...». Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ ἁγιορείτης ἐν τῆ ἑρμηνεία τοῦ Γ΄ Ἀποστολικοῦ Κανόνος παρατηρεῖ, ὅτι δέν θεωρεῖται ἀναθεματισμένος ὁ ὑποπεσών εἰς παράπτωμα πρίν ἤ ἐκδοθῆ ἡ σχετική ἀπόφασις. Κατά τόν ἱερόν Χρυσόστομον τοῦ δικαιώματος τοῦ κηρύττειν τινα ἀναθεματισμένον «τό κοινόν τῶν Ἀποστόλων μόνον ἠξίωται, καί οἱ κατά πᾶσαν ἀκρίβειαν τούτων ὡς ἀληθεῖς γεγονότες διάδοχοι, πλήρεις χάριτος καί δυνάμεως. Καί μήν ἐκεῖνοι τήν ἐντολήν ἀκριβῶς φυλάξαντες, ὡς τόν ὀφθαλμόν τόν δεξιόν ἐξορύττοντες, οὕτω τούς αἱρετικούς ἔξω τῆς ἐκκλησίας ἀπέβαλλον... Ὅθεν καί ἐν τούτω ὡς καί πᾶσαν ἀκρίβειαν ἔχοντες, τάς μέν αἱρέσεις διήλεγχον καί ἀπέβαλλον...». ἡ ἐκκλησία, κατά ταῦτα, ἔχει τό δικαίωμα νά κηρύττη τινά σχισματικόν, ἀποφαινομένη περί τούτου ἐν Συνόδω. Τοῦτ' αὐτό ἰσχύει καί περί συγκεκριμένης τοπικῆς ἐκκλησίας ἀποσχιζομένης, δι' ὡρισμένους λόγους, ἐκ τοῦ κορμοῦ τῶν ἁγιωτάτων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.
Οἱ ἐν Ἑλλάδι Παλαιοημερολογῖται ὅμως, χωρίς νά ἀποτελῶσι ἰδίαν ἐκκλησίαν, τοῦτο μέν κατέκριναν ὡς σχισματικήν τήν ἐκκλησίαν τῆς ἑλλάδος, αὐτοπροαιρέτως καί ἄνευ ἄλλου τινός διακηρύξαντες τοῦτο, τοῦτο δέ ἀπέσχισεν ἑαυτούς τῆς Ἐκκλησία ταύτης, παύσαντες νά πειθαρχῶσιν εἰς τά κελεύσματα αὐτῆς, καί, αὐτονομηθέντες, παρά πάντα Ἱ. Κανόνα, αὐτοανεκηρύχθησαν εἰς «ἐκκλησίαν» καί δή καί τήν μόνην ἐπί γῆς γνησίαν καί ἀκραιφνῶς ὀρθόδοξον, εἰς οὐδέν λογιζόμενοι τήν ἔλλειψιν πάσης ἁρμοδιότητος καί δικαιοδοσίας αὐτῶν ἐπ' αὐτῆς». (Αὐτόθι σελ. 165-166).
Οὕτω πως ὁ Διδάκτωρ, ἐπιχειρεῖ, ἔνθεν μέν νά ἀμφισβητήση ὅτι ἡ Καινοτόμος Νεοημερολογιτική ἐκκλησία κατέστη Σχισματική, ἔνθεν δέ νά ὑποστηρίξη, ὅτι ἡ ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. οὐδέν δικαίωμα ἔχει νά κηρύξη αὐτήν Σχισματικήν. Αἱ ἀπόψεις τοῦ κ. Παρασκευαΐδη εἶναι αὐθαίρετοι, ὡς αὐθαίρετος ὑπῆρξεν καί ἡ ὑπ' αὐτοῦ, ἐξ ὑπαρχῆς θεώρησις τοῦ ὅλου Νεοημερολογιτικοῦ προβλήματος.
Ὁμιλεῖ καί περί «σωρείας ἀντικανονικοτήτων» εἰς τήν ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ.! Ἀσφαλῶς εἶναι καί αὐτό «τόλμημα» τοῦ κ. Παρασκευαΐδη νά ἀποσιωπᾶ τήν ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ κατάργησιν πάσης Κανονικῆς τάξεως καί ἐννοίας τοῦ Κανονικοῦ δικαίου καί νά ἐπικαλῆται ἀορίστως «σωρείαν ἀντικανονικοτήτων διά τήν ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ.». Δέν δύναται ὅμως νά κατονομάση καμμίαν, διότι δέν ὑπάρχουν(40).
Τό ὅτι ἡ Καινοτόμος Νεοημερολογιτική ἐκκλησία εἶναι Σχισματική, ἡ δέ ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. εἶναι ἡ Κανονική καί Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δέν προκύπτει, ὡς προείπομεν ἐκ τῆς γνώμης, τήν ὁποίαν σκοπίμως διατυπώνει ὁ κ. Παρασκευαΐδης, ἤ τῆς ἡμετέρας, ἀλλά ἐκ τῆς ἀντικειμενικῆς μελέτης τῶν πραγμάτων.
Ἐπί τοῦ πρώτου οὐσιώδους θέματος:
- Ἡ Παπική Καινοτομία, ὡς προκύπτει ἐκ τῶν ἔμπροσθεν, δέν εἶναι ἁπλῶς μία Κανονική παράβασις, οὐδέ μία στιγμιαία ἀντορθόδοξος ἐνέργεια, πολλῶ δέ μᾶλλον δέν εἶναι «συμφυές γνώρισμα τῆς Ἐκκλησίας», ὡς διατείνεται ὁ συγγραφεύς, ἀλλ' ἀποτελεῖ τήν πρώτην ἐφαρμογήν τοῦ οἰκουμενιστικοῦ προγράμματος, ὡς σαφῶς διαγράφεται εἰς τήν ἀπό τοῦ 1920 οἰκουμενιστικήν Ἐγκύκλιον. Ἀποτελεῖ τήν ἀπαρχήν τῆς συνυπάρξεως τῶν «ὀρθοδόξων» μετά τῶν αἱρετικῶν ἐν τῶ ταυτοχρόνω συνεορτασμῶ ἐπί τῶ τέλει τῆς «παγχριστιανικῆς ἑνότητος».
Διά τῆς Πράξεως τοῦ 1924 κηρύσσεται ἐν τῆ οὐσία στασιασμός κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐγκατάλειψις αὐτῆς καί σύμπραξις καί συμπόρευσις τῶν Καινοτόμων Νεοημερολογιτῶν - Οἰκουμενιστῶν μετά τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως. Ἀποτελεῖ ἡ πρᾶξις αὕτη τήν ἀπαρχήν τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
- Ἡ ἐπίκλησις τοῦ ΣΤ΄ Κανόνος τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἤ τῆς ὑποσημειώσεως τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου ἐπί τοῦ Γ΄ Ἀποστολικοῦ Κανόνος, εἶναι ὅλως παραπλανητικαί, διότι εἶναι ἄσχετοι πρός τό θέμα τοῦ Νεοημερολογιτι­σμοῦ, καί διότι ὁ Νεοημερολογιτισμός καί ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι καταδεδικα­σμέναι αἱρέσεις καί ἀναθεματισμέναι ὑπό τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Νεοημερολογιτική δέ ἱεραρχία (καί ὁ κ. Παρασκευαΐδης) ἀπεκηρύχθησαν τό πάλαι ὑπό τῆς ἐκκλησίας (αὐτοί τε καί αἱ κακοδοξίαι των), νῦν δέ ἕνεκεν τῆς προκατεγνω­σμένης αἱρέσεως τήν ὁποίαν ἀκολουθοῦν, ἀπέσχισαν ἑαυτούς ἐκ τοῦ Σώματος τῆς ἐκκλησίας καί προσποιούμενοι «τήν ὑγιᾶ πίστιν ὁμολογεῖν» ἀντισυνάγου­σιν τοῖς Κανονικοῖς Γνησίοις Ὀρθοδόξοις Ἐπισκόποις, καί μάχονται τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν.
Ἰδιαιτέρως ἡ ἐπίκλησις τῆς σημειώσεως τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου ἐπί τοῦ Γ΄ Ἀπ. Κανόνος, τίθεται δι' ἐντυπωσιασμόν, διότι εἶναι πάντη ἄσχετος, ὡς ἀφορῶσα εἰς τελετουργικάς παραβάσεις καί κατηγορίας ἀφορώσας Κανονικούς κληρικούς τῆς ἐκκλησίας. Αἱ συνέπειαι ἐκ τῶν τοιούτων παραπτωμάτων δέν λαμβάνονται ὑπ' ὄψιν καί δέν ἰσχύουν μέχρι τῆς ἐκδικάσεως αὐτῶν.
Ἀλλά πρέπει πάλιν νά τονίσωμεν, ὅτι ἐνταῦθα δέν πρόκειται οὔτε περί ὡρισμένου ἀτόμου ἤ ἀτόμων, οὔτε περί μιᾶς παρατυπίας λατρευτικῆς ἤ ἄλλο τί, ἀλλά περί προσχεδιασμένης καί ὠργανωμένης ἀθετήσεως τῆς ὀρθοδοξίας καί στροφῆς καί συμπορεύσεως μετά τῶν προκατεγνωσμένων αἱρέσεων. Πρόκειται περί ἀθετήσεως συλλήβδην ὄχι ἁπλῶς τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, ὑφ' ὦν ρητῶς καί τελεσιδίκως κατεδικάσθη ὁ Νεοημερολογιτισμός, ἀλλά καί ὁλοκλήρου τῆς Παραδόσεως τῆς ἐκκλησίας καί Αὐτῆς τῆς ἐκκλησίας! Τῆς ΜΙΑΣ, ΑΓΙΑΣ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
Ἐν προκειμένω ὑπογραμμίζεται, ὅτι δέν καταγγέλλεται μόνον ἡ διά τῶν ληστρικῶν ἀντικανονικῶν πράξεων ἐπιβολή τῆς Καινοτομίας, ἤτοι μόνον ὁ τρόπος, ἀλλά αὐτή αὕτη ἡ Καινοτομία ἡ ἐπιβλειθεῖσα ὑφ' ὁλοκλήρου τῆς πλανηθείσης Ἱεραρχίας.
 
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙ
 Ἄς ἴδωμεν λοιπόν τί εἶναι Νεοημερολογιτισμός διά νά κατανοήσωμεν καί τάς ἐξ αὐτοῦ συνεπείας.
Πρῶτον: Ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὡς γνωστόν, εἶναι Παπική Καινοτομία τοῦ αἱμοσταγοῦς Πάπα Γρηγορίου τοῦ ΙΓ΄. Οὗτος τό 1582 ἐφεῦρεν καί ἐπέβαλεν εἰς τήν Δύσιν τόν Νεοημερολογιτισμόν(41), «ἅτε καινοτομίας χαίρων».
Δεύτερον: Ὁ Νεοημερολογιτισμός ἀπό ἐκκλησιαστικῆς ἀπόψεως (Δογματικῆς καί Κανονικῆς), ἀποτελεῖ πρᾶξιν ὅλως ἀσύγνωστον, ὡς παραβιάζων τήν Κανονικήν τάξιν καί καταργῶν καθηγιασμένην ὀρθόδοξον παράδοσιν, ἀνατρέπων ἑορτάς καί τυπικά τῆς ὀρθοδόξου λατρείας καί ὁδηγῶν εὐθέως εἰς τήν συνύπαρξιν μετά τῶν αἱρετικῶν διά τήν παγχριστιανικήν ἕνωσιν.
Τρίτον: Ὁ Παπικός Νεοημερολογιτισμός καταπατεῖ τόν τε Πασχάλιον κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀλλά καί ἅπαντας τούς ἱερούς κανόνας, οἱ ὁποῖοι διατάσσουν τόν μή συνεορτασμόν μετά τῶν αἱρετικῶν.
Τέταρτον: Ὁ Νεοημερολογιτισμός κατεδικάσθη ὑπό τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας διά τῶν Ἁγίων Πανορθοδόξων Συνόδων τοῦ 1583, 1587, 1593, 1848.
Πέμπτον: Ἡ πρᾶξις καί συνείδησις τῆς Καθολικῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας ἐκράτησε μακράν τήν αἵρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ(42) ἀπό τήν ὀρθοδοξίαν ἐπί 340 ἔτη.
Ἕκτον: Ὁ Νεοημερολογιτισμός ἐπισήμως διά πρώτην φοράν ἀναφέρεται εἰς τήν αἱρετικήν ἐγκύκλιον τοῦ 1920. Κατ' αὐτήν οὗτος θά ἀποτελέση τήν ἀπαρχήν τῆς «Παγχριστιανικῆς ἑνώσεως», ἤτοι τῆς ἑνώσεως ἐν τῶ Οἰκουμενισμῶ. Ἐν τῆ ἐγκυκλίω ταύτη ἀναγνωρίζονται αἱ αἱρέσεις ὡς «Ἐκκλησίαι Χριστοῦ»!
Ἕβδομον: Ὁ Νεοημερολογιτισμός ἀποφασίζεται νά ἐφαρμοσθῆ (διά τήν ἀπαρχήν τῆς ἑνώσεως μετά τῶν αἱρετικῶν) εἰς τό Μασωνικόν Συνέδριον τῆς Κων/λεως τόν Μάϊον - Ἰούνιον 1923.
Ὄγδοον: Ὁ Νεοημερολογιτισμός ἐπιβάλλεται δι' ἀντικανονικῶν καί ἀθεμίτων, μᾶλλον σατανικῶν, ἐνεργειῶν τοῦ Παποκαίσαρος Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου τό 1924.
Ἔνατον: Ὁ Νεοημερολογιτισμός ἀποτελεῖ καθ' ὁλοκληρίαν ὑπαγόρευμα τοῦ Σατανᾶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὑπό τῆς δεοντολογίας αὐτοῦ ἐπεβλήθη καί κατ' ἀπόλυτον ἀντίθεσιν πρός τήν δεοντολογίαν τῆς Ὀρθοδοξίας.
Δέκατον: Διά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ σημειοῦται ἀνταρσία κατά τῆς Ὀρθοδοξίας καί στροφή καί συμπόρευσις μετά τῆς αἱρεσιοβριθοῦς Δύσεως.
Ἐνδέκατον: Διά τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καταπατῆται συλλήβδην ἡ Ὀρθοδοξία! Οἰκουμενικαί - Τοπικαί - Πανορθόδοξοι Σύνοδοι καταργοῦνται, ἀφοῦ αἱ ἀποφάσεις των καταπατοῦνται πρός χάριν τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ.
Δωδέκατον: Ὁ Νεοημερολογιτισμός ἀποτελεῖ συνεχές Κανονικόν καί Δογματικόν ἀδίκημα, ἐξέθρεψε δέ καί αὐξάνει τό τέρας τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, προεκάλεσεν τήν μεγίστην ἐκκλησιολογικήν σύγχυσιν εἰς «θεολογικούς καί ἐκκλησιαστικούς κύκλους» τοῦ ἐν γένει νεοημερολογιτισμοῦ.
 
Ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως δέν ὑπάρχει ἔστω καί ἀμυδρῶς εἷς λόγος, ὅστις νά ἐπιτρέπη νά διανοηθῆ τις τόν Νεοημερολογιτισμόν εἰς τόν χῶρον τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ὁ Νεοημερολογιτισμός, αὐτός καθ' ἑαυτόν ἀλλά καί ὡς Οἰκουμενισμός εἶναι ἀντορθόδοξος καί ἀντικανονικός, εἶναι ἀποστασία, εἶναι Σχίσμα, εἶναι Αἵρεσις, εἶναι τό βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως τοῦ αἰῶνος μας!
Ὁ Νεοημερολογιτισμός ἀποτελεῖ σαφέστατα αἵρεσιν, τελεσιδίκως καταδεδι­κασμένην ὑπό τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
Ὁ δεχόμενος λοιπόν, τόν Νεοημερολογιτισμόν, δέχεται τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, καί ἀπορρίπτει καί καταπατεῖ τήν Ὀρθοδοξίαν. Αὐτή ὅμως ἡ αἵρεσις τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἐκβάλλει τῆς Καθολικῆς ἐκκλησίας τούς ἀκολουθοῦντας αὐτήν. Κἄν ὀλίγοι εἰσίν, κἄν πολλοί, κἄν Πατριάρχαι, κἄν ἐπίσκοποι, κἄν θεολόγοι, κἄν ἁπλοῖ λαϊκοί, οἱ δεχόμενοι καί ἀκολουθοῦντες τόν Νεοημερολογιτισμόν, ἐξέρχονται τῆς Ἐκκλησίας.
Εὑρέθη ὅμως ὁ κ. Παρασκευαΐδης, ὁ ὁποῖος ἠγνόησεν ἅπαντα τά ἀνωτέρω, καί κατ' ἀπόλυτον οἰκουμενιστικήν δεοντολογίαν, ἰσχυρίσθη εἰς τήν διατριβήν του τά ὅλως ἀντίθετα. ὁποῖον τόλμημα;! Συγκεκριμένως ὁ κ. Παρασκευαΐδης ἀγνοεῖ ὅτι ἡ αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καταπατεῖ συλλήβδην τήν Ἀποστολικήν Πίστιν. Ἀγνοεῖ ἐπίσης, ὅτι ἡ καταπάτησις τῆς ἀποστολικῆς Πίστεως ἐκβάλλει τούς καταπατητάς ἐκ τῆς ἐκκλησίας. Καί μόνον τάς συγκεκριμένας ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Ἁγίων Συνόδων, δι' ὦν κατεδικάσθη ὁ Νεοημερολογιτισμός, ἐάν ἐλάμβανεν ὑπ' ὄψιν του, δέν θά ἐτόλμα νά γράψη, ὅσα ἔγραψεν.
Ἀλλά τάς ἀποφάσεις ταύτας ὁ κ. Παρασκευαΐδης, κατ' ἀπομίμησιν τῶν Μασώνων καί τῶν Οἰκουμενιστῶν, καί ἰδιαιτέρως τοῦ πάτρωνός του Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, εἴτε τάς ἀποσιωπᾶ, ὡς εἴδομεν, εἴτε τάς ὑποτιμᾶ, διά νά ἀποφύγη τόν σκόπελον, παρουσιάση δέ τό θέμα τοῦ Νεοημερολογιτι­σμοῦ ὡς στερούμενον δῆθεν δογματικοῦ χαρακτῆρος.
Εἶναι λοιπόν καί Δογματικῆς καί Κανονικῆς φύσεως θέμα ὁ καταδεδικασμέ­νος Νεοημερολογιτισμός, αἱ δέ καταδικαστικαί κατ' αὐτοῦ ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων ἰσχύουν δι' ἅπαντας τούς καινοτόμους καί διά τόν κ. Παρασκευαΐδην.
Τό ὅτι λοιπόν εἶναι σχισματική ἡ Νεοημερολογιτική «Ἐκκλησία», τοῦτο προκύπτει ἐκ τῶν πραγμάτων καί ὄχι ἐκ τῶν λόγων ἡμῶν, λεγομένη τῶν «Γ.Ο.Χ.» ἡ δέ ὡς ἐκ τῆς φύσεώς Της, εἶναι ἡ Γνησία καί ἀκαινοτόμητος ἐκκλησία, ἡ ὁποία καί μετά τό 1924 οὐδέν προσθέσασα ἤ ἀφαιρέσασα ἀποτελεῖ τήν ἀδιάκοπον συνέχειαν τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, πρός τήν ὁποίαν ὀντολογικῶς ταυτίζεται, ἔχει τό δικαίωμα νά κηρύξη σχισματικήν, μᾶλλον σχισματοαιρετικήν τήν Νεοημερολογιτικήν «Ἐκκλησίαν». Δυστυχῶς διά τόν κ. Παρασκευαΐδην, οἱ ἰσχυρισμοί του ὄχι μόνον δέν πείθουν, ἀλλ' εἶναι καί κραυγαλέαι διαστροφαί κατ' ἐντολήν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί (Γ.Ο.Χ.) δέν εἶναι ἑπομένως «παρασυναγω­γή», ὡς κακῶς τολμᾶ νά εἴπη ὁ κ. Παρασκευαΐδης, διότι δέν ἵδρυσαν καμμίαν «συναγωγήν», οὔτε «ἔπηξαν ἴδιον θυσιαστήριον», ἀλλά ἐν ἀντιθέσει πρός τούς Νεοημερολογίτας, οἱ ὁποῖοι τό 1924 ἀπεκόπησαν ἐκ τῆς ὀρθοδοξίας καί ἐδέθησαν ὀπίσω τοῦ ἅρματος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οὗτοι παρέμειναν ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἀπό τό 1924 υἱοθέτησεν τόν ὅρον Γνησία ἤ τῶν Γ.Ο.Χ. ἤ ἀκαινοτόμητος πρός διάκρισιν πρός τήν Καινοτόμον Νεοημερολογιτικήν, ἡ ὁποία καταχρᾶται τόν ὅρον «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος».
Τό ξηρόν λογικοκρατικόν πνεῦμα τῆς Δύσεως, τό ὁποῖον χρησιμοποιεῖ ὁ κ. Παρασκευαΐδης, τόν ἠμπόδισεν καί ἐνταῦθα νά προβληματισθῆ, διό ἐπεχείρησεν μόνον νά ἀμφισβητήση τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. καί νά διατυπώση ὅτι «ἀπέσχισαν ἑαυτούς (οἱ Παλαιοημερολογῖται) τῆς ἐκκλησίας... παύσαντες νά πειθαρχῶσιν εἰς τά κελεύσματα αὐτῆς, καί αὐτονομηθέντες παρά πάντα Ἱερόν Κανόνα, αὐτοανεκηρύχθησαν εἰς Ἐκκλησίαν...». (Αὐτόθι σελ. 166).
Δέν λέγει ὅμως ποῖον Κανόνα παρεβίασεν ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί ποίας Συνόδου τάς ἀποφάσεις κατεπάτησεν. Δέν λέγει εἰς ποῖον σημεῖον τῆς Ὀρθοδόξου Ἁγίας Παραδόσεως προσέκρουσαν οἱ Γ.Ο.Χ. ἤ ποῦ τήν ὀρθόδοξον δεοντολογίαν παρεῖδον. Ποία παράβασις Κανονική ἤ ἀθέτησις πίστεως, ἐξέβαλεν τούς Γ.Ο.Χ.; ἡ «παράβασις» νά μήν παραβοῦν τήν Κανονικήν τάξιν καί νά μήν δεχθοῦν τήν σχισματοαίρεσιν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενι­σμοῦ; Αὐτή τούς ἐξέβαλεν;
Ἄς τό κατανοήση καί ὁ κ. Παρασκευαΐδης καί πᾶς ὁμόφρων αὐτῶ, ὅτι ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν εἶναι δημιούργημα τοῦ 1924, δέν εἶναι ἁπλῆ διαμαρτύρησις, ἀλλά ἡ ἀδιάκοπος συνέχεια τῆς ἐν Ἑλλάδι ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ἐκ τῆς ὁποίας καί ἠρύσθη τό δικαίωμα καί ἀντιμετώπισεν τόν Νεοημερολογιτισμόν συμφώνως πρός τήν δισχιλιετῆ συνείδησιν τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.
Τό γεγονός δέ τῆς μή ἀναγνωρίσεως τῆς Γνησίας Ὀρθόδοξος Ἐκκλησίας ὑπό τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ δέν ἔχει οὐδεμίαν σημασίαν διά τήν ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., πλήν τοῦ ὅτι τοῦτο μαρτυρεῖ τό ἀμετανόητον τῶν Νεοημερολογιτῶν, διότι ἀπό τήν στιγμήν πού θά τήν ἀναγνωρίσουν πρέπει νά καταδικάσουν καί ἐγκαταλείψουν τόν Νεοημερολογιτισμόν - Οἰκουμενισμόν. Τόσον ἡ ἰδία (ἡ Ν.Ε.) ὅσον καί λοιπαί «Καινοτόμοι ἐκκλησίαι» αἱ ἀτιμωθεῖσαι ὑπό τῆς πόρνης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, (μερίς τῶν ὁποίων ἀνήκει εἰς τήν «ὑπερ-ἐκκλησίαν» τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν ἐκκλησιῶν, (Π.Σ.Ε.), αὐτοῦ τοῦ κατασκευάσματος τοῦ Σατανᾶ, τό ὁποῖον κατευθύνει ὁ Σιωνισμός - Μασονισμός), ἀσφαλῶς δέν δύναται νά ἀναγνωρίσουν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν. Ἡ ξηρά ἀλληλοαναγνώρισις αὐτῶν μεταξύ των ἀποτελεῖ ἀκριβῶς τήν ἀναγνώρισιν καί ὁμολογίαν τοῦ χάσματος, ὅπερ ἐστήρικται μεταξύ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί αὐτῶν.
Ἡ Καινοτόμος λοιπόν ἱεραρχία, ἡ δεχθεῖσα ἀλληλοδιαδόχως τήν ἐγκύκλιον τοῦ 1920, τό Συνέδριον τοῦ 1923 καί τήν Παπικήν Καινοτομίαν τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ τό 1924, ὡς πρῶτον βῆμα διά τήν παγχριστιανικήν (παναιρετικήν) ἕνωσιν, κατά τάς ἀπαιτήσεις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐξέπεσεν τῆς Ὀρθοδοξίας καί διά τῶν πράξεών της ἐξέβαλεν ἑαυτήν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, συμπορευομένη πλέον μετά τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Ἀντιθέτως, ὁ εὐσεβής καί πιστός Κλῆρος καί Λαός, ὅστις δέν παρεσύρθη ἐκ τῆς λαίλαπος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ - Νεοημερολογιτισμοῦ τό 1924, ἐφύλαξεν ἑαυτόν ἐν τῆ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Οὕτω ἀπέδειξεν διά μίαν εἰσέτι φοράν, ὅτι «ὁ ΦΥΛΑΞ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Ο ΛΑΟΣ ΑΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ» καί οὐχί οἱ Μασόνοι καί Οἰκουμενισταί Πατριάρχαι ἤ οἱ ἀδιάφοροι καί χλιαροί.
Ἡ συνέπεια, λοιπόν ἀπό θεολογικῆς ἀπόψεως διά τήν Ἱεραρχίαν, ἡ ὁποία ἐνήργησεν καί ἀπεδέχθη τήν ἀλλαγήν, ἀλλά καί διά τούς δεχθέντας ἐν συνεχεία αὐτήν καί προκόπτοντας ἐπί τά χείρω, εἶναι ὅτι ἐξῆλθον τῆς Ἐκκλησίας καί συμπορεύονται μετά τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Διά τοῦτο ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀπό τοῦ 1924 οὗσα τῆ ἀληθεία ἡ ἀδιάκοπος συνέχεια τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως πάντα τά τῆς ἐκκλησίας φυλάσσει», δέν ἐδέχθη ποτέ μυστηριακήν κοινωνίαν μετά τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἐπικοινωνούντων μετ' αὐτῆς.
Πέραν, ὅμως, τούτων πρέπει νά τονίσωμεν, ὅτι ἡ «Νεοημερολογιτική Ἐκκλησία» δέν εἶναι μόνον ἀντικανονική καί ἀντορθόδοξος καί καταδεδικα­σμένη, ἀλλά καί ἀπό νομικῆς ἀπόψεως εἶναι παράνομος καί ἐν τῆ οὐσία ἀντισυνταγματική, διότι, ἡ Πρᾶξις τῆς ἐπιβολῆς τοῦ Νέου ἡμερολογίου καί ὡς ἐκκλησιαστικοῦ, ἐγένετο κατά παράβαιν τοῦ Ν.Δ. τῆς 18 Ἰανουαρίου 1923, τό ὁποῖον ρητῶς λέγει ἐν τῆ τρίτη παραγράφω τοῦ ἄρθρου 1. «Διατηρεῖται ἐν ἰσχύι τό ἰουλιανόν ἡμερολόγιον, ὅσον ἀφορᾶ ἐν γένει τήν Ἐκκλησίαν καί τάς θρησκευτικάς ἑορτάς». Τό Διάταγμα τοῦτο οὐδέποτε ἀνεκλήθη, ὁ δέ Νεοημερολογιτισμός οὐδέποτε ἐκαλύφθη ὑπό ἄλλου τινός Νομικοῦ ἐνδύματος.
Ἀλλά καί Συνταγματικῶς ἐν τῆ οὐσία δέν δύναται ὁ Νεοημερολογιτισμός νά ἰσχυρισθῆ, ὅτι εἶναι ἡ «ὀρθόδοξος ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος», διότι δέν τηρεῖ «ἀπαρασαλεύτως τούς Ἱερούς Ἀποστολικούς καί συνοδικούς Κανόνας καί τάς Ἱεράς Παραδόσεις», ὡς προβλέπεται ὑφ' ἁπάντων τῶν μέχρι σήμερον Συνταγμάτων τῆς Χώρας.
Τόν οὐσιαστικόν τοῦτον ὅρον τοῦ Συντάγματος πληροῖ ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι ὁ θεματοφύλαξ τῆς ἀποστολικῆς Πίστεως, ἤτοι «τηρεῖ ἀπαρασαλεύτως τούς ἱερούς ἀποστολικούς καί Συνοδικούς Κανόνας καί τάς ἱεράς Παραδόσεις», ἀλλά καί εἶναι καί σύμφωνος πρός τό Ν.Δ. τῆς 16.1.1923.
Σύνοδος Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία μέ τάς καινοφανεῖς καί πρωτοτύπους διδασκαλίας, αἱ ὁποῖαι νοθεύουν τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησιολογίαν λόγω τε καί ἔργω καταλύουν δέ συλλήβδην τούς ἀποστολικούς καί Συνοδικούς Ἱερούς Κανόνας καί τάς παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας, δέν ἀποτελοῦν εἶναι καί κατά τό Πνεῦμα τοῦ Συντάγματος τήν «Ὀρθόδοξον Ἐκκλησία», ἔστω καί ἄν τύποις αὕτη ἀναγνωρίζεται ὡς τοιαύτη.
Ὁ Σύμβουλος τῆς ἐπικρατείας κ. Ἀν. Μαρίνος, εἰς εἰσηγητικήν του Ἔκθεσιν τήν 10.3.1981 λέγει σχετικῶς:
 
«Ἡ ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας εἶναι ἐλευθέρα νά παραβιάζη τούς Ἱερούς Κανόνας, διότι ἰσχύει ἐν Ἑλλάδι ἡ θρησκευτική ἐλευθερία. ἐν τοιαύτη ὅμως περιπτώσει δύναται τό Κράτος νά προβῆ ὡς διδάσκει καί ὁ καθηγητής Σβῶλος (βλ. Ἀλ. Σβώλου - Γ. Βλάχου, τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 1954, Τόμ. Α΄, σελ. 60) εἰς ἄρσιν τοῦ χαρακτηρισμοῦ αὐτῆς ὡς Συνόδου τῆς ἐκκλησίας τῆς ἐπικρατούσης θρησκείας, διότι ἐκκλησία τῆς ἐπικρατούσης θρησκείας εἶναι μόνον ἐκείνη ἡ Σύνοδος, ἡ ὁποία «τηρεῖ» καί δή «ἀπαρασαλεύτως» ὡς καί αἱ λοιπαί ὀρθόδοξοι ἐκκλησίαι, κατά τό ἄρθρον 3 τοῦ Συντάγματος, τούς μή δεκτικούς μεταβολῆς κανόνας οὐχί δέ καί ἡ Ἐκκλησία ἐκείνη ἡ ὁποία παραβιάζει τούς τοιούτους Κανόνας. Δηλαδή θά ἦτο δυνατόν νά ὑποστηριχθῆ ὅτι ἐάν ἡ Σύνοδος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας συνεχίση νά παραβιάζη τούς τοιούτους κανόνας οἷοι εἶναι καί οἱ ἀφορῶντες τήν ἐν τη ἐκκλησία θέσιν τοῦ Ἐπισκόπου, τότε εἶναι ἐνδεχόμενον νά προκληθῆ διακοπή τῆς κοινωνίας μετά τῶν λοιπῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν, ὁπότε πλέον, ἐκλιπούσης τῆς ὑπό τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος τεθειμένης προϋποθέσεως περί ἀπαρασαλεύτου τηρήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἡ Πολιτεία δικαιοῦται ἐνδεχομένως δέ καί ὑποχρεοῦται, νά ἄρη τόν χαρακτηρισμόν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς ἐπικρατούσης θρησκείας καί νά ἀπονείμη τοῦτον εἰς τήν Σύνοδον ἑτέρας Ὀρθοδόξου Κοινότητος, ἡ ὁποία θά διατηρῆ κοινωνίαν μετά τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Καί ἡ μεταβολή αὐτή εἶναι δυνατόν νά ἐπέλθη δι' ἁπλοῦ νόμου ἄνευ τροποποιήσεως τοῦ Συντάγματος, δοθέντος ὅτι τό Σύνταγμα δέν προστατεύει τήν συγκεκριμένην ἑκάστοτε Σύνοδον, ἀλλά τήν Σύνοδον τήν τηροῦσαν τούς Κανόνας. Προτιμᾶ τήν λύσιν αὐτήν ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας;...».
Ἐν προκειμένω, ὅμως, ὡς εἴδομεν, δέν πρόκειται περί παραβάσεως μόνον Κανόνων, ἀλλά περί ὠργανωμένης ἀνταρσίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ - Νεοημερολογιτισμοῦ κατά τῆς Ὀρθοδοξίας.
Δέν πρόκειται περί ἀγνώστου αἱρέσεως μή καταδεδικασμένης, ἀλλά γνωστῆς καί συγκεκριμένης. Ἰδιαιτέρως ὅμως, πρέπει νά γνωρίζη ὁ κ. Παρασκευαΐδης, ὅτι δέν καθιστᾶ τινά ἤ τινάς, ἤ ἱεραρχίαν, ἤ ἐκκλησίαν τοπικήν, σχισματικήν ἤ αἱρετικήν, ἡ ἀπόφασις τῆς ἐκκλησίας, ἀλλ' αὐτή καθ' ἑαυτήν ἡ αἵρεσις ἤ ἀντικανονικότης, ἤ ἐγνωσμένη παράβασις.
Ἡ Ἀπόφασις - Πρᾶξις τῆς Ἐκκλησίας κατά τοῦ ἤδη σχισματικοῦ ἤ αἱρετικοῦ εἶναι τό ἔσχατον μέσον διά νά συναισθανθῆ καί ἀποκτήση οὗτος συνείδησιν τοῦ βαράθρου ἐντός τοῦ ὁποίου περιέπεσεν. (Ὅρα σχετικῶς «Ο.Τ.», ἀριθ. 149/1/15.11. 1971).
 
(Συνεχίζεται)
 
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(*) Ἡ  Ἔκφρασις θεωρεῖται ὡς ἀτυχής καί ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως ἀπαράδεκτος. Ἐπίσης τό κείμενον ἐν τῶ συνόλω του ὑστερεῖ διότι ἑστιάζει ἀποκλειστικῶς εἰς τήν ἡμερολογιακήν - ἑορτολογικήν καινοτομίαν, ἐνῶ δέν λαμβάνει ὑπ' ὄψιν τήν οἰκουμενιστικήν της δεοντολογίαν!...
(39)  Ὅρα σχετικά κείμενα τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν ἐν σελίδι 93 καί 111 κ.ἐ. τῆς Α΄ ἐκδόσεως.
(40)  Ἴσως ἔχει ὑπ' ὄψιν του, τήν οἰκονομικήν πρᾶξιν τοῦ 1948 καθ' ἥν ὁ ἐπίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος, ὅλως οἰκονομικῶς καί κατά ἀδήριτον ἐκκλησιαστικήν ἀνάγκην ἐχειροτόνησεν μόνος, ἐπίσκοπον, ἀλλά περί αὐτοῦ γίνεται λόγος εἰς τήν συνέχειαν.
(41) Προσοχή ὑπῆρξαν καί ὑπάρχουν καί Ρωμαιοκαθολικοί, οἱ ὁποῖοι δέν ἐδέχθησαν καί ἐπολέμησαν τήν Νεοημερολογιτικήν Καινοτομίαν τοῦ Πάπα.
(42) Πρῶτος ἐχαρακτήρισεν τόν Νεοημερολογιτισμόν ὡς αἵρεσιν ὁ κλεινός Δοσίθεος Ἱεροσολύμων.

ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2010