ΤΕΥΧΟΣ 191
Ἰανούαριος - Φεβρούαριος 2010

ΣΥΝΕΚΛΗΘΗ Η ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ
ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΑΣΑ ΚΑΙ
ΩΣ ΑΝΩΤΑΤΟΝ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ

(Ἀπό 26 ἕως 28 Νοεμβρίου 2009)

 (Συνέχεια ἐκ τοῦ προηγουμένου τεύχους τῆς «Ο.Π.» Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2009 σελ. 476-494)

 
(Τήν στήλην συνεχίζουν νά ἐπιμελῶνται, ὁ Γραμματεύς τοῦ Δικαστηρίου Πανοσ/τος Ἱερομ/χος π. Ἀμφιλόχιος, ὁ Πρακτικογράφος ὁσ/τος Μοναχός Θεόδωρος καί ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης).

 
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

  Ὅπως ἤδη ἐγένετο γνωστόν διά τοῦ προηγουμένου τεύχους τῆς «Ο.Π.», τόν Νοέμβριον τοῦ παρελθόντος ἔτους 2009 καί ἀπό 26ης ἕως 28ης, συνεκλήθη ἡ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ, ἡ ὁποία ἐλειτούργησεν ὡς ΑΝΩΤΑΤΟΝ ΣΥΝΟΔΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ καί ἐπελήφθη τοῦ ἰδιαιτέρως σοβαροῦ θέματος, τό ὁποῖον ἀντιμετωπίζει ἡ ἐκκλησία, ἤτοι, τοῦ τελευταίου βλασφήμου καί ἐκκλησιομάχου Κινήματος τῶν ΝΙΚΟΛΑ.Ι.ΤΩΝ, κατά τῆς γνησίας καί ἀδιακόπου ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ καί δι' αὐτῆς καί τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ. Ἡ ἀρχή τοῦ ἐκκλησιομάχου τούτου Κινήματος, ὡς ἐκ τοῦ σκοποῦ του, ἀνάγεται εἰς τόν ἐν γένει Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν, ἀποτελεῖ δέ συνέχειαν καί ἐξέλιξιν ὅλων τῶν πρό αὐτοῦ κινημάτων, ἤτοι: α) Τοῦ ἀμέσως προηγουμένου, 1991-1995, ὑπό τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, (ὑπό τόν τότε «ἀττικῆς» Ματθαῖον Μακρῆν), β τοῦ ἀπό τό 1937 Φλωρινικοῦ τοιούτου καί γ) τῆς Νεοημερολογητικῆς ἐπίσης σχισματοαιρέσεως, ἡ ὁποία ἐπεβλήθη τό 1924 ὡς Οἰκουμενισμός καί εἰς ἐφαρμογήν τόσον τῆς Οἰκουμενιστικῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920 ὑπό τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κων/λεως, τῶν ἀποφάσεων τοῦ «Πανορθοδόξου Συνεδρίου τῆς Κων/λεως», (οὐσία Μασωνικοῦ) (Μάϊος - Ἰούνιος 1923), καί ἐν τέλει τοῦ Πραξικοπήματος τοῦ ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου κατά Μάρτιον τοῦ 1924.

Τό κίνημα τῶν βλασφήμων καί ἐκκλησιομάχων Νικολαϊτῶν ἐκδηλωθέν συσκιασμένως, ὑπούλως καί δειλῶς, ἀμέσως μετά τό 1995, ἀπό τό 1998 ἀπεθρασύνθη, τόσον ὥστε διά νά ἐπιτύχη τούς ἐκκλησιομάχους σκοπούς του, κατέλυσεν ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗΝ ΤΑΞΙΝ, ἀλλά καί τόν ΠΡΩΤΟΝ ΚΑΙ ΙΕΡΟΝ ΘΕΣΜΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΕΞΕΠΟΡΝΕΥΣΕΝ ὅσον οὐδέν ἄλλο ἐν τῆ ἱστορία, ἐκκλησιομάχον Κίνημα. Ταῦτα ἐποίησεν προκειμένου νά κτυπήση εἰς τήν καρδίαν τήν ἐκκλησίαν, ἤτοι νά βλασφημήση κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος προσβάλλον καί διακόπτον τήν Γνησίαν ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ, δι' αὐτῆς δέ καί τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας! Ταῦτα τά βασικά γνωρίσματα τῆς Ἐκκλησίας δέν ἠδυνήθησαν νά προσβάλουν καί διακόψουν οὔτε ὁ Νεοημερολογιτισμός, οὔτε ὁ Φλωρινισμός, οὔτε οἱ πέντε, παρά τό ὅτι νυχθημερόν ἠγωνίζοντο. ἐν προκειμένω ὑπῆρξαν ἀδίστακτοι καί ἐνώπιον τῆς Κανονικῆς Τάξεως, ἀλλά καί τοῦ θεσμοῦ τῆς Συνόδου, προκειμένου νά δυνηθοῦν νά παραμερίσουν καί ἐξαφανίσουν, ὅπως γράφουν εἰς τήν μέ Α.Π. 3280 ἐγκύκλιον τοῦ 2007, τά ἐμπόδια, ἤτοι, τά πρόσωπα τά ὁποῖα ἀπό τό 1971 καί μέχρι σήμερον, ΥΠΕΡΕΜΑΧΗΣΑΝ τῆς τε ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί δι' αὐτῶν ἡ Χάρις τοῦ Χριστοῦ ἐματαίωνεν καί συνέτριβεν τά καταχθόνια σχέδιά των κατά τῶν δύο αὐτῶν βασικῶν στοιχείων τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

Τό Ἀνώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον, ἤγουν ἡ Πανορθόδοξος ἁγία καί ἱερά Σύνοδος, ἀπό 26ης ἕως 28ης Νοεμβρίου 2009, ἐπελήφθη αὐτοῦ τοῦ Κινήματος, ἐκ δέ τῆς παρούσης στήλης καί ἤδη ἐκ τοῦ προηγουμένου τεύχους τῆς «Ο.Π.» ἤρχισεν ἡ δημοσίευσις τῶν Πρακτικῶν, τῶν ὁποίων ἡ παράθεσις συνεχίζεται καί ἐν τῶ παρόντι, περατωθέντων δέ θέλει δημοσιευθεῖ καί ἡ ἱστορική ΠΡΑΞΙΣ - ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑ.Ι.ΤΩΝ, ἤτοι, ἐπί τῶν Πράξεων καί ἀποφάσεών των ἐπί ἑνός ἑκάστου θέματος, ἀλλά καί κατά τῶν ἰδίων ὡς ἱεροσύλων, βλασφήμων καί ἐκκλησιομάχων σχισματοαιρετικῶν. ἐπίσης γνωρίζεται τοῖς πιστοῖς Ὀρθοδόξοις ὅτι ἡ Πανορθόδοξος ἱερά Σύνοδος, προκειμένου νά ὑπογράψη τήν σχετικήν σύνθετον ΑΠΟΦΑΣΙΝ της καθαρογραμμένην, θέλει συνεδριάσει καί πάλιν ὡς τό ἴδιον Α.Σ.Δ., προκειμένου νά μελετήση τήν ἱστορικήν ὁμολογιακήν ἀπόφασιν, τήν ἐγκρίνη, τήν ὑπογράψη καί τήν κοινοποιήση πρός ὅλους ὅσους αὕτη ἀφορᾶ.

Ὅθεν συνεχίζεται καί ὁλοκληροῦται ἡ δημοσίευσις τῶν Πρακτικῶν ἐκ τοῦ σημείου, εἰς τό ὁποῖον ταῦτα διεκόπησαν εἰς τό προηγούμενον τεῦχος, Νοεμβρίου - Δεκεμβρίου 2009 σελ. 494. ὑπομιμνήσκεται δέ ὅτι ἐν τῶ πρώτω μέρει ἤρχισεν ἡ παράθεσις τῶν Πρακτικῶν - Εἰσηγήσεων καί Παραστατικῶν ἐπί τοῦ Α΄ θέματος τοῦ Κατηγορητηρίου, ἐνῶ προετάθησαν τινά εἰσαγωγικῶς ἐπί τοῦ Κινήματος τῶν Νικολαϊτῶν καί τό θέμα ἐπεκεντρώθη εἰς τήν παρέμβασιν τοῦ Πανοσ/του Ἱερ/χου π. Ἀμφιλοχίου διά τῶν ἀπό 22.9.1998 καί 11/24.12.1998 ἐμπιστευτικῶν του ἐγγράφων πρός τούς Σεβ/τους ἀρχιερεῖς, παρετέθη δέ καί τό Θεοβούλητον γεγονός τῆς 29.6.2000 ἐν συνεχεία ἐξέλιξις, ἡ δέ συνέχεια αὐτῶν παρατίθενται ἐν τῶ παρόντι:

 
ΠΡΑΚΤΙΚΑ, ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑΙ
ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ
ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ
ΝΙΚΟΛΑ.Ι.ΤΩΝ ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΤΩ
ΥΠ’ Α.Π. 498/2/15.1.2009 ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΩ

(ΑΠΟ 26ης ἕως καί 28ης Νοεμβρίου 2009)

 ΑΙ ΤΡΕΙΣ ΑΛΛΕΠΑΛΛΗΛΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΥΠΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ

Τό μένος τῶν διωκτῶν κατά τοῦ π. Ἀμφιλοχίου, ἀπό δέ τήν 29.6.2000 καί κατά τοῦ Μητροπολίτου Παναρέτου ἐντείνεται, ἐνῶ οἱ ἐγκάθετοι μ. Μάξιμος καί Δ. Κάτσουρας εἶναι πρό πολλοῦ ἀποφασισμένοι νά λεηλατήσουν τήν ὑπό τοῦ π. Ἀμφιλοχίου τετραμελῆ ἀδελφότητα, ἐν τῶ ἡσυχαστηρίω Ἁγίων Ἀποστόλων - Τιμίου Σταυροῦ ἐν Ραψάνη Λαρίσης καί ἀπό ἀναδεικνυόμενον νέον Κέντρον - Φάρον τῆς ὀρθοδοξίας, τήν καταστήσουν κέντρον τῆς ὠργανωμένης των προδοσίας.

Τό μένος των ἐκορυφώθη καί κατέστη ἀνεξέλεγκτον μετά καί τάς κατά τά ἔτη 2001, 2002 καί 2003, ἱστορικάς ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, κατά τάς ἀντιστοίχους Κυριακάς τῆς Ὀρθοδοξίας, ὑπό τοῦ μακριστοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης κυροῦ Παναρέτου, τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καί τοῦ Πιστοῦ Πληρώματος τῆς Μητροπόλεως. (Σύγχρονα ἐκκλησιαστικά Θέματα Τόμος Β\ 2008 σελ. 15-19, 66-70 καί 103-107).

 Ἐν τῶ μεταξύ καθ' ὅλον τό 2001, αἱ συγκληθεῖσαι Σύνοδοι, κατά τάς ἡμερομηνίας 31.1.2001,  («Ο.Π.» Τόμος 12ος 2001 σελ. 246), 1/14.4.2001, («Ο.Π.» Τόμος 12ος 2001 σελ. 252), 4.7.2001, («Ο.Π.» Τόμος 12ος 2001 σελ. 255), 19.9.2001, («Ο.Π.» Τόμος 12ος 2001 σελ. 252), καί 2.11.2001, ὅπως καί τοῦ προηγουμένου ἔτους καί κυρίως ἐκείνη τῆς Συνόδου τῆς 17ης Μαῒου 2000, στεροῦνται Πρακτικῶν καί ὅ,τι ὑπάρχει εἶναι ἀνυπόγραφον! Δηλαδή, δέν ἔχομεν ἁπλῶς καί μόνον πλήρη κατάλυσιν τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ, ἀλλά καί πρωτοφανῆ ἱεροσυλίαν καί ἐκπόρνευσίν του, ἀφοῦ αἱ λεγόμεναι Σύνοδοι ἀποκλειστικῶς ἦσαν «ἐργαλεῖον» τῶν ἐγκαθέτων τῶν ξένων κέντρων, μέ πρῶτον αὐτοῦ τοῦ Φλωρινικοῦ ἤτοι, τοῦ «Ἀχαῒας» Καλλινίκου καί Ἀθαν. Σακαρέλλου, τῶν ὁποίων ἡ Σύνοδος, ὡς ὄντως ἠτιμωμένη θεραπαινίς, ἐξετέλει τά κατά τῆς ἐκκλησίας ἐπίβουλα καθ' ὅλην τήν ἀπό τό 1999 καί κατόπιν περίοδον, σχέδια.

Ἐμνημονεύθησαν τά κυριώτερα ἱστορικά κείμενα, ὡς τά μέ Α.Π.: α) 209/ 19.6.2001, β) 215/1/14.9.1001, γ) 219/28.9.2001, («Ο.Π.» Τόμος 12ος 2001 σελ. 245), καί πρό πάντων ἡ μέ Α.Π. 223/2.11.2001 «ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ - ΔΗΛΩΣΙΣ - ΑΙΤΗΣΙΣ («Ο.Π.» Τόμος 12ος 2001 σελ. 263-264), διά τῆς ὁποίας ὁ Μητροπολίτης Κήρυκος «Καταγγέλλει τήν κρίσιν τῆς Συνοδικότητος, δηλοῖ ὅτι δέν ἀναγνωρίζει τάς Συνόδους καί ἀποφάσεις τῶν τριῶν τελευταίων ἐτῶν καί ὅσας ὑπό τάς ἰδίας συνθήκας θά ἀκολουθήσουν καί ζητεῖ νά λειτουργήση Κανονικῶς ἡ Σύνοδος καί ἱεραρχηθοῦν ὅλα τά ἐκκρεμοῦντα θέματα Πίστεως καί ἰδιαιτέρως ἡ ἀπό 2005 εἰσπήδησις τοῦ «Ἀργολίδος» Παχωμίου εἰς τήν ἱεράν Μητρόπολιν Λαρίσης καί τήν πρωτοφανῆ συλαγωγίαν αὐτῆς καί πρό πάντων συλαγωγίαν κατά τῆς ἀδελφότητος, τῆς ὁποίας τά τρία μέλη μετέτρεψεν εἰς ἀρνητάς τῆς Ὁμολογίας καί πολεμίους τῆς ἐκκλησίας». (Β΄ Τόμος Ἀθῆναι 2008 σελ. 180-202).

Τέλος ἐτέθη ὑπ' ὄψιν ἡ ὑπ'  Α.Π. 3285/22.4.2008 «κατά πλειοψηφίαν ἀπόφασις» περί «καθαιρέσεως» τοῦ ἱερομονάχου, τήν ὁποίαν ὑπογράφει ὡς ἀκριβές ἀντίγραφον ὁ «Γραμματεύς» τοῦ «δικαστηρίου», ἤτοι ὁ μέχρι πρότινος ὑποτακτικός τοῦ π. ἀμφιλοχίου μοναχός Βαρθολομαῖος καί ἤδη ἐμφανιζόμενος ὡς «ἱερομόναχος» Φίλιππος Σελητσανιώτης!!! Τέλος ἐτέθη ὑπ' ὄψιν καί ἡ μέ Α.Π. 93/26.4.2008 ἄμεσος ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ τοῦ ἱερομονάχου ἀμφιλοχίου. (Αὐτόθι σελ. 203-209).

 Εἰς τό σημεῖον αὐτό κατατίθεται καί ὁ Β΄ Τόμος «Σύγχρονα Ἐκκλησιαστικά Θέματα» ἀπρίλιος 2008.

 Ἡ Ἱερά Σύνοδος ἐπεφυλάχθη νά ἐξετάση καί τάς ἑτέρας διώξεις καί «ἀποφάσεις» τῶν Νικολαϊτῶν καί κατόπιν νά ἀποφασίση ἐπί μιᾶς ἑκάστης ἐνεργείας.

* * *

 ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ ΚΑΙ ΤΟΥ
ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ

 (Τό θέμα παρουσιάζει ἐνώπιον τοῦ ἀνωτάτου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου, ὁ Σεβ/τος κ. Κήρυκος, ἐνῶ ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης καταθέτει ὁσάκις τοῦ ζητεῖται).

 
«ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ» ΠΡΟΣ ΕΝΩΣΙΝ!

 Τήν ἰδίαν περίοδον ἀπό τό 1996 καί  μετά 1997, 1998, ὅπως ἤδη ἐλέχθη, οἱ Δ. Κάτσουρας καί Μον. Μάξιμος Τσακίρογλου, συνεργάζονται μετά τῶν Φλωρινικῶν «Ἀχαΐας» Καλλινίκου Σαραντοπούλου καί Ἀθαν. Σακαρέλλου καί ἀποφασίζουν, κατ' ἀρχάς μυστικῶς, νέον διάλογον πρός ἕνωσιν, (Φλωρινικῶν καί «Ματθαιϊκῶν»), ἐπί τῆ βάσει τῆς δῆθεν ἰδίας Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας καί βάσει «τῆς ἰδίας ἀποστολικῆς Διαδοχῆς», ἤτοι, τῶν μέν Φλωρινικῶν διά τῆς κατά τό 1960 χειροτονίας τοῦ ἀκακίου Παπᾶ ὑπό τοῦ ἐπισκόπου Σικάγου Σεραφείμ, τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς, τῶν δέ «Ματθαιϊκῶν» διά τῆς ἀπό τό 1971, «χειροθεσίας» ἐπίσης ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς.

Τό ὅλον κίνημα ἀποκαλυφθέν προσέκρουσεν πάλιν εἰς τόν θεολόγον Ἐλευθέριον Γκουτζίδην, ὁ ὁποῖος εἰσηγήθη, ὅπως ὁ ἀπαραδέκτως κρυφίως συμφωνηθείς νέος διάλογος ἀποτελέση συνεπῆ συνέχειαν τοῦ Κανονικοῦ καί Ὀρθοδόξου θεολογικοῦ Διαλόγου κατά τά ἔτη 1988-1991. Ἐζήτησεν ἐπί τό ἀκριβέστερον νά συνεχισθῆ ἐκεῖνος ὁ Θεολογικός Διάλογος ἐκ τοῦ σημείου εἰς τό ὁποῖον διεκόπη, ἤτοι ἐκ τοῦ γ΄ θέματος: «Τό σχίσμα τοῦ 1937» καί νά ὁλοκληρωθῆ καί μέ τά ἑπόμενα, ἤτοι, τό δ΄ θέμα: «Χειροτονίαι 1948», τό Ε΄ θέμα: «Χειροτονίαι Ἀκακίου 1960», καί τό ΣΤ΄ θέμα: «ἡ λεγομένη "Χειροθεσία" 1971». Κατόπιν τούτου ἐγκατελείφθη σιωπηρῶς αὐτός ὁ νέος θεολογικός διάλογος, οὐσία δέ προδοσία, ἐνῶ αὐτό ἀκριβῶς τό γεγονός, ἀπετέλεσεν ἕναν ἀκόμη λόγον νά διωχθῆ μέχρι «θανάτου» ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης.

 
Η ΣΚΕΥΩΡΙΑ «ΠΕΡΙ ΑΝΑΡΧΟΥ»

 Ἡ κατά τήν Κυριακή τῆς ὀρθοδοξίας 1997 ὁμιλία τοῦ θεολόγου

 Προηγουμένως κατά τό ἔτος 1977, τό ἴδιον πρόσωπον, τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας ὡμίλησεν εἰς τόν Μητροπολιτικόν Ναόν τῆς Θεσσαλονίκης μέ θέμα: «ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΔΙΩΚΤΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»(*), καί ἰδιαιτέρως τά μετά τό 1935 προδοτικά σχέδια τῶν Φλωρινικῶν, ἀλλά καί τῶν θεωρουμένων εἰσέτι ὡς ἡμετέρων, οὐσία ὅμως ἐγκαθέτων, λαϊκῶν, μοναχῶν καί ἰδιαιτέρως ἐπιόρκων ἐπισκόπων μας. Αὐτό τό γεγονός εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα νά ἐγερθοῦν ἐναντίον του ὅλοι αὐτοί ἐν χορῶ. Εἰδικώτερον, κατά τήν ἐν λόγω ὁμιλίαν του, ὁ ὁμιλητής ἔθεσεν εἰς τήν βάσιν των τά θέματα τῆς Ὁμολογίας Ἐκκλησιολογίας, Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, τό Φλωρινικόν Σχίσμα κ.λπ., μεθ' ὅ, τό Φλωρινικόν Κέντρον, διά τῶν ἐγκαθέτων του ἀπήντησεν: «Ἤ θά ρίξη νερό στό κρασί του, ὁ κ. Γκουτζίδης, καί θά τά βροῦμε, ἤ ἄλλως θά διωχθῆ καί θά περιθωριοποιηθῆ κατασυκοφαντημένος». Οὕτω τό 2002 ἀπεφάσισαν καί τόν «Συνοδικόν ἀφορισμόν» του, ἤτοι τήν «ἀκοινωνησίαν», μέ τήν νέαν πρόφασιν, περί δῆθεν ὡς «ἀμαρτύρου» τῆς Διατυπώσεως: «Δέ θά ὁμιλήσω σήμερον διά τήν πρώτην ἄναρχον, αἰώνιαν καί ἀόρατον ἐκκλησίαν..., τοῦ ἑνός Θεοῦ», τήν ὁποίαν συνεσκευώρησαν ἐκίνησαν οἱ κατωνομασθέντες Φλωρινικοί καί ἡμέτεροι, ἀπό τοῦ τέλους τοῦ 1997 καί τήν ἐσυνέχισαν κλιμακουμένην μέχρι σήμερον.

 Διά νά προχωρήσουν τά περί ἑνώσεως - προδοσίας σχέδιά των οἱ Φλωρινικοί καί οἱ ἡμέτεροι, μοναχός Μάξιμος μετά τῶν αὐταδέλφων του, ἱερομονάχου Στεφάνου καί Νεοφύτου, καί ὁ Δημήτριος Κάτσουρας, ἔπρεπε νά μήν γίνεται οὐδείς λόγος περί ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ καί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, οὔτε περί τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, οὔτε περί Φλωρινικοῦ σχίσματος, πολύ δέ περισσότερον περί πραγματικοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία, ὁ ὁποῖος, ἤδη κατά τά ἔτη 1988-1991, εἶχεν φθάσει εἰς τό Γ΄ Θέμα, τό ὁποῖον ἀφεώρα τό ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ 1937, ἐνῶ ἠκολούθουν καί τά θέματα: Δ΄ «ΑΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΙ ΤΟΥ 1948», ΣΤ΄ «Η ΟΥΤΩ ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΨΕΥΔΩΣ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ» τοῦ 1971»! Ε΄ «Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΚΙΟΥ ΠΑΠΑ ΚΑΤΑ ΤΟ 1960», ὑπό μόνου τοῦ Ρώσου ἐπισκόπου Σικάγου Σεραφείμ, καί παρά τήν σχετικήν ἀπαγόρευσιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου. Περί ὅλων αὐτῶν, ἤδη ἀπό τό 1996, ἐν τῶ συνόλω των οἱ σκευωροί, δέν διενοοῦντο νά γίνεται λόγος, ἀλλ' ἐπιμελῶς ἐνήργουν ὥστε νά ξεχασθοῦν παντελῶς! Ὅστις δέ διενοεῖτο νά τά φέρη εἰς φῶς ἐδιώκετο, ἐτίθετο εἰς «ἀργίαν», «ἀφωρίζετο» καί ἐν τέλει «καθηρεῖτο»! Οὕτω, παραλλήλως μέ τάς διώξεις κατά τοῦ π. Ἀμφιλοχίου, ἐδιώχθησαν καί ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης καί πρό πάντων ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Κήρυκος, διότι πλήν ἄλλων, ἐτάχθησαν ὑπέρ τῶν θέσεων τοῦ π. ἀμφιλοχίου, περί ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ κ.λπ. καί πρό πάντων, ὡς ἔδει, ἐτάχθησαν κατά τῆς ἐναντίον του σκευωρίας. Τέλος τά πάντα ἑστίασαν καί «ἐστήριξαν» εἰς τό ψεῦδος «περί ΑΝΑΡΧΟΥ», ἀμαρτύρου - καινοτομίας» κ.λπ. τῆς διατυπώσεως τοῦ θεολόγου, καθ' ἥν τήν πλήρη καί τελείαν ἑνότητα ἀγάπης καί κοινωνίας τῆς ὁμοουσίου καί Τρισυποστάτου Θεότητος ἀπεκάλεσεν «Πρώτην Ἄναρχον, τελείαν καί προαιωνίαν Ἐκκλησίαν, περί τῆς ὁποίας οὐδείς δύναται νά ὁμιλῆ, ἐνῶ αὕτη ἡ ὑπερούσιος ἑνότης καί κοινωνία τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀντανακλᾶται εἰς τήν κατά χάριν καί ἐνέργειαν τοιαύτην τῶν προσώπων τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

 Εἰς τό σημεῖον αὐτό ἐκρίθη ἀπαραίτητον ὅπως ἀναγνωσθῆ ὁλόκληρος ἡ σχετική εἰσαγωγική ἑνότης, ἡ ὁποία προηγήθη τῆς ἱστορικῆς ὁμιλίας τοῦ Ἐλευθερίου Γκουτζίδη κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 1997.

 

«ΠΙΣΤΕΥΩ ΕΙΣ ΜΙΑΝ, ΑΓΙΑΝ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

 
  Ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας

 Ἡ ἐκκλησία κατά τήν ἁγίαν Γραφήν καί τήν ἐν γένει ὀρθόδοξον διδασκαλίαν, εἶναι θεῖον  καί ἀνθρώπινον ἐγκαθίδρυμα. Εἶναι ὁρατή καί ἀόρατος πραγματικότης! Εἶναι ἕνωσις Οὐρανοῦ καί Γῆς! Εἶναι ὁ Χριστός καί οἱ πιστοί. Εἶναι ὁ Παράκλητος, ὁ ὁποῖος ἀπό τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς συγκροτεῖ καί συνέχει ὅλον τόν Θεσμόν τῆς ἐκκλησίας(1). Δέν θά ὁμιλήσω σήμερον διά τήν πρώτην, ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον ἐκκλησία, διότι αὕτη εἶναι ἡ τελεία Κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, τοῦ ΕΝΟΣ Θεοῦ.
Θά ὁμιλήσω ὅμως διά τήν ἀποκεκαλυμμένην ἐπί τῆς γῆς ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ὅμως ὡς ὑπάρχουσα, ἐν τῆ προαιωνία βουλή τοῦ ἀνάρχου Θεοῦ καί πρό τῆς ἱδρύσεώς Της, εἶναι καί αὕτη προαιωνία.  
Ἡ ἀπαρχή τῆς ἐπί γῆς ἀποκεκαλυμμένης ἐκκλησίας, εὑρίσκεται ἐν τῶ Χριστῶ, ὁ ὁποῖος, διά τῆς ἐνανθρωπήσεως, τοῦ κηρύγματος, τοῦ Εὐαγγελίου, τῆς Σταυρικῆς του θυσίας καί τῆς Ἀναστάσεως, ἱδρύει τήν ἐπί γῆς ἐκκλησίαν Του.  
Λέγοντες, ἀγαπητοί καί σεβαστοί ἐν Χριστῶ ἀδελφοί καί Πατέρες, λέγοντες ἐκκλησίαν, ἐννοοῦμεν ἕν καί μόνον πρᾶγμα: ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ - ΕΝΟΤΗΤΑ Θεοῦ καί ἀνθρώπων. Ἐννοοῦμεν τό μυστήριον, διά τοῦ ὁποίου ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νά γίνη Θεάνθρωπος, διότι ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος διά τῶν μυστηρίων συνεχῶς προσλαμβάνει μυστικῶς τόν ἄνθρωπον, τόν καθιστᾶ σῶμα Του καί οὕτω τόν σώζει. 
Πρίν ἀπό τήν ἐπί γῆς ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἀνθρώπων ὑπάρχει ἡ ἐν οὐρανοῖς ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀγγέλων. Αὕτη ὡς κοινωνία ἐκφράζεται εἰς τήν ὑπό τῶν ἀγγέλων δοξολογίαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, καθώς καί εἰς τήν ὑπ' αὐτῶν ἐκτέλεσιν τοῦ θελήματος Αὐτοῦ.  
Μετά τήν ἐκκλησίαν τῶν ἀγγέλων καί πρίν ἀπό τήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἔχομεν τήν ἐκκλησίαν τῶν Πρωτοπλάστων, τήν ἐκκλησίαν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἡ ὁποία δέν εἶναι ἄλλη ἐκκλησία, ἀλλ' ἡ προέκτασις τῆς ἐν οὐρανοῖς ἐκκλησίας τῶν ἀγγέλων, εἰς  τήν γῆν. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος διδάσκει ὅτι ἡ ἐκκλησία «κατέβη ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπό τοῦ Θεοῦ» (Ἀπόκ. ΚΑ΄, 2), καί ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος ὅτι «μετεφυτεύθη» εἰς τήν γῆν λαβοῦσα αἰσθητήν ὕπαρξιν διά τῶν πρωτοπλάστων. Ἡ ἐκκλησία ἐν προκειμένω μεγαλύνει τόν Χριστόν διότι «ἀρρήτως ἥνωσεν τά ἐπουράνια μέ τά ἐπίγεια καί μίαν ἐκκλησίαν ἀπετέλεσεν ἀγγέλων καί ἀνθρώπων» (Μηναῖον Νοεμ. η΄ Ὠδή Θ).  
Αὕτη ἡ ἐκκλησία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (τῶν πρωτοπλάστων) τραυματισθεῖσα, διά τῆς παραβάσεως τῶν ἰδίων τῶν πρωτοπλάστων, διέκοψεν τό ἔργον της. Ἔργον τό ὁποῖον ἦτο ἡ κοινωνία καί ἑνότης τοῦ πλάσματος μετά τοῦ Δημιουργοῦ καθώς καί ἡ ὑπ' αὐτῶν συνέχισις τῆς λίαν καλῆς θείας δημιουργίας.  
Ἡ τετραυματισμένη καί ὡς «τάλαινα» καί ὡς «παγκληρία τῶν ἐθνῶν» ἐκκλησία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἀνέμενεν τήν ἀναδημιουργίαν της ὑπό τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ. Ὅτε δέ ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἡ πεσοῦσα Ἐκκλησία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, γίνεται ὑπό τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.  
Διά νά γίνη ἡ τετραυματισμένη Ἐκκλησία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἐχρειάσθη νά γίνη ὁ Θεός Λόγος ἄνθρωπος, νά φωτίση μέ τό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου τό πνευματικόν σκότος, εἰς τό ὁποῖον ἐβυθίσθη ὁ πεπτωκώς ἄνθρωπος, νά θυσιασθῆ ἐπί τοῦ Σταυροῦ, νά ἐξαγοράση μέ τό αἷμα του τόν αἰχμαλωτισθέντα ἄνθρωπον, νά σχίση τό χειρόγραφον τῆς ἁμαρτίας καί, διά τοῦ θανάτου του, νά νικήση τόν θάνατον καί νικητής τοῦ θανάτου, πρωτότοκος νά ἀναστηθῆ ἐκ τῶν νεκρῶν, συνανιστῶν «παγγενῆ τόν Ἀδάμ».  
Μέ αὐτάς τάς θείας ἐνεργείας, αἱ ὁποῖαι συνθέτουν τό ὅλον μυστήριον τῆς «ΘΕΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ», ὁ Χριστός ἱδρύει τήν ἐκκλησίαν Του, ὅπερ σημαίνει: γκρεμίζει τό μεσότειχον τῆς ἁμαρτίας καί καθιστᾶ δυνατήν τήν ἑνότητα καί κοινωνίαν τοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ Θεοῦ. ἐκκλησία, λοιπόν, εἶναι τό μυστικόν «ἐργαστήριον», ἐντός τοῦ ὁποίου, ὁ Χριστός, ἀπό τήν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, διά τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, συνεχῶς καταργεῖ τήν ἁμαρτία, συντρίβει τόν θάνατον, δίδει τήν ζωήν καί φέρει εἰς κοινωνίαν καί ἑνότητα τόν ἄνθρωπον μετά τοῦ Θεοῦ. ἐκκλησία = μυστική παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἐπί τῆς γῆς καί μυστική ἑνότης καί κοινωνία τῶν ἀνθρώπων μετ' Αὐτοῦ...».

 
Παρεμβαίνει ὁ «Ἀχαΐας» Καλλίνικος

 Ἐκ τοῦ ἀνωτέρω προλόγου, τῆς ἐν λόγω ὁμιλίας τοῦ θεολόγου κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 1997, οἱ Φλωρινικοί Καλλίνικος Σαραντόπουλος, Ἀθαν. Σακαρέλλος καί οἱ θεωρούμενοι ὡς ἡμέτεροι Μ. Μάξιμος καί Δ. Κάτσουρας, ἐπέλεξαν, διά νά χρησιμοποιήσουν ὡς Κατηγορητήριον, τήν παράγραφον: «Δέν θά ὁμιλήσω σήμερον διά τήν πρώτην, ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον ἐκκλησία, διότι αὕτη εἶναι ἡ τελεία Κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, τοῦ ΕΝΟΣ Θεοῦ». Τοῦτο δέ σκοπίμως ἐποίησαν διά νά ἀμαυρώσουν τήν ὁμιλίαν καί τόν ὁμιλητήν καί πρό πάντων καλυφθῆ τό ἔγκλημα τοῦ 1937 τοῦ πρ. Φλωρίνης καί ἐπιτύχουν τήν ἕνωσιν καταλύοντες καί τήν ἀποστολικήν Διαδοχήν καί τήν Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἡ φίμωσις καί περιθωριοποίησις τοῦ θεολόγου ἦτο ὁ πρώτιστος σκοπός των.

 Ἐν προκειμένω, ὁ Φλωρινικός «Ἐπίσκοπος Ἀχαΐας» Καλλίνικος, εἰς ἄρθρον του ὑπό τόν τίτλον: «ἀδελφοί ἤ ψευδάδελφοι», γράφει: «...Τό ἀναίτιο αὐτό σχίσμα (σ.σ. ἐννοεῖ τό Φλωρινικόν κατά τό 1937), ἐπέφερε ὀλέθρια ἀποτελέσματα στήν ἐκκλησία μας, γιατί ἔστρεψε τά μέλη της ἀντί τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ, πού ἦταν καί εἶναι ἡ αἵρεση κι ὁ Οἰκουμενισμός, ἐναντίον ἀλλήλων, πρός χαράν τῶν ὑπεναντίων. Ἀτυχῶς, τήν τακτικήν αὐτήν βλέπομεν ἐσχάτως νά συνεχίζουν ὡρισμένοι θεολόγοι τῶν Ματθαιϊκῶν. Εἴχομεν τήν ἐλπίδα ὅτι μετά τό διαμορφωθέν ἥπιον κλῖμα κατά τόν μεταξύ μας «Θεολογικόν Διάλογον» πρό τοῦ 1995, δέν θά ἐπανήρχοντο σέ προηγούμενες τακτικές, γιά τίς ὁποῖες δέν θά πρέπει νά συμνύνωνται. Φαίνεται ὅμως, ὅτι καί πάλιν, ἡ κοινή λογική ὑπεχώρησε πρό τοῦ φανατισμοῦ κι ἐμπάθειας.

 Μᾶς λυποῦν ἀφάνταστα αὐτές οἱ δυσάρεστες διαπιστώσεις. Θέλομεν ὅμως νά πιστεύουμε ὅτι ὅλες αὐτές οἱ κατάκριτες συμπεριφορές τους εἶναι ἀπότοκες τῆς δημιουργηθείσης ὀξύτητος μεταξύ αὐτῶν καί τῶν ἐξ αὐτῶν ἀποσχισθέντων ἐπισκόπων τους καί οὕτω δέν ἐκφράζουν τήν χάραξη μιᾶς νέας γραμμῆς, πρᾶγμα τό ὁποῖο θά ἐξηνάγκαζε καί τήν Ἐκκλησία μας ν' ἀναθεωρήσει σέ πολλά σημεῖα τήν ἔναντι αὐτῶν ἀδελφική στάση της κι ἀντικαταστήσει μέ τήν ἁρμόζουσα σέ ψευδαδέλφους. Ἐμεῖς, θά διατηρήσουμε τήν ψυχραιμία μας καί δέν θά ὑψώσουμε τούς τόνους, παρά μόνον τά ἐπιχειρήματά μας. Αὐτό σημαίνει, ὅτι εἴμεθα ὑποχρεωμένοι ν' ἀπαντήσουμε σ' ὡρισμένα ζητήματα πίστεως ἤ ἄλλα θέματα πού ἀφοροῦν τήν ἐκκλησία μας, χωρίς νά ρίξουμε λάδι στή φωτιά, γιατί πρόθεσή μας δέν εἶναι νά διευρύνουμε τό μεταξύ μας χάσμα, ἀλλά νά σμικρύνουμε, καί εἰ δυνατόν νά ἐκμηδενίσουμε, τίς μεταξύ μας ἀποστάσεις. Θ' ἀσχοληθοῦμε στή συνέχεια μέ τά δημοσιεύματα δύο Ματθαιϊκῶν θεολόγων καί μέ γνώμονα τήν ἀγάπη κι ἀλήθεια στήν ὀρθή πίστη θά ἐλέγξουμε ὅσα ψευδῆ κι ἄδικα ἔχουν διατυπώσει οἱ δύο οὗτοι ἀδελφοί. Ὁ θεολόγος κ. Ἐλευθέριος Γκουτζίδης σέ σειρά ἄρθρων του ὑπό τόν γενικόν  τίτλον «ἡ ὀρθοδοξία κατά τόν 20όν αἰῶνα καί οἱ διῶκται αὐτῆς», στό περιοδικό «Κῆρυξ Γνησίων ὀρθοδόξων», στήν Ε΄ συνέχεια ἀναφέρεται στούς «Διῶκτες τῆς Ὀρθοδοξίας», στούς ὁποίους μετά τούς Νεοημερολογίτες περιλαμβάνει τήν σεπτή μορφή τοῦ ἀειμνήστου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδη. Οὐδέποτε μπορούσαμε νά φαντασθοῦμε ὅτι ὁ κ. Γκουτζίδης θά διενοεῖτο νά γράψει κάτι τέτοιο, μετά τόν  διεξαχθέντα Θεολογικό Διάλογο, στόν ὁποῖον πρωτοστάτησε ἄλλωστε. ἐκτός, ἄν δέν πίστευε στήν ἀποτελεσματικότητα τοῦ «Διαλόγου» αὐτοῦ, ἀλλά μετεῖχε χάριν ἄλλων σκοπῶν.................

Τό ἄκρον ἄωτον ὅμως τῆς θρασύτητος εἶναι ὁ ἰσχυρισμός τοῦ κ. Γκουτζίδη νά μιλάει (καί περί τοῦ ὁμολογητοῦ) τῆς ὀρθοδοξίας ἀειμνήστου πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ κολοσσό τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας καί Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας........... Δέν μποροῦμε ὅμως νά μή ἐπισημάνουμε ὡρισμένες κακοδοξίες, πού κηρύσσονται ἀπό πλευρᾶς τους σήμερα, ὅπως ἀπό τόν ἴδιο τόν κ. Γκουτζίδη καί τόν ἐπίσκοπό τους Νικόλαο Μεσσιακάρη.

 α) Οὕτω, ὁ κ. Γκουτζίδης ὑποστηρίζει τήν κακοδοξία ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι «ἄναρχος»! Ἄναρχος ὅμως εἶναι μόνον ὁ Θεός Πατήρ, διότι μόνον οὗτος εἶναι ἄνευ ἀρχῆς! Ὁ Χριστός εἶναι «συνάναρχος» διότι οὗτος ἔχει ὡς ὑποστατικόν ἰδίωμά του «τό γεννητόν» ἀπό τόν Πατέρα, ὅπως καί τό ἅγιον Πνεῦμα ἔχει «τό ἐκπορευτόν», ἀλλά καί τά δύο αὐτά πρόσωπα δέν ἔχουν χρονικήν ἀρχήν τῆς ὑπάρξεώς τους. Η Ἐκκλησία, μολονότι ἔχει ὡς κεφαλήν τόν Χριστόν, μολονότι εἶναι «σῶμα Χριστοῦ», δέν εἶναι ἄναρχος, οὔτε ἡ ἀόρατος, οὔτε ἡ στρατευομένη, διότι ναί μέν ὑπῆρχεν αὕτη προαιωνίως στόν νοῦ καί τήν βούληση τοῦ Θεοῦ, ὅμως δημιουργήθηκε, κτίσθηκε ἀπ' τό Θεό ὑπερφυσικά καί πρό τοῦ χρόνου, ὡς πρώτη δημιουργία του, τουλάχιστον ἀπ' τήν ἄποψη τῆς μετοχῆς σ' αὐτήν τῶν μελῶν της. Ἔτσι, ἡ ἀρχή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι «πρό καταβολῆς κόσμου». Δέν εἶναι ἄναρχος ἡ ἐκκλησία, ἡ ὁποία δέν ταυτίζεται ὀντολογικά μέ τόν Χριστό, ὡς φαίνεται νά πιστεύει ὁ κ. Γκουτζίδης, ἀλλ' ἁπλῶς ἡ ἐκκλησία εἶναι τό σῶμα Του, ὑπό τήν ἔννοια ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἡ κεφαλητης, μέλη του δέ οἱ ἑνωθέντες μετ' Αὐτοῦ πιστοί.

  Ἄς ἐλπίσουμε ὅτι ὁ κ. Γκουτζίδης θ' ἀναγνωρίσει μέ ταπείνωση τό ἀκούσιο γιά μᾶς αὐτό λάθος του, πού εἶναι σέ τελευταία ἀνάλυση κακοδοξία καί θά θελήσει νά ἐπανορθώσει τό λάθος του, ὅπως ἁρμόζει σέ καλούς ὀρθοδόξους, πού δέν διακατέχονται ἀπό ἐωσφορικούς ἐγωισμούς, ὅπως ὁ διάβολος, πού παραμένει ἀμετανόητος». (Φλωρινικόν Περιοδικόν: Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος» ἀρ. Τ. 17 Νοέμβριος - Δεκέμβριος 1997 σελ. 12-14).

 Κατελέγχεται διά τό ψεῦδος του

 Κατελεγχθείς ὁ κ. Καλλίνικος διά τήν διαστροφήν τοῦ συγκεκριμένου κειμένου, διότι ἐνῶ ὁ ὁμιλητής χαρακτηρίζει ὡς «πρώτην, ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον ἐκκλησίαν» τήν πλήρη καί τελείαν κοινωνίαν καί ἀδιαίρετον ἑνότητα τοῦ Τρισυποστάτου καί ἐν ταυτῶ ἑνός κατά τήν Οὐσίαν Θεοῦ», οὕτος διαστροφικῶς γράφει ὅτι ὁ θεολόγος εἶπεν ὅτι εἶναι «ἄναρχος ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ...»! Κατελεχθείς διά τό διαστροφικόν ψεῦδος του, δέν ἐσυνετίσθη, ἀλλ' ἀφηνιάσας ἐπανῆλθεν μέ νέον πολύ διαστροφικώτερον ἄρθρον του ὑπό τόν τίτλον «Κακοδοξίες καί Φλυαρίες τοῦ θεολόγου κ. ἐλευθερίου Γκουτζίδη»! Εἰς αὐτό μετά ἀπό σειρά ψευδῶν συμπεπλασμένων ψευδοκατηγοριῶν, καταλήγει προκαλῶν τήν ἱεράν Σύνοδον νά λάβη μέτρα κατά τοῦ θεολόγου: «...ἀπό κεῖ καί πέρα, εἶναι νομίζομεν θέμα τῆς παρατάξεώς του νά δηλώση ὅτι συμφωνεῖ... ἤ ἐν ἐναντία περιπτώσει νά λάβει τά διατεταγμένα ὑπό τῶν ἱερῶν Κανόνων... μέτρα ἐναντίον του» (Φλωρινικόν Περιοδικόν: «Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. Ἐλλάδος» ἀρ. Τ. 24 Ἰανουάριος - Φεβρουάριος 1999 σελ. 43-45). Καί ἐπ' αὐτοῦ ἐδόθη ἡ δέουσα ἀπάντησις, ἐκ τῆς ὁποίας προέκυπτεν ὅτι ὁ ἴδιος ἔχει ἐπιδοθεῖ εἰς ἀκατάσχετον ἀήθη διαστροφικήν φλυαρίαν καί δεινάς κακοδοξίας. Τήν ἀπάντησιν ὅμως αὐτήν ὁ κ. Δ. Κάτσουρας, ὡς συνεργός καί συνυπεύθυνος μετά τῶν Φλωρινικῶν κ.κ. Καλλινίκου καί Ἀθ. Σακαρέλλου, ΑΡΝΕΙΤΑΙ νά τήν δημοσιεύση εἰς τόν «ΚΗΡΥΚΑ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» καί προκαλεῖ μέγαν σάλον, ἐνῶ ὁ κ. Καλλίνικος ἐπανέρχεται μέ τρίτον ἄρθρον του ὑπό τόν τίτλον: «Καί πάλιν περί τοῦ θεολόγου κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη», τό ὁποῖον ἐδημοσίευσεν εἰς τό περιοδικόν του, «ἡ Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας», ἀρ. Φ. 900 Σεπτέμβριος - Ὀκτώβριος 1999.

Καί εἰς τό τρίτον του ἄρθρον ὁ κ. Καλλίνικος, ἐνῶ ἐξαντλεῖται εἰς τήν σύμπλασιν ψευδοκατηγοριῶν, γράφει πάλιν ἀκροτελευτείως: «Δ΄ Θά σταματήσωμεν στό σημεῖο τοῦτο τόν ἐντοπισμόν τῶν ΚΑΚΟΔΟΞΙΩΝ τοῦ κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη. Ἄν συσχετίσουμε τίς ἐκτεθεῖσες ἀνωτέρω ἀπόψεις του μέ ἄλλα προηγούμενα δημοσιεύματά του, φοβούμεθα ὅτι δέν θά τελειώσουμε ποτέ. Ἴσως, αὐτό εἶναι θέμα τῆς Συνόδου του, τήν ὁποία ἐκθέτει μέ τά φαντασιοκοπήματα καί τίς κακοδοξίες του. ἡ περαιτέρω ἀνεξήγητη σιωπή τῆς Συνόδου του, μόνον ὡς υἱοθέτηση τῶν κακοδοξιῶν αὐτῶν καί συνενοχή της, μέ αὐτή τοῦ κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη δύνανται νά ἐκληφθῆ!

Θά κλείσουμε τήν Β΄ ἀνταπάντησή μας αὐτή μέ μιά ὄχι εὐχάριστη διαπίστωση. Εἴχαμε χαρακτηρίσει παληότερα «ἀκούσιο λάθος» τά ὅσα ἔγραψε ὁ κ. Ἐλευθέριος Γκουτζίδης. Μετά ὅμως ἀπό τίς ἀπαντήσεις καί ἀνταπαντήσεις μας, πιστεύουμε πλέον ὅτι οὗτος συνειδητά κηρύσσει τά ὅσα κακόδοξα λέει. Καί γιά τόν λόγο αὐτό πιστεύουμε πώς ἄν ποτέ θελήσει ν' ἀποκαταστήσει τόν ἑαυτό του στήν Ὀρθοδοξία, δέν θά μπορεῖ νά τό κάνει μέ μιά ἁπλή δήλωση μετανοίας καί ἀνακλήσεως. Μόνο μέ λίβελλο καταδίκης τῶν αἱρετικῶν του φρονημάτων πού θά ἀποτελεῖ ὁμολογία Πίστεως, καί πού λεπτομερῶς καί ἀναλυτικῶς θά ἀναιρεῖ κάθε κακοδοξία του, θά τόν ἀποκαταστήσει ποτέ στή συνείδηση τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ ὡς "γνήσιο" Ὀρθόδοξο θεολόγο καί Χριστιανό, πράγμα τό ὁποῖο εὐχόμεθα εἰλικρινῶς» («Ἡ Φωνή τῆς Ὀρθοδοξίας Α. Φ. 900 Σεπτ. - Ὀκτωβρίου» 1999 σελ. 9).

 
 
Δέν παραιτεῖται τοῦ σκοποῦ του, ἤτοι τοῦ «ἀφορισμοῦ»

 Καί πάλιν μέ δεδομένην τήν ἔγγραφον Συνοδικήν ἀπαίτησιν, ἡ ὁποία ἐκοινοποιήθη εἰς τόν θεολόγον καί ἀπήτει τήν ἀνάκλησιν τῆς διατυπώσεως, ἐπανερχόμενος λαῦρος ὁ κ. Καλλίνικος διότι ἐπίστευσεν ὅτι ἡ ἱερά Σύνοδος ἤδη ὁδηγεῖται εἰς τό νά καταστῆ πειθήνιον ὄργανόν του, γράφει: Πῶς ἡ Ἀνδρεϊκή Ἱεραρχία ἀφήνει μιά τέτοια κακοδοξία νά διαβρώνει τήν παράταξή της; Πόσον ὑποκριτική εἶναι ἡ ἀνακοίνωση αὐτῆς τῆς Ἀνδρεϊκῆς Συνόδου, φαίνεται ἀπ' τό ὅτι ἀπεφάσισε, ὡς λέγει, νά ζητήσει ἀπό τόν θεολόγο κ. Ἐλευθ. Γκουτζίδη νά ἀνακαλέσει τήν ἐν λόγω διατύπωσίν του, ...ἐμεῖς καταγγείλαμε γιά πρώτη φορά τόν ἐν λόγω θεολόγον στό περιοδικό μας... Νοέμβριος - Δεκέμβριος 1997! Ἄν οἱ Ἀνδρεϊκοί ἐπίσκοποι ἐνδιαφέρονταν γιά τήν Ὀρθοδοξία εἶχαν ὅλη τήν ἄνεση νά ἐνεργήσουν τά δέοντα... Δέν τό ἔκαμαν! Ἔτσι ὁ κ. Ἐλευθ. Γκουτζίδης θά ἔχη ὅλη τήν ἄνεση χρόνου νά διαβρώση τήν παράταξή τους μέ τίς πλάνες του, μέ ἀποτέλεσμα στό τέλος, ἤ θά ἀναγκασθοῦν ὅλοι οἱ Ματθαιϊκοί ἐπίσκοποι νά ἀποδεχθοῦν τίς πλάνες του ἤ θά τούς ἀπομονώσει ἀπό τό ποίμνιό τους ὡς ἀκατάλληλους καί ἀγράμματους νά κατανοήσουν τίς δικές του... σοφίες! Ὑπόλογος γιά τίς κακοδοξίες αὐτές... εἶναι πλέον ὅλοι οἱ λεγόμενοι ἀνδρεϊκοί ἐπίσκοποι τῆς Ματθαιϊκῆς παρατάξεως. Δέν ἔκαμαν τό καθῆκον τους...». («Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» Α.Φ. 906 Σεπτ. - Ὀκτ. 2000 σελ. 12). Ὁποία ψευδής καί ἀνόσιος προκλητική, συκοφαντική καί ἀπαισία προπαγάνδα! Σχολιάζεται μόνον ἡ ἄκρα ὑποκρισία τοῦ κ. Καλλινίκου, καθ' ἥν οὗτος ΚΟΠΤΕΤΑΙ διά τούς «Ματθαιϊκούς» Ἐπισκόπους!...

 Καί πάλιν ἐξωφρενικῶς ψεύδεται συνεχίζων: «ἡ ὁμολογία πού ὑποστηρίζει, (σ.σ. ὁ κ. ἐλ. Γκουτζίδης), δέν εἶναι ἡ ὁμολογία πού εἶχαν ὅλοι τό 1924 καί μετά... αὐτήν προσπαθεῖ νά ἐπιβάλει στήν παράταξή του! Γιά μᾶς ὁ κ. Ἐλευθ. Γκουτζίδης, πέραν τῶν ἄλλων... δέν ἔχει οὔτε ὀρθόδοξη ὁμολογία. Θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι ἡ παράταξή του δέν ἀποδέχεται τήν ὁμολογία αὐτή... Σ' ἀντίθετη περίπτωση, θά κινδύνευαν ὅλοι τους νά βρεθοῦν στήν κακοδοξία...»! (Αὐτόθι Α.Τ. 909 Μάρτιος 20001 σελ. 8 καί 9).

 Καί πάλιν: «Τό μόνο πράγμα πού μᾶς λυπεῖ εἶναι ἡ στάση τῆς Συνόδου τῆς παρατάξεώς του, ἡ ὁποία μέ τήν σιωπή της γίνεται συνυπεύθυνη... οἱ Ματθαιϊκοί ἐπίσκοποι ἄς προσέξουν ἰδιαίτερα... ὑπάρχει κίνδυνος ἐφ' ἑξῆς νά παύσουν νά ὀνομάζωνται Ματθαιϊκοί... ἀλλά «Γκουτζιδικοί», ἡ δέ παράταξή τους «Γκουτζίδεια παράταξη...» (Αὐτόθι Α.Τ. 912 Σεπτ. - Ὀκτ. 2001 σελ. 10).

 Ὁποία, τῶ ὄντι, Σατανική πρόκλησις! Ἡ ἀπό τό 1924, καί Συνοδικῶς διακηρυχθεῖσα τό 1935 Ὁμολογία - Ἐκκλησιολογία τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀμφισβητεῖται ὡς δῆθεν ἴδιον τοῦ θεολόγου κατασκεύασμα! Φρίκη καταλαμβάνει κάθε ὀρθόδοξον πρό τῆς ὄχι ἁπλῆς σιωπῆς τῶν ὀρθοδόξων ἐπισκόπων, τούς ὁποίους προκαλεῖ, ἀλλά πρό πάντων διότι ἀπέδειξαν, λόγω τε καί ἔργω, ὅτι ἀπεδέχοντο ταῦτα, διό, τό 2002 «ἀφώρισαν» τόν θεολόγον τό δέ 2007 κατά τόν πλέον ὕπουλον πλήν ἐπίσημον καί ἀναμφισβήτητον τρόπον, ἔργω καί λόγω, ἠρνήθησαν καί ἐβλασφήμησαν καί τῆς ἀποστολικῆς των Διαδοχῆς καί τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 Τούτων δέ δημοσίως λαβόντων χώραν, ἀντιλαμβάνεταί τις ὁποῖαι καί ὁπόσαι συνδιασκέψεις ἔλαβον χώραν ἰδαιτέρως ἐν τοῖς παρασκηνίοις ὑπό τῶν ἰδίων πάντοτε προσώπων, ἤτοι, αὐτῶν τοῦ Φλωρινικοῦ Κέντρου, τοῦ μοναχοῦ Μαξίμου καί τοῦ Δημητρίου Κάτσουρα!

 Ἐν τῶ πλαισίω τούτω, ὁ Μακαριώτατος, ἤδη κατά τήν 10.10.1999, ἐκάλεσεν τούς θεολόγους του δῆθεν διά νά συσκεφθοῦν καί εἰσηγηθοῦν ἐπί τῆς «κακοδόξου» ἤ «ἁμαρτύρου» καί ἑπομένως «καινοτομίας» τοῦ θεολόγου. Κατ' αὐτήν οἱ θεολόγοι ἀπεφάνθησαν ὅτι «ἡ συγκεκριμένη διατύπωσις δέν εἶναι δόκιμος, διότι δέν ἀπαντᾶται εἰς τήν περί ἁγίας Τριάδος ὀρθόδοξον Δογματικήν διδασκαλίαν, οὔτε δύναται, καθ' ἡμᾶς, νά ἑρμηνευθῆ ἀσφαλῶς, ἐπί τῆ βάσει ἀναλόγου ἤ σχετικῆς διδασκαλίας τῶν ἁγίων Πατέρων»!!! Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί τήν 10.10.1999, προετίμησαν νά ἐμφανισθοῦν ἄσχετοι, ἀθεολόγητοι καί ἀγράμματοι, ἀλλά καί χωρίς ἦθος, ἀφοῦ προέκυψαν χείρονες τοῦ κ. Καλλινίκου, δεδομένου ὅτι ἐνήργουν διά λογαριασμόν του. (Βλέπε σχετικῶς εἰς «Ο.Π.» Τόμος 2003 σελίδες: 83-93, 121-139 καί 260-274).

 Ἠκολούθησεν ἡ παρουσίασις τῆς μακρᾶς Γραμματολογίας ἐκ τῶν ἀνταλλαγέντων ἐγγράφων, τά ὁποῖα κατατίθενται εἰς τόν οἰκεῖον φάκελλον τῶν Παραστατικῶν.
 
Ἀποστέλλεται ὑπό τοῦ θεολόγου ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΝ ΥΠΟΜΝΗΜΑ
ἀλλά δέν λαμβάνεται ὑπ' ὄψιν

 Ὡστόσον ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, ἐνῶ πλειστάκις (περίπου 10 φοράς) ἐδήλωσεν ὅτι ἑτοίμως ἔχει νά διορθώση ἤ νά ἀνακαλέση ὁτιδήποτε ἤθελεν ἀποδειχθεῖ καί τεκμηριωθεῖ ὡς «ἀμάρτυρον», «καινοτομία» ἤ «κακοδοξία», γεγονός τό ὁποῖον ΟΥΔΕΙΣ ἐκ τῶν κατηγόρων ποτέ ἐτόλμησεν! Ἀντιθέτως ὁ θεολόγος, πέραν τῶν ὡς ἄνω δηλώσεών του, ἀπέστειλεν καί Θεολογικόν ὑπόμνημα πρός τήν συνεδριάζουσαν ἱεραρχίαν, τήν 14ην/27ην Φεβρουαρίου 2002. Δι' αὐτοῦ ἀποδεικνύει, ὡς ἡλίου φαεινότερον, ὅτι τό Τριαδολογικόν καί ἐκκλησιολογικόν περιεχόμενον τῆς διατυπώσεώς του, «Δέν θά ὁμιλήσω σήμερα διά τήν πρώτην, ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον Ἐκκλησία, διότι αὕτη εἶναι ἡ τελεία Κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν τριῶν Θείων Προσώπων, τοῦ ΕΝΟΣ Θεοῦ», ΜΕΜΑΡΤΥΡΗΤΑΙ ΚΑΙ ΥΠΟ τῆς Ἁγίας ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΥΠΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ, μετά τῶν ὁποίων συμφωνοῦν καί οἱ Δογματολόγοι, πλήν ὅμως οἱ πολέμιοι τῆς ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι, εἰς τήν πλειονότητά των πλέον ἦσαν ἐπίσκοποί μας τό ἀπέρριψαν! Ἐπίσης τό ἐν λόγω Θεολογικόν ὑπόμνημα, ἐδημοσιεύθη περισσότερον ἀπό τρεῖς φοράς(*) πλήν ὅμως δέσμιοι τοῦ πονηροῦ οὐδέν ἀνέγνωσαν, οὐδέν ἠθέλησαν νά ἀντιληφθοῦν, ἐνῶ τήν 14ην/27ην.2.2002, ἐνώπιον τῆς Συνόδου τῆς ἱεραρχίας, ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος «εἰσηγήθη», δηλαδή ἀνέγνωσεν τήν «εἰσήγησιν», τήν ὁποίαν, ἔγραψαν καθ' ἡμᾶς, οἱ δειλοί καί ἄφρονες Φλωρινικοί μετά τῶν Μ. Μαξίμου Τσακίρογλου καί τοῦ Δ. Κάτσουρα καί τήν ὁποίαν ἐνεχείρησαν εἰς τόν Πειραιῶς κ. Νικόλαον ὅπως τήν εἰσηγηθῆ καί ἐπιβάλη τήν ἤδη εἰλημμένην περί «ἀφορισμοῦ» ἀπόφασίν των.

 

ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΙΣΗΓΗΣΕΩΣ ΤΟΥ «ΠΕΙΡΑΙΩΣ» ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΕΙΣ ΤΗΝ «ΣΥΝΟΔΟΝ» ΤΟΥ ΤΗΣ 14/27 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2002

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ

 Ἡ ἐν λόγω εἰσήγησις ἀποτελεῖ ἀπόλυτον ἐξέλιξιν καί συνέχεια τῆς ἀπ' ἀρχῆς σκευωρίας, τήν ὁποίαν ἐσχεδίασαν οἱ Φλωρινικοί «Ἀχαΐας» Καλλίνικος Σαραντόπουλος μετά τοῦ Ἀθ. Σακαρέλλου καί τῶν «ἡμετέρων» Δ. Κάτσουρα, Μ. Μαξίμου κ.λπ. ἀποτελεῖ ἀκριβῆ ἐκπλήρωσιν τῆς προκλήσεως - ἀποφάσεώς των, «νά ἀναλάβη τάς εὐθύνας της ἡ ἱερά Σύνοδος καί νά ἀντιμετωπίση συνειδητά τόν «κακόδοξον» θεολόγον της καί ὅσα «κακόδοξα» συνειδητά κηρύσσει». Δηλαδή ὡς «ἠτιμωμένη θεραπαινίς» ἡ Ἱ.Σ. νά ἐκτελέση τάς ἐντολάς - ἀποφάσεις των, καταλύουσα κάθε ἔννοιαν Κανονικῆς Τάξεως, ἠθικῆς καί ὀρθοδοξίας, εὐθυγραμμιζομένη μετά τοῦ Φλωρινικοῦ κέντρου καί τῶν ἐγκαθέτων του. Κατά τήν ἐν λόγω συνεδρίαν τῆς ἱερᾶς Συνόδου ἀνεγνώσθη ἡ ἐν λόγω εἰσήγησις, ἐξετελέσθησαν δέ μέ ἰδιαιτέραν «εὐλάβειαν καί ὑπακοήν», αἱ ἐντολαί τῶν Φλωρινικῶν καί τῶν ἐγκαθέτων των. Ταύτην καί ὡς πρός τό ὕφος καί πρό πάντων τάς διαστροφάς καί τάς ἀοριστίας, ἰδιαιτέρως χαρακτηρίζουν αἱ διαστροφικαί καί ψευδεῖς διατυπώσεις καί θέσεις εἰς τά προαναφερθέντα ἄρθρα τοῦ κ. Καλλινίκου(!), τάς ὁποίας συλλήβδην, διά τοῦ Πειραιῶς Νικολάου, ἐπεφόρτωσαν ἐπί τῆς «ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἱεραρχίας» τῆς 14/27.2.2002. Καθ' ἡμᾶς(**) ὁ κ. Νικόλαος εἰσηγήθη ταῦτα, ἐνῶ ἤδη εἶχεν λάβει τάς διαβεβαιώσεις ὅτι θά τόν κάνουν «ἀρχιεπίσκοπον», ὅπερ δέν ἤργησεν, ἀφοῦ ἐγένετο μέσω τῆς ἀπό Φεβρουαρίου 2003 συμπαιγνίας, περί παραιτήσεως τοῦ Κανονικοῦ καί ὑγειοῦς τῶ τε σώματι καί νοΐ Ἀνδρέου.

 Ἕτερον, γεγονός, τό ὁποῖον ὡδήγησεν εἰς τό νά «ἐπιληφθῆ» ἡ Σύνοδος, καί «ἀφορίση» τόν θεολόγον, ὑπῆρξεν καί ἡ κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 2001 ἐν τῆ ἱερᾶ Μητροπόλει Λαρίσης καί Τυρνάβου, ὁμολογιακή ἐκδήλωσις, καί ἰδιαιτέρως τό γεγονός ὅτι κατ' αὐτήν ὁμιλήσας ὁ Μακαριστός Μητροπολίτης Πανάρετος, ἀνεφέρθη ρητῶς εἰς τά ἐκκρεμοῦντα θέματα Πίστεως καί Κανονικῆς Τάξεως, ἐνῶ καί ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, ὁμιλήσας ἐπικαίρως, κατωνόμασεν τούς διώκτας τῆς Ἐκκλησίας (ὅπως καί τό 1997) καί ἀμέσως ἑστίασεν ἐπί τῆς ἐπιμάχου διατυπώσεως: «Δέν θά ὁμιλήσω σήμερα διά τήν πρώτην, ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον ἐκκλησίαν, διότι αὕτη εἶναι ἡ τελεία Κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἀδιαίρετος ἑνότης τῶν Τριῶν Θείων Προσώπων, τοῦ ἑνός Θεοῦ». Ταύτην ἀπέδειξεν ὅτι δέν εἶναι κακοδοξία, οὔτε ἀμάρτυρος καινοτομία ἀλλά ΜΕΜΑΡΤΥΡΗΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ὑπό τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου καί τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας («Ο.Π.» Τόμος 11ος Φεβρουάριος 2001 Α.Τ. 109 σελ. 179-188 καί Τόμος).

 Εἰς τήν ἰδίαν «Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας»(*) (κατά τήν 14ην/27.2.2002), ὑπό τῆς ἐμῆς ἐλαχιστότητος τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Μεσογαίας Κηρύκου, κατετέθη τό ἐν λόγω Θεολογικόν ὑπόμνημα τοῦ Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, πλήν ὅμως ἔμφοβοι δέν τό ἤγγισαν κἄν, ἐνῶ ὡς ἐδήλωσαν «πρῶτα θά ἤκουον τήν εἰσήγησιν τοῦ Πειραιῶς, θά ἐλάμβανον ἀπόφασιν καί μετά θά ἐλάμβανον γνῶσιν καί τοῦ ὑπομνήματος», τό ὁποῖον ὅμως ποτέ δέν ἀνέγνωσαν!...

 

ΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΙ ΕΝ ΤΗ ΑΝΑΓΝΩΣΘΕΙΣΗ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙ
ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

 Ὁ Εἰσηγητής κ. Νικόλαος, ἐν ἀρχῆ τῆς εἰσηγήσεώς του, ἀναφερόμενος εἰς τήν ὁμιλίαν τοῦ θεολόγου, κατά τήν Κυριακήν τῆς ὀρθοδοξίας 2001 εἰς τήν Λάρισαν εἶπεν:

 «Τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 2001, λοιπόν, εἰς τήν Λάρισαν ὁ θεολόγος Ἐλ. Γκουτζίδης ἐπιβεβαίωσε τραγικῶς ὅτι ἑνός κακοῦ μύρια ἕπονται... Καί λέγω τοῦτο, διότι εἰς τήν Λάρισαν ξεκίνησε ἡ προσπάθεια νά μετατεθῆ σταδιακῶς ὀλίγον κατ' ὀλίγον τό κέντρον βάρους τῆς Θεολογικῆς τοποθετήσεως τοῦ κ. Ἐλ. Γκουτζίδη ἀπό τό σημεῖον πού πράγματι εἶναι, τοῦ ἰσχυρισμοῦ δηλαδή ὅτι ἡ Ἁγία Τριάς εἶναι ἡ «πρώτη ἄναρχος ἐκκλησία» εἰς τό σημεῖον ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, θέσις διά τήν ὁποίαν οὐδέποτε κατεκρίθη ὁ ἀδ. Ἐλευθέριος. Ἐκεῖνο δέ πού πραγματικῶς μᾶς ἐκπλήσσει εἶναι πῶς ἕνας ἐπιστήμων θεολόγος δέν μπορεῖ νά καταλάβη ὅτι χάσμα μέγα ἐστήρικται μεταξύ τῆς μιᾶς θέσεως, ἡ ὁποία εἶναι καί πατερικῶς μεμαρτυρημένη (ὑπό τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ) καί τῆς ἄλλης, ἡ ὁποία εἶναι ἀμάρτυρος καί σαφῶς δέν μπορεῖ νά εἶναι συνεπαγωγή τῆς πρώτης. Ἄλλο εἶναι νά ποῦμε ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Θεοῦ καί ἄλλο ὅτι ἡ Ἁγία Τριάς εἶναι ἐκκλησία. Δέν γνωρίζει ὁ θεολόγος Ἐλ. Γκουτζίδης, ὅτι εἰς τήν περίπτωσιν τῆς Ἁγ. Τριάδος ἔχομε ἐκ φύσεως ἕνωσιν, λόγω τῆς ὁμοουσιότητος καί ἄρα εἶναι ἀδύνατο ἡ ἁγία Τριάς νά εἶναι (χαρακτηρίζεται) Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἐξ ὁρισμοῦ σημαίνει κλῆσι πρός ἑνότητα τῶν τό πρίν διεστώτων; Δέν κατανοεῖ ὅτι ἄν δεχθοῦμε τήν ἁγία Τριάδα ὡς ἐκκλησία προσβάλλεται τό ἀδιαίρετον τῆς Παναγίας Τριάδος, διότι τότε θεωρητικῶς εἶναι ἀνοικτόν τό ἐνδεχόμενον ὡς ἐκκλησία ἡ Ἁγία Τριάς νά ἦτο κάποτε χωρισμένη ἤ καί δυνατότης νά χωρισθῆ εἰς τό μέλλον;». (Κ.Γ.Ο. ἀριθμ. τ. 287, Φεβρ. 2002, σελ. 51).

Ἐπ' αὐτοῦ, κατ' ἀρχάς διευκρινίζομεν καί ὑπογραμμίζομεν ὅτι ὑπό τοῦ θεολόγου οὐδέποτε ἐγένετο ἔστω καί ἡ παραμικρά προσπάθεια «μεταθέσεως τοῦ κέντρου βάρους τῆς θεολογικῆς ταύτης τοποθετήσεως». Ὁ θεολόγος Ἐλ. Γκουτζίδης ἀπεκάλεσεν ὡς «πρώτην Ἄναρχον καί αἰωνίαν ἐκκλησίαν,...» τήν ἐν τῆ θεία οὐσία κοινωνίαν ἀγάπης καί ἑνότητος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί ἐπ' αὐτῆς τῆς διατυπώσεως, τούς ἐδόθησαν οὐκ ὀλίγαι ἁγιογραφικαί καί Πατερικαί μαρτυρίαι. Ἐπιτονίζομεν ὅτι ὁ χαρακτηρισμός οὗτος ὑπηγορεύθη εἰς τόν ὁμιλητήν ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι αὕτη ἡ κατ' οὐσίαν ἁγιοτριαδική Κοινωνία καί ἑνότης ἀντανακλᾶ, εἰς τήν κατά χάριν ἑνότητα καί κοινωνίαν τῶν πολλῶν προσώπων ἐν Χριστῶ καί ἐν τῆ Ἐκκλησία Του, ἤτοι ἐσωτερικήν πνευματικήν κατά χάριν ἑνότητα ἑκάστου πιστοῦ μετά τοῦ Χριστοῦ καί ἑνότητα μεταξύ των εἰς ἕν ὀργανικόν σῶμα. Ὡστόσον ὅμως οἱ ψευδοκατήγοροι, ἐκ τῶν ὑστέρων, φέρονται ὡς δεχόμενοι ὅτι «ἡ ἐκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ», ἀπορρίπτουν ὅμως τόν χαρακτηρισμόν τοῦ ἀρχετύπου τῆς Εἰκόνος, ἤτοι τῆς Τριαδικῆς Κοινωνίας καί ἑνότητος, ὡς «Ἐκκλησίας», καί καταλήγουν: «Ἄλλο εἶναι νά ποῦμε ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι εἰκών τοῦ Θεοῦ καί ἄλλο ὅτι ἡ Ἁγία Τριάς εἶναι ἐκκλησία», διότι εἰς μέν τήν ἁγίαν Τριάδα ἡ ἑνότης καί κοινωνία εἶναι ἐκ φύσεως, ὡς ἐκ τοῦ ὁμοουσίου, καί ἄρα, καθ' ὑμᾶς, αὐτό ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ τόν χαρακτηρισμόν ὡς ἐκκλησίας, τῆς Τριαδικῆς κοινωνίας καί ἑνότητος»!

 Μά ἀκριβῶς αὐτήν ταύτην τήν ἐκ φύσεως ἑνότητα καί Κοινωνίαν τῆς Τρισυποστάτου Μίας Θεότητος, ἀπεκάλεσεν ὡς «πρώτην, Ἄναρχον... Ἐκκλησίαν, περί τῆς ὁποίας ἀδυνατεῖ καί νά διανοηθῆ νά εἴπη τι, ἐνῶ ὠμίλησε διά τήν κατ' εἰκόνα καί κατά χάριν ἑνότητα καί κοινωνίαν, ἐν τῶ μυστικῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ!

Πρός περαιτέρω στηριγμόν τῆς σκευωρίας των ἀναγκάζονται νά διατυπώσουν τούς πλέον ἀντορθοδόξους καί βλασφήμους - αἱρετικούς συλλογισμούς, διό, γράφουν: «Ἐκκλησία ἐξ ὁρισμοῦ σημαίνει κλῆσι πρός ἑνότητα τῶν τό πρίν διεστώτων»! Ἤδη, μέ αὐτήν τήν διατύπωσιν διέπραξαν τό πρῶτον θεολογικόν ἐκκλησιολογικόν ἀτόπημα, κηρύξαντες ταύτην τήν ἀπαράδεκτον «ἐξ ὁρισμοῦ» ἔννοιαν περί ἐκκλησίας, ταυτίσαντες τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ πρός τήν «Ἐκκλησίαν τοῦ Δήμου»(!), καί μάλιστα, ἔστω καί ὑποθετικῶς, ἐτόλμησαν καί τήν προεξέτεινον καί εἰς τήν ἑνότητα καί κοινωνίαν τῆς Ἁγίας Τριάδος(!), διότι ἀμέσως καταλήγουν, ἀντορθοδόξως καί ὀρθολογιστικῶ καί δικολαβικῶ τῶ τρόπω, εἰς τό συμπέρασμα καθ' ὅ, «ἄν δεχθοῦμε τήν ἁγία Τριάδα ὡς ἐκκλησία προσβάλλεται τό ἀδιαίρετον τῆς ἁγίας Τριάδος». Ἐν τοιαύτη δέ περιπτώσει, συνεχίζουν: «θεωρητικῶς εἶναι ἀνοικτόν τό ἐνδεχόμενον, ὡς ἐκκλησία ἡ ἁγία Τριάς, νά ἦτο κάποτε χωρισμένη ἤ καί ἡ δυνατότης νά χωρισθῆ εἰς τό μέλλον»!...

Ἄν, δηλαδή «ἡ ἐξ ὁρισμοῦ ἐκκλησία των» ἦτο ἀδιαίρετος, τότε, κατά τά λεγόμενά των, δέν θά ἀπεκλείετο νά χαρακτηρισθῆ καί τό ἀρχέτυπον Αὐτῆς ὡς ἐκκλησία! Μέ τό νά ἐκλαμβάνουν, ὅμως, τήν ἐκκλησίαν ὑπό τήν  «κυριολεκτικήν», καί «ἐξ ὁρισμοῦ» σημασίαν τῆς λέξεως, δηλαδή, ὡς «κλῆσιν πρός ἑνότητα τῶν τό πρίν διεστώτων», σαφέστατα, ὑπ' αὐτήν τήν ἔννοιαν, ἡ «ἐξ ὁρισμοῦ» ἐκκλησία των, ἦτο κάποτε χωρισμένη, ἐνῶ ὑπάρχει καί ἡ δυνατότης κάποτε εἰς τό μέλλον πάλιν νά χωρισθῆ!! Αὐτόν τόν ἀπαράδεκτον, ὡς ἄκρως βλάσφημον καί αἱρετικόν, ἔστω καί καθ' ὑπόθεσιν συλλογισμόν, ἐπεξέτεινον καί εἰς τήν κατ' οὐσίαν κοινωνίαν καί ἑνότητα τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἄν ἡ ἑνότης καί κοινωνία Αὐτῆς χαρακτηρισθῆ ὡς «ἐκκλησία»! Οὕτω πως καταλήγουν εἰς τό συμπέρασμα ὅτι ἡ διατύπωσις αὕτη προσβάλλει τό ἀδιαίρετον τῆς Ἁγίας Τριάδος! Βεβαίως, ὁ ἄκρως δικολαβικός - σοφιστικός καί πάντως καταχρηστικός συλλογισμός των, ὁ ὁποῖος μεταφέρει εἰς τά ἀπ' ἀρχῆς ἀναγνωσθέντα καί κατατεθέντα δικολαβικά, διαστροφικά καί κακόβουλα κείμενα τοῦ «Ἀχαΐας» Καλλινίκου καί τοῦ περιβάλλοντός του, ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ καί τό ἐκκλησιολογικόν καί τό Τριαδικόν Δόγμα! Πλήν ὅμως ἡ διατύπωσις καί ἡ ἐν γένει ἁγιογραφική καί Πατερική Χριστολογία, Ἐκκλησιολογία καί Τριαδολογία, οὐδόλως θίγεται, τόσον ἀπό τήν ὁμιλίαν τοῦ θεολόγου, ὅσον καί ἀπό τά θεολογικά του ὑπομνήματα, εἰς τά ὁποῖα μόνον τήν μεταξύ των, ὡς ἀρχετύπου καί ὡς Εἰκόνος, σχέσιν κηρύσσει καί ὁμολογεῖ. Ὁ χαρακτηρισμός τῆς Τριαδικῆς κοινωνίας ὡς ἐκκλησίας δέν προσβάλλει τό ἀδιαίρετον, οὔτε τῆς ἁγίας Τριάδος, οὔτε τῆς ἐκκλησίας ἀλλά, ὅλως τοὐναντίον, ΟΜΟΛΟΓΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΕΙ, ὅτι τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, μεταξύ κτιστοῦ καί ἀκτίστου, τό ΚΑΤΑ ΦΥΣΙΝ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΝ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΝ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Διά τοῦ ἀνωτέρω συλλογισμοῦ των, δύο τινά ἀδιανόητα ἐπεχείρησαν! Πρῶτον νά περάσουν τό κακόδοξον καί αἱρετικόν οἰκουμενιστικόν φρόνημα περί τοῦ Μυστηρίου τῆς ἐκκλησίας, καθ' ὅ, ἡ ἐκκλησία ἦτο κάποτε καί παραμένει χωρισμένη, ἐνῶ ὑπάρχει ἡ δυνατότης καί πάλιν κάποτε νά χωρισθῆ! Καθαρῶς Προτεσταντική «ἐκκλησιολογία»! Δεύτερον, τήν αἱρετικήν ταύτην περί ἐκκλησίας θεωρητικήν των ὑπόθεσιν, τήν ἀνάγουν καί εἰς τό ἀρχέτυπον Αὐτῆς, ἤτοι, τήν Ἁγίαν Τριάδα. Καταφανέστατα ἐν τῆ μήνει των νά διώξουν καί προδώσουν, ἐμωράνθησαν καί ἀπέβησαν οἱ ἔσχατοι βλάσφημοι καί αἱρετικοί!

 

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, δέν εἶναι καί δέν νοεῖται, ὅπως τήν ἐννοοῦν καί τήν ἐκφράζουν, οἱ Νικολαΐται καί προσωπικῶς ὁ κ. Νικόλαος! Ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δέν ὁρίζεται λεξικολογικῶς ἤ νοησιαρχικῶς ἤ ἐξ ὁρισμοῦ, καί πάλιν κατ' ἀκρίβειαν, δέν ὑπάρχει ὁρισμός τοῦ Μυστηρίου τῆς ἐκκλησίας. Δέν εἶναι Αὐτή ὡς ἡ «Ἐκκλησία τοῦ Δήμου τῶν Ἀθηναίων», τήν ὁποίαν κατόπιν κλήσεως (προσκλήσεως - καλέσματος) συνεκάλουν οἱ ἀθηναῖοι Ἄρχοντες, ἀπεφάσιζον περί τῶν κοινῶν καί κατόπιν πάλιν διέλυον αὐτήν εἰς τά ἐξ ὦ συνετέθη. »Ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί ἀποστολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία δέν ὁρίζεται οὕτω, καί δέν ἔχει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΜΙΑΝ σχέσιν ἤ προσέγγισιν πρός ἐκείνας τάς ἐκκλησίας τοῦ Δήμου, οὔτε καί πρός τάς πάσης φύσεως σχισματικάς καί αἱρετικάς τοιαύτας, ὡς καί τάς Προτεσταντικάς καί πάσης φύσεως σχισματικάς «ἐκκλησίας», αἱ ὁποῖαι εἶναι καθαρῶς ἀνθρώπιναι ὀργανώσεις καί κατασκευάσματα τοῦ ἀντιδίκου Διαβόλου. Αὐτά διαιροῦνται, ἐννοῦνται καί πάλιν διαιροῦνται, ὅπως καί ὅλαι αἱ παλαιοημερολογιτικαί τοιαῦται, καθ' ἡμᾶς δέ, καθ' ὑπαγόρευσιν τῶν κέντρων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ - Σιωνισμοῦ.

Ἡ ἐκκλησία εἶναι τό μέγα Μυστήριον, ἐν τῶ ὁποίω καί διά τοῦ ὁποίου μυστικῶς καί ἐν ἁγίω Πνεύματι συντελεῖται ἡ μυστική κατά χάριν ἑνότης καί κοινωνία τῶν ζώντων μελῶν εἰς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καί δι' Αὐτοῦ καί πρός τήν ἁγίαν Τριάδα. ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΗΤΟ ΠΟΤΕ ΔΙΕΣΠΑΣΜΕΝΗ εἰς διεστῶτα μέρη, οὔτε θά ΔΙΑΣΠΑΣΘΗ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ. Δέν ἦτο ποτέ διηρημένη, οὔτε θά διαιρεθῆ! Τά πρίν διεστῶτα ἤ τά «ἀμφότερα», ἅτινα ἐν Χριστῶ ἐγένοντο ΕΝ, δέν ἦτο ἡ εἰς «δύο διηρημένη ἐκκλησία», ἀλλ' ἦσαν οἱ Ἑβραῖοι καί οἱ ἐθνικοί, οἱ ὁποῖοι πράγματι ἐγένοντο Ἕν διά καί ἐν τῆ ἐκκλησία! Αὐτά ἦσαν τά πρίν διεστῶτα ὅπως ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἰς τό Β΄ Κεφάλαιον τῆς πρός Ἐφεσίους ἐπιστολῆς του, ἀπό τόν στῖχον 14 καί ἑξῆς. ἐνανθρωπήσας ὁ Κύριος, Σταυρωθείς καί ἀναστάς, Αὐτός ἵδρυσεν τήν ἐκκλησίαν, καί ὡς ὁ Χριστός οὐδέποτε ἀποθνήσκει, ἀλλά ΖΗ καί θά ΖΗ εἰς τούς αἰῶνας, οὕτω καί ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί ἀποστολική ἐκκλησία, ΖΗ ἀδιαιρέτως καί ἀδιασπάστως κατ' ἀναλογίαν τῆς ἐν Χριστῶ εἰς τούς αἰῶνας ὑποστατικῆς ἑνώσεως τῶν δύο ἐν Αὐτῶ φύσεων, τῆς Θείας τε καί ἀνθρωπίνης. Ὡστόσον, ἡ κατά φύσιν ἕνωσις τῆς ὑπερουσίου Ἁγίας Τριάδος δέν μιμεῖται, οὔτε ἔχει ὡς ἀρχέτυπον τό ἐν χρόνω ἀποκαλυφθέν μυστήριον τῆς ἐκκλησίας, ἀλλ' ὅλως τό ἀντίθετον! Ἡ κατά Χάριν ἑνότης καί κοινωνία ἐν τῶ σώματι τοῦ Χριστοῦ, ἔχει ὡς ΑΡΧΕΤΥΠΟΝ τήν κατ' οὐσίαν ἕνωσιν καί κοινωνίαν τῆς ὑπερουσίου καί ἀνάρχου ἁγίας Τριάδος. ὁ ὑπ' αὐτῶν ἐπινοηθείς, ἔστω ὑποθετικῶς, νοησιαρχικός συλλογισμός των, εἶναι ἀδιανόητος, ἐξ ὀρθοδόξου ἀπόψεως καί ἑπομένως ΑΚΡΩΣ ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟΣ ὡς ΑΚΡΩΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΣ καί ΠΑΝΤΗ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ, καταλύει δέ καί τό Τριαδολογικόν καί τό ἐκκλησιολογικόν Δόγμα, ἀλλά καί τό Χριστολογικόν.

 Ὅθεν, ἐφ' ὅσον ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι τύπος καί εἰκών τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, δέν εἶναι δυνατόν, οὔτε, ἔστω καί καθ' ὑπόθεσιν, νά νοηθῆ ὅτι κάποτε ὑπῆρξε διηρημένη, ἤ ὅτι εἶναι ποτέ δυνατόν νά διαιρεθῆ εἰς τό μέλλον. Τοῦτο δέ διότι ἔχει κεφαλήν τόν ἀναστάντα Χριστόν, ἔχει ψυχήν τό Ἅγιον Πνεῦμα καί πληροῦται ὑπό τῶν θείων χαρίτων καί ἀκτίστων ἐνεργειῶν τῆς Ἁγίας Τριάδος. Οὕτω δυνάμεθα νά λέγωμεν ὅτι ἐν τῶ ἐκκλησιολογικῶ Δόγματι ἐνυπάρχουν ἤ συνυπάρχουν καί τό Χριστολογικόν καί τό Τριαδολογικόν Δόγμα, καί διά τόν λόγον ὅτι «ἐν τῶ Χριστῶ κατοικεῖ πᾶν τό πλήρωμα τῆς Θεότητος». (Κολ. β, 9). Τά ἀσθενῆ μέλη τῆς ἐκκλησίας, καί ἐξόχως τά αἱρετικά, ὅταν ὡς σεσηπότα ἀποβάλλωνται, ἤ προκαλοῦν ὠργανωμένα σχίσματα καί αὐτοαποκόπτωνται, αὗται αἱ σχισματικαί ὀργανώσεις - «ἐκκλησίαι», ὄχι ἁπλῶς δέν εἶναι ὅπως αὐτοαποκαλοῦνται, ἀλλά δέν ἔχουν ἀπολύτως ΟΥΔΕΜΙΑΝ σχέσιν πρός τό ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, πολλῶ δέ μᾶλλον δέν προκαλοῦν ΔΙΑΙΡΕΣΙΝ τῆς ἐκκλησίας. Τά φρονήματα τῶν Νικολαϊτῶν τά ἔχει καί τά διδάσκει μόνον ὁ ἀντίχριστος Οἰκουμενισμός, καί ὁ ἰδικός των ὁ Παλαιοημερολογιτικός τοιοῦτος.

 Εἰς τό σημεῖον αὐτό, ἐνδείκνυται νά παραθέσωμεν καί ἕν ἀπόσπασμα ἀπό

κείμενον ἑνός Νεοημερολογίτου, τό ὁποῖον ὁμιλεῖ περί τῆς σχέσεώς των Δογμάτων τῆς Τριαδολογίας καί ἐκκλησιολογίας. «Ἡ φύση τῆς ἐκκλησίας πρέπει νά κατανοηθεῖ μέ βάση τό γεγονός ὅτι εἶναι ἡ ἐκκλησία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. ἡ ἁγία Τριάς εἶναι ἡ θεμελιώδης βάση καί πηγή τῆς ὑπάρξεως τῆς ἐκκλησίας. Σάν τέτοια ἡ ἐκκλησία εἶναι ἡ εἰκόνα καί ἡ ὁμοίωση τοῦ Θεοῦ. Αὐτή ἡ ὕπαρξη κατ' εἰκόνα καί ὁμοίωση τῆς Εὐλογημένης Τριάδος, συνιστᾶ τόν τρόπο τῆς ὑπάρξεως τῆς ἐκκλησίας, πού πραγματικά ἀποκαλύπτει τή φύση της. Μέ τό νά ὑπάρχει κατά Θεό ἀντανακλᾶ ἡ ἐκκλησία στό κτιστό ἐπίπεδο τῆς ὑπάρξεως τήν ἑνότητα στήν Τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι ἔχει ἀπό τή φύση του ὁ Θεός δίδεται στήν ἐκκλησία μέ τή χάρη. ἡ χάρη τῆς Τριάδος εἶναι τό ἀρχικό σημεῖο γιά τήν κατανόηση τῆς φύσεως τῆς ἐκκλησίας, καί ἰδίως τῆς ἑνότητάς της στήν πολλαπλότητα. Ἡ Ἁγία Τριάς ἔχει μία ζωή καί μία οὐσία. Παρόμοια ἡ ἐκκλησία παρουσιάζει μία παράλληλη πολλαπλότητα προσώπων στήν ἑνότητα τῆς ζωῆς καί τῆς οὐσίας. Ἡ διαφορά μεταξύ Θεοῦ καί ἐκκλησίας εἶναι ὅτι στόν Πρῶτο ἡ πολλαπλότητα στήν ἑνότητα εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἐνῶ στή δεύτερη αὐτό εἶναι μόνο μετοχή καί μέθεξη στήν ἀλήθεια. Στήν Πατερική γλῶσσα τό πρῶτο εἶναι «οὐσία», ἐνῶ τό δεύτερο εἶναι «μετουσία». Ἔτσι λοιπόν ἡ ἑνότητα τῶν τριῶν θείων Προσώπων στή ζωή καί τήν οὐσία εἶναι τό πρωτότυπο τῆς ἑνότητας τῶν προσώπων τῆς ἐκκλησίας στή ζωή καί τήν ὕπαρξη, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Χριστός λέγει στήν προσευχή Του γιά τήν Ἐκκλησία, «ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς ἕν. ἐγώ ἐν αὐτοῖς καί σύ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσιν τετελειωμένοι εἰς ἕν». Τό σημεῖο τῆς ἑνότητας εἶναι προσωπική ἐμπεριχώρηση μέ βάση τήν κοινή φύση καί ἀγάπη καί οὐχί καθυπόταξη. Πρῶτα - πρῶτα λοιπόν ἡ ὀρθόδοξη Τριαδολογία, βασισμένη στή χάρη τῆς Τριάδος, προσφέρει τίς βασικές ὀντολογικές κατηγορίες γιά τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησιολογία. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος, μετοχή στή χάρη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ». (Γ. Δ. Δράγα εἰς Περιοδικόν «ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ» Τόμος 14/1982, τεῦχος 2 σελ. 326).

 

ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑΙ ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΡΟΦΑΙ

 Ἐπί τῆς κατηγορίας των περί «ἀμαρτύρου», «κακοδοξίας» καί περί «Ἐκκλησιολογικῆς καί Τριαδολογικῆς αἱρέσεως»,  κατέστη σαφές ὅτι ὅτι ἡ διατύπωσις τοῦ θεολόγου: «Δέν θά ὁμιλήσω, διά τήν πρώτην ἄναρχον καί αἰωνίαν ἐκκλησίαν, διότι αὕτη εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἑνότης τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος...», καί ἁγιογραφικῶς καί Πατερικῶς μεμαρτύρηται πληθωρικῶς, ἐνῶ οἱ ψευδοκατήγοροι, ὅλας τάς ἁγιογραφικάς καί Πατερικάς μαρτυρίας, τάς ἐν τοῖς θεολογικοῖς ὑπομνήμασι καταγεγραμμένας, σκοπίμως ἤ ἠγνόησαν ἤ διέστρεψαν, ἤ ἐκακοποίησαν καί παρηρμήνευσαν συστηματικῶς, καί πάντως ἐπί τῶ σκοπῶ νά συκοφαντήσουν, νά διώξουν καί νά ἐξοντώσουν πρόσωπα, ἐπί τῆς καθαρᾶς ὁμολογίας τῶν ὁποίων, προσέκρουον ἐν πολλοῖς τά σχέδια καί οἱ στόχοι τοῦ παλαιοη­μερολογιτικοῦ των Οἰκουμενισμοῦ! Οὗτος, δηλαδή ὁ Οἰκουμενισμός, ὡς προσωποποίησις καί ἔκφρασις τοῦ ἀντιχρίστου, δέν ἀνέχεται οὔτε τά περί ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ οὔτε καί τά περί τῆς γνησίας καί ΑΔΙΑΚΟΠΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 Εἰς τά δημοσιευμένα Πρακτικά τῆς Συνόδου των (14/27.2.2002, «Κ.Γ.Ο.» Φεβρουαρίου 2002), ἐπί τῆς ἁγιογραφικῆς μαρτυρίας τοῦ Κυρίου (ἀρχιερατική προσευχή), παρατηροῦν: Ὁὁ κ. Γκουτζίδης γράφει ὅτι, «ὁ Κύριος πρῶτος κηρύσσει ὅτι ἡ ἑνότητα καί κοινωνία τῶν μελῶν τῆς ἐκκλησίας, ὡς μελῶν τοῦ ἰδικοῦ Του σώματος θά εἶναι «κατ' εἰκόνα καί ὁμοίωσιν, πρός τήν πλήρη καί τελείαν κοινωνίαν καί ἑνότητα ἀγάπης τῆς ὁμοουσίου καί Τρισυποστάτου Θεότητος, θέτει τήν ἁγιοτριαδικήν κοινωνίαν καί ἑνότητα ὡς ΠΡΟΤΥΠΟΝ τῆς κοινωνίας τῶν μελῶν τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας πού εἶναι τό ἰδικόν Του Σῶμα». (Κ.Γ.Ο., Φεβρ. 2002, σελ. 53-54). Καί διευκρινίζουν ὅτι ὁ θεολόγος μέ τά ἀνωτέρω: «Ἀναφέρεται εἰς τούς λόγους τοῦ Κυρίου ἐκ τῆς ἀρχιερατικῆς του προσευχῆς εἰς τό κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον, (Κεφ. ΙΖ, στ. 20-21): Οὐ περί τούτων δέ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πεπιστευκότων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, ἵνα πάντες ἕν ὦσιν, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί καγώ ἐν σοί, ἵνα καί αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν...» καί ἀμέσως γράφουν: «Ὁ Ἐλ. Γκουτζίδης ὑποστηρίζει ὅτι ἐκ τοῦ συγκεκριμένου ἀποσπάσματος τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου, συνάγεται τό συμπέρασμα ὅτι ἡ «ἑνότητα καί κοινωνία τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας» εἶναι «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν» πρός τήν κοινωνίαν καί ἑνότητα ἀγάπης τῆς ὁμοουσίου καί Τρισυποστάτου Θεότητος! Τό συμπέρασμα ὅμως αὐτό εἶναι ἐντελῶς αὐθαίρετο καί ἀστήρικτο, διότι: α) ἐνῶ ἡ κοινωνία καί ἑνότητα τῶν πιστῶν μέ τόν Θεόν εἶναι «κατ' ἐνέργειαν» καί «κατά χάριν», ἡ κοινωνία καί ἑνότητα τῆς ἁγίας Τριάδος εἶναι κατ' οὐσίαν... β) «ἡ Ἐκκλησία μᾶς διδάσκει διά τήν «κατ' εἰκόνα καί ὁμοίωσιν Θεοῦ δημιουργίαν τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι ὅμως καί διά τήν «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν» τῆς ἑνότητος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τῶν ἀνθρώπων, καί γ) Τό «καθώς» τοῦ Εὐαγγελίου... δέν πρέπει νά ἐκλαμβάνεται κυριολεκτικῶς...». (Αὐτόθι σελ. 54). Ἐκ τῶν ἀνωτέρω σαφῶς προκύπτει ὅτι τόν ἴδιον τρόπον συμπλάσεως καί παραγωγῆς κακοήθων ψευδοκατηγοριῶν συναντᾶ κανείς εἰς τά κείμενα τοῦ πρώτου κατηγόρου, δηλαδή τοῦ «Ἀχαΐας» Καλλινίκου Σαραντόπουλου, ὥστε νά λέγη πᾶς ἐχέφρων ὅτι συντάκτης καί τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Νικολάου εἶναι τό ἴδιο Φλωρινικόν κέντρον. Ὡστόσον, ὅμως πρέπει νά καταστῆ σαφές ὅτι εἰς τό ἀνωτέρω ἀπόσπασμά των, πρωτίστως παραπλανητικῶς «ὀρθοδοξολογοῦν» καί οὐσία αἱρεσιολογοῦν, διότι κηρύσσουν ὅτι ἡ κοινωνία καί ἑνότητα τῶν ἐν τῆ ἐκκλησία πιστῶν δέν εἶναι κατ' εἰκόνα καί ὁμοίωσιν τῆς Τριαδικῆς τοιαύτης(!). Ὅμως τό «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν, καθώς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν σοί» τῆς Κυριακῆς προσευχῆς, ποῦ ἀλλοῦ ἀναφέρεται, ἄν δέν ἀναφέρεται εἰς τήν κατ' οὐσίαν ἑνότητα καί κοινωνίαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί εἰς τήν κατά Χάριν καί ἐνέργειαν ἑνότητα καί κοινωνίαν τῶν μελῶν τῆς ἐκκλησίας μετά τοῦ Χριστοῦ καί μεταξύ των; Παραλογίζονται ὡς ἐντελῶς ἐσκοτισμένοι ἤ ἐκλαμβάνουν ὅλους τούς πιστούς ὡς ἀνοήτους. Διότι σαφῶς ἐν τῆ ὀρθοδοξία, ἡ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ νοεῖται καί εἶναι αὐτή ἀκριβῶς ἡ ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ μυστική κατ' ἐνέργειαν καί χάριν ἑνότης καί κοινωνία τῶν πολλῶν πιστῶν, κατ' ἀναλογίαν τῆς κατ' οὐσίαν τοιαύτης τῆς Τρισυποστάτου Ἁγίας Τριάδος. Κατόπιν αὐτοῦ τοῦ δεδομένου, ποῦ εἶναι τό πρόβλημα, ἐάν καί τό Πρότυπον (ὄχι Πρωτότυπον) τῆς Εἰκόνος, ἤτοι ἡ «κατ' οὐσίαν ἑνότης» καί Κοινωνία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος, χαρακτηρισθῆ ὡς «ἐκκλησία»; Τοῦτο δέ ἀποκλειστικῶς ἵνα τονισθῆ καί συνειδητοποιηθῆ ὅτι αὐτή ἡ ἁγιοατριαδική ἑνότης ἀντανακλᾶ καί εἰς τήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ! Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ σημαίνει καί εἶναι ἡ μυστική κατά χάριν καί ἐνέργειαν, ἑνότης τῶν πιστῶν μετά τοῦ Χριστοῦ καί μεταξύ των, κατά τήν κατ' οὐσίαν τοιαύτην τοῦ προτύπου, ἤτοι τῆς Ἁγίας Τριάδος.

 Ἕτερον ἐπιχείρημά των: «β) Ἡ Ἐκκλησία μᾶς διδάσκει διά τήν «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν» Θεοῦ δημιουργίαν τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι ὅμως καί διά τήν «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἑνότητα τῶν ἀνθρώπων...»! Πάλιν ἀντιφάσκοντες πρός ἑαυτούς, ἀπορρίπτουν ὅτι ὁ Κύριος εἶπεν ἐν τῆ προσευχῆ του, νά εἶναι ἕν οἱ μαθηταί του καί ὅλοι οἱ πιστοί, ἀνά τούς αἰῶνας, «καθώς» εἶναι Ἕν ὁ Υἱός ἐν τῶ Πατρί καί ὁ Πατήρ ἐν τῶ Υἱῶ! ὡστόσον φέρονται καί νά ἀγνοοῦν ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος κατ' Εἰκόνα καί ὁμοίωσιν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, δηλαδή εἶναι δημιουργημένος ὡς Πρόσωπον καί ὡς τοιοῦτος κοινωνεῖ μετά τῶν λοιπῶν Προσώπων κατ' ἀναλογίαν τοῦ προτύπου, ἤτοι, τῆς Κοινωνίας καί ἑνότητος τῶν Τριῶν Θείων ὑποστάσεων - Προσώπων! Συνεχίζοντες ὅμως τήν ΑΝΤΙΦΑΣΙΝ των, γράφουν ὅτι εἰς τήν μαρτυρίαν τοῦ ἁγίου Μαξίμου, τήν ὁποίαν ἐπικαλεῖται ὁ θεολόγος εἰς τό ἴδιον θεολογικόν του ὑπόμνημα, «πουθενά δέν γίνεται λόγος περί τῆς Ἁγίας Τριάδος ὡς ἐκκλησίας, ἀλλά περί τῆς Ἐκκλησίας ὡς εἰκόνος τοῦ Θεοῦ. Ἕτερον ἑκάτερον» καί συνεχίζουν: «Καί τοῦτο μάλιστα ὑπό τήν ἔννοιαν ὅτι, ὅπως ἐξηγεῖ ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος Μάξιμος, ἡ ἐκκλησία εἶναι τύπος καί εἰκόνα τοῦ Θεοῦ». Ἐν προκειμένω ἄλλοτε ἀπορρίπτουν καί αὐτήν τήν «κατ' εἰκόνα καί καθ' ὁμοίωσιν» ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας πρός αὐτήν τήν Τριαδικήν, καί ἄλλοτε δέχονται ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι τύπος καί εἰκόνα τοῦ Θεοῦ! Ἐν πάση ὅμως περιπτώσει τί εἶναι, κατ' αὐτούς ἐκεῖνο τό ὁποῖον προσδιορίζει τήν Ἐκκλησίαν ὡς Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ;

 Εἰς τήν ἐν λόγω ἀντίφασιν προσθέτουν: «τό καθώς» τοῦ Εὐαγγελικοῦ ἀποσπάσματος... δέν πρέπει νά ἐκλαμβάνεται κυριολεκτικῶς, διότι... δέν ὑπάρχει πραγματική ἀναλογία μεταξύ τῆς κατ' οὐσίαν ἑνώσεως καί κοινωνίας τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τῆς κατά Χάριν καί ἐνέργειαν τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως δέν ὑπάρχει ὁμοιότης μεταξύ κτιστῶν καί ἀκτίστων» (Αὐτόθι Κ.Γ.Ο. Φεβρ. 2002 σελ. 54). Πόθεν ὅμως ἐξάγουν καί τό συμπέρασμά των, ὅτι ὁ θεολόγος Ἐλ. Γκουτζίδης, αὐτό τό «καθώς» τό ἐκλαμβάνει δῆθεν κυριολεκτικῶς(!) καί ὅτι ἐξισώνει τό κτιστόν πρός τό ἄκτιστον; Δυστυχῶς αὐτή εἶναι ἡ ἀξιοπρέπεια, ἡ σύνεσις καί συνέπειά των, αὐτή εἶναι ἡ παιδεία των καί αὐτό τό ἦθος τούς διακρίνει. Τεσσαράκοντα ἔτη παρακολουθοῦν τήν «θεολογίαν» τοῦ ἐλλογίμου Καθηγητοῦ, τά πιστεύω καί φρονήματά του καί τώρα ἀηθέστατα ἀμφισβητοῦν πῶς ὁ θεολόγος ἐκλαμβάνει τό «καθώς»!...

 Δεύτερον, θέτουν καί τό «ἐρώτημα», ὅπως παλαιότερον ἔθεσεν καί ὁ ἐγκάθετος τῶν Φλωρινικῶν Δημ. Κάτσουρας: «εἰς τήν ἐκκλησίαν τῆς ἁγίας Τριάδος ποῖος εἶναι ὁ καλῶν καί ποῖοι οἱ καλούμενοι», οὔτω καί εἰς τήν «εἰσήγησίν» των, ἔθεσαν ἄλλο ἀνόητον δίλημμα: «...ὁ Γκουτζίδης ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἁγιοτριαδική κοινωνία εἶναι πλήρης, τελεία, σταθερά, ἀνεξέλικτος, ἀπερινόητος, ἀπερίγραπτος καί ἀνέκφραστος, ἐνῶ ἡ κοινωνία τῶν μελῶν τοῦ Σώματος τῆς ἐκκλησίας εἶναι ἐξελικτική καί προοδευτική, βαίνουσα συνεχῶς «πρός τό καθ' ὁμοίωσιν» αὐτῆς τῆς Τριαδικῆς. ἡ ἁγιοτριαδική ἑνότητα καί κοινωνία εἶναι τό Α καί τό Ω, ἐνῶ ἡ τῶν μελῶν τῆς ἐκκλησίας εἶναι μία συνεχής πορεία ἐκ τοῦ Α πρός τό Ω»! Τά ἀνωτέρω χαρακτηρίζουν ὡς δῆθεν «πρωτοφανῆ βλασφημίαν» τοῦ θεολόγου, ἐνῶ θέτουν ὡς συμπέρασμα καί τό ψευδές δίλημμα: «Δηλαδή εἰς αὐτήν τήν περίπτωσιν ὅταν ἡ πορεία ὁλοκληρωθῆ, κατά τά γραφόμενα τοῦ κ. Γκουτζίδη, θά ἐξομοιωθῆ πλήρως ἡ κοινωνία τῶν πιστῶν μέ τήν Κοινωνίαν τῆς ἁγίας Τριάδος!...».

 Τό ἀνωτέρω ψευδοδίλημμα δέν τό θέτουν κἄν ὡς ἐρώτησιν, ἀλλ' ἀποφαίνονται θαυμαστικῶς, καίτοι ἐπ' αὐτοῦ ἔχουν γραπτήν τήν ἀπάντησιν ἀπό τό 1999! Εἰς τό ἴδιον ἐρώτημα τοῦ Δ. Κάτσουρα ἰδού τί ἀπήντησεν ὁ θεολόγος: «Ὅταν θά ὁλοκληρωθῆ αὐτή ἡ πορεία τῆς Ἐκκλησίας», δέν θά ἐξομοιωθῆ, κατ' οὐσίαν, τό κτιστόν πρός τό ἄκτιστον, ἀλλά τότε θά φθάσωμεν εἰς τήν κατά χάριν θέωσιν! Τότε θά ἔχει ὁλοκληρωθεῖ ὁ σκοπός - ἔργον τῆς ἐκκλησίας, ὅπερ κατά τόν Ἁπόστολον Παῦλον εἶναι: «πρός τόν καταρτισμόν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομήν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ. Ἵνα μηκέτι ὦμεν νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι καί περιφερόμενοι παντί ἀνέμω τῆς διδασκαλίας, ἐν τῆ κυβεία τῶν ἀνθρώπων, ἐν πανουργία πρός τήν μεθοδείαν τῆς πλάνης, ἀληθεύοντες δέ ἐν ἀγάπη αὐξήσωμεν εἰς αὐτόν τά πάντα, ὅς ἐστιν ἡ κεφαλή, ὁ Χριστός, ἐξ οὗ πᾶν τό σῶμα συναρμολογούμενον καί συμβιβαζόμενον διά πάσης ἀφῆς τῆς ἐπιχορηγίας ΚΑΤ' ΕΝΕΡΓΕΙΑΝ ἐν μέτρω ἑνός ἑκάστου μέρους τήν αὔξησιν τοῦ σώματος ποιεῖται εἰς οἰκοδομήν ἑαυτοῦ ἐν ἀγάπη». (Ἐφ. Δ 11-16). Ὅταν λοιπόν, ἀπήντησεν ὁ θεολόγος, «ὁλοκληρωθῆ» αὐτή ἡ πορεία, ὅταν «αὐξήσωμεν εἰς αὐτόν τά πάντα», τότε δέν θά εἴμεθα νήπιοι, δέν θά κλυδωνιζώμεθα, δέν θά σκευωροῦμεν... ἀλλά θά ἀληθεύωμεν ἐν ἀγάπη καί ἀληθῆ ταπεινώσει!

 Τρίτον, ἐπί τῆς μαρτυρίας τοῦ Κλήμεντος Ἀλεξανδρείας παρατηροῦν: «Ὁ κ. Γκουτζίδης παραθέτει ἐν συνεχεία ἕνα χωρίο τοῦ Κλήμεντος τοῦ Ἀλεξανδρέως, ὅπου καί πάλιν ἀναφέρεται ἡ ἐκκλησία ὡς εἰκών τῆς οὐρανίου ἐκκλησίας». Ὁ ἐκκλησιαστικός συγγραφεύς τοῦ β΄ αἰῶνος, ὁ περιώνυμος Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς γράφει: «Σπεύσωμεν εἰς σωτηρίαν ἐπί τήν παλιγγενεσίαν, εἰς μίαν ἀγάπην συναχθῆναι οἱ πολλοί, κατά τήν τῆς μοναδικῆς οὐσίας ἕνωσιν» καί πάλιν: «Εἰκών δέ τῆς οὐρανίου ἐκκλησίας ἡ ἐπίγειος, ὅπερ εὐχόμεθα καί ἐπί τῆς γῆς γενέσθαι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ ὡς ἐν οὐρανῶ»(*). Διά νά συσκοτίσουν, τόν χαρακτηρισμόν «εἰκών δέ τῆς Οὐρανίου ἐκκλησίας», ἐπαναφέρουν καί πάλιν τό «κατά» διά νά εἴπουν ὅτι ὁ ἱερός Συγγραφεύς δέν τό χρησιμοποιεῖ κυριολεκτικῶς: «καί ἐδῶ τό «κατά», ὅπως προηγουμένως τό «καθώς» δέν ἔχουν κυριολεκτικήν σημασίαν, διότι τότε θά ἐθεωρεῖτο το ὁμοούσιον τῆς Ἁγίας Τριάδος ὡς τό χαρακτηριστικόν γνώρισμα καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος καί κοινωνίας τῶν πιστῶν». Διερωτᾶται κάθε λογικός ἄνθρωπος, ποῖος καί ποῦ αὐτά τά «καθώς» καί «κατά» τά ἐξέλαβεν ἤ ἐχρήσατο κυριολεκτικῶς, ὅπως καί τό «ἐκκλησιάσασα» τοῦ Μεγάλου Φωτίου; Πρός τί πάλιν αὕτη ἡ δικολαβική διευκρίνισις; ἁπλούστατα διά νά ψευδοκατηγορήσουν ὅτι δῆθεν ὁ θεολόγος θεωρεῖ τό ΟΜΟΟΥΣΙΟΝ τῆς Ἁγίας Τριάδος καί «ὡς τό χαρακτηριστικόν γνώρισμα καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος καί κοινωνίας τῶν πιστῶν, ὅπερ ἄτοπον».

 Ὡστόσον μέ τήν ἀνωτέρω διατύπωσίν των, ἐμμέσως διακηρύσσουν ὅτι ἐν τῶ ΕΝΙ ΣΩΜΑΤΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ δέν ὑπάρχει ΟΜΟΟΥΣΙΟΤΗΣ! Τό Σῶμα ὅμως τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἐκκλησία, καίτοι ἀποτελεῖται ἀπό ἀναρίθμητα κτιστά Πρόσωπα, ταῦτα ἀποτελοῦν τό κατά χάριν καί ἐνέργειαν ΕΝ, ΟΜΟΟΥΣΙΟΝ καί ΑΔΙΑΙΡΕΤΟΝ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, διότι «χαρακτηριστικόν γνώρισμα καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος καί κοινωνίας τῶν πιστῶν» εἶναι ὅτι οὗτοι «συνάγονται εἰς μίαν ἀγάπην οἱ πολλοί κατά τήν τῆς ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΕΝΩΣΙΝ», ταύτης νοουμένης, ὁμολογουμένης καί κηρυσσομένης ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΩΣ ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΝΕΡΓΕΙΑΝ, ἐν Χριστῶ καί ἐν Ἁγίω Πνεύματι.

 Τέταρτον, καί τήν συντριπτικήν μαρτυρίαν τοῦ Μ. Φωτίου, (ὁ ὁποῖος ἔχει ὑπ' ὄψιν του τήν ἀνωτέρω ρῆσιν τοῦ Κλήμεντος), τήν ὁποίαν, ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, παραθέτει εἰς τό θεολογικόν του ὑπόμνημα καί ἡ ὁποία ἔχει οὕτω: «...Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης, εἰ θέμις εἰπεῖν, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ, θέμις δέ τοῦτο λέγειν, (= εἶναι ἐπιτρεπτόν δέ νά λέγωμεν ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ) ἐπί τῆς ἀναπλάσεως...», τήν ἡμαύρωσαν, ἀλλά καί τόν Μέγαν Φώτιον, ὅλως ἀσεβῶς, τόν παρηρμήνευσαν, ἰσχυριζόμενοι ὅτι ὁ Μέγας οὗτος Θεολόγος δῆθεν δέν ἀποκαλεῖ τήν ἁγιοτριαδικήν κοινωνίαν καί ἑνότητα ὡς ἐκκλησίαν, παραβλέποντες τήν ρητήν διατύπωσιν Αὐτοῦ: «Διό πρός ἑαυτήν μέν ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ... τῶ ἐνιαίω τῆς γνώμης βουλήματι τήν ἀνάπλασιν τοῦ συντριβέντος διετίθετο πλάσματος»! Δυστυχῶς δέν ἠθέλησαν, νά ἴδουν καί νά κατανοήσουν αὐτόν τόν ρηματικόν τύπον, «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης... τῶ ἑνιαίω τῆς γνώμης βουλήματι...», ἀλλ' ἀποδίδουν τήν μετοχήν «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ», μέ τά ρήματα «ΣΥΝΗΘΡΟΙΣΘΗ» «ΣΥΝΗΧΘΗ» ἡ ἑνότης τῆς ἁγίας Τριάδος»! Τί πιό φρικτόν θά ἠδύνατο τις νά εἴπη; Καί ἐν προκειμένω ὅμως τό «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ ΠΡΟΣ ΕΑΥΤΗΝ Η ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΕΝΟΤΗΣ» δέν χρησιμο­ποιεῖται κυριολεκτικῶς καί κατά τήν λεξικολογικήν ἔννοιαν τοῦ ὅρου, ὅπως αὐτοί τόν ἐννοοῦν, διότι ὁ Μέγας Φώτιος βιοῖ τό μυστήριον τῆς ἐκκλησίας καί δέν ἐννοεῖ τήν ἐκκλησίαν λεξικολογικῶς ἤ ἐξ ὁρισμοῦ. Δέν χρησιμοποιεῖ τήν μετοχήν «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ», «ἐξ ὁρισμοῦ» καί δέν φαντάζεται διηρημένην τήν Παναγίαν Τριάδα, (ὅπως ἰδιαιτέρως τήν φαντάζεται καί τήν εἰκονίζει ὁ «Πειραιῶς»!), νά κινῆται εἰς «συνάθροισιν - σύναξιν», διότι ὁ Ἅγιος «ἐμπειρικῶς» βιῶν τό μυστήριον τῆς σωτηρίας λέγει: «πρός ἑαυτήν ἐκκλησιάσασα ἡ τῆς Τριάδος ἑνότης»! Τοῦτο δέν προϋποθέτει οὔτε καλοῦντα, οὔτε καλουμένους, πολλῶ δέ μᾶλλον κίνησιν κεχωρισμένων πρός ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΙΝ - ΣΥΝΑΞΙΝ, ἀλλ' εἶναι ἔκφρασις τῆς προαιωνίως ἡνωμένης ἐν τῆ μιᾶ θεία οὐσία Τρισυποστάτου Θεότητος, ἡ ὁποία προαιωνίως ἑνιαίως ἠβουλήθη νά δημιουργήση τόν κόσμον καί τόν ἄνθρωπον, καί πάλιν νά ἀναπλάση αὐτήν τήν δημιουργίαν ἐν Χριστῶ καί ἐν τῆ ἐκκλησία Του.

 Ὁ ἱερός καί Μέγας Φώτιος μέ τήν μετοχήν «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΑΣΑ» ἀποδίδει τήν ἐν τῆ μιᾶ Οὐσία δεδομένην ἑνότητα καί κοινωνίαν τῆς τρισυποστάτου Θεότητος, τήν «ἐν τῆ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΥΣΙΑ ΕΝΩΣΙΝ». Ἐκκλησία καί ἐκκλησιάσα­σα ἀπό ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως, σημαίνουν δεδομένην ΕΝΟΤΗΤΑ («πρός ἑαυτήν»), ἐκ τῆς ὁποίας προῆλθεν καί ἡ ΜΙΑ Μεγάλη καί Κοινή προαιωνία Βουλή πρός ἀνάπλασιν καί παλιγγενεσίαν τοῦ πλάσματος καί τοῦ κόσμου. «Μεγάλος ὁ Θεός ἀγαπήσας τόν κόσμον, τόν Ἄγγελον βουλῆς ἑαυτοῦ τῆς μεγάλης, τῶ κόσμω μέν ἀπέστειλεν, εἰς ἀγάπης ἐπίδειξιν, τόν Υἱόν αὐτοῦ, ἐκ τῆς ἁγνῆς σαρκωθέντα, τεχθησόμενον ἐν Βηθλεέμ τῶ σπηλαίω, ταχύ ὅν δοξάσομεν» (Θεοτόκιον Α΄ Καθίσματος, 17ης Δεκεμβρίου).

 Πέμπτον, ἀπορρίπτουν καί τάς μαρτυρίας τῶν δογματολόγων γράφοντες: ὅτι ὁ κ. Γκουτζίδης «ἐπικαλεῖται τούς συγχρόνους δογματολόγους, διότι δέν εὗρεν στήριγμα εἰς τούς Πατέρας»(!), καί καταλήγουν: «Ἄν καί ὡς κακοδοξοῦντες καί οἰκουμενισταί (σ.σ. οἱ Δογματολόγοι Καθηγηταί), δέν ἀξίζουν κἄν τήν ἀναφοράν εἰς τά λεγόμενά των, ὅμως, διά νά μή θεωρηθῆ μία τοιαύτη στάσις ὡς ἀδυναμία ἀντικρούσεως τῶν ἰσχυρισμῶν των, ἀναφέρομεν ὅτι ἐκ τῶν ἀναφερομένων ὑπό τοῦ κ. Γκουτζίδη θεολόγων, Ι. Καρμίρη, Νικ. Μητσοπούλου, Παύλου Εὐδοκίμωφ, Σπυρίδωνος Μπιλάλη, Νικ. Ἰωαννίδη, Γεωργίου Μεταλληνοῦ καί Γεωργίου Καψάνη, οὐσιαστικῶς μόνον ὁ Παῦλος Εὐδοκίμωφ ὑποστηρίζει τήν θέσιν ὅτι ἡ ἁγία Τριάς εἶναι ἐκκλησία, χαρακτηρίζων αὐθαιρέτως τήν Ἁγίαν Τριάδα ὡς «ἀπόλυτον ἐκκλησίαν».  Ἐνῶ ἐν προκειμένω δέν ὑπάρχει λόγος νά συνηγορήση τις ὑπέρ τῶν συγχρόνων Δογματολόγων, διότι οἱ κατήγοροι ἀδιακρίτως κινοῦνται καί κατ' αὐτῶν ἐκ τῆς ἰδίας προθέσεως καί σκοποῦ, ὅμως κρίνεται ἀπαραίτητον εἰς τό σημεῖον αὐτό νά σημειωθῆ ὅτι ἠδίκησαν καί τούς μεγάλους Δογματολόγους καί ὅτι δέν εἶναι ἄξιοι νά τούς ἀξιολογήσουν καί δι' αὐτόν τόν λόγον ἀπορρίψαντες τάς ὀρθοδόξους μαρτυρίας των, μέ τό πρόσχημα ὅτι εἶναι Νεοημερολογῖται, ἀπέρριψαν ὁλόκληρον τήν ὀρθόδοξον Δογματικήν διδασκαλίαν των. Ἄλλο, ὅμως ὁ Νεοημερολογιτισμός - Οἰκουμενισμός, ὡς Παπική καινοτομία καί ὡς ὑπό οἰκουμενιστικῆς δεοντολογίας ἐπιβληθεῖσα τό 1924, καί ἄλλο τά Δογματικά των συγγράμματα, τά ὁποῖα αὐτοί δέν εἶναι εἰς θέσιν νά ἀξιολογήσουν καί ἐκτιμήσουν. ὡστόσον ὀρθῶς ἐπισημαίνουν τάς ἀπαντωμένας ἐν τοῖς συγγράμμασιν τινῶν καί αἱρετικάς - Οἰκουμενιστικάς θέσεις! Ὅσον καί ἄν ἕκαστος τῶν Δογματολόγων ὑπέστη τυχόν ἐπίδρασιν ἐκ τῶν διαφόρων θεολογικῶν Δυτικῶν «ρευμάτων», ὅμως δέν ἀγνοοῦν τήν Ὀρθόδοξον Δογματικήν τόσον ἐπί τοῦ Χριστολογικοῦ, ὅσον καί τοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ καί τοῦ Τριαδολογικοῦ. Οἱ πλείονες τῶν Δογματολόγων, τοὐλάχιστον ὡς Ἀκαδημαϊκοί Διδάσκαλοι, διατυπώνουν ὀρθῶς τήν συστηματικήν Δογματικήν διδασκαλίαν τῶν Πατέρων καί γενικῶς τῆς ὀρθοδοξίας, καίτοι κακῶς δέν ὑπεισέρχονται εἰς τήν ἐκκλησιολογικήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ - Νεοημερολογιτισμοῦ, ἤ ὅσοι εἰσέρχονται, καταγγέλλοντες αὐτόν, δυστυχῶς ἐν τῆ πράξει δέν ἐξέρχονται τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 Ἰδού ἐν προκειμένω μόνον ἡ μαρτυρία τοῦ Δογματολόγου Ἰωάννου Καρμίρη(*), διά νά προκύψη ὅτι ὀρθοδόξως διατυπώνει τήν σχετικήν διδασκαλίαν καί ὅτι ἐκφράζει τούς ἁγίους Πατέρας, ἤτοι τόν Ἅγιον Διονύσιον τόν Ἀρεοπαγίτην καί τόν Ἅγιον Μάξιμον τόν ὁμολογητήν. Οὗτος εἰς τό βιβλίον του «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ» Ἀθῆναι 1973, σελ. 156, γράφει: «Ἡ ἑνότης δέ τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἐκκλησίας καί τῶν χριστιανῶν πρός ἀλλήλους ἐν τῆ κοινωνία τοῦ Χριστοῦ ἀντικατοπτρίζει τήν ΤΡΙΑΔΙΚΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ, δυναμένη νά συγκριθῆ πως πρός τήν ἐν τῆ ἁγία Τριάδι ἕνωσιν τῶν τριῶν θείων προσώπων, εἰ καί αὕτη εἶναι ἄλλης τάξεως καί πάντη ἀκατάληπτος τῶ ἀνθρώπω. Οὕτως «ΕΙΚΩΝ ἐστί τοῦ (Τριαδικοῦ) Θεοῦ ἡ ἁγία ἐκκλησία, ὡς τήν αὐτήν τῶ Θεῶ περί τούς πιστούς ἐνεργοῦσα ἕνωσιν, κἄν διαφόροις ἰδιώμασιν...». Καθώς δηλαδή τά τρία πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἑνοῦνται ἐν τῆ μιᾶ θεία οὐσία καί εἶναι εἷς Θεός, οὕτω καί ἡ πληθύς τῶν μελῶν τῆς ἐκκλησίας ἑνοῦται ἐν τῶ ἑνί σώματι τοῦ Θεανθρώπου, ὅ ἔστιν ἡ ἐκκλησία... ὡς ἐν τῆ Ἁγία Τριάδι ὑπάρχει μία μέν θεία οὐσία, τρία δέ πρόσωπα, οὕτω καί ἐν τῆ ἐκκλησία ὑπάρχει μία μέν θεανθρωπίνη φύσις, πληθύς δέ καί ποικιλία προσώπων μελῶν, ἅτινα πάντα ἑνοῦνται ἐν τῶ ἑνί πνευματικῶ σώματι τοῦ Χριστοῦ, ὅ ἔστιν ἡ ἐκκλησία. Ἕνεκα τούτου ἡ ἐκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ, θεωρεῖται ὑπό τῶν ὀρθοδόξων ὡς ΕΙΚΩΝ καί ΟΜΟΙΩΣΙΣ τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἀναγομένης τουντεῦθεν τῆς Ἐκκλησιολογίας εἰς Τριαδολογίαν».

 Οἱ ψευδοκατήγοροι εἰσηγηταί καί ὁ δυστυχέστατος πρ. Πειραιῶς Νικόλαος καί ἐκείνη ἡ «Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας» τῆς 27ης.11.2007, καί τήν ἀνωτέρω ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ μαρτυρίαν τήν ἀπέρριψαν, ὅπως καί ὅλας τάς ἄλλας, διότι ἦτο Νεοημερολογίτης, ἐνῶ δέν ἀναιροῦν τόν Παῦλον Εὐδοκίμωφ, ὁ ὁποῖος, ὅπως γράφουν, «οὐσιαστικῶς μόνον αὐτός ὑποστηρίζει τήν θέσιν, ὅτι ἡ «ἁγία Τριάς εἶναι ἐκκλησία, χαρακτηρίζων αὐθαιρέτως τήν Ἁγίαν Τριάδα, ὡς ΑΠΟΛΥΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ»! Λοιπόν ὤφειλον καί ὀφείλουν νά ἀναιρέσουν καί τόν Παῦλον Εὐδοκίμωφ καί νά τόν «ἀφορίσουν»!...

 

ΠΑΡΑΝΟ.Ι.ΚΗ - ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΑΠΟΨΙΣ

 Δέν ἠρκέσθησαν ὅμως εἰς ὅσα διαστροφικῶς καί παρερμηνευτικῶς κατέγραψαν κατά τῶν ἁγιογραφικῶν καί Πατερικῶν μαρτυριῶν! Δέν ἠρκέσθησαν εἰς κακοδόξους καί αἱρετικάς διατυπώσεις, ἀλλά καί ὅλας τάς Κανονικάς - θεολογικάς καί ἄλλας τιμίας παρεμβάσεις τοῦ θεολόγου κατά τῆς προδοσίας, ὅλας τάς ἐχαρακτήρισαν ὡς δῆθεν «ἀνοίκειον στάσιν δι' ἕνα ὀρθόδοξον θεολόγον ἔναντι τῆς ἱερᾶς Συνόδου καί εὑρύτερον τῆς ἐκκλησίας, ἡ ὁποία τόν ἀνέθρεψεν ἐν Κυρίω...»! Ταῦτα δέ διότι, ὁ θεολόγος, θέλων, δῆθεν νά δικαιώση τόν ἑαυτόν του, ἀρνεῖται καί νά συνεργασθῆ μέ τούς συνεργάτας ἀδελφούς του, ἀλλά καί «ἀντιδρᾶ ἀρνητικῶς εἰς τάς Πατρικάς προσπαθείας τοῦ Μακαριωτάτου νά τόν ἐπαναφέρη εἰς τήν ὁδόν τῆς ἐπιγνώσεως καί τῆς ὑπακοῆς... κρατεῖ ὑβριστικήν καί συκοφαντικήν στάσιν κατά τῆς Συνόδου, διότι δέν συνεδριάζει Κανονικῶς αὕτη, ὅτι ἐγκρίνει ἐξωεκκλησιαστικάς προειλημμένας ἀποφάσεις, καί συκοφαντεῖ ὅτι ἡ Σύνοδος διά τῶν ἀποφάσεών της ἐξυπηρετεῖ σχέδια τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ».

 Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι ἀδελφοί, μετ' ἐπιγνώσεως καταθέτω ὅτι αὐτά τά ὁποῖα μόλις ἀνέγνωσα εἶναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΨΕΥΔΗ, διότι ὁ θεολόγος, δέν ἐτήρησεν ποτέ «ἀνοίκειον στάσιν» ἔναντι οὐδενός, πολλῶ δέ μᾶλλον «ἔναντι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου» ἤ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἤ μελῶν τῆς Συνόδου, τῶν ὁποίων μόνον τάς ἑκάστοτε ἀδυναμίας ἤ ἐκτροπάς, καί εἰς τά μέτρα τῶν δυνατοτήτων του, ἀνεπλήρωνεν καί προελάμβανεν, ἐνῶ ὑπῆρξεν σκληρός μόνον εἰς τάς ἐκτροπάς ἐκ τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τῆς ὁμολογίας - ἐκκλησιολογίας καί ἰδιαιτέρως τῆς ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. ΠΑΝΤΟΤΕ καί μέ ΟΛΟΥΣ, ἐπεδίωξεν καί συνειργάσθη, ὅλους τούς προώθησεν καί ἐχαίρετο νά ἔχη συνεργάτας. Δέν συνειργάσθησαν μετ' αὐτοῦ μόνον ἐκεῖνοι οἱ κακοήθεις ὑποκριταί, οἱ ὁποῖοι πάντοτε ἐφέροντο «ὡς μή κατανοοῦντες τά περί ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας», ἤθελον ὅμως νά τά «ἔχουν καλά» μαζί του, διό ὑπεκρίνοντο, τοῦ προσέφερον δέ μέχρι καί ὑλικάς ἐκδουλεύσεις, μέχρις ὅτου ὁ «κόμπος ἔφθασεν εἰς τό χτένι»! Δηλαδή μέχρις ὅτου τό ἀντίχριστον κίνημά των, βεβαιωθέν ὅτι ὁ θεολόγος, δέν πρόκειται νά «ρίξη νερό στό κρασί του», ἔδωκε τήν ἐντολήν «ἔξω ὁ θεολόγος καί ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι, διότι ἄλλως δέν γίνεται ἕνωσις καί δέν περνᾶ ἡ ἐν ἑλλάδι, συγχωρητική εὐχή τοῦ 1971 ὡς χειροθεσία»!

Ὡλοκλήρωσεν δέ τήν «εἰσήγησιν» του ὁ πρ. Πειραιῶς Νικόλαος καταλήξας: «Ὅπως ἀπεδείχθη, ἡ θεολογική θέσις τοῦ Ἐλευθ. Γκουτζίδη(*) δέν εἶναι ἁπλῶς ἀδόκιμος καί ἐσφαλμένη, ἀλλά συνιστᾶ ἀλλοίωσιν τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας καί εἰσαγωγήν εἰς τόν χῶρον τῆς ἐκκλησίας τῶν διεφθαρμένων ἀπόψεων τῶν Οἰκουμενιστῶν...». (Αὐτόθι σελ. 61). Πρίν προχωρήσω πρέπει νά ἐπισημάνω ὅτι ὁ κ. Νικόλαος δέν εἶχεν ἐπίγνωσιν αὐτῶν τῶν ὁποίων ἀνεγίνωσκεν πολλῶ δέ μᾶλλον δέν ἐγνώριζεν!... τό συγκεκριμένον ἐκκλησιολογικόν καί Τριαδολογικόν Δόγμα! ὡστόσον ἡ προκλητική αὐτή ψευδοκατηγορία ἐπιβάλλει νά τονίσωμεν ὅτι ἡ ἐν γένει ἐκκλησιολογία τοῦ θεολόγου διαχρονικῶς κηρυσσομένη, συνιστᾶ ἔκφρασιν τῆς γνησίας Ἁγιογραφικῆς καί Πατερικῆς Ἐκκλησιολογίας, ἀλλά καί τῆς Χριστολογίας καί Τριαδολογίας, ἐπί τῆς ὁποίας προσέκρουσεν καί προσκρούει ἰδιαιτέρως ὁ Φλωρινικός καί ὁ Νεοημερολογιτικός καί πάντως ὁ Παπικός - Προτεσταντικός Οἰκουμενισμός.

 
«ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΦΟΡΙΣΩΜΕΝ»

 Ἡ δεοντολογία τοῦ πονηροῦ τούτου κατασκευάσματος, δηλαδή ἡ δεοντο­λογία τῆς εἰσηγήσεως, τήν ὁποίαν κατά τήν 14/27 Φεβρουαρίου 2002 εἰσηγήθη (ἀνέγνωσεν) ὁ κ. Νικόλαος ἦτο, ὅπως, κατά τάς ἐντολάς τοῦ Φλωρινικοῦ Κέντρου καί τῶν ἐγκαθέτων των, ζητηθῆ διά τοῦ ΔΥΣΤΥΧΕΣΤΑΤΟΥ «Πειραιῶς» κ. Νικολάου, ὁ ἀφορισμός τοῦ ἐλυθερίου Γκουτζίδη διό λέγει: «...Προτείνω ...νά ἐπιβληθῆ εἰς τόν θεολόγον Ἐλ. Γκουτζίδην ἐπιτίμιον... ἀποχῆς τοῦ ἐν λόγω θεολόγου ἀπό τό ψάλλειν, τό κηρύττειν καί μετέχειν τῶν θείων Μυστηρίων...»!!! Ποῖος εἰσηγεῖται ταῦτα; Ἕνας σφόδρα βλάσφημος, ἕνας αἱρετικός, μία ἐκ νεότητος δυστυχής ὕπαρξις!... Τοῦτο κατ' ἀκρίβειαν εἰσηγοῦνται οἱ παράγοντες τοῦ Φλωρινικοῦ κέντρου καί οἱ ἐγκάθετοί των εἰς τόν χῶρον τῆς ἐκκλησίας, προκειμένου νά ἐκφοβίσουν, φιμώσουν ἤ περιθωριοποιήσουν ὄχι μόνον τόν θεολόγον, ἀλλά καί τήν ἐλαχιστότητά μου ὡς Μητροπολίτου Μεσογαίας, ἐν ὅσω δέ ἔζη καί τόν Μητροπολίτην κυρόν Πανάρετον, καί τόν ἱερομόναχον π. Ἀμφιλόχιον καί ὅλους τούς ὀρθοδόξους Μοναχούς, Μοναχάς, καί λαϊκούς, διότι ἐπί τῆς ὁμολογίας αὐτῶν προσέκρουον καί προσκρούουν τά οἰκουμενιστικά των σχέδια. Αὐτή ἡ ἰδία δεοντολογία τούς ἐξώθησεν καί εἰς τάς κυριολεκτικῶς συλλήβδην ἀντικανονικάς καί οὐσία ληστρικάς των ἀποφάσεις περί «ἀργιῶν», «καθαιρέσεων» καί «ἀφορισμῶν», ἐναντίον τῶν ὀρθοδόξων!

 Ἤδη ὅμως πρόκειται ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος καί ὡς Ἀνώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον, νά κρίνη καί νά ἀποφασίση, λαμβανομένου ὑπ' ὄψιν ὅτι ἡ ἐκ μέρους τῶν ὀρθοδόξων ἀποδοχή αὐτῆς τῆς ἐκκλησιολογικῆς καί Τριαδολογικῆς θέσεως τοῦ Ἐλ. Γκουτζίδη, ἐστάθη ἡ μόνη ΨΕΥΔΟΚΑΤΗΓΟΡΙΑ, διά νά ἀποφασίσουν τάς ἐναντίων ὅλων τῶν ὀρθοδόξων ἀκύρους καί ληστρικάς των πράξεις περί «ἀργιῶν» καί «καθαιρέσεων» καί πρό πάντων διότι δέν συνεπορεύθησαν εἰς τήν προδοσίαν των κατά τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ.

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(*) Σημ. «Ο.Π.»:  Καί κατά τήν Κυριακήν τῆς ὀρθοδοξίας τοῦ 1996 πάλιν εἶχεν ὁμιλήσει μέ θέμα «Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟ­ΞΩΝ». Ἡ ὁμιλία ὡς ἐκ τῆς διαχρονικῆς σημασίας της ἀλλά καί τοῦ ἐπικαίρου, καθ' ὅτι ἐκεῖνο, τό ὁποῖον ἀντιμετώπισεν ἡ ἐκκλησία διά τοῦ κινήματος τῶν πέντε, αὐτό ἀντιμετώπισεν καί πάλιν ὑπό τοῦ διαδόχου κινήματος τῶν Νικολαϊτῶν, ἐπαναδημοσιεύεται εἰς συνεχείας ἀρχομένας ἤδη ἀπό τοῦ παρόντος τεύχους.

 (1) Ἄλλο εἶναι ἡ ἐκκλησία ὡς μυστήριον, ὡς Θεανθρώπινος ὀργανισμός καί ἄλλο ὁ Ναός ὡς οἰκοδόμημα.

 (*) Βλέπε: «Ο.Π.» Α.Τ. 109 Φεβρουάριος 2001 σελ. 179-188 καί Α.Τ. 118 Νοέμβριος 2001 σελ. 265-279 καί Α.Τ. 134 Μάρτιος 2003 σελ. 86.

  (**) Ὑπομνήσκεται ὅτι τό θέμα ἐνώπιον τοῦ Α.Σ.Δ. εἰσηγεῖται ὁ Μητροπολίτης κ. Κήρυκος.

 (*) Περί αὐτῆς ὅρα εἰς «Ο.Π.» Α.Τ. 121 Φεβρ. 2002 σελ. 41-88, καί Α.Τ. 123 σελ. 142-162, Α.Τ. 124 σελ. 188-207, Α.Τ. 125 σελ. 232-250, Α.Τ. 126/127 σελ. 267-286, Α.Τ. 128 σελ.

 (*) Κλήμεντος Ἀλεξανδρέως α) Λόγος Προτρεπτικός πρός Ἕλληνας, P.G. Τόμος 8 σελ. 2008 καί 2816 καί β) Λόγος Δ τῶν Στρωματέων, Αὐτόθι σελ. 1277Β.

 (*) Χωρίς νά, ὑποτιμῶνται ὅλαι αἱ λοιπαί μαρτυρίαι τῶν λοιπῶν Δογματολόγων, τάς ὁποίας ἀναφέρει εἰς τό Θεολογικόν του ὑπόμνημα ὁ θεολόγος Ἐλ. Γκουτζίδης, ἡ καί ὅτι ἔν τισι καί ὁ Δογματολόγος οὗτος διατυπώνει καί κακοδόξους θέσεις ἐπί τοῦ ἐκκλησιολογικοῦ!

 (*) «Δέν θά ὁμιλήσω σήμερον διά τήν πρώτην ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον Ἐκκλησίαν, διότι αὐτή εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἑνότης τῶν τριῶν θείων προσώπων...».


 

ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΠΕΡΙ ΔΗΘΕΝ «ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ»

 (Εἰσηγεῖται καί καταθέτει ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης)

 Ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος, ἐν προκειμένω ὡς Ἀνώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον, ἐπέδειξεν ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον ἐπί τοῦ κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς (χειροτονιῶν) θέματος καί ἰδιαιτέρως ἐπί τοῦ περί χειροθεσίας σχεδίου. Κατ' αὐτό τήν ἀπό τό 1971 ἐν ἑλλάδι γενομένην δεκτήν συγχωρητικήν εὐχήν, ἔπρεπεν ἀργά ἤ γρήγορα νά τήν μετατρέψουν εἰς «χειροθεσίαν»! Τοῦτο τό σχέδιον καταφανῶς ἦτο εἰλημμένον πρίν ἡ ἐξαρχία ἐπιστρέψη εἰς τήν ἑλλάδα! Δηλαδή θά «εὐηγγελίζοντο» τήν Ἕνωσιν μέ βάσιν τήν ὁμολογίαν καί τήν ἀναγνώρισιν τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί ἰδιαιτέρως τοῦ 1948, καί ὑπό τάς προϋποθέσεις αὐτάς καί διά τήν ἀγάπην καί τήν ἑνότητα θά ἐνεφάνιζον καί τήν ἁπλῆν Συγχωρητικήν εὐχήν καί ἐφ' ὅσον αὕτη θά ἐγένετο δεκτή, κατόπιν θά τήν συνέχεον μέ τήν «χειροθεσίαν» καί συγχρόνως θά ἐνεφάνιζον καί τήν μέ Α.Π. 16-11/15/28.9.1971 ἀντιφατικήν Πράξιν - Ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου! Παρά τό γεγονός ὅμως ὅτι αὐτό τό σχέδιον ἐπεχειρήθη νά πραγματοποιηθῆ περισσότερον ἀπό 10 φοράς, πάντοτε ἀπέτυχεν.

 Εἰς αὐτά τά πλαίσια κατανοεῖται τό γεγονός ὅτι μέλη τῆς ἐκκλησίας καί ἐγκάθετοι Φλωρινικοί μονίμως συνεδρίαζον καί συνεσκέπτοντο ἐπί τοῦ θέματος - σχεδίου περί μεταλλαγῆς τῆς Συγχωρητικῆς Εὐχῆς εἰς «χειροθεσίαν», ἐνῶ ἄμα τῆ ἐπιστροφῆ της ἐλεγχθεῖσα ἡ ἐξαρχία, διότι ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα δέν ὁμίλει περί Συγχωρητικῆς, ἀλλά περί «χειροθεσίας ὡς ἐπί σχισματικῶν», ἀπήντησεν ὅτι συγχέουν τό γεγονός, καθ' ὅ καί ἐπί συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς ἐξομολογούμενον καί εἰς πλείστας ἄλλας περιπτώσεις διαφόρων εὐχῶν, γίνεται, ἐπίθεσις χειρῶν.

 Ὁ τότε Πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος πρῶτος διενοήθη ὅπως ἐπιβάλη τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν, χωρίς ἰδιαίτερον θόρυβον μέ τό δέλεαρ τῆς ὑπαγωγῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐλησίας εἰς τό Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων τήν ἀναγνώρισίν της, βάσει ὅσων ἔλεγε ἡ ἀντιφατική Ρωσική Ἀπόφασις! Δηλαδή ὅτι γίνεται δεκτή ἡ «χειροθεσία», τήν ὁποίαν ἀναφέρει ἡ «Ἀπόφασις», ἀσχέτως ἄν αὕτη δέν ἐγένετο ἐν Ἑλλάδι, ἐνῶ καί μέχρι σήμερον ἀμφισβητεῖται καί τί ἐγένετο εἰς τήν ἀμερικήν ἐπί τῶν δύο ἐπισκόπων τῆς ἐξαρχίας. Πρός τοῦτο ὁ τότε Πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος εἶχεν ἐξασφαλίσει τήν σύμφωνον γνώμην τῆς Κυβερνήσεως τοῦ Γεωργίου Παπαδοπούλου, ἐνῶ, ἐπίσης διά τόν ἴδιον σκοπόν, συνεκρότησεν καί δωδεκαμελῆ ἱεράν Σύνοδον, ἐν οἷς καί οἱ: Ματθαῖος Μακρῆς, Νικόλαος Μεσσιακάρης, Παχώμιος Ἀργυρό­πουλος κ.λπ.! Τό σχέδιον τοῦτο ἐναυάγησεν, διότι ἔπεσεν ὁ Γ. Παπαδόπουλος, ἐνῶ καί ὁ Εὐγένιος Τόμπρος, ἔπεσεν καί αὐτός καί συνετρίβη ὑπό τῆς δεξιᾶς τοῦ Κυρίου.

 Δέν σταματοῦν ὅμως τά σχέδια! Ἤδη τό ἴδιον σχέδιον, περί ὑπαγωγῆς εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων θά τό «παλεύη» μέχρι τό 1991 ὁ «Ἀττικῆς» Ματθαῖος Μακρῆς, ἐνῶ ἤδη τό 1974, ὁ «ἀργολίδος» Παχώμιος Ἀργυρόπουλος προβαίνει εἰς τήν σύνταξιν τοῦ «ἀπορρήτου» κειμένου του, ὑπό τόν τίτλον: «ἐξομολογητική ἐπιστολή», μέ τήν ὁποίαν, πρῶτος αὐτός ἀποτολμᾶ νά διατυπώση γυμνόν τό ΨΕΥΔΟΣ ἀλλά καί ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΝ ὅτι καί ἐν ἀμερικῆ οἱ δύο ἀρχιερεῖς καί ἐν ἑλλάδι οἱ λοιποί ἀρχιερεῖς ἐδέχθησαν «χειροθεσίαν» καί δή «ἀγαλλομένω ποδί»! Ἀξιοθρήνητον ὄντος τό «ἄνανδρον τοῦ ἀνδρός», διότι ἐάν ἤθελεν «χειροθεσίαν» κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς θά τήν εἶχεν, ἀλλά καί πάλιν κατά πρόθεσιν καί «χάριν», μέσω τοῦ ἄκρως βλασφήμου ψεύδους, τήν ἀπέκτησεν ὁ ταλαίπωρος, διό ὄχι μόνον ἐπίσκοπος δέν εἶναι δυνατόν νά λογίζεται, ἀλλά καί ὡς ἄνθρωπος, προκύπτει ψεύτης, ἀνέντιμος, ὕπουλος καί πρό πάντων ΔΕΙΛΟΣ ΠΡΟΔΟΤΗΣ!

 Παραλλήλως, κατά τό ἴδιον σχέδιον, δηλαδή νά μεταλλάξουν τήν Συγχωρητικήν εὐχήν εἰς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίαν, κινεῖται καί ἕν ἐπιτελεῖον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, τό ὁποῖον προσφεύγει εἰς τά Ποινικά Δικαστήρια μηνύον τόν Πειραιῶς Νικόλαον, (1974), διότι ἀπό ἔτους περίπου ἐμφανίζεται ὡς τρίτος ἐπίσκοπος Πειραιῶς, ἐνῶ κατ' αὐτούς δέν ἔχει Κανονικήν καί ἔγκυρον τήν ἀρχιερωσύνην, ὡς προερχομένην ἐκ τῶν «ἄκυρων χειροτονιῶν» τοῦ 1935 καί 1948! Εἰς τά πλαίσια αὐτά τό Πολυμελές Πλημμελειοδικεῖον Πειραιῶς ἐξέδωκεν τό 54/1976 ἀπαλλακτικόν Βούλευμα, κατά τό ὁποῖον ὁ Πειραιῶς καί Νήσων Νικόλαος Μεσσιακάρης ἀναγνωρίζεται ὡς Κανονικός καί ἔγκυρος Μητροπολί­της Πειραιῶς κατόπιν τῆς ἐπικυρώσεως καί ἀναγνωρίσεως τῆς χειροτονίας του, «μέσω καί διά τῆς ἐπί σχισματικῶν χειροθεσίας τοῦ 1971»! Αὐτός εἶναι ὁ δόλιος ρόλος, τόν ὁποῖον διεδραμάτισεν, καταθέσας τά ἀνωτέρω ἀπολογούμενος εἰς τό Δικαστήριον καί περιληφθέντα εἰς τό 54/1976 ἀπαλλακτικόν του Βούλευμα, καί τά ὁποῖα «πανηγυρικῶς» καί «ἀγαλλομένη καρδία» ἀπεδέχθη, διεφύλαξεν ὁ Πειραιῶς Νικόλαος καί ὄχι μόνον, ἀφοῦ τήν 28.11.2007 τά ΔΙΕΚΗΡΥΞΕΝ καί «Ἱεροσυνοδικῶς»!!!

 Ἐν προκειμένω ὁ κ. Νικόλαος «ἀναγνωρίζεται» κατόπιν τοῦ γεγονότος καθ' ὅ ἀπολογούμενος κατέθεσεν καί κατόπιν μέσω τῆς Πανηγυρικῆς ἀποδοχῆς τοῦ 54/76 ἀπαλλακτικοῦ του Βουλεύματος, «ΔΙΕΚΗΡΥΞΕΝ» ὅτι «τό σχῖσμα τό ὁποῖον προκάλεσεν τό 1937 ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος, ἀλλά καί αἱ ἄκυροι ἐπισκοπικαί χειροτονίαι του κατά τό 1948» ἐθεραπεύθησαν μέσω τῆς χειροθεσίας κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς, ὅπερ ἀκριβῶς ἐπεθύμει ὁ Μηνυτής καί οἱ Μάρτυρες, ἐν οἷς καί ὁ Ἀρχιμανδρίτης τότε Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, ὅστις ἐπίστευσεν ὅτι πλέον εἶχεν τήν «λύσιν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ προβλήματος» εἰς τάς χεῖρας του! Αὐτός ἦτο ὁ λόγος, διά τόν ὁποῖον ὅταν ἐνεθρονίσθη ὡς ἀρχιεπίσκοπος, ἐδήλωσεν σχεδόν μετά βεβαιότητος, ὅτι «θά λύση τό παλαιοημερολογιτικόν».

 Τό ὅλον σχέδιον, κατά τήν συγκεκριμένην περίοδον τοῦ 1971-1977, ἦλθεν νά ὁλοκληρώση καί προωθήση ὁ τολμηρός, (καθ' ἡμᾶς ἀφελής καί ἀνόητος), τότε Κορινθίας Κάλλιστος ὅστις, (πάλιν καθ' ἡμᾶς), ἐξωθήθη νά ὑπαναχωρήση δημοσίως καί νά εὐθυγραμμισθῆ πρός τήν ἤδη ἀπό τῶν πρώτων στιγμῶν ἀπορριφθεῖσαν καί μηδόλως ἐφαρμοσθεῖσαν «ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου» καί νά διακηρύξη ὅτι ἐπιστρέψας ἐξ ἀμερικῆς δέν εἶπεν τήν ἀλήθειαν καθ' ὅσον εἰς τήν ἀμερικήν δέν ἐδέχθη «συγχωρητικήν εὐχήν, ἀλλά χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς, ἐνῶ ἀπήτησεν τήν ἐφαρμογήν τῆς ἀπερριμμένης ἀποφάσεως ἐφ' ὅλης τῆς ὕλης» κ.λπ. Ἅπασαι αἱ ἐν λόγω Σατανικαί ἐπιχειρήσεις των, ἀπέβησαν μάταιαι, διότι προσέκρουσαν τῶ ἀκρογωνιαίω λίθω, τῶ ΧΡΙΣΤΩ!

 Εἰς τό σημεῖον αὐτό, ὅλα τά μέλη τοῦ Α.Σ.Δ. ἐπέδειξαν ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον νά γνωρίσουν τό θέμα εἰς ὅλας τάς λεπτομερείας του, διότι ἐμόρφωσαν πλέον γνώμην ἐπί τῆς σημασίας τῶν ἀποφάσεών των ἐπί τοῦ συνόλου τῶν θεμάτων τοῦ Κατηγορητηρίου. Κατενόησαν ἐν προκειμένω ὅτι πρόκειται πρωτίστως περί ΜΙΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, τήν ὁποίαν καλοῦνται νά διακηρύξουν καί δευτερευόντως περί ἀποφάσεων ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου. ἐν προκειμένω δέ καί περί τῆς ψευδοῦς καί βλασφήμου ἐγκυκλίου τῶν Νικολαϊτῶν (Α.Π. 3280/28.11.2007), μέ τήν ὁποίαν οἱ κ.κ. Νικόλαος, Παχώμιος κ.λπ. ἐπεχείρησαν νά ὑποστασιάσουν τήν ἀνυπόστατον χειροθεσίαν των καί νά καλύψουν τάς ἀπό τό 1971 σαθράς ἀλλά καί Σατανικάς ἐκφάνσεις τοῦ ὅλου σχεδίου περί προσβολῆς τῆς τε Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί τῆς Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μεθ' ὅ ὁ εἰσηγητής συνέχισεν:

 
Τό θέμα τό ἐκκινεῖ τό 1950 ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος

 Πρέπει, κατά τήν ταπεινή μας ἄποψιν, νά ἴδωμεν ὡς ἰδιαιτέραν εὐλογίαν τό ὅτι ὄχι ἁπλῶς ἦλθεν τό πλήρωμα τοῦ χρόνου νά ἐκτεθῆ τοῦτο τό θέμα ἐνώπιον τῆς Πανορθοδόξου ἱερᾶς Συνόδου, δηλαδή τό θέμα τῆς προσπαθείας νά προσβληθῆ, διακοπῆ καί ἐκλείψη ἡ γνησία καί ἀδιάκοπος Ἀποστολική Διαδοχή, τήν ὁποίαν ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὡς πολλάκις ὑπεγραμμί­σθη, ἕλκει ἐκ τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948, ἀλλά καί νά ἀντιμετωπισθῆ ἕν ἄκρως Σατανικόν κίνημα τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ, τό ὁποῖον ἐκίνησαν τό 1920, μετά δέ τό 1948 καί συγκεκριμένως τό 1950 εἰσῆλθεν εἰς μίαν νέαν φάσιν. Κατ' ἀρχάς τονίζομεν τήν ἀπό τό 1948 πανταχόθεν ἐπίμονον προπαγάνδα περί «ἀκύρου» τῆς κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1948 ὑφ' ἑνός, ὑπό μόνου τοῦ ὁμολογητοῦ ἐπισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου, γενομένης χειροτονίας, καί τό γεγονός ὅτι ἀφοῦ οἱ ψευδοκατήγοροι - συκοφάνται, ἐσυνειδητοποίησαν ὅτι ἡ συγκεκριμένη βλάσφημος προπαγάνδα των ἦτο ΑΚΥΡΟΣ, ἀμέσως τό 1950, ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, συνέλαβεν καί συνέταξεν εἰδικήν μελέτην - Γνωμοδότησιν, καθ' ἥν «ἄν τινές ἐκ τῶν σχισματικῶν Ματθαιϊκῶν (ἐπισκόπων ἤ Κληρικῶν) ἤθελόν ποτε ζητήσει τήν ἐπιστροφήν των εἰς τήν Παράταξίν του, αὐτοί θά ἐγένοντο δεκτοί διά χειροθεσίας κατά τόν Η΄ κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὡς πρώην σχισματικοί»! Εἰς τό σημεῖον αὐτό κατετέθη ἡ ἐκ 5 σελίδων χειρόγραφος γνωμάτευσις τοῦ πρ. Φλωρίνης, ὅπως αὕτη ἐδημοσιεύθη τόν Μάϊον τοῦ 1971 ὑπό τοῦ Βίκτωρος Μοναχοῦ, ὁμοῦ μετά τῆς ἰδικῆς του εἰσηγήσεως ἐνώπιον ἐπιτροπῆς Φλωρινικῶν. Αὕτη συνεκροτήθη διότι δέν ἠδύνατο νά περιμένουν νά ζητήση κάποιος νά ἐπιστρέψη, ἀλλά νά εὕρουν τρόπον ὥστε νά ἐπιβάλουν τήν χειροθεσίαν εἰς ὅλους τούς Ματθαιϊκούς «καί ἔτσι νά κλείση τό θέμα καί νά ἀνοίξη διάπλατα ἡ θύρα διά νά περάση ἡ λύσις τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ προβλήματος»! Δηλαδή, νά ἐκλείψη ἡ ἐκκλησιολογία περί ἐν ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος διά τῆς προσβολῆς καί διακοπῆς τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, καί οὕτω νά παραμείνη ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὡς παλαιοημερολογιτισμός, δεκατριμερισμός, ὡς Οὐνία καί ὡς Παράρτημα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ. ἐν προκειμένω πρέπει νά τονισθῆ ὅτι, ἐάν πράγματι τοῦτο ἐλάμβανεν χώραν ἐπί τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων μας, αὐτή ἡ, κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου χειροθεσία, θά ἐσήμαινεν τρία τινά:

 α) Θά ὠμολογεῖτο ὅτι οἱ «Ματθαιϊκοί» ἀπό τό 1937 ἀπετέλεσαν ἕν σχῖσμα ἔναντι τοῦ Φλωρινισμοῦ καί τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ,

 β) Ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι οἱ προερχόμενοι ἐκ τῶν χειροτονικῶν τοῦ 1935 καί τοῦ 1948, θά καθίσταντο αὐτόχρημα ψευδεπίσκοποι, ἐνῶ καί ἡ Ὁμολογία - Ἐκκλησιολογία των ἐπίσης θά ἀπέβαινεν κενός λόγος χωρίς οὐσίαν, ἀλλά καί ὑποκρισία,

 γ) Ἄνευ ὅρων καί ὁρίων θά καθίσταντο βλάσφημοι καί θά ἐξισοῦντο μετά τῶν Φλωρινικῶν καί τῶν Νεοημερολογιτῶν.

 Δηλαδή, θά ΕΛΥΕΤΟ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΝ, μέ τήν ἐξάλειψιν τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας! Ταῦτα δέ πάντα διότι ἡ κατά τόν Η΄ Κανόνα χειροθεσία ἀφορᾶ ἀποκλειστικῶς ἐπιστρέφοντας εἰς τήν ἐκκλησίαν πρώην σχισματικούς ἐπισκόπους καί Πρεσβυτέρους, οἱ ὁποῖοι ἀποπτύουν τό σχίσμα των καί ὁμολογοῦν τήν ἐκκλησίαν εἰς τήν ὁποίαν ἐπιστρέφουν.

 Τό σχέδιον αὐτό ἐτέθη εἰς ἐφαρμογήν, κατά τά ἔτη 1970-1971, ὑπό τοῦ Φλωρινικοῦ Ἀρχιμανδρίτου Καλλιοπίου Γιαννακουλοπούλου, ὅστις ὑπεκρίθη τόν μετανοοῦντα καί ἐπιστρέφοντα ἐκ τοῦ Φλωρινικοῦ σχίσματος εἰς τήν ἐκκλησίαν, προσεταιριζόμενος τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον. Δικτυωμένος, ὅπως ἀποδεδειγμένως προέκυψεν, τόσον ἐν ἑλλάδι ὅσον καί ἐν Ἀμερικῆ ὁ Καλλιόπιος, προπαγανδίζει δῆθεν ἱεραποστολήν εἰς τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς ἐν Ἀμερικῆ. Τοῦτο διά νά ἐξέλθη ἡ ὀρθοδοξία ἐκ τῶν στενῶν ὁρίων τῆς Ἑλλάδος καί πάντως τῆς Μονῆς Κερατέας. Τούτου ἐπιτυγχανομένου, ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἤθελεν ἀποδεχθεῖ καί διακηρύξει τήν Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τότε αὕτη, ὡς μείζων ὀρθόδοξος Σύνοδος, θά ἠδύνατο ἁρμοδίως νά ἐπιληφθῆ καί τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας, διά νά ἐκλείψη ἡ ψευδοκατηγορία περί «ἀκύρου» χειροτονίας τό 1948, ἤτοι, ἡ πλασματική ἀφορμή τῆς διατηρήσεως τοῦ ἀπό τό 1937 Φλωρινικοῦ σχίσματος.

 Ὅπως ὅμως ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπεκαλύφθη, καί ἤδη προανεφέρθη, οἱ Φλωρινικοί, ἤδη ἀπό τάς ἀρχάς τοῦ 1971, τόσον εἰς Ἀθήνας ὅσον καί εἰς τήν Ἀμερικήν, εἰργάζοντο μυστικῶς πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν καί κυρίως μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, διά νά ἐπιτύχουν τό περί χειροθεσίας σχέδιον τοῦ πρ. Φλωρίνης. Ταῦτα ἀναφέρονται λεπτομερῶς εἰς τήν «Ο.Π.» Τόμος 17ος 2006 σελ. 289-324, καί «Ο.Π.» Τόμος 14ος 2003 σελ. 339-399, τά καταθέτομεν εἰς τό Δικαστήριον, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν ἀδιάσειστα «ντοκουμέντα» τόσον ἐπί τοῦ τεθέντος εἰς ἐφαρμογήν σχεδίου, ὅσον καί ἡ συντριπτική ἀποτυχία των νά προσβάλουν τόσον τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ ΔΙΑΔΟΧΗΝ τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας ὀρθοδόξου ἐκκλησίας, ὅσον καί τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ ΑΥΤΗΣ.

 Σχετικῶς μέ τήν εἰσήγησιν τοῦ Φλωρινικοῦ Μοναχοῦ Βίκτωρος πρός τά μέλη τῆς δεκαπενταμελοῦς εἰδικῶς συσταθείσης ἐπιτροπῆς Φλωρινικῶν κατά τήν 11/24.5.1971, ἀναγινώσκονται τά κύρια σημεῖα ἐκ τῶν ὅσων σχετικῶς ἀνεκοινώθησαν, τά ὁποῖα καί παρατίθενται:

 
Ἐκ τῆς προτάσεως τοῦ Μοναχοῦ Βίκτωρος ἀναγινώσκονται

τά κάτωθι:

«ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΒΙΚΤΩΡΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΟΥΣΗΣ ΕΙΣ ΠΡΩΤΗΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΝ
ΟΛΟΜΕΛΕΙΑΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ Γ.Ο.Χ.

 

                                                                                                   Ἐν Ἀθήναις τῆ 11/24.5.1971

 ΘΕΜΑ: Μελέτη τοῦ προβλήματος τῶν ἐξ ἀντικανονικῶν ἐπισκόπων (τῆς παρατάξεως τοῦ ἀειμνήστου ἐπισκόπου Βρεσθένης κυροῦ Ματθαίου) κεχειροτονημένων Κληρικῶν καί καθορισμός τοῦ τρόπου ἐκκλησιαστικῆς θεραπείας τῶν ἐξ αὐτῶν αἰτουμένων, ὅπως γίνωσιν δεκτοί παρ' ἡμῖν.

Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε,
Σεβασμιώτατε Ἅγιε Σαλαμῖνος,
Πανοσιολογιώτατοι Ἅγιοι Πατέρες,
Ἐλλογιμώτατοι ἀδελφοί,

........Ἡ Ἱερά ἡμῶν Σύνοδος ἔχουσα ὑπ' ὄψιν αἴτησιν Κληρικῶν τινων χειροτονηθέν­των ὑπό ἀντικανονικῶν ἐπισκόπων» (τῆς ὑπό τόν ἀείμνηστον ἐπίσκοπον Βρεσθένης Ματθαῖον Παρατάξεως), αἰτουμένων «ὅπως γίνωσι δεκτοί ἐν τῆ ἱερᾶ ἡμῶν Παρατάξει καί ἐπιθυμοῦσα (ἡ ἱερά ἡμῶν Σύνοδος) νά δώση γενικωτέραν λύσιν ἐπί τοῦ προβλήματος τῶν ἀντικανονικῶν χειροτονιῶν τοῦ ἐπισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου, σύμφωνον πρός τούς θείους καί ἱερούς Κανόνας» συνεκρότησε τήν παροῦσαν 15/μελῆ ἐπιτροπήν ἡμῶν, εἰς ἥν καί ἀνέθηκε τήν μελέτην τοῦ προαναφερθέντος προβλήματος.

 Τοῦ θέματος τούτου τεθέντος ἤδη ἐνώπιον ἡμῶν ἔχομεν νά ἐξετάσωμεν τί περί τούτου διακελεύουσιν οἱ θεῖοι καί Ἱεροί Κανόνες καί ποία ἡ πρᾶξις τῆς ἐκκλησίας ἐν παρομοίαις περιπτώσεσιν..................

 Καί ἐπειδή τό καλῶς νοούμενον συμφέρον τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος καί τό Δίκαιον ἀπαιτοῦν ὅπως δοθῆ λύσις εἰς τό χρονίζον τοῦτο ζήτημα ἐπιβεβλημένον θεωρῶ καθῆκον νά θέσω ἐνώπιον ὑμῶν ἀκοινολόγητον ἄχρι τοῦδε στοιχεῖον, ἐξ οὗ ἐμφαίνεται περιτράνως, τό πῶς ἀντεμετώπισε τό ὑπό κρίσιν θέμα, ἐν τῆ γενέσει αὐτοῦ, ἡ ἱερά Σύνοδος τῆς ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, ἡ προεδρευομένη τότε ὑπό τοῦ ἀοιδίμου Ποιμενάρχου ἡμῶν, ἀειμνήστου πρώην Φλωρίνης κυροῦ Χρυσοστόμου. Πρόκειται περί γνωματεύσεως τῆς ἱερᾶς ἐκείνης Συνόδου, τήν ὁποίαν ἰδίαις αὐτοῦ χερσί συνέταξεν ἐν ἔτει 1950 τό πλέον ἔγκυρον καί ἁρμόδιον πρόσωπον τῆς ἐποχῆς, ὁ μακαριστός Ποιμενάρχης ἡμῶν πρώην Φλωρίνης κυρός Χρυσόστομος. Οὐδείς, νομίζω, ἐκ τῶν παρισταμένων θά ἔχη ἀντίρρησιν ἐπί τούτου, ὅτι δηλαδή, ἐπί τοῦ προκειμένου θέματος, τό ἁρμοδιώτερον νά ἀποφανθῆ πρόσωπον ὑπῆρξεν ὁ ἀείμνηστος ἐκεῖνος Ποιμενάρχης. Καί ἀπεφάνθη. ἀπεφάνθη περί τοῦ ποία πρέπει νά εἶναι ἡ ἀκολουθητέα ἐν προκειμένω ὁδός. Τήν ἀπόφανσιν αὐτήν περιέχει τό ἐπί χεῖρας, ἐν φωτοτύπω ἀντιγράφω, ἔγγραφον καί συμφώνως πρός τήν ἀπόφανσιν αὐτήν ἐνήργησε καί ἐν τῆ πράξει ὁ ἀοίδιμος Χρυσόστομος, ἀποδεχθείς καί προαγαγών εἰς ἀνωτέρους ἐκκλησιαστικούς βαθμούς, Κληρικούς προερχομένους ἐκ τῆς ἐν λόγω Παρατάξεως.

 Ἀκούσωμεν λοιπόν μετά τῆς δεούσης προσοχῆς τί ἐκ τοῦ κόσμου τῆς αἰωνιότητος παραγγέλλει ἡμῖν ὁ θεῖος ἐκεῖνος Πατήρ».

 
* * *

Ἐκ τῆς Γνωμοδοτήσεως τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου
ἀναγινώσκονται τά κάτωθι:
 «Ὁ μεταστάς ἐπίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος ἐχειροτονήθη ἐγκύρως καί κανονικῶς ὑπό τριῶν Μητροπολιτῶν, τοῦ Δημητριάδος Γερμανοῦ, τοῦ Ζακύνθου Χρυσοστόμου καί τοῦ πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου, καθ' ἅς διαγορεύουσιν οἱ ἀποστολικοί καί Συνοδικοί θεῖοι Κανόνες. Διό καί πᾶσα ἐκκλησιαστική πρᾶξις αὐτοῦ, εὑρισκομένου ἐν τῶ πλαισίω τῆς ὀρθοδοξίας, γινομένη κατά τάς Διατάξεις καί τάς διατυπώσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τυγχάνει ἀναντιρρήτως κανονική καί ἔγκυρος, καθ' `ά διαγορεύουσιν αἱ ρῆτραι τοῦ Κανονικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου. Προκειμένου ὅμως περί τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν, εἰς ἅς προέβη οὗτος μονομερῶς καί αὐθαιρέτως, ἄνευ δηλονότι τοῦ συμψήφου τριῶν ἤ δύο τουλάχιστον ἐπισκόπων μαρτυρούντων καί βεβαιούντων τό ἀνεπίληπτον ἦθος, τήν ἐκκλησιαστικήν μόρφωσιν καί τήν ποιμαντορικήν ἱκανότητα τῶν πρός ἀρχιερατείαν ὑποψηφίων, τό κῦρος τῶν χειροτονιῶν τούτων καθίσταται ἐπίδικον ἐνώπιον τῆς Συνόδου, δεδομένου, ὅτι ὁ Α΄ Ἀποστολικός Κανών διακελεύει τάδε: «Ἐπίσκοπος χειροτονείσθω ὑπό ἐπισκόπων δύο ἤ τριῶν», αἱ δέ ἀποστολικαί Διαταγαί τάδε: «Ἐπίσκοπον δέ προστάσσομεν χειροτονεῖσθαι ὑπό τριῶν ἐπισκόπων, ἤ ἔλαττον ὑπό δύο, μή ἐξεῖναι δέ ὑπό ἑνός» (Ἀποστ. Διαταγή 13η) καί κατ' ἀναλογίαν τά αὐτά διεκελεύουσιν ὁ Δ΄ τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς καί ὁ Γ΄ τῆς Ζ΄.......
.....................................................................................................................................
Βεβαίως ὑπάρχουν εἴς τε τήν ἀρχαίαν καί τήν νεωτέραν ἐκκλησίαν παρόμοιαι περιπτώσεις, καθ' `άς ἀνεγνωρίσθη κατ' ἐκκλησιαστικήν οἰκονομίαν τό κῦρος καί ἡ κανονικότης ἐπισκοπικῆς χειροτονίας ἐπιχειρηθείσης ὑπό ἑνός μόνου ἐπισκόπου, ὄχι ὅμως καί ἄνευ τοῦ συμψήφου, διδομένου ἤ ἐκ τῶν προτέρων ἤ ἐκ τῶν ὑστέρων ὑπό μιᾶς Μείζονος καί ἐγκύρου Συνόδου. Οὕτω εἰς τάς ἀποστολικάς Διαταγάς ἀναφέρονται τά ἑξῆς περί τῆς ἐπισκοπικῆς χειροτονίας ὑπό ἑνός ἐπισκόπου «...ἐάν δέ ἀνάγκη καταλάβη ὑπό ἑνός χειροτονηθῆναι διά τό μή δύνασθαι πλείονας παραγινέσθαι διωγμοῦ ὄντος ἤ ἄλλης τοιαύτης αἰτίας, ψήφισμα κομιζέσθω τῆς ἐπιτροπῆς πλειόνων ἐπισκόπων». Παραδείγματος χάριν, ὁ Ἐπίσκοπος Σιδήριος ἐχειροτονήθη ὑπό ἑνός μόνου ἐπισκόπου, τοῦ Φίλωνος, καί ὅμως ἡ χειροτονία αὐτοῦ ἀνεγνωρίσθη ὡς ἔγκυρος καί Κανονική, διότι εἶχεν ἐκ τῶν προτέρων τό σύμψηφον.
Ἐ πίσης ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος ἀνεγνώρισε τούς ὑπό τοῦ Σχισματικοῦ Μελετίου χειροτονηθέντας ἐπισκόπους,... ἀνεγνώρισε δέ τούτους προσελθοντας εἰς τήν ὀρθοδοξίαν δι' ἁπλῆς χειροθεσίας, ἤτοι διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ κυριάρχου Μητροπολίτου καί ὄχι δι' ἀναχειροτονίας, ὡς ὑπέλαβόν τινες ἐκ τῆς φράσεως τοῦ κειμένου «...μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιωθέντας κοινωνηθῆναι ἐπί τούτοις».
.....................................................................................................................................
Κατά ταῦτα κρίνουσα καί ἡ ἱερά ἡμῶν Σύνοδος κατά τούς ὡς ἄνω διαληφθέντας ἀποστολικούς καί Συνοδικούς Κανόνας θεωρεῖ καί κηρύττει ἀντικανονικήν καί ἀνενέργητον τήν ὑπό τοῦ μεταστάντος ἐπισκόπου Βρεσθένης γενομένην αὐτοβούλως καί ἄνευ συμψήφου χειροτονίαν τῶν Ἐπισκόπων Θεσσαλονίκης Δημητρίου, Πατρῶν ἀνδρέου, Κορινθίας Καλλίστου καί Τριμυθοῦντος Σπυρίδωνος καί παραπέμπει αὐτούς εἰς τήν κρίσιν καί ἀπόφασιν μείζονος Συνόδου. Προκειμένου δέ περί τοῦ κύρους τῶν Μυστηριακῶν πράξεων τῶν ἐπισκόπων τούτων ἡ ἱερά ἡμῶν Σύνοδος, ἔχουσα ὑπ' ὄψιν ἀνάλογα προηγούμενα καί τήν διηνεκῆ πρᾶξιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀποφαίνεται τά ἑξῆς: Δέον εἰς τήν προκειμένην περίπτωσιν νά διακρίνωμεν τήν Δογματικήν καί Μυστηριακήν ἔννοιαν τῆς χειροτονίας ἀπό τήν κανονικήν καί ποιμαντορικήν ἔννοιαν τῆς ἐπισκοπικῆς χειροτονίας καί ἐφ' ὅσον εἰς μίαν χειροτονίαν ὑπάρχουσι τά στοιχεῖα τῆς ἐγκυρότητος ἀπό Δογματικῆς καί Μυστηριακῆς πλευρᾶς, οἷα εἶναι ἡ πίστις τοῦ προσερχομένου εἰς τό Μυστήριον, ὁ ὀρθόδοξος τρόπος τῆς τελέσεως τοῦ Μυστηρίου καί ἡ ἐπίκλησις τοῦ Παναγίου Πνεύματος δυνάμεθα κατ' ἐκκλησιαστικήν οἰκονομίαν νά ἀναγνωρίσωμεν τό κῦρος τῶν Μυστηριακῶν πράξεων, ἔστω καί ἄν αὗται τελοῦνται ὑπό ἐπισκόπου ἀμφιβόλου καί ἐπιδίκου κύρους.
......................................................................................................................................................................
Ὅθεν ἡ Ἱερά ἡμῶν Σύνοδος, προκειμένου περί τῆς ἀναγνωρίσεως τῶν χειροτονιῶντῶν γενομένων ὑπό τῶν εἰρημένων ἐπισκόπων, θά ἀναγνωρίση ἐκείνας μόνον τάς χειροτονίας κατ' ἐκκλησιαστικήν οἰκονομίαν καί δι' ἁπλῆς χειροθεσίας, δι' ὅσας κατά τήν κρίσιν αὐτῆς συντρέχουν καί συνευδοκοῦν πάντα τά κανονικά στοιχεῖα καί τά προσωπικά προσόντα τά προϋποτιθέμενα ὡς ἀπαραίτητα διά τήν ἐγκυρότητα καί κανονικότητα τῆς χειροτονίας». 
* * *
 Καταλήγων τήν εἰσήγησιν – πρότασίν του ὁ Μοναχός Βίκτωρ ἀποκαλύπτει ὅτι τήν 11/24 Μαΐου 1971, ἤδη ὅλα ἦσαν ἕτοιμα πρός ἐφαρμογήν τοῦ συγκεκριμένου σχεδίου! Ἰδού ἡ σχετική ἀποκαλυπτική μαρτυρία του:

«Ταῦτα, σεβάσμιοι Πατέρες καί ἀγαπητοί ἀδελφοί, εἶχον νά θέσω ὑπ' ὄψιν ὑμῶν, ἐπί πλέον τῶν ὅσων ἐν παλαιοτέραις μελέταις ἐλήφθησαν ὑπ' ὄψιν. Πάντα ταῦτα, τά τε ἐν τῆ παρούση προτάσει καί ἐν ἄλλοις ὑπομνήμασιν ἀναφερόμενα, ἐφ' ὦν καί ἡ ἐν διασπορᾶ ὀρθόδοξος Ρωσική ἐκκλησία, ἡ ὑπό τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου κ.κ. Φιλαρέτου προεδρευομένη συνευδοκεῖ, εἶναι νομίζω ἀρκετά εἰς τό νά πείσουν ἡμᾶς ὅτι μόνη ἐνδεικνυομένη λύσις τοῦ ὑπό ἔρευναν προβλήματος εἶναι ἡ δι' ἁπλῆς χειροθεσίας ἀποδοχή τῶν πρός ἡμᾶς ἐκ τῆς Παρατάξεως ἐκείνης προσερχομένων Κληρικῶν...».

 Δηλαδή ἀπό τόν Μάϊον τοῦ 1971 οἱ Φλωρινικοί εἶχον συνεννοηθεῖ καί ἀποφασίσει τήν ἐκ μέρους τῆς Ρωσικῆς Συνόδου «χειροθεσίας» κατά τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί προφανῶς εἶχον ἑτοιμάσει ἤ ἡτοίμαζον οἱ ἴδιοι καί τήν σχετικήν «Πρᾶξιν - Ἀπόφασιν» τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐν τέλει κατά τό κοινῶς λεγόμενον «δέν τούς βγῆκεν». Εἰς τά πλαίσια αὐτά ἤδη καί πρό τοῦ Φλωρινικοῦ συνεδρίου ὁ τότε ὁ ἐγκάθετος Ἀρχ/της Καλλιόπιος προώθησεν καί ἐπέτυχεν τήν ἱεραποστολήν εἰς τήν Ἀμερικήν ὑπό τούς Μητροπολίτας Κορινθίας Κάλλιστον καί Κιτίου Ἐπιφάνιον καί πάντως ὑπό τόν Πρωθιερέα Εὐγένιον Τόμπρον, ἐνῶ οἱ Φλωρινικοί, ὅπως ἐκ τῶν ὑστέρων προέκυψεν, εὑρίσκοντο ἤδη καί πρίν φθάση ἡ ἐξαρχία εἰς τήν ἀμερικήν, καί εἶχον προετοιμάσει τά πάντα.

 ΤΙ ΕΔΗΛΩΣΕΝ Η ΕΞΑΡΧΙΑ

 Κατόπιν αὐτῶν τό ἐνδιαφέρον ἐστράφη εἰς τό ἀποτέλεσμα τῆς Ἱεραποστολῆς καί ἀποκλειστικῶς κατά πόσον ὑπό τῆς ἐξαρχίας μετεδόθη ἡ Ὁμολογία - Ἐκκλησιολογία τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πῶς καί ἄν ἐγένετο δεκτή ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς καί ἐν τέλει πῶς ἡ ἐν λόγω Σύνοδος ἀντιμετώπισεν τήν ὑφ' ἑνός χειροτονίαν! ἐν προκειμένω καί πάλιν ὁ εἰσηγητής μετέφερεν τό Συνοδικόν Δικαστήριον εἰς τήν ἡμέραν καί ὥρα, καθ' ἥν ἐπέστρεψεν ἡ ἐξαρχία (3.10.1971). Αὕτη, παρά τήν ἐμφανῆ ἀγωνίαν της, ἀμέσως ἔδωκεν ἀπαντήσεις ἐπί τῶν συγκεκριμένων ἐρωτημάτων, τά ὁποῖα ἀμέσως τῆς ἐτέθησαν, καί ἐκλήθη νά ἀπαντήση. Εἰς τό σημεῖον αὐτό ἀναγινώσκονται ἀποσπάσματα ἐκ τῆς «ΣΥΝΟΠΤΙΚΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΤΕΡΩΝ ΣΤΑΘΜΩΝ... ἀπό τό 1582 μέχρι καί σήμερον», ἐκ τοῦ τεύχους τῆς «Ο.Π.» Σεπτ. - Ὀκτωβρ. 2006 σελ. 298-304:


Η «ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ» ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗΝ
ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΝ ΤΗΣ ΕΞΑΡΧΙΑΣ
 

Ἐνῶ τά τῆς ἱεραποστολῆς ἐπί μακρόν ἐμελετήθησαν καί ἐνεκρίθησαν ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅμως ἀπό τήν ὥραν τῆς δι' Ἀμερικήν ἀναχωρήσεως τῆς Ἐξαρχίας, (12ην ἤ 13ην Σεπτεμβρίου), μέχρι καί τήν ὥραν τῆς ἐπιστροφῆς της (ἑσπέρας τῆς 3.10.1971) οὐδεμία φανερά ἐπικοινωνία αὐτῆς μέ τά γραφεῖα τῆς Ἱ. Συνόδου, ὑπῆρξεν, ἐκτός τῶν μυστικῶν τοιούτων μετά τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Πρωθιερέως Εὐγενίου, ἐν τοῖς Γραφείοις, Ἀρχ/του Ματθαίου Μακρῆ. Ἡ Ἐξαρχία ἐπέστρεψεν τό ἑσπέρας τῆς 3 Ὀκτωβρίου 1971 (π.ἡ.), ἡμέραν ἱστορικήν διότι κατά τό ἑσπέρας ἀλλά καί προηγουμένως, εἶχεν ἤδη παρέμβει ἡ δεξιά τοῦ Κυρίου καί ἀνέκοψεν τήν ἐξέλιξιν τῶν σχεδίων, τά ὁποῖα ἤρχισαν ἐκτελούμενα ἐν Ἀμερικῆ, διό ταῦτα δέν ἐσυνεχίσθησαν ἐν Ἑλλάδι! Τά λαβόντα χώραν κατά τήν ἐπιστροφήν τῆς ἐξαρχίας, 3.10.1971 καί ἑξῆς, συνοψίζονται ὡς κάτωθι:

 ΠΡΟΣ ΥΠΟΔΟΧΗΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΕΞΑΡΧΙΑΣ

 Πρίν ἡ Ἐξαρχία ἀφιχθῆ εἰς τόν ἀερολιμένα τοῦ ἑλληνικοῦ (3.10.1971), ὑπέρ τούς εἴκοσι (20) πιστοί, Κληρικοί καί Λαϊκοί, ἐσπεύσαμεν πρός ὑποδοχήν της. ἐκεῖ καί ἐνῶ ἐκαθυστέρει ἡ ἄφιξις, ἐπληροφορήθημεν παρά τοῦ ὑποτακτικοῦ τοῦ ἀρχ/του Καλλιοπίου, τοῦ Κων/νου Σαραντοπούλου, (κατόπιν ἱερομονάχου Καλλινίκου καί κατόπιν «Ἀχαΐας»), ὅτι τήν πρωίαν τῆς ἰδίας ἡμέρας, πρίν ἀναχωρήση ἡ Ἐξαρχία, εἶχεν τηλεφωνικήν ἐπικοινωνίαν μετά τοῦ Γέροντός του Καλλιοπίου, ὅστις (Καλλιόπιος), εἰς σχετικήν ἐρώτησίν του, τόν διεβεβαίωσεν ὅτι «ἐχειροθετήθησαν οἱ δύο ἀρχιερεῖς καί ἐπιστρέφουν». Ἐπί τῶ ἀκούσματι τούτω δύο ἐκ τῶν παρισταμένων θεολόγων ἐξεφράσαμεν ἀνοικτά τήν βδελυγμίαν μας διά τήν προδοσίαν καί ἐκινήσαμεν πρός ἀποχώρησιν διά νά μήν ἴδωμεν κἄν τούς «καταπτύστους προδότας», ὅπως, ἐπί τῶ ἀκούσματι περί χειροθεσίας των, τούς ἐχαρακτηρίσαμεν. Παρενέβη ὅμως ὁ Ἀρχ/της Ματθαῖος Μακρῆς καί ἠμπόδισεν τήν ἀποχώρησίν μας προκειμένου, ὡς εἶπεν: «νά ἀκούσωμεν ἀπό τούς ἰδίους τούς ἀρχιερεῖς τί ἔγινε καί μετά...».

 Κατά τήν ἔξοδον τῆς Ἐξαρχίας, ἐκ τῆς αἰθούσης τοῦ ἀερολιμένος καί τήν ἐπιμελῶς στημένην ὑποδοχήν της, κυρίαι καί νεάνιδες «ἔρραινον μέ ροδοπέταλα τούς μεγάλους Ἱεραποστόλους», ἐνῶ ἀμέσως ἠρωτήθησαν: «Τί ἐποιήσατε εἰς τήν Ἀμερικήν;». ἡ ἀπάντησις ἦτο: «Ὄχι ἐδῶ, ἐλᾶτε εἰς τό Μετόχιον, ἐκεῖ θά ἀκολουθήση ἡ ἐνημέρωσίς σας». Εἰς τό Μετόχιον τοῦ Κορινθίας, παρά τόν Κολωνόν Ἀθηνῶν, ἡ πληροφόρησις, ἡ ὁποία ἐδόθη ἐν μέσω πανηγυρισμῶν, ἦτο ὅτι: «Ἡ Ἱεραποστολή ἐστέφθη ὑπό πλήρους ἐπιτυχίας, διότι ἡ Ρωσική Σύνοδος ὁμοθύμως καί ὁμοφώνως ΑΠΕΔΕΧΘΗ καί ΣΥΝΩΜΟΛΟΓΗΣΕΝ τήν Ἐκκλησιολογίαν τῆς ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Γ.Ο.Χ.), ἀνεγνώρισεν δέ καί τάς ὑφ' ἑνός χειροτονίας τοῦ Ἁγίου Πατρός, μεθ' ὅ, κατ' ἀκροτάτην οἰκονομίαν ἐδέχθημεν μίαν τυπικήν συγχωρητικήν εὐχήν, μή ἔχουσαν οὐδεμίαν σχέσιν μέ τήν Δογματικήν πληρότητα καί ἀκεραιότητα τοῦ μυστηρίου τῆς χειροτονίας, καί ταύτην κατ' ἀκροτάτην, ἐπανα­λαμβάνομεν, Οἰκονομίαν, καί ἀγάπης καί ταπεινώσεως ἕνεκεν διά νά εὐοδωθῆ καί ἡ ἕνωσις τῶν ἐν ἑλλάδι Φλωρινικῶν». Αἱ ἴδιαι δηλώσεις - διαβεβαιώσεις καί ἐν ἐκτάσει ἐπανελήφθησαν καί κατά τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς 8.10.1971, εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τοῦ Τιμίου Προδρόμου εἰς Ρούφ Ἀθηνῶν, ἐνῶ ὁ τότε Ἀρχ/της Νικόλαος Μεσσιακάρης, πρός ἰδιαιτέραν τιμήν του, κατήλεγξεν τόν δόλιον τρόπον εἰσόδου εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Ἐρχ/του Καλλιοπίου καί ἔθετεν τό ἐρώτημα, μέ ποίαν δήλωσιν μετανοίας καί ποίαν ὁμολογίαν ἐγένετο δεκτός ὑπό τοῦ Κορινθίας Καλλίστου.

 - Τήν 15/28.10.1971 ἀνεγνώσθη ἡ συγχωρητική εὐχή εἰς τούς λοιπούς ἀρχιερεῖς ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου εἰς τόν ἱερόν Ναόν τῆς Κοιμήσεως κατά τόν Ὄρθρον καί ἐντός τοῦ ἱεροῦ, ἐνῶ εἰς τόν ἴδιον εἶχεν ἀναγνωσθεῖ προηγουμένως, χωρίς οὐδείς εἰς ἀμφοτέρας τάς περιπτώσεις, νά ἀντιληφθῆ τό παραμικρόν, ἐνῶ ἐκυριάρχει τό μήνυμα περί θριάμβου τῆς ὀρθοδοξίας μέσω τῆς Ἱεραποστολῆς εἰς τήν Ρωσικήν Σύνοδον τῆς διασπορᾶς, διότι, οὕτω ἡ «Ὀρθοδοξία ἐξῆλθεν τῶν τειχῶν τῆς Μονῆς Κερατέας καί ἔλαβεν οἰκουμενικάς διαστάσεις».

 Παραθέτομεν ἕν χαρακτηριστικόν δημοσιευμένον κείμενον τοῦ Πρωθιερέως Εὐγενίου Τόμπρου ἀναφερόμενον εἰς τό γεγονός τῆς 15/28.10.1971:

 

«ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΝ ΤΩ ΙΕΡΩ ΑΝΩ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
ΤΖΙΤΖΙΦΙΩΝ, ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΛΑΟΥ.
Ἀσυγκράτητος συγκίνησις καί ἐνθουσιασμός
 
«Τήν Πέμπτην 15ην ὀκτωβρίου ἐτελέσθη εὐχαριστήριος ἀρχιερατική Λειτουργία ἐν τῶ Ἱερῶ Ναῶ Κοιμήσεως Τζιτζιφιῶν ὑπό τῆς ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου εἰς ἑορτασμόν καί πανηγυρισμόν τοῦ Θεοεικέλου γεγονότος τῆς ἑνώσεως τῆς ἱερᾶς ἡμῶν Συνόδου μετά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων τῆς Ἐθνικιστικῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας ἐκτός τῆς Ρωσσίας ἑδρευούσης ἐν Νέα Ὑόρκη, καί κατακολουθούσης πιστῶς, ἀτρέπτως καί κανονικῶς τάς διακελεύσεις καί ἀποφάνσεις τῶν Θείων καί Ἱερῶν Κανόνων καί στερρῶς ἐχομένης τῶν πατρώων θεσμίων καί τῆς ἐθνικόφρονος παγίας καί ἀναλλοιώτου γραμμῆς καί κατευθύνσεως.
Κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν τελεσθεῖσαν ἐπί τῆ Θεομητορικῆ ἑορτῆ τῆς Ἁγίας Σκέπης, εὐοδωσάσης τόν πλήρη θυσιῶν μαρτυρικόν ἡμῶν ἀγῶνα διά τόν θρίαμβον τῆς γνησίας ὀρθοδοξίας καί τῶ χαρμοσύνω ἐθνικῶ γεγονότι τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940, ἐχοροστάτησε καί ἱερούργησε λαμπρῶς ὁλόκληρος ἡ Σεπτή ἱερά ἡμῶν Σύνοδος, συνεπικουρουμένη σεμνοπρεπῶς ὑπό εἰκοσάδος ἀρχιμανδριτῶν, ἱερέων, ἱερομονάχων καί ἱεροδιακόνων.
Πολυπληθές εὐσεβέστατον ἐκκλησίασμα παρηκολούθησε κατανυκτικῶς τήν ἐπιβλητικήν μυσταγωγίαν, προσευχόμενον ἐκ καρδίας καί εὐχαριστοῦν τόν Θεῖον Δομήτορα διά τήν ἐξ Οὐρανοῦ Εὐλογίαν Του πρός ἕνωσιν μετά τῆς γνησίας ὀρθοδόξου ἐκκλησίας τῶν μαρτυρικῶν Ρώσσων τῆς διασπορᾶς ἐκπροσωπουμένων ὑπό τοῦ Θεοσεβεστάτου, Μακαριωτάτου Μητροπολίτου κ.κ. Φιλαρέτου. Τόν δέοντα λόγον εἰς ἔξαρσιν καί ὑπογράμμισιν τοῦ ἱστορικοῦ καί μοναδικοῦ τούτου γεγονότος, ὅπερ ἐγγράφεται χρυσοῖς γράμμασιν εἰς τάς δέλτους τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησίας ἐξεφώνησεν ὁ Πρωτοσύγκελλος ἡμῶν Πρωθιερεύς Εὐγένιος Τόμπρος. ἡ ὁμιλία τοῦ Π. Εὐγενίου ὑπῆρξεν ἄκρως ἐποικοδομητική, καί διαφωτιστική ἐπί τῆς σημασίας τῆς ἐπιτευχθείσης ἑνώσεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ ἀφετηρίαν διά μίαν θριαμβευτικήν διά τήν ὀρθοδοξίαν μελλοντικήν ἐκκλησιαστικήν καί κοινωνικήν δρᾶσιν.
Ὡς ἀνέφερε ὁ ὁμιλητής, τό θέλημα τοῦ Κυρίου ἐπρυτάνευσεν εἰς τάς καρδίας ἀμφοτέρων τῶν πράγματι γνησίως Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί τό Θεῖον Οἰκοδόμημα προβάλλεται πλέον εἰς τόν κόσμον ὁλόκληρον μεγαλοπρεπές, λαμπρόν καί ὑποσχετικόν διά τό μέλλον καί τήν ψυχικήν σωτηρίαν ἑκατομμυρίων πιστῶν καί ἀμετακινήτως ἀφοσιωμένων ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Οἱ στεναγμοί αἱ ταλαιπωρίαι καί τά δάκρυα τοῦ μαρτυρικοῦ ποιμνίου ἀνῆλθον εἰς τόν Θρόνον τοῦ Θεοῦ καί ἔδωκαν πλουσίαν τήν ἐπομβρίαν τῆς Εὐλογίας καί τῆς ἐγκρίσεως καί ἀναγνωρίσεως τῶν ἀτρύτων καί ἀνιδιοτελῶν, αἱματηρῶν καί μόνον εἰς δόξαν Θεοῦ ἀγώνων ὅλων ἡμῶν.
Ὡμίλησεν ἐπίσης περιστατικῶς καί προσφυῶς ὁ Θεολόγος κ. Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, ἐπιστεγάσας(*) τήν ὅλην εὐχαριστήριον θριαμβευτικήν Θείαν Λειτουργίαν. Τοσαύτη ὑπῆρξεν ἡ συγκίνησις τοῦ ἐκκλησιάσματος, ὥστε πολλοί ἔκλαιον, ἡ ὅλη δέ ἀτμόσφαιρα ἦτο πλήρης προσευχητικῆς ἀνατάσεως, δοξολογίας καί ἐνθέου μεθέξεως.
Πράγματι ὑπῆρξεν ἡ Πέμπτη 15/28 Ὀκτωβρίου 1971, σημειώδης «ἡμέρα τοῦ Θεοῦ» καθ' ἥν ἐσήμαναν ἐν τοῖς Οὐρανοῖς χαρμοσύνως τά σήμαντρα τοῦ Θεοῦ». («Κ.Γ.Ο.» ὀκτωβρίου 1971 σελ. 25)». («Ο.Π.» Τ. 17ος 2006 σελ. 298-304).

 Περαιτέρω ἐτονίσθησαν ἰδιαιτέρως καί ὑπεγραμμίσθησαν καί τά κάτωθι:

 Ἀπεκρύβη ὑπό τῆς Ἐξαρχίας ἡ σχετική Πρᾶξις - Ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, καί δή, ἄμα τῆ ἐπιστροφῆ, ὅταν τῆς ἐζητήθη, ἐδήλωσεν ὅτι «δέν τῆς ἐδόθη ἡ "ἀπόφασις", καί ὅτι θά τῆς ἀποσταλῆ ὅταν καθαρογραφῆ καί ὑπογραφῆ»! Παρά ταῦτα καί ἀφοῦ ἤδη τήν Πέμπτην 15/28.10.1971 ἐγένετο δεκτή καί ἐν τῆ πράξει ἡ ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή καί ἐσυνειδητοποιήθη ἡ συντριβή τοῦ ἐπιχειρηθέντος σχεδίου, τότε ὁ Φλωρινικός Μοναχός Βίκτωρ, πρωτεργάτης εἰς τήν ἐφαρμογήν τοῦ περί χειροθεσίας σχεδίου τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ἐδημοσίευσεν τήν ὑπ' Α.Π. 16-11/15/28.9.1971 Πρᾶξιν - Ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, εἰς ἰδικόν του περιοδικόν ὑπό τόν τίτλον «ΧΑΡΜΟΣΥΝΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ» (1971)! Τό γεγονός αὐτό κυριολεκτικῶς «ἐπάγωσεν» τό θέμα τῆς ἑνώσεως, μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, παρά τῆς ὁποίας ἡ ἱερά Σύνοδος ἀμέσως ἐζήτησεν ὅπως ἀπαντήση σαφῶς ἐπί τῶν κάτωθι δύο θεμάτων: α) Ποίαν ὁμολογίαν ἐδέχθη καί κηρύσσει καί διατί δέν ἀναφέρεται εἰς τήν Πρᾶξιν τῆς ἑνώσεως, καί β) ἐζήτησεν νά πληροφορηθῆ ἐπί τῆς ἀντιφάσεως διά τάς χειροτονίας τοῦ 1948, τάς ὁποίας φέρεται ὡς ἀναγνωρίζουσα ἐνῶ ἐν ταὐτῶ ἐπικαλεῖται τόν Η΄Η\ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί «ἀποφασίζει χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν»!

Ἐκ τῶν ἀπαντήσεων τῆς Ρωσικῆς Συνόδου προέκυψεν, ὅτι αὕτη ἀφ' ἑνός δέν ἐδέχθη τήν Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ἑλλάδος καί ἀφ' ἑτέρου, ὅσον ἀφεώρα εἰς τήν λεγομένην «χειροθεσίαν», τό σημαντικώτερον ἦτο ὅτι ἡ Ρ.Σ. δέν ἐγνώριζεν οὔτε τί ἀπεφάσισεν, οὔτε τί ἐνήργησεν διά τῶν δύο ἐκπροσώπων της ἐπί τῶν δύο ἐπισκόπων μας, ἐνῶ προκαλουμένη περαιτέρω διεβεβαίωνεν ὅτι ἡ λεγομένη «χειροθεσία», ἦτο μία ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή! Διά τούς λόγους αὐτούς, ἡ ἀπόφασίς της, οὐδόλως ἐλήφθη ὑπ' ὄψιν, πολύ δέ περισσότερον δέν ἐφηρμόσθη οὐδαμῶς, ἐνῶ καί ἡ ἐπισφαλής ἕνωσις ὡς ψευδοένωσις, κατηγγέλθη ἀμέσως καί διεκόπη τό 1975, κατόπιν σειρᾶς ἐνεργειῶν πρός ὁμολογίαν καί ἀσφαλῆ ἕνωσιν τῶν δύο τοπικῶν ἐκκλησιῶν.

Τό ὅτι δέν ἐγένετο οὐδεμία ἐφαρμογή τῆς ἀποφάσεως γίνεται καταφανές τόσον ἐκ τῆς διακοπείσης ἑνώσεως, ὅσον καί ἐκ τοῦ γεγονότος καθ' ὅ, ἡ ὑπό ρητούς καί ἀσφαλεῖς ὅρους γενομένη δεκτή συγχωρητική εὐχή, δέν ἀνεγνώσθη εἰς τούς ἱερεῖς, ὅπως προέβλεπεν ἡ «Πράξις - Ἀπόφασις», οὔτε καί ἡ ἕνωσις μετά τῶν Φλωρινικῶν ἐπροχώρησεν.

 

Η ΔΕΞΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΥΝΕΤΡΙΨΕΝ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΙΒΕΙ
ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΩΣ ΤΟ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΟΝ ΣΧΕΔΙΟΝ
 
Ὅλα αὐτά ὀφείλονται εἰς τήν ἐπέμβασιν τῆς δεξιᾶς τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία προέφθασεν ἐκεῖ, ὅπου δέν ἔφθασεν ὁ ἀνθρώπινος παράγων! Αὕτη ἡ δεξιά τοῦ Κυρίου, ἐνῶ ἐνέβαλεν τοιοῦτον φόβον καί τοιαύτην δειλίαν εἰς τά μέλη τῆς Ἐξαρχίας, ὥστε ὄχι μόνον χειροθεσίαν δέν διενοήθησαν νά ἀνακοινώσουν πολύ δέ περισσότερον νά ἐφαρμόσουν εἰς τά μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἀλλά καί τήν ἔξωθι πανταχόθεν πληθωρικῶς διαφημιζομένην καί προπαγανδιζομένην «χειροθεσίαν», ρητῶς διέψευδον καί ἀπέκλειον. Διά νά μήν ἀδικῶ τήν Ἐξαρχίαν, ὀφείλω νά καταθέσω, ὅτι ὅταν οἱ δύο ἀρχιερεῖς τῆς Ἐξαρχίας μας ἐπληροφορήθησαν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς τήν περί «χειροθεσίας» των «ἀπόφασιν», τήν ἀπέρριψαν, πρό δέ τοῦ ἀδιεξόδου, τῆ παρεμβάσει τοῦ Προέδρου τῆς Ρωσικῆς Συνόδου Φιλαρέτου, καί δεδομένου ὅτι ἡ «ἀπόφασις» δέν ἦτο πραγματικῶς τῆς Συνόδου, ἀλλά τῆς Φλωρινικῆς παρασυνόδου τῶν Φλωρινικῶν, ὑπέδειξεν ὅπως ἀναγνωσθῆ ἁπλῆ συγχωρητική εὐχή.
 
Παρά ταῦτα, ἀμέσως μετά τήν ἐν ἑλλάδι συντριβήν ὑπό τε τῆς Ἐξαρχίας καί ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου πάσης περί «χειροθεσίας» ἐννοίας, τά ἴδια πρόσωπα τῆς Ἐξαρχίας ἐν οἷς, πλήν τοῦ τότε Ἀττικῆς Ματθαίου, ὁ ὁποῖος, κρυφίως ἐπαίζεν τόν ρόλον τοῦ διαδόχου τοῦ Εὐγενίου Τόμπρου, προσετέθησαν καί δύο ἕτεροι, Ἀρχιερεῖς, ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος καί ὁ Πειραιῶς Νικόλαος, ἤρχισαν ἐν κρυπτῶ τάς διαβουλεύσεις των, νά εὕρουν τρόπον ὅπως τήν συγχωρητικήν εὐχήν, τήν ὁποίαν τήν 15/28.10.1971 ἐδέχθησαν ἐν Ἑλλάδι τά λοιπά μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τήν ΜΕΤΑΣΤΟΙΧΕΙΩΣΟΥΝ καί τήν ΜΕΤΑΛΛΑΞΟΥΝ εἰς Χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί πάντως κατά τά σχέδια καί ἐπιθυμίας τῶν Φλωρινικῶν.
 
Η ΑΠΟ 1974 «ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ» ΤΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ
ΠΑΧΩΜΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ 54/76 ΑΠΑΛΛΑΚΤΙΚΟΝ ΒΟΥΛΕΥΜΑ ΥΠΕΡ
ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
 
Εἰς αὐτό τό πλαίσιον γράφει τήν ἀπό 1974 «ἐξομολογητικήν ἐπιστολήν» του ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος, ἐνῶ ἀμέσως καί ὁ Πειραιῶς Νικόλαος προακλεῖ τό 54/76 ἀπαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ Συμβουλίου Πλημμελειοδικῶν Πειραιῶς! ἀμφότερα ἀποτελοῦν ἰδιαιτέραν προσπάθειαν, τόσον τῶν ἡμετέρων ὅσον καί τοῦ Φλωρινισμοῦ καί τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, νά μεταστοιχειώσουν καί περάσουν τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς χειροθεσίαν. Τοῦτο δέ διότι, ὁ Νεοημερολογιτισμός, προετίθετο κατόπιν τούτου νά ἀναγνωρίση ὅλους τούς Παλαιοημερολογίτας ἐπισκόπους καί Πρεσβυτέρους, ἀφοῦ πλέον θά εἶχον ἐξηρτημένας τάς χειροτονίας των ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, καί οὕτω καταργου­μένης καί τῆς ὁμολογίας - ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς θά «ἐλύετο τήν παλαιοημερολογιτικόν»!
 
Παραλλήλως μέ ὅλα αὐτά, τό 1976 ἐξωθήθη εἰς ὑπαναχώρησιν καί ὁ Κάλλιστος, ὅστις ὑπαναχωρήσας ἐκ τῆς ἀρχικῆς του Δηλώσεως - Ὁμολογίας, πλέον δηλώνει ὅτι τήν 17ην Σεπτεμβρίου εἰς τήν Ἀμερικήν δέν ἐδέχθη ἁπλῆν συγχωρητικήν εὐχήν, ἀλλά χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ἐπί πλέον, κατά τήν ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, προσφεύγει καί ἑνοῦται μετά τῆς Φλωρινικῆς Παρατάξεως. Διά τούς λόγους αὐτούς καί ἄλλους δευτερεύοντας(*) ἡ Ἱερά Σύνοδος ὁμοφώνως καθήρεσεν τόν Κάλλιστον! Αὐτήν τήν ὑπ' Α.Π. 1353/28.10.1977 Καθαιρετικήν ἀπόφασιν ὑπέγραψαν καί οἱ Πειραιῶς Νικόλαος καί Ἀργολίδος Παχώμιος!!!, οἱ ὁποῖοι πολύ πρό τοῦ Καλλίστου εἶχον δεχθεῖ καί διακηρύξει ὅτι ὄχι μόνον οἱ δύο Ἀρχιερεῖς μας ἐδέχθησαν χειροθεσίαν εἰς τήν Ἀμερικήν, ἀλλ' ὅτι καί οἱ λοιποί ἐν ἑλλάδι ἀρχιερεῖς, μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐδέχθησαν αὐτήν τήν ἰδίαν χειροθεσίαν! Αὐτό τό ἱερόσυλο ψεῦδος ὁ Κάλλιστος δέν τό ἐτόλμησεν τό 1976!!! Πῶς, λοιπόν, ἦτο δυνατόν ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἀρχιερεῖς νά ἔχουν δεχθεῖ χειροθεσίαν τό 1971 καί τό 1976, ὡς Ἱερά Σύνοδος, νά καθαιροῦν διά τόν λόγον αὐτόν τόν Κάλλιστον;!!!
 
- Εἰς τό σημεῖον αὐτό ὁ εἰσηγητής καί καταθέτων, θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, ἐνώπιον τοῦ ἀνωτάτου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου ἀλλά καί ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων, ἐδήλωσεν:
 
«Γνωρίζω ὅσον οὐδείς ἄλλος τό θέμα, διότι ἔζησα τά γεγονότα καί ὅσον ἐξηρτᾶτο ἀπό τήν ἐλαχιστότητά μου παρενέβην κατά Θεόν καί σήμερον διαβεβαιῶς ὅτι ὄχι μόνον ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑ ΔΕΝ ΕΛΑΒΕΝ ΧΩΡΑΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΛΟΙΠΩΝ ΜΕΛΩΝ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ, ἀλλά καί αὕτη ἡ συγχωρητική εὐχή, ὑπό τούς ρητούς ὅρους καί προϋποθέσεις γενομένη δεκτή, περιωρίσθη αὐστηρῶς καί μόνον εἰς τούς ἐπισκόπους καί δέν ἀνεγνώσθη εἰς τούς ἱερεῖς.
 
Εἶμαι, κατηγορηματικός, ὅτι ΨΕΥΔΟΝΤΑΙ ἀσυστόλως οἱ τολμήσαντες νά γράψουν καί νά προπαγανδίσουν ὅτι οἱ ἐν Ἑλλάδι Ἀρχιερεῖς, τήν 15/28ην Ὀκτωβρίου 1971, ἐδέχθησαν «χειροθεσίαν» καί ὄχι ἁπλῆν ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ. Ἐπί τούτοις διαβεβαιῶ ὅτι οἱ ὅροι καί προϋποθέσεις ὑφ' ἅς ἐγένετο δεκτή καί ἡ Συγχωρητική εὐχή ἦσαν: α) Ἡ Ρωσική Σύνοδος τῆς Διασπορᾶς κατέστη ἀπολύτως ὀρθόδοξος καί ἤδη εἶχεν κηρυχθεῖ ἡ ἕνωσις. β) Ἀνεγνώρισεν τάς χειροτονίας τοῦ 1948 καί γ) Ἡ ἀποδοχή τῆς Συγχωρητικῆς εὐχῆς ἀπετέλει αὐστηρῶς ἔκφρασιν ἀγάπης, ἀλλά καί χριστιανικῆς ταπεινώσεως, ἵνα οἱ Φλωρινικοί ὁμολογήσουν καί αὐτοί τήν καλήν ὁμολογίαν καί ἐπιστρέψουν εἰς τήν ἐκκλησίαν, θεραπευομένου οὕτω του ἀπό 1937 σχίσματός των. Αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια, εἰς τήν ὁποίαν ὡς τελευταῖος ἐλάχιστος παράγων μέ τάς ἀσθενεῖς μου δυνάμεις συνέβαλον! Αὐτός εἶναι ὁ λόγος διά τόν ὁποῖον τόσον ὁ Φλωρινισμός ὅσον καί ὁ Νεοημερολογιτισμός καί ὅλα τά ὕπερθεν αὐτῶν εὑρισκόμενα σκοτεινά κέντρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ - Παπισμοῦ - Σιωνισμοῦ, ἰδιαιτέρως δέ τῆς Οὐνίας τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ὁ Φλωρινισμός, ὀρύονται καί βρυχῶνται ὡς λέοντες καί κατά τῆς ἐλαχιστότητός μου, διότι:
 
1) Ἀπέτυχεν καί συνετρίβη τό 1971 τό σχέδιόν των περί χειροθεσίας, καθ' ἡμᾶς, καί ἐν Ἐμερικῆ καί ἐν Ἑλλάδι, ἐνῶ δέν ἐτολμήθη κἄν νά ἀναφερθῆ καί ὡς λέξις!
 
2) Ἀπέτυχον καί τά ἐπακολουθήσαντα ἀλλεπάλληλα σχέδια μεταλλάξεως τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς χειροθεσίαν, μέ πρῶτον ἐκεῖνο τοῦ 1973, τό ὁποῖον προέβλεπεν «ἀναγνώρισιν» τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας κατόπιν τῆς μελετημένης καί προετοιμαζομένης ἤδη ἀπό τό δεύτερον ἥμισυ τοῦ 1972, ὑπαγωγῆς Της εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων, μέ τήν σιωπηλήν προϋπόθε­σιν τῆς ἀποδοχῆς τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς ὡς χειροθεσίας.
 
3) Ἀπέτυχεν ἐκ νέου ἡ ἰδία προσπάθεια, ἡ ὁποία τό 1976-1977 ἀντέθη εἰς τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον καθώς καί ἡ ἀμέσως διάδοχος κίνησις ὑπό τοῦ Κιτίου ἐπιφανίου περί ἑνώσεως μετά τῶν Φλωρινικῶν, ἐπί τῆ βάσει τῆς κοινῆς ἀποστολικῆς Διαδοχῆς ἀμφοτέρων «τῶν παρατάξεων» ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, τῶν μέν διά τῆς χειροτονίας τοῦ 1960 τῶν δέ διά τῆς «χειροθεσίας» τοῦ 1971!
 
4) Ὁμοίως καί πάλιν ἀπέτυχεν τό σχέδιον τοῦ Εὐγενίου Τόμπρου περί ὑπαγωγῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τό Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύ­μων, τό ὁποῖον, ἀμέσως μετά τήν συντριβήν τοῦ Εὐγενίου Τόμπρου καί ἐπί 10ετίαν (1980-1990) κατειργάσθη ὁ τότε ἀττικῆς Ματθαῖος Μακρῆς, ὅστις τελικῶς, χαλκεύσας ἱεροσύλως Δογματικόν ζήτημα περί Ἁγίων Εἰκόνων, ἀφοῦ ἀπέτυχεν τό σχέδιόν του, νά πλήξη τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, προεκάλεσεν τήν σχισματοαίρεσιν τῶν πέντε.
 
5) Ἐπίσης, καί τό μετά τό 1995 ἀμέσως προκῦψαν τελευταῖον κίνημα ὑπό τούς πρ. Πειραιῶς Νικόλαον καί πρ. Ἀργολίδος Παχώμιον μετά τῆς «σαθρᾶς συμμορίας» τῶν παλαιῶν καί τῶν νέων ψευδεπισκόπων, οἱ ὁποῖοι θεωρητικῶς καί πρακτικῶς καταστάντες ἄβουλα καί πειθήνια ἐκτελεστικά ὄργανα τῶν ἐγκαθέτων, τελικῶς τήν 28ην Νοεμβρίου 2007 ἱεροσύλησαν κατά τῆς ἀποστολικῆς των Διαδοχῆς καί κατά τῆς ἐκκλησίας γενικώτερον, κηρύξαντες τήν ἐφαρμογήν τοῦ Σατανικοῦ των σχεδίου περί ΜΕΤΑΛΛΑΓΗΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΣ ΕΥΧΗΣ ΕΙΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ των. Οὗτοι τήν 28.11.2007 ἐτόλμησαν καί «ΑΠΕΚΗΡΥΞΑΝ καί ΑΠΕΡΡΙΨΑΝ καί κατεδίκασαν τήν ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ, καί οὕτω ἐφαντάσθησαν ὅτι θά καθίστων τήν Συγχωρητικήν εὐχήν εἰς «πραγματικήν» ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ!! Αὐτό κατατίθεται ἰδιαιτέρως διά τούς πρωταιτίους τοῦ τελευταίου Κινήματος, δηλαδή τούς κ.κ. Νικόλαον καί Παχώμιον, διότι ἤδη ἀπό τό 1974 καί 1976, ὑπέκυψαν εἰς τόν Πονηρόν, καί ἔκτοτε ὡς «μωροί καί τυφλοί», ἔμειναν ἀμετανόητοι, ἔναντι τοῦ ἱεροσύλου ψεύδους των. Οὕτω, ὅτε ἐπίστευσαν ὅτι ἦλθεν τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐπεχείρησαν τήν ἱερόσυλον πράξιν των, ἤτοι, μετά 36 ὁλόκληρα ἔτη, τήν 28ην Νοεμβρίου 2007 ἀπροκαλύπτως ἀναμείξαντες τάς δολίας καί ὑποκριτικάς ψευδοομολογίας των, περί δῆθεν ὑπερμάχων τῆς Ἐκκλησιολογίας καί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, μέ τό ψεῦδος περί «χειροθεσίας», καί ἀπεκήρυξαν τήν ἀνυπόστατον «χειροθεσίαν» τοῦ 1971, «διά νά σώσουν τήν Ἐκκλησίαν ἀπό τόν ρύπον τῆς «χειροθεσίας» καί πλέον ἀπηλλαγμένοι αὐτοί ἐκ τοῦ μιάσματος αὐτοῦ (τῆς ἀνυποστάτου χειροθεσίας), εἶναι οἱ «μοναδικοί γνήσιοι καί κανονικοί ἐπίσκοποι», ἐνῶ ὅστις δέν καταδικάζει ὅπως αὐτοί τήν ἀνυπόστατον «χειροθεσίαν», αὐτός δέν εἶναι Κανονικός, οὔτε ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος, δέν εἶναι κἄν ἐπίσκοπος»!!! Ἐν προκειμένω ἀληθεύουν ἀπολύτως δι' ἄλλην μίαν φοράν οἱ λόγοι τοῦ ἀποστόλου Παύλου καθ' οὕς: «Οἱ γάρ τοιοῦτοι ψευδαπόστολοι, ἐργάται δόλιοι, μετασχηματιζόμενοι εἰς Ἀποστόλους Χριστοῦ. Καί οὐ θαυμαστόν. αὐτός γάρ ὁ σατανάς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός οὐ μέγα οὖν εἰ καί οἱ διάκονοι αὐτοῦ μετασχηματίζονται ὡς διάκονοι δικαιοσύνης, ὦν τό τέλος ἔσται κατά τά ἔργα αὐτῶν...» (Β΄ Κορινθίους ΙΑ΄ 13-15). Οὕτω καί οἱ Νικολαΐται ὑποκρινόμενοι τούς δῆθεν «διακόνους τῆς ἀληθείας καί τῆς δικαιοσύνης», ὑπέγραψαν καί ἐκυκλοφόρησαν τό καθ' ἡμᾶς, ὄντως Σατανικόν κείμενον τῆς ἐγκυκλίου των, (3280/28.11.2007), τό ὁποῖον ἐπί ἔτη ἐμελέτων καί συνέτασον οἱ ἐγκάθετοι. Μέ αὐτό τό κείμενόν των ὁμοῦ μέ τάς «ἐξομολογητικάς ἐπιστολάς ἀπό 1974 καί 2004, ὡς καί τό 54/76 Βούλευμα ΕΝΕΠΤΥΣΑΝ τρίς τῶ Πνεύματι τῶ ἁγίω καί δεινῶς ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΗΣΑΝ καί ἤδη ἔθεσαν ἑαυτούς καί ὁμαδικῶς ΕΚΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ἐνῶ ἀμετανόητοι συνεχίζουν νά ἐξαπατοῦν καί νά ἀντιποιοῦνται τά πάντα.
 
ΕΙΔΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕ Α.Π. 3280/27.11.2007
ΣΑΤΑΝΙΚΗΝ ΤΩΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ
 
Συνεχίζων ὁ εἰσηγητής εἶπεν: «Εἰς τήν ἐν λόγω ἐγκύκλιόν των (Α.Π. 3280/ 2007) ἄκρως ἱεροσύλως ὑποκρινόμενοι καταχρῶνται τόσον τήν ὁμολογίαν - ἐκκλησιολογίαν ὅσον καί τάς χειροτονίας τοῦ 1948, προκειμένου νά ἐμφανίσουν ἑαυτούς ὡς «ἀκραιφνεῖς ὀρθοδόξους», καί οὕτω καλύψουν τήν μετά 36 ἔτη ἱερόσυλον μετάλλαξιν καί μεταστοιχείωσιν τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς εἰς χειροθεσίαν των. Εἰς αὐτήν, ἀπ' ἀρχῆς ἐμφανίζονται ὅτι «εἶναι εἰλικρινῶς διατεθεμένοι ἔναντι τοῦ Θεοῦ...» καί ὅτι «...ἡ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία τῶν μελῶν τῆς ἐκκλησίας, ἀπειλεῖται ἀπό τήν διαφωνία καί τόν πόλεμον πού ἐγείρεται ἐκ τῶν μή ὀρθοδόξως ὁμολογούντων, δηλαδή τῶν μελῶν ἐκείνων τῆς Ἐκκλησίας, τά ὁποῖα συμπεριφέρονται ὡς μή εἰλικρινῶς διατεθειμένοι ἔναντι τοῦ Θεοῦ, διαφοροποιούμενοι ὡς πρός τήν μέχρι τοῦδε ὀρθόδοξον ὁμολογίαν των...»! (σελ. 2 τοῦ κειμένου των). Ἐπίσης ἐξ ἀρχῆς, προσπαθοῦν νά ἐμφανισθοῦν ὡς οἱ φύλακες καί ὁμολογηταί τῆς Ὀρθοδόξου Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἐνῶ διά τόν Μητροπολίτην Κήρυκον, τόν περί αὐτόν Ἱερόν Κλῆρον, καί τόν θεολόγον Ἐλευθέριον Γκουτζίδη καί γενικῶς ὅλους τούς μή κοινωνοῦντας τῆς «σαθρᾶς συμμορίας των», ψευδέστατα ἰσχυρίζονται ὅτι «ὅλως αἰφνιδίως, ἤρχισαν, νά μήν διατίθενται εἰλικρινῶς ἔναντι τοῦ Θεοῦ, διαφοροποιουμένων ὡς πρός τήν μέχρι τοῦδε ὀρθόδοξον ὁμολογίαν των»(!!!). Δηλαδή ὅ,τι ἀκριβῶς, διαχρονικῶς καί καταχθονίως καί πάντως ὄχι «αἰφνιδίως», ἐποίησαν οἱ ἴδιοι τό ἀποδίδουν εἰς τούς Ὀρθοδόξους!... Δυστυχῶς αὐτοί οἱ δυστυχεῖς μακροχρονίως, μυστικῶς, δολίως καί καταχθονίως «διεφοροποιήθησαν» ἐκ τῆς ἀπ' ἀρχῆς (1924) ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, καί τελευταίως συνέταξαν καί αὐτήν τήν «ἐγκύκλιόν» των, εἰς τήν ὁποίαν ὁ Διάβολος, ἀπ' ἀρχῆς καί μέχρι τέλους, μετασχηματίζεται εἰς «Ἄγγελον φωτός»!
 
Πρός ἐπιτυχίαν τοῦ πλάνου καί δολίου αὐτοῦ σκοποῦ των, καί πρός δημιουργίαν ἰσχυροῦ ἄλλοθι δι' ἑαυτούς, ἀναφέρονται καί εἰς τούς «ἐσχάτους καιρούς» καθ' οὕς ὁ Νεοημερολογιτισμός - Οἰκουμενισμός «ἐκλυδώνισεν τήν ἐκκλησίαν τό 1924», καί ὅτι «ἐχειμάσθη δεινῶς ἀπό τό 1924, ἕως τό 1935», ὅτε ἦτο «ἐστερημένη ὀρθοδόξων ἐπισκόπων...», (Αὐτόθι σελ. 3), ἐνῶ οἱ ἴδιοι, ἐν τῶ ἰδίω κειμένω των, ΨΕΥΔΟΜΕΝΟΙ καί μεταλλάσσοντες τήν συγχωρητικήν εὐχήν τοῦ 1971 εἰς χειροθεσίαν των, ἐπεχειρήσαντες οὕτω τήν ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΤΕΡΗΣΙΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥΣ! Οὔτε ὁ Νεοημερολογιτισμός οὔτε ὁ Οἰκουμενισμός, οὔτε ὁ Φλωρινισμός, οὔτε καί οἱ πρό αὐτῶν πέντε σχισματοαιρετικοί, δέν «ἐκλυδώνισαν» τήν ἐκκλησίαν ὅσον αὐτοί, ἀλλά καί κανείς δέν ἐτάφη εἰς τόσον βαθύ καί ἀπαίσιον λάκκον ὅπως αὐτοί.
 
Ἀμέσως, ὅλως σκοπίμως καί παραπλανητικῶς, ἀναφέρονται καί εἰς τήν «Κατά τό ἔτος 1935 ἐπιστροφήν ἐκ τῆς Νεοημερολογητικῆς Καινοτομίας (τῶν) τριῶν ἀρχιερέων...» οἱ ὁποῖοι, ὅπως γράφουν, ἠγωνίσθησαν διά «τήν θεραπείαν τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος καί τήν εἰς Αὐτήν ἐπιστροφήν τῶν πλανηθέντων, διά τῆς ἀποκηρύξεως τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ» (σελ. 3).
 
Καί πάλιν, πρός τόν ἴδιον πάντοτε σκοπόν, ἀντιγράφοντες ἐπιλεκτικῶς ὀρθοδόξους θέσεις ἐκ τῶν δημοσιευμένων ἱστορικῶν κειμένων μας, ὑποκρινόμενοι ψέγουν καί τήν ἀπό τό 1920, 1924 Οἰκουμενιστικήν – Νεοημερολογιτικήν κίνησιν, ἐκθειάζουν τό γεγονός τοῦ 1935, καθ' ὅ ἐπέστρεψαν εἰς τήν ἐκκλησίαν, οἱ Κυκλάδων Γερμανός, πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος καί Ζακύνθου Χρυσόστομος, καί οἱ ὁποῖοι πρός καιρόν ὡμολόγησαν καί διεκήρυξαν ΛΟΓΩ ΤΕ ΚΑΙ ΕΡΓΩ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΣΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ. Τοῦτο τό ἱστορικόν γεγονός, τό προβάλλουν ὅλως σκοπίμως καί ὑποκριτικῶς, ἐνῶ εἰς τά ἴδια πλαίσια ἐπισημαίνουν καί ὅτι: «...Ὅλαι αἱ ἐπακολουθήσασαι χειροτονίαι ἐπισκόπων τῆς ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ... ἕλκουν τήν διαδοχήν... ἐκ τῶν προαναφερθεισῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί ἐκείνων τάς ὁποίας ἐτέλεσεν ἐν ἔτει 1948 ὁ ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας ἀοίδιμος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν ΜΑΤΘΑΙΟΣ», καί ἐπιλέγουν: «Καί ὁπωσδήποτε αἱ ἐπισκοπικαί χειροτονίαι, αἱ γενόμεναι ἐν ἔτει 1948 ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου τότε Βρεσθένης καί μετέπειτα Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ματθαίου... θεωροῦνται καί εἶναι ἀπό δογματικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως πλήρεις καί ἀκέραιοι, ὅσον ἀφορᾶ εἰς τήν τότε μεταδοθεῖσαν χάριν καί ἰσχύν τῆς ἀρχιερωσύνης...» (Αὐτόθι σελ. 6).
 
Καί πάλιν ἐπανέρχονται, ὑποκρινόμενοι διά τόν ἴδιον πάντα σκοπόν, ἤτοι, νά προσβάλουν αὐτάς τάς χειροτονίας, γράφουν ὅτι αὗται ἐπλήγησαν μέ τήν «χειροθεσίαν ἐν Ἀμερικῆ καί Ἑλλάδι»(!), διό σπεύδουν νά τήν ἀπορρίψουν καί τήν ἀποκηρύξουν! ὁποῖον ψεῦδος ἀλλά καί ὁποία ὑποκρισία, δόλος καί ἀπάτη, προκειμένου νά ὑποστασιάσουν τήν ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ χειροθεσίαν καί οὕτω προσβάλουν ὅλας τάς ἀπό τό 1935, 1948 καί μέχρι τό 2009 χειροτονίας, μέσω δέ τῆς προσβολῆς αὐτῶν, νά ἀκυρώσουν καί τήν ἀπό τό 1924 ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας! Ἐν προκειμένω, ὑποτιμῶντες τήν νοημοσύνην τῶν ἀνθρώπων, πάλιν Φαρισαϊκῶς ὑποκρίνονται διά τόν ἴδιον σκοπόν λέγοντες ψευδῶς: «Ἡμεῖς δέ τήν εὐθεῖαν καί ἀπλανεστάτην ὁδόν σωτηρίας, τήν ὑπό τῶν πρό ἡμῶν Ἁγίων Πατέρων, διά τῶν ἀποφάσεών των ἡμῖν χαραχθεῖσαν βαδίζοντες, τήν ὁδόν τοῦ πλήρους διαχωρισμοῦ ἀπό τήν Νεοημερολογιτικήν Καινοτομίαν, ἡ ὁποία ἐπιβληθεῖσα προεκάλεσε τήν δημιουργίαν τοῦ νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος, ἥν καί ὁ ἀοίδιμος Πατήρ ἡμῶν Ματθαῖος ἐβάδισεν καί ἐκράτησεν, ταύτην κρατοῦμεν καί ταύτην βαδίζομεν καί ὁμολογοῦμεν ἀκολουθοῦντες τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ, τούτου βεβαιωθέντος διά τῶν ἐν ἔτει 1948 ὑπ' αὐτοῦ γενομένων ἐπισκοπικῶν χειροτονιῶν, δι' ὦν καί τήν ἀποστολικήν Διαδοχήν τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς ἡμᾶς παρέδωκεν, ἥν μετά τῆς ἀποστολικῆς Πίστεως κρατοῦμεν καί δι' αὐτῶν ἐπορεύθημεν μέχρι σήμερον ἀλλά καί, χάριτι Θεοῦ, πορευσόμεθα»!!! (Αὐτόθι σελ. 15).
 
Καί πάλιν ἐν προκειμένω, ὡς ὁ Πονηρός, μετασχηματίζονται εἰς ἀγγέλους φωτός, διότι ὑποκρίνονται ὅτι δῆθεν κρατοῦν τήν ὁμολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν, ἐνῶ εἰς τό ἴδιον κείμενόν των, δεχόμενοι ἀντί τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς τήν ἀνυπόστατον χειροθεσίαν, συντρίβουν καί ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ – ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΝ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΣΥΛΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
 
Εἰς τό σημεῖον αὐτό τό Ἀνώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον, ὑπεγράμμισεν ὅτι τόσον τά ἀπό 1974 καί 1976 καί 2004 κείμενα τῶν δύο πρ. Μητροπολιτῶν ἤτοι Παχωμίου καί Νικολάου,ὅπως καί ἡ μέ Α.Π. 3280/28.9.2007 «Ἐγκύκλιός» των, εἶναι ἡ θεωρητική καί πρακτική σύνοψις, ἔκφρασις καί ἐκτέλεσις τοῦ ἀπό τοῦ 1950 καί πάντως ἀπό τό 1971, 1991, 1995, σχεδίου νά λογχεύσουν τήν πλευράν τοῦ Κυρίου, Αὐτήν ταύτην τήν Ἐκκλησίαν Του, προσβάλλοντες τήν ἀποστολικήν Διαδοχήν καί δι' αὐτῆς καί τήν Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!
 
Ἀναγινώσκονται περαιτέρω κύρια σημεῖα τοῦ ἐπιχειρηθέντος ψεύδους περί «χειροθεσίας». Εἰς τήν σελίδα 4 τοῦ κειμένου τῆς Ἐγκυκλίου των, γράφουν: «Εἰς αὐτήν τήν συνεχῆ προσπάθειαν τῆς Ἐκκλησίας... δέν ἔλλειψαν, Θεοῦ παραχωρήσει, καί ἀκατάλληλοι χειρισμοί καί ἐνέργειαι τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Προϊσταμένων καί ἀνθρώπινα λάθη, ἐν οἷς καί τά τῆς γενομένης ἐν ἔτει 1971 χειροθεσίας, ὅταν κατ' αὐτό τό ἔτος Συνοδική ἀντιπροσωπεία ἐξ ἀρχιερέων μετέβη εἰς Ἀμερικήν καί ἐλθοῦσα εἰς ἐπαφήν μετά τῶν ἐπισκόπων τῆς Ρωσικῆς Διασπορᾶς... ἐδέχθη τήν ὑπό τῆς Συνόδου τῶν Ρώσων ἀρχιερέων ληφθεῖσαν σχετικήν ἀπόφασιν, διά τήν ἐπ' αὐτῶν καί δι' αὐτῶν ἐπί τῶν λοιπῶν ἐν ἑλλάδι Ἀρχιερέων πρᾶξιν τῆς χειροθεσίας, ὡς ἀναγνώρισιν αὐτῶν» (Αὐτόθι σελ. 4).
 
Ἰδού ποῦ ἀπέβλεπεν ἡ ὅλη ψευδής ὑποκριτική, δολία καί ἀκατάσχετος φιλολογία περί δῆθεν «Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας», «χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948» καί ἐγκωμίων ὑπέρ τοῦ «Βρεσθένης Ματθαίου, τήν γραμμήν τοῦ ὁποίου δῆθεν ἀκολουθοῦν»! Καί εἰς τήν ἀνωτέρω παράγραφον οἱ δυστυχεῖς, διατυπώνουν δύο ἄκρως ἱερόσυλα ψεύδη, ἤτοι, αὐτό τό περί «χειροθεσίας ἐν ἀμερικῆ καί ἐν Ἑλλάδι», καί τό ἕτερον τό περί δῆθεν «ἀποδοχῆς καί ἐφαρμογῆς ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ὑπ' Α.Π. 16-11/15/28.9.1971 ἀποφάσεως τῆς ἐν Ἀμερικῆ Ρωσικῆς Συνόδου»! Δυστυχῶς δέν εἶναι εἰς θέσιν νά ἀντιληφθοῦν ὅτι τά ἀσύστολα ψεύδη των, τά ὁποῖα ὅμως ἀνατρέπει καί συντρίβει ἡ ἀπ' ἀρχῆς Πρᾶξις καί συνέπεια τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Ἡ Ἱερά Σύνοδος τό 1971 ἐδέχθη τήν ἐπιστρέψασαν ἐξαρχίαν κατόπιν τῶν ρητῶν, κατηγορηματικῶν, καί δή ἐν ὠμοφορίω καί ἐπιτραχηλίω καί ἐν Συνόδω ἐπανειλημμένων ὁμολογιῶν, δηλώσεων καί διαβεβαιώσεων αὐτῆς, ὅτι ἐν Ἀμερικῆ, ἀφ' ἑνός ἐπετέλεσεν ΜΕΓΑ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΝ ΕΡΓΟΝ, διότι μετέδωκεν τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν - Ἐκκλησιολογίαν εἰς τήν Σύνοδον τῶν Ρώσων ἀρχιερέων τῆς Διασπορᾶς καί δι' αὐτῆς ἀνά τόν κόσμον, ἀφ' ἑτέρου δέ ὅτι ΟΥΔΕΜΙΑ, ὄχι πρᾶξις, ἀλλ' οὔτε κἄν ψιλή ἔννοια δέν ἐξεφράσθη περί χειροθεσίας ἐν Ἀμερικῆ ἐπί τῶν δύο Ἐπίσκοπων μας, πολλῶ δέ μᾶλλον ἐν Ἑλλάδι, ἐνῶ διαρρήδην ἡ ἰδία ἡ ἐξαρχία διέψευδεν τήν πληθωρικήν ἕρπουσαν «μαρτυρίαν» περί «χειροθεσίας» ὡς ψευδοῦς προπαγάνδας!...
 
Ἕτερον ψεῦδος εἰς τήν ἰδίαν ὡς ἄνω παράγραφον τῆς «Ἐγκυκλίου», των ἀποτελεῖ ἡ διατύπωσις ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος «ἐδέχθη τήν ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ληφθεῖσαν σχετικήν ἀπόφασιν περί "χειροθεσίας" εἰς τούς δύο ἐπισκόπους μας...»! Εἶναι καί τοῦτο ἐπανάληψις τοῦ ἰδίου φρικτοῦ ψεύδους, διότι ἡ ὑπ' Α.Π. 16-11/15/28.9.1971 Πρᾶξις - Ἀπόφασις τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ποτέ οὐδ' ἐπί στιμήν δέν ἐγένετο δεκτή, ἐνῶ ἐκρύπτετο μέχρι τέλους Νοεμβρίου τοῦ 1971.
 
Τήν ἀπόφασιν ὅμως ταύτην, ὁ «Πειραιῶς» Νικόλαος ὅπως καί ὁ «Ἀττικῆς Ματθαῖος κρυφίως τήν ἐπεκαλέσθησαν εἰς Δικαστικάς ὑποθέσεις των διά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό ποινικάς εὐθύνας, ἤ καί νά «κερδίσουν» ἀστικάς δικαστικάς ὑποθέσεις, ἐνῶ ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος, δειλῶς καί ἀνάνδρως, τήν διαφημίζει εἰς τήν ἀπό 1974 «ἐξομολογητικήν» του ἐπιστολήν!
 
Τέλος, εἰς τήν ἰδίαν ἐγκύκλιόν των, ὑπογραμμίζεται ἡ ἀποκαλυπτική ὁμολογία των, καθ' ἥν: Καιροῦ ἐλθόντος καί τῶν συνθηκῶν ἐξασφαλισθεισῶν καί τῶν ἐμποδίων διά τήν ἐν πληρότητι ἐκκλησιαστικήν ἀντιμετώπισιν ἐξηφανισθέντων, ἐν φόβω Θεοῦ καί συναισθήσει καί ἐπιγνώσει τῆς ἀρχιερατικῆς ἡμῶν εὐθύνης ἔναντι τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἁγίας Του Ἐκκλησίας, συνελθόντες καί συνδιασκεφθέντες ἐπί τοῦ ἐν λόγω θέματος κατά τήν Συνεδρίαν τῆς ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος γενομένην τήν 27ην Δεκεμβρίου ὑπό τήν προεδρίαν... καί ἐπί τῶν ἐργασιῶν καί τῆς ὁμοφώνου ἀποφάσεως ἡμῶν (ἐνημερώνομεν) τό λογικόν ποίμνιον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ὡς γνήσιοι καί κανονικοί Ποιμένες τούτου ταπεινῶς διά τῆς παρούσης ἐνημερώνομεν...».
 
Κατ' ἀρχάς τό κείμενον εἰς τήν παράγραφον ταύτην, ὁμιλεῖ δι' «ἀκαταλλήλους χειρισμούς καί ἐνεργείας καί ἀνθρώπινα λάθη τῆς ἱερᾶς Συνόδου» μέ κορυφαῖον λάθος «τήν γενομένην ἐν ἔτει 1971 χειροθεσίαν»(!), καί ἐπάγονται: «ἐξ ἀφορμῆς τῆς μέχρι σήμερον ἐπί τοῦ θέματος τῆς γενομένης ἐν ἔτει 1971 χειροθεσίας, ἀπουσίας συνεποῦς, ἑνιαίας, σταθερᾶς, ὀρθῆς ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως θέσεως, καί τῶν ἐκ ταύτης (τῆς ἀπουσίας) διαφόρων ἐπί τοῦ θέματος προκυπτόντων ζητημάτων... γνωμῶν,... λεγομένων ἐκ μέρους διαφόρων τήν Ἐκκλησίαν ποικιλοτρόπως πολεμούντων ἀτόμων ἐν σχέσει μέ τό θέμα τῆς ἐν ἔτει 1971 χειροθεσίας, ποιμαντικῆ μερίμνη καί εὐθύνη κινουμένη ὤφειλε νά ἐπιληφθῆ σχετικῶς».
 
Πρό οἱασδήποτε ἄλλης οὐσιώδους παρατηρήσεως, ἐπισημαίνεται τό γεγονός ὅτι Γκαιμπελιστικῶ τῶ τρόπω σκοπίμως ἐπαναλαμβάνουν τήν φράσιν «ἐν ἔτει 1971 χειροθεσία»(!,) διότι μέ αὐτόν τόν ἀηδῆ πλήν ἱερόσυλον ἰσχυρισμόν των ἐπιδιώκουν νά μήν ἀντιδράσουν οἱ πιστοί εἰς τό ψεῦδος καί τήν προδοσίαν των, λαμβανομένου ὑπ' ὄψιν ὅτι οἱ πλεῖστοι, ὡς νεώτεροι, δέν ἔζησαν συνειδητά τά ἱστορικά γεγονότα, ἐνῶ τούς θεωροῦν καί εὔκολα θύματά των, διότι ποτέ δέν τούς ἐκαλλιέργησαν τήν Πίστιν καί ὁμολογίαν εἰς τήν ἐκκλησίαν, ἀλλά τούς σύρουν ὀπίσω των ὡς ὀπαδούς των παλαιοημερολογίτας, δεκατριμερίτας καί ἡμερολάτρας. Ὅστις τοῦτο ἐπεχείρησεν καί συνεχίζει: «ἀφορίζεται» ἤ «καθαιρεῖται» κ.λπ.!...
 
Πέραν ὅμως αὐτῶν τῶν ἐπαναλήψεων, συκοφαντοῦν ψευδῶς καί ὑβρίζουν τήν Ἱεράν Σύνοδον ἀπό τό 1971, ὅτι δῆθεν αὕτη «δέν ἐχειρίσθη ὀρθῶς καί καταλλήλως τό ὅλον θέμα τῆς δῆθεν «χειροθεσίας» των καί ὅτι διεπράχθησαν λάθη, ἐνῶ μέχρι σήμερον (τήν 28ην Νοεμβρίου 2007) ἀπουσίασεν κάθε συνεπής ἑνιαία, σταθερά, καί ὀρθή ἀπό ὀρθοδόξου ἀπόψεως, ἀντιμετώπισις (τῆς χειροθεσίας), διό προέκυψαν πολλά ζητήματα γνῶμαι καί λεγόμενα ἐκ μέρους ἀτόμων τά ὁποῖα πολεμοῦν τήν ἐκκλησίαν...»! Δηλαδή, ἐν τῆ ἀφελεία των λέγουν, κατά τόν πλέον σαφῆ τρόπον, ὅτι δῆθεν τά «λάθη», «ἡ ἀσυνεπής... ἀντιμετώπισις» κ.λπ., συνίσταντο εἰς τό ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος τήν 15/28ην Ὀκτωβρίου 1971 ἐδέχθη συγχωρητικήν εὐχήν καί ὄχι «χειροθεσίαν», ἤ δέν τήν μετεστοιχείωσεν ἐκ τῶν ὑστέρων εἰς τοιαύτην(!), γεγονός τό ὁποῖον ἐπεχείρησαν αὐτοί τό 2007 μέ τήν 3280 ἐγκύκλιόν των!!! ἐπί τῶν συσσωρευμένων ψευδῶν των, ἡ ἀλήθεια καταβοᾶ ὅτι:
 
α) Τό 1971 δέν ἔλαβεν χώραν οὐδεμία «χειροθεσία», ἀφοῦ κἄν δέν προέκυψεν τοιοῦτον θέμα.
 
β) Ἡ Ἱερά Σύνοδος τό 1971 ἀντιμετώπισεν ἀμέσως καί ὀρθῶς τό θέμα τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἐνῶ ἡ Δεξιά τοῦ Κυρίου συνέτριψεν καί ἠφάνισεν τήν σκευωρίαν περί χειροθεσίας!
 
γ) Ἡ ὑπ' Α.Π. 16-11/15/28.9.1971 σχετική Πρᾶξις - Ἀπόφασις, ἡ ὁποία συνετάγη ὑπό τῶν παρασκηνιακῶς δρώντων καί ὄχι ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἀπό τήν στιγμήν, καθ' ἥν ἐνεφανίσθη αὕτη, (τέλος Νομεβρίου 1971), τόσον ὑπό τοῦ Μοναχοῦ Βίκτωρος ὅσον καί ὑπό τοῦ Εὐγενίου Τόμπρου εἰς τόν Κ.Γ.Ο. μηνός Ὀκτωβρίου, ὅστις ὅμως ἐξεδόθη καί ἐκυκλοφορήθη μετά τόν Νοέμβριον τοῦ 1971, δέν ἐγένετο δεκτή ἀλλά καί κατηλέγχθη, ἀπερρίφθη καί δέν ἐφηρμόσθη οὔτε κατά μίαν κεραίαν.
 
δ) Ἡ μόνη ἀλήθεια, τήν ὁποίαν λέγουν οἱ Νικολαΐται εἰς τό συγκεκριμένον κείμενόν των εἶναι τό ἀναμφισβήτητον γεγονός ὅτι καί ὀλίγον πρό τήν 17ης καί 18ης Σεπτεμβρίου 1971 καί κατόπιν, ὑπῆρξαν πρόσωπα, τά ὁποῖα καίτοι δέν ἐγνώριζον τήν συντελουμένην σκευωρίαν κατά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅμως ἡ Ὀρθόδοξος στάσις καί συμπεριφορά αὐτῶν ἠμπόδιζεν, ἐματαίωνεν καί συνέτριβεν τήν σκευωρίαν των. Ὡς ἐκ τούτου δέν ἐπέτυχον οὔτε τό 1971, οὔτε ποτέ ἄλλοτε νά ἐπιβάλουν τήν «χειροθεσίαν» των εἰς τούς ἐν Ἑλλάδι Ἀρχιερεῖς, οὔτε εἰς τόν Ἱερόν Κλῆρον.
 
 Αὐτήν τήν λόγω καί ἔργω ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΝ καί ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ εἰς τήν ἐκκλησίαν «χειροθεσίαν», ἐπί 36 ἔτη συνεσκέπτοντο καί διεβουλεύοντο, ὥστε ἐξασφαλίζοντες τάς προϋποθέσεις, τήν ἐν ἑλλάδι ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ, μεταβάλουν καί ἐπιβάλουν ὡς δῆθεν χειροθεσίαν! Τοῦτο ἀφελῶς ὁμολογοῦν οἱ ἴδιοι, ἐν τῶ ἰδίω κειμένω των, διότι λέγουν: «Οὕτω ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τῶν ἀρχιερέων καιροῦ ἐλθόντος καί τῶν συνθηκῶν ἐξασφαλισθεισῶν καί τῶν ἐμποδίων, διά τήν ἐν πληρότητι ἐκκλησιαστικήν ἀντιμετώπισιν, ἐξαφανισθέντων, ἐν φόβω Θεοῦ καί συναισθήσει καί ἐπιγνώσει τῆς ἀρχιερατικῆς ἡμῶν εὐθύνης ἔναντι τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἁγίας Του Ἐκκλησίας, συνελθόντες καί συσκεφθέντες ἐπί τοῦ ἐν λόγω θέματος κατά τήν συνεδρίαν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος γενομένην τήν 27ην Δεκεμβρίου 2006 ὑπό τήν Προεδρίαν τοῦ Μακαριωτάτου ἀρχιεπισκόπου... Νικολάου συμμετεχόντων καί ἁπάντων τῶν μελῶν τῆς ἱερᾶς Συνόδου...»! Ποῖος «καιρός» καί πῶς οὗτος ἦλθεν; Ποίας «συνθήκας ἐξησφάλισαν»; Ποῖα «ἐμπόδια ἐξηφανίσθησαν» καί τί ἐν τέλει «ἐν φόβω Θεοῦ καί συναισθήσει καί ἐπιγνώσει τῆς ἀρχιερατικῆς (των) εὐθύνης...» Ἐποίησαν κατά τήν 28.9.2007; Ἁπλούστατα ἐπίστευσαν ὅτι μέ τάς καθαρῶς ληστρικάς, ἱεροσύλους καί βαρβάρους πράξεις περί «ἀφορισμῶν», «ἀργιῶν» καί «καθαιρέσεων» κατά τῶν ὀρθοδόξων, (αὐτοί ἦσαν τά ἐμπόδια), ἔφεραν τό «πλήρωμα τοῦ χρόνου», ὥστε νά βλασφημήσουν χωρίς κανένα ἐμπόδιον κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἤτοι, κατά τῆς ἀποστολικῆς των Διαδοχῆς καί τῆς Ὁμολογίας - Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας! Διά τόν σκοπόν αὐτόν, ἐπαναληπτικῶς ἐπιδίδονται εἰς ψευδοομολογίας - φληναφήματα, ἀναφερόμενοι πάλιν εἰς τό 1920, 1924, 1935 καί 1948, ἐπαναλαμβάνοντες ὅτι ἡ Ἀοστολική Διαδοχή τῶν ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀθοδόξου Ἐλησίας ἐκ τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948 «προέρχεται ἀλληλοδιαδόχως ἐκ τῶν ἁγίων ἀποστόλων...» κ.λπ., τήν ὁποίαν ὅμως δῆθεν ἔπληξεν ἡ «χειροθεσία τό 1971», ΔΙΟ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΥΝ: «Ἡ ἐν ἔτει 1971 γενομένη χειροθεσία, ὑπό οἱανδήποτε μορφήν καί ἔννοιαν, ἔλαβε αὕτη χώραν καί ὑπό οἱανδήποτε ἑρμηνείαν ταῦτα θεωρηθοῦν... δέν προσέθεσεν ἤ προσέδωσεν εἰς τό κῦρος, τήν πληρότητα, τήν χάριν καί ἰσχύν τῆς Ἀρχιερωσύνης τῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος καί κατ' ἀκριβῆ κανονικήν θεώρησιν δέν ἐπετρέπετο κἄν νά λάβη χώραν... Χειροθεσία ἐπί ὀρθοδόξων Κληρικῶν δέν νοεῖται παντελῶς, οὔτε ἐπιτρέπεται, ὑπό οἱανδήποτε ἑρμηνείαν...» (σελ. 5 καί 6 καί βιβλ. σελ. 7). Ψεύδονται διά πολλοστήν φοράν ἤ δέν γνωρίζουν τί ἰσχυρίζονται; Διότι ἄν, καθ' οἱονδήποτε τρόπον, ἐλάμβανεν χώραν χειροθεσία, αὕτη θά διέκοπτεν τήν ἀποστολικήν Διαδοχήν καί θά προσέβαλεν τάς χειροτονίας των, ὅπως ἀκριβῶς ἐγένετο καί μέ τήν ἐκ μέρους των κατά τήν 28.9.2007, μετάλλαξιν τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς τοῦ 1971 εἰς χειροθεσίαν των. Ὡς ἐκ τούτου κἄν χιλίας φοράς Ἱεροσύλως «ἀποδοκιμάσουν καί ἀπορρίψουν ταύτην, πλέον ἐπίσκοποι δέν ξαναγίνονται ὡς βλασφημήσαντες τῶ Πνεύματι τῶ Ἁγίω.
 
Ἐπειδή ὅμως γνωρίζουν ὅτι δέν ἐγένετο καμμιά χειροθεσία «ὑπό οἱανδήποτε ἑρμηνείαν» ἤ «ὑπό οἱανδήποτε μορφήν...» (σελ. 9-10 καί βιβλίο 12) ἀνευθύνως ἐμφανίζουν ὡς «χειροθεσίαν» τήν συγχωρητικήν εὐχήν ἐπί ἐξομολογουμένων, ἐνῶ φέρονται ὡς νά ἀγνοοῦν ὅτι ἡ τοιαύτη χειροθεσία, ὅπως καί πλῆθος ἄλλων περιπτώσεων, δέν εἶναι «χειροθεσία κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου», ἡ ὁποία ἀναφέρεται καί ἐνεργεῖται εἰς μετανοοῦντας, ἀποκηρύσσον­τας τό σχίσμα καί ζητοῦντας τήν ἔνταξιν καί ἐνσωμάτωσίν των εἰς τό ἕν Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησίαν Του, πρώην σχισματικούς Κληρικούς.
 
Η ΕΠΙΚΛΗΣΙΣ ΤΗΣ ΥΠ' Α.Π. 16-11/15/28.9.1971 ΑΠΟΦΑΣΕΩΣ
ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ
 
Ἐπειδή καταφανῶς δέν καλύπτεται ὁ δόλος καί ἡ ἀπάτη περί δῆθεν χειροθεσίας, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΕ ΚΑΜΜΙΑΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑΝ περί αὐτῆς, ἐνῶ τά πάντα καταβοοῦν περί τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς, ἐν τῆ μωρία των ἐνόμισαν ὅτι θά καταστήσουν ὡς δεδομένην πρᾶξιν τήν μηδέποτε λαβοῦσαν χώραν «χειρο­θεσίαν», ἐπικαλούμενοι ἀπεγνωσμένως τήν ὑπ' Α.Π. 16-11/15/28.9.1971 ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, εἰς τήν ὁποίαν οἱ γράψαντες ταύτην σκευωροί, ἤτοι οἱ Φλωρινικοί κ.λπ., ὄντως ρητῶς καί κατηγορηματικῶς γράφουν ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἀπεφάσισεν χειροθεσίαν κατά τόν Η΄ Κανόνα τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, μή λαμβάνοντες ὑπ' ὄψιν ὅτι αὐτή καθ' ἑαυτήν ἡ ἀπόφασις ἀντιφάσκει.
 
Ἐνῶ δέ ἡ Πρᾶξις αὕτη παρέμεινεν παντελῶς ἀνενεργητός, μετά καί τήν διακοπήν τῆς Κοινωνίας μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, ἐν τούτοις τόσον τό Πολυμελές Συμβούλιον τοῦ Πλημμελειοδικείου Πειραιῶς, ὅπως συλλήβδην καί Φλωρινικοί καί Νεοημερολογῖται, πάντοτε ἠθέλησαν νά στηριχθοῦν ἐπί τῆς πράξεως ταύτης διά νά προπαγανδίσουν καί κάποτε περάσουν τήν συγχωρη­τικήν εὐχήν ὡς «χειροθεσίαν»! Αὐτό ἀκριβῶς ἐπεχείρησαν οἱ δυστυχεῖς Νικολα?­ται μέ τήν 2380/28.11.2007 Ἐγκύκλιόν των!
 
Καί πάλιν ὅμως, διά νά ἐντυπωσιάσουν, ἐξαπατήσουν καί δώσουν ὑπόστασιν καί περιεχόμενον εἰς τό ψεῦδος περί δῆθεν χειροθεσίας, καί πάλιν ἀποδοκιμάζουν τόσον τήν ἀνυπόστατον χειροθεσίαν ὅσον καί τήν ἀπορριμμένην καί οὐσία ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ διά τήν ἐκκλησίαν ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, διό γράφουν ἐπί λέξει: «ἐν προκειμένω, ἡ Σύνοδος τῶν Ρώσων ἐπισκόπων τῆς Διασπορᾶς ἐπεβάλλετο κρίνουσα τήν δικαίαν κρίσιν... νά ἀναγνωρί­ση ταύτας (σ.σ. τάς χειροτονίας τοῦ 1948) ὡς δογματικῶς πλήρεις καί ἀσφαλῶς μή δεομένας ἤ ἐπιδεχομένας οὐδέν. Ἀντ' αὐτοῦ, ὡς εἶναι γνωστόν, ἡ ἐν λόγω Ρωσική Σύνοδος, δεχθεῖσα καί ἀποδεχθεῖσα εἰσηγήσεις καί πιέσεις τρίτων προσώπων, καί δή προερχομένων ἐκ τῆς ἀκακιακῆς Παρατάξεως, (ὡς τοῦτο ἄλλωστε διαφαίνεται καί ἐξ αὐτοῦ τούτου τοῦ κειμένου τῆς ἀποφάσεως), προετίμησε καί κατέληξεν εἰς τήν ἔκδοσιν τῆς ὅλως ἀντικανονικῆς καί ἀστηρίκτου ἀποφάσεως αὐτῆς περί χειροθεσίας...» (σελ. 6 καί εἰς τό βιβλ. σελ. 7).
 
Καί πάλιν εἰς 8ην σελίδα γράφουν: «Οἱ κατ' ἐκείνην τήν περίοδον... γενόμενοι χειρισμοί καί ἐνέργειαι, ὡς ἡ περί ἧς ὁ λόγος χειροθεσία ἐπί τῆ βάσει μιᾶς ἀπαραδέκτου ἀπό ἐκκλησιαστικῆς καί κανονικῆς ἀπόψεως Συνοδικῆς ἀποφάσεως... ἀλλά καί κατόπιν ἡ ἐν Ἑλλάδι ἀποδοχή τῆς ὡς ἄνω ἀποφάσεως... καί ἡ κατ' ἐφαρμογήν αὐτῆς ἐπακολουθήσασα «χειροθεσία» τῶν ὑπολοίπων μελῶν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὑπῆρξεν καί εἶναι ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ καί ὡς τοιαῦται ἀποκηρύσσονται καί ἀπορρίπτονται» (σελ. 6 καί βιβλ. σελ. 8).
 
Καί τά ἀνωτέρω εἶναι συσσωρευμένον ψεῦδος διότι, οὔτε χειροθεσία ἐγένετο ἐν Ἑλλάδι, οὔτε ἡ ἀπόφασις, ὅτε ἐνεφανίσθη, ἐγένετο δεκτή, ἀλλά ἀπερρίφθη μείνασα καί μετά ταῦτα ἀπολύτως ΑΝΕΝΕΡΓΗΤΟΣ. Παρά ταῦτα ὅμως πάλιν ἀκολουθεῖ, διά πολλοστήν φοράν καί διά τόν ἴδιον σκοπόν, ἡ ἰδία ὑποκριτική καί δολία «Ὁμολογία» των περί τῆς πλήρους καί τελείας Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί ὅτι προσφυγόντες τό 1971 εἰς τήν Ρωσικήν Σύνοδον, δέν εἶχον καμμίαν ἀμφιβολίαν περί τοῦ κύρους καί τῆς πληρότητος τῶν χειροτονιῶν, καί ὅτι τοῦτο ὅλον, ἐγένετο ὑπό τήν ρητήν προϋπόθεσιν ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος, θά εἶχεν ὀρθοτομήσει τόν λόγον τῆς ἀληθείας δεχομένη καί κηρύσσουσα τήν Ἐκκλησιολογίαν - Ὁμολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Κατόπιν καί τούτου ἐπικαλοῦνται καί τήν ἀπό 1ης Μαρτίου 1957 Ἐγκύκλιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τήν ὁποίαν παραθέτουν κατά τό σχετικόν μέρος αὐτῆς, καθ' ὅ ἐκείνη ἡ Ἱερά Σύνοδος, εἶχεν προβλέψει καί προσδιορίσει αὐτό τό γεγονός τῆς προσφυγῆς εἰς μίαν μείζονα καί Ὀρθόδοξον Σύνοδον.
 
Καί πάλιν ὅμως ἀδιστάκτως προσποιοῦνται τούς ἀκραιφνεῖς ὀρθοδόξους καί ὁμολογητάς, διό ἀναφέρονται ἀτάκτως καί εἰς τήν καθαιρετικήν κατά τοῦ Καλλίστου Ἀπόφασιν, ἐνῶ προκύπτουν καί αὐτοαναιρούμενοι πλέον: «ὡς πρός τήν σαφῆ ἀπόρριψιν τῆς χειροθεσίας ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τῶν ὑπό τοῦ ἀοιδίμου Ἱεράρχου Ματθαίου χειροτονηθέντων ἐπισκόπων, παρά τά ὅσα εἶναι δυνατόν νά καταλογισθοῦν αὐτοῖς ὡς ἁρμοδίων καί ὑπευθύνων βεβαίως διά τάς ἐκκλησιαστικάς ὑποθέσεις, ἐξ ἐπόψεως ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν, παραλείψεων καί λαθῶν, οὐδέποτε ἐδέχθησαν τήν γενομένην χειροθεσίαν ὡς συμπλήρωμα...» (σελ. 8 καί βιβλ. σελ. 10).
 
Ἐδῶ εὑρίσκεται ἡ ἀποκορύφωσις τοῦ ψεύδους, τῆς ὑποκρισίας, τῆς ἀπάτης, ἀλλά καί τῆς βλασφημίας, διότι, δέν ὑπῆρξεν ΚΑΝΕΝ ἀπολύτως λάθος, διότι ποτέ δέν ἐτέθη θέμα χειροθεσίας ὑπό οἱανδήποτε ἔννοιαν καί ἑρμηνείαν, ἀλλά μόνον περί συγχωρητικῆς εὐχῆς! ἑπομένως ἡ θέσις «οὐδέποτε ἐδέχθησαν ΤΗΝ ΓΕΝΟΜΕΝΗΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ ὡς συμπλήρωμα...» (Αὐτόθι σελ. 8), εἶναι καθαρῶς σατανικόν ἐπινόημα, τέχνασμα καί διατύπωσις, διά νά περάσουν εἰς τόν ἀναγνώστην τό ψεῦδος - βλασφημίαν ὅτι ἡ ἐν Ἑλλάδι Ἱερά Σύνοδος τήν 15/28.10.1971 ἐδέχθη «χειροθεσίαν», χωρίς αὕτη νά θίξη τό μυστήριον τῆς χειροτονίας(!), ἀλλ' ἁπλῶς διά νά ἀρθῆ ἡ ὑποδικία τῆς ὑφ' ἑνός χειροτονίας καί διά τήν ἕνωσιν τῶν Φλωρινικῶν κ.λπ.!!!
 
Πάντως ὅπως ἀφελῶς γράφουν, ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀπό τό 1971 καί μέχρι τό 2007 δέν ἐπελήφθη διότι εἶχον «ἀνάμειξιν ἤ συμμετοχήν εἰς τήν ἀντιμετώπισιν τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας... ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκος καί οἱ μετ' αὐτοῦ», ἤτοι, ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης. Οὗτοι ὡς θεολογικοί σύμβουλοι δέν ἐβοήθησαν τήν Ἱεράν Σύνοδον, ἀλλ' ἐδέχθη παρ' αὐτῶν καί ἀτυχεῖς εἰσηγήσεις μέ ἀποτέλεσμα μέχρι τό 2007 νά μήν ἀντιμετωπισθῆ ἡ ἀπόρριψις καί καταδίκη τῆς... «χειροθεσίας»!
 
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΝ
 
Ἐνῶ ταῦτα ἰσχυρίζονται δέν ἠδυνήθησαν νά ἀποφύγουν τόν πειρασμόν νά συκοφαντήσουν καί πάλιν τούς Μητροπολίτην Κήρυκον, τόν θεολόγον Ἐλευθέριον Γκουτζίδην καί τόν ἱερομόναχον π. Ἀμφιλόχιον ὡς δῆθεν «ναυαγήσαντας περί τήν Πίστιν» καί ὅτι «ἐφιλονείκησαν πρός τήν ἐκκλησίαν» ὑποστηρίξαντες τήν «ἐκκλησιολογικήν καί Τριαδολογικήν Καινοτομίαν περί τῆς κοινωνίας τῶν Τριῶν Θείων Προσώπων ὡς πρώτης ἀνάρχου Ἐκκλησίας...»! οἱ ὁποῖοι ἀπό κοινοῦ «ὑποστηρίζοντες» μετά φιλονεικίας πρός τήν ἐκκλησίαν τήν ἐκκλησιολογικήν καί Τριαδολογικήν καινοτομίαν περί «τῆς κοινωνίας τῶν τριῶν Θείων Προσώπων ὡς πρώτης ἀνάρχου ἐκκλησίας» (σελ. 9). Καί ἐπάγονται χαρακτηρίζοντες τά συγκεκριμένα πρόσωπα, κατά τήν ἔκφρασιν τοῦ Μ. Βασιλείου, ὡς δῆθεν «ἀγνοοῦντας» καί θά τούς διδάξουν, ἀλλά καί ὡς «κακουργοῦντας» δέν θά τούς ἐπιτρέψουν νά κακουργοῦν, καί ὅτι ἡ ἀπ' ἀρχῆς «στάσις καί συμβολή» τῶν Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, τοῦ ἱερομονάχου Ἀμφιλοχίου καί τοῦ Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, ἐπί τοῦ θέματος τῆς προπαγανδιζομένης «χειροθεσίας» των, «ὑπῆρξε τελικῶς ἀρνητική»! (Αὐτόθι).
 
Ἐν προκειμένω δέν παραλείπουν, νά ἐπικαλεσθοῦν καί τήν ἀπό 9.10.1977 πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον «ἀναφοράν καταγγελίαν» τῶν Ἐλευθερίου Γκουτζίδη καί Μηνᾶ Κοντογιάννη, κατά τῆς Ἐξαρχίας, διότι μεταβάσα εἰς ἀμερικήν οὐδέν ἐπετέλεσεν, ἡ δέ προπαγάνδα περί «χειροθεσίας» καί δή μετά καί τήν ἀπό 1977 δήλωσιν τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου περί χειροθεσίας του ἀλλά καί τῆς ὅλης συμπεριφορᾶς τοῦ τότε Κιτίου ἐπιφανίου, ἐσύρετο ὡς ἔχις (=ὀχιά) καί ἐδηλητηρίαζεν τό σῶμα τῆς ἐκκλησίας. Αὐτό τό γεγονός κατήγγειλον διά νά ὑποστηρίξουν ὅτι καί οἱ θεολόγοι δέχονται ὅτι ἔλαβεν χώραν «χειροθεσία»!!! ἡ ἐν λόγω Καταγγελία ἐξεδικάσθη (διακριτικῶς) ὑπό τῆς ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἱεραρχίας τό 1981(*)!, διά νά προκύψη ὅτι ἐν ἑλλάδι οὐδεμία «χειροθεσία» ἔλαβεν χώραν, ἐνῶ ἠναγκάσθη νά ἀποκαλύψη τά παρασκήνια ἐν ἀμερικῆ, δηλώση δέ ὅτι αὐτός δέν ἐδέχθη χειροθεσίαν καί ὅτι εἶχεν ἀπορρίψει τήν Πράξιν - Ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου.
 
Ἄς κατεδίκαζον λοιπόν τήν Ἐξαρχίαν καί τήν ἀπόφασιν τῆς Ρωσικῆς Συνόδου οἱ Νικολαΐται τήν 28ην Νοεμβρίου 2007, καί τότε θά ἦσαν ὁμολογηταί καί ὄχι ὅπως τώρα δόλιοι, ψεῦται, βλάσφημοι, αἱρετικοί καί ἐκκλησιομάχοι.
 
Καί πάλιν διά πέμπτην φοράν «ἀπορρίπτουν τήν (κατά τήν προπαγάνδα των), γενομένην χειροθεσίαν ὑπό οἱανδήποτε μορφήν καί ἄν αὕτη ἔλαβεν χώραν» (σελ. 9-10 καί βιβλ. σελ. 12).
 
Καί ἀμέσως δι' ἕκτην φοράν ἐπαναλαμβάνουν ὅτι «Σύνοδός» των (τό Καϊαφικόν Συνέδριον) κατά τήν 28ην Νοεμβρίου 2007 «...ἔχουσα τήν εὐθύνην ἔναντι Θεοῦ καί ἀνθρώπων... ἀπορρίπτει, ὡς ἤδη ἀνεφέρθη, τήν γενομένην χειροθεσίαν τόσον ἐν Η.Π.Α. ὅσον καί ἐν ἑλλάδι ὡς πρᾶξιν ἀπάδουσαν εἰς τήν Κανονικήν Τάξιν καί...» (σελ. 10 καί βιβλ. σελ. 13).
 
Καί πάλιν ἀφοῦ διά πολλοστήν φοράν (10ην;) ἀφοῦ ὑποκριθοῦν τούς δῆθεν ἀκραιφνεῖς ὀρθοδόξους, τούς «φωτεινούς ἀγγέλους», καταλήγουν: «ἐν σχέσει δέ μέ τήν ἐν ἔτει 1971 γενομένην χειροθεσίαν, θεωροῦμεν ταύτην ἐν μέρει ἤ ἐν τῶ συνόλω της, ὡς ἀπόφασιν ἤ πρᾶξιν ἤ διαδικασίαν ἤ... ἤ... ἤ... μακράν ἀπελαύνοντες, καί ΠΑΝΣΘΕΝΗ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ(*) χαριζόμενοι τοῖς μέλεσιν Αὐτοῖς, καρδία καί γλώσση καί χειρί συμφωνοῦντες εἰς τήν ἀπλανεστάτην καί ἀσφαλεστάτην ὁμολογίαν τῶν πρό ἡμῶν Ἁγίων Πατέρων καί τοῦ τούτοις ἑπομένου ἐν τοῖς ἐσχάτοις χρόνοις ἀοιδίμου Πατρός ἡμῶν καί ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου Ματθαίου ἐμμένοντες καί ὡς Ποιμένες τό ποίμνιον ὁδηγοῦντες, τήν χειροθεσίαν ταύτην, καθ' οἱονδήποτε τρόπον θεωρηθεῖ αὕτη, κατά τά ἀνωτέρω, ὁρίζομεν ὅτι θεωρεῖται καί κρίνεται ἐκκλησιαστικῶς ἐσφαλμένη καί ὡς τοιαύτη ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΤΑΙ καί ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΕΤΑΙ θεωρουμένη ὡς ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΣ καί μηδέποτε γενομένη» (σελ. 13 καί βιβλ. σελ. 14).
 
Ἐν τῶ σκότει τοῦ Πονηροῦ ὄντες, ὑπεδύθησαν, τούς ὁμολογητάς καί ἀγγέλους πάντα πρός τόν ἴδιον σκοπόν νά πλήξουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν καί δι' αὐτοῦ τοῦ τρόπου καί τήν ἐκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί ἐν τέλει ἔφθασαν εἰς τό σημεῖον νά λέγουν ὅτι μέ τήν ἀπόρριψιν, ἀποκήρυξιν καί καταδίκην τῆς «χειροθεσίας» των, ἀνεδείχθησαν καί ὡς σωτῆρες τῆς Ἐκκλησίας, διότι αὐτό ἀκριβῶς σημαίνει τό «ΠΑΝΣΘΕΝΗ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ χαριζόμενοι τοῖς μέλεσιν Αὐτῆς»! Καί ὄχι μόνον αὐτό διότι ἐνῶ, «καρδία, γλώσση καί χειρί» βλασφημοῦν καί ἀποχωρίζονται τῶν Ἁγίων Πατέρων καί ἰδιαιτέρως ἀπό τοῦ ἀοιδίμου Πατρός ἡμῶν καί Ὁμολογητοῦ Ἱεράρχου Ματθαίου, λέγουν ὅτι ἀκολουθοῦν ἀπαρεγκλίτως τήν ὀρθόδοξον γραμμήν ἐκείνων καί ὁδηγοῦν τούς πιστούς εἰς τήν σωτηρίαν! Πῶς; Μέ ποῖον τρόπον; Μέ τό ψεῦδος περί χειροθεσίας, καί κατόπιν μέ τήν ἀπόρριψιν καί ἀποκήρυξίν της, μεθ' ὅ, ἀφοῦ τήν ὑπεστασίασαν, κατόπιν τήν θεωροῦν ὡς ἀνυπόστατον καί μηδέποτε γενομένην! Ἰδού ὁ μετασχηματισμός τοῦ Διαβόλου εἰς Ἄγγέλον φωτός(!), διότι ἀκριβῶς τό ἀντίθετον ἔπραξαν! Δηλαδή μέ τήν «ἀπόρριψιν, ἀποκήρυξιν» τῆς πράγματι ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΥ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΣ, τήν ΥΠΕΣΤΑΣΙΑΣΟΝ, τοὐλάχιστον διά τούς ἑαυτούς των, καταστάντες οὕτω πολλαπλῶς Βλάσφημοι, Ψεῦται ἐκκλησιομάχοι καί ἐν τέλει ἐξαπατηταί.
 
Ὅσον καί ἄν εἶναι φρικτόν, οἱ συντάκται αὐτοῦ τοῦ Σατανικοῦ κειμένου φέρονται ἰσχυρῶς ἐπηρεασμένοι ἀπό τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅστις διδάσκει καί τήν «θεολογίαν περί τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ...»!!!, ἀλλά καί τῆς ὡς ἐκ τῶν σχισμάτων, μή ὑπάρξεως τῆς ἐκκλησίας, καί πρό πάντων γίνεται ἡλίου φαεινότερον, ὅτι ἐκφράζουν ἀπολύτως τήν αἵρεσιν τῶν πέντε, καθ' ἥν τό 1971 μέ τήν ὑπ' ἐκείνων ψευδῶς προπαγανδιζομένην χειροθεσίαν των, «ἡμάρτησαν ὡς Ἐκκλησία»(!), διό ἀπό τότε, ἐπεβάλετο ἡ καταδίκη καί ἀποκήρυξίς της, διά νά ἀπαλλαγῆ ἡ ἐκκλησία ἐκ τοῦ ρύπου. Ταῦτα κατά τήν ἐγκύκλιον (11.10.1992), ὑπογραφομένην ὑπό τοῦ δυστυχοῦς Κυπρίου Ἱερομονάχου Εὐθυμίου Ἐπιφανίου καί πάντως διά λογαριασμόν τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν.
 
ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ
πρ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
 
(Καταθέτει ὁ Θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης)
 
Ἐπί τοῦ ἐν λόγω θέματος ἀνεγνώθησαν σαφῆ ἀποσπάσματα ἐκ τῶν βιβλίων τοῦ πρ. Πειραιῶς Νικολάου: «ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ ΠΑΤΕΡΑ, ΥΙΟΝ, ΚΑΙ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ...» (Ἀθῆναι 1993), ὡς καί ἐκ τῆς ἐφημερίδος του «Π.Ε.Α.» ἀρ.Φ. 21/1998, καθώς καί ἐκ τῶν ἐπ' αὐτῶν καταγγελιῶν τῶν ἐλευθερίου Γκουτζίδη, Χρ. Νούκα, ἀνέστη Χατζῆ καί ἀντιγόνης Παπαμιχαήλ, ὡς καί ἐκ τοῦ Τόμου τῆς «Ο.Π.» 2004 σελ. 124 κ.ἑ.) ἐνῶ κατετέθησαν ἅπαντα καί περιελήφθησαν εἰς τά παραστατικά τοῦ Δικαστηρίου. Εἰδικῶς ἀνεγνώσθη ἡ ὑπό τοῦ Σεβ/του Κηρύκου δημοσιευθεῖσα. «ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΙΣ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΤΕΡΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΦΡΟΝΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΣΕΒ/ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΩΝ ΕΜΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ ΜΟΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΟΝΗΜΑΤΙΟΝ ΤΟΥ «ΠΡΟΣΚΥΝΟΥ­ΜΕΝ...» ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ 1993.
 
Ὁ Σεβ/τος Μητρ/της Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος ἦτο ὁ ἐκ τῶν πρωτεργατῶν τοῦ σκανδάλου τῆς περιόδου 1991-1995 καί κύριος ἐμπνευστής τῆς Α΄ Ἐγκυκλίου (1992), εἰς τήν μορφήν εἰς τήν ὁποίαν τελικά ἐξεδόθη, ἀλλά καί σήμερον εἶναι συνεχιστής τοῦ κινήματος τῶν πέντε, ὑπερμαχῶν τῶν ἀθεολογήτων καί αἱρετικῶν θέσεών των, αἱ ὁποῖαι ἔρχονται εἰς πλήρη ἀντίθεσιν μέ τά δύο βασικά Δόγματα τῆς ἐκκλησίας: α) Ὅτι θεμέλιον τῆς εἰκονογραφίας εἶναι ἡ θεία ἐνσάρκωσις καί β) Ὅτι τό περιεχόμενον τῶν προφητικῶν ὁράσεων ἐν τῆ Παλαιᾶ Διαθήκη εἶναι Χριστοκεντρικόν.
 
Τά σημαντικώτερα δογματικά ὀλισθήματα, τά δημοσιευθέντα εἰς τό βιβλίδιόν του: «Προσκυνοῦμεν...» ἐκδόσεως 1993, εἶναι τά ἀκόλουθα:
 
1) Ἀναφερόμενος εἰς τούς προφήτας Μωϋσῆν, Μιχαίαν, Ἠσαΐαν, Ἰεζεκιήλ, Ἰερεμίαν, καί Δανιήλ, ὑποστηρίζει ὅτι εἶδον τόν Θεόν Πατέρα, ἐν ἀντιθέσει πρός τήν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ἀποφαίνονται ὅτι ἅπασαι αἱ ὁράσεις καί θεοφάνειαι τῆς Π. Διαθήκης ἔχουν ὡς ἐπίκεντρον τόν Χριστόν: «...καί οὐ φύσιν Θεοῦ εἶδε τις, ἀλλά τόν τύπον καί τήν εἰκόνα τοῦ μέλλοντος ἔσεσθαι... Κατά πίστιν ἀπέθανον οὗτοι πάντες, μή κομισάμενοι τάς ἐπαγγελίας, ἀλλά πόρρωθεν αὐτάς ἰδόντες καί ἀσπασάμενοι» (Ἰωάν. Δαμασκηνοῦ, PG 94, 1345 BC).
 
2) Ἀναφερόμενος εἰς τό πραγματικόν γεγονός τῆς Φιλοξενίας ἐν τῆ Παλαιᾶ Διαθήκη, ὑποστηρίζει ὅτι εἰς τόν Ἀβραάμ ἐφάνησαν ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἐνῶ κατά τήν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας, ἐκ τῶν τριῶν ἀγγέλων τῶν φανέντων τῶ Πατριάρχη ἐν τῆ δρυΐ τῆ Μαμβρῆ, οἱ μέν δύο ἦσαν κτιστοί ἄγγελοι, ὁ δέ τρίτος ἄκτιστος: «... δύο μέν ἑκατέρωθεν, μέσος δέ ὁ κρείττων, ὑπερέχων τῆ τιμῆ. Εἴη δ' ἄν ὁ δεδηλωμένος ἡμῖν Κύριος αὐτός ὁ ἡμέτερος Σωτήρ ὅν καί οἱ ἀγνῶτες σέβουσιν, τά θεῖα λόγια πιστούμενοι». (PG 94, 1369 BC).
 
3) Ἀναφερόμενος εἰς τόν Πατριάρχην Ἰακώβ, ἰσχυρίζεται ὅτι οὗτος εἶδε τόν Θεόν Πατέρα καί ἐπάλαισε μετ' αὐτοῦ, ὅπερ ὡσαύτως ἀντιβαίνει πρός τήν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, διότι καί αὕτη ἡ θεοπτία ἀναφέρεται εἰς τόν Χριστόν. «Καί Ἀδάμ εἶδε Θεόν... καί Ἰακώβ εἶδε, καί ἐπάλαισε μετά τοῦ Θεοῦ... καί Μωϋσῆς... καί Ἠσαΐας... καί Δανιήλ... προσεκύνησαν οὖν πάντες οἱ ἰδόντες τῶν τύπον καί τήν εἰκόνα τοῦ μέλλοντος» (Ἰω. Δαμασκηνοῦ PG 94, 1345 BC).
 
4) Ἰσχυρίζεται παραπλανῶν ὅτι ἡ Ἁγία Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, εἰς τήν «πρός τήν Ἀλεξανδρέων Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν» ἐπιστολήν της, δῆθεν μακαρίζει ἐκείνους οἱ ὁποῖοι δέχονται τάς εἰκονογραφίας τῶν ὁράσεων καί ἀναθεματίζει ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δέν δέχονται αὐτάς. Καί τοῦτο ἀποτελεῖ βάναυσον παραχάραξιν πρός ἐξαγωγήν αἱρετικοῦ συμπεράσματος. Ἡ Ἁγία ἑβδόμη Οἰκουμενική Σύνοδος ἀληθῶς, ἀφ' ἑνός μέν μακαρίζει τούς δεχομένους τάς προφητικάς ὁράσεις «ὡς τύπους καί εἰκόνας καί σχήματα τῆς ἀληθείας» αί διά τοῦτο εἰκονίζοντας τά ἅγια (ὁλόκληρον τήν ἔνσαρκον οἰκονομίαν), ἀφ' ἑτέρου δέ ἀναθεματίζει τούς αἱρετικῶς φρονοῦντας περί τῶν προφητικῶν ὁράσεων καί ὡς ἐκ τούτου μή δεχομένους «εἰκονίσαι τόν ἐνανθρωπήσαντα Λόγον», δηλαδή τόν Χριστόν.
 
5) Εἰς πάμπολλα σημεῖα τοῦ πονηματίου του (σελ. 12, 14, 16, 18, 20 καί 21) ἀναφέρεται εἰς τά Πρακτικά τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί συγκεκριμένως εἰς τήν Ε΄ Πράξιν αὐτῆς (εἰς τήν σελίδα 905), παραποιῶν καί παρερμηνεύων αὐτά ἐν τῆ προσπαθεία του νά ἀποδείξη τά ἀναπόδεικτα. ἁπλῆ ἀνάγνωσις τῆς ὡς ἄνω πράξεως καί ἀντιπαραβολή της πρός τά ἐν τῶ πονηματίω δημοσιευθέντα, καταδεικνύει καί ἀποκαλύπτει καί τήν συγκεκριμένην ἀσεβῆ παραποίησιν τῶν κειμένων τῆς ἐν λόγω Ἁγίας Συνόδου ὑπό τοῦ Ἐπισκόπου.
 
6) Ἰσχυρίζεται, διαστρέφων τήν ἀλήθειαν, ὅτι ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος «ἀναθεμάτισε τόν βλάσφημον Πέρσην Ξεναΐαν μαζί μέ τούς ἄλλους Εἰκονομάχους, ἐπειδή ὁ τοιοῦτος ἔλεγε πρός τοῖς ἄλλοις ὅτι εἶναι νηπιώδους γνώσεως τό νά ζωγραφῆται τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, καθώς ἐφάνη εἰς τόν ἰορδάνην εἰς τόν βαπτιζόμενον Χριστόν, ἐν εἰδώλω περιστερᾶς (σελ. 24). Συμφώνως πρός τό ἀληθές περιεχόμενον τῆς ὡς ἄνω Πράξεως, ὁ Ξεναΐας ἐνόθευε τά δόγματα καί ἀνεστάτωνε τάς πόλεις, δέν ἐδέχετο τήν εἰκόνισιν τῶν ἀγγέλων, τῶν ὁποίων τάς εἰκόνας συνέτριβεν, ἐνῶ πρωτίστως, ἠρνεῖτο τό Χριστολογικόν δόγμα, διό καί τάς τοῦ Κυρίου εἰκόνας κατέκρυπτεν καί ἐξηφάνιζεν. Ὡσαύτως κατηγόρει ψευδῶς τήν Ἐκκλησίαν ὅτι ἐδέχετο τά ὑπεράνω τῶν θυσιαστηρίων καί τῶν κολυμβηθρῶν ἐκ χρυσοῦ καί ἀργύρου ὁμοιώματα τῆς Περιστερᾶς ὡς εἰκονίζοντα τήν ὑπόστασιν τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ὅπερ βλασφημία. Ὅθεν ἀνεθεματίσθη ὡς εἰκονομάχος καί βλάσφημος κατά τῆς Ἐκκλησίας.
 
7) Ἀναφερόμενος εἰς τήν ἐπιστολήν τοῦ Ἁγίου Πάπα Γρηγορίου πρός τόν εἰκονομάχον Λέοντα Γ΄ τόν Ἴσαυρον, ὄχι μόνον παρερμηνεύει τήν σαφεστάτην θέσιν τοῦ ἁγίου ὅτι τόν Πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν ἰησοῦ Χριστοῦ οὐχ ἱστοροῦμεν οὐδέ ζωγραφοῦμεν, ἀλλά καί ὑποτιμητικῶς τήν θεωρεῖ ὡς γνώμην ἑνός Πατρός, τόν ὁποῖον ἐμφανίζει ὡς ἀντιφρονοῦντα πρός τήν ἁγίαν Σύνοδον, μή λαμβάνων ὑπ' ὄψιν ὅτι ἡ ἐν λόγω ἐπιστολή του συνάδουσα ἀπολύτως πρός τήν διδασκαλίαν τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐνεκρίθη καί συμπεριελήφθη εἰς τά Πρακτικά της.
 
8) Παραχαράσσει καί παρερμηνεύει τόν Ἅγιον Διονύσιον τόν ἀρεοπαγίτην, ἀναφερόμενος εἰς δύο κείμενά του (σελ. 21 καί 22). Ἐνῶ ὁ ἅγιος ὁμιλεῖ διά τόν Ἕνα ὑπερούσιον τῆ φύσει Θεόν, ὁ Σεβ/τος κ. Νικόλαος ὑποστηρίζει ὅτι δῆθεν κατά τόν Ἅγιον, αὐτός εἶναι ὁ Ἄναρχος Πατήρ καί ὅτι πρέπει νά εἰκονογραφῆται ὡς πολιός γέρων, ὅπερ ἀντιβαίνει πρός τήν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας.
 
9) Ὁμοίως ἀσεβῶν παραχαράσσει καί παρερμηνεύει τόν Ἅγιον Συμεών Θεσσαλονίκης, ἀποδίδων εἰς τόν Ἅγιον τό ἰδικόν του φρόνημα, ὅτι «ὁ Πατήρ Θεός ζωγραφεῖται ὡς γέρων ἀσπρομάλλης, καθ' ὅτι αὐτός εἶναι ὁ Παλαιός ἡμερῶν» (σελ. 22- 23). Ἡ διδασκαλία ὅμως τοῦ ἁγίου Συμεών, ὡς αὕτη προκύπτει ἀπό τό γνήσιον κείμενόν του, εἶναι ὅτι ὁ Θεός τόν ὁποῖον εἰς τάς ὁράσεις προεῖδον ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰακώβ, ὁ Μωϋσῆς, ἡ Ἠσαΐας, ὁ Ἰεζεκιήλ καί πολλοί ἄλλοι τῶν Προφητῶν, εἶναι ὁ μέλλων νά ἐνανθρωπήση Χριστός.
 
10) Ὁμοίως παρερμηνεύει τόν Ἱερόν Δαμασκηνόν ἰσχυριζόμενος ὅτι «ἀποδέχεται καί αὐτός τήν ζωγράφησιν τοῦ ἀνάρχου Πατρός κατά τάς ὁράσεις τῶν Προφητῶν» (σελ. 22), ἐνῶ ὁ Ἅγιος διδάσκει ὅτι αἱ ὁράσεις τῶν Προφητῶν ἔχουν ὡς ἐπίκεντρον τόν μέλλοντα ἔσεσθαι, δηλαδή τόν Χριστόν, (Βλέπετε παράγρ. 1 καί 3, ὡς ἀνωτέρω).
 
11) Ἐν τέλει πλαστογραφεῖ καί τήν ἱστορικήν πραγματικότητα, φέρων τόν ζωγράφον Διονύσιον τόν ἐκ Φουρνᾶ τῶν ἀγράφων νά ἀποφαίνεται περί εἰκόνων τό ἔτος 1456, ἐνῶ οὗτος τῶ ὄντι ἔγραφεν κατά τά ἔτη 1701-1734, δηλαδή 278 ἔτη ἀργότερον.
 
Αἱ ὡς ἄνω παραχαράξεις, παρερμηνεῖαι καί ἐν γένει ἀσεβῆ καί μᾶλλον ἐκ κακῆς σκοπιμότητος, ὀλισθήματα τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς κ. Νικολάου, καί ἄλλαι τάς ὁποίας δέν καταγράφομεν ἐνταῦθα, παρουσιάζονται, ἀναλύονται καί σχολιάζονται ἐκτενέστερον εἰς τό περιοδικόν τῆς Μητροπόλεώς μας «Ὀρθόδοξος Πνοή», φῦλλον Ἀπριλίου 2004, διά συγκεκριμένων Καταγγελιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐκκρεμοῦν πρός ἐκδίκασιν, τοὐλάχιστον ἀπό ἑπταετίας.
 
Ταῦτα ἐν συνόψει καί ἔχοντες ὑπ' ὄψιν ὅτι, κατά τήν Ζ΄ Οἰκουμ. Σύνοδον: «Τοῖς μή ὀρθῶς τάς τῶν Ἁγίων Διδασκάλων τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας θείας φωνάς ἐκλαμβανομένοις, καί τά σαφῶς καί ἀριδήλως ἐν αὐταῖς διά τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος χάριτος εἰρημένα, παρερμηνεύειν τε καί περιστρέφειν πειρωμένοις. ἀνάθεμα τρίς».
 
Ἐν Κορωπί τῆ 18.5.2004 († Ἁγίου Πνεύματος)
† Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
ΚΗΡΥΚΟΣ
 
Τό Ἀνώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον ἐσημείωσεν ὅτι τοιαῦτα Δυτικά φρονήματα, ἀπαντῶνται εἰς πολλούς, εἶναι δέ ἀποτέλεσμά των ἐπί αἰῶνας παρεισφρύσεως εἰς τούς Ὀρθοδόξους Δυτικῶν φρονημάτων, ἀλλά καί ἐλλείψεως ὀρθοδόξου Παιδείας. Ἐν προκειμένω ὅμως τό θέμα συνδέεται καί μέ τήν σκευωρίαν περί δῆθεν «νεοεικονομαχίας», ἡ ὁποία ἐπηρέασε πολλούς ἁπλοῦς καί ἀθεολογήτους. Ἐπίσης ἐτονίσθη ὅτι ἐπιβάλλεται ἡδιακριτική ἀντιμετώπισις τῶν πεπλανημένων προσώπων διά τήν καλήν διαφώτισίν των, ἐνῶ πρέπει νά κατακεραυνωθοῦν αἱ διαστροφαί καί παρερμηνεῖαι Πατερικῶν καί ἱεροσυνοδικῶν κειμένων.
 
ΕΠΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟΥ
ΤΟΥ «Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.»
 
(Εἰσηγεῖται ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης ΚΗΡΥΚΟΣ)
 
Ἐπί τῆς συγκεκριμένης κατηγορίας ἐτονίσθη ὅτι τό θέμα αὐτό ἀφορᾶ τό Ἀνώτατον Συνοδικόν Δικαστήριον μόνον ὅσον ἔχει σχέσιν μέ τόν σκοπόν, διά τόν ὁποῖον ἐγένετο κατάλυσις τοῦ Καταστατικοῦ Νόμου τοῦ «Ἱεροῦ Φιλανθρωπικοῦ Συνδέσμου τῶν Κληρικῶν τῆς Ἀκαινοτομήτου Ἐκκλησίας» (Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.), ἤτοι εἰς συνδυασμόν μέ τόν σκοπόν τῆς καταλύσεως τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ Θεσμοῦ, ἰδιαιτέρως κατά τά ἔτη 1999, 2000 καί ἑξῆς. Ἐν προκειμένω παρουσιάσθησαν καί κατετέθησαν τά «Πρακτικά» τοῦ Δ.Σ. τοῦ Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε. κατά τάς ἡμερομηνίας 30.10.1999, 9.11.1999, 14.11.1999 καί ἰδιαιτέρως τῆς 4/17.11.2000. Ἐπίσης παρουσιάσθησαν καί κατετέθησαν καί τά μέ Α.Π. 161/5/ 18.11.2000, 169/24.11.2000, 169 Α΄/24.11.2000, 176/16/29.12.2000.  
* * *
Τέλος ἐτέθη τό θέμα ἐπικλήσεως τῆς παραβάσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων εἰς ἁπάσας τάς ὑπό κρίσιν «πράξεις», «ἀποφάσεις» καί «ἐγκυκλίους» των. Διά τό θέμα αὐτό τά μέλη τοῦ ἀνωτάτου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου ἀπεφάνθησαν ὅτι ἐν προκειμένω δέν πρόκειται ἁπλῶς περί μιᾶς ἀντικανονικῆς πράξεως - ἀποφάσεως, ἀλλά περί μακρᾶς σειρᾶς ληστρικῶν πράξεων σκοπιμότητος καί ἰδιαιτέρως περί ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ κατά τῆς ἐκκλησίας, διό ἠγνόησαν, κατέλυσαν καί κατεπάτησαν συλλήβδην τό ἱερόν Πηδάλιον. Ἐν προκειμένω ὁ εἰσηγητής εἰσηγήθη ὅπως ἀναφερθῶσιν ἐν τῆ ἀποφάσει ἐνδεικτικῶς βασικοί ἱεροί Κανόνες, οἱ ὁποῖοι κατελύθησαν, ἐνῶ ἰδιαιτέρως δέον νά τονισθῆ ὅτι αἱ ἐνέργειαί των εἶναι ἐκτός καί πέραν πάσης Κανονικῆς τάξεως καί ἐννοίας, ἀφοῦ πρόκειται περί βαρβάρων ληστρικῶν πράξεων, σκοπιμότητος, αἱ ὁποῖοι ἐν οὐδεμιᾶ περιπτώσει δέν ἠδύναντο νά συμπορευθοῦν καί καλυφθοῦν ὑπό νά συνάδουν πρός τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ Συνοδικοῦ θεσμοῦ.  
Εἰς τό προσεχές τεῦχος θά δημοσιευθῆ ἡ ΑΠΟΦΑΣΙΣ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ.
 
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
(*) Ὁ θεολόγος δέν ἐπιστέγασε τήν θείαν λειτουργίαν»,παγε τῆς βλασφημίας, ἀλλ' ἁπλῶς ἐνεθουσίασεν, διότι ἀνέλυσεν τήν σημασίαν τοῦ γεγονότος καθ' ὅ μία Σύνοδος ἀρχιερέων παγκοσμίου ἐμβελείας, ΟΡΘΟΤΟΜΗΣΕΝ τόν λόγον τῆς ἀληθείας καί ἐπῆλθεν ἐν Χριστῶ καί ἐν τῆ Ἐκκλησία Του ἑνότης καί ὅτι αὕτη ἡ Ὀρθόδοξος Ρωσική Σύνοδος, εἰς ἔλεγχον ὅλων τῶν ὑβριστῶν, ΑΝΕΓΝΩΡΙΣΕΝ τάς ὑφ' ἑνός χειροτονίας ὡς ΕΓΚΥΡΟΥΣ καί ἑπομένως διεκήρυξεν ἀναμφισβήτητον τήν ἀδιάκοπον καί γνησίαν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.  
(*) Ἐκ τῶν ὑστέρων προστεθέντας ὑπό τοῦ Κυπρίου Ἱερομονάχου Εὐθυμίου Ἐπιφανίου.  
(*) Τό αὐτό εἶχε ζητήσει καί τό 1972 ὁ νέος φοιτητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Μηνᾶς Κοντογιάννης, δηλαδή νά δικασθῆ ἡ Ἐξαρχία, ἡ ὁποία ὡς ἐκ τῆς Ἀποφάσεως σαφῶς ἐφέρετο ὅτι ἐδέχθη χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν.  
(*) Φρικτόν! Ἐθεράπευσαν καί τήν «ἁμαρτήσασαν ἐκκλησίαν»!!! ὦ τῆς φρενοβλαβείας των, τήν ὁποίαν πρῶτος ὑπέστη τό 1992 ὁ Συντάκτης τῆς περιβοήτου ἐγκυκλίου τῶν πέντε!... Αὐτός πρῶτος ἔγραψεν ὅτι ἐδέχθημεν χειροθεσίαν καί ὅτι «ἡμαρτήσαμεν ὡς Ἐκκλησία»!...

ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2010