ΤΕΥΧΟΣ 190
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2009

ΑΠΑΝΤΩΜΕΝ ΕΝ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΝ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΝ ΤΖΑΝΗΝ
ὅστις φέρεται ὡς «Μητροπολίτης Θηβῶν καί Λεβαδείας»

Τοῦ Θεολόγου Ἐλευθερίου Χρ. Γκουτζίδη
 
ΜΕΡΟΣ 10ον
(Συνέχεια ἐκ τοῦ τεύχουςς Σεπτεμβρίου - Ὀκτωβρίου 2009 σελ. 444)
 
Ι΄
ΕΠΙ ΤΟΥ ΔΕΚΑΤΟΥ «ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ»
(Κ.Ε.Ο. Αὐτόθι σελ. 17)

 Μέ αὐτόν «Ἀναθεματίζουν (τρίς)» τούς Ἀρχιερεὶς: α) Τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, β) Τόν Μητροπολίτην Κιτίου Ἐπιφάνιον, γ) Τόν Μητρο­πολίτην Πειραιῶς καί Νήσων Νικόλαον καί δ) τόν Μητροπολίτην Ἀργολίδος Πα­χώμιον, διότι κατά τόν ψευδοόρον τῶν πέντε, «ἀνέλαβον ὡς ἀρχηγοί, νά στηρίξουν καί νά προωθήσουν τήν αἴρεσιν τῆς νεοεικονομαχίας, ἀνακαλῶντες τήν ὑπογραφήν των, οἱ δύο πρῶτοι, ἐκ τῆς Συνοδικῆς Ἐγκυκλίου» καί διότι ἔτσι «ἐβλασφήμησαν κατά τοῦ  Ἁγίου Πνεύματος»(1)!

«Ἀναθεματίζουν» τούς προαναφερθέντας γνησίους Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, διότι μέ τήν χάριν τοῦ  Θεοῦ, διεχώρισαν τάς εὐθύνας των ἀπό τήν καταχθόνιον καί αἱρετικήν «β΄ ἐγκύκλιον» τῶν πέντε, καί οὕτω δέν «ἀνεθεμάτισαν» τήν Ὀρθοδοξίαν, καί δέν ἐβλασφήμη­σαν τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ἀναθεματίζουν λοιπόν τούς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, διότι ἐγκαίρως διέγνωσαν ὅλας τάς ἀπροκαλύπτους ἤ καί κεκαλυμμένας βλασφημίας τῆς λεγομένης «β΄ ἐγκυκλίου» των (23.2.1993) καί ἀπέσυραν τάς ὑπογραφάς των(2). «Ἀναθεματίζουν» τούς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, διότι τούς ἠξίωσεν ὁ Θεός καί ἀνέλαβον τάς εὐθύνας των καί ἐχάλασαν τά σχέδια τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων.

 «Ἀναθεμάτισαν» ἐπίσης τούς Κανονικούς καί Ὀρθοδόξους πιστούς Ἀρχιερεῖς, διότι εἶπον ὅτι «δέν ὑπάρχει εἰς τήν Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. εἰκονομαχία καί εἰκονομάχοι»!  Ὅταν δέ τήν 23.2.1993 ὁ μητροπολίτης Κιτίου κ. Ἐπιφάνιος, παρών εἰς τήν ἱστορικήν αὐτήν συνεδρίαν, ἠρώτησεν τί εἶναι τέλος πάντων «εἰκονομαχία», οἱ πέντε ἀπήντησαν ὅτι ὁ Μητροπολίτης Κιτίου εἶναι «εἰκονομάχος»! Ποῖοι ὅμως εἶχον τήν εἰκονομαχίαν μέσα των καί ἄλλα βλάσφημα καί αἱρετικά, τό ἀπεκάλυψεν αὐτή ἡ ἀποκληθεὶσα ὑπό τῶν πέντε ὡς «β ἐγκύκλιος» καί περισσότερον αὐτή τοῦ  Ἰανουαρίου 1997 τήν ὁποίαν ἀναλύωμεν καί ἐπί τῆς ὁποίας γνωματεύομεν.

 Εἶναι θλιβερόν, εἶναι πρός ταπείνωσίν μας ὅτι ἐκαυχόμεθα δι' αὐτούς τούς ἀνθρώπους, δι' αὐτούς τούς Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι ἀπέδειξαν ὅτι «ἐξ ἡμῶν ἐξῆλθον ἀλλ' οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν»! Δέν ὑπῆρξεν, καί δέν θα ὑπάρξη εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τοῦ  Χριστοῦ εἰκονομαχία. Αὕτη πλέον εἶναι θλιβερά πρα­γματικότης μόνον εἰς τήν «πονηράν συναγωγήν» τῶν πέντε, καί ὄχι μόνον εἰκονομαχία! 

ΙΑ΄
ΕΠΙ ΤΟΥ ΕΝΔΕΚΑΤΟΥ «ΑΝΑΘΕΜΑΤΟΣ»
(Κ.Ε.Ο. Αὐτόθι σελ. 17)

 Μέ τόν ἐνδέκατον ψευδοόρον των, Ἀναθεματίζουν (τρίς)» «τούς ἀποτελοῦντας τόν Ἐκκλησιομάχον, θεομάχον, ἄθλιον, σκοτεινόν, ὕπουλον, καταχθόνιον καί σατανικόν μηχανισμόν, ὁ ὁποὶος μέ σιωνιστικήν καί ἑβραϊκήν τακτικήν καί μέθοδον ἐδημιούργησεν, ἀνεβίωσεν καί συστηματικῶς διέδωσεν, προφορικῶς και ἐγγράφως τήν αἴρεσιν τῆς Νεοεικονομαχίας... ὅστις μηχανισμός ἀποτελεὶται ἀπό τούς αἱρεσιάρχας πρωτεργάτας καί ἀρχηγούς Μάξιμον, Στέφανον, Νεόφυτον (τούς ἀδελφούς Τσακίρογλου), Κασσιανόν Μπράουν, Ἀμφιλόχιον Ταμπουρᾶν, Χρυσάφιον Κουγιουμτζόγλου, Κήρυκον Κοντογιάν­νην, Εὐστάθιον Τουρλῆν, Ἐλεύθεριον Γκουτζίδην, Δημήτριον Κάτσουραν καί τούς σύν αὐτοὶς ὁμοφρονοῦντας καί ἀκολουθοῦντας».

 Ἐνῶ οἱ πέντε μέ αὐτό τό ἐλεεινολόγημα ἐπεδίωξαν νά ἐξασφαλίσουν ἕνα ἰσχυρόν ἄλλοθι δι' ἑαυτούς, τῆ ἀληθεία ὅμως ἐζωγράφισαν καί παρουσίασαν τήν ἰδικήν των, πραγματικήν εἰκόνα. Ὁ ὅρος αὐτός, ὡς χαρακτηρισμός εἶναι ὁ ἀπολύτως ἀληθής  αὐτοχαρακτηρισμός των. Χωρίς νά τό θέλουν, οἱ πέντε, αὐτοχαρακτηρίζονται ἀντικειμε­νικῶς, ἀληθῶς καί δικαίως! «Ἀποτελοῦν, πράγματι, ἐκκλησιομάχον, θεομάχον, ἄθλιον, σκοτεινόν, ὕπουλον, καταχθόνιον καί σατανικόν μηχανισμόν, ὁ ὁποὶος (τῶ ὄντι) μέ σιωνιστικήν καί ἑβραϊκήν τακτικήν καί μέθοδον ἐδημιούργησεν, ἀνεβίωσεν καί συστηματικῶς διέδωσεν προφορικῶς καί ἐγγράφως τήν αἴρεσιν τῆς Νεοειοκονο­μαχίας». Ἐάν οἱ πέντε, δέν ἀποτελοῦν, κατά τήν ἰδίαν αὐτῶν ἔκφρασιν, «Ἐκκλησιομάχον, Θεομάχον, ἄθλιον, σκοτεινόν, ὕπουλον, καταχθόνιον καί σατανικόν μηχανισμόν», ἀλλ' εἶναι καί ἀγγελόμορφοι ἄνθρωποι, τί ἔκαναν δι' ἡμᾶς τούς κακούς ἀνθρώπους; Τό σχῖσμα διατί τό ἔκαμαν; Δέν μποροῦσαν ὡρισμένους ἀνθρώπους, ὅσον «ὑψηλά» καί ἄν ἦσαν, νά τούς ἀπεμάκρυνον μέ τήν Κανονικήν Ἐκκλησιαστικήν καί δικαίαν Ὀρθόδοξον διαδικασίαν καί οὕτω νά «ἀπήλλασον» τήν Ἐκκλησίαν ἀπ' αὐτούς; Ὅταν μάλιστα, αὐτοί ἦσαν πέντε καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μόνος του μέ δύο μόνον Κανονικούς Ἀρχιε­ρεῖς;!

 Διατί, ὡς ἀπερίτμητοι καί σκληροτράχηλοι, ἠρνήθησαν νά διαλεχθοῦν ἐν ἀγάπη καί ἀληθεία, ὥστε τό καθ' ὑπαγόρευσιν τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων σχῖσμα των νά μήν γίνη; Τό σχῖσμα των ποῖον ὠφέλησε καί ποῖον ὠφελεῖ; Τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τῶν Γ.Ο.Χ., τούς πιστούς ὡς ἄτομα, ὡς ψυχάς ἀθανάτους ἤ τόν Σιωνισμόν, τήν Μασωνίαν, τό Βατικανόν καί τόν Οἰκουμενισμόν – Νεοημερολο­γι­τισμόν; Ποῖοι ἐκ τῶν ἔργων των προκύπτει ὅτι κατεστάθησαν ὄργανα τῶν σκο­τεινῶν δυνάμεων, καί ἐπετέλεσαν ἔργον Ἀντιχρίστου;

 Διατί αὐτοί οἱ «Ζηλωταί», οἱ «Ἅγιοι» ἠρνήθησαν καί μετά τό σχῖσμα νά διαλεχθοῦν μέ τήν ἀγάπη καί μέ τήν ἀλήθειαν τοῦ  Εὐαγγελίου καί τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, 'ώστε νά θεραπευθῆ ἐν τῆ γενέσει του τό σχῖσμα τοῦ  Μαΐου τοῦ  1995, καί νά προφυλαχθοῦν ἀπό περαιτέρω βλασφημίας καί αἱρέσεις των καί νά δοξασθῆ ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία Του;

 Τά ἀνόητα, ἀλλά καταστρεπτικά διά τούς ἰδίους ἀναθέματά των, αἱ κακο­δοξίαι των, αἱ περιστροφαί, διαστροφαί, περερμηνεὶαι, τά ψεύδη, αἱ συκο­φαντίαι, ἡ μισαλοδοξία, οἰκοδομοῦν ἐν Χριστῶ τούς ὀπαδούς των; Τί τό κοινόν δύναται νά παρουσιάση καί τό ἦθος τῶν πέντε μισαλλοδόξων Ἐκκλησιομάχων – Σχισματοαι­ρε­τικῶν πρός τό ἀληθές Χριστιανικόν ἦθος;

* * *
ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ ΜΕΡΟΥΣ

Ἐλάβομεν ὑπ' ὄψιν μας τάς κάτωθι συγκεκριμένας ἐνεργείας τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν (κ.κ. Γρηγορίου, Ματθαίου, Θεοδοσίου, Τίτου καί Χρυσοστόμου), ὅπως αὗται προκύπτουν ἐκ τῶν δημοσιευθέντων ἐγγράφων των:

 α) Τό ὑπ' ἀριθμ. πρωτ. 95/10.5.1995 ἔγγραφόν των, τό ὁποῖον, ἐκκινεῖ ὡς Ἐπιστολή, ἡ ὁποία εἰς τήν συνέχεια ἐξελίσσεται εἰς συμπεπλασμένον κατηγορητή­ριον κατά τοῦ  Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. κ. Ἀνδρέου καί εἰς τό τρίτον μέρος καταλήγει εἰς «δικαστικήν ἀπόφασιν»!

β) Τήν ὑπ' ἀριθμ. πρωτ. 4/7.6.1995 «Ἀπόφασιν - Ἀνακοίνωσίν» των, καθώς καί τάς σχετικάς ὑπ' ἀριθμ. 5/16.6.1995 «Γνωστοποίησιν» καί ὑπ' ἀριθμ. 6/16/29.6.95 «Ἀνακοίνωσίν» των.

 γ) Τήν ὑπ' ἀριθμ. 10/25.6.1995 (8.7.1995) «Ἀπόφασιν» τῶν πέντε, ἡ ὁποία φέρεται ὡς «Ἀπόφασις τοῦ  Ἀνωτάτου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλη­σίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν».

 Τά ἀνωτέρω ἐξεταζόμενα ὑπό τό φῶς τῶν θείων καί Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἀποκλειστικά ρυθμίζουν τήν διοίκησιν τῆς Ἐκκλησίας καί τό Ἐκκλησιαστικόν Αὐτῆς Δίκαιον, ἀναλύονται καί κρίνονται ὡς κατωτέρω:

 1. ΤΟ ΥΠ' ΑΡΙΘΜ. ΠΡΩΤ. 95/10.5.1995 ΕΓΓΡΑΦΟΝ

 Ὡς προκύπτει ἀπό τό ὑπ' ἀριθμ. Πρωτ. 95/10.5.1995 ἔγγραφον, πέντε Ἐπίσκοποι, ἤτοι, οἱ Μεσσηνίας Γρηγόριος, Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος Ματθαῖος, Φθιώτιδος Θεοδόσιος, Σερβίων καί Κοζάνης Τίτος καί Θεσσαλονίκης Χρυσόστομος, ἀνήκοντες εἰς τό Σῶμα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., ἐν ἀγνοία τοῦ  Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου καί Προέδρου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., κ. Ἀνδρέου, καθώς καί ἐν ἀγνοία τῶν Σεβ/των Μητροπολιτῶν Πειραιῶς καί Νήσων Νικολάου καί Ἀργολίδος Παχωμίου, καθώς καί τοῦ Ἀρχιγραμματέως Αὐτῆς, συνηθροίσθησαν λάθρα εἰς τήν Μητρόπολιν Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος, ὁδός Θηβῶν «οἶκος Ἁγίας Σκέπης». Οὗτοι κατά τήν ἐν λόγω συνεδρίασίν των, ὑπέγραψαν ὡς «Ἀρχιερεῖς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρ­χίας» ἔγγραφον, τό ὁποῖον ἐνῶ ἐκκινεῖ ὡς ἐπιστολή, τήν ὁποίαν ἀπευθύνουν «πρός τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Γ.Ο.Χ. κ.κ. Ἀνδρέαν», ἀκολούθως ἐξελίσσεται εἰς συμπεπλασμένον κατηγορητήριον κατ' Αὐτοῦ, καί ἐν τέλει καταλήγει εἰς «δικαστικήν ἀπόφασιν», τήν ὁποίαν πλέον ὑπογράφουν οἱ ἀνωτέρω: ὡς «Οἱ(1) Μητροπολῖται τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος», καί ἡ ὁποία λέγει:

 «..............................................................................................................................................

  Κοινῆ ἀποφάσει καί διαγνώμη ἡμῶν

 α) Ἀπαλλάσομεν ὑμᾶς τῶν Ἀρχιεπισκοπικῶν σας καθηκόντων.

 β) Θέτομεν ὑμᾶς ἐπ' ἀόριστον εἰς ἀργίαν ἀπό πάσης ἱεροπραξίας, μέχρις ἐκδικά­σεως τῶν ἀνωτέρω ἀντικανονικῶν πράξεων καί ἐνεργειῶν σας.

 γ) Καλοῦ μεν ὑμᾶς, τόν Ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἀνδρέαν, ὅπως προσέλθητε αὐτοπρο­σώπως, ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας καί παράσχητε ἐξηγήσεις ἐφ' ὅλων τῶν ἀνωτέρω...

 Ἡ παροῦσα ἀπόφασις κοινοποιεῖται πρός τούς:

 α) Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον.

 β) Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Ἀργολίδος κ. Παχώμιον.

 Καθήκοντα προσωρινοῦ  τοποτηρητοῦ  τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Γ.Ο.Χ. Ἀθηνῶν μέχρις ἐκδικάσεως τῆς ὑποθέσεως ἀνατίθενται εἰς τόν ἔχοντα τά πρεσβεὶα τῆς Ἀρχιερωσύνης Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Μεσσηνίας κ. Γρηγόριον...

 Διατελοῦ μεν, ἀναμένοντες, μετά τῆς ἐν Χριστῶ Ἀγάπης,

 Ἐν Μάνδρα τῆ 10/23 Μα?ου 1995

 Οἱ Μητροπολῖται τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος
+ Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ
+ Ὁ Μητροπολίτης Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος ΜΑΤΘΑΙΟΣ
+ Ὁ Μητροπολίτης Φθιώτιδος ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ
+ Ὁ Μητροπολίτης Σερβίων καί Κοζάνης ΤΙΤΟΣ
+ Ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ»

 * * *

 Ἀπό τήν ὡς ἄνω ἐνέργεια προκύπτουν καί στοιχειοθετοῦνται Κανονικῶς, τά κάτωθι ἀδικήματα:

 1) Οἱ πέντε Μητροπολὶται συνεννοοῦ νται κρυφίως μεταξύ των, καί συναντῶν­ται τήν 10.5.1995 εἰς τήν Μητρόπολιν Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος, χωρίς τήν γνώμην ἤ γνῶσιν τοῦ  Ἀρχιεπισκόπου καί προέδρου τῆς Ἱ. Συνόδου κ. Ἀνδρέου καί τῶν Μητροπολιτῶν: Πειραιῶς καί Νήσων Νικολάου καί Ἀργολίδος Παχωμίου καί τοῦ  Κανονικοῦ Ἀρχιγραμματέως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τότε Παν/του Ἀρχιμανδρίτου Κηρύκου.

 Δέν φαίνεται πουθενά ποὶος ἐκάλεσε αὐτήν τήν συνωμοτικήν συνάθροισιν ἤ ἄν ὑπῆρξε πρόσκλησις. Συναντῶνται ὡς φατριαστική ὁμάδα καί δέν ὑπογράφουν οὔτε ἁπλῆν ἐπιστολήν, οὔτε ὑποβάλλουν Κανονικήν καταγγελίαν, τήν ὁποίαν εἶχον δικαίωμα νά ὑπογράψουν ἀπό κοινοῦ  Κανονικῶς, καί κατά τόν ΣΤ΄ Κανόνα τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί νά τήν ὑποβάλουν εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον, ἀλλά συντάσσουν συμπεπλασμένον ψευδές κατηγορητήριον, δικάζουν ληστρικώτατα, οἱ ἴδιοι οἱ «καταγγέλλοντες» ἐρήμην, καί χωρίς νά ἔχη προηγηθεῖ ἁρμοδίως παρα­πομπή, καταδικάζουν οἱ ἴδιοι οἱ κατήγοροι καί μετά καλοῦ ν εἰς ἀπολογίαν ὄχι πλέον τόν «κατηγορούμενον», ἀλλά τόν ἤδη «καταδικασθέντα» μέ δύο καταδίκας, ἐνῶ ἔχουν ὁρίσει καί «τοποτηρητήν», τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ  Θρόνου! Τί συνεπάγεται εἰδικώτερον ἀπό κανονικῆς ἀπόψεως ἡ συγκεκριμένη ἐνέργεια τῶν πέντε, καί πρῶτον τί συγκροτοῦ ν οἱ πέντε Μητροπολὶται, ὅτε συνηθροίσθησαν εἰς τήν Μητρό­πολιν Ἀττικῆς, τήν 10.5.1995;

 Ἐνῶ κατά τήν ἰδικήν των ἀρχικήν ὁμολογίαν ἁπλῶς εἶναι ὡρισμένοι «Ἀρχιερεῖς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου», ἐν τέλει ὅμως ὑπογράφουν ὡς «Οἱ Μητροπολῖται τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος». Δηλαδή ὑπογράφοντες μέ τήν πρόταξιν τοῦ  ἄρθρου «Οἱ»  δηλώνουν ὅτι οἱ πέντε ἀποτελοῦν τό ὅλον, ἀγνοοῦ ντες οὕτω τόσον τόν μακαριώτατον Πρόεδρον, ὅσον καί τούς δύο ἄλλους Μητροπολίτας καθώς καί τόν Ἀρχιγραμματέα τῆς Συνόδου.

Ἀσχέτως ὅμως μέ τό τί οἱ ἴδιοι δηλώνουν, ἀληθές εἶναι ὅτι οἱ πέντε ο`ῦ τοι Ἐπίσκοποι, ὅταν τήν 10.5.1995 συνηθροίσθησαν εἰς τήν Μάνδρα Ἀττικῆς καί συνεδρίασαν, δέν ἀπετέλουν Κανονικόν Ἐκκλησιαστικόν Ὄργανον, ἀλλά σαφῶς στασιαστικήν φατριαστικήν ὁμάδα, ἡ ὁποία καταφανῶς στασιάζει καί συνωμοτεὶ κατά τῆς Κανονικῆς Ἐκκλησιαστικῆς της Ἀρχῆς, ἤτοι τοῦ  Ἀρχιεπισκόπου καί τῆς Ἱερᾶς συνόδου, καταπατοῦ ντες συλλήβδην κάθε ἔννοιαν Κανονικῆς τάξεως.

 Μέ τήν ἐνέργειάν των αὐτή οἱ πέντε Ἀρχιερεὶς κατεπάτησαν πρώτιστα τούς Κανόνας, οἱ ὁποῖοι ὁρίζουν νά μήν πράττουν τίποτε οἱ Ἐπίσκοποι χωρίς τήν γνώμην τοῦ  πρώτου, δηλαδή ἐν προκειμένω τοῦ  Ἀρχιεπισκόπου: «Τούς Ἐπισκόπους ἑκάστου ἔθνους, εἰδέναι χρή τόν ἑαυτοὶς πρῶτον, καί ἡγεῖσθαι αὐτόν ὡς κεφαλήν, καί μηδέν τί πράττειν περιττόν ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης. μόνα δέ πράττειν ἕκαστον, ὅσα τῆ αὐτοῦ  παροικία ἐπιβάλλει, καί ταὶς ὑπ' αὐτήν χώραις. Ἀλλά μηδέ ἐκεὶνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποιεὶται τί. Οὕτω γάρ ὁμόνοια ἔσται, καί δοξασθήσεται ὁ Θεός, διά Κυρίου ἐν Ἁγίω Πνεύματι, ὁ Πατήρ καί ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦ μα» (ΛΔ΄ Ἁγίων Ἀποστόλων).

 Κατά τόν ὡς ἄνω Ἀποστολικόν Κανόνα, ἀλλά καί τούς θ΄, στ΄ καί κ΄ τῆς Ἀντιοιχείας, καί δ΄ τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς καί λ΄ τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς, εἶναι ἄκυρος ἐκείνη ἡ Σύνοδος, εἰς τήν ὁποίαν δέν συμμετέχει ὁ Πρῶτος. Ἐνταῦ θα ὅμως δέν πρόκειται κἄν περί Συνόδου ἀλλά περί φατριαστικῆς - Συνωμοτικῆς ὁμάδος Ἐπισκόπων, ἡ ὁποία στασιάζει κατά τῆς Κανονικῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀρχῆς. Διότι α) Ἀπουσιάζει ὁ Πρῶτος καί διότι συνεδριάζουν λάθρα αὐτοῦ . β) Ἀπουσιάζουν οἱ ὑπόλοιποι Κανονικοί Μητροπολὶται καί ὁ Ἀρχιγραμματεύς, οἱ ὁποῖοι καί αὐτοί δέν προσεκλήθησαν, ἀλλά καί παντελῶς ἠγνόουν τήν συνάθροισιν τῶν πέντε Ἐπισκόπων. γ) Συνηθροίσθησαν ἐκτός τῆς Συνοδικῆς αἰθούσης εἰς ἄλλον τόπον (εἰς τήν Μητρόπολιν Ἀττικῆς) κρυφίως καί λάθρα. Δηλαδή εἶναι τετελεσμένον τό ἀδίκημα τῆς συνωμοσίας, φατρίας καί τυρείας, διά τό ὁποῖον ὁ ιη΄ Κανών τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὁρίζει: «Τό τῆς συνωμοσίας, ἤ φατρίας ἔγκλημα, καί παρά τῶν ἔξω νόμων πάντη κεκώλυται, πολλῶ δή μᾶλλον ἐν τῆ τοῦ  Θεοῦ Ἐκκλησία τοῦτο γενέσθαι ἀπογορεύειν προσήκει. Εἴ τινες Κληρικοί ἤ Μονάζοντες εὑρεθεὶεν, ἤ συνωμνύμενοι, ἤ φατριάζοντες, ἤ κατασκευάς τυρεύοντες Ἐπισκόποις ἤ Συγκληρικοὶς ἐκπιπτέτωσαν πάντες τοῦ οἰκείου βαθμοῦ». Ὅρα καί τόν λδ΄ τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς ὁ ὁποὶος ἐπαναλαμβάνει τόν ἀνωτέρω κανόνα τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς.

 Οἱ πέντε εἶχον τό Κανονικόν δικαίωμα, ἀλλά καί καθῆκον, ἐάν πράγματι ἠδύναντο νά στοιχειοθετήσουν οἱοδήποτε ἀληθές κατηγορητήριον κατά τοῦ  Πρώτου, νά ἐνεργήσουν Κανονικά. Ἤτοι νά ὑποβάλουν κοινήν καταγγελίαν πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον, ὑπογράφοντες ἐν ταυτῶ καί τήν προβλεπομένην ὑπό τοῦ  ΣΤ΄ Κανόνος της Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ΔΗΛΩΣΙΝ ΤΑΥΤΟΠΑΘΕΙΑΣ καί νά διεκδική­σουν τήν Κανονικήν καί ἄμεσον διαδικασίαν πρός ἐκδίκασιν τῆς καταγγελίας των, ἐφ' ὅσον, ἐννοεὶται, αὕτη ἐξητάζετο ἁρμοδίως ὑπό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί δέν ἀπερρίπτετο. Τήν Κανονικήν ταύτην ὁδόν οὐδόλως ἠκολούθησαν, προετίμησαν δέ τήν ἐκ διαμέτρου ὅλως ἀντίθετον, πρός πᾶσαν Κανονικήν ἔννοιαν καί Δίκαιον, μέθοδον, διότι αἱ προβελλόμεναι ὑπό τῶν πέντε, πάσης φύσεως κατηγορίαι εἰς βά­ρος τοῦ  Ἀρχιεπισκόπου, ἦσαν πάντη ἀνυπόστατοι καί ἀπετέλουν καθαράν σύμπλα­σιν ὑπό τῶν συνωμοτησάντων φατριαστῶν Ἐπισκόπων.

(Συνεχίζεται)

 ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (1) Ποῖον «Ἅγιον Πνεῦμα»; Τό ἰδικό τους πονηρόν πνεῦμα βίας καί ἀπάτης, μέ τό ὁποῖον προσῆλθον εἰς ἐκείνη τήν συνεδρίασιν τῆς 23.2.1993 καί ἀφοῦ ἐξήσκησαν ἐξουθενωτικήν βίαν καί τρομακρατίαν ἀσύλληπτον ἀπό πρω?ας μέχρις ἑσπέρας καί ὑπό τήν ἀπειλήν πρός ἕνα ἕκαστον τῶν Ἐπισκόπων: «ἤ ὑπογράφεις ἤ κηρύσσεσαι εἰκονομάχος καί καθαιρεῖσαι» καί ἑπομένως προκαλεῖται σχῖσμα! Οὕτω πως ἀπέσπασαν τάς ὑπογραφάς! Αὐτό εἶναι τό «Ἅγιον Πνεῦμα» τῶν πέντε! Δέν ἐβλασφήμησαν τό Ἅγιον Πνεῦμα μέ τήν ἀνάκλησιν τῶν ὑπογραφῶν των οἱ ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς ἀλλά συνέτριψαν τόν Διάβολον, μέ τόν ὁποῖον συνεμάχησαν οἱ πέντε διά νά ἐπιβάλουν τό Σατανικόν τους κείμενον τῆς λεγομένης «β΄ ἐγκυκλίου», καί ἐξ ἐκείνου ἔφθασαν καί εἰς αὐτό τῆς Γ΄ Ἐγκυκλίου των.

 (2) Ὑπάρχει ἡ ἄποψις, ὅτι δέν ἔπρεπε κἄν νά ὑποχωρήσουν εἰς τούς ἐκβιασμούς καί νά θέσουν τήν ὑπογραφήν τους εἰς τό σχέδιον, διότι δέν χωρεὶ συγκατάβασις εἰς τά τῆς Πίστεως, καί ὅτι οὕτω ἐκοινώνησαν τῶν βλασφημιῶν τῶν πέντε. Συμμεριζόμεθα τήν ἄποψιν ἐκ πρώτης ὄψεως ἀλλά ἄν ὁ οἱοσδήποτε μεταφερθῆ ἐν τῶ συγκεκριμένω τόπω καί χρόνω, θά ἀντιμετωπίση ὄχι τό δίλημμα ἀλλ' εὐθέως τήν εὐθύνη τῆς ὑπογραφῆς ἤ τήν εὐθύνην τοῦ  σχίσματος. Διά τοῦ το ὑπέγραψαν οἱ Ὀρθόδοξοι Ἀρχιερεῖς ὑπό ὅρους τό σχέδιον, διά νά δοθῆ ἑκατέρωθεν ὁ χρόνος πρός νηφαλιωτέραν σκέψιν καί τοποθέτησιν. Ὅταν ὅμως τό ὑπογραφέν σχέδιον ἐξεδόθη ληστρικῶς ὡς «β΄ ἐγκύκλιος», τότε οἱ Ὀρθόδοξοι Ἀρχιε­ρεῖς ἀνεκάλεσαν τάς ὑπογραφάς των.

 (1) Δηλαδή αὐτοί εἶναι «οἱ Μητροπολῖται» τῆς Ἐκκλησίας καί δέν ὑπάρχουν ἄλλοι Μητροπολὶται ἤ Ἀρχιεπίσκοπος!

  


ΕΚΚΛΗΣΙΣ
ΤΟΥ «ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΦΙΛΟΠΤΩΧΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ»
ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΙΝ ΤΗΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΟΗΣ»

 Τό «Μητροπολιτικόν Φλιλόπτωχον Ταμεὶον» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τό ὁποῖον ἱδρύθη ἐν ἔτει 1995, ὡς Παράρτημα καί εἰς τά πλαίσια τῶν ἱεραποστολικῶν καί φιλανθρωπικῶν σκοπῶν τοῦ  «ΙΕΡΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΤΗΣ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ ὁ Α΄», ἔθεσεν ἀπ' ἀρχῆς εἰς ἄμεσον προτεραιότητα τήν ἐνίσχυσιν τοῦ  ἱεραπο­στολικοῦ καί ἀγωνιστικοῦ περιοδικοῦ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΟΗ», ἐπισήμου δημοσιογραφικοῦ  ὀργάνου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς. Ἐπειδή ἐσχάτως, ἰδιαιτέρως μετά τό σχίσμα τῶν Νικολαϊτῶν, αἱ δυσχέρειαι ἐπολλαπλασιάσθησαν, τό «Μητροπολιτικόν Φιλόπτωχον Ταμεῖον», διά τοῦ Προέδρου αὐτοῦ, Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κηρύκου, ὡς ἐκδότου, ἀπευθύνεται πρωτίστως πρός τά Ἀρωγά Μέλη, τούς Ἀναγνώστας τῆς «Ο.Π.» καί γενικῶς πρός τούς ἁπανταχοῦ Ὀρθοδόξους, ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΕΙ ὅπως ΕΝΙΣΧΥΣΗ ἕκαστος τήν συνέχισιν τῆς ἐκδόσεως τοῦ περιοδικοῦ κατά τήν δύναμιν καί προαίρεσίν του, λαμβάνων ὑπ' ὄψιν του, ὅτι τοῦ το θά ἀποτελέση μεγίστην προσφοράν καί ἀρωγήν εἰς τήν Ὀρθόδοξον ἱεραποστολήν τῆς ἁπανταχοῦ καί ἀείποτε χειμαζομένης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ .

Μετ' εὐχῶν καί τῆς ἐν Κυρίω ἀγάπης
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
τοῦ  «Μητροπολιτικοῦ  Φιλοπτώχου Ταμείου»
+  Ὁ Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ΚΗΡΥΚΟΣ


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2010