ΤΕΥΧΟΣ 190
Νοέμβριος - Δεκέμβριος 2009
ΠΡΑΚΤΙΚΑ, ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑΙ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑ·Ι·ΤΩΝ, ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΤΩ
ΥΠ' Α.Π. 498/2/15.1.2009 ΚΑΤΗΓΟΡΗΤΗΡΙΩ
(ΑΠΟ 26ης ἕως καί 28ης Νοεμβρίου 2009)

 
ΕΠΙ ΤΟΥ Α΄ ΘΕΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ: Ἡ Κανονική καί Ὀρθόδοξος Ἀντιμετώπισις τοῦ  ἀπό τό 1996 Ἐκκλησιομάχου κινήματος τῶν πρώην  Eπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, «Πειραιῶς» Νικολάου Μεσσιακάρη καί «Ἀργολίδος» Παχωμίου Ἀργυροπούλου.

Ἡ Πανορθόδοξος Ἱερά Σύνοδος ὡς Ἀνώτατον Συνοδικόν  Δικαστήριον, ἤρχισεν προκαταρτικῶς τάς ἐργασίας της, ἤδη ἀπό τό ἑσπέρας τῆς 25.11.2009, Κανονικῶς δέ ἀπό τήν πρωίαν τῆς Τετάρτης 26 Νοεμβρίου 2009, ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ  Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κηρύκου αἱ ὁποῖαι διήρκεσαν μέχρι καί τήν Παρασκευήν 28ην Νοεμβρίου.

 Κατ' ἀρχάς ὁ Σεβ/τος Μητροπολίτης Βράντσεα κ. Γερόντιος ἐζήτησεν νά ἔχη ἄμεσον βοηθόν, ὅσον ἀφορᾶ τήν γλῶσσαν, τόν Σεβ/τον Κιτίου κ. Παρθένιον, ὅπως καί ὁ Σεβ/τος Κιέβου κ. Σεραφείμ ἕτερον μεταφραστήν, ἐνῶ ἐκλήθησαν νά εἰσηγοῦνται καί καταθέτουν ὡς Κατήγοροι - Μάρτυρες, ὁ Σεβ/τος κ. Κήρυκος, ὁ Ἱερομόναχος π. Ἀμφιλόχιος καί ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, βαθεῖς γνῶσται τῆς ἀπό τό 1997 μακρᾶς καί μεγίστης σημασίας Γραμματολογίας, ἐπί τῆς ὁποίας ἐβασίσθη καί τό ὑπ' Α.Π. 498/2/15.1.2009 Κατηγορητήριον. Γενικῶς αἱ ἐργασίαι ἐξελίχθησαν συμφώνως πρός τό ἐν λόγω Κατηγορητήριον, ἀλλά καί τῆς πληθύος τῶν ἀδιαψεύστων ντοκουμέντων, ἤτοι τῶν ἐπισήμων ἐγγράφων, τά ὁποῖα ἀνέρχονται εἰς περισσοτέρας τῶν τριῶν ἑκατοντάδων.

 
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΝΙΚΟΛΑ·Ι·ΤΩΝ

 Ἡ ἐνημέρωσις τοῦ  Δικαστηρίου ἐπί τῆς ἐμφανίσεως καί ἐξελίξεως τοῦ  κινήματος τῶν Νικολαϊτῶν, ἀνετέθη εἰς τόν θεολόγον κ. Ἐλευθέριον Γκουτζίδην, ὅστις, κατ' ἀρχάς, παρουσίασεν τήν ἀπό τό 1991 πορείαν τοῦ  πρώτου Ἐκκλησιομάχου κινήματος, ἤτοι, τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε πρώην Ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Ματθαίου, Γρηγορίου, Χρυσοστόμου, Τίτου καί Θεοδοσίου) καί εἰδικώτερον τῆς ὑπό τοῦ  πρ. Ἀττικῆς Ματθαίου ἐπιχειρηθείσης κατά τό 1996 καταλήψεως τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας Ἀττικῆς καί τόν διεξαχθέντα σκληρόν ἀγῶνα κατά Ἰούνιον 1996. Ὑπεγράμμισεν ἰδιαιτέρως τό γεγονός ὅτι ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος εἰσηγήθη νά ἐγκαταλειφθῆ ὁ σκληρός ἐκεῖνος ἀγών καί παραδοθῆ ἡ Μονή Παναγίας Πευκοβουνογιατρίσσης εἰς τόν προδότην πρ. Ἀττικῆς Ματθαῖον Μακρῆν, διότι «ἡ σχισματοαιρετική παράταξίς του εἶχε τούς περισσοτέρους Ἐπισκόπους»!...

 Ἐπίσης ἐτονίσθη, ὅτι οἱ Πειραιῶς Νικόλαος καί Ἀργολίδος Παχώμιος συνετάχθησαν κατά τό 1995 μέ τόν τότε Ἀρχ/πον Ἀνδρέαν, μόλις κατά τό τελευταῖον στάδιον πρό τοῦ  σχίσματος τῶν πέντε, καί τοῦ το ἐκ λόγων σκοπιμότητος καί ἴνα διαδραματίσουν ρόλον ἐγκαθέτων τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, ἀλλά καί ὅσων ἐξέφραζεν τό κίνημά των. Τοῦ το πλέον δέν ἀμφισβητεῖται, ἀφοῦ ἐκ τῶν πραγμάτων προέκυψεν ὅτι οἱ δύο τότε θεωρούμενοι ὡς ὁμολογηταί Μητροπολῖται μας, οὐσιαστικῶς συνέχιζον νά ἀνήκουν εἰς τό κίνημα τῶν «πέντε», ἡ δέ παρουσία των παρά τῶ Ἀρχιεπισκόπω ἦτο δολία καί σκόπιμος, συνίστατο δέ εἰς τά κάτωθι:

 α) Νά ἐλέγχουν τόν Ἀρχιεπίσκοπο γενικῶς καί ἰδιαιτέρως εἰς τάς ἐνδεχομένας Ἐπισκοπικάς ἐκλογάς καί χειροτονίας, αἱ ὁποῖαι ἀνεμένοντο νά λάβουν χώραν ἀμέσως μετά τό σχίσμα τῶν πέντε, ὅπως καί ἐγένετο. Αὐτό ἦτο τό πρῶτον μέλημά των διά νά πλήξουν τήν Ὁμολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν. Δηλαδή νά μήν χειροτονηθοῦν πρόσωπα εἰς τά ὁποῖα θά προσέκρουεν ἡ προαποφασισμένη ἱερόσυλος ἐσχάτη προδοσία των.

β) Νά προκαλέσουν νέα σκάνδαλα καί κατασκευάσουν αἰτίας καί ἀφορμάς, ὥστε νά διωχθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι Κληρικοί καί λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι θά ἤγειρον καί εἰς τό δεύτερον αὐτό κίνημα των ἀνυπέρβλητα ἐμπόδια.

 γ) Ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος, ἐν τῆ ματαιοφροσύνη του πρωτίστως, ἰδιαιτέρως ἔλαβεν ὑπ' ὄψιν του ὅτι προσχωρῶν εἰς τήν πλευράν τοῦ  Ἀρχιεπισκόπου, θά ἀπελάμβανεν ἀμέσως τῆς Ἀντιπροεδρίας ἐν ταῖς Συνόδοις, ἐνῶ εἶχεν κατά νοῦν ὅπως τό δυνατόν ταχύτερον ἐκτοπίση τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνδρέαν, (γεγονός τό ὁποῖον ἱεροσύλως ἐπεχείρησεν τό 2002) καί καταλάβη ὁ ἴδιος τόν θρόνον τῶν Ἀθηνῶν. Ο`ῦτος ἀμέσως μετά τά κατά Ἰούνιον 1996 γεγονότα εἰς τήν Ἱεράν Μονήν εἰς Κερατέαν, διενοήθη καί ἐζήτησεν ὡς ἀμοιβήν διά τήν παρουσίαν του πλησίον τοῦ  Ἀρχιεπισκόπου, δεύτερον Ἐγκόλπιον, ἐνῶ κατεφέρετο κατά τῶν θεολόγων, τούς ὁποίους ἐχαρακτήριζεν ὡς «νεοεικονομάχους» καί ὅτι τούς ἐκάλυπτεν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος.

 
Ζητεῖται ἡ Κανονική καί Ὀρθόδοξος ἀντιμετώπισις τῶν πέντε

 Ἐνῶ αὐτά συμβαίνουν ἀμέσως μετά τό σχίσμα τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, ὁ θεολόγος Ἐλευθέριος Γκουτζίδης θέτει ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὡς ἐπιτακτικήν τήν χωρίς ἄλλην ἀναβολήν Ὀρθόδοξον καί Κανονικήν ἀντιμετώπισιν τῶν πέντε σχισματοαιρετικῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντιποιοῦνται τό Ἐπισκοπικόν λειτούργημα, τόν Συνοδικόν θεσμόν καί τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, μέ ὅ,τι αὐτά σημαίνουν καί ὁποίας συνεπείας ἔχουν! Ἐπί τοῦ  θέματος αὐτοῦ  κατ' ἀρχάς παρετηρεῖτο συστηματική καί πείσμων κωλυσιεργία μέχρι καί ἀρνήσεως, ἐνῶ τινές ἀπετόλμων καί διέδιδον ὅτι «δέν πρέπει νά τούς καθαιρέσουμε...» ὅτι «οἱ πέντε καί ἐμεῖς ἔχουμε τό ἴδιο πιστεύω», ὅτι «τούς ἐκφράζει ἡ Β΄ αἱρετική Ἐγκύκλιος τῶν πέντε», καί ὅτι «δύνανται οἱ πέντε νά ἐπιστρέψουν καί ἐπειδή μᾶς καθήρεσαν θά μᾶς διαβάσουν καί μίαν εὐχήν», καταφανῶς κατά τό πρότυπον τοῦ  1971! κ.λπ.!

Ἐνῶ αὐτά λαμβάνουν χώραν, ὁ Πειραιῶς συμμετέχει εἰς νέαν ἐνορχηστρωμένην ἐπιχείρησιν πάλιν περί «νεοεικονομαχίας», μετά τῆς Μοναχῆς Μαγδαληνῆς ἐκ Κοζάνης, Ἁγιορειτῶν τινων καί τοῦ ἐκ Γόρτυνος Μοναχοῦ Ἀντωνίου Γεωργαντᾶ. Οὕτω δεδομένων καί τῶν εἰς βάρος του καταγγελιῶν ἐπί σοβαρῶν κακοδοξιῶν καί φρικτῶν πλανῶν, ἐπαναδημοσιεύει εἰς ἀχρονολόγητον βιβλίδιον μεγάλου μεγέθους τάς γνωστάς δυτικάς κακοδοξίας του, περί ἐνίων δυτικῶν Εἰκόνων. Συγχρόνως προκαλεῖ καί ἐκβιάζει τόν Ἀρχιεπίσκοπον ὅτι καλύπτει τούς «εἰκονομάχους» θεολόγους του καί ἰδιαιτέρως τόν Ἐλευθέριον Γκουτζίδη, τόν ὁποῖον ζητεῖ νά ἐξοστρακίση(*), ἐνῶ ἐν ἐκκρεμότητι ἦτο σειρά ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΩΝ κατά τοῦ  τότε Πειραιῶς Νικολάου, ὅσον ἀφεώρα τά αἱρετικά φρονήματά του ἐπί τοῦ  θέματος τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, ἀλλά καί ὄχι μόνον αὐτά. Κατατίθενται αἱ καταγγελίαι ἐκ τοῦ  15ου Τόμου τῆς «Ο.Π.» 2004 σελ. 124-154 καί 212-214).

Ἐν τέλει, ὅσον ἀφεώρα τούς πέντε πρώην Μητροπολίτας, μόλις μετά ὁλόκληρον διετίαν, κατωρθώθη νά κινηθῆ ἡ κατ' αὐτῶν Κανονική διαδικασία κατά τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας τῆς 18.6.1997 ὅτε καί ἐλήφθη ἡ ὑπ' Α.Π. 3005 ὁμόφωνος Ἀπόφασις – Κατηγορητήριον κατά τῶν πέντε, ὡρίσθη δέ Ἀνακριτής ὁ Ἀργολίδος κ. Παχώμιος.

Ο`ῦτος, ὁ Ἀργολίδος Παχώμιος, μέ τό ὑπ' Α.Π. 3038/22.1.1998 ἔγγραφόν του πρός ὅλους τούς θεολόγους, κοινοποιεῖ τήν μέ Α.Π. 3005/8.6.1997 Ἀπόφασιν - Κατηγορητήριον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας καί ζητεῖ νά γνωμοδοτήσουν πρός καλυτέραν ἔκβασιν τοῦ  ἀνακριτικοῦ του ἔργου, ἐπί τῶν κατηγοριῶν: Ἐπί συνωμοσία, φατρία, τυρεία καί ἀνταρσία, ἐπί σχίσματι καί ἀντιποιήσει τῆς Ἱ. Σ. τῆς Ἱεραρχίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί γυμνῆ τῆ κεφαλῆ κακοδοξίαις καί βλασφημίαις.

 Δυστυχῶς ὅμως, οὐδείς τῶν θεολόγων ἐγνωμάτευσεν, (ἆραγε διατί;), πλήν μόνον τοῦ  Ἐλευθερίου Γκουτζίδη, ὅστις κατέθεσεν τήν Γνωμάτευσίν του εἰς τόν Ἀνακριτήν, ἀλλά καί τήν ἐξέδωκεν καί εἰς βιβλίον ὑπό τόν τίτλον: «ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΠΡΩΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ...» Ἀθῆναι Μάρτιος 1999.

 Εἰς τό σημεῖον αὐτό προέκυψεν ἐξαιρετικόν τό ἐνδιαφέρον ὅλων τῶν Σεβ/των Μητροπολιτῶν, νά γνωρίσουν ἀκριβῶς τάγεγονότα, διότι ἤδη οἱ Σεβ/τοι Σύνεδροι καί ὡς Μέλη τῆς Πανορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου καί ὡς μέλη τοῦ  Ἀνωτάτου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου ἐκ τῶν προτέρων εἶχον βαθεῖαν συνείδησιν ὅτι τό ἐπίκεντρον καί οἱ στόχοι ὅλων τῶν προδοτικῶν κινημάτων μετά τό 1948 (Φλωρικοῦ, τῶν πέντε καί τῶν Νικολαϊτῶν), ἦσαν νά μολύνουν - διακόψουν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῶν Ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας! Τοῦ το πάντως ἀπετολμήθη προκλητικώτατα τήν 28ην Νοεμβρίου 2007 ὑπό τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ  «Πειραιῶς» Νικολάου Μεσσιακάρη! Τοῦ θέματος τούτου ἀντιμετωπιζομένου ἐν ἀπολύτω Κανονικῆ καί Ὀρθοδόξω δεοντολογία, ἡ ὅλη Συνοδική καί Δικαστική Πρᾶξις - Ἀπόφασις τοῦ  Ἀνωτάτου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου (Α.Σ.Δ.), πρωτίστως θά ἀποτελέση ΜΕΙΖΟΝΑ Πρᾶξιν ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ μέσω τῆς Διακηρύξεως τῆς καθαρᾶς καί ἀδιακόπου ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ, τήν ὁποίαν ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία κέκτηται πλήρη καθαράν καί ἀδιάκοπον διά τῶν χειροτονιῶν τοῦ  1935, 1948 καί μέχρι αὐτῶν τοῦ  1995 καί τοῦ  2008!

 
ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ ΑΝΗΣΥΧΩΝ Ο ΠΑΝ/ΤΟΣ π. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ

 Ἡ ὅλη Ἐκκλησιαστική κατάστασις προκαλεῖ ἀνησυχίαν, διότι ἀφ' ἑνός σκανδαλωδῶς καλύπτονται οἱ πέντε καί μετά τό 1997, καί ἀφ' ἑτέρου οὐδείς λόγος περί Ὁμολογίας κ.λπ. γίνεται. Πρῶτος, ὡς Κανονικός καί Ὀρθόδοξος Κληρικός παρεμβαίνει διά «Προσωπικῶν - Ἀπορρήτων - Ἐμπιστευτικῶν» ἐπιστολῶν του πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον, ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἱερομόναχος π. Ἀμφιλόχιος. Πρώτη Ἐπιστολή του ἡ ἀπό 22.9.1998 καί Δευτέρα ἡ ἀπό 11/24.12.1998. (Βλέπε ταύτας εἰς Α΄ Τόμον «ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ», Α΄ Τόμος Ἀθῆναι 2000, σελ. 29-35). Δι' αὐτῶν ὁ Ἱερομόναχος ἐπισημαίνει ὅτι μετά τό σχίσμα τῶν πέντε ἀπαιτεῖται ἡ ἐκ μέρους τῆς Ἱερᾶς Συνόδου διακήρυξις καθαρᾶς τῆς Ὁμολογίας, τόσον ἐπί τοῦ  θέματος τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ, ὅσον καί τῆς ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἐκκρεμεῖ ἐπικινδύνως ἡ ἀντιμετώπισις τῶν πέντε! Αὐτό ἀκριβῶς τό γεγονός διά τούς στημένους μηχανισμούς (Φλωρινικῶν - Νοεημερολογιτῶν, ἀλλά καί τῶν ἐγκαθέτων των, ὡς καί τινων Ἀρχιερέων μας), ἐσήμανεν νά ἐγείρουν σκληρόν μέχρι βαρβαρότητος νέον διωγμόν καί κατά τοῦ  Ἱερομονάχου, (μετά ἀπό ἐκεῖνον ὑπό τῶν πέντε), εἰς τόν ὁποῖον ἐπρωτοστάτησαν τά ἴδια πρόσωπα.

Συγκεκριμένως οἱ Δ. Κάτσουρας καί μ. Μάξιμος, τῆ «εὐλογία» καί ἀπαιτήσει τοῦ  τότε ἀκόμη Πειραιῶς Νικολάου, καί τοῦ  Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου, κατ' ἀρχάς ἐζήτησαν ἀπό τόν Ἱερομόναχον νά ἀνακαλέση τά ἐμπιστευτικά του κείμενα, διότι, δι' αὐτῶν, δῆθεν «παρεμβαίνει εἰς τά τῆς Συνόδου καί καθίσταται ἀσεβής»!!! Τό κίνημα τοῦ το, τό ὁποῖον ἤθελεν ὁπωσδήποτε νά φιμωθῆ ὁ Ἱερομόναχος, πρωτίστως δέ ἀνακαλέση πάραυτα τάς ἐπιστολάς του, προσέκρουσεν σκληρῶς καί ἐπί τοῦ  Σεβασμιωτάτου Μεσογαίας Κηρύκου καί τοῦ  θεολόγου Ἐλευθ. Γκουτζίδη. Αὐτό ἀκριβῶς τό γεγονός, δηλαδή ὅτι οἱ ἀνωτέρω πεπαρρησιασμένως ἐδήλωσαν ὅτι ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἱερομόναχος καθηκόντως, ὡς Ὀρθόδοξος Κληρικός, ἐποίησεν ἄριστα τό καθῆκον καί δικαίωμά του, εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα τήν κλιμάκωσιν τοῦ  ἰδίου διωγμοῦ καί κατ' αὐτῶν. Ἤδη ὅμως, φθίνοντος τοῦ 1977, εἶχεν ἀρχίσει ἐκδηλούμενος ὁ διωγμός καί κατά τοῦ  θεολόγου, μετά τήν ἱστορικήν ὁμιλίαν του κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας 1977 εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίας Μαρίνης εἰς Πολίχνην Θεσσαλονίκης.

Ἡ σκευωρία κατά τοῦ  Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου μετά περίπου δύο ἔτη κατέληξεν εἰς τήν μέ Α.Π. 15/7.9.1999 ληστρικήν πράξιν περί «ἀργίας» του. Τήν «ἀργίαν» συνέταξαν οἱ ἀνωτέρω ἀναφερθέντες ἐγκάθετοι, τῆ ἐπιθυμία - ἀπαιτήσει τοῦ  Πειραιῶς Νικολάου, καί τήν προσεκόμισαν εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον πρός ὑπογραφήν, πλήν ὅμως ὅπως ὁ ἴδιος διεβεβαίωσεν αὐθημερόν ἠρνήθη νά τήν ὑπογράψη εἰπών: «πηγαίνετε ὅπου θέλετε, ἐγώ δέν ὑπογράφω». Αὐτά ἐπληροφορήθησαν παρά τοῦ ἰδίου τοῦ  Ἀρχιεπισκόπου ὁ Ἐπίσκοπος Κήρυκος καί Ἐλευθέριος Γκουτζίδης, κατά τήν συμπτωματικήν προσωπικήν των συνάντησιν, κατά τήν 6ην Σεπτεμβρίου 1999, ὅτε ἐπεσκέφθησαν τόν Μακαριώτατον εἰς τό Ἐπισκοπεῖον τοῦ  Ἁγίου Μοδέστου. Ἐξεπλάγησαν καί ἠπόρησαν, διότι δέν ἐγνώριζον ἀπολύτως τίποτε περί τῆς συγκεκριμένης σκευωρίας! Μόλις τήν μεθεπομένην ἡμέραν ἐγένετο εὐρέως γνωστόν ὅτι οἱ δύο αὐτοί ἐγκάθετοι, μέ τάς «εὐλογίας» τοῦ  Πειραιῶς καί ἐνδεχομένως καί ἑτέρων, μετέβησαν εἰς τά Τρίκαλα τῆς Θεσσαλίας, συνήντησαν τόν μακαριστόν Μητροπολίτην Λαρίσης Πανάρετον, ὅστις, κατ' ἀπαίτησιν τοῦ  συνεπισκόπου του Νικολάου, ὑπέγραψεν τήν «ἀργίαν» διά «νά σωθῆ ἡ Ἐκκλησία ἀπό τόν «ἀσεβῆ» Ἱερομόναχον Ἀμφιλόχιον»! Τό γεγονός συνέβη τήν 8ην Σεπτεμβρίου 1999 καί κατά τήν ὥραν τῆς Θείας Λειτουργίας ἐπί τῆ ἑορτῆ τοῦ  Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου! Κατά τήν ὥραν ἐκείνην ἔφθασεν εἰς τήν ἕδραν τοῦ  π. Ἀμφιλοχίου (Ἡσυχαστήριον Ἁγίων Ἀποστόλων - Τιμίου Σταυροῦ Ραψάνης Λαρίσης) ὁ Δικαστικός Ἐπιμελητής, ὁ ὁποῖος ἐζήτησε νά παραλάβη ὁ π. Ἀμφιλόχιος τό μέ Α.Π. 15/7.9.1999 ἔγγραφον περί «ἀργίας» του καί ὑπογράψη, ὅπερ καί ἐγένετο μετά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας.

Εἰς τήν ὑπ' Α.Π. 15 τῆς 7ης Σεπτεμβρίου Πράξιν «Ἀργίας» τοῦ  Ἐπισκόπου Παναρέτου, ὁ Ἱερομόναχος π. Ἀμφιλόχιος, ἀπήντησεν αὐθημερόν (8.9.1999) δηλώσας ὅτι δέν ἀναγνωρίζει τήν Πράξιν διά Κανονικούς καί οὐσιαστικούς λόγους καί πρό πάντων ὡς πράξιν σκοπιμότητος, ἡ ὁποία σκοπεῖ εἰς τήν φίμωσίν του ἐπί θεμάτων ΠΙΣΤΕΩΣ καί ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ. Ἀκολούθως τήν 14.9.1999 ἀπευθύνεται καί πρός τόν Ἀρχιεπίσκοπον μέ παράλληλον ἱστορικόν, ἀλλά καί ἀποκαλυπτικόν ἔγγραφόν του, μετά ἀπό τό ὁποῖον, πιεζόμενος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος παρενέβη μέ τάς ὑπ' Α.Π. 1274/16/29.9.1999 καί 1279/1/14.10.1999 ἐπιστολάς του, μέ τάς ὁποίας φοβερίζει καί ἀπειλεῖ τόν Ἱερομόναχον ὡς δῆθεν ἐπικίνδυνον προκλήσεως σχίσματος! (Σύγχρονα Ἐκκλησιαστικά Θέματα Τόμος Α΄ σελ. 59 καί σελ. 68).

 Ταῦτα δέν ἔμειναν ἀναπάντητα, ἀφοῦ ἤδη τήν 9/22.10.1999 ὁ π. Ἀμφιλόχιος ἀπέστειλεν εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον, τούς Ἀρχιερεῖς καί τούς θεολόγους, ἄλλην ἀπαντητικήν ἐπιστολήν, ἐξαιρετικά ἀποκαλυπτικήν, ὁμολογιακήν καί πάντως εἰς τά πλαίσια τῆς Κανονικῆς Τάξεως καί τοῦ  χρέους του ὡς Κληρικοῦ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ  Χριστοῦ  (Αὐτόθι σελ. 61-67).

 Εἰς τό σημεῖον αὐτό κατατίθεται ὁ ἐξ 178 σελίδων Α΄ Τόμος τῶν «Συγχρόνων Ἐκκλησιαστικῶν Θεμάτων» μέ ὅλα τά σχετικά ἔγγραφα, τά ὁποῖα ἀναφέρονται εἰς τήν κατά τοῦ  Ἱερομονάχου σκευωρίαν ἀπό τήν 22.9.1998 ἕως καί 31.12. 2000.

Ἐν τῶ μεταξύ ἐπειδή ἡ σκευωρία ὀξύνεται καί ἤδη πλέον εἰς αὐτήν ἔχουν μετοχήν καί Συνοδικά μέλη, ἔχει καταλυθεῖ συλλήβδην ἡ Κανονική Τάξις καί ὁ Συνοδικός Θεσμός, ἐνῶ τά πάντα ἐνεργοῦν οἱ ἐγκάθετοι μετά τῶν Φλωρινικῶν, οἱ ὁποῖοι καθ' ὅλον τό 1999 ἀποφασίζουν κατά τοῦ  π. Ἀμφιλοχίου μεταβαλόντες τήν Σύνοδον εἰς ἠτιμωμένην θεραπαινίδα των. Εἰς τό ἀπό 30.12.1999, (Αὐτόθι σελ. 70) αἴτημα τοῦ  Ἱερομονάχου νά τοῦ  δοθοῦν ἀποσπάσματα ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῶν ληστρικῶν κατ' αὐτοῦ  Συνεδριάσεων τῆς Συνόδου κατά τάς ἡμερομηνίας 24.6.1999, 20.10.1999 καί 15.12.1999, τά ἔχοντα σχέσιν μέ τό θέμα του, ἔλαβεν τήν ὑπ' Α.Π. 1287/23.1.2000 ἀπάντησιν, καθ' ἥν ο`ῦτος «δέν ἔχει δικαίωμα νά λάβη γνῶσιν αὐτῶν, τά ὁποῖα τόν ἀφοροῦν, διότι ὅ,τι λέγουν οἱ Ἀρχιερεῖς εἶναι ἀπόρρητα», τό μόνον δέ διά τό ὁποῖον τόν πληροφορεῖ εἶναι ὅτι «ἡ Σύνοδος τῆς 26.10.1999 ἐπεκύρωσεν τήν ἀργίαν τοῦ  Ἐπισκόπου Παναρέτου καί πλέον ἁρμοδία εἶναι ἡ Σύνοδος, ἡ ὁποία κατά τήν συνεδρίαν τῆς 15.12.1999 τόν παρέπεμψεν εἰς τό Συνοδικόν Δικαστήριον» (Αὐτόθι σελ. 71). Ἐπ' αὐτῆς ὁ πανοσιολογιώτατος π. Ἀμφιλόχιος ἀπέστειλεν τήν ἀπό 28.3.2000 μνημειώδη ἀπό πάσης ἀπόψεως ΜΑΚΡΑΝ ΑΝΑΛΥΤΙΚΗΝ ἐπιστολήν, ἐξ εἴκοσι σελίδων, (Αὐτόθι σελ. 73-92), εἰς τήν ὁποίαν «ἀπήντησεν» ὁ Μακαριώτατος, (δηλαδή ἀπήντησαν κατά τόν πλέον ἀνοίκειον καί εἰδεχθῆ τρόπον οἱ ἐγκάθετοι), μέ τό ὑπ' Α.Π. 1295/22.4.2000 ἐπίσης ἀπειλητικόν ἔγγραφον (Αὐτόθι σελ. 93-94), εἰς τό ὁποῖον ὁ Ἱερομόναχος ὡς ἐκ τῆς φύσεως τοῦ θέματος δέν ἐσιώπησεν, ἀλλ' ἀπέστειλεν Ἀπολογητικῶς - Ἀπαντητικῶς τό ἀπό 4.5.2000 ἔγγραφον (Αὐτόθι σελ. 25-99).

 Ἐνῶ ταῦτα συμβαίνουν οἱ Μητροπολίτης Λαρίσης Πανάρετος ἐγκατεστημένος (ἐκτός τῆς Μητροπόλεώς του) εἰς Τρίκαλα, καταπιεζόμενος ὑπό τοῦ  Πειραιῶς ἐξετρέπετο ἀντιγράφων τάς κακοδοξίας ἐκείνου, προκαλέσας, διά τόν λόγον αὐτόν, καί πρόσκαιρον διακοπήν πάσης κοινωνίας «κλήρου καί Λαοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λαρίσης» ὡς καί τήν ἐξ αὐτοῦ  Ἀποτείχισιν τοῦ  π. Ἀμφιλοχίου μετά τῆς συνοδείας του. Διά τό γεγονός αὐτό καί πάλιν ἀπειλεῖται καί καλεῖται εἰς ἀπολογίαν ὑπό τοῦ  Ἀρχιεπισκόπου μέ τό ὑπ' Α.Π. 1296/25.4.2000 ἔγγραφον (Αὐτόθι σελ. 101-102 Καί ἐπ' αὐτοῦ  ὁ π. Ἀμφιλόχιος, ΑΠΕΛΟΓΗΘΗ ἐγγράφως μέ τό ἀπό 7.5.2000 ἔγγραφόν του (Αὐτόθι σελ. 103-106).

 Τήν 17.5.2000 τό θέμα τῆς διακοπῆς τοῦ  μνημοσύνου, ἦλθεν εἰς τήν Σύνοδον, ἡ ὁποία ἀπεφάσισεν τήν ἀποστολήν πρός τόν π. Ἀμφιλόχιον τῆς 3118/23.5.2000 «νουθετικῆς» ἀλλά καί ἀπειλητικῆς ἐπιστολῆς (Αὐτόθι σελ. 107-110).

 Ἐπ' αὐτῆς ἠκολούθησεν ἡ ἀπό 16/29.6.2000 ἀπαντητική ἐπιστολή, τήν ὁποίαν ὑπογράφει ὅλη ἡ ὑπό τόν π. Ἀμφιλόχιον Ἀδελφότης, ἤτοι ὁ Ἱεροδιάκονος Ἰγνάτιος, ὁ Μοναχός Ἀγαθάγγελος καί ὁ Μοναχός Βασίλειος (Αὐτόθι σελ. 111-118).

 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΝΤΩΣ ΘΕΟΒΟΥΛΗΤΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ
ΤΗΣ 29.6.2000, ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΑΝΕΤΡΕΨΕΝ ΕΝ ΠΟΛΛΟΙΣ
ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

 Τό διωκτικόν ἔργον καί τήν ἐντεινομένην σκευωρίαν διέκοψεν καί ἐν πολλοῖς συνέτριψεν ὁ μακαριστός Μητροπολίτης κυρός Πανάρετος! Ναί, αἱ προσευχαί ὅλων, ἀλλά καί τά κατά Θεόν διαβήματα τοῦ  Ἱεροῦ Κλήρου καί τοῦ  πιστοῦ  πληρώματος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λαρίσης, εἰσηκούσθησαν, διό ὁ Μητροπολίτης Πανάρετος, μέ τήν χάριν τοῦ  Κυρίου, «σπάει καί συντρίβει» τά δεσμά μέ τά ὁποῖα τόν εἶχεν δεδεμένον ἀπό τό 1995 ὁ τότε Πειραιῶς Νικόλαος!

 Τήν 29ην Ἰουνίου 2000, ἐνῶ ὁ Μητροπολίτης ἀναγκάζεται ὑπό τῶν ἰδίων προσώπων ὅπως μεταβῆ σκοπίμως εἰς τό Ἡσυχαστήριον τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐν Ραψάνη Λαρίσης, βέβαιοι ὄντες 'ών ὅτι δέν θά ἐγίνετο δεκτός, ὁπότε θά εἶχεν ἐξασφαλισθεῖ ἕνας πανίσχυρος λόγος διά νά καθαιρέσουν τόν π. Ἀμφιλόχιον! Αὐτά ἐννοεῖται καθ' ὑπόδειξιν καί ἐπιθυμίαν τοῦ  Πειραιῶς καί προηγουμένως τῶν ἐγκαθέτων. Ἀντί ὅμως τούτου, ἄλλα ἡ χάρις τοῦ  Θεοῦ, ἡ ἐπισκιάσασα τόν Μητροπολίτην Πανάρετον, ὠκονόμησεν! Ὁ Ἐπίσκοπος ἀνερχόμενος πρός τό Ἡσυχαστήριον πράγματι ἠμποδίσθη σθεναρῶς ὑπό τοῦ  πλήθους τῶν πιστῶν καί τῆς Ἀδελφότητος, ὥστε δέν ἠδύνατο νά προχωρήση! Εἰς τήν ἐρώτησιν τοῦ  Μητροπολίτου, «διατί μέ ἐμποδίζετε»; Ἔλαβεν τήν ἀπάντησιν: «Διά τήν ἄδικον «ἀργίαν» κατά τοῦ  π. Ἀμφιλοχίου καί τάς κακοδοξίας τοῦ  Πειραιῶς, τάς ὁποίας ἀντιγράψατε» κ.λπ. Ὁ Μητροπολίτης, δίδει τήν ἀπάντησιν ὅτι «ταῦτα δέν εἶναι ἰδικαί του ἐνέργειαι ἀλλά τρίτων καί ὅτι τάς ἀποκηρύσσει καί τάς καταδικάζει...»! Εἰς τήν ἐν χαρᾶ ἐπιδοκιμασίαν τῆς θέσεως ταύτης, προσετέθη ὅτι ταῦτα δέον νά διατυπώση καί ἐγγράφως καί νά τά ὑπογράψη. Αὐθωρεί καί παραχρῆμα ἀλλά καί μετά βαθείας ἱκανοποιήσεως πάντων τῶν παρισταμένων ἐγένετο καί αὐτό!... Ἄς ἴδωμεν τά σχετικά κείμενα τά ὁποῖα ἔμειναν ἱστορικά:

 
«ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
Σ.Σ. Ραψάνης 40007 (Τηλ. 2495-41092)

 Α.Π. 19                                                     Ἱ. Ἡσυχ. Ἁγίων Ἀποστόλων 24/8-6.9.2000

 

ΠΡΟΣ
τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος
κ. Ἀνδρέαν

 Τούς Σεβ/τους Μητροπολίτας: Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον, Ἀργολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκον, Κίτρους καί Κατερίνης καί Πλαταμῶνος κ. Γοργόνιον, Βερροίας καί Ναούσης καί Καμπανίας κ. Ταράσιον, καθώς καί τούς Σεβ/τους Ἐπισκόπους: Διαυλείας κ. Ἀνδρέαν καί Φιλίππων κ. Χρυσόστομον.

 Μακαριώτατε, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀδελφοί, ὁ Χριστός εἴη ἐν τῶ μέσω Ἡμῶν,

 Ἀνταλάσσων μεθ' ὑμῶν τόν ἀδελφικόν ἀσπασμόν, σᾶς ἀπευθύνω τήν παροῦσαν, διά νά Σᾶς γνωστοποιήσω δεόντως τήν ὑπό τῆς Ἀρχιερατικῆς συνειδήσεώς μου ὑπαγορευθεῖσαν ἐνέργειάν μου, τήν λαβοῦσαν χώραν εἰς τό Ἱ. Ἡσυχ. Ἁγίων Ἀποστόλων, Σ.Σ. Ραψάνης, κατά τό ἑσπέρας τῆς παραμονῆς τῆς ἑορτῆς τῆς Συνάξεως τῶν ἁγίων 12 Ἀποστόλων, 29.6.2000.

 Συγκεκριμένα, συναντηθείς μέ τό ποίμνιόν μου καί κατόπιν συζητήσεως, ὑπέγραψα τήν συνημμένην εἰς τό παρόν Δήλωσιν - Ὁμολογίαν.

 Ἅγιοι Ἀδελφοί. Ἡ συνημμένη ὑπεύθυνος καί ἀπολύτως ἐλευθέρα πρᾶξις μου, ὑπῆρξε προϊόν τοῦ προβληματισμοῦ μου διά τά συμβαίνοντα εἰς τήν Ἐκκλησίαν ἐσχάτως, τῶν ὁποίων ὁμολογῶ, ὅτι δέν εἶμαι ἄμοιρος εὐθυνῶν, εἴτε δι' ἐνεργειῶν μου, εἴτε διά τῆς ἀνοχῆς μου, θεωρῶν δέ ὅτι ἀρχή οἰκοδομήσεως παντός ἀγαθοῦ εἶναι ἡ καλή Ὁμολογία, τήν ὁποίαν κάθε χριστιανός, πολλῶ δέ μᾶλλον ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει ἀνά πᾶσαν στιγμήν νά ἐπικαλῆται καί διακηρύττη, ἀπορρίπτη δέ κάθε τι ξένον καί ἀλλότριον πρός αὐτήν. Προέβην εἰς τήν συγκεκριμένην ἐνέργειαν, μέ ἀπόλυτον ὑπευθυνότητα καί ἐπίγνωσιν τῶν πράξεών μου. Ὑπῆρξε πρᾶξις ὑπαγορευθεῖσα ἀπό τό καλῶς νοούμενον πνευματικόν συμφέρον πρῶτον τοῦ  Ἐπισκόπου Παναρέτου, δεύτερον τοῦ  Ποιμνίου καί ἐν τέλει τό συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας.

 Ἐπικαλούμενος καί τάς ἰδικάς Σας εὐχάς, εὔχομαι, ὅπως ὁ Πανάγαθος Τριαδικός Θεός ἡμῶν καί ἐμέ ἐνδυναμώση καί στηρίξη, καί ὅλους στερεώση εἰς τήν καλήν Ὁμολογίαν, διά νά δυνηθῶμεν μέ τοιοῦτον λάβαρον νά ἀγωνισθῶμεν κατά τῶν τῆς Ἐκκλησίας ἐπιβούλων, οἱ ὁποῖοι δυστυχῶς παραμένουν καί ἐντός τῶν τειχῶν καί, μετερχόμενοι τήν λαίλαπα τοῦ  Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τοῦ  εὑρισκομένου ἐν πλήρει ἀναπτύξει, ἐπί τῶν πονηρῶν ἡμερῶν μας, ἐπιδιώκουν νά συμπαρασύρουν τούς πάντας.

 Ὅσον δέ ἀφορᾶ τήν τηλεφωνικήν πρόσκλησιν τοῦ  Μακαριωτάτου νά προσέλθω εἰς τήν συνεδρίαν τῆς Ἐνδημούσης Ἱερᾶς Συνόδου, τήν Παρασκευήν 26/8-8.9.2000, σᾶς ἐνημερώνω ὅτι ἀδυνατῶ νά παραστῶ γιά τούς κάτωθι λόγους:

 1) Ὑγείας. Ὅθεν παρακαλῶ τόν Μακ/τον Ἀρχιεπίσκοπον, ἐάν τοῦ  τό ἐπιτρέπη ἡ ὑγεία του, νά ἐπισκεφθῆ τό Ἱ. Ἡσυχ. τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, γιά νά συζητήσωμε γιά ὁποιονδήποτε θέμα.

 2) Δέν εἶμαι μέλος τῆς Ἐνδημούσης Ἱερᾶς Συνόδου.

 3) Δέν μοῦ ἐκοινοποιήθησαν γραπτῶς τά θέματα.

 4) Ἐπειδή, ὅπως εἶμαι καλά πληροφορημένος, ὁ Ἀρχιγραμματεύς τῆς Ἱ. Σ. καί μέλος τῆς Ἐνδημούσης, Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκος, ἀπουσιάζει στό ἐξωτερικό.

Ἀνταλάσσω μεθ' Ὑμῶν τόν ἀδελφικόν ἀσπασμόν
+ Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ
Υ.Γ. Ἡ παροῦσα ἀποστέλλεται προσωπικῶς διά τοῦ  Ἱερομ/χου Ἰγνατίου Δάσσιου.

 


ΔΗΛΩΣΙΣ - ΟΜΟΛΟΓΙΑ

 Ὁ Μητροπολίτης Λαρίσης καί Τυρνάβου τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κ. Πανάρετος, δηλώνω ὅτι ἀνακαλῶ τά κάτωθι ὑπ' ἐμοῦ λεχθέντα ἤ γραφέντα, ὡς ἀπάδοντα πρός τήν διδασκαλίαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 1) Ὅτι «ἔχω τό ἴδιο πιστεύω μέ τούς πέντε».

 2) Ὅτι «τό Τριαδικόν δόγμα περνᾶ ἀπό τίς αἰσθήσεις καί φθάνει νά κατανοηθῆ διά τῆς νοήσεως».

 3) Ὅτι «ἡ ὑπ' Α.Π. 2566/23.1.1992 Ἐγκύκλιος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εἶναι θεόπνευ­στος».

 Δηλώνω δέ ὡσαύτως ὅτι ἀποδέχομαι ὅσα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέχεται καί διαφυλάσσει, ὅθεν ὁμολογῶ ὅτι κριτήριον Ὀρθοδοξίας δέν εἶναι ἡ ὡς ἄνω ὑπ' Α.Π. 2566/23.1.1992 Ἐγκύκλιος, ἀλλά οἱ ὅροι καί ἡ διδασκαλία τῆς Ἁγίας Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

 Ἐν κατακλεῖδι δέ ἀνακαλῶ τήν ὑπ' Α.Π. 15/7.9.1999 πρᾶξιν μου.

 Ἱ. Ν. Ἁγίων Ἀποστόλων 29.6.2000
+ Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ

 

ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ «ΔΙΚΑΣΤΙΚΑΙ» ΔΙΩΞΕΙΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ π. ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ

 Ἐν συνεχεία οἱ εἰσηγηταί κατέθεσαν εἰς τό Δικαστήριον τά κάτωθι ἱστορικά ἔγγραφα:

α) Τό ὑπ' Α.Π. 3129/27.8.2000 Κατηγορητήριον τοῦ  Πειραιῶς Νικολάου κατά τοῦ  Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου, τό ὁποῖον περιελάμβανε καί Κλῆσιν πρός Ἀπολογίαν εἰς τό ὑπ' αὐτόν «Πρωτοβάθμιον Συνοδικόν Δικαστήριον» τό ὁποῖον θά συνεδρίαζεν τήν 27ην Σεπτεμβρίου (ἀντί τῆς 4ης Ἰουλίου), πλήν δέν ἐλλειτούργησεν καί πάλιν. Ἐκ τῆς ἐν λόγω κλήσεως ἀνεγνώσθησαν τά κύρια σημεῖα, ἐνῶ κατετέθη καί εἰς τά παραστατικά τῆς δίκης (Αὐτόθι σελ. 121-123).


* * *

 β) Ἐκ τῆς ἀπό 26.9.2000 Ὑπομνητικῆς ἀπαντήσεως τοῦ  π. Ἀμφιλοχίου ἐπί τῆς ἀνωτέρω «Κλήσεως», ἀναγινώσκομεν μόνον ἐλάχιστα καί ταῦτα ἀντιπροσω­πευτικῶς:

 «Μακαριώτατε Πρόεδρε καί Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς, εὐλογεῖτε,

«Μετά τήν ὑπ' Α.Π. 3129/27.8.2000 «Κλῆσιν», τήν ὁποίαν ὑπογράφει, ὡς «Πρόεδρος τοῦ  Πρωτοβαθμίου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου», ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαος, καί τήν ὁποίαν ἐλάβομεν τήν Δευτέραν 6.9.2000 (π. ἡ.), ἀλλά καί μετά ἀπό τήν δημοσίευσιν ἀπό τῶν στηλῶν τοῦ «ΚΗΡΥΚΟΣ»(1) τοῦ  συκοφαντικοῦ δι' ἡμᾶς καί τόν ἐλλογιμώτατον Καθηγητήν κ. Ἐλευθέριον Γκουτζίδην «ρεπορτάζ», ἐπί τῶν ἐργασιῶν - «ἀποφάσεων» τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας κατά τήν 17 καί 18 Μα?ου ἐ.ἔ., καί ἀσχέτως μέ τάς ποινικάς πλέον εὐθύνας, τάς ὁποίας τοῦ το ἐπισύρει εἰς τούς πραγματικούς δράστας καί τούς ἠθικούς αὐτουργούς, ἡμεῖς διά τῆς παρούσης ἀπαντήσεως χωρίς νά ἐξαντλῶμεν τόν σεβασμόν καί τήν ἀγάπην μας, δηλοῦμεν, ὅτι δέν ὑποστέλλομεν τόν ταπεινόν μας ἀγῶνα ἐναντίον τῆς συντελουμένης προδοσίας κατά τῆς Μητρός μας Ἐκκλησίας, ἀλλά Χάριτι Χριστοῦ  ὑποσχόμεθα νά συνεχίσωμεν μέχρις ἐσχάτης μας ἀναπνοῆς, ἐνῶ εὐσεβάστως παρακαλοῦμεν κἄν τήν 12ην ὥραν νά ἀνανήψωμεν.

 Πρωτίστως σημειώνομεν, ὅτι ἀπάντησιν, εἰς τήν ὑπ' Α.Π. 3123 «Κλῆσιν», ἀλλά καί εἰς τό δημοσίευμα τοῦ  «ΚΗΡΥΚΟΣ», ἀποτελοῦν ἅπαντα τά κείμενα, τά ὁποῖα σᾶς ἀπέστειλεν ἡ ταπεινότης μου, καί τά ὁποῖα ἔχουν ἕνα καί μοναδικόν κριτήριον, τήν ἀγάπην, τήν τήρησιν τῆς Κανονικῆς Τάξεως, τήν διαφύλαξιν τῆς Παρακαταθήκης τῆς Πίστεως, τήν ὁποίαν, κατά τήν ὥραν τῆς χειροτονίας, «μεθ' ὅρκου» ὡμολογήσαμεν ὅτι θά φυλάξωμεν. Κίνητρον μοναδικόν ἔχουν τήν εἰρήνην καί τήν ἑνότητα, τήν ὁποίαν μόνον ἡ Κανονική τάξις καί ἡ Ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως - Ὁμολογίας διασφαλίζουν. Ἄν προσεκρούσαμεν εἰς τούς μ. Μάξιμον(*) καί Δ. Κάτσουρα, ὅπως καί εἰς ἄλλους παράγοντας, οἱ ὁποῖοι ἐπείγονται νά ὁλοκληρωθῆ ἡ προδοσία μέ τήν δῆθεν ἕνωσιν μέ τούς πέντε καί μέ τούς Φλωριναίους, δηλοῦμεν, ὅτι μέ τήν χάριν τοῦ  Χριστοῦ  μας καί τίς προσευχές ὅλων τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων (Ἀρχιερέων, Ἱερέων, Μοναχῶν, καί τῶν πιστῶν ἀδελφῶν καί πνευματικῶν μας τέκνων), δέν θά παύσωμεν τόν ἀγῶνα ἕως ὅτου ἀναπνέομεν. Ἡ ἀπάντησίς μας εἰς τήν ὑπ' Α.Π. 3129/27.8.2000 «Κλῆσιν πρός ἀπολογίαν ἑνώπιον τοῦ  Πρωτοβαθμίου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου» τῆς «πλειο­ψηφίας» τῶν Ἀρχιερέων εἶναι ἡ κάτωθι...» (Αὐτόθι σελ. 125-126).

 Εἰς τήν συνέχειαν καί εἰς τήν ὑπό στοιχεῖον Α΄ ἑνότητα τοῦ  ἰδίου ἐγγράφου, δέν ἀποδέχεται τό προσδιορισθέν δικαστήριον, ὡς «Ἀντικανονικόν καί μή δυνάμενον νά συγκληθῆ καί δικάση», ἐπικαλούμενος πρωτίστως τά ὑπ' Α.Π. 147/ 17/30.8.2000 καί 149/15/28.9.2000 ἔγγραφα τοῦ  Ἐπισκόπου Κηρύκου, καθώς καί τό ὑπ' Α.Π. 22/17.9.2000 τοῦ  Ἐπισκόπου Παναρέτου (Αὐτόθι σελ. 147-150).

 Εἰς τήν ὑπό στοιχεῖον Β΄ ἑνότητα, τοῦ  ἰδίου ἐγγράφου, ἀποδεικνύεται τό ψευδές καί ἀνυπόστατον τοῦ  Κατηγορητηρίουτοῦ  κ. Νικολάου.

 Εἰς τήν ὑπό στοιχεῖον Γ΄ ἑνότητα προβάλλεται ἡ Ὀρθόδοξος Ὁμολογία ἕνεκα τῆς ὁποίας διώκεται.

Εἰς τήν ὑπό στοιχεῖον Δ΄ ἑνότητα κατακεραυνώνει τάς βλασφημίας καί κακοδοξίας τοῦ  Πειραιῶς, ἐπικαλούμενος καί τό γεγονός ὅτι ἐκκρεμεῖ εἰς βάρος του σειρά Καταγγελιῶν.

Εἰς τήν ὑπό στοιχεῖον ΣΤ΄ ἑνότητα ἐπανέρχεται αἰτιολογῶν τό ΑΚΥΡΟΝ τοῦ  Κατηγορητηρίου καί τοῦ  Δικαστηρίου, ἐπικαλούμενος καί τήν ὑπ' Α.Π. 22/17.9. 2000 παρέμβασιν τοῦ Ἐπισκόπου Παναρέτου, τήν ὁποίαν περιλαμβάνει εἰς τήν Ὑπομνηματικήν του Ἀπάντησιν καί ἐκ τῆς ὁποίας ἀναγινώσκεται τό μεγαλύτερον μέρος:

 «...Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῶ ἀδελφοί, ἐπιτρέψτε μου παρακαλῶ σ' αὐτήν τήν ἐπιστολήν μου νά περιορισθῶ μόνον εἰς τό ὑπ' Α.Π. 3129/27.8.2000 «Κλητήριον θέσπισμα», τό ὁποῖον ἔφθασε εἰς τό ἐνταῦθα Ἱερόν Ἡσυχαστήριον τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων τήν 6/19.9.2000, καί νά σᾶς γνωρίσω τά κάτωθι: Τοῦ το ἀφοῦ τό ἀνέγνωσα οὐδόλως μέ ἀνέπαυσεν, ἀλλά ἐστάθη καί ἀφορμή καί ἔγινε ὁριακό σημεῖο, ὥστε νά συνειδητοποιήσω εἰς ὁποίαν κρίσιν ὡδηγήσαμε τόν ἑαυτόν μας ἕκαστος ἀναλόγως, ἀλλά καί τόν ἀγῶνα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ταπεινότης μου ὑπακούων εἰς τήν Ἀρχιερατικήν μου συνείδησιν, ἁπλᾶ καί καθαρά, σᾶς γνωρίζω τά κάτωθι, ὅσον ἀφορᾶ τό ὡς ἄνω «Κλητήριον θέσπισμα».

 1) Ἐξ αὐτοῦ  πρῶτα - πρῶτα προκύπτει, ὅτι δέν λαμβάνεται ὑπ' ὄψιν ὁ ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις Μητροπολίτης Λαρίσης Πανάρετος, ἐνῶ δι' αὐτοῦ  πιστεύω, ὅτι γίνεται καί ἀνεπίτρεπτος παρέμβασις εἰς τήν Μητρόπολίν μου, ἀφοῦ δέν ἐλάβατε ὑπ' ὄψιν τό ἐξαιρετικά σοβαρόν γεγονός τῆς 29.6.2000, τό ὁποῖον καί ἐπισήμως σᾶς ἐγνώρισα διά τοῦ  ὑπ' Α.Π. 19/24.8.2000 ἐπισήμου Ἀρχιερατικοῦ μου ἐγγράφου................................................

 Κατά τήν Ἀρχιερατικήν σας συνείδησιν, Ἅγιοι ἀδελφοί, ἔπρεπε αὐτό νά ἀκολουθήση μετά τό, καθ' ἡμᾶς, θεοβούλητον γεγονός τῆς 29.6.2000; Ἡ ταπεινότης μου ἐπερίμενα νά χαρῆτε μετ' ἐμοῦ καί νά δοξάσετε τόν Θεόν διότι «ἐποίησε μεγαλεῖα ὡς δυνατός» καί ηλλοίωσε καρδίας καί φρονήματα καί ἐχαρίσατο τήν καλήν Ὁμολογίαν, τήν ἀγάπην, τήν εἰρήνην καί τήν ἑνότητα. Ἐκφράζω τήν πικρίαν καί τόν πόνον τῆς ψυχῆς μου, διότι μέχρι τήν 28ην Ἰουνίου καί ἐπισκέψεις εἶχα καί τηλεφωνικάς ἐπικοινωνίας εἶχα, καί ἄλλα, ἅ οὐκ ἕξεστί μοι λέγειν. Πῶς μετά τήν 29.6.2000, τά πάντα ὡς διά μαχαίρας ἐκόπησαν; Ποῖος καί διατί δέν ἐχάρη, ἀλλά καί ἐπικράνθη μετά τό γεγονός τῆς ἑσπέρας τῆς 29 Ἰουνίου; Ἰδού δι' ἐμέ μία βεβαίωσις περί πολλῶν πραγμάτων...

 2) Ἡ ταπεινότης μου, ὁ Μητροπολίτης Λαρίσης καί Τυρνάβου Πανάρετος, δέν δύναμαι νά ἐγκρίνω τήν ὑπ' Α.Π. 3129/7.8.2000 «Κλῆσιν» ὑπό τοῦ  ὡς Προέδρου τοῦ  Πρωτοβαθμίου Συνοδικοῦ Δικαστηρίου ὑπογράφοντος ταύτην, διότι:

 α) Εἶναι ἀποτέλεσμα μιᾶς μακρᾶς σειρᾶς ἀντικανονικοτήτων μας καί παρασκηνιακῶν διαβουλιῶν καί οὐσία ἄδικος καί ἀναληθής. Εἶναι ἀποτέλεσμα ἐνεργειῶν ἐξω­συ­νοδικῶν καί ἐξωεκκλησιαστικῶν παραγόντων, οἱ ὁποῖοι ἀπό μακροῦ παρέσυραν τήν «πλειοψηφίαν», ἡ ὁποία καί ἀντικανονικῶς ὑπέγραψε καί τοῦ το τό «Κατηγορητήριον» τήν 18.5.2000. Ἡ ταπεινότης μου ζητῶ καί ἀπό τόν Θεό καί ἀπό τούς ἀδικουμένους συγγνώμην, διότι παρεσύρθην ὑπό τῆς πλειοψηφίας καί αἴρω τήν ὑπογραφήν μου ἐκ τῶν ἀποφάσεων τῆς 17 καί 18 Μα?ου ἐν ἔ. (2000)........................................................

 δ) Αὐτό τό ἔστω ἀντικανονικό καί ἄκυρο κατηγορητήριο δέν εὐσταθεῖ, διότι δέν εἶναι ἀληθές, οὔτε ἀντικειμενικόν. Αἱ ἐν τῆ 1η παραγράφω Κατηγορίαι ἀποτελοῦν παραποιήσεις ἐκ τοῦ  κειμένου τοῦ  π. Ἀμφιλοχίου, αἱ ὁποῖαι κακῶς καί σκοπίμως ἐλήφθησαν ἀποσπασματικῶς καί ἀτάκτως πρός σύμπλασιν κατηγορίας, ἐνῶ ἐγείρεται σοβαρόν τό θέμα κατά πόσον ἡμεῖς οἱἈρχιερεῖς ἀντιμετωπίζομεν τά θέματα Πίστεως καί Κανονικῆς τάξεως πού ἀπασχολοῦν τήνἘκκλησία καί τά ὁποῖα κανονικῶς καταγγέλλονται..............................................

 στ) Δέν ἀποδέχομαι καί τήν «κατηγορίαν» ὅτι ὁ Ἱερ/χος π. Ἀμφιλόχιος διά τῶν ἐπιστολῶν του «ἐπεμβαίνει» εἰς τά καθήκοντά μας καί δή κατά «ἀντικανονικόν καί ἀπάδοντα τρόπον», ὅπως ἀναγράφεται, καί ὅτι ἀσεβεῖ καί παραβιάζει τό Συνοδικόν σύστημα. Αὐτό πιστεύω ὅτι ἔγινε καί γίνεται κατ' ἐξακολούθησιν, ὄχι ὅμως ἀπό τόν Ἱερομόναχο π. Ἀμφιλόχιο, ἀλλά ἀπό τούς κυρίους «συμβούλους», οἱ ὁποῖοι καί αὐτήν τήν στιγμήν δροῦν ἀντικανονικά καί ἀντιεκκλησιαστικά καί προσπαθοῦν νά καλύπτωνται(;) μέ τήν φαρισαϊκήν ὑποκρισίαντων. Τέλος ὑπάρχει, κατά τήν ταπεινήν μου ἄποψιν, καί σύγχυσις, ἄν πρόκειται περί «Κλητηρίου θεσπίσματος» πού ἀφορᾶ δικαστήριον ἤ πρόκειται περί ἀνακριτικοῦ ἔργου, δηλαδή περί προδικαστικῆς διαδικασίας.

 Ὅσον ἀφορᾶ τό 2ον μέρος τοῦ  Κατηγορητηρίου, τό ὁποῖον ἀποτελεῖ ἀντιγραφήν τῆς ὑπ' Α.Π. 15/7.9.1999 ἡμετέρας Πράξεως - Καταγγελίας, τοῦ το εἰς τήν ὁλότητά του εἶναι ἄκυρον καί ἀνύπαρκτον, διότι αὐτή ἡ πράξις, ὡς κείμενον, τό ὁποῖον ὑπεγράφη ὑφ' ἡμῶν τοῦ  Ἐπισκόπου Παναρέτου τήν 7.9.1999, ΑΝΕΚΛΗΘΗ πάλιν ὑφ' ἡμῶν τήν 29.6.2000. Ἄσχετα ὑπό ποίων συνετάγη καί πῶς ὑπεγράφη ὑπ' ἐμοῦ κ.λπ., ἀπό τήν στιγμήν πού τό ὑπεγράψαμεν ἡμεῖς, εἶναι ἰδικόν μας ἔργον καί φέρομεν ἡμεῖς τήν εὐθύνην, ὅπως καί τό δικαίωμα νά ἄρωμεν τήν ὑπογραφήν μας, νά τό ἀκυρώσωμεν καί νά τό θέσωμεν εἰς ἀνυπαρξίαν, ὅπως καί τό ἐθέσαμεν. Ἄν παραδόξως κάποιος ἐν Χριστῶ ἀδελφός ἤ ἡ «πλειοψηφία» θέλη αὐτό τό κείμενο, διότι θά ἐξυπηρετήση κάποιους καταχθόνιους σκοπούς, ἄς ὑπογράψη, ἤ ἄς ὑπογράψουν νέαν Καταγγελίαν, ἤ ἄς θέσουν νέαν «ἀργίαν», ἀλλά τήν ἰδικήν μου οὐδείς δύνανται νά τήν καταχρᾶται μετά τήν ἀκύρωσίν της. Οὐδείς μπορεῖ νά στηρίζεται εἰς τά ἰδικά μου λάθη, εἰς τά ὁποῖα ἐξωθήθην, διά νά προωθοῦναι σχέδια κατά τῆς Ἐκκλησίας. Ἄς ἀφήσουμε τίς διάφορες εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας «διαπλοκές» καί δολοπλοκίες εἰς τούς πολιτικούς καί τούς διπλωμάτες. Οἱ Ἀρχιερεῖς πρέπει νά εἴμεθα ὑποτεταγμένοι εἰς τήν Κανονικήν τάξιν καί τήν Ἀλήθειαν πού εἶναι αὐτός ὁ Χριστός.

 Παρακαλῶ διά τήν ἀγάπην τοῦ  Χριστοῦ  νά κατανοήσωμεν, ὅτι καί οἱ Ἐπίσκοποι κάνουμε λάθη, ἁμαρτάνομεν, πλανώμεθα καί ἀνά πᾶσαν στιγμήν κινδυνεύομεν περισσότερον παντός ἄλλου χριστιανοῦ. Διό ἄς ἀγαπήσωμεν, ἄς ταπεινωθῶμεν καί ἄς ζητήσωμεν τόν φωτισμόν καί τήν χάριν τοῦ  Χριστοῦ  μας, διά νά φυλάξωμεν τήν ὁμολογίαν μας, τήν εἰρήνην καί τήν ἐν Χριστῶ ἑνότητα.

 Ἡ παροῦσα μου ἐπέχει καί θέσιν μαρτυρικῆς καταθέσεως ἐπί προδικαστικῆς διαδικασίας, διότι δέν δύναμαι νά δεχθῶ οὔτε τήν «Κλῆσιν» ὡς Κανονικήν, οὔτε τήν δικάσιμον τῆς 27.9.2000.

Ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις ἀσπάζομαι ὑμᾶς ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ» (Αὐτόθι σελ. 141-143).

 
* * *

 Ἀκολούθως, πάντοτε εἰς τό ἀπό 26.9.2000 Ἀπάντησιν - Ὑπόμνημά του ὁ π. Ἀμφιλόχιος ἀνακεφαλαιώνων καταλήγει:

 «1) Ἐνιστάμεθα κατά τῆς ἀντικανονικῆς παραπομπῆς μας, τῆς συνθέσεως τοῦ  «Δικαστηρίου» σας καί τοῦ  ἀνεπερείστου ἀντικανονικοῦ «Κατηγορητηρίου».

 2) Διαμαρτυρόμεθα καί καταγγέλλομεν τάς ὀλιγωρίας καί παραλείψεις, ὅσον ἀφορᾶ τήν Κανονικήν καί ὀρθόδοξον ἀντιμετώπισιν τῶν σχισματοαιρετικῶν καί ἐκκλησιομάχων καταστάντων πέντε πρώην Μητροπολιτῶν.

 3) Ἐπαναλαμβάνομεν, ὅτι ὡρισμένοι Σεβασμιώτατοι Ἀρχιερεῖς δέν ἔχουν ἐν πᾶσι τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν.

 4) Ἀποδοκιμάζομεν τό δημοσιευθέν εἰς τόν Κ.Γ.Ο. τοῦ  μηνός Ἰουλίου, ἄρθρον - ρεπορτάζ, τό ἀφορῶν τήν ταπεινότητά μου καί τόν ἐλλογιμώτατον θεολόγον κ. Ἐλευθέριον Γκουτζίδην καί ζητοῦ μεν ἄμεσον ἀποκατάστασιν τῆς προσβληθείσης τιμῆς καί ὑπολήψεώς μας, ὡς καί τῆς Ἐποπτευούσης καί Συντακτικῆς Ἐπιτροπῆς.

 5) Ζητοῦ μεν ἄμεσον σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, εἰς τήν ὁποίαν θά συμμετάσχουν καί ὁ Ἱερός Κλῆρος καί οἱ θεολόγοι, καί ἐκπρόσωποι Μονῶν καί Ἐνοριῶν καί εἰς τήν ὁποίαν θά τεθοῦν τά θέματα τῶν ἐπιστολῶν μου καί ὅλων τῶν ἐπισήμων ἐγγράφων πού ἠκολούθησαν, ἐν συναρτήσει καί μέ τά θέματα τῶν πέντε καί τοῦ  θεολογικοῦ Διαλόγου μετά τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως.

6) Νά τεθῆ εἰς ἄμεσον προτεραιότητα ἡ διερεύνησις τοῦ  θέματος τοῦ  κινήματος τοῦ  παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 7) Πάντων τούτων νά προηγηθῆ ἡ ἄμεσος ἀπαλλαγή τοῦ  κ. Δ. Κάτσουρα ἐκ τῆς θέσεως τοῦ  Δ/ντοῦ  τοῦ  «Κ.Γ.Ο.».

 Ἡμεῖς ὁ ἐλάχιστος ἐν Ἱερομονάχοις Ἀμφιλόχιος πιστεύομεν, ὅτι ἄν πράγματι μᾶς διακρίνη ἡ ἀληθής ἀγάπη τοῦ  Χριστοῦ  μας, ἄν σεβώμεθα ἀπολύτως τήν Ἀλήθειαν του, καί τήν Κανονικήν τάξιν, ἄν εἴμεθα ἕν ἐν Χριστῶ, καί μετά ἀπό ὅσα συνέβησαν θά μπορέσωμε νά ἀνανήψωμεν ἐκ τῆς ὀλισθηρᾶς ὁδοῦ καί νά βαδίσωμεν καί πάλιν, ὅλοι ὁμοῦ τήν ὁδόν τήν εὐθεῖαν, ὅσον στενή καί τεθλιμμένη καί ἄν εἶναι αὕτη. Αὐτή εἶναι ἡ ἀσφαλής ὁδός τοῦ  Χριστοῦ  μας καί τῆς Ἐκκλησίας Του. Εἰς τήν ὁδόν ταύτην, ἀπό τήν 29ην Ἰουνίου 2000 ἔχομεν «πρόδρομον» τόν πολιόν Γέροντα Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Πανάρετον. Εἴθε τό παράδειγμά του νά εὕρη μιμητάς.

 Ἐν κατακλεῖδι δηλώνομεν, ὅτι θά παραστῶμεν τήν Τρίτην 27.9.2000 (π. ἡ.) εἰς τό «Δικαστήριον», τό ὁποῖον ἀπεφάσισεν ἡ «πλειοψηφία», ὄχι δι' ἄλλον λόγον ἀλλ' ἀποκλειστικῶς διά νά μή γίνη ἐκμετάλλευσις ἐκ τῆς μή παρουσίας μας καί διαφημισθῆ ὅτι δῆθεν «δέν σεβόμεθα τάς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου», διότι ὁ εὐσεβής λαός δέν γνωρίζει, ὅτι δέν πρόκειται περί Κανονικῶν ἀποφάσεων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἀλλά περί «ἀποφάσεων» μιᾶς «πλειοψηφίας» Ἀρχιερέων, τάς ὁποίας τούς ἐπέβαλον ὁ μ. Μάξιμος καί ὁ κ. Κάτσουρας, οἱ ὁποῖοι μετά τοῦ  κ. «Χένρι» καί τοῦ  κ. Καλλινίκου κινοῦν τά νήματα διά τήν ἕνωσιν ὑπό τόν παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενισμόν.

 Μάρτυρας δέν προτείνομεν, διότι δέν χρειάζονται μετά τάς Καταγγελίας καί ἔγγραφα τῶν Σεβ/των Μητροπολιτῶν κ. Κηρύκου καί κ. Παναρέτου, καί διότι ἐνδεχομένως τοῦ το θά ἀπετέλει τρόπον τινά ἀναγνώρισιν τοῦ  «δικαστηρίου» σας καί ὅλων τῶν ἀντικανονικῶν ἐνεργειῶν τῆς «Πλειοψηφίας» (Αὐτόθι σελ. 144-145).

 
* * *

 γ) Τήν μέ Α.Π. 150/12/25.10.2000 παράλληλον παρέμβασιν  τοῦ  Σεβ/του Κηρύκου, ἐκ τῆς ὁποίας ἀνεγνώσθησαν τά κάτωθι:

 «Διά τῆς παρούσης ἀναφέρομαι εἰς τό ὑπ' Α.Π. 3129/27.8.2000 ἔγγραφόν σας: «ΚΛΗΣΙΣ πρός ἀπολογίαν εἰς τό Πρωτοβάθμιον Συνοδικόν Δικαστήριον», πρός τόν Ἱερομόναχον π. Ἀμφιλόχιον Ταμπουρᾶν..........

 Ἐνίσταμαι ἐπί τῆς οὐσίας τοῦ  ἐγγράφου τούτου καί παρεμβαίνω, καί ὡς Ἐπίσκοπος καί ὡς Ἀρχιγραμματεύς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, διότι ὅλον αὐτό τό «οἰκοδόμημα», τό ὁποῖον φέρει τήν ὀνομασίαν «Παραπομπή τοῦ Ἱερομ. Ἀμφιλοχίου εἰς τό Πρωτοβάθμιον Συνοδικόν Δικαστήριον» δέν ἔχει θεμέλια Κανονικά, διό δέν δύναται νά σταθῆ «ὄρθιον», ἀπειλεῖ δέ νά «θάψη» ὑπό τά ἐρείπιά του τό κῦρος μας καί ὡς Ἐπισκόπων καί ὡς Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία ταπεινώνεται καί διασύρεται διά τοιούτων ἐνεργειῶν..........

 Εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς 17 καί 18 Μα?ου, ἠκούσθη καί ἡ ἄποψις, ὅτι δῆθεν ἀπεφασίσθη «παραπομπή» τοῦ  Ἱερομ. π. Ἀμφιλοχίου τήν 15.12.1999 ὑπό τῆς ἐκτάκτως συγκληθείσης Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, ἐνῶ ἐπ' ἀληθεία δέν εἶχε ληφθεῖ τοιαύτη ἀπόφασις, οὔτε, ἀσφαλῶς, ὑπῆρξε καί «Κατηγορητήριον». Ἐνῶ τήν 17ην Μα?ου ἰσχυρίσθησαν τινές, ὅτι κατά τήν προηγουμένην Ἱεραρχίαν τῆς 15.12.1999 εἶχε δῆθεν ληφθεῖ ἀπόφασις περί «παραπομπῆς» (εἰς ποῖον δικαστήριον;), τήν 18 Μα?ου 2000, δηλαδή μετά πέντε ὁλοκλήρους μῆνας ἀφ' ὅτου δῆθεν ἐλήφθη αὕτη ἡ ἀπόφασις, παρουσιάζεται ὑπό τοῦ  π. Νεοφύτου ἕν κείμενον, τό ὁποῖον ὁ ἴδιος, μέ τήν ἰδικήν μας ἀνοχήν, ὠνόμασε «κατηγορητήριον», καί ἐζήτησε νά τό ἐγκρίνωμεν!..........

 Διά τούς λόγους αὐτούς, ὡς πρέπει νά ἐνθυμῆσθε, ὅταν κατά τήν συνεδρίασιν, τῆς 18 Μα?ου 2000, ἐπροτάθην νά εἶμαι μέλος αὐτοῦ  τοῦ  δικαστηρίου, ἀπήντησα εἰς ἐπήκοον πάντων: «Δέν συμμετέχω, διότι δέν ἀναγνωρίζω ὡς κανονικήν, οὔτε τήν παραπομπήν, οὔτε τό συγκεκριμένον δικαστήριον, καί ἐζήτησα νά καταγραφῆ ἡ Καταγγελία μου εἰς τά Πρακτικά». Εἴχατε, κατά τήν Κανονικήν τάξιν, τό δικαίωμα νά προχωρήσετε περαιτέρω, χωρίς νά ἐξετάσετε τήν Καταγγελίαν μου; Ἠδύνασθε νά ἀγνοήσετε τό γεγονός, ὅτι ἕνας Ἐπίσκοπος καταγγέλλει ὡς ἀντικανονικάς τάς ἀποφάσεις περί παραπομπῆς καί αὐτό τοῦ το τό δικαστήριον; Ἀλλά, καί εἰς τήν Ἐνδημοῦσαν τῆς 25.5.2000, ἔθεσα τό θέμα τῶν παρατηρήσεων, ἐνστάσεων, Καταγγελιῶν μου, καί Ὑμεῖς προσωπικῶς ἐζητήσατε, νά ἀφήσωμεν τό θέμα αὐτό διά τήν Ἱεραρχίαν, καί τό ἐδέχθην, καλῆ τῆ πίστει, διότι ἐπίστευσα, ὅτι θά σταματήση ἡ ἀντικανονική αὐτή διαδικασία καί ὅτι θά συνεκαλεῖτο χωρίς καθυστέρησιν ἡ Ἱερά Σύνοδος.

 Δυστυχῶς, τό διωκτικόν ἔργον δέν διεκόπη, ὡς ἔπρεπε, οὔτε μετά ἀπό αὐτό τό γεγονός, οὔτε καί μετά τήν 29.6.2000, ὅτε ὁ Σεβασμιώτατος Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Πανάρετος, ἐπί τοῦ  ὁποίου οὐσιαστικῶς ἐστηρίχθη ἡ κατά τοῦ  Ἱερομ. π. Ἀμφιλοχίου δικαστική δίωξις, ἀνεκάλεσε τήν Καταγγελίαν, οὔτε καί ἡ Ἱερά Σύνοδος συνεκλήθη. Μήπως, ὅμως, ὅλα αὐτά προδίδουν κάποιαν σκοπιμότητα, ἡ ὁποία, ἀποκαλυπτομένη θά ἐκθέση περισσότερον τήν «πλειοψηφίαν» τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία «ἀπεφάσισεν» αὐτό τό Δικαστήριον, ἀλλά καί Ὑμᾶς προσωπικῶς περισσότερον, διότι δέχεσθε νά προωθῆτε αὐτάς τάς ἀντικανονικάς «ἀποφάσεις τῆς πλειοψηφίας»;

 Αἰσθανόμεθα τήν ἀνάγκην καί πάλιν νά θέσωμεν τό σκληρόν ἐρώτημα: Τί ἐκ τῶν ὅσων κατήγγειλεν ὁ Παν/τος Ἱερομόναχος εἶναι ἀναληθές καί ἄδικον; Ποῖοι καί διατί ἐνωχλήθησαν ἐξ ὅσων γράφει διά τούς πέντε πρώην Μητροπολίτας, ἤ διά τήν ἀδράνειάν μας, ἤ διά τά φρονήματα τινῶν ἐν Χριστῶ ἀδελφῶν μας, ἤ διά τήν καλήν Ὁμολογίαν πού μᾶς προτείνει νά κάνωμεν, μετά ἀπό τόν σάλον, καί τό σχίσμα τοῦ  1995, κατά τό πρότυπον μάλιστα τοῦ  ἁγίου Πατρός Ματθαίου, ὁ ὁποῖος μετά τό σχίσμα τοῦ  1937 ἐποίησε δημοσίαν Ὁμολογίαν καί Καταγγελίαν τοῦ  σχίσματος τοῦ  πρώην Φλωρίνης;..............................................

 Ἐν κατακλεῖδι μέ πολλήν λύπην σᾶς γνωρίζω, ὅτι δέν μπορῶ νά δεχθῶ ὡς Κανονικόν αὐτό τό Δικαστήριον, οὔτε νά συμμετάσχω, καθ' οἱονδήποτε τρόπον, ἄμεσον ἤ ἔμμεσον, εἰς αὐτό, ὡς μοῦ ἐζητήθη, τάς δέ τυχόν ἀποφάσεις του, ἀκόμη καί ἀθωωτικάς, θά τάς θεωρήσω, ὡς ἄλλωστε θά εἶναι, ἀκύρους. Ὡς νεώτερος δέ καί ἐλάχιστος ἐν Χριστῶ ἀδελφός καί συλλειτουργός, πού συνεργάσθημεν ἐπί ὁλοκλήρους δεκαετίας σᾶς προτρέπω καί σᾶς παρακαλῶ νά ἀπόσχητε πάσης περαιτέρω διαδικασίας, ἡ ὁποία καί Ὑμᾶς θά ἐκθέση καί τήν Ἱεράν Σύνοδον, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μόνη, ἡ ὁποία, ἄν θελήσωμεν, δύναται νά λύση τά τεχνητά προβλήματα, τά ὁποῖα ὡς μή ὠφείλαμεν, ἐπιτρέψαμε νά δημιουργηθοῦν.

 Ταῦτα διά τήν Κανονικήν τάξιν, διά τήν ἀλήθειαν, διά τήν  αθαράν μας Ὁμολογίαν, ἔτι δέ καί διά τήν ἐν Χριστῶ ἀγάπην, εἰρήνην καί ἑνότητα τοῦ  Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ  ὁποίου μέλη καί διάκονοι εἴμεθα πάντες» (Αὐτόθι σελ. 151-154).

 
* * *

 ε) Τήν μέ Α.Π. 1015/4.10.2000 νέαν Κλῆσιν τοῦ  κ. Νικολάου πρός τόν π. Ἀμφιλόχιον δι' Ἀπολογίαν κατά τήν 13.10.2000 (Αὐτόθι σελ. 155).

 
* * *

 στ) Τήν μέ Α.Π. 23/11/24.10.2000 ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΝ ΕΝΣΤΑΣΙΝ τοῦ  Μητροπολίτου Παναρέτου, ἡ ὁποία ἀναγινώσκεται εἰς τό μεγαλύτερον μέρος:

 «Διά τοῦ  παρόντος Ἀρχιερατικοῦ ἡμῶν ἐγγράφου καί κατόπιν τοῦ  προηγηθέντος σχετικοῦ ὑπ' Α.Π. 22/17.9.2000 ἡμετέρου, ἁρμοδίως καί Κανονικῶς ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΜΕΝ ἐνιστάμενοι κατά τῆς ὅλης διαδικασίας τῆς ἀφορώσης τόν Παν/τον Ἱερομ. π. Ἀμφιλόχιον Ταμπουρᾶν, τήν ὁποίαν, διαδικασίαν, θεωροῦμεν ΑΚΥΡΟΝ, διά τούς ἤδη ἐπισημανθέντας, ἐν τῶ εἰρημένω ἐγγράφω λόγους καί προσθέτομεν:

 1) Ἀπό τήν ἰδίαν προσωπικήν μας μακράν ἐμπειρίαν, ὅσον ἀφορᾶ τάς ἐργασίας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας ἀπό τοῦ  Φεβρουαρίου 1999, μέχρι καί αὐτῆς τοῦ  Μα?ου 2000, πιστεύομεν, ὅτι δέν ἀντιμετωπίσθησαν Κανονικῶς, οὐδέ ὀρθοδόξως καί ποιμαντικῶς, τά ἐκκρεμοῦντα εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας θέματα Πίστεως, Ὁμολογίας καί Κανονικῆς τάξεως. Δέν ἀντιμετωπίσθησαν αἱ ἐπιστολαί τοῦ  Ἱερομονάχου π. Ἀμφιλοχίου: 22.9.1998, 24.12.1998, 6/19.8.1999 καί ὅλη ἡ μακρά καί σοβαρά ἀλληλογραφία, ἡ ὁποία ἐπηκολούθησεν. Οὔτε ὅμως καί ἡ ἀπό 26.1.1999 κατ' αὐτοῦ  Καταγγελία τοῦ  Σεβ/του Μητροπολίτου κ. Γοργονίου ἐξητάσθη ποτέ Κανονικῶς.

 2) Ἡ παραπομπή τοῦ  Ἱερ/χου π. Ἀμφιλοχίου εἰς τό Πρωτοβάθμιον Συνοδικόν Δικαστήριον (ἤ κατ' ἀρχάς εἰς τό «ΑΝΩΤΑΤΟΝ» τοιοῦτον), καθ' ἡμᾶς εἶναι ἀποτέλεσμα μακρᾶς σειρᾶς μεγάλων λαθῶν μας καί ἀντικανονικοτήτων, αἱ ὁποῖαι προϋποθέτουν ἀφ' ἑνός εἴς τινας ἐμπάθειαν κατά τοῦ  ἱερομονάχου, καί ἀφ' ἑτέρου κακήν σκοπιμότητα. Ὁ πραγματικός δέ καί μοναδικός λόγος αὐτῆς τῆς διώξεως εἶναι, ὅτι ὁ ἱερομόναχος «ἐτόλμησε» νά θίξη σοβαράς παραλείψεις μας καί ἀμέλειαν ἐπί καιρίων θεμάτων Πίστεως καί ἐπεσήμανε τήν ἀδικαιολόγητον, ἄν μή καί σκόπιμον, ἀδράνειαν καί κωλυσιεργείαν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἀντιμετώπισιν τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, μέ συνέπεια νά εἴμεθα βαρύτατα ἐκτεθειμένοι καί ἔναντι τῆς Κανονικῆς τάξεως καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Δικαιοσύνης, καί ἔναντι τῆς Ὁμολογίας καί Ποιμαντικῆς μας εὐθύνης καί προνοίας, ἀλλά καί ἔναντι τοῦ  ἑαυτοῦ  μας, ὅπως ἐπανειλημμένως ἀναλυτικώτατα ἐκθέτουν εἰς τά κείμενά τους, ὁ Παν/τος π. Ἀμφιλόχιος, καί ἰδιαιτέρως ὁ Σεβ/τος Μητρ/της Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς κ. Κήρυκος.......................

 Δι' ὅλους αὐτούς τούς λόγους ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΟΜΕΝ ΕΝΙΣΤΑΜΕΝΟΙ κατά τῶν σχετικῶν ἀποφάσεων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς 20.10.1999, 15.12.1999 καί αὐτῶν τῆς 17ης καί 18ης Μα?ου 2000, καί ζητοῦ μεν τήν ἄμεσον σύγκλησιν τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, εἰς τήν ὁποίαν Κανονικῶς καί μέ σεβασμόν γενικώτερα πρός τήν Ἐκκλησιαστικήν τάξιν, τήν Ἀλήθειαν, καί τό Δίκαιον, καί πρός τό κοινόν συμφέρον ὅλων μας, καί εὐόδωσιν τοῦ  ἔργου τῆς Μητρός μας Ἐκκλησίας, νά τεθοῦν τά θέματα πρός ἐξέτασιν ἀπ' ἀρχῆς, ὥστε νά ἀποκαλυφθοῦν καί συνειδητοποιηθοῦν αἱ σκευωρίαι».

Ἀσπάζομαι Ὑμᾶς ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ,
+ Ὁ ἐλάχιστος ἐν Ἐπισκόποις ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ
(Αὐτόθι σελ. 157-158)

 * * *

 ζ) Τάς μέ Α.Π. α) 24/4/17.11.2000 ἀποκαλυπτικήν ἐπιστολήν τοῦ  Μητροπολίτου Παναρέτου καί τήν 25/11/24.10.2000 νέαν «ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΝ - ΕΝΣΤΑΝΣΙΝ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΠΑΝΑΡΕΤΟΥ», μέ τήν ὁποίαν ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ:

 .................................................................... .......................................................................................... .......................

 Μακαριώτατε, ἐπειδή σᾶς ἀγαπῶ εἰλικρινά καί σᾶς εὐλαβοῦμαι ὡς πρεσβύτερον Ἀδελφόν, σᾶς γράφω γιά νά προσέξουμε ὅλοι μας τούς συμβούλους μας, διότι ὅπως ἀπέδειξαν τά ἔργα τους, δέν εἶναι ὅλοι καλοί σύμβουλοι, ἀλλά παίζουν ἕνα πολύ κακό ρόλο. Γνωρίζουν νά ὑποκρίνωνται, γνωρίζουν νά ἐξαπατοῦν, καί δέν διστάζουν ὅπως οἱ πέντε, ὅσα ἔχουν στό σκοτισμένο τους κεφάλι νά τά ἀποδίδουν στούς ἄλλους. Τά τελευταῖα χρόνια μᾶς παρασύρουν, μᾶς ἐγκλωβίζουν καί περνοῦν ξένα σχέδια.

Μακαριώτατε, θά σᾶς ἀναφέρω ἐλάχιστα παραδείγματα:

1) Δέν ἐχειρισθήκατε καθόλου καλά τά θέματα τοῦ  ΙΦΣΚΑΕ καί αὐτό ὀφείλεται στούς κακούς συμβούλους σας καί εἰς ἐκείνους πού σᾶς κολακεύουν καί δέν σᾶς λέγουν τήν ἀλήθεια ἀπό προσωπολατρεία. Θά κατηγορηθῆτε γιά ἀπό πρόθεσι παραλείψεις, ἄσχετα ἄν φταῖνε ὁ μ. Μάξιμος, ἤ ὁ κ. Κάτσουρας, ἤ καί ἄλλοι..............................................................................

 2) Γιατί, ἐνῶ τό 1997 ὁμόφωνα ἀνοίξαμε τήν κανονική ὁδό κατά τῶν πέντε, ὅμως πέρασαν περίπου τέσσερα χρόνια καί δέν ἔγινε τίποτε; Ποιοί καί πῶς σᾶς ἐπηρεάζουν; Γνωρίζετε ὅτι ὁ Ἱερομόναχος Νεόφυτος στήν Ἄνω Κώμη Κοζάνης εἶπεν, ὅτι «ὁ Ἀρχιεπίσκοπος δέν βιάζεται νά καθαιρέση τούς πέντε, διότι ἄλλο ἡ Ἀργία, καί ἄλλο ἡ Καιθαίρεσις σέ μιά ἐνδεχομένη ἕνωσι μέ τούς πέντε»; Ὑπάρχει τέτοιο σχέδιο Μακαριώτατε; Μέ ποίους τά συζητᾶτε αὐτά καί μέ ποίους τά ἀποφασίζετε; Νά εἶναι εὐλογημένον νά ἐπιστρέψουν οἱ πέντε, (ποιός δέν τό θέλει αὐτό;) ἀλλά νά ἐπιστρέψουν μετανοημένοι καί ὀρθόδοξοι, νά ἀνακαλέσουν καί νά καταδικάσουν ὅλες τίς ἀντικανονικότητές τους, τίς βλασφημίες τους καί νά τεθοῦν εἰς τήν κρίσιν καί τήν διάθεσιν τῆς Ἐκκλησίας...............................................................

 4) Γνωρίζετε πολύ καλά πιστεύω, ὅτι τό «χαρτί» γιά τήν Ἀργία τοῦ  π. Ἀμφιλοχίου τό ἔγραψαν ὁ μ. Μάξιμος καί ὁ κ. Κάτσουρας καί ἐζήτησαν νά τό ὑπογράψετε ἐσεῖς, καί ἀφοῦ ἀρνηθήκατε, μοῦ τό ἔφεραν καί τό ὑπέγραψα ἐγώ, καί εἰς τήν συνέχεια, ὅταν ἐσηκώθησαν ὅλοι ἐναντίον μου, τότε μοῦ ὑπεδείχθη νά μεταφέρω τό θέμα εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον. Μακαριώτατε, τί λόγον θά δώσωμεν γι' αὐτά; «Ὁ κόσμος τὄχει τούμπανο καί μεῖς κρυφό καμάρι»...............................

 Τώρα ἐνθυμοῦμαι καί τήν ἑξῆς ἀδιαντροπία καί τό θράσος τῶν συμβούλων σας καί ἐν προκειμένω ἀναφέρομαι εἰς τόν μ. Μάξιμον, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ μαζί τόν κ. Κάτσουρα, τόν Σεπτέμβριον τοῦ  1999 ἔκαμαν τό γνωστόν ἀνοσιούργημα, μετά ἕν ἔτος, τόν Σεπτέμβριον τοῦ  2000, τήν ἰδίαν ἀκριβῶς ἡμέραν, ἦλθε, ὡς κατάσκοπος, πάλιν εἰς τό Ἡσυχαστήριον τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί μεταξύ ἄλλων ἀπετόλμησε νά εἴπη καί τοῦ το ἀπευθυνόμενος εἰς ἐμέ: «Δέν σᾶς ἔλεγα ἐγώ Σεβασμιώτατε νά ἔλθετε στούς Ἁγίους Ἀποστόλους, διότι θά εἶσθε πολύ ὡραῖα;». Πρός στιγμήν, Μακαριώτατε, τά ἔχασα, διότι τέτοιο θράσος, τέτοια ὑποκρισία καί τέτοια ἀδιαντροπία, δέν τά ξαναεῖδα στήν ζωή μου, τοῦ  ἀπήντησα ὅμως χωρίς νά ὀργισθῶ: «Δέν ἐνθυμοῦμαι, πάτερ Μάξιμε, ποτέ νά μοῦ εἴπατε τέτοιο πράγμα. Τό μόνο πού ἐνθυμοῦμαι ὅτι μοῦ λέγατε ἦτο νά κατηγορῶ καί νά γράφω κατά τοῦ  π. Ἀμφιλοχίου καί τοῦ  κ. Γκουτζίδη!»........................

 Μακαριώτατε, συγκαλέστε τήν Ἱερά Σύνοδο μέ νέας κατά Θεόν προϋποθέσεις, νά κάνουμε μία καθαρή Ὁμολογία, μετά ἀπό ὅσα ἔχουν συμβεῖ, μετά καί ἀπό τό σχίσμα καί τάς βλασφημίας τῶν πέντε, ἀλλά καί ἀπό τό 1995 μέχρι σήμερα. Νά μιμηθῶμεν τόν Ἅγιον Πατέρα τί ἔκαμε μετά τό σχίσμα τοῦ  πρώην Φλωρίνης καί νά ὁμολογήσωμεν ὅτι διακρατοῦ με ἀνόθευτη καί ἀδιάκοπη τήν Ἀποστολική μας Διαδοχή, τήν ὁποίαν ἔχομε διά τῶν χειρῶν Ἐκείνου τοῦ  Ἁγίου Ὁμολογητοῦ . Τοῦ το τό τελευταῖο εἶναι θέμα πρώτης προτεραιότητας μετά ἀπό ὅσα προηγήθησαν καί τήν σύγχυσιν πού ἐπικρατεῖ». (Αὐτόθι σελ. 163-165).

 * * *

 η) Τό μέ Ἀριθ. Πρωτ. 29 27.12.2000 τολμηρόν ἐπίσης ἔγγραφον τοῦ Σεβ. Παναρέτου, ἐκ τοῦ  ὁποίου προκύπτει ἀνάγλυφος ἡ κορύφωσις τῆς Συνοδικῆς καί ἐν γένει διοικητικῆς κρίσεως καί ἐπί τοῦ  Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε., καί τό ὁποῖον ἀναγινώσκεται ὁλόκληρον:

     Α.Π. 29                                                Ἐν Ἱ. Ἡ. Ἁγ. Ἀποστόλων τῆ 27.12.2000 (Ο.Η.)

 

Πρός τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν
καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἀνδρέαν

Μακαριώτατε,

Ἐπί τῆ ἁγία καί μεγάλη ἑορτῆ τῆς Γεννήσεως τοῦ  Χριστοῦ , εὔχομαι νά ἔχουμε Χριστιανικά τέλη, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα καί εἰρηνικά. Ἀλλ' ὅμως καί τήν ἀγάπη καί τήν εἰρήνη καί τήν ἀλήθεια πού ἔφερε ὁ Χριστός, ἐμεῖς δυστυχῶς δέν τίς δεχόμαστε.

 Ἤθελα νά σᾶς πῶ τηλεφωνικά τά χρόνια πολλά, ἀλλά μετά ἀπ' αὐτό τό καινούριο «φροῦτο» τοῦ  Κάτσουρα (ἄν δέν ἀπατῶμαι), ἐννοῶ αὐτή τήν «ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ» (226/9.12.2000) πού μοῦ στείλατε ἀνήμερα τοῦ  Χριστοῦ , ἀναγκάζομαι νά σᾶς γράψω.

 Εἶναι φῶς - φανάρι, Μακ/τατε, ὅτι μ' αὐτό τό χαρτί σᾶς χρησιμοποίησαν οἱ ἀσεβεῖς καί ἐγκάθετοι ὡς ὄργανό τους, πρᾶγμα πού εἶχαν κάνει καί μέ μένα στό παρελθόν. Τούς γνωρίζω γιατί εἶμαι παθών, ἀλλά μέ τήν εὐχή σου καί μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἐλευθερώθηκα ἀπ' τά νύχια τους.

Μακαριώτατε, κλαίω ὅταν σκέπτομαι ποῦ καί πόσο εἶσθε ἐγκλωβισμένος κι ἐπειδή δέν μπορῶ νά κάνω τίποτε ἄλλο κι ἀφοῦ μᾶς τιμήσατε μέ τήν παρουσία σας, ἐδῶ, στήν προσωρινή μου κατοικία, γιά νά μᾶς δοθῆ καί ἡ εὐκαιρία νά ἀνταλλάξουμε ὑπεύθυνες σκέψεις σάν Ἀρχιερεῖς, τό μόνο πού μπορῶ νά κάνω εἶναι νά σᾶς θυμᾶμαι στήν ταπεινή προσευχή μου.

 Μακαριώτατε, κι ἐσεῖς κι ἐγώ περιμένουμε νά φύγουμε ἀπ' αὐτή τή ζωή (ἄλλωστε ποιός ἔμεινε;), ἀλλά ἐκεῖ ἡ ψυχή μας θά εἶναι μόνη της, χωρίς συμβούλους καί χωρίς «ἀνακοινώσεις». Ἐδῶ καλά τά «βολεύουμε», ἐκεῖ ὅμως ὁ Πανάγαθος Θεός...

 Μέ τήν εὐχήν σου, οὔτε σχίσματα, ὅπως προπαγανδίζει τό περιβάλλον σας οὔτε καμμιά ἄλλη παρανομία διανοούμαστε. Αὐτές οἱ θεωρίες εἶναι ἐπινοήματα τῶν κακῶν κεφαλῶν τῶν συμβούλων σας. Ἐμεῖς μέ τήν χάρη τοῦ  Θεοῦ, κρατᾶμε τήν Καλή Ὁμολογία καί τήν Ἀποστολική Διαδοχή ἀλλά καί τήν ἀγάπη, τήν εἰρήνη καί τή δικαιοσύνη ὅσο μποροῦμε.

 Καταδικάζουμε ὅλα τά ἀντορθόδοξα, ὅλες τίς ἀντικανονικότητες κι ὅλες τίς ἀδικίες ὅπως καί τήν «ἀνακοίνωσι» πού ἀνήμερα Χριστοῦ  μᾶς στείλατε. Καταδικάζω καί ὅ,τι δημοσιεύτηκε στόν ΚΗΡΥΚΑ τοῦ  Ἰουλίου σχετικά μέ τά συνοδικά καί παίρνω τήν ὑπογραφή μου πίσω, ἀπ' ὅπου ὑπάρχει σ' αὐτά τά χαρτιά τοῦ  π. Νεοφύτου, τοῦ  Κάτσουρα καί τοῦ  Μαξίμου.

Καί μέ τήν εὐκαιρία παρατηρῶ ὅτι σέ ὅσα ἀπό τά κείμενα τοῦ  Ἐλευθερίου διάβασα, δέν βρῆκα πουθενά συκοφαντίες, ὅμως ἄν τά δικά μου μάτια φταῖνε, γιατί οὔτε στή Σύνοδο οὔτε στόν «Κήρυκα» δέν ἀναφέρεται κάποια συκοφαντία; Κι ἄν ἐπίσης ἡ ἔκφρασίς του στήν ὁμιλία τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ 1997 εἶναι πράγματι καινοτομία, γιατί δέν ἀποδεικνύεται; Ποῦ, δηλαδή, προσκρούει, σέ ποιό Δόγμα, ποῦ εἶναι οἱ θεολογικές γνωμοδοτήσεις, ποῦ εἶναι μιά ὑπογραφή, γιατί δέν ἦλθαν νά μᾶς τά ποῦν στή Σύνοδο; Ἀλλά καί μόνοι μας γιατί δέν ἀνοίξαμε τούς φακέλλους;

 Νά γιατί παίρνω πίσω τήν ὑπογραφή μου ἀπ' αὐτά τά χαρτιά, διότι αὐτούς πού τά ἔγραψαν τούς βλέπω ὡς ἐγκαθέτους καί μεῖς κάνουμε ὑπακοή σέ ὅ,τι μᾶς ποῦν καί ὑπογράφουμε ὅ,τι μᾶς δώσουν ἀνεξέταστα. Νά γιατί φοβᾶμαι ὅτι δέν θά ἔχουμε «καλήν ἀπολογίαν ἐπί τοῦ  φοβεροῦ βήματος».

Πῶς ἐπίσης στό τεῦχος τοῦ  ΚΗΡΥΚΑ (Ἰούλιος 2000), πού τό ἔλαβα τέλος Σεπτεμβρίου μέ τό παλαιό - ἀρχές Ὀκτωβρίου μέ τό νέο ἡμερολόγιο, ὑπάρχει ἡ συκοφαντία ὅτι ὁ π. Ἀμφιλόχιος δέν μνημονεύει τόν Μητροπολίτη Λαρίσης, ἐδῶ τό ἀμέσως προηγούμενο τεῦχος τοῦ  Ἰουνίου παρουσίασε ὅτι ὁ Μητροπολίτης Λαρίσης συλλειτούργησε μετά τοῦ  π. Ἀμφιλοχίου; Εἶναι σοβαρά κι ἔχουν ἠθική αὐτά τά πράγματα;

 Ἔλαβα καί τήν πρόσκληση γιά τή Γενική συνέλευση καί ἤθελα νά σᾶς γράψω, ἀλλά σημειώνω ἐδῶ ὅ,τι ἔχω νά σᾶς πῶ: Μετά ἀπό τήν «Ἐπείγουσα πληροφόρηση» τοῦ  Γενικοῦ Γραμματέα τοῦ  Δ. Σ. τοῦ  Ι.Φ.Σ.Κ.Α.Ε.Ε., τήν ὁποία ὑπογράφουν καί ὁ π. Ἀμφιλόχιος καί ὁ Ἐλευθέριος Γκουτζίδης ὡς μέλη, ἀπορῶ καί μέ τήν πρόσκληση καί μέ τήν «ἀνακοίνωσί» σας, πού ἐγράφη μέ ἀφορμή αὐτή τήν «Ἐπείγουσα πληροφόρησι - Ἀναφορά». Τόσα θέματα τά διαγράψατε; Τόσα προβλήματα μετά ἀπ' τά τελευταῖα Δ.Σ. πού πραγματοποιήθηκαν, θά κουκουλωθοῦν; Δέν μπορεῖ νά γίνη αὐτή ἡ Γενική Συνέλευση, δέν μπορεῖ νά γίνη σέ μιά Γ.Σ. ὅ,τι ἔγινε στίς συνεδριάσεις τοῦ  Δ.Σ. Ποιός ἀποφάσισε κι αὐτή τή Γ.Σ. ὅπως καί τήν προηγούμενη πού συνῆλθε ἀλλά δέν ἔγινε, διότι ἦταν παράνομη;

Τί μᾶς καλεῖτε ὅμως καί στίς 4 τό ἀπόγευμα τῆς 16.1.2001 (Π.Η.); Ἀπό πότε ἡ Γ.Σ. ὁρίζεται γιά τό ἀπόγευμα; Μακαριώτατε, δέν σᾶς τά λένε καλά, διότι ἀκόμα κι ἄν πραγματοποιήσετε αὐτή τή Γ.Σ. ἐπειδή «ἔτσι θέλετε», νά εἶσθε βέβαιος ὅτι κι αὐτή θά ἀκυρωθῆ.

 Καλά τέλος πάντων, δέν λάβατε ὑπ' ὄψι ὅτι τήν ἐπαύριο (Τρίτη 17.1.2001) εἶναι τοῦ  Ἁγίου Ἀντωνίου; Πῶς εἶναι δυνατόν νά ἔλθουμε στίς 4 τό ἀπόγευμα τῆς Δευτέρας, νά γίνη ἡ Γ.Σ. (πού εἶναι σάν τόν Ὄλυμπο τά θέματά της) νά γίνουν ἀρχαιρεσίες καί νά φύγουμε γιά νά εἴμαστε στήν ἕδρα μας στίς 5 ἡ ὥρα τό πρωί τῆς Τρίτης;

 Μακαριώτατε, τό κακό ξεχύθηκε καί δέν ἐλέγχεται.

Τελειώνοντας θά ἤθελα νά ἐκφράσω γιά μιά ἀκόμη φορά τό παράπονο καί τόν προβληματισμό μου γιατί ἐπιμένετε νά μήν ἀνταποκρίνεστε στήν πρόσκλησί μου νά μέ ἐπισκεφθεῖτε, τήν ὁποία ἐπαναλαμβάνω γιά πολλοστή φορά.

Ἀνταλλάσσω μαζί σας τόν ἀδελφικόν ἀσπασμόν
+ Ὁ Λαρίσης καί Τυρνάβου ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Αὐτόθι σελ. 173-176)

 

* * *

 θ) Κατατίθεται τό μέ Α.Π. 175/15/28.12.2000 ἐξαρετικῆς σημασίας ἔγγραφον τοῦ  Σεβ. Κηρύκου (Αὐτόθι σελ. 169-172), καθώς καί τά ἐπίσης βαρυσήμαντα ἀπό πάσης ἀπόψεως κείμενα: Ἡ μέ Α.Π. 162/14.11.2000 «ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΙΣ - ΑΝΑΦΟΡΑ» τῶν Σεβ. Κηρύκου καί τοῦ  θεολόγου Ἐλευθερίου  Γκουτζίδη, ἡ ὁποία ἀπετέλεσεν ἀπάντησιν εἰς τήν μέ Α.Π. 226/26.11.2000 «ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΝ» ἀπό τοῦ  «Κ.Γ.Ο.» ὑπογραφομένης ὑπό τοῦ  Ἀρχ/που, περί τῆς ὁποίας γίνεται λόγος εἰς τήν ἀπό 31.12.2000 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΝ - ΔΗΛΩΣΙΝ τοῦ  Μητρ/του Κηρύκου, τοῦ  Ἱερομονάχου Ἀμφιλοχίου καί τοῦ  θεολόγου Ἐλευθερίου Γκουτζίδη (σελ. 177-178).

 Ἡ συνέχεια τῶν Πρακτικῶν ὡς καί αἱ Ἀποφάσεις τοῦ  Α.Σ.Δ. εἰς τό ἑπόμενον τεῦχος

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (*) Ὡστόσον ὁ κ. Γκουτζίδης ζητήσας τήν ἐντολήν - εὐλογίαν τοῦ  Μακαριωτάτου, ὅπως μεταβῆ ὁ ἴδιος πρός συνάντησιν τοῦ  κ. Νικολάου, λαβών δέ ταύτην ἐπεσκέφθη τόν κ. Νικόλαον (1996), μεθ' ὅ ο`ῦτος ἐσιώπησεν καί οὕτω ἐματαιώθη τό ὑπό ἐνεργοποίησιν νέον σκάνδαλον περί δῆθεν νέας «νεοεικονομαχίας».

 (1) Τεῦχος 269 Ἰουλίου ἐ.ἔ., τό ὁποῖον ὅμως ἐκυκλοφόρησε μόλις τήν 21ην Σεπτεμβρίου 2000.

 (*) «Τό παρελθόν μόλις ἔτος 1999, ὁ μ. Μάξιμος μετά τοῦ  κ. Κάτσουρα μᾶς ἐπεσκέφθησαν εἰς τό Ἱερόν Ἡσυχαστήριόν μας Ἁγίων Ἀποστόλων ἐν Ραψάνη καί ἐφιλοξενήθησαν τήν 6ην καί 7ην Σεπτεμβρίου. Ἡ ἐπίσκεψίς των ἐσκόπει εἰς τό νά μᾶς θέσουν δι' ἄλλην μίαν φοράν τό δίλημμα: «Πάτερ Ἀμφιλόχιε, ἤ ἀνακαλεῖτε τάς ἐπιστολάς σας ἤ θά τεθῆτε ὑπό ἀργίαν». Ἀπαντήσαμε: «Ὄχι δέν ἀνακαλοῦμε τίποτε». Ἀναχωρησάντων τούτων, τήν ἑπομένην 8.9.1999, ὥραν 8.45 καί ἐνῶ ἐτελούσαμε τήν θείαν Λειτουργίαν ἐπί τῶ Γενεθλίω τῆς Θεοτόκου, ἦλθεν ὁ Δικαστικός Ἐπιμελητής καί μᾶς ἐνεχείρισεν τήν ὑπ' ἀριθμ. 15/7.9.1999 Πρᾶξιν περί Ἀργίας. Ἐφέτος, τήν ἰδίαν ἡμέραν 8.9.2000, ὁ μ. Μάξιμος, ἀδίστακτος καί ἀναιδής, ἐνεφανίσθη πάλιν εἰς τό Ἱερόν μας Ἡσυχαστήριον, ὡς «δούρειος ἴππος», ἀλλ' ε`ῦρεν «κλειστά τά τείχη»... Τό δένδρον ἐκ τοῦ  καρποῦ γιγνώσκεται, μᾶς λέγει ὁ Κύριος. Καί ὁ μ. Μάξιμος, κατά κόσμον Χαράλαμπος Τσακίρογλου καί ὁ κ. Δ. Κάτσουρας, ἐκ τῶν ἔργων των καί τῆς ὅλης ὑποκριτικῆς συμπεριφορᾶς των «γινώσκονται» (Αὐτόθι σελ. 126).


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2010