ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

IEΡA MHTΡOPOΛIΣ ΛARIΣHΣ KAI TYΡNABOY


† ΙΕΡ/ΧΟΥ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ ΤΑΜΠΟΥΡΑ

(Ἱερόν Ἡσυχαστήριον Ἁγ. Ἀποστόλων-Τιμίου Σταυροῦ Σ.Σ. Ραψάνης)

Ο ΑΓΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1924 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ

 
 
 
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ 1920
ΤΟ ΜΑΣΟΝΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ 1923
ΑΡΧΙΖΕΙ Ο ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΓΩΝ
ΛΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΙΩΓΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ
Η ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ 1η ΙΟΥΝΙΟΥ 1944.
ΑΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΙ ΥΠΟ ΤΟΥ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (1948) Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΕΝ ΤΗ ΠΡΑΞΕΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ 
Η ΑΠΟ 26.5.1950 ΕΤΕΡΑ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΝΑΙΡΟΥΣΑ ΤΗΝ ΤΟΥ 1944
ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ «ΒΡΑΔΥΝΗΝ» 16.12.1950
ΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑΙ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΒΛΑΧΟΥ
ΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΛΥΣΙΝ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ
ΚΑΙ ΑΛΛΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑΙ
Ο πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΤΟΥ
Ο πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΝΑΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ ΤΟΥ
ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ. Η ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΚΑΚΙΟΥ ΠΑΠΑ
ΤΟ ΙΔΙΟΝ ΣΧΕΔΙΟΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΛΥΣΣΩΔΗ ΜΑΝΙΑ ΥΠΟ ΠΡΩΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΚΑΙ ΗΔΗ ΕΠΙΟΡΚΩΝ ΨΕΥΔΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Η ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ (‘Iανουάριος 1920)
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ.
ΠΩΣ ΕΙΔΟΝ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΤΟΥ 1920
Η ΥΠ' Α.Π. 99/13/26.11.2008 ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΟΙ ΑΓ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ-ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ»

 
 
ΓΝΗΣΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
 
            Α.Π. 589                                                                              Ἀθήνησι 29 Μαΐου 2011
 
Πρός
τόν Παν/τον Ἱερομόναχον π. Ἀμφιλόχιον Ταμπουράν,
Πνευματικόν Προϊστάμενον τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου
τοῦ ἐν Λαρίση Φιλανθρωπικοῦ Συλλόγου
«Ἅγιοι ἀπόστολοι-Τίμιος Σταυρός»

 Πανοσιολογιώτατε π. Ἀμφιλόχιε καί εὐλαβέστατον Διοικητικόν Συμβούλιον τοῦ Συλλόγου «Ἅγιοι Ἀπόστολοι-Τίμιος Σταυρός», ἐλάβομεν τό ὑπό ἔκδοσιν βιβλίον σας, ὑπό τόν τίτλον «Ο ΑΓΩΝ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ 1924 ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΟΝ», το ὁποῖον μοι ἀπεστείλατε ἵνα λάβωμεν γνῶσιν καί δώσωμεν τήν εὐλογίαν διά την ἔκδοσιν καί κυκλοφορίαν του. Μελετήσαντες τοῦτο, παρέχομεν τήν αἰτηθεῖσαν εὐλογίαν, ἐνῶ ἐκφράζομεν καί τήν χαράν μας διά τήν τοιαύτην πρωτοβουλίαν σας, διά τήν ὁποίαν Σᾶς συγχαίρομεν καί εὐχόμεθα ὅπως ὁ Κύριος εὐλογήση τό ἔργον σας καί ἀποβῆ εἰς φωτισμόν ὅλων ὅσων τό μελετήσουν, ὥστε νά γνωρίσουν τόν ἱερόν ἀγῶνα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀπό τό 1924 καί μέχρι σήμερον. Ἡ συμβολή τοῦ βιβλίου σας εἶναι σημαντική, διότι ἀποκαλύπτει καί ἐπιβεβαιώνει τήν μεγάλην ἀλήθειαν-ὁμολογίαν ὅτι οἱ ἀπό τό 1924 μή δεχθέντες τον Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν, ὄχι μόνον οὐδέν σχίσμα ἐποίησαν, ὡς βλα­σφήμως ἰσχυρίζονται οἱ νεοημερολογῖται οἰκουμενισταί, ἀλλά καί ἔμειναν ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι «ἀκαινοτομήτως καί ἀμειώτως» (κατά τήν Ζ’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον), εἰς τήν Μίαν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν. Καί τό σημαντικώτερον ὅτι ἀπό τό 1924 καί μέχρι σήμερον τό «μικρόν ποίμνιον» μέ τήν χάριν τοῦ Χριστοῦ ἀντιμετώπισεν καί ἀντιμετωπίζει ἐπιτυχῶς τάς ἐπιθέσεις κατά τῆς Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας καί κατά τῆς γνησίας καί Ἀδιακόπου Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Συνεχίστε αὐτόν τόν ἱερόν ἀγῶνα παραμένοντες τηρηταί καί Ὁμολογηταί αὐτῆς τῆς ἀπό τό 1924 Ὁμολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς.

 Μετά συγχαρητηρίων εὐχῶν καί εὐλογιῶν
† Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς
ΚΗΡΥΚΟΣ

 

 

ΠΡΟΛΟΓΙΚΩΣ-ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΩΣ

ΕΠΙ ΤΗΣ ΠΑΠΙΚΗΣ-ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ  ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ-ΑΙΡΕΣΕΩΣ

――――

Ἀγαπητοί Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί.

 Εἶναι γνωστόν ὅτι οἱ Πάπαι τῆς Δύσεως, ἀφ' ὅτου καί μέ τά περί «πρωτείου» καί λοιπά σοβαρά αἱρετικά φρονήματά των, ἐξέπεσον καί ἐν τέλει ἐξεκόπησαν (1054) ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἤτοι, τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἐσκοτίσθησαν καί πλέον δέν διανοοῦνται ταπείνωσιν, μετάνοιαν καί ἐπιστρο­φήν! Ἀντιθέτως μετῆλθον και μετέρχονται κάθε μέσον καί κάθε τρόπον να παρασύρουν εἰς τήν δεινήν ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΙΝ των καί ὁλόκληρον τήν ὀρθόδοξον ἀνατολήν! Εἰς τό σημεῖον αὐτό, ἐκ προοιμίου λέγομεν, ὅτι τήν ἰδίαν νοοτροπίαν, ὅπως θά προκύψη ἐκ τοῦ παρόντος, ὁ ἴδιος Διάβολος ἐπέβαλεν καί εἰς «Ὀρθοδόξους» Νεοημερολογίτας καί Παλαιοημερολογίτας!...

 Ἐν προκειμένω ὁ Παπισμός, ἐν τῆ ἀκατασχέτω ὀρμῆ του, νά καινοτομῆ κατά τῆς ἀληθείας καί νά γκρεμίζη ὅ,τι εἶναι ὄρθιον, δέν ἀφῆκεν ἄθικτον καί τήν ἑορτολογικήν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν! Ὁ αἱμοσταγής Πάπας Γρηγόριος ὁ ΙΓ’ ἐπέβαλεν τό 1582, (διά λόγους δῆθεν χρονικῆς ἀκριβείας), τό ὑπό τῶν ἀστρονόμων του προταθέν νέον ἡμερολόγιον, τό ὁποῖον, ἀμέσως ἠθέλησεν νά ἐπιβάλη καί εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, πλήν ὅμως ἡ Ὀρθοδοξία ὄχι μόνον ΑΠΕΡΡΙΨΕΝ τήν ἡμερολογιακήν του Καινοτομίαν, ἀλλά καί τήν ΚΑΤΕΔΙΚΑΣΕΝ, ὅσον αὕτη ἔχει σχέσιν μέ τό Ἑορτολόγιον τῆς Ἐκκλησίας καί οὕτω περιετείχισεν καί περιεφρούρησεν τούς Ὀρθοδόξους. Εἶναι γνωσταί αἱ τρεῖς ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΣΥΝΟΔΟΙ, συγκληθεῖσαι ἐν Κωνσταντινουπόλει ὑπό τοῦ Πατριάρχου ἱερεμίου τοῦ Β’ τοῦ ἐπωνομαζομένου «ΤΡΑΝΟΥ», κατά τά ἔτη 1583, 1587 καί 1593, διά τῶν ὁποίων, ὅπως ἤδη ἐσημειώθη, εἶπον ΟΧΙ εἰς τήν Καινοτομίαν καί τήν κατεδίκασαν.

 Τό ΟΧΙ αὐτό ἐξεφωνήθη ἠχηρόν, διότι πέραν ἀπ' αὐτό τό γεγονός τῆς καινοτομίας, ἡ Ὀρθοδοξία ἤθελεν νά προφυλάξη τους Ὀρθοδόξους, καί ἀπό τήν ἀνεξέλεγκτον προσηλυτιστικήν δράσιν τῆς Παπικῆς Οὐνίας καί τόν ἐκλατινισμόν τῶν Ὀρθοδόξων, ἐνῶ καί ἡ Τουρκοκρατία, μέ τόν ἰδικόν της τρόπον, συνέβαλλεν εἰς τήν ἀπορθοδοξοποίησιν τῶν Χριστιανῶν. Ἡ Ὀρθοδοξία, οὕτως εἰπεῖν, εἶδεν τήν Παπικήν ἑορτολογικήν καινοτομίαν, ὡς κατά παραχώρησιν Θεοῦ γενομένην, διότι μετά τήν Καινοτομίαν, οἱ ἁπλοῖ ὀρθόδοξοι, οἱ ὁποῖοι συνεχρωτίζοντο μέ τούς Λατίνους, θά εἶχον πλέον καί ἕναν ἐξωτερικόν χειροπιαστό λόγον διά νά τούς ἀποφεύγουν καί να μήν παρασύρωνται καί διά τοῦ συνεορτασμοῦ.

Αὗται αἱ Πανορθόδοξοι Ἅγιαι Σύνοδοι, αἱ ὁποῖαι διαδοχικῶς συνεκλήθησαν διά τον κύριον αὐτόν λόγον, κατά τά ἔτη 1583, 1587 καί 1593, κέκτηνται κύρους Οἰκουμενικῶν Συνόδων, διότι ἀφ' ἑνός ἐξεπροσώπησαν καί ἐξέφρασαν τήν Καθολικήν ἐκκλησίαν και ἀφ' ἑτέρου ἐσωτερικῶς ἀποτελοῦν ἀδιάσπαστον ἑνότητα μετ' ἐκείνων τῶν Οἰκουμενικῶν. Καί δι' αὐτῶν ὡμίλησεν τό Πνεῦμα το Ἅγιον, αἱ δέ ἀποφάσεις των, ἔγιναν σεβασταί καί ἐτηρήθησαν ὑπό τῆς Ὀρθοδοξίας με κάθε εὐλάβειαν, ἐπί 342 ἔτη, ἤτοι ἀπό τό 1583 ἕως τό 1924, ὅτε κατελύθησαν καί κατεπατήθησαν ὑπό ἐπιόρκων Ἐπισκόπων, κατ' ἀπόφασιν καί ἐντολήν τῆς Παπικῆς και Προτεσταντικῆς Δύσεως, ἀλλά καί τῆς Μασονίας καί προπάντων ὑπό τῆς μόλις ἐμφανισθείσης ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ τοῦ Οἰκουμενι­σμοῦ!

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

 Τί ἀκριβῶς εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, πλέον δέν πρέπει οὐδείς νά τό ἀγνοῆ, ἀφοῦ ὅλαι αἱ ἀπ' ἀρχῆς αἱρέσεις καί σχίσματα οὔτε κἄν συγκρίνονται με αὐτόν! Ὁ Οἰκουμενισμός εἶναι ΠΑΝΑΙΡΕΣΙΣ, διότι πρωτίστως καί κατ' ἐξοχήν προσβάλλει, καταπατεῖ καί βλασφημεῖ τό Μέγα Μυστήριον τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Ἡ Ἀντίχριστος αὕτη Παναίρεσις καταργεῖ τήν ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΝ εἰς τό σύνολόν της, ΚΑΤΑΡΓΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΝ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ τό διατυπωθέν ὑπό τῆς Α’ καί Β’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί ἁπασῶν τῶν λοιπῶν, ἐφ' ὅσον καταργεῖ τό ἄρθρον, διά τοῦ ὁποίου μεθ' ἁπάντων τῶν Ἁγίων Πατέρων, Ὁμολογοῦμεν καί διακηρύσσομεν πίστιν «Εἰς Μίαν ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν»!

 Ὁ Οἰκουμενισμός, ἅμα τῆ ἐμφανίσει του, (τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος), διεκήρυξεν ὅτι μετά ἀπό τά σχίσματα καί τάς αἱρέσεις, Αὕτη ἡ ἐκκλησία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως πλέον δέν ὑπάρχει!!! Δέν ὑπάρχει διότι, ὅπως κηρύσσει, μέ τά διάφορα σχίσματα διηρέθη, εἰς ἐπί μέρους τεμάχια, κάθε δέ τεμάχιον, κάθε σχισματοαί­ρεσις, κατέχει μόνον ἕν μέρος ἐκ τῆς ἀρχικῆς ἐκκλησίας, ἕν μέρος ἐκ τῆς ἀληθείας, ἕν μέρος ἐκ τοῦ Χριστοῦ, Ὅστις καί Αὐτός, (πάντα κατά τόν ἀντίχριστον Οἰκουμενισμόν), ἐτεμαχίσθη μέ τά σχίσματα καί... «ἀπέθανεν»! Καί συνεχίζει ὁ ἀντίχριστος Οἰκουμενισμός λέγων ὅτι καλούμεθα να ἐπανιδρύσωμεν τήν Ἐκκλησία, νά λάμψη ἡ ἀλήθεια καί νά ἀναστήσωμεν καί τόν«ἀποθανόντα»  Χριστόν, προβαίνοντες εἰς ἕνωσιν ὅλοι οἱ Σχισματοαιρετικοί, ἀλλά καί οἱ Ὀρθόδοξοι!

 Εἰς αὐτό ἀκριβῶς τό Σατανικόν-Ἀντίχριστον πλαίσιον, μετά ἀπό 348 περίπου ἔτη, κατεπατήθησαν καί καθυβρίσθησαν, αἱ Πανορθόδοξοι Ἅγιαι Σύνοδοι καί αἱ Οἰκουμενικοῦ Κύρους Ἀποφάσεις των! Ἡ κατά τό 1924 ἐπιβολή, τοῦ Νεοημερο­λογιτισμοῦ παποκαισαρικῶ τῶ τρόπω, ἔγινεν ἀποκλειστικῶς καί μόνον διά νά ἀρχίση ἡ ἕνωσις εἰς τόν Οἰκουμενισμόν, κατ' ἀρχάς με τόν συνεορτασμόν τῶν μεγάλων ἑορτῶν, ὥστε νά φθάσωμεν εἰς τό σημερινόν σημεῖον τῆς ἰσοπεδώσεως κάθε ἐννοίας Ὀρθοδοξίας, Κανονικῆς τάξεως κ.λπ. Μεγάλη ὄντως ἡ ἐπίδρασις τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ ὁποῖος, πρίν ἀπό τήν «Παγκόσμιον Κυβέρνησιν» τῆς Διεθνοῦς ἑβραιομασονίας, ἔπρεπε νά δημιουργήση τήν «ὑπερεκκλησίαν» τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπί τῶ σκοπῶ (ὅπως ἐφαντάσθη) νά καταλύση τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν! Ὅπως ὁ ἀντίδικος ὡδήγησεν τόν Κύριον ἐπί τοῦ Σταυροῦ, οὕτω καί ἐν εἰκοστῶ αἰῶνι συμπεριεφέρθη καί συνεχίζει ἀκάθεκτος και σήμερον νά συμπεριφέρεται καί πρός τήν Ἐκκλησίαν Του, σκοπῶν νά τήν ἀφανίση! Ὁ Διάβολος μπορεῖ νά γνωρίζη πολλά, νά ἔχη δύναμιν, ἀλλά δέν ἀντιλαμβάνεται ὅτι, ὅπως καί κατά τήν ἀνάστασιν συνετρίβη, οὕτω καί πάλιν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, «πύλαι Ἅδου, οὐ κατισχύουσιν», διότι Ἐκκλησία πρωτίστως εἶναι ὁ ἀναστημένος Χριστός! Αὐτός εἶναι ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος Αὐτῆς καί ἐπ' Αὐτοῦ συντριβήσεται καί ὁ ἀντίχριστος Οἰκουμενισμός καί κάθε Σιωνιστική Παγκο­σμιοποίησις.

Ὅσοι ἀκολουθοῦμεν τό ἐκκλησιαστικόν ἑορτολόγιον κατά τό ἰουλιανόν ἡμερο­λόγιον, καί δεν ἐδέχθημεν τό ὑπό τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων καταδικασθέν νέον Γρηγοριανόν τοῦ αἱμοσταγοῦς Πάπα τῆς Ρώμης Γρηγορίου Γ’, καί ὡς ἐκ τούτου δέν κοινωνοῦμεν μετά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἴμεθα πράγματι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ἐφ' ὅσον βεβαίως κρατῶμεν καί τάς λοιπάς Παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας. Ἐν προκειμένω ὅμως κρίνομεν ἀναγκαῖον πολύ συντόμως νά ἐπανέλθωμεν καί νά ἐπισημάνωμεν ὅλως ἰδιαιτέρως, ὅτι ἀπαρχῆς ἡ ἑορτολογική Παράδοσις, ἡ στηριζομένη ἐπί τοῦ ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, ἀπό τό 1920, 1923 καί 1924, ἔχει προσλάβει μία βαθυτέραν καί οὐσιαστικωτέραν σημασίαν, ἐφ' ὅσον τό νέον Παπικόν ἡμερολόγιον, προμελετηθέν καί ἐπιβληθέν παρανόμως καί ἀντικανονικῶς, ἐπεβλήθη εἰς τά πλαίσια ὄχι μόνον μιᾶς καινοτομίας, ἀλλά τῆς φοβερᾶς αἱρέσεως τοῦ Προτεσταντικοῦ καί Παπικοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Οὗτος, ὅπως ἤδη ἐτονίσθη, προσβάλλει καί βλασφημεῖ τήν Ὁμολογίαν τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, «Πιστεύω εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν», διότι δέχεται καί διακηρύσσει θρασύτατα ὅτι καί ὅλαι αἱ σχισματοαιρέσεις ἀποτε­λοῦν «κλάδους» τῆς Ἐκκλησίας, (branch theory) δηλαδή εἶναι ἐκκλησίαι Χρι­στοῦ! Ὅθεν, οἱ Γνήσιοι ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἀπό τό 1924 δέν ἐδέχθημεν τόν Παπικόν Νεοημερολογιτισμόν καί τόν καταδικάζομεν ὄχι ἁπλῶς μόνον ὡς Παπικήν ἑορτολογικήν Καινοτομίαν, ἀλλά καί ὡς πρῶτον βῆμα εἰσόδου τῶν Ὀρθοδόξων εἰς τήν Παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐπίσης οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδο­ξοι Χριστιανοί τό 1924 δέν ἐγίναμε «παλαιοημερολογῖται», ἀλλ' ἁπλῶς παρε­μείναμεν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, μακράν τῆς Καινοτομίας καί ἔξω ἀπό τον ἀντίχριστον Οἰκουμενισμόν ἐνῶ ἔκτοτε μέσω τῆς Παπικῆς Καινοτομίας, προέκυψαν οἱ Νεοημερολογῖται καί συγχρόνως καί Οἰκουμενισταί, ἀσχέτως ἄν, σχεδόν εἰς τό σύνολόν των, οἱ Νεοημερολογῖται τό ἀγνοοῦν! Εἰδικώτερα καί πιό συγκεκριμένα, διά νά συνειδητοποιηθῆ ἀπό ὅλους αὐτή ἡ ἀλήθεια, ἀναφερόμεθα κατωτέρω ἀναλυτικῶς.

 

Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ 1920

 Πρέπει νά εἶναι γνωστόν εἰς ὅλους μας ὅτι τό 1920 ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τῆς Κων/πόλεως ἐξέδωκεν ἐκείνην τήν Αἱρετικήν Ἐγκύκλιον, μέ τήν ὁποίαν ἀναγνωρίζει ὅλας τάς ἐν χρόνω σχισματοαιρέσεις τοῦ κόσμου ὡς «Ἐκκλησίας Χριστοῦ»! Κηρύττει τό ἀκριβῶς ἀντίθετον ἀπό τό Σύμβολον τῆς Πίστεως, διά τοῦ ὁποίου Ὁμολογοῦμεν ὅτι ἡ ἐκκλησία εἶναι ΜΙΑ καί ὄχι πολλαί, διότι μία εἶναι καί ἡ κεφαλή Της, ὁ Χριστός. Μέ αὐτήν τήν ἄθεον ἐγκύκλιον τοῦ «ἐσβεσμένου» πλέον Φαναρίου, γίνεται ρητός καί σαφής λόγος καί περί ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου, δηλαδή περί τῆς ἐπιβολῆς τοῦ ὑπό τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων καταδικασθέντος καί ἀποκλεισθέντος, Νέου Παπικοῦ ἡμερολογίου, τό ὁποῖον τονίζομεν ὅτι ἐπεβλήθη διά τήν εἴσοδον τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τήν παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατ' ἀρχάς διά τοῦ κοινοῦ συνεορτασμοῦ τῶν μεγάλων ἑορτῶν μετά τῶν αἱρετικῶν!... Ἰδού τί ἐξ ἀρχῆς ἀκριβῶς λέγει ἐκείνη ἡ Πατριαρχική Σύνοδος τῆς Κων/λεως διά τῆς «ἐγκυκλίου» τοῦ 1920. «Ἡ καθ' ἡμᾶς ἐκκλησία φρονοῦσα ὅτι ἡ τῶν διαφόρων Χριστιανικῶν Ἐκκλη­σιῶν προσέγγισις πρός ἀλλήλας καί κοινωνία (σ.σ. Δηλαδή κάθε σχισματοαίρεσις παπική, προτεσταντική κ.λπ.), οὐκ ἀποκλείεται ὑπό τῶν ὑφισταμένων μεταξύ αὐτῶν δογματικῶν διαφορῶν καί ὅτι τοιαύτη τις προσέγγισις τά μάλα ἐστίν εὐκταία καί ἀναγκαία καί πολλαχῶς χρήσιμος εἴς τε τό καλῶς ἐννοούμενον συμφέρον ἑκάστης τῶν ἐπιμέρους Ἐκκλησιῶν καί τοῦ ὅλου Χριστιανικοῦ σώματος καί εἰς παρασκευήν καί διευκόλυνσιν τῆς πλήρους ποτέ, σύν Θεῶ, καί εὐλογημένης ἑνώσεως...»!! Καί παρακατιοῦσα λέγει: «...δεύτερον ὅτι ἐπιβάλλεται ἵνα ἀναζωπυρωθῆ καί ἐνισχυθῆ πρό παντός ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν ἐκκλησιῶν, μή λογιζομένας ὡς ξένας καί ἀλλοτρίας, ἀλλ' ὡς συγγενεῖς καί οἰκείας ἐν Χριστῶ» (Ἐφεσ. 3, 6). Ὑπό τῆς ἀγάπης γάρ ἐμπνευσμέναι αἱ διάφοροι ἐκκλησίαι... τήν μέν διάστασιν ἀντί τοῦ ἐπεκτείνειν καί αὐξάνειν ὡς οἷόν τε συντομεῦσαι και σμικρῦναι δυνήσονται,...». Καί πάλιν ἡ Σατανική ἐγκύκλιος ἐκείνης τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου λέγει: «Δύναται δέ ἡ φιλία και ἀγαθόφρων πρός ἀλλήλας διάθεσις ἐκφαίνεσθαι καί τεκμηριοῦσθαι... ὡς ἑξῆς: α) διά τῆς παραδοχῆς ἑνιαίου ἡμερολογίου πρός ταυτόχρονον ἑορτασμόν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν ὑπό πασῶν ἐκκλησιῶν...»(1). Ἑπομένως ὁ Νεοημερολογιτισμός δέν εἶναι ἁπλῶς μιά ἡμερολογιακή-ἑορτολογική Καινοτομία ἀλλ' ὄργανον καί μέσον διά νά περάση εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν ὁ Οἰκουμενισμός! Αὐτό ἀσφαλῶς ἐσήμαινεν ὅτι θά ἀνοίξη καί ἡ εἴσοδος διά τήν ἀπαρχήν τῆς ἐφαρμογῆς ὅλων τῶν σχεδίων τῶν σκοτεινῶν κέντρων τῆς ἑβραιομασονίας, ἤτοι, καί τῆς Παγκοσμιοποιή­σεως, ἡ ὁποία σήμερον πλέον εἶναι ὁρατή, ἀφοῦ τά σχέδια αὐτῆς ἔφθασαν εἰς ἐπικίνδυνα προκεχωρημένον στάδιον!... Αὐτά μόνον ἐκ τῆς τετρασελίδου ἐγκυ­κλίου τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 1920!

Αὐτήν τήν Οἰκουμενιστικήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920 ὁμοῦ μέ τά τοῦ Παπικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΕΘΑ οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί! Διερωτώμεθα δέ: ἦτο αὐτή ἡ Σύνοδος Πατριαρχική; Ναί, ἦτο μέ τήν διευκρίνισιν ὅτι εἰς αὐτήν δέν προήδρευσεν ὁ Χριστός και δέν ἐπεσκίασεν ἡ φωτιστική χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀλλ' ὁ ἀπ' ἀρχῆς ἀντίδικος κατά τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἐκκλησίας Του! Ἰδού τί λέγουν δι' αὐτῆς τά ὄργανα τοῦ ἀντιχρίστου Οἰκουμενισμοῦ:

α) «Ἡ ἰδική μας Ἐκκλησία τῆς Κων/λεως φρονεῖ ὅτι ἡ προσέγγισις (πλησίασμα-ἕνωσις) τῶν διαφόρων ἐκκλησιῶν, παρά τάς ὑφιστάμενας Δογμα­τικάς διαφοράς εἶναι πάρα πολύ ἐπιθυμητή καί ἀναγκαία, διότι (ἄκουσον-ἄκουσον), θά προωθήση τά συμφέροντα, κάθε μιᾶς Ἐκκλησίας ἀλλά καί ὁλοκλήρου τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας!!! Καί

β) Διά νά ἐπιτύχη αὐτό ὁ ἀντίχριστος, πρωτίστως πρέπει ὅλαι αἱ ἐκκλησίαι νά δημιουργήσουν ἐμπιστοσύνη μεταξύ των, ἐνῶ ἐπιβάλλεται νά ΑΝΑΖΩΠΥ­ΡΩΘΗ καί ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν καί νά μήν θεωροῦν ὅτι κάτι τάς χωρίζει καί εἶναι ξέναι καί ἀλλότριαι μεταξύ των, ἀλλ' ὅτι εἶναι συγγενεῖς, «ἀδελφαί» καί ἀνήκουν εἰς τόν Χριστόν καί ὅτι ἀποτελοῦν ἕν σῶμα καί ἀπολαμβάνουν τῆς ἐπαγγελίας τῆς ἐν Χριστῶ σωτηρίας! Καί παραπέμπει διά τήν ἄκρως Σατανικήν περιστροφήν εἰς τον Ἀπόστολον Παῦλον, (Ἐφ. γ’ 6). Δέν λέγει ὅμως τίποτε ἀπ' αὐτά ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀλλά τό ἀντίθετον! Δηλαδή, ὅτι ὅλα τά ἔθνη καί οἱ ἰουδαῖοι, καλοῦνται νά λάβουν μέρος καί ἑνωθοῦν εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ! Δέν ὁμιλεῖ περί ἑνώσεως τῶν διαφόρων ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΣΕΩΝ, ἐνῶ ἐξυπακούεται ὅτι καί αὗται πρέπει νά ἐγκαταλεί­ψουν τάς αἱρέσεις καί νά ἐπανέλθουν εἰς τό Σῶμα τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

Πιστεύομεν ὅτι καί μέ αὐτάς τάς ὀλίγας, ἀλλά τόσον καθαράς θέσεις τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ κάθε ἀναγνώστης εἶναι εἰς θέσιν νά ἀντιληφθῆ τό μέγα κακόν, τοῦ ὁποίου ἀρχή ἐγένετο τό 1920 καί ἔχει σχεδόν ὁλοκληρωθεῖ ἀνεπισήμως, ἐνῶ οἱ πλεῖστοι ἀδιαφοροῦν ἤ καί ὡρισμένοι τάσσονται δῆθεν κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλά δεν καταδικάζουν τήν ρίζαν του καί παραμένουν ΕΝΤΟΣ τῆς βρωμερᾶς καί δηλητηριώδους λίμνης τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐπισύρον­τες ἐπί τῶν κεφαλῶν των τά ἀναθέματα τῶν Ἀγίων Πατέρων! Ἀγαπητέ ἀνα­γνῶστα, «Στῆθι καλῶς, στῆθι μετά φόβου...».

 

ΤΟ ΜΑΣΟΝΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ΤΗΣ ΚΩΝ/ΛΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟ 1923

 Τό 1923 ὁ Ἀρχιμασόνος Πατριάρχης Κων/λεως Μελέτιος Μεταξάκης, καθώς καί ὁ ὡς κατάλληλον ὄργανον ὅλων τῶν σκοτεινῶν κέντρων κατασταθείς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, «ἐκίνησαν οὐρανόν καί γῆν» ὅπως τό συντομώτερον ἀρχίση ἡ ὑλοποίησις τῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920, ἀρχῆς γενομένης διά τῆς καταργήσεως τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου καί ἐπιβολῆς τοῦ νέου Παπικοῦ-Γρηγοριανοῦ. Οὕτω κατά Μάϊον-Ἰούνιον τοῦ 1923, ὁ Πατριάρχης Κων/λεως Μελέτιος Μεταξάκης συνεκάλεσεν τό δῆθεν «Πανορθόδοξον Συνέδριον», ἐν τῶ ὁποίω ὅμως ἕξ ἐκ τῶν ἐννέα συμμετασχόντων, ἐκτός ἀπό αἱρετικοί Οἰκουμενισταί ἦσαν καί Μασόνοι! Αὐτό τό συνέδριον ἀπεφάσισεν ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΩΣ καί ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΩΣ τήν ἀντικατάστασιν τοῦ Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου μέ τό Νέον Παπικόν, ἀποκλειστικῶς πρός χάριν τοῦ Οἰκουμε­νισμοῦ καί παρά τό δεδικασμένον αὐτοῦ! Μεγίστη ἡ δολιότης τῶν αἱρετικῶν Παπικῶν καί Προτεσταντῶν Οἰκουμενιστῶν, τούς ὁποίους ὑπερέβαλον οἱ ἐπίορκοι ρασοφόροι καί μή, αὐτοῦ τοῦ Συνεδρίου! Οὕτω πως τόν Μάρτιον τοῦ 1924, ἐπραγμα­τοποιήθησαν, ὑπέρ καί διά τόν Οἰκουμενισμόν, τά σχέδια καί ἀποφάσεις τοῦ 1920 καί 1923, (τό Γρηγοριανόν ὡς πολιτικόν εἶχεν ἤδη πρῶτον εἰσαχθεῖ τό 1923 εἰς τήν πολιτείαν), ἀφοῦ προηγουμένως ἐφρόντισαν διά τήν ὑπαγωγήν τοῦ ἱεροῦ κλήρου εἰς Κρατικόν μισθολόγιον, διά νά δεχθοῦν ἀδιαμαρτυρήτως τήν Παπικήν-Οἰκουμε­νιστικήν Καινοτομίαν-Αἵρεσιν.

 

ΑΡΧΙΖΕΙ Ο ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΑΓΩΝ

Ἐντεῦθεν ἀρχίζει ὁ σκληρός ἀγών τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν διά νά κρατήσουν τήν Ὀρθοδοξίαν καί παραμείνουν ἐντός τῆς Μίας Ἁγίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐν μέσω ἀπηνῶν διωγμῶν, δολιοτήτων, ἀλλά καί φοβερῶν συκοφαντιῶν! Ταῦτα μέ συστηματικόν τρόπον, ἐπιμονήν καί μέ τήν κάλυψιν τῆς Πολιτείας, ἐμεθόδευσεν, ὁ δικτάτωρ Ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος καί ἀργότερον ὁ διάδοχός του Σπυρίδων Βλάχος πρός διάλυσιν τῶν Ὀρθοδόξων.

 Ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ Ἅγιοι πατέρες καί πρόγονοί μας, οἱ μή προσχωρήσαντες εἰς τήν ἀντίχριστον ἐπιλογήν τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους, χάριτι Χριστοῦ, ἐκράτησαν τήν Ὀρθοδοξίαν μέ ὅλας των τάς δυνάμεις καί μέ τήν βοήθειαν ἐλαχίστων ἐξ Ἁγίου Ὄρους Ἱερομονάχων, παρέμεινον ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι εἰς τήν Μίαν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Σημειωθήτω ὅτι ἐπί ἕνδεκα ἔτη, (1924-1935), ἀπουσίαζον οἱ Ἐπίσκοποι! Παρά ταῦτα, «μεγάλα τά τῆς Πίστεως κατορθώματα»(!), ἐπί ἕνδεκα συναπτά ἔτη, ὑπό τάς πλέον δυσμενεῖς συνθήκας καί δή ἄνευ ἐπισκόπων, ἔμειναν ἀκλόνητοι, καί ἡνωμένοι καί διετήρησαν εἰς ὅλην τήν Ἑλλάδα ὀκτακοσίας ἀκμαίας Ὀρθοδόξους ἐνορίας! Ἵδρυσαν δέ τήν «ἱεράν Κοινότητα», ὡς Νομικόν πρόσωπον, διά τήν καλυτέραν διοίκησιν τῶν ἀνά τήν Ἑλλάδα 800 ἐνοριῶν, ἀλλά καί διά τήν ἐνώπιον τοῦ Κράτους ἐκπροσώπησιν τῆς μή ἀναγνωριζομένης Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλη­σίας. Μέχρι το 1935 οἱ ἀγωνιζόμενοι οὐδ' ἐπί στιγμήν ἐπαύσαντο τήν προσπάθειαν νά ἀποκτήσουν Ὀρθοδόξους ἐπισκόπους, ἀφ' ἑνός μέν διά νά ἐνισχυθῆ ὁ ἀγών των, ἀλλά καί διά τήν χειροτονίαν νέων ἱερέων προς ἐξυπηρέτησιν τῶν Χριστιανικῶν καί Λατρευτικῶν ἀναγκῶν καί καθηκόντων των. Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι, λόγω ἐλλείψεως ἐπισκόπου, παρετηρεῖτο καί ἔλλειψις ἱερέων, διό ὄχι σπανίως συνέβαινεν νά ἀναγκάζωνται νά θάπτουν τούς νεκρούς των ἄνευ ἱερέων καί τά τέκνα των νά παραμένουν ἐπί ἔτη ἀβάπτιστα!... Τοῦτο ὅλον διά νά μήν μολύνουν τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν των διά τῆς κοινωνίας των μετά τῆς Νεοημερολογιτικῆς Σχισματοαι­ρέσεως. Καί τό σημαντικώτερον και σπουδαιότατον, διά νά ἐξασφαλίσουν τήν συνέ­χειαν τῆς Γνησίας Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς εἰς τήν Ἐκκλησίαν.

 

ΛΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΔΟΧΗΣ

 Ἡ κεφαλή ὅμως τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Χριστός ἐπέβλεψεν ἐπί τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας Του καί δέν ἀφῆκεν τούς Ὀρθοδόξους νά πειρασθοῦν περισσότερον ἀπ' ὅσον ἠδύναντο διό, οἰκονόμησεν τήν λύσιν τοῦ πρώτου καί βασικοῦ θέματος, δηλαδή τῆς παρουσίας Ἐπισκόπων διά νά μήν ἐκκλείψη ἡ Ἀποστολική Διαδοχή!...

 Οὕτω τό 1935 τρεῖς ἀρχιερεῖς, ὁ Δημητριάδος Γερμανός, ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος και ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος, διαφωνοῦντες ἐξ ἀρχῆς μέ τόν Νεοημερολογιτισμόν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, κατήγ­γειλαν τήν Καινοτομίαν του, ὡμολόγησαν καί διεκήρυξαν τάς συνεπείας της, ὡς σχισματοαιρέσεως καί τήν ἀπεκήρυξαν. Προσφυγόντες δέ εἰς τήν τότε ἡγε­σίαν τῶν διωκομένων Ὀρθοδόξων ἐζήτησαν νά ἐπανέλθουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἐκ τῆς ὁποίας ἅπαντες ἐξῆλθον τό 1924 καί ἐκ τῆς ὁποίας οἱ δύο πρῶτοι εἶχον τάς χειροτονίας των. Οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων, προκειμένου οἱ τρεῖς Ἐπίσκοποι νά ἐπιστρέψουν Κανονικῶς εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί δεδομένου ὅτι ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος ἦτο χειροτονημένος μετά τό 1924, ἐζήτησαν τά κάτωθι:

 α) Νά Ἀποκηρύξουν δημοσίως τό Νέον Ἡμερολόγιον καί τούς ἀκολουθοῦν­τας αὐτό Κληρικούς, μέ ἐπίσημα ἔγγραφα, τά ὁποῖα θά ἐκοινοποίουν εἰς τά ἁρμόδια ὑπουργεῖα καί εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν.

 β) Νά διακηρύξουν, τήν Ὁμολογίαν των εἰς μεγάλην συγκέντρωσιν τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Κληρικῶν καί Λαϊκῶν, καί νά δικαιολογήσουν διατί παρέμειναν ἐπί ἕνδεκα ἔτη εἰς τήν καινοτομίαν τοῦ νέου καταδεδικασμένου Παπικοῦ Ἡμερολογίου καί

 γ) Νά χειροθετήσουν τόν Ζακύνθου ὡς ὑπό σχισματικῶν χειροτονημένον.

 Ταῦτα πάντα οἱ τρεῖς ἐπίσκοποι ἐδέχθησαν μετά χαρᾶς καί ἐξετέλεσαν εἰς τό ἀκέραιον, καί οὕτως ἔγιναν δεκτοί ἀπό τούς Ὀρθοδόξους. Οἱ προσχωρή­σαντες τρεῖς Ἀρχιερεῖς, συνεπεῖς πρός τήν Ὁμολογίαν των, προέβησαν ἀμέσως καί εἰς χειροτονίας τεσσάρων νέων ἐπισκόπων καί οὕτω εὐφραίνετο ἡ Ἐκκλησία καί οἱ δαίμονες ἐφρύαττον.

 Παραθέτομεν ἐλάχιστα ἀποσπάσματα ἐκ τῆς Ὁμολογίας ἐκείνης τῶν τριῶν Ἀρχιερέων, τήν ὁποίαν διεκήρυξαν στεντορεία τῆ φωνῆ ἐνώπιον τοῦ συγκεντρω­μένου πλήθους τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν: «...Τό νέον παπικόν ἡμερολό­γιον εἶναι κακόδοξος καινοτομία προσκρούουσα εἰς πολλούς Κανόνας τοῦ Πηδαλίου τῆς ἐκκλησίας, ἀκόμη καί εἰς τά δόγματα τῆς Μιᾶς Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστο­λικῆς Ἐκκλησίας, διασπάσασα(2) τήν ἑνότητα αὐτῆς εἰς Παλαιοημερολογίτας καί Νεοημερολογίτας... Νῦν ἡ ἐν Ἑλλάδι ἐκκλησία ἀπεσχίσθη τοῦ κορμοῦ τῆς ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Πατέρων καί ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων γενομένη ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ. Ἔχασεν τήν χάριν, συμφώνως τοῦ Α’ Κανόνος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, νεκρωθεῖσα, μή μεταδιδομένης ὑπό ταύτης τῆς χάριτος, καί ἀποκοπεῖσα τοῦ Σώματος τῆς ἐκκλησίας, θρυμματίσασα λοιπόν ἀγῶνας αἰωνίων ἁγίων Πατέρων, διαφυλα­ξάντων πίστιν ἀλώβητον τόσους αἰῶνας...».

Ὅτε πάλιν ἐπορεύοντο πρός τήν ἐξορίαν ἀπηύθηναν ἐγκύκλιον πρός τό ὀρθόδοξον ποίμνιον, εἰς τήν ὁποίαν μεταξύ ἄλλων ὡμολόγουν καί διεκήρυσσον: «...δέν δυνάμεθα παρά νά κηρύξωμεν ὡς Σχισματικήν τήν ἐπίσημον ἐκκλησίαν, ἥτις ἐδέχθη τό παπικόν ἑορτολόγιον, ὅπερ ἐχαρακτηρίσθη ὑπό τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, (ὡς νεωτερισμός τῶν αἱρετικῶν, ὡς παγκόσμιον σκάνδαλον καί ὡς αὐθαίρετος καταπάτησις τῶν θείων καί ἱερῶν Κανόνων καί τῶν ἐκκλησιαστικῶν Παραδόσεων... Ὅτι ἡ Σχισματική ἐκκλησία δεν ἔχει χάριν καί Ἅγιον Πνεῦμα, τοῦτο διαβεβαιοῖ καί ὁ Μέγας Βασίλειος λέγων τά ἑξῆς: «Οἱ περί μή δόγματα οἱ σχισματικοί σφάλοιντο, ἀλλ' ἐπειδή τοίγε κεφαλή τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χριστός ἐστί, κατά τόν θεῖον ἀπόστολον, ἐξ οὗ πάντα τά μέλη ζωοποιοῦνται καί τήν πνευματικήν αὔξησιν δέχεται, οὗτοι δέ περί ἁρμονίας τῶν μελῶν τοῦ Σώματος ἀπερράγησαν καί οὐκέτι παραμένουσαν αὐτοί ἔχουσι τήν χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ὅ τοίνυν οὐκ ἔχουσι, πῶς ἄν τοῖς ἄλλοις μετάδοιεν;».

Κρυσταλλίνη, καθαρά καί διαπρύσιος ἡ Ὁμολογία τῶν τριῶν ἀρχιερέων! Αὐτήν ἀκριβῶς τήν Ὁμολογίαν διακηρύσσει ἀπό τό 1924 τό μικρόν λεῖμμα τῆς Ὀρθοδόξου-Ἐκκλησίας, καί αὐτήν σήμερον Ὁμολογοῦμεν καί Διακηρύσσομεν οἱ Ὀρθόδοξοι, ὡς πιστά μέλη τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

 Ὅσοι μένουν πιστοί εἰς αὐτήν τήν Ὁμολογίαν, καί ὅσοι ἀπομακρυνθέντες ἀπ' αὐτήν ἐπιστρέψουν, ὡς ἐκεῖνοι οἱ τρεῖς ἀρχιερεῖς, αὐτοί εἶναι πράγματι ὀρθόδοξοι, αὐτοί εἶναι οἱ Ὁμολογηταί τῆς σήμερον καί εἰς αὐτούς ἀναπαύεται ἡ χάρις τοῦ Χριστοῦ. Αἱ ἐκτός αὐτῆς τῆς Ὁμολογίας διάφοροι Παλαιοημερο­λογιτικαί Παρατάξεις, αἱ εὐθέως ἤ πλαγίως βεβηλώνουσαι αὐτήν συνθέτουν σχίσματα καί αἱρέσεις καί οὐδεμίαν σχέσιν μέ τήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ ἔχουν. Ὅθεν οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν, ἄς λάβουν ὡς πρότυπον καί παράδειγμα τούς τρεῖς ἐκείνους ἀρχιερεῖς διά νά ἐπέλθη καί σήμερον ἡ ποθητή ἑνότης ὅλων τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί οὕτω ἐξαλειφθοῦν ὅλα τά σχίσματα.

 Ὅμως, ὁ πόλεμος κατά τῆς ἐκκλησίας, τώρα συνεχίζεται πολύ σκληρότερος, διότι ὁ Σατανάς παρεισέφρυσεν πλέον καί εἰς Ὀρθοδόξους καί κατώρθωσεν τρία μεγάλα πλήγματα κατά τῆς Ἐκκλησίας, τρεῖς μεγάλας ΣΧΙΣΜΑΤΟΑΙΡΕΙΣΕΙΣ. Ἄς δώσωμεν ἰδιαιτέραν προσοχήν εἰς τά κατωτέρω διά νά διακρίνωμεν τήν παγίδα, εἰς τήν ὁποίαν ἐπαγιδεύθησαν πολλοί «Παλαιοημερολογῖται»(!) κατα­στάντες, ἴσως ἐν ἀγνοία των, κακόδοξοι!!...

 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΙΩΓΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ

ΤΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ

 Ἀμέσως μετά τά κατά Μάιον-Ἰούνιον 1935, Μεγάλα καί ἱστορικά γεγονότα, δηλαδή τήν Ὁμολογίαν τῶν Τριῶν ἐπισκόπων καί τήν ἐκ μέρους των ἀποκή­ρυξιν τῆς Νεοημερολογιτικῆς ἱεραρχίας, καί πρό πάντων τήν ἄμεσον χειρο­τονίαν 4 νέων ἐπισκόπων, ὁ δικτάτωρ ἐκεῖνος τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἱεραρχίας, Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, παρανόμως καί ἀντικανονικῶς καί ἐκ τῶν ὑστέρων, «καθήρεσεν» καί ἐξώρισεν τούς τρεῖς Ἀρχιερεῖς, διέλυσεν τήν Ἱεράν Σύνοδον καί μέ βίαν, ἀπειλάς καί δολιότητας, ἀπήτει τήν ἄρνησιν τῆς διακηρυχθείσης Ὁμολογίας των! Ἀπήτει νά ἀναιρέσουν ὅσα ὡμολόγησαν καί ἔγραψαν ἐναντίον τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ μέ ἀντάλλαγμα νά διακοπῆ ἡ ἐξορία των καί νά ἀναγνωρισθοῦν καί ἀποκατασταθοῦν ὡς «Ἐπίσκοποι»! Συγκεκριμένως ἀπήτησεν δύο τινά: α) Νά δικαιώσουν τόν Νεοημερολογιτισμόν κηρύσσοντες ὅτι εἶναι ἡ ἐκκλησία, ὅτι ἔχει ἁγιαστικήν χάριν, ἡ ὁποία ἁγιάζει τά μυστήριά της καί β) Ἀφοῦ τό 1935 προέβησαν εἰς χειροτονίας νέων ἐπισκόπων, τώρα νά δεσμευθοῦν ἀφ' ἑνός μέν, μετά τήν ἐπιστροφήν των ἀπό τήν ἐξορίαν, ὅτι δέν θά προβοῦν εἰς νέας χειροτονίας καί θά φροντίσουν ὥστε ἐκ τῶν μόλις χειροτονηθέντων τεσσάρων Ἐπισκόπων, οὐδείς νά παραμείνη εἰς τήν Ὁμολο­γίαν του! Ὑπ' αὐτάς τάς προϋποθέσεις οἱ ἐξόριστοι ἀφέθησαν ἐλεύθεροι!

 Μετά τήν ἀπελευθέρωσίν των, πρῶτος ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος, ἀλλά καί ἄλλοι ἠθέτησαν τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΤΟΥ 1935 καί ἐπέστρεψαν εἰς τό σχίσμα τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, ὁ δέ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος παρέμεινεν σκοπίμως εἰς τό παλαιόν, διά νά ἐκτελέση κατά γράμμα ὅσα πιεζόμενος ἐν τῆ ἐξορία ὑπεσχέθη. Ἔκτοτε ἀνελλιπῶς ἔγραφεν καί ἐκήρυττεν ὑπέρ τοῦ Νεοημερολο­γιτισμοῦ, ὡς καταφαίνεται ἐκ τῆς ἀπό 1ης Ἰουνίου 1944 ἐγκυκλίου του, τήν ὁποίαν ἀπηύθυνεν «Πρός ἅπαν τό χριστεπώνυμον πλήρωμα τό ἀκολουθοῦν τό Πάτριον ἑορτολόγιον» (καί τήν ὁποίαν καταχωροῦμεν εἰς τήν συνέχειαν, σχολιάζοντες δι' ὀλίγων τάς μετά τήν ἀπελευθέρωσιν ἐκ τῆς ἐξορίας τοῦ 1935 θέσεις (παγίδας) τοῦ Φλωρίνης Χρυσοστόμου)(3).

Ὅπως ἤδη ἀνεφέρθη, τό 1935 ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος πολύ ὀρθῶς διεκήρυξεν, ὅπως καί ὅλοι οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὅτι ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀπό τό 1924, ἐκπροσωπεῖται καί ἐκφράζεται ἀπό τούς κρατοῦντας ἀπαρασάλευτον τήν ἑορτολογικήν Παράδοσιν συμφώνως καί πρός τάς ρητάς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τῶν ἐτῶν 1583, 1587, 1593. Δι' αὐτόν τόν λόγον ἐξορίζεται, πλήν ὅμως καί εἰς τήν ἐξορίαν εὑρισκόμενος πιέζεται καί ἀναγκάζεται νά ἀρνηθῆ αὐτήν τήν Ὁμολογίαν, μεθ' ὅ ἐπιστρέφει ἐκ τῆς ἐξορίας του καί ἀναλαμβάνει συστηματικῶς νά ἀνατρέψη καί προσβάλη τήν καλήν Ὁμολογίαν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὄχι μόνον διά τόν ἑαυτόν του ἀλλά δι' ὅλον τό πλήρωμα Αὐτῆς. Ἀπό τοῦ φθινοπώρου τοῦ 1935 καί προοδευτικῶς, ἐπισήμως καί συστηματικῶς, ἀλλάζει γραμμήν πλεύσεως καί κηρύσσει ὅτι ἡ ὀρθόδοξος ἐκκλησία εὑρίσκεται εἰς τό Νέον Ἡμερολόγιον, ὅτι αὕτη εἶναι ἡ ταμειοῦχος τῆς Θείας χάριτος καί ἁγιάζει τά μυστήριά της καί ὅτι ἐξ αὐτῆς ἀρύονται τήν θείαν χάριν καί οἱ Παλαιοημερολογῖται, οἱ ὁποῖοι, ὡς πιστεύει, εἶναι μία «ἀλύμαντος φρουρά» τῆς ὅλης ἐκκλησίας, καί ὅτι οὗτοι ἐνίστανται κατά τῆς ἀλλαγῆς, ὡς ἐνιστάμενοι δέ ἀπετειχίσθησαν ἐκ τῶν Νεοημερολογιτῶν κατά τόν ΙΕ’ Κανόνα τῆς ΑΒ’ Συνόδου καί διέκοψαν τό μνημόσυνον τῶν Νεοημερολογιτῶν Ἱεραρχῶν! Ἐπίσης συνεχίζει τήν ἀπό τό 1924 γέμουσαν ἀπάτης θεωρίαν τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, καθ' ἥν οἱ Νεοημερολογῖται, εἶναι δῆθεν μόνον «δυνάμει σχισμα­τικοί οὐχί δέ καί ἐνεργεία», καί διά τοῦτο εἰς ὅσους ἐπιστρέψουν εἰς τό παλαιόν δέν χρειάζονται, λέγει, Ὁμολογία Πίστεως καί Μύρωμα! Ἐπίσης μέχρι νά συγκληθῆ Πανορθόδοξος ἤ Οἰκουμενική Σύνοδος, δύνανται οἱ Ὀρθόδοξοι νά μνημονεύουν καί νά δίδουν τά μυστήρια εἰς τούς Νεοημερολογίτας(!!!), ὅπως ἄλλωστε γίνεται καί μέχρι σήμερον ὑπό τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας, διά νά μήν εἴπωμεν καθολικῶς, ὑπό τῶν ὀπαδῶν του. Δηλαδή, ἐν γνώσει του καί σκοπίμως, συγχέει καί καταχρᾶται τούς ὅρους «δυνάμει καί ἐνεργεία», κι ἐνῶ οὗτοι ἀναφέρονται εἰς ἐντός τῆς ἐκκλησίας κακοδοξοῦντας καί παραβαίνοντας τούς ἐκκλησιαστικούς Κανόνας Κληρικούς, οἱ ὁποῖοι πράγματι, ἐάν δέν κριθοῦν ἀπό Συνοδικόν Δικαστήριον παραμένουν Κανονικοί Κληρικοί, καί ἑπομένως ὅσα μυστήρια τελοῦν εἶναι ἔγκυρα, οὗτος τοῦτο τό «Δυνάμει» διαστρεβλωτικῶς τό ἐκλαμβάνει καί τό ἐφαρμόζει καί διά τούς ἐκτός ἐκκλησίας, ἤτοι διά τόν καταδεδικασμένον Παπικόν καί Οἰκουμενιστικόν Νεοημερολογιτισμόν! Οὗτος ὅμως, καταδεδικασμένος ὤν, ἅμα τῆ ἐπιβολῆ του προεκάλεσεν ἀναμφισβή­τητον καί κραυγαλέον ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑ καί διά τούς ἀκολουθήσαντας αὐτό δέν ἰσχύουν οἱ ὅροι «δυνάμει ἤ ἐνεργεία» ἀλλ' οἱ ΟΡΟΙ ΤΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ, οἱ ὁποῖοι χωρίζουν τούς πιστούς ἀπό τούς ἀπίστους, τούς Ὀρθοδόξους ἀπό τούς σχισμα­τικούς-αἱρετικούς κ.λπ.

 Ὅθεν ἡ ἄρνησις τῆς Ὁμολογίας τοῦ 1935, ὑπό τοῦ πρώην Φλωρίνης, διά τῆς ἀπό τό 1924 ἐφερευθείσης πλάνης περί δῆθεν «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία Νεοημερολο­γιτικοῦ σχίσματος» θεωρίας του, οὐσιαστικῶς ἀποτελεῖ ἄρνησιν τῆς ἀπό τό 1924 ἀδιακόπου παρουσίας τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας καί ἀναγνώρισιν τῆς σχισμα­τοαιρέσεως τοῦ Παπικοῦ-Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ὡς δῆθεν «Κανονικῆς Ἐκκλησίας»! Αὐτό ὑπῆρξεν ἡ οὐσιαστική αἰτία τοῦ Φλωρινικοῦ Σχίσματος τοῦ 1937, καί κάθε καλοπροαίρετος Χριστιανός πρέπει νά κατανοήση ὅτι αὐτό εἶναι ΜΕΓΑ καί ΒΑΣΙΚΟΝ θέμα Πίστεως, καί ἀμέσως κατόπιν νά προβληματισθῆ καί νά ἴδη ποῖοι εἶναι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι κρατοῦν τήν ἀπό τό 1924 καί 1935 Ὁμολογίαν, δηλαδή ποῦ εἶναι ἡ ἀληθής καί Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλη­σία καί ἐκεῖ νά ἐπανέλθη.

 Παραθέτομεν ἐν συνεχεία τήν προαναφερθεῖσαν ἐγκύκλιον τοῦ πρ. Φλωρίνης, ἡ ὁποία ἀπηχεῖ τήν κακοδοξίαν του ἀπό τό 1935-1937 καί μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του, ἀλλά καί μέχρις σήμερον!

 

 Πρός τούς Εὐλαβεστάτους ἱερεῖς, τούς ἐντιμωτάτους Ἐπιτρόπους καί ἅπαν το εὐσεβές ὀρθόδοξον χριστιανικόν πλήρωμα τῶν καθ' ὑμᾶς Ἐκκλησιῶν Χάρις εἴη ὑμῖν καί εἰρήνη παρά Θεοῦ παρ' ἡμῶν δέ εὐχή καί εὐλογία πατρική.

 «Προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καί παντί τῶ ποιμνίω ἐν ὦ τό Πνεῦμα τό ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ, ἥν περιποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἴματος». (Πράξεις τῶν Ἀποστόλων κεφ. 20, 28). Καί πάντοτε μέν, ἀλλά πρό πάντων κατά τούς χαλεπούς καί κρισίμους τούτους καιρούς, καθ' οὕς ὀργιάζει τό ψεῦδος, καί ἡ ἀκολασία τῶν παθῶν εἰς μέγαν βαθμόν, ὀφείλει ὁ ποιμήν, ὁ ἔχων συναίσθησιν τῶν ποιμαντικῶν καθηκόντων αὐτοῦ, νά προσέχη εἰς τε τόν ἑαυτόν του καί εἰς ὅλον τό ποίμνιόν του, ἀγρυπνῶν καί φυλάττων φυλακάς ἐπί τῆς λογικῆς ποίμνης μήποτε λύκοι βαρεῖς ἐν σχήματι προβάτων εἰσελάσωσιν εἰς τήν ποίμνην, καί πατάσσοντες τόν ποιμένα διασκορπίσωσι καί σπαράξωσι τά ποίμνια αὐτοῦ.

 «Βλέπετε πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε μή ὡς ἄσοφοι ἀλλ' ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν, ὅτι, αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσίν» συνιστᾶ καί ὁ θεηγόρος ἀπόστολος. Εἰς περιστάσεις ἀνωμάλους καί δυσχερεῖς, εἰς ἄς ζῶμεν ἀπαιτεῖται, ἀγαπητά ἐν Χριστῶ τέκνα, μεγάλη σύνεσις καί φρόνησις περί τε τάς ὁμιλίας καί τάς πράξεις ἡμῶν, ὅπως περιφρουρήσωμεν, καί τήν ζωήν ἡμῶν κατασφαλίσωμεν ἀπό τῶν ποικίλων πειρασμῶν, τῶν τε ἐσωτερικῶν καί ἐξωτερικῶν, εἰς οὕς ἐμβάλλει ἡμᾶς ὁ μισόκαλος καί ἀνθρωποκτόνος δαίμων, ὅστις ὡς λέων ὀρυόμενος περιέρχεται τάς παρατάξεις(4) τῶν πιστῶν, ζητῶν τίνα νά ἁρπάση καί νά καταπίη. Οἱ κίνδυνοι, ὑφ' ὦν περιστοιχιζόμεθα προβάλλουσι πανταχόθεν, ἀπειλοῦντες, νά φθείρωσι οὐ μόνον τήν σωματικήν, ἀλλά καί τήν ψυχικήν ὑγείαν ἡμῶν, ὅταν εὕρωσι ἡμᾶς καθεύδοντας καί ραθυμοῦντας περί τήν φρούρησιν καί τήν φυλακήν τῶν σωμάτων καί τῶν ψυχῶν ἡμῶν, τῶν δύο τούτων ἀγαθῶν, ἅτινα ἀποτελοῦσι τήν ἱεράν παρακαταθήκην, ἧς ἄγρυπνοι φρουροί καί ἀνύστακτοι φύλακες ἐτάχθημεν ἀπό τόν πανάγαθον Θεόν καί Δημιουργόν(5).

Ἡ φρούρησις καί ἡ φυλακή τοῦ τιμαλφοῦς τούτου θησαυροῦ, ἤτοι τῆς σωματικῆς καί ψυχικῆς ὑγείας ἡμῶν δέν πρέπει νά ἀποτελῆ, δι' ἡμᾶς ἕν πάρεργον ἐνασχόλημα καί τυχαῖον ἀπόκτημα, ἀλλά τό κυριώτερον μέλημα καί τό σοβαρώτερον ἀπόκτημα καί εὐεργέτημα, ὅπερ ἀπεκτήσαμεν τῶ Χριστῶ συνταφέντες καί ἀναγεννηθέντες διά τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος εἰς νέαν σωματικήν καί πνευματικήν ζωήν διά τῆς ἀποτάξεως τοῦ Σατανᾶ καί τῆς συντάξεως ἡμῶν ἐν τῶ Χριστῶ οὗ ἡ ἐκ νεκρῶν ἀνάστασις, καί ἡ μετά­στασις τοῦ ἀχράντου σώματος αὐτοῦ ἐκ τῆς φθορᾶς εἰς τήν ἀφθαρσίαν, καί ἐκ τῆς θνησιμότητος εἰς τήν ἀθανασίαν, χρησιμεύει ὡς τις πνευματικός ἀραβών τῆς ἀναστάσεως καί τῆς ἀθανασίας ἡμῶν κατά τόν θεηγόρον ἀπόστολον τῶν ἐθνῶν. «Εἰ γάρ σύμφυτοι γεγόναμεν τῶ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ἀλλά καί τῆς ἀναστάσεως ἐσόμεθα. Τοῦτο γινώσκοντες, ὅτι ὁ παλαιός ἡμῶν ἄνθρωπος συνεσταυρώθη, ἵνα καταργηθῆ τό σῶμα τῆς ἁμαρ­τίας, τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῆ ἁμαρτία» (Ρωμ. Στ’ 5, 6). Τήν νέαν λοιπόν ταύτην πνευματικήν ζωήν εἰς ἥν ἀνακαινιζόμεθα διά τοῦ ἁγίου Βαπτί­σατος, πρέπει νά περιέπωμεν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, ὀφείλοντες, καθ' ἥν ἐδώκαμε ὑπόσχεσιν, νά νεκρώσωμεν τά πάθη ἡμῶν ἐπί τῆς γῆς, ἵνα ὡς συγκληρονόμοι Χριστοῦ ἀπολαύσωμεν τήν αἰώνιον ζωήν ἐν Οὐρανοῖς. Διότι εἰς πᾶσαν τοῦ βίου περίστασιν ἐπιβουλεύεται ὁ πολυμήχανος καί παμπόνηρος Διάβολος, στήνων πρό τῶν ποδῶν ἡμῶν διαφόρους παγίδας, καί τά πάντα μετέρχεται καί μηχανᾶται, ὅπως παγιδεύση ἡμᾶς καί κρημνίση εἰς τούς χάνδακας καί τόν κρημνόν τῆς ἁμαρτίας καί τῆς δαιμονικῆς αὐτοῦ τυραννίας(6). Δι' ὅ ὁ θεῖος Αὐγουστῖνος τάδε λέγει περί τοῦ διαβόλου. «Αὐτός ἐστί Κύριε ὁ Δράκων ὁ μέγας Φοινικοῦς, ὁ ἀρχαῖος ὄφις, ὁ Σατανᾶς καί Διάβολος ἐπικεκλημένος... ἰδού πρός τῶν ποδῶν ἡμῶν ἐξέτεινεν ἀπείρους παγίδας, καί πάσας τάς ὁδούς ἡμῶν ἀπάτης ἐπλήρωσεν, ὥστε τάς ἡμετέρας ἀπατῆσα, ψυχάς, καί τίς διαφεύζεται παγίδας, ἀπέκρυψεν ἐν πλούτω ἐν πενία παγίδας ἐξέχεεν ἐν τρυφῆ, ἐν πότω, ἐν ἡδονῶ, ἐν ὕπνω, ἐν ἀγρυπνί ἐν λόγω, ἐν ἔργω, ἐν πάση ὁδῶ, ἡμετέρα, καί πάλιν ρῦσαι ἡμᾶς τοῦ καθημερινοῦ ἀντιδίκου ἡμῶν, ὅς, εἴτε καθεύδομεν, εἴτε ἀγρυπνοῦμεν, εἴτε ἐσθίομεν, εἴτε πίνομεν, εἴτε ἄλλο τί ἐργαζόμεθα πᾶσι τρόποις ἐφέστηκεν ἡμέρας τε καί νυκτός τέχναις ἀπάταις νῦν φανερῶς, νῦν λάθρα δηλητηριώδη καθ' ἡμῶν ἐκτοξεύει βέλη ὡς ἀποκτεῖναι τάς ἡμετέρας ψυχάς»(7) (Αὐγουστίνου εὐχή 15η τῶν ἐρωτικῶν). Τοιούτου φοβεροῦ καί πολυμηχάνου ἐχθροῦ ἐπιβουλευομένου τήν ζωήν καί τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς ἡμῶν, ἄς ἀγρυπνῶμεν ἀνύστακτοι φρουροί ἐπί τῶν ἐπάλξεων τοῦ ἀκαθαιρέτου πύργου τῆς ἐκκλησίας καί τῆς πατρώας πίστεως καί εὐσεβείας, μόνης ἱκανῆς νά καταβάλη τόν σκολιόν Δράκοντα καί πολυμήχανον ἐχθρόν καί νά προφυλάξη ἡμᾶς, ἐν μέσω παγίδων διαβαίνοντας, ἀπό τάς στηνομένας πρό τῶν ποδῶν ἡμῶν ἀπείρους παγίδας καί καταχθονίους τοῦ Διαβόλου μηχανάς(8). ἐφ' ὦ ὁ θεηγόρος ἀπόστολος βροντοφωνεῖ. «Μετά φόβου καί τρόμου τήν ἑαυτῶν σωτηρίαν κατεργάζεσθε. ὁ Θεός γάρ ἐστίν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καί τό θέλεινκαί τό ἐνεργεῖν». (Φίλ. Β, 12, 13). Καί ἀλλαχοῦ: «Μή δῶς ὕπνον σοῖς ὅμμασι μηδέ ἐπινυστάξοις σοῖς βλεφάροις ἵνα σώζη ὥσπερ δορκάς ἐκ βρόχων καί ὥσπερ ὄρνεον ἐκ παγίδων» (παροιμ. 6, 5), ἤ ἀλλαχοῦ «ἐπίγνωσθι ὅτι ἐν μέσω Παγίδων διαβαίνεις καί ἐπί ἐπάλεξων πόλεως περιπάτεις» (Σειράχ 9, 13).

 Καί ἄν εἰς ὁμαλάς περιστάσεις καί εἰρηνικάς περιόδους καθίσταται δύσκολος ἡ χριστιανική ἡμῶν ζωή καί ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς ἡμῶν, πόσου μᾶλλον αὕτη ἀποβαίνει δυσχερής καί ἐπισφαλής εἰς περιστάσεις ἀνωμάλους καί πολεμικάς ἄς διατρέχομεν σήμερον κρίμασιν, οἷς οἶδε Κύριος, καί καθ' ἅς ὀργιάζει ὁ στυγερός δαίμων τῶν βρωμερῶν καί χαμαιζήλων παθῶν, αἱ ἀσφυκτικαί καί δυσώδεις ἀναθυμιάσεις αἴτινες πληροῦσι σύμπασαν τήν ἀτμοσφαίραν, μολύνουσι καί λυμαίνονται πάσας τάς τάξεις τῆς χριστια­νικῆς κοινωνίας καί πολιτείας. Ναί εἰς οἱονδήποτε στρῶμα τῆς κοινωνίας καί ἄν στρέψη τις τό ὅμμα δέν βλέπει, παρά ψεύδη, ὕβρεις, ὑπερηφανείας, σαρκασμούς, εἰρωνίας, φθόνους, ὑποκρισίας, προδοσίας(9), καί παντός εἴδους ἀθεμιτουργίας καί ἀκολασίας, «δι' ἅς ἔρχεται ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐπί τούς υἱούς τῆς ἀπειθείας» (Ἐφεσ. 5, 6 ). Στῶμεν καλῶς, ἀγαπητά ἐν Χριστῶ τέκνα, καί ἄνω σχῶμεν τάς καρδίας ἡμῶν καί «γρηγορῶμεν, ὅτι οὐκ οἴδαμεν ἐν ποία ἡμέρα καί ὥρα ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεται».

 Καί ὡσεί μή ἤρκουν οἱ ποικῖλοι οὗτοι πειρασμοί καί οἱ περιστοιχοῦντες ἡμᾶς κίνδυνοι οἱ ἀπειλοῦντες νά διαφθείρωσι καί νά δηλητηριάσωσι τά ἤθη, καί τήν χριστιανικήν ἡμῶν ζωήν καί πολιτείαν, ἡγέρθησαν ὡς μή ὤφειλον καί ἄλλου εἴδους πειρασμοί ἐκ μέρους ἐκείνων, αἴτινες, ἐξελθόντες ἐξ αὐτῶν τῶν σπλάχνων τῆς ἐκκλησίας, προσπαθοῦσι νά διαφθείρωσι τά ὑγιᾶ καί ὀρθόδοξα φρονήματα ὑμῶν(10), καί νά σκανδαλίσωσι τάς ψυχάς καί συνειδήσεις τῶν πιστῶν διά κενῶν λόγων καί συζητήσεων μωρῶν, ἐπιτη­δευόμενοι τούς Κανονιολόγους καί νομοδιδασκάλους, καί μή νοοῦντες, ἐλλείψει κανονικῆς συγκροτήσεως καί θεολογικῆς μορφώσεως, μήτε ἅ λέγουσι, μήτε περί τίνων διαβεβαιοῦνται(11). Καί μ' ὅλα ταῦτα ἀξιοῦσιν νά ἐπιβάλωσι τάς λελανθασμένας γνώμας, καί πεπλανημένας δοξασίας αὐτῶν, οὐ μόνον εἰς τούς λαϊκούς, οἴτινες τυγχάνουσιν ἄγνωστοι θρησκευτικῆς παιδεύσεως, ἀλλά καί εἰς τούς Κληρικούς τῆς Ὀρθοδόξου παρατάξεως(12) ἡμῶν, καί δή εἰς τόν ἡγέτην καί πρόεδρον ταύτης τόν καταρτισθέντα Κανονικῶς καί παιδευθέντα θεολογικῶς εἰς ἀνωτάτην Θεολογικήν Σχολήν, καί τρανά δείγματα παρασχόντα, ὄχι μόνον λόγοις, ἀλλά καί ἔργοις διά τήν Ὀρθοδοξίαν τῶν φρονημάτων καί τήν ἐμμονήν του εἰς τάς ἐκκλησιαστικάς παραδόσεις. Καί μή ξενίζεσθε δι' αὐτό, ἀγαπητά ἐν Χριστῶ τέκνα, ἀφοῦ τοιοῦτοι ψευδαπόστολοι καί ψευδοδιδάσκαλοι ἀνεφάνησαν καί κατά τήν Ἀποστολικήν ἐποχήν, ὡς μαρτυροῦν αἱ Ὁμολογίαι τῶν Ἀποστόλων.

 «Καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν» (Πραξ. Ἀποστ. 20, 30). Οἱ ψευδοδιδάσκαλοι οὗτοι «ἐξ ἡμῶν μέν ἐξῆλθον, ἀλλ' οὐκ ἦσαν ἐξ ἡμῶν, εἰ γάρ ἦσαν ἐξ ἡμῶν, μεμενίκασιν ἄν μεθ' ἡμῶν» κατά τό Εὐαγγελικόν ρητόν (Α΄ Καθ. Ἰωάννου 2, 19). Τούτους ἡμεῖς ἀνεδείξαμεν εἰς ἐπισκόπους τῆ χάριτι τοῦ Παναγίου καί τελεταρχικοῦ Πνεύματος, ὅπως μεθ' ἡμῶν ἐξυπηρετήσωσι τόν ἱερόν ἀγῶνα τοῦ Ὀρθοδό­ξου ἑορτολογίου. Ἀλλ' οὗτοι γενόμενοι ἐπίσκοποι, οὐ μόνον δέν ἀντελή­φθησαν καί δέν ἐξετίμησαν τό ἐπισκοπικόν ἀξίωμα, καί τήν σοβαρότητα καί ἱερότητα τοῦ ἑορτολογικοῦ ἀγῶνος, ἀλλά καί παρεξετράπησαν εἰς πλείστας ὅσας ἀντικανονικότητας, μή δειλιάσαντες μηδ' ἀπορριγήσαντες οἱ δείλαιοι ἄνευ λόγων ἐκκλησιαστικῶν καί Κανονικῶν νά διακόψωσιν τήν πνευματικήν ἐξάρτησιν καί ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν μεθ' ἡμῶν, πήξαντες ἴδιον θυσιαστήριον καί σχίσαντες οὕτω τόν ἄρραφον χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ διά λόγους προσωπικῆς κενοδοξίας, καί φιλαρχίας, ἐδημιούργησαν πραγματικόν Σχίσμα εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου παρατάξεως ἡμῶν(13). Τότε καί ἡμεῖς, ἰδόντες, ὅτι ὅλα τά εἰρηνικά μέσα, ἅτινα μετα­χειρίσθημεν πρός διαφωτισμόν καί ἀποτροπήν αὐτῶν, ἐκ τοῦ ἀδικαιο­λογήτου Σχίσματος ἀπέβησαν εἰς μάτην, ἠναγκάσθημεν μετά λύπης νά δεχθῶμεν τήν ἀπόσχισιν αὐτῶν, καί νά στερήσωμεν αὐτούς καί τούς ὀπαδούς αὐτῶν τῆς εὐλογίας ἡμῶν(14). Ἔκτοτε οὗτοι, ἀπαλλαγέντες τῆς πνευματικῆς δικαιοδοσίας καί κηδεμονίας ἡμῶν(14), ἐξετραχηλίσθησαν εἰς τοιαύτας ἀντικανονικάς καί ἐγκληματικάς ἀπό ἐκκλησιαστικῆς ἀπόψεως πράξεις, ὥστε εἰσήχθησαν ἐνώπιον τοῦ Κακουργοδικείου Χαλκίδος, ὅπερ ἀπήλλαξε μέν αὐτούς τῆς ποινῆς ἀλλ' ὄχι ὡς ἀθώους τῆς κατηγορίας ἀλλ' ὡς μωρούς καί ἀκαταλογίστους διά τό ἀσθενές τῆς διανοίας καί τό ὑπέρακμον τῆς ἡλικίας. Οἱ παρασυνάγωγοι οὗτοι ἐπίσκοποι Βρεσθένης Ματθαῖος Καρπαθάκης καί Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος, ἀφ' ἧς στιγμῆς ἀπεσχίσθησαν ἐξ ἡμῶν, παρ' ὦν ἔλαβον τόν ἐπισκοπικόν βαθμόν, παρέμειναν μέν ἐπίσκοποι διά τό ἀνεξάλειπτον τῆς ἱερωσύνης, ἀλλ' ὡς ἄτομα ἁπλᾶ καί ὄχι ὡς ἐκπρόσωποι ἐκκλησίας ἐξ ἧς νά ἀρύονται τήν χάριν καί τήν ἐξουσίαν τοῦ τελεῖν ἐγκύρως πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν πρᾶξιν καί τελετουργίαν.

 Διότι τάς ἐκκλησίας, κατά τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν καί ἀντίληψιν, ἱδρύει καί προικίζει μέ τά Μυστήρια καί τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἡ ὅλη ἐκκλησία, ὡς ταμιοῦχος τῆς Χάριτος, καί ὄχι ὡρισμένος τις ἀριθμός λαϊκῶν καί κληρικῶν ἀτόμων, ἀποσπωμένων διά λόγους διαφωνίας εἰς ἰάσιμόν τι ἐκκλησιαστικόν ζήτημα ἀπό μιᾶς ἀνεγνωρισμένης Ὀρθοδόξου ἐκκλησίας, μή ἀπογυμνωθείσης τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κύρους καί τῆς Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος μετά δίκην καί ἀπόφασιν τῆς ὅλης Ἐκκλησίας.

 Ἡ ἀντίληψις καθ' ἥν δικαιοῦνται τά ἄτομα εἴτε κληρικοί, εἴτε λαϊκοί, νά ἱδρύσουν ἰδιαιτέραν ἐκκλησίαν ἄνευ τῆς ἀδείας καί τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς ὅλης ἐκκλησίας, ὄζει προτεσταντισμοῦ ὅστις ὡς γνώμονα καί στάθμην ἀκριβῆ τῆς θείας ἀληθείας δέν θεωρεῖ τήν κρίσιν καί τήν γνώμην τῆς ὅλης ἐκκλησίας, ἀλλά τήν κρίσιν καί τήν ἀντίληψιν τῶν ἀτόμων, ἐκπροσωπούν­των καί τούτων κατά τήν προτεσταντικήν ἐκδοχήν τήν χάριν καί τήν δύναμιν τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Διά τόν λόγον τοῦτον ἀνεφύησαν εἰς τούς κόλπους τῆς Προτεσταντικῆς ἐκκλησίας(15) πλεῖσται ὅσαι αἱρέσεις, ἰσάριθμοι πρός τήν πληθύν τῶν ἀτομικῶν γνωμῶν καί ἀντιλήψεων, μή χειραγωγουμένων καί φωτιζομένων ὑπό τῆς Ἐκκλησίας. Καί ὄχι μόνον τήν ὀρθόδοξον ἔννοιαν εἰς μίαν ἐπί μέρους ἐκκλησίαν προσδίδει, καί ἀναγνω­ρίζει ἡ ὅλη ἐκκλησία διά τῆς Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, οὗ ἡ θεία δύναμις καί ἁγιαστική ἰδιότης καί θέλησις ἐκδηλοῦται καί ἐκφαίνεται κατά τήν ὀρθόδοξον Πίστιν καί ἀντίληψιν διά Συνόδου Οἰκουμενικῆς ἤ Μεγάλης Τοπικῆς, ἀλλά καί τήν ὀρθόδοξον ἰδιότητα καί Κανονικήν ἐγκυρότητα τῶν ἀρχηγῶν τῶν ἐπί μέρους ἐκκλησιῶν προσδίδει καί ἐπικυροῖ ἡ ὅλη Ἐκκλη­σία. Τούτου ἕνεκα μόλις ἐκλεγεῖ εἷς ἀρχηγός μιᾶς ἐπί μέρους Ἐκκλησίας, ὑποχρεοῦται νά ἀνακοινώση τήν ἐκλογήν καί τόν διορισμόν αὐτοῦ εἰς τάς λοιπάς Ὀρθοδόξους ἐκκλησίας ἀνταλλάσσων μετ' αὐτῶν τάς εἰρηνικάς λεγομένας ἐπιστολάς, δι' ὦν λαμβάνει ὁ νέος ἀρχηγός τῆς Ἐκκλησίας τό χρῖσμα τῆς Κανονικότητος καί ἐγκυρότητος τοῦ προΐστασθαι τῆς Ἐκκλησίας. Αὕτη εἶναι ἡ ἐπικρατοῦσα παρά τῆ ὀρθοδόξω Ἐκκλησία τάξις καί αἰωνόβιος αὐτῆς πρᾶξις εἰς τά ζητήματα τῆς Ὀρθοδόξου ἐννοίας καί ἐγκυρότητος τῶν ἐκκλησιῶν καί τῶν Ἀρχηγῶν αὐτῶν.

 Τούτων οὕτως ἐχόντων, ἐρωτῶμεν τούς παρασυναγώγους ἐπισκόπους καί τούς ἀκολουθοῦντας αὐτούς κληρικούς καί λαϊκούς, πόθεν καί ἐκ ποίας Ἐκκλη­σίας ἀρύονται οὗτοι τό Κανονικόν κῦρος τῶν ἐκκλησιαστικῶν πράξεων αὐτῶν, ἀφοῦ ἀπεσχίσθησαν παρ' ἡμῶν ἄνευ λόγων ἐκκλησιαστικῶν καί ἐλάκτισαν οὗτοι ἄνευ φόβου θεοῦ τούς χειροθετήσαντας καί εἰς Ἐπισκόπους ἀναδείξαντας αὐτούς διά τῆς ἐπικλήσεως τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος; Ἴσως ἀντιτάξωσι οὗτοι, ὅτι δέν ἀπεσχίσθησαν παρ' ἡμῶν ἄνευ λόγων ἐκκλησιαστικῶν, προβάλλοντες οὗτοι ὡς τοιούτους τό ὅτι ἠρνήθη­μεν νά κηρύξωμεν, ὡς Ἐκκλησίαν ἰδιαιτέραν καί ἀνεξάρτητον τῆς Αὐτοκε­φάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τούς καινοτομήσαντας Ἀρχιερεῖς, ἀπο­δεχθέντας τό Παπικόν ἡμερολόγιον ὡς Σχισματικούς. Ἀλλ' ἐρωτῶμεν αὐτούς, δικαιοῦται κατά τό Κανονικόν δίκαιον, καί τούς θείους καί Ἱερούς Κανόνας, καί τήν αἰωνόβιον πρᾶξιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας νά κηρύττη Σχισματικούς τούς ἀρχιερεῖς μία μερίς Κληρικῶν καί Λαϊκῶν, διαφωνούν­των πρός αὐτούς εἰς ἕν ζήτημα ἐκκλησιαστικόν, ἰάσιμον κατά τόν Μέγαν καί οὐρανοφάνταρα Βασίλειον, δεδομένου, ὅτι τό δικαίωμα τοῦτο ἐχο­ρήγησαν αἱ ἅγιαι ἑπτά Οἰκουμενικαί Σύνοδο, τά ἀλάθητα ταῦτα πυξία τῆς θείας ἀληθείας καί ἡ ἀκριβής στάθμη τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τήν ὅλην Ἐκκλησίαν, συνερχομένην ἐν Ἁγίω Πνεύματι εἰς Οἰκουμενικήν ἤ Μεγάλην Τοπικήν Σύνοδον, ἥτις μετά τήν ἐξάντλησιν πάντων τῶν εἰρηνικῶν μέσων τοῦ διαφωτισμοῦ καί τῆς ὑποδείξεως τοῦ ψυχικοῦ ὀλέθρου καί τοῦ φοβεροῦ κρημνοῦ, εἰς ὅν ὠθοῦσιν αἱ πεπλανημέναι θρησκευτικαί ἰδέαι προβαίνει μετά λύπης εἰς τήν ἀπόσχισιν αὐτῶν ἐκ τοῦ θεοπαγοῦς καί αἰωνοβίου κορμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, καθαιροῦσα αὐτούς τοῦ ἀρχιερατικοῦ  δικαιώμα­τος τοῦ τελεῖν ἐγκύρως τά Μυστήρια καί πᾶσαν Ἐκκλησιαστικήν πρᾶξιν.

 Πρόσφατον παράδειγμα τῆς τοιαύτης ἐξασκήσεως τοῦ δικαιώματος τούτου ἔχομεν τήν ἐν Κωνσταντινουπόλει συνελθοῦσαν τῶ 1872 Μεγάλην Τοπικήν Σύνοδον, ἐκπροσωπηθεῖσαν καί ὑφ' ὅλων τῶν κατ' ἀνατολάς Πατριαρχικῶν Ἐκκλησιῶν, ἐξ αἰτίας τοῦ ἐπαράτου φυλετισμοῦ, ὅν ἤθελον νά εἰσαγάγωσιν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου οἱ Βουλγαρικῆς ἐθνότη­τος Ἀρχιερεῖς, ἥτις Σύνοδος, καλέσασα εἰς δίκην τούς ἀποστάτας Βουλγά­ρους Ἀρχιερεῖς, καί μή βουληθέντας τούτους συνιέναι μετά μακροχρόνιον διαφωτισμόν καθήρεσαν αὐτούς καί ἐκήρυξαν ὡς Σχισματικούς. ἐκδοῦσα δέ καί τόν ὅρον τῆς καθαιρέσεως καί ἀποσχίσεως αὐτῶν, διέταξε τήν ἐπ' Ἐκκλησιῶν ἀνάγνωσιν τούτου, ὅπως ἀπό τῆς λύμης τοῦ Σχίσματος προφυλάξη τόν Βουλγαρικόν λαόν(16).

 Οὐδείς ποτέ ἐκ τῶν παλαιῶν ἤ τῶν νέων αἱρετικῶν καί αἱρεσιαρχῶν ἐκηρύχθη σχισματικός καί καθηρέθη ὑπό διαφωνούντων ἱεραρχῶν μεμονωμένων ἄνευ δίκης καί ἀπολογίας, ἀλλ' ὑπό Συνόδων, καί Κανονικῶς συγκεκροτου­μένων Ἐκκλησιαστικῶν Δικαστηρίων, ἐνώπιον τῶν ὁποίων καλοῦνται οὗτοι εἰς ἀπολογίαν, καί τότε μόνον καθαιροῦνται τοῦ ἀρχιερατικοῦ δικαιώματος καί τῆς ἐξουσίας τοῦ διοικεῖν Ἐκκλησίαν καί τελεῖν ἐγκύρως πᾶσαν Ἐκκλησιαστικήν Ἱεροτελεστίαν, ὅταν μετά ἐπαρκῆ διαφωτισμόν ὑπό τοῦ Συνοδικοῦ Δικαστηρίου δέν θελήσωσι νά ἀποπτύσωσι τήν πλάνην των, ἐμμένοντες σκληροτραχήλως καί ἀμεταπείστως εἰς τάς αἱρετικάς ἰδέας καί πεπλανημένας δοξασίας αὐτῶν (17).

 Κατά τό πνεῦμα τῶν σχετικῶν θείων καί ἱερῶν Κανόνων, ὅταν ὁ Προϊστάμενος ἤ τό πλεῖστον τῶν ἀρχιερέων μιᾶς ἀνεγνωρισμένης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰσαγάγωσιν εἰς τήν Ἐκκλησίαν μίαν καινοτομίαν, ἀντικειμένην πρός τούς θείους καί ἱερούς Κανόνας καί τήν ὀρθόδοξον θείαν λατρείαν, δικαιοῦνται μέν οἱ Ὀρθοδοξοῦντες Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας ταύτης νά διακόψωσι τήν Ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν μετά τῶν καινοτόμων, καί πρό Συνοδικῆς διαγνώμης, ἵνα μή ὦσι καί οὗτοι συνυπεύθυνοι ἐνώπιον τῆς ὅλης Ἐκκλη­σίας διά τήν κακῶς καί ἀντικανονικῶς εἰσαχθεῖσαν καινοτομίαν, ἀλλά δέν δύνανται νά κηρύξωσι τούς καινοτομήσαντας ἀρχιερεῖς Σχισμα­τικούς, καί εἰς καθαίρεσιν νά ὑποβάλωσιν αὐτούς, τοῦθ' ὅπερ εἶναι ἀποκλειστικόν δικαίωμα τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, εἰς Σύνοδον συνερχομένης, καί ἐν Ἁγίω Πνεύματι ἀποφαινομένης, καί τήν ἐτυμηγορίαν αὐτῆς ἐκδιδού­σης μετά λυπαρόν διαφωτισμόν, καί τήν ἐμπεριστατωμένην ἀπολογίαν τῶν ὑπό κρίσιν καινοτόμων Ἀρχιερέων.

 Ἡ δέ διακοπή τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας μετά τῆς διοικούσης Συνόδου καί ἡ παῦσις τοῦ μνημοσύνου αὐτῆς ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδοξούντων, οὐ μόνον δέν κατακρίνεται, ἀλλά καί ἐπαινεῖται, ὡς μή δημιουργοῦσα Σχίσμα, ἀλλ' ὡς σώζουσα τήν Ἐκκλησίαν ἀπό Σχίσματος συμφώνως πρός τήν 15ον Κανόνα τῆς ΑΒ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, διαγορεύοντα τάδε: «Οἱ γάρ δι' αἴρεσιν τινα παρά τῶν ἁγίων Συνόδων ἤ Πατέρων, κατεγνωσμένην, ὡς πρός τόν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτάς διαστέλλοντες... οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῆ Κανονικῆ ἐπιτιμήσει οὐχ' ὑπόκεινται πρό Συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτούς τῆς πρός τόν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες ἀλλά καί τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς Ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται... οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά Σχισμάτων καί μερισμῶν τήν Ἐκκλησίαν ἐσπού­δασαν ρύσασθαι». Βλέπε καί τόν 3ον Κανόνα τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐπιτάσοντα τάδε: «Κοινῶς δέ τούς τῆ Ὀρθοδόξω καί Οἰκουμενικῆ Συνόδω συμφρονοῦντας Κληρικούς κελεύομεν τοῖς ἀποστατήσασιν ἤ ἀφισταμένοις ἐπισκόπους μή ὅλως ὑποκεῖσθαι κατά μηδένα τρόπον». Οἱ Κανόνες οὗτοι, ὡς πᾶς τις καλός καί εἰλικρινής συζητητής ἐννοεῖ, παρέχουν εἰς τούς Ὀρθοδο­ξοῦντας Κληρικούς, καί ἀποστέργοντας τήν καινοτομίαν τῆς προϊσταμένης ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς, καί τῆς κατά μηδένα τρόπον ὑπακοῆς καί πει­θαρχίας εἰς αὐτήν, τοῦ δικαιώματος τῆς κηρύξεως ταύτης ὡς αἱρετικῆς καί ἀποσχίσεως αὐτῆς ἐκ τοῦ καθόλου τῆς Ὀρθοδοξίας κορμοῦ ἐπιφυλαχθέντος εἰς τήν Κανονικήν Σύνοδον. Οἱ παρασυνάγωγοι ὅμως ἐπίσκοποι Βρεσθένης Ματθαῖος Καρπαθάκης καί Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος, ἐν γνώσει τῶν Κανόνων τούτων, μή ἀρκεσθέντες εἰς τήν διακοπήν τῆς ἐκκλησια­στι­κῆς ἐπικοινωνίας μετά τῆς καινοτόμου ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος, ἐκήρυξαν, οὐ μόνον τούς καινοτόμους Ἱεράρχας Σχισματικούς ἄνευ οὐδεμιᾶς δίκης καί ἀπολογίας, ἀλλά καί τήν ὅλην Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος Σχισματικήν, σφετερισθέντες οἱ δείλαιοι, οὐδέ ἦττον, οὐδέ ἔλαττον δικαίωμα Οἰκουμε­νικῆς ἤ Τοπικῆς Συνόδου(18). Εἰς δέ τήν ἄρνησιν ἡμῶν νά ἀκολουθήσωμεν τούτους εἰς τήν ὀλισθηράν καί ἐπικίνδυνον ταύτην κατωφέρειαν, τήν ἀνατρέπουσαν Κανονικούς θεσμούς, αἰωνοβίους καί βασικούς καί εἰς τάς ματαίας προσπαθείας ἡμῶν, ὅπως ἀποτρέψωμεν αὐτούς ἀπό τόν ἀβυσσα­λέον καί ψυχόλεθρον τοῦτον κρημνόν, προέβησαν οὗτοι καί εἰς τήν κήρυξιν ἡμῶν, ὡς Σχισματικῶν, χωρίς νά ἔλθωσι προηγουμένως εἰς οὐδεμίαν συνεννόησιν μεθ' ἡμῶν ἀρνηθέντες καί πᾶσαν πρόσκλησιν ἡμῶν πρός διαφωτισμόν(19). Καί πρός διαπίστωσιν τοῦ ἀπιστεύτου τούτου παραλογι­σμοῦ των παραθέτομεν αὐτολεξεί τήν ἀπάντησιν τούτων εἰς τήν πρόσκλη­σιν ἡμῶν πρός σύσκεψιν.

   «ΕΚΚΛΗΣΙΑ Γ.Ο.Χ. ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ                               Ἀθῆναι 27 Ἰανουαρίου 1942

 Πρός τόν Σεβασμιώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Φλωρίνης

κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΝ

 Ἐνταῦθα

 Σεβασμιώτατε,

 Πρό ἡμερῶν, καί ὅταν ἐλάβωμεν πρόσκλησίν σας, ὅπως ἔλθωμεν καί συσκε­φθῶμεν κατά τήν 15/28 ἰανουαρίου 1942 περί σοβαρῶν ζητημάτων τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος εἰς τά ὑμέτερα γραφεῖα Χαλκοκονδύλη 7 ἐνταῦθα, σᾶς ἀποστείλαμεν ἐπιστολήν διά τοῦ κ. Σταυριανοῦ, εἰς ἥν σᾶς ἐγνωρίζομεν, ὅτι, διά νά ἔλθωμεν εἰς ἐπαφήν μεθ' ὑμῶν καί τοῦ ἁγίου Δημητριάδος, πρέπει πρῶτον νά ἀρθοῦν οἱ λόγοι τοῦ διχασμοῦ, οἱ πνευματικοί, οἴτινες μᾶς ἠνάγκασαν νά σᾶς ἀποκηρύξωμεν. Ἐπειδή, ὡς πληροφορούμεθα, ἐπιθυμεῖτε τήν ἕνωσιν καθώς τοὐλάχιστον δηλώνετε προφορικῶς ἐνώπιον τοῦ λαοῦ, διά τοῦτο σᾶς δηλοῦμεν σαφέστατα διά τῆς ἐπιστολῆς μας ταύτης, ὅτι περιττεύουν αἱ συνεδριάσεις καί συσκέψεις, ὅταν δεχθῆτε τά κάτωθι ζητήματα πίστεως, τά ὁποῖα προυκάλεσαν καί τόν διχασμόν ἡμῶν, καί ὅτι ἀπό τῆς στιγμῆς αὐτῆς εἴμεθα πλέον ἡνωμένοι, καί δυνάμεθα τότε πλέον νά συνερχώμεθα καί συνεδριάζωμεν.

 1. Ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος διά τῆς παραδοχῆς τοῦ Παπικοῦ Ἑορτολογίου κατέστη Σχισματική.

 2. Τά μυστήριά της ἄκυρα.

 3. Τό μῦρον της δέν ἔχει τήν ἁγιαστικήν χάριν του.

 4. Τά παιδιά τῶν κακοδόξων ἐπιστρέφοντα εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν πρέπει νά μυρώνωνται.

 Ἀφοῦ δέ ταῦτα τά κοινοποιήσετε εἰς τήν κακόδοξον Ἐκκλησίαν διά δικαστικοῦ κλητῆρος, τοῦ ὁποίου τό ἐπιδοτήριον μᾶς ἐπιδείξητε, ἐπίσης δέ διά τοῦ αὐτοῦ τρόπου ἀναιρέσητε καί τό πρός τό ὑπουργεῖον Θρησκευμάτων ἔγγραφόν Σας, καί διακη­ρύξητε ὅλα ταῦτα ἐπ' Ἐκκλησίαις, τότε λέγομεν ἡ ἕνωσις ἡμῶν αὐτομάτως ἐπέρχε­ται ἄνευ συνεδριάσεων και λογοτριβῶν. θά ἀναμένωμεν δέ γραπτήν ἀπάντησίν Σας ἐπί τῶν ἐρωτημάτων μας τούτων ἐπί 8 ἡμέρας ἀπό σήμερον.

 Μετά ἀδελφικῶν ἀσπασμῶν
† Ὁ Κυκλάδων Γερμανός
† Ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος

 Ἐκ τοῦ ἐγγράφου τούτου κατάφωροι γίνονται οἱ γράψαντες, οὐ μόνον ὡς ὀφλισκάνοντες τελείαν ἄγνοιαν τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου καί τοῦ πνεύματος τῶν θείων καί ἱερῶν Κανόνων, δι' ὦν καθορίζονται σαφῶς καί κατο­χυροῦνται τά δίκαια τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Διοικούντων ταύτην Ἱεραρχῶν καί ἅπαντος τοῦ Ὀρθοδόξου χριστεπωνύμου πληρώματος, ἀλλά καί ὡς ἀσεβοῦντες πρός αὐτήν τήν θείαν χάριν, τήν ἐνυπάρχουσαν εἰς τήν ἔννοιαν τῶν θείων Μυστηρίων, δι' ὦν ἁγιάζονται οἱ πιστοί, τῶν ἱερέων χρησιμευόν­των, οὐχί ὡς ποιητικῶν μέσων τῆς ἁγιαστικῆς Χάριτος, ἀλλά ὡς μέσον μεταδόσεως ταύτης εἰς τούς πιστούς. Ὅθεν, ἐφ' ὅσον τήν θείαν Χάριν, τήν διά τῶν Ἁγίων Μυστηρίων μεταδιδομένην εἰς τούς πιστούς παρέχει, οὐχί μία μερίς κληρικῶν ἤ λαϊκῶν ἀλλ' ἡ θεία ὑπόστασις καί ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας, οἴκοθεν ἐννοεῖται, ὅτι ἀσεβοῦν καί ἱεροσυλοῦν οὐ μόνον πρός αὐτήν τήν θείαν ὑπόστασιν τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί πρός τήν ἱερότητα τῶν Μυστηρίων, τά ἄτομα ἐκεῖνα ἅτινα ἀφαιροῦν ἀπό μέν τῆς Ἐκκλησίας τό θεῖον καί ἀναφαίρετον δικαίωμα καί κῦρος Αὐτῆς, ἀπό δέ τῶν Μυστηρίων τήν ἁγιαστικήν δύναμιν καί ψυχοσωτήριον χάριν διά μιᾶς παντόλμου μονοκονδυλιᾶς. Ὅτι δέ οἱ παρασυνάγωγοι οὗτοι Ἐπίσκοποι οὐκ οἴδασι τί λέγουσι(20), καί περί τίνων διαβεβαιοῦνται ἀπόδειξις εἶναι ὅτι, οὐδέ οὗτοι ἐφαρμόζουσιν εἰς ἑαυτούς τά ὅσα διδάσκουσι, μή τολμῶντες οἱ τάλανες νά ἐπαναλάβωσι τά Μυστήρια διά τούς προσερχομένους ἐκ τοῦ Παπικοῦ ἑορτολογίου εἰς τό ὀρθόδοξον, δεχόμενοι οὕτω εἰς τούς κόλπους αὐτῶν ἀβαπτίστους, ἀστεφανώτους καί ἐν γένει ἀνιέρους καί ἀμυρώτους κατά τήν γνώμην καί τήν ἀντίληψιν αὐτῶν.

 Ὁ παραλογισμός καί τό ἀκαταλόγιστον τῆς τοιαύτης αὐτῶν γνώμης καί διδασκαλίας γίνεται μᾶλλον καταφανής καί ἐξόφθαλμος, ἐάν λάβωσι ὑπ' ὄψιν ὅτι οὗτοι περιορίζονται μόνον εἰς τήν ἀναμύρωσιν τῶν βρεφῶν, τῶν ὅλως ἀναιτίων εἰς τήν καινοτομίαν τοῦ νέου ἑορτολογίου καί ἀπαλάττουσι τούς Γονεῖς καί αἰτίους τῆς τοιαύτης ποινῆς προσερχομένοις ἄνευ ἀνα­μυρώσεως εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν αὐτῶν. Καί ὅταν, ὡς ἀκραδάντως πιστεύομεν καί ἐλπίζωμεν, μετά τό τέλος τοῦ φρικτοῦ καί πανωλέθριου τούτου πολέμου ἀναγκασθοῦν καταλλήλως διαφωτιζόμενοι ὑπ' μιᾶς πανορθοδόξου καί ἐγκύρου Συνόδου νά ἐπιστρέψωσιν εἰς τό ἀρχαῖον καί πάτριον ἡμερολο­γιακόν καθεστώς αἱ νεωτερίσασαι Ἐκκλησίαι, κατά τήν γνώμην καί τήν δογματική ἀπόφασιν τῶν Παρασυναγώγων ἐπισκόπων αἱ χιλιάδες καί τά ἑκατομμύρια τῶν Χριστιανῶν τῶν γεννηθέντων εἰς τούς κόλπους τῶν νεωτερισασῶν Ἐκκλησιῶν, θά ἀναβαπτισθοῦν, θά ἀναστεφανωθοῦν καί θά ἀναμυρωθοῦν, ἵνα λάβωσι τό χρῖσμα τῆς Ὀρθοδοξίας(21); Τοιαύτην γνώμην ἀκυρώσεως Μυστηρίων καί ἐπαναλήψεως τούτων δέν δικαιοῦνται νά ἔχωσι καί ἀποφαίνονται, οὐ μόνον μεμονωμένα ἄτομα ἐπισκόπων, μηδεμίαν ἁρμοδιότητα καί μηδέν κῦρος ἐχόντων πρός τοῦτο, ἀλλ' ἀκόμη καί μία ἐπί μέρους ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέν ἔχει τό δικαίωμα νά ἀφαιρῆ τήν ἐγκυρότητα τῶν Μυστηρίων ἄνευ τῆς γνώμης τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, ἧς καί μόνον ἀποκλειστικόν δικαίωμα εἶναι νά ἀφαιρῆ ἀπό τούς κληρικούς τούς περιπίπτοντας εἰς αἵρεσιν καί μή μετανοοῦντας καί ἀποπτύοντα αὐτήν, τό δικαίωμα τοῦ ἐγκύρως καί ἐπισήμως τελεῖν τά Μυστήρια, διότι, ὅστις δέν ἔχει τήν δύναμιν νά δίδη μία θείαν δωρεά, δέν ἔχει συνεπῶς καί τό δικαίωμα νά ἀφαιρεῖ ταύτην. Δι' ὅ καί τούς νοσφιζομένους τό ἱερόν τοῦτο δικαίωμα κατατάσσουν οἱ κανόνες εἰς τήν τάξιν τῶν ἱεροσύλων. «Ἐπίσκοπον εἰς Πρεσβυτέρου βαθμόν φέρειν, ἱεροσυλία ἐστίν» (29 τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου). Καί ἄν οἱ Κανόνες θεωροῦν ἱεροσυλίαν τόν ὑποβιβασμόν τοῦ Μυστηρίου τῆς ἱερωσύνης, πόσω μᾶλλον θεωροῦνται ἱερόσυλοι οἱ τολμῶντες ἄνευ οὐδεμιᾶς ἁρμοδότητος καί ἐκκλησιαστικοῦ κύρους νά κηρύττωσι ἄκυρα τά Μυστήρια μιᾶς ἀνεγνωρισμένης Ἐκκλησίας, ἔστω καί ὑποδίκου ἀπέναντι τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, διά τήν αὐθαίρετον εἰσαγωγήν μιᾶς καινοτομίας, ἰδού ὁ λόγος δι' ὅν ἡμεῖς ἀπέχομεν νά ἀποφανθῶμεν περί κύρους Μυστηρίων, Ὁμολογοῦντες, ὅτι πρός τοῦτο οὐδεμίαν ἁρμοδιότητα καί δικαίωμα ἔχομεν ὑπό τῶν θείων καί ἱερῶν Κανόνων, καί συναισθανόμενοι τήν μηδαμινότητα καί τήν ἀμαρτωλόν ἡμῶν κατάστασιν ἀπέναντι τῆς ἱερότητος καί τῆς ἁγιαστικῆς χάριτος καί δυνάμεως τῶν θείων καί ἱερῶν Μυστηρίων καί ἐπαφίνομεν τοῦτο εἰς τήν γνώμην καί τήν κρίσιν τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, ἧς ἀποκλειστικόν καί θεῖον δικαίωμα εἶναι ὡς φθίνοντες εἴπομεν ἡ προίκισις μιᾶς Ἐκκλησίας διά τῆς Χάριτος τῶν Μυστηρίων τῆς μεταδιδομένης διά τῶν λειτουργῶν Αὐτῆς καί ἡ ἐπίσχεσις τῆς Χάριτος ταύτης ἐκ μέρους Αὐτῆς ἀποσχιζούσης διά λόγους Κανονικούς καί μετά δίκην καί ἀπολογίαν καθαιρούσης τού Κληρικούς της ἀρχιερεῖς τε καί Ἱερεῖς Αὐτῆς.

 Καί εἶναι μέν ἀληθές, ὅτι ἡμεῖς ἀμυνόμενοι κατά τῆς καθ' ἡμῶν καθαιρετικῆς ἀποφάσεως τοῦ Συνοδικοῦ Δικαστηρίου, ὅπερ συνεκρότησεν ἡ καινοτο­μήσασα ἱεραρχία, ἀπεκαλέσαμεν εἰς δημοσιεύματα ἡμῶν τούς καινοτόμους ἱεράρχας Σχισματικούς, ὡς δημιουργήσαντες διά τῆς εἰσαγωγῆς τῆς καινοτομίας τοῦ Δυτικοῦ ἡμερολογίου λόγους Σχίσματος εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί ὡς ἀποσχισθέντας ἐκ τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῶν ἱσταμένων ἐπί τοῦ ἐδάφους τοῦ Ὀρθοδόξου ἑορτολογίου εἰς τόν ἑορτασμόν τῶν ἑορτῶν, ἐπερρίψαμεν δέ εἰς αὐτούς καί τήν μομφήν καί τάς φοβεράς συνεπείας, ἅς συνεπάγεται τό ἐγκυμονούμενον Σχίσμα εἰς τήν εἰρηνικήν καί ὀρθόδοξον ζωήν τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ' ἀπεκαλέσαμεν αὐτούς Σχισματικούς, καί δέν διστάζομεν καί σήμερον νά ἀποκαλέσωμεν αὐτούς τοιούτους, οὐχί ὅμως ἐν ἐνεργεία, ἀλλά δυνάμει μόνον(22). Διότι τό πρῶτον, ἤτοι ἡ κήρυξις τοῦ καινοτόμου, καί ἐκ τοῦ θριγκοῦ τῶν Ὀρθοδόξων καί θείων Κανόνων ἐξερχομένου κληρικοῦ ἤ λαϊκοῦ, ὡς Σχισματικοῦ ἐν ἐνεργεία εἶναι δικαίωμα μόνον τῆς Συνόδου, συνερχομένης καί ἀποφαινομένης ἐν ἁγίω Πνεύματι, ὡς ἔφθην εἰπών. ἐνῶ τό δεύτερον, ἤτοι ἡ ὀνομασία τοῦ τοιούτου Κληρικοῦ ἤ λαϊκοῦ ὡς Σχισματικοῦ δυνάμει, εἶναι δικαίωμα παντός Ὀρθοδόξου Κληρικοῦ, δικαιουμένου, οὐ μόνον νά ἀποκόψη τήν ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν ἀλλά καί νά καταγγείλη αὐτόν εἰς τήν ἁρμοδίαν Σύνοδον, τοῦθ' ὅπερ ἐπράξαμεν καί ἡμεῖς καταγγείλαντες εἰς τάς Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας τούς καινοτόμους ἀρχιερεῖς. Εἰς τήν τοιαύτην ἡμῶν ἀντίληψιν ἔχομεν σύμφωνον καί τό ἱερόν Πηδάλιον τῆς Καθόλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπερ εἰς τήν σελ. 28ην, σημείωσιν πρώτην, ποιεῖται σαφῆ διάκρισιν μεταξύ τοῦ δυνάμει καί ἐνεργεία Σχισματικοῦ καί ἀποκαλεῖ ἀνοήτους τούς ταὐτίζοντας τούς δύο τούτους ὅρους, τήν δέ γλῶσσαν αὐτῶν ἱεροκατήγορον, μή νοούντων τούτων, ὅτι ἡ προσταγή τῶν Κανόνων, χωρίς τήν ἔμπρακτον ἐνέργειαν τῆς Συνόδου εἶναι ἀτέλεστος, ἀμέσως καί πρό κρίσεως μή ἐνεργοῦσα καθ' ἑαυτήν. Καί πρός περισσοτέραν πίστωσιν τῶν λεγομένων ἀναγράφομεν αὐτολεξεί τήν σχετικήν σημείωσιν τοῦ ἱεροῦ Πηδαλίου, ὅπως ἀποστο­μώσωμεν τούς ἐναντία φρονοῦντας καί λέγοντας. «Πρέπει νά ἠξεύρωμεν, ὅτι τά ἐπιτίμια, ὅπου διορίζουν οἱ Κανόνες, ἤγουν τό καθαιρείσθω, καί τόν ἀνάθεμα ἔστω καί τό ἀφορίζεσθω, αὐτά κατά τήν γραμματικήν τέχνην, εἶναι γ’ προσώ­που προστακτικοῦ μή παρόντος. Εἰς τό ὁποῖον διά νά μεταδοθῆ ἡ προσταγή αὕτη ἐξ ἀνάγκης χρειάζεται νά εἶναι δεύτερον πρόσωπον παρόν. Τό ἐξηγῶ καλλιώτερα. Οἱ κανόνες προστάζουσι τήν Σύνοδον τῶν ζώντων ἐπισκόπων νά καθαίρουν τούς ἱερεῖς, ἤ νά ἀφορίζουν, ἤ νά ἀναθεματίζουν τούς λαϊκούς, ὅπου παραβαίνουν τούς Κανόνας. Ὅμως ἄν, ἡ Σύνοδος δέν ἐνεργήση ἐμπράκτως τήν καθαίρεσιν τῶν ἱερέων, ἤ τόν ἀφορισμόν, ἤ τόν ἀναθεματισμόν τῶν λαϊκῶν, οἱ ἱερεῖς αὐτοί καί οἱ λαϊκοί, οὔτε καθηρημένοι εἶναι ἐνεργεία, οὔτε ἀφωρισμένοι ἤ ἀναθεματισμένοι. Ὑπόδικοι ὅμως ἐδῶ μέν εἰς τήν καθαίρεσιν καί ἀφορισμόν, ἤ ἀναθεματισμόν, ἐκεῖ δέ εἰς τήν θείαν δίκην... Ὅθεν σφάλουσι μεγάλως ἐκεῖνοι οἱ ἀνόητοι, ὅπου λέγουσιν, ὅτι εἰς τούς παρόντας καιρούς ὅλοι, οἱ παρά Κανόνας χειροτονηθέντες ἱερωμένοι εἶναι ἐνεργεία καθηρημένοι. Ἱεροκατήγορος γλῶσσα εἶναι ἐκείνη ὅπου ἀνοήτως τά τοιαῦτα λόγια φλυαρεῖ μή νοοῦσα, ὅτι, ἡ προσταγή τῶν Κανόνων, χωρίς τήν ἔμπρακτον ἐνέργειαν τοῦ β’ προσώπου, ἤτοι τῆς Συνόδου, εἶναι ἀτέλεστος, ἀμέσως καί πρό κρίσεως μή ἐνεργοῦσα καθ' ἑαυτήν. Καί παρακατιών αὐτοί οἱ ἴδιοι θεῖοι ἀπόστολοι φανερά ἐξηγοῦσι τόν ἑαυτόν τους μέ τόν ΜΣΤ’ Κανόνα τους, ἐπειδή δέν λέγουσι πῶς ἤδη εὐθύς ἐνεργεία εὑρίσκεται καθηρημένος, ὅποιος Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος δεχθῆ τό τῶν αἱρετικῶν Βάπτισμα, ἀλλά καθαιρεῖσθαι προστάζομεν, ἤγουν νά παραστα­θῆ εἰς κρίσιν, καί ἄν ἀποδειχθῆ πῶς τοῦτο ἔκαμε, τότε ἄς γυμνωθῆ μέ τήν ἰδικήν σας ἀπόφασιν ἀπό τήν ἱερωσύνην, τοῦτο προστάσσομεν» (Πηδάλιον Ὀρθοδοξίας σελίς 18 σημ. 1). Ἐντεῦθεν συνάγεται, ὅτι οὐδείς Κληρικός, ἐκκλίνων τοῦ θριγκοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας θεωρεῖται καθηρημένος ἐν ἐνεργεία. ἐάν δέν διέλθη δι' ἐκκλησιαστικοῦ ἐγκύρου Δικαστηρίου, δύναται ὅμως νά θεωρηθῆ τοιοῦτος δυνάμει καί πρό Συνοδικῆς κρίσεως καί τελεσιδίκου περί τούτου ἀποφάσεως. Οὕτω καί ἀπό Κανονικῆς ἀπόψεως ἰσχύει τό βασικόν νομικόν ἀξίωμα καί ἀπόφθεγμα «οὐδείς δικάζεται ἀναπολόγητος». Ὅθεν, ἵνα κηρύξωμεν καί ἡμεῖς τούς καινοτομήσαντας ἀρχιερεῖς Σχισματικούς καί ἐν ἐνεργεία ὅπως ἔπραξαν αὐθαιρέτως καί ἀντικανονικῶς οἱ Παρασυνάγωγοι ἐπίσκοποι, ἔδει νά ἔχωμεν πάντα τά Κανονικά ἐκκλησιαστικά στοιχεῖα τά ἀπαιτούμενα πρός συγκρότησιν Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαστηρίου, ὅπερ δέν δύναται νά συγκροτήση, παρά μία Ἐκκλησία, ἀνεγνωρισμένη ὑφ' ὅλων τῶν ἐπί μέρους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὡς αὐτοκέφαλος, ἔχουσα τό δικαίωμα νά δικάζη ἐγκύρως τούς εἴτε εἰς τήν πίστιν, εἴτε εἰς τήν ἠθικήν ἁμαρτά­νοντας Κληρικούς της. Ἀλλ' ἡμεῖς οἱ παλαιοημερολογῖται δέν ἀποτελοῦμεν ἰδιαιτέραν καί ἀνεξάρτητον ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐν Ἑλλάδι διότι οὐδεμία Ἐκκλησία μᾶς ἀνεγνώρισεν ὡς τοιαύτην, ἀλλ' εἴμεθα ἐντός τῆς ἀνεγνωρι­σμένης Αὐτοκεφάλου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας ὡς μία ΦΡΟΥΡΑ ἥτις φρουρεῖ τόν θεσμόν τοῦ Ὀρθοδόξου ἑορτολογίου, ὅν ἠθέτησεν, ὡς μή ὤφειλεν, ἤ πλειοψηφία τῆς ἱεραρχίας, καί ἡμεῖς ὡς ἀποτελοῦντες τήν φαεινήν καί ἀλύμαντον πλευράν τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συνεχίζομεν τήν ἱστορίαν Αὐτῆς ὑπό τήν ὀρθόδοξον ἔννοιαν. Τήν ἐσφαλμένην καί ἀντικανονικήν ταύτην ἰδέαν, ὅτι ἡμεῖς ἀποτελοῦμεν ἰδιαιτέραν Ἐκκλησίαν, ἔρριψεν εἰς τό μέσον, καί εἰσηγήθη καί εἰς τήν Πολιτείαν ὁ ἐκλιπών Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος σκοπίμως(23) καί κακοβούλως, ὅπως παραστήση ἡμᾶς εἰς τά ὄμματα τῆς Πολιτείας καί τῆς Ἑλληνικῆς Κοινωνίας ὡς ἐπαναστάτας, καί ὡς κινήσαντας πτέρνας κατά τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, τῆς Ἑλλάδος, καί ρίψη οὕτω ἡμᾶς εἰς τήν μῆνιν τῆς Πολιτείας, καί τήν κοινήν περιφρόνησιν τῆς κοινωνίας. Πρός τοῦτο μάλιστα δέν ὤκνησεν οὗτος, καίπερ γνώστης τῶν θείων καί ἱερῶν Κανόνων Καθηγητής τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας νά κηρύξη, ὅτι οἱ παλαιοημερολογῖται ἀρχιερεῖς, διακόψαντες ἄνευ δῆθεν ἐκκλησιαστικῶν καί κανονικῶν λόγων τήν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν μετά τῆς Προϊστα­μένης των ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς, καί πήξαντες ἰδίους Ναούς, ἀπετέλεσαν ἰδίαν Ἐκκλησίαν, καί μάλιστα Σχισματικήν, ὡς ἐνησμενίσθη νά ἀποκαλέση αὐτήν τό δικάσαν, καί καθαιρέσαν τούς ἐπισκόπους Μεγαρίδος, Διαυλείας Κυκλάδων, καί Βρεσθένης Συνοδικόν Δικαστήριον. (Βλέπε σχετικόν ἀπό­σπασ­μα τῆς ἀποφάσεως τούτου, ἔχον αὐταῖς λέξεσιν ὡς ἑξῆς):

 «Διά ταῦτα δικάζον ἐρήμην τῶν Κατηγορουμένων, κηρύσσει τούς Χριστόφορον Χατζῆν, Γερμανόν Βαρικόπουλον, Ματθαῖον Καρπαθάκην, καί Πολύκαρπον Λιώσην, ἐνόχους παρανόμου καί ἀντικανονικῆς χειροτονίας εἰς ἐπισκόπους, προσχωρήσεως εἰς τό Σχίσμα, τό δημιουργηθέν ὑπό τῶν τέως Μητροπολιτῶν Δημητριάδος Γερμανοῦ, πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, καί Ζακύνθου Χρυσο­στόμου κ.λπ.». Ἀλλ' ἡ γνώμη αὕτη εἶναι ἐσφαλμένη καί ἀντικανονική δεδομένου ὅτι κατά τήν ὀρθόδοξον πίστιν καί ἀντίληψιν τάς Ἐκκλησίας συνιστᾶ καί χωρίζει, οὐχί μία μερίς χριστιανῶν Κληρικῶν καί λαϊκῶν, διαφωνοῦσα εἰς τι ζήτημα Ἐκκλησιαστικόν πρός τήν διοικοῦσαν ἱεραρχίαν, καί ἐν καταστάσει ἐκκλησιαστικῆς ἀκοινωνησίας διατελοῦσα, ἀλλ' ὅλη ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, εἰς σύνοδον συνερχομένη, καί ἐν Ἁγίω Πνεύματι ἀποφαινομένη. Κατά ταῦτα ἡμεῖς οἱ παλαιοημερολογῖται, ὅσω καί ἄν παρουσιαζώμεθα κατά τό φαινόμενον καί τήν ἐξωτερικήν ἐκδήλωσιν τῆς πίστεως, ὡς ἔχοντας ἰδίους εὐκτηρίους οἴκους, καί ἰδίους λειτουργούς, οὐχ' ἦττον ὅμως καίτοι διατελοῦμεν ἐν πνευματικῆ ἀκοινωνησία πρός τήν καινοτομήσασαν ἱεραρχίαν, ἅτε ἐχόμενοι στερρῶς τῶν θείων Κανόνων καί τῶν πιστῶν παραδόσεων, ἀποτελοῦμεν ἐν τῆ Κανονικότητι, οὐχί ἰδιαιτέραν Ἐκκλησίαν ἐκείνης μεθ' ἧς διεκόψαμεν προσωρινῶς διά λόγους Κανονικούς τήν ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν, ἀλλά τήν ἀνύστακτον φρουράν, ὡς ἔφθην εἰπών, τήν ἀγρύπνως φρυκτωροῦσαν ἐπί τῶν ἀδαμαντίνων ἐπάλξεων τῆς μιᾶς Αὐτοκεφάλου ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, ἐν ὀνόματι τῆς ὁποίας συνεχίζομεν τήν ἱστορίαν αὐτῆς ὑπό τήν ἀλύμαντον καί ὀρθόδοξον ἀρχικήν ἔννοιαν. Οἱ ἀλλοίαν γνώμην περί τούτου ἔχοντες Παρασυνάγωγοι ἐπίσκοποι περιπίπτουσιν εἰς τήν αἴρεσιν τοῦ Προτεσταντισμοῦ, καί τελοῦντες τά Μυστήρια ἐν ὀνόματι ἀνυπάρκτου Ἐκκλησίας, ὡς κάλλιον εἰπεῖν τῆς ἀτομικῆς των Ἐκκλησίας, στεροῦνται πάσης Χάριτος, ἧς ταμιοῦχος τυγχάνει πᾶσα ἀνεγνωρισμένη ὀρθόδοξος Ἐκκλησία(24).

 Διότι ἄς μᾶς εἴπωσιν οὗτοι εἰς ποίαν Ἐκκλησίαν ἀνήκουσιν ἀφοῦ ἐκήρυξαν καί ἐν ἐνεργεία Σχισματικήν, νοσφισάμενοι παντόλμως δικαίωμα Συνόδου, ὡς ἄλλοι Πάπαι τῆς ἀνατολῆς, τήν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, ἐν ὀνόματι τῆς ὁποίας ἔτυχον παρ' ἡμῶν τοῦ ἐπισκοπικοῦ βαθμοῦ τῆ ἐπιφοι­τήσει τοῦ παναγίου καί τελεταρχικοῦ Πνεύματος;(25).

 Γνωστοῦ δέ ὄντος, ὅτι οὐδεμία τῶν ἐπί μέρους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τῶν ἱσταμένων ἐπί τοῦ ἐδάφους τοῦ πατρίου καί Ὀρθοδόξου ἑορτολογίου ἀνε­γνώρισεν αὐτούς, ὡς ἀποτελοῦντας Αὐτοκέφαλον καί ἀνεξάρτητον Ἐκκλησίαν, οἴκοθεν ἐννοεῖται, ὅτι οὗτοι δέν ἀνήκουσιν εἰς Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἀνεγνωρισμένην ἀλλ' εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῶν ὀπαδῶν των καί συνεπῶς δέν δύνανται νά ἔχωσιν ἰδιότητα Ὀρθόδοξον, ἀλλά Προτεσταντι­κήν, διότι ἀντλοῦν τό κῦρος καί τήν χάριν τῶν ἐκκλησιαστικῶν πράξεών των, οὐχί ἀπό τήν ἔννοιαν τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ταμιοῦχον τῆς χάριτος, ἀλλά ἀπό τήν προσωπικότητα αὐτῶν καί τῶν ὀπαδῶν των, ὡς φρονοῦσιν καί πιστεύουσιν οἱ Προτεστάνται οἱ ὑποκαταστήσαντες τήν θείαν ἔννοιαν καί ὑπόστασιν τῆς Ἐκκλησίας διά τῆς προσωπικῆς καί ἀτομικῆς των ἰδιότητος καί αὐθεντίας. Ἰδού διατί οἱ παρασυνάγωγοι ἐπίσκοποι Βρεσθένης καί Κυκλάδων δέν δύνανται νά ἔχωσιν ὀρθόδοξον χάριν, καί δικαίωμα νά μεταδώσωσιν ταύτην εἰς τούς ἀκολουθούντας αὐτούς εἰς τήν ἐκκλησια­στικήν τούτην κατωφέρειαν, ἐφ' ὅσον οὗτοι δέν ἀνήκουσιν εἰς τήν Κανονικήν Ἐκκλησίαν, τήν μόνην ταμιοῦχον τῆς θείας Χάριτος κατά τήν ὀρθόδοξον ἀντίληψιν. Διά τόν σοβαρόν τοῦτον λόγον ἀπό Ὀρθοδόξου ἀπόψεως ἡμεῖς γνῶσται τοῦ πνεύματος τῶν θείων Κανόνων καί τῶν σεπτῶν Δογμάτων καί παραδόσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἠρνήθημεν νά θεωρήσωμεν τήν ἱεραρχίαν τῆς Ἑλλάδος καί ἐνεργεία Σχισματικήν ἀλλά δυνάμει μόνον, ἕως οὗ συνέλθη μία Σύνοδος ἔγκυρος, ἵνα δικάση τούς καινοτόμους ἀρχιερεῖς καί ἀρνουμένους τούτους, μετά τόν ἐπαρκῆ διαφω­τισμόν, νά ἐπιστρέψωσιν εἰς τήν παράδοσιν τοῦ Ὀρθοδόξου ἑορτολογίου, καθαιρέση καί ἀποσχίση καί Σχισματικούς ἐν ἐνεργεία νά διακηρύξη, ὁπότε θά ἀναγνωρίση τούς ὀλίγους Ὀρθοδοξοῦντας Ἀρχιερεῖς ὡς μόνους ἐκπρο­σώπους τῆς Ὀρθοδόξου ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας(26). Μέχρις οὗ ὅμως γίνη τοῦτο καί τεθῶσι τά τε πρόσωπα καί τά πράγματα εἰς τήν θέσιν των, οἱ Παρα­συνάγωγοι ἐπίσκοποι πολιτευόμενοι, ὡς ἐπολιτεύθησαν, καταφωρῶνται κατά τήν ἀκριβῆ ἀντίληψιν τῶν Κανόνων ὅτι οὗτοι δέν Ὀρθοδοξοῦν, ἀλλά προτεσταντίζουν(27) καί ὑπό τό πρόσχημα τῆς ἀκράτου δῆθεν Ὀρθοδοξίας κρημνίζουν ἄνευ φόβου θεοῦ ἑαυτούς καί τούς ὀπαδούς των εἰς τόν ψυχόλεθρον κρημνόν τῆς κακοδοξίας καί τῆς ψυχικῆς ἀπωλείας.

 Ἄς μήν εἴπωσι δέ οὗτοι, ὅτι ἐν τῆ περιπτώσει ταύτη δέν ἀξίζει τόν κόπον νά εἶναι τις Παλαιοημερολογίτης, ὑποκείμενος εἰς διωγμούς χλευασμούς, καί εἰς τόσας ἄλλας δυσκολίας, ἅς συνεπάγεται ἡ ἀποχώρησις ἐκ τῆς καινοτο­μησάσης ἱεραρχίας καί ἡ προσχώρησις εἰς τήν μερίδα τῆς Ὀρθοδοξούσης τοιαύτης, διότι ὁ ἐν γνώσει ἀκολουθῶν καί τόν δυνάμει μόνον ὑποκείμενον εἰς καθαίρεσιν καί ἀπόσχισιν ἱεράρχην καί ἀσπαζόμενον τήν καινοτομίαν τούτου καθίσταται καί οὗτος ὑπεύθυνος τῶν ἀρῶν καί ἀναθεμάτων ἅτινα ἐκτοξεύουσιν οἱ θεῖοι καί Ἱεροί Κανόνες κατά τῶν ἀθετούντων γραπτήν ἤ ἄγραφον παράδοσιν(28).

 «Πᾶς ὅστις ἀθετεῖ, θεσπίζει ἡ Ζ’ Οἰκουμενική Σύνοδος γραπτήν ἤ ἄγραφον παράδοσιν ἀνάθεμα ἔστω» (Ζ’ Σύνοδος 8η πρᾶξις). Τούτων οὕτως ἐχόντων, εἰς μέν τούς ὁμόφρονας καί πιστούς ὀπαδούς τῆς Ὀρθοδόξου παρατάξεως ἡμῶν προτρεπόμεθα, ὅπως ἀποφεύγωσι καί μηδεμίαν προσοχήν δίδωσιν εἰς τάς φλυαρίας καί μωράς συζητήσεις τῶν Παρασυναγώγων ἐπισκόπων Βρεσθένης καί Κυκλάδων, δι' ὦν προσπαθοῦσιν οὗτοι ὑπό τό πρόσχημα τῆς ἀκράτου δῆθεν Ὀρθοδοξίας νά παγιδεύσουν αὐτούς εἰς τήν λύμην τῆς κακοδοξίας, καί νά παρασύρωσιν εἰς τόν κρημνόν τῆς ψυχικῆς ἀπωλείας, εἰς δέ τούς καλῆ τῆ πίστει καί ἐξ ἀγαθοῦ συνειδότος ἀκολουθοῦντας αὐτούς συνιστῶμεν ὅπως ἀποκηρύξωσιν αὐτούς καί τάς βεβήλους κενοφωνίας καί ψυχοφθρόρους διδασκαλίας, τάς ἀντικειμένας πρός τό ἀκραιφνές καί ὑγιές πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐάν ἐπιθυμοῦν νά τύχωσιν τῆς ψυχικῆς αὐτῶν σωτηρίας, εὑρισκομένης μόνον ἐν τῆ σωστικῆ Κιβωτῶ τῆς Κανονικῆς καί ἀνεγνωρισμένης Ἐκκλησίας. Ἀπό παρομοίων ψευδοδιδασκάλων θέλων ὁ θεηγόρος Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν νά προφυλάξη τόν μαθητήν αὐτοῦ Τιμόθεον, συνιστᾶ εἰς αὐτόν τά ἑξῆς: «Ὦ Τιμόθεε τήν παρακαταθήκην φύλα­ξον, ἐκτρεπόμενος τάς βεβήλους κενοφωνίας, καί ἀντιθέσεις τῆς ψευδωνύμου γνώσεως, ἥν τινες ἐπαγγελλόμενοι περί τήν πίστιν ἠστόχησαν, (Τιμ. Α’ Σ’ 20-21) καί ἀλλαχοῦ. «Πονηροί δέ ἄνθρωποι καί γόητες προκόψωσεν ἐπί τό χεῖρον, πλανῶντες καί πλανώμενοι. σύ δέ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καί ἐπιστώθης εἰδώς παρά τίνος ἔμαθες(29). (Τιμ. Γ’ 12-13). Τάς πατρικάς ἡμῶν ταύτας ὑποθήκας καί παροτρύνσεις ἀπευθύνοντες ἐκ ποιμαντορικοῦ καθήκοντος πρός τά πνευματικά τέκνα τῆς Ὀρθοδοξούσης παρατάξεως(30) ἡμῶν, καί πρός τούς καλῆ τῆ πίστει ἀκολουθοῦντας τήν ἀντίθετον παράταξιν τῶν Παρασυνα­γώγων ἐπισκόπων, δι' ἐλπίδος ἔχομεν, ὅτι οἱ ἐκ πίστεως Ὀρθοδόξου καί πατρικῆς ἀγάπης ἀπορρέουσαι αὗται συστάσεις θά εὕρωσιν τήν δέουσαν ἀπήχησιν εἰς τάς καρδίας τῶν ὑμετέρων ὀπαδῶν, καί πρό πάντων τῶν τῆς ἀντιθέτου καί πεπλανημένης παρατάξεως τῶν Παρασυναγώγων, τόσον μᾶλλον, ὅσον ἡ μή συμμόρφωσις πρός ταύτας, ἐξοβελίζουσα τούς Παρασυ­ναγώγους ἐκ τοῦ περιβόλου τῆς ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, ἀπαλλοτριοῖ αὐτούς τῆς Θείας χάριτος καί ἐγκυμονεῖ τόν κίνδυνον τῆς ψυχικῆς αὐτῶν ἀπω­λείας. Ἐπί τῆ χρηστῆ ταύτη ἐλπίδι ἐπικαλούμεθα ἐπί πάντας ἡμᾶς τήν ἐξ ὕψους δύναμιν καί τόν ἄνωθεν Φωτισμόν τοῦ Κυρίου ἡμῶν ἰησοῦ Χριστοῦ, οὗ ἡ χάρις καί τό ἄπειρον ἔλεος σύν τῆ πατρικῆ ἡμῶν εὐχῆ καί εὐλογία εἴη μετά πάντων Ἀμήν.

 Ἀθῆναι 1 Ἰουνίου 1944
† Ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος»

 

 Εἰς τήν ἐγκύκλιον ταύτην ἀπήντησεν ἐκτενῶς μετά 3 μῆνας ὁ Ὁμολογητής ἐπίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος, δι' ἰδίας ἐγκυκλίου ἐχούσης οὕτω:

 

«ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
ΤΟΥ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1944

 Πρός τό εὐσεβέστατον πλήρωμα τῆς ἐν Ἑλλάδι Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

 Πανοσιώτατοι ἱερομόναχοι, αἰδεσιμώτατοι Ἱερεῖς, Ὁσιώτατοι Μοναχοί, εὐλαβέστατοι ἐκκλησιαστικοί ἐπίτροποι καί εὐσεβέστατοι Ὀρθόδοξοι Χριστια­νοί. Τέκνα ἡμῶν ἐν Κυρίω ἀγαπητά καί περιπόθητα. Χάρις ὑμῖν καί εἰρήνη καί ἔλεος τῆς ἁγίας καί ὁμοουσίου καί Ζωοποιοῦ καί ἀδιαιρέτου Τριάδος, εἴη μεθ' ἡμῶν ἀδελφοί. Ἀμήν.

 Πολλάκις καί διά πολλῶν ἐπιστολῶν μου καί ἐγκυκλίων ἔγραφον καί ἔλεγον πρός ὑμᾶς ὑπενθυμίζων τά λόγια τοῦ Κυρίου.

 Ἀδελφοί ὡς τέκνα φωτός περιπατῆτε ἐν πᾶσι ἀγαθωσύνη καί δικαιοσύνη δοκι­μάζοντες τί τό θέλημα τοῦ Κυρίου καί εὐάρεστον. «Βλέπετε πῶς ἀκριβῶς πειπατεῖτε, μή ὡς ἄσοφοι ἀλλ' ὡς σοφοί ἐξαγοραζόμενοι τόν καιρόν ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσί». «Στήκετε καί κρατῆτε τάς παραδόσεις, ἄς ἐδιδάχθητε εἴτε διά λόγου, εἴτε δι' ἐπιστολῆς ἡμῶν καί εἴτις εὐαγγελίζεται ὑμῖν παρ' ὅ παρελάβετε καί παρ' ὅ εὐαγγε­λισάμεθα ὑμῖν, κἄν ἡμεῖς, κἄν Ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ ἀνάθεμα ἔστω».

Ἐπειδή ὅμως κατά τάς ἡμέρας ταύτας «πάλιν ἡρωδιάς μαίνεται πάλιν ταράττεται ζητοῦσα τήν κεφαλήν ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ ἐπί πίνακι» ἤτοι ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος ζητῶν διά τῆς τελευταίας ἐγκυκλίου του τῆς 1ης Ἰουνίου 1944 νά κατακρημνίση εἰ δυνατόν καί ἡμᾶς καί ἅπαντας τούς Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς τῆς Ἑλλάδος διά τῶν κακοδόξων καί ἐμπαθῶν φρονημάτων του, ἅτινα σαφέστατα ἀποδεικνύονται ἐν τῆ εἰρημένη ἐγκυκλίω του, διά τῶν ψευδῶν καί ἀπατηλῶν σοφιστειῶν του, εἰς τόν κρημνόν τῆς ἀπωλείας, διά τοῦτο καί πάλιν σᾶς κρούωμεν τόν κώδωνα τοῦ ψυχικοῦ σας κινδύνου, ὅπως μή δίδετε ἀπολύτως οὐδεμίαν προσοχήν εἰς τάς μεστάς κακοδοξιῶν ταύτας ἐγκυκλίους των, διότι αὗται δέν εἶναι τίποτε περισσότερον ἤ ὀλιγότερον παρά κακόδοξοι καί διεστραμμέναι ψευδοδιδασκαλίαι φθείρουσαι τάς ἀθανάτους ψυχάς σας.

 Καθώς καί αἱ πράξεις τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἀναφέρουσι ὅτι «Καί ἐξ' ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα, τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν», ἰδού ὅπου σήμερον τό ρητόν τοῦτο ἐφαρμόζεται εἰς τόν ἀνωτέρω πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομον, ὅστις διά τῆς τελευταίας του ταύτης ἐγκυκλίου, οὐχί διεστραμένα λαλεῖ, ἀλλά καί τελείως ψευδαπόστολος καί ψευδοδιδάσκαλος κατέστη, προσπαθῶν ὡς λῦκος ὠρυόμενος νά καταπίη καί παραπλανέση τάς ψυχάς σας ἐκ τῆς ὁδοῦ τῆς ἀληθείας. Ἀλλά μήν ἐκπλήττεσθε εἰς τοῦτο διότι τό λέγει ὁ Κύριός μας εἰς τό ἱερόν του Εὐαγγέλιον σαφέστατα. «Βλέπετε μή πλανηθῆτε, πολλοί γάρ ἐλεύσονται ἐπί τῶ ὀνόματί μου λέγοντες ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ Χριστός, μήν οὖν πορευθῆτε ὀπίσω αὐτῶν, ἐκ τῶν καρποῶν αὐτῶν ἐπιγνώσθε αὐτούς».

 Ἴδετε λοιπόν τούς καρπούς ὅλων αὐτῶν τῶν ψευδεπισκόπων, οἴτινες ἦλθον ἀπό τήν κακοδοξίαν εἰς τόν ἱερόν τῆς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνα διά δόξας μόνον και τιμάς, καί οὐχί μόνον δέν ὠφέλησαν τόν ἀγῶνα τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ἀλλά τοὐναντίον τόν ἔπληξαν εἰς τά καίρια, ἐσκανδάλισαν τάς ψυχάς χιλιάδων Ὀρθοδόξων καί διέλυσαν 800 περίπου Παραρτήματα, ἅτινα παρέλαβον, δημι­ουργοῦντες θορύβους, σχίσματα καί διαιρέσεις καθημερινῶς διά τῶν κακο­δόξων φρονημάτων των, ἀποχωροῦντες ἕκαστος τελικῶς εἰς τήν κακοδοξίαν εἴτε ἐν ζωῆ, εἴτε κατά τήν ὥραν τοῦ θανάτου των ὡς ἔχομεν τό παράδειγμα τοῦ Ζακύνθου, Λιώση, Χατζῆ, καί τό πρόσφατον παράδειγμα τοῦ Δημητριάδος τοῦ ἀποθανόντος κακοδόξως καί ταφέντος διά κακοδόξων ἱερέων ἐκ τῆς Μητρο­πόλεως ἀθηνῶν, τῆ συμβουλῆ τοῦ ἀνωτέρω Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ὅστις ἠρνήθη νά ἐνταφιάση αὐτόν Ὀρθοδόξως ἵνα μή φέρη εὐθύνην ἐνώπιον τῆς Μητροπόλεως Ἀθηνῶν, ὡς ὁμολόγησεν ὁ ἴδιος εἰς τόν ἐπί τούτω ἀνελθόντα εἰς Ψυχικόν καί διαμαρτυρηθέντα ἐνώπιόν του Δικηγόρον καί κ. Δ. Πανίδην, ὅστις ἐπρότεινεν εἰς αὐτόν ὅπως ἐνταφιάση αὐτόν Ὀρθοδόξως εἰς τόν ἐν Ψυχικῶ Ναΐσκον τοῦ κ. Βασιλείου Κηρύκου. ἀφήνοντες οὕτω τούς Χριστιανούς εἰς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά οὐδέν κρυπτόν ὅ οὐ μή φανερόν γενήσεται. Ὅσον, ἀγαπητοί, οὗτος ὁ ἀνωτέρω ἀρχιερεύς πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, καί ἄν προσπαθοῦσε νά κρυβῆ καί νά παρουσιάζεται ὡς ὀρθόδοξος εἰς ὑμᾶς διά τόν ἀπατηλῶν του τεχνασμάτων καί σαφιστειῶν τῆς ἐπιστήμης του, ηὐδόκησεν πλέον ὁ Πανάγαθος Θεός ὅστις διαφοροτρόπως κατεργάζεται τήν σωτηρίαν μας, νά διαλυθοῦν ὅλα τά πονηρά καί κακόδοξα τεχνάσματά του, καί νά φανοῦν πλέον τά σαπρά καί κακόδοξα φρονήματά του, διά τῆς τελευταίας ταύτης ἐγκυκλίου του.

 Ἄς ἔχει δόξαν λοιπόν ὁ Κύριός μας, ὅστις μᾶς διεφύλαξεν καί ἀπό τόν τοιοῦτον ψευδοδιδάσκαλον καί ψευδεπίσκοπον τῆς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας μας.

 Ἐπειδή πολλοί τῶν εὐσεβῶν Χριστιανῶν μας δεν ἔλαβον γνῶσιν τῆς ἐγκυκλίου του ταύτης, ἵνα ἴδωσι καί ἰδίοις ὄμμασι τά κακόδοξα φρονήματά του, διά τοῦτο παραθέτομεν κατωτέρω ὁλόκληρον τήν ἐγκύκλιόν του μή φειδόμενοι χάρτου, χρόνου, καί ἐξόδων, ὅπως τήν ἔχη ἕκαστος καί ἀναγινώσκη εἰς οἱανδήποτε στιγμήν καί ὥραν πρός κατανόησιν τῆς ἀληθείας(31).

 ......................................................................................................................................................

 Ὥστε βλέπει τις, ἀγαπητά ἐν Κυρίω τέκνα, ἐν τῆ ἐγκυκλίω του ταύτη, ὅτι δέν πράττει τίποτε περισσότερον εἰ μή, ἀφ' ἑνός πῶς νά κατηγορήση ἡμᾶς ἐνώπιον τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ κόσμου, καί ἀφ' ἑτέρου πῶς νά ὑπερασπισθῆ τήν κακόδοξον Ἐκκλησίαν καί νά μᾶς παραστήση ὅτι αὕτη ἔχει καί χάριν τοῦ Παναγίου πνεύματος καί τά μυστήριά της εἶναι ἔγκυρα! Ἀλλ' ἡμεῖς, οἴτινες δέν ἐτύχομεν Θεολογικῆς μορφώσεως καί εἴμεθα μωροί καί ἀπαίδευτοι καί δέν γνωρίζωμεν οὔτε τί λέγομεν οὔτε τί πράττομεν, ὡς μᾶς ἀποδίδει τόν τίτλον ὁ δεινός θεολόγος καί σοφός διδάσκαλος ὁ καταρτισθείς κανονικῶς καί παιδευθείς θεολογικῶς εἰς τήν ἀνωτάτην θεολογικήν Σχολήν τῆς Χάλκης, θ' ἀπαντήσωμεν εἰς αὐτόν διά τῶν ἀσθενῶν μας δυνάμενον τάς ὁποίας ὁ Κύριος μᾶς παρεχώρησεν.

Σοφέ Διδάσκαλε ἔπρεπε πρῶτον νά γνωρίζετε ὅτι τό πρῶτον θανάσιμον ἁμάρτημα εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια, καί ἀκάθαρτος παρά τῶ Θεῶ εἶναι πᾶς ὑψηλοκάρδιος. Λοιπόν μήν περιεαυτολογῆτε. ὁμοίως δέ ὅτι τά μωρά ἐξελέξατο ὁ Θεός ἵνα τούς σοφούς καταισχύν. Διότι ὁ Θεός ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν. Καί ὅτι ἡ δύναμίς μου ἐν ἀσθενεία τελειοῦται. Καί πάλιν ἀγράμματοι καί ἀπαίδευτοι Θεολογικῶς ἦσαν καί οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι καί ὁ Ἅγιος Σπυρίδων καί πλῆθος ἁγίων ἀνδρῶν τε καί γυναικῶν, ἀλλ' ὅμως διά τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἐφώτιζον ὁλόκληρον τήν οἰκουμένην. Λοιπόν μή κομπάζετε καί ἐπαίρεσθε διά τήν πολυμάθειάν σας καί Θεολογίαν σας. Διότι εἴδομεν ποῦ μᾶς καταντήσατε τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ οἱ σημερινοί θεολό­γοι, οἴτινες ἔχετε μέν μόρφωσιν εὐσεβείας τήν δέ δύναμιν ὅμως αὐτῆς ἠρνη­μένην. Διότι ποῦ εἶναι ἡ νηστεία σας, καί ἀγρυπνία σας, καί προσευχή σας καί λοιπαί ἀρεταί; Θά μοι ἀπαντήσητε ὅτι αὗται φαίνονται, καί ἡμεῖς εἴμεθα σύμφωνοι εἰς τοῦτο διότι βλέπομεν τήν συμφωνίαν σας, ὅπου ἐφθάσατε εἰς τοιοῦτον σημεῖον ἠθικῆς καταπτώσεως νά πωλεῖτε καί τάς ἀνωτέρω ἐγκυ­κλίους σας ἀντί 500 χιλιάδων δραχμῶν, νά περιαγάγετε δίσκους ἐν καιρῶ τῆς Θείας Λειτουργίας, νά φορολογεῖτε τούς Χριστιανούς τῶν παραρτημάτων σας, ὡσάν τόν καιρόν τῆς τουρκοκρατίας, νά καταργεῖτε τάς κεκανονισμένας νηστείας, καί ἀγρυπνίας καί τόσα ἄλλα ἀκόμη τά ὁποῖα ἵνα μή λογοτριβῶμεν τά ἀφήνωμεν κατά μέρος. Δεινέ θεολόγε. Ἡμεῖς, χάριτι Χριστοῦ, καταγόμεθα ἐκ τῶν σπλάχνων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί εἰς αὐτήν ἐμμένομεν καί εἰς αὐτήν θά μένωμεν μέχρι τέλους τῆς ζωῆς ἡμῶν, καί ὅτι οὐδέποτε χάριτι Χριστοῦ ἐμυήθημεν εἰς τήν κακοδοξίαν, ὡς ἡ ὑμετέρα σοφή διάνοια ὅπου παραμείνατε ἐπί ὁλόκληρον ἑνδεκαετίαν, καί ὅτι οὐδένα Ὀρθόδοξον Χριστιανόν διεφθείραμεν ἤ ἐδηλητηριάσαμεν, ἀλλά τοὐναντίον ἐπί τόσα ἔτη οὐδέν ἄλλο πράττομεν εἰμή μόνον καί μόνον νά καταρτίζωμεν καί προπαρασκευάζωμεν τούς Χριστιανούς μας διά τήν αἰώνιον ζωήν, ὡς τοὐλάχιστον μαρτυροῦν καί τά ἔργα ἑνός ἑκάστου. Καί ἡ ἀπόδειξις εἶναι ὅτι ἐπί τόσα ἔτη πρίν ἐξέλθετε ὑμεῖς οἱ ἀρχιερεῖς εἰς τόν ἀγῶνα τῆς Ὀρθοδοξίας πόση πρόοδος ἑνότης καί ἁρμονία ὑπῆρχε; Ἀφ' ἧς δέ στιγμῆς ἐξήλθατε ὑμεῖς ὅλο σχίσματα καί διαιρέσεις καί σκάνδαλα ἐπακολουθοῦν λόγω βεβαίως τῶν κακοδόξων φρονημάτων σας. Λοιπόν αὐτά ἔφερε ἡ πολυμάθεια καί Θεολογία σας. καί ἄν μᾶς ἐχειροτονήσατε ἐπισκόπους δέν μᾶς ἐχειροτονήσατε ἁπλῶς καί ὡς ἔτυχεν, ἀλλά τῆ ὑποδείξει τοῦ λαοῦ καί τῆς ἱκανότητός μας ἐνεργούσης πρός τούτοις δέ τῆς Θείας χάριτος. Διότι μήν λησμονῆτε ὅτι ἡ ἀρχική ἀπόφασίς σας ἦτο νά χειροτονήσητε μόνον ἔχοντας δίπλωμα θεολογικόν, ἵνα μή καί ἐπί τοῦ σημείου αὐτοῦ σᾶς παραξηγήση ἡ κακόδοξος Ἐκκλησία. Λοιπόν μή νομίζετε ὅτι ἔχομεν καμμίαν ὑποχρέωσιν νά σᾶς ἀκολουθήσωμεν εἰς τά κακόδοξα φρονήματά σας, ἐπειδή μᾶς ἐχειροτο­νήσατε. Διότι τότε διατί καί ὑμεῖς ἀποκηρύξατε τήν Σχισματικήν Ἐκκλησίαν τό 1935, ἡ ὁποία σᾶς ἐχειροτόνησε καί τῆς ὁποίας ἦσθε τέκνα; Διότι βεβαίως διά τῆς καινοτομίας της κατέστη σχισματική. Λοιπόν καί ἡμεῖς ἐπειδή ἀναιρέσατε τήν πρώτην ἤ μᾶλλον τάς πολλάς Ὁμολογίας σας ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό τοῦ 1935 καί ἐντεῦθεν δι' αὐτό ἀκριβῶς σᾶς ἀπεκηρύξαμεν ὡς μέλη σεσηπότα τῆς ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας. Λοιπόν μήν ἐξαπατᾶτε τούς ἁπλοϊκούς χριστια­νούς ὅτι μᾶς ἐχειροτονήσατε καί δι' αὐτό εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νά σᾶς ἀκολου­θήσωμεν. Διότι αὐτό λέγεται παραλογισμός.

 Ἡμεῖς, χάριτι Χριστοῦ, καλῶς ἀντελήφθημεν και ἐξετιμήσαμεν τό ἐπισκο­πικόν ἀξίωμα καί τήν σοβαρότητα καί ἱερότητα τοῦ ἑορτολογικοῦ ἀγῶνος καί δι' αὐτό τίποτε περισσότερον δέν πράττομεν καθημερινῶς εἰ μή μόνον καί μόνον νά διακηρύττωμεν διά τοῦ λόγου, καί ἱερέων μας καί τῶν βιβλίων μας τήν ἐμμονήν τῶν πιστῶν μας εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν καί τήν διάπραξιν τῶν καλῶν ἔργων. Καί ἐν γένει νά πράττωμεν ὅσα ἀρμόζουν τῶ ἐπισκοπικῶ ἀξιώματι. Καί οὐχί μόνον δέν ἐπήξαμεν ἴδιον θυσιαστήριον καί δέν ἐσχίσαμεν τόν ἄραφον χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ μας, διά τινος σχίσματος, ἀλλά τοὐναντίον ἀκολουθοῦμεν τό θυσιαστήριον τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς Ἀποστολικῆς καί ἀνατολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας μας, εἰς ἥν ἀπ' ἀρχῆς ἐμμένομεν στερεῶς, καί καθημερινῶς ράβωμεν τόν ἄραφον τοῦ Κυρίου χιτῶνα τόν σχισθέντα καί σχιζόμενον παρ' ὑμῶν διά τῶν γλωσσαλγῶν φλυαρημάτων καί σαπρῶν κακοδόξων φρονημά­των σας. Καί ὅτι οὐδεμίαν φιλαρχίαν ἔχομεν, εἰ μή μόνον καί μόνον ὡς βλέποντες τά ἀντορθόδοξα φρονήματά σας δέν ἔχομεν οὐδεμίαν ἐμπιστοσύνην νά σᾶς ἐμπιστευθῶμεν νά διακυβερνήσητε τό σκάφος τῆς ἁγιωτάτης μας Ἐκκλησίας. Διότι ἀφ' ἧς στιγμῆς ἐξήλθατε εἰς τόν ἱερόν τοῦτον ἀγῶνα οὐδέν ἄλλο πράττετε εἰ μή νά φάσκετε καί νά ἀντιφάσκετε, καί νά δικαιολογῆτε διαρκῶς τά κακόδοξα φρονήματά σας, καί οὐδέποτε ὡς ἄνθρωπος νά ἀδικήσετε τόν ἑαυτόν σας καί νά ταπεινωθῆτε ὀλίγον. Τό σχίσμα λοιπόν Σεῖς τό ἐδημιουργήσατε καί οὐχί ἡμεῖς, ὅταν ἤλθατε, διότι ἡμεῖς ὅταν ἤλθατε σᾶς παραδώσαμεν 800 Παραρτήματα ἡνωμένα, τήν ἱεράν ἡμῶν Κοινότητα, τόν Κλῆρον μας ἡνωμένον καί ἐν ἁρμονία πλήρη εὑρισκόμενον, τήν ἑνότητα τῶν χριστιανῶν μας καί Σεῖς τά τεμαχιάσατε ὅλα καί τά διασκορπίσατε καί τά διαλύσατε οὐσιαστικῶς μέ τήν πολυμάθειαν καί σοφίαν σας. Λοιπόν ποῖος ἐδημιούργησε τό Σχίσμα πρώην Φλωρίνης; ἡμεῖς ἤ Σεῖς; Βεβαίως Σεῖς. Ἕνεκεν τῆς ἀδεξιότητος, ἀλαζόνος συμπεριφορά σας καί κακοδόξων φρονημάτων σας. Καί ἄν ὀλίγον σκεφθῆτε σοβαρῶς τόν λόγον ὅν θά δώσητε ἐν ὥρα κρίσεως, διά νά μήν εἴπω ὅτι ἔπρεπε νά κρεμάσητε λίθον ὀνικόν καί νά βληθῆτε εἰς τήν θάλασσαν, κατά τό οὐαί τῶ ἀνθρώπω ἐκείνω δι' οὗ τό σκάνδαλον ἔρχεται, ἔπρεπε ἀμέσως νά τά παραιτήσετε ὅλα καί νά μετα­βῆτε εἰς τούς ἀποκρύμνους βράχους τοῦ Ἁγίου Ὄρους νά κλαίετε συνεχῶς τάς ἁμαρτίας σας, μήπως καί σᾶς εὐσπλαχνισθῆ ὁ Κύριος. Διότι ὡς γνωρίζετε σοφώτατε διδάσκαλε, ὅτι οὐδέ αἷμα μαρτυρίου ἐξαλείφη τήν ἁμαρτίαν τοῦ Σχίσματος. Ὅσον ἀφορᾶ τήν εὐλογίαν Σας τήν ὁποίαν μᾶς ὑστερήσατε ὡς γράφετε, σᾶς τήν χαρίζομεν καί οὐδόλως τήν ἐπιθυμοῦμεν, διότι αὐτό θά ἦτο παραφροσύνη νά σᾶς ἀποκηρύττωμεν ἀφ' ἑνός ὡς κακοδόξους καί ἀφ' ἑτέρου νά ζητῶμεν τήν εὐλογίαν σας!

Μᾶς κατηγορεῖτε διατί ἐδικάσθημεν εἰς τήν Χαλκίδα. Καί σᾶς ἐρωτῶμεν. Διατί ἐδικάσθημεν; Διά καμμίαν πορνείαν, ἤ φόνον, ἤ ἄλλον τι ἔγκλημα; ἤ διά τήν Ὀρθοδοξίαν; Φαίνεται λοιπόν ὅτι ἐσκοτίσθη τελείως ἡ διάνοιά σας ἀπό τόν φθόνον καί τόν ἐγωισμόν καί δέν γνωρίζετε τί γράφετε. Ἀναφέρετε εἰς τήν ἐγκύκλιόν σας ὅτι ἀφ' ἧς στιγμῆς ἀπεσχίσθημεν παρ' ὑμῶν παρ' ὦν ἐλάβαμεν τόν ἐπισκοπικόν βαθμόν παρεμείναμεν ὡς ἐπίσκοποι διά τό ἀνεξάλειπτον τῆς ἱερωσύνης, ἀλλ' ὡς ἄτομα ἁπλᾶ, καί ὄχι ὡς ἐκπρόσωποι Ἐκκλησίας, ἐξ ἧς νά ἀρυώμεθα τήν χάριν καί τήν ἐξουσίαν νά τελῶμεν ἐγκύρως πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν πρᾶξιν καί τελετουργίαν. Ἡμεῖς ἔχομεν τήν πεποίθησιν ὅτι ἀφ' ἧς ἡμέρας ἐπῆλθε τό Σχίσμα εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ διά τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ Παπικοῦ ἑορτολογίου.

 1) Ὅτι αἱ Ἐκκλησίαι αἱ δεχθεῖσαι τήν καινοτομίαν ταύτην κατέστησαν Σχισματικαί.

 2) Ὁμοίως καί ἐκεῖναι αἱ ἐπί μέρους Ἐκκλησίαι, αἴτινες συλλειτουργοῦν ἤ συμπροσεύχωνται γενικῶς μετά τῶν καινοτομησασσῶν Ἐκκλησιῶν, ὁμοίως καί αὗται φέρουν τήν αὐτήν εὐθύνην.

 3) Ἡμεῖς εὐθύς ἐξ ἀρχῆς, ὅπου ἐξήλθομεν εἰς τόν ἱερόν τοῦτον ἀγῶνα, ἀρυώμεθα τήν χάριν εἴτε ὡς ἱερεῖς εἴτε ὡς ἐπίσκοποι, ἐκ τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς Ἀποστολικῆς καί ἀνατολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰς ἥν ἐμμένωμεν καί ἀφ' ἧς οὐδέποτε ἀπεκόπημεν, καί οὐχί ἐκ τῶν καινοτομησασῶν κακοδόξων Ἐκκλησιῶν, αἴτινες διά τοῦ Σχίσματος ἐστερήθησαν τήν χάριν τοῦ Παναγίου πνεύματος κατά τόν Α’ Κανόνα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καί τήν ἰδίαν Ὁμολογίαν τοῦ ἀποθανόντος Μητροπολίτου ἀθηνῶν Χρυσοστόμου καί τήν ἰδικήν σας Σεβασμιώτατε Φλωρίνης ὡς θ' ἀποδείξωμεν διά μακρῶν κατωτέρω.

 4) Ἐξ αὐτῆς λοιπόν τῆς Ἐκκλησίας ἀρυώμεθα τήν χάριν καί τήν ἐξουσίαν τοῦ τελεῖν ἐγκύρως πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν πρᾶξιν καί τελετουργίαν, ἐκ τῆς ὁποίας ἀρύοντο καί οἱ ἅγιοι Μάρτυρες τόν καιρόν τῶν διωγμῶν τῆς Ἐκκλησίας.

5) Ἐξ αὐτῆς ἀρυώμεθα τήν χάριν καί τήν εὐλογίαν, καί οὐχί ἐκ τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἤ ἄλλης ὁμοίας αὐτῆς, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας τῆς ἀκαινοτομήτου, τῆς ἀμωμήτου τῆς στερρῶς ἐχομένης, τῶν τε Δογμάτων Κανόνων καί Παραδόσεων τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.

 6) Διότι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἐπαναπαύεται οὐχί εἰς τάς καινοτόμους Ἐκκλη­σίας ὅπου ἔχουν ἐπισημότητα ἀνθρώπινον, ἀλλά εἰς τάς Ἐκκλησίας ἐκείνας αἵτινες κρατοῦσι στερρῶς τά Δόγματα, Κανόνας, καί τάς Παραδόσεις καί ἄν τοιαῦται δέν ὑπάρχουσι οὕτως εἰπεῖν, ἀκόμη καί εἰς τά ἄτομα. Διότι σᾶς ἐρωτῶμεν ποῦ ἐπαναπαύθη ἡ χάρις καί ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, εἰς τήν ἐν Φλωρεντία Σύνοδον, ἤ εἰς τόν ἅγιον Μᾶρκον τῆς Ἐφέσου; Βεβαίως εἰς τόν Ἅγιον Μᾶρκον τόν ἐφέσου καί οὐχί εἰς τήν ἑτέραν ληστρικήν ψευδοσύνοδον τήν δεχθεῖσαν τούς Παπικούς ὅρους. Λοιπόν ἀπ' ἐκεῖ ὅπου ἔλαβεν καί ὁ Ἅγιος Μᾶρκος τήν χάριν καί εὐλογίαν ἀπ' ἐκεῖ τήν λαμβάνομεν καί ἡμεῖς. Βεβαίως ταμιοῦχος τῆς θείας χάριτος εἶναι ἡ ὅλη Ἐκκλησία, ὅταν ὅμως αὕτη ὑγιαίνη καί δέν χωλαίνει εἰς τήν πίστιν εἴτε κατά τόν α’ ἤ β’ τρόπον. Ὅταν ὅμως αὕτη χωλαίνη αἴφνης, τότε εἴτε μία ἐπί μέρους Ἐκκλησία ἤ περισσότεραι ὅταν ἐμμένουσιν εἰς τά δόγματα κανόνας καί παραδόσεις τότε αὗται συνεχίζουν καί ἀποτελοῦν τήν ὅλην Ἐκκλησίαν. Καί ἄν καί αὗται χωλαίνουσιν εἰς τήν πίστιν τότε τά ἄτομα ἐκεῖνα τά ὁποῖα ἐμμένουσιν πιστά εἰς τήν πίστιν τήν ρθόδοξον εἴτε εἷς ἐπίσκοπος εἶναι, εἴτε πολλοί τότε αὐτοί ἔχουσιν τήν χάριν καί ἀποτελοῦν τήν Ὀρθόδοξον καί πραγματικήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν. Τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ ἀποτελοῦν οἱ εὐσεβεῖς ὁσονδήποτε ὀλίγοι καί ἄν μείνουν. Οἱ ἀκολου­θοῦντες τήν καινοτομίαν, ἔξω τῆς Ἐκκλησίας εἶναι: «Εἰ δέ διαμένουσιν ἐν τῆ αὐτῆαἱρέσει καί ἴσως καί ἑτέρους τινάς ἀμαθεστέρους καί ἁπλουστέρους δυνηθῶσιν ἀποβουκολῆσαι, κἄν ὀχλαγωγήσωσιν καί πλῆθος συνάγωσιν, ἔξω τῶν ἱερῶν τῆς Ἐκκλησίας περιβόλων εἰσίν. Εἰ δέ καί πάνυ ὀλίγοι ἐν τῆ Ὀρθοδοξία καί εὐσεβεία διαμένουσιν οὗτοι εἰσίν Ἐκκλησία καί τό κῦρος καί ἡ προστασία τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεσμῶν ἐν αὐτοῖς κεῖται. Κἄν κακοπαθῆσαι αὐτοῖς ὑπέρ τῆς εὐσεβείας δεήσει, ὅπερ ἐστίν εἰς καύχημα αἰώνιον καί ψυχικῆς σωτηρίας πρόξενον...» (Ἁγίου Νικηφόρου).

 Καί ἄν Σεβασμιώτατε Φλωρίνης, ὡς νομίζετε, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δέν κατέστη ἀκόμη σχισματική μετά τήν καινοτομία τοῦ ἑορτολογίου, πρίν δικασθῆ ἐκ τῆς ὅλης Ἐκκλησίας καί δέν ἀπεγυμνώθη τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ κύρους καί τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, τότε καί αἱ ἀποφάσεις της εἶναι ἔγκυροι, καί ἑπομένως καί ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων πολύ καλά ἔκαμεν καί δέν σᾶς ἐδέχθη ὡς ἐπίσκοπον ἀλλ' ὡς ἁπλοῦν μοναχόν. Καί ἡμεῖς λοιπόν ἀπό σήμερον καί εἰς τό ἑξῆς, κατά τήν Ὁμολογίαν σας, ἔγγραφον καί ἄγραφον, ὡς Μοναχόν πλέον θά σᾶς ἀναγνωρίζωμεν καί οὐχί ὡς ἐπίσκοπον. Λοιπόν ὁσιώτατε. μοναχέ Χρυσόστομε Καβουρίδη, ἡμεῖς ἔχομεν ἀντίθετον γνώμην ἐπί τοῦ ζητήματος αὐτοῦ. Ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος κατέστη Σχισματική διά τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ παπικοῦ ἑορτολογίου καί τά μυστήριά της εἶναι ἄκυρα, καί ὅτι πλέον δέν ἔχει τήν χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, καί δέν τό λέγομεν ἡμεῖς, ἀλλά τό λέγουν αἱ ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, τοῦ ἱερεμίου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου 1583, 1587, 1593 καί τοῦ ἁγίου ἀνθίμου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κατά τό 1848 ἔχουσαν οὕτω: Κρατῶμεν τάς Ὁμολο­γίας..........».

 Καί κατά τήν ἀπόφασιν τῆς πανορθοδόξου ταύτης Συνόδου βλέπομεν ὅτι ὅστις τολμήση νά προσθέση ἤ νά ἀφαιρέση ἤ νά ἀλλοιώση τί ἐκ τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πίστεως ἤ καί νά τό διανοηθῆ ἀκόμη, οὗτος ἤδη ἠρνήθη τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ καί καθυπεβλήθη εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα ὡς βλασφημῶν εἰς τό Πανάγιον Πνεῦμα. Διά τῆς ἀποφάσεως λοιπόν ταύτης, ἥτις ἐλήφθη μόνον καί μόνον διά νά θέση τέρμα εἰς τάς ἐνοχλήσεις τῆς Δυτικῆς Ἐκκλησίας(32) πρός τήν ἀνατολικήν (διότι πρός τόν σκοπόν αὐτόν καί μόνον συνεκλήθη ἡ πανορθόδοξος αὕτη Σύνοδος) λύεται τελείως τό πρόβλημα. δηλαδή ἔχωμεν τό προδεδικασμένον καί δέν ἔχωμεν ἀνάγκην νέας πανορθοδόξου Συνόδου διά νά δικάση καί κηρύξη Σχισματικήν τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος τήν δεχθεῖσαν τό Παπικόν ἑορτολόγιον. Διότι ὡς εἴπομεν ἡ πανορθόδοξος Σύνοδος αὕτη ἠσχολήθη μόνον καί μόνον διά τό ζήτημα τοῦ ἑορτολογίου. Ὥστε λοιπόν ἡ καινοτομία αὕτη εἶναι ἤδη καταδεδικασμένη καί οὐχί ἀπό μιᾶς ἀλλά ἀπό τεσσάρων Πανορθοδόξων Συνόδων. Τί χρειάζεται λοιπόν καί ἄλλη τοιαύτη Σύνοδος διά νά κηρύξη τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος Σχισματικήν, ἀφοῦ αὕτη ἤδη ἔχει καταδικασθῆ διά τήν πρᾶξιν ἀκριβῶς ταύτην; τό «ἤδη καθυπεβλήθη» δέν σημαίνουν νά συνέλθη ἐκ νέου Σύνοδος, ἀλλά πλέον ἅπαξ καί διά παντός ὁ προσβάλλων τήν Πίστιν καί δεχόμενος καινοτομίας ἠρνήθη τήν Πίστιν τοῦ Χριστοῦ καί ἔλαβεν εἰς τήν ψυχήν αὐτοῦ τό αἰώνιον ἀνάθεμα, ὡς βλάσφημος τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Διότι τότε εἶναι ὡσάν νά λέγητε ὅτι ἄν αἴφνης σήμερον παρουσιασθοῦν εἰκονομάχοι, χρειάζεται καί πάλιν νά συνέλθη νέα Σύνοδος νά τούς δικάση διά νά τούς ἀποκόψωμεν τῆς Ἐκκλησίας. Τί χρειάζεται ὅμως ἡ νέα Σύνοδος ἀφοῦ ἡ πρᾶξις αὕτη κατεδικάσθη ὑπό τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου; Ἡμεῖς δέν ἔχωμεν ἄλλο τί νά πράξωμεν ἤ μή νά ἐφαρμόσωμεν ἐναντίον αὐτῶν τήν ἀπόφασιν τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Διότι ἐν ἐναντία περιπτώσει ἀσεβοῦμεν καί ἀγνοοῦ­μεν τήν ἀπόφασιν ταύτην, ὅπερ ἀποτελεῖ βλασφημίαν ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖον ἐπεφώτισεν τούς Πατέρας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ἐκύρωσε ταύτας. Οὕτω λοιπόν συμβαίνει καί μέ τό ἡμερολογιακόν ζήτημα. Εἶναι καταδεδικασμένον καί δέν ἔχωμεν ἀνάγκην νέας καταδίκης, ἀλλά ἐφαρμόζωμεν πιστῶς τάς ἀποφάσεις τῶν ἀνωτέρω Πανορθοδόξων Συνόδων. Σεῖς δέ ὁσιώτατε ὅπου πολλάκις ἐγράψατε καί πιστεύετε ὅτι θά συνέλθη Οἰκουμενικῆ Σύνοδος καί ἥτις βεβαίως θά ὀνομασθῆ Η’, πλανᾶσθε οἰκτρῶς. Διότι Ζ’ εἶναι τά δόγματα, Ζ’ τά μυστήρια, Ζ’ αἱ χάριτες τοῦ Παναγίου Πνεύματος, καί Ζ’ αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι. Κατά τό ἡ σοφία οἰκοδόμησεν ἑαυτῆ οἶκον καί ὑπήρεσεν στύλους ἑπτά. Ὀγδόη λοιπόν δέν πρόκειται νά συνέλθη εἰς τόν αἰῶνα τόν ἅπαντα. Εἴπωμεν ἀνωτέρω ὅτι τόσον ὁ ἀποθανῶν Μητροπολίτης Ἀθηνῶν Χρυσόστομος, ὅσον καί ὑμεῖς ὁσιώτατε πολλάκις ἐγράψατε ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι Σχισματική. Καί ὁ μέν ἀποθανῶν Χρυσόστομος Μητροπολίτης Ἀθηνῶν ὡς μέλος τῆς διωρισθείσης εἰδικῆς ἐπιτροπῆς πρός μελέτην τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου καί ὡς καθηγητής τότε τοῦ ἐθνικοῦ Πανεπιστημίου ἔγραψε τά ἑξῆς: «Λαβόντες ὑπ' ὄψιν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὡς καί αἱ λοιπαί Ὀρθόδοξοι Αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι ἄν καί ἀνεξάρτητοι ἐσωτερικῶς εἶναι ὅμως στενῶς συνδεδεμέναι πρός ἀλλήλας καί ἡνωμέναι διά τῆς ἀρχῆς τῆς πνευματικῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας ἀποτελοῦσαι μίαν καί μόνην τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, καί συνεπῶς οὐδεμία τούτων δύναται νά χωρισθῆ τῶν λοιπῶν καί ἀποδεχθῆ νέον ἡμερολόγιον, χωρίς νά καταστῆ σχισματική ἀπέναντι τῶν ἄλλων. Ὅθεν καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὅπως μεταβάλη τό ἐκκλησιαστικόν ἡμερολόγιον αὐτῆς, εἶναι ἀπαραίτητον καί ὀφείλει ἵνα μή ἀποσχισθῆ τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τοῦθ' ὅπερ οὐ μόνον τήν ἑνότητα καί ἁρμονίαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θέλει καταστρέψη καί τήν δύναμιν αὐτῆς μειώσει, ἀλλά ἀπό ἐθνικῆς ἀπόψεως εἶναι ἀσύμφορον καί ἐπιζήμιον». Καί ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ μεταρρυθμιστής λέγει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἐκείνη ἥτις θά δεχθῆ τό Παπικόν ἑορτολόγιον θά γίνη Σχισματική, πῶς νά μήν τήν εἴπωμεν καί τήν κηρύξωμεν καί ἡμεῖς τοιαύτην; καί τήν περικοπήν μάλιστα ταύτην, ὁσιώτατε, τήν ἔχετε καταχωρήσει εἰς τό πρός τούς Ἕλληνας διανοουμένους φυλλάδιόν σας εἰς τήν σελίδα 12.

 Καί κατωτέρω μάλιστα εἰς τό αὐτό φυλλάδιόν σας καί εἰς τήν σελίδα 13, εἰς τό Β’ καί Γ’, ἐρώτημά σας πρός τόν ἀποθανόντα ἀρχιεπίσκοπον γράφετε ἐπί λέξει. «Διατί καί μετά ταῦτα, ὅταν ὁ Πάπας ἐπειράθη νά ἐπιβάλη τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον καί εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν αἱ Πανορθόδοξοι Σύνοδοι αἱ συνελθοῦσαι ἐν Κων/πόλει (1583, 1587, 1593) ἐπί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἱερε­μίου τοῦ Β’ κατεδίκασαν αὐτό χαρακτηρίσασαι ὡς μίαν καινοτομίαν τῆς πρεσβυ­τέ­ρας Ρώμης, ὡς παγκόσμιον σκάνδαλον καί ὡς αὐθαίρετον καταπάτησιν τῶν θείων καί ἱερῶν Κανόνων;».  [Ἱστορία Μελετίου 16’ αἰῶνος τόμ. 3 σελ. 402 παράγρ. 6, καί Ἐκκλησ. Ἱστορία Φιλ. Βαφείδου (1453-1908) τόμ. Γ’ σελ. 124, 125, καί Τόμος ἀγάπης Δοσιθέου σελ. 538, καί Κανονικαί διατάξεις Μ. Χάρ. Μ. Γεδεών σελ. 34, καί Ἱστορία περί Ἱεροσολύμων Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου τοῦ πρώην Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν σελ. 482, καί Πραγματεία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν περί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας Μεγάλη Ἑλληνική Ἐγκυκλοπαίδεια Μακρῆ τόμ. Γ’ σελ. 562»].

 Καί κατωτέρω εἰς τό γ’  ἐρώτημά σας λέγετε ὅτι «ἡ μονομερής ἀποδοχή τοῦ νέου ἡμερολογίου ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀποτελεῖ λόγον Σχίσματος καί ζημιοῖ σπουδαίως καί τά ἐθνικά συμφέροντα». Πῶς τότε τά λέγατε καί τά γράφατε αὐτά ὁσιώτατε καί ἀποκαλούσατε καί τήν Ἐκκλησίαν Σχισματικήν καί τώρα τά ἀναιρῆτε μήπως τά ἐλησμονήσατε; Ἤ μήπως ζητεῖτε, νά ἐξεύρητε τρόπον νά ἐπανέλθητε καί ὑμεῖς εἰς τόν ἴδιον ἔμετον ὡσάν καί τούς ἄλλους; Ἀσφαλῶς κάτι θά συμβαίνη.

 Εἰς δέ τό διάγγελμά σας τοῦ 1935 πρός τόν εὐσεβῆ ὀρθόδοξον ἑλληνικόν λαόν ἐγράφατε τά ἑξῆς: «Ἀφοῦ ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος διά τῆς ἰδίας αὐτοῦ ὑπογραφῆς, κηρύττει ἑαυτόν σχισματικόν, τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων, ἵνα ἀποδείξωμεν ὅτι οὗτος καί οἱ ὁμόφρονες αὐτῶ ἀρχιερεῖς, κατέστησαν σχισματικοί, ὡς διασπάσαντες τήν ἐκκλησιαστικήν καί ἐθνικήν ψυχήν τοῦ Ὀρθοδόξου ἑλληνικοῦ Λαοῦ; καί κατωτέρω ἵνα ἀποφύγωμεν τό ἐκκλησιαστικόν σχίσμα καί πάλιν ἐπειδή τό σχίσμα ἐδημιουργήθη καί ἄνευ ἡμῶν, διά τοῦτο προήχθημεν καθ' ὑπαγόρευσιν τῆς συνειδήσεως ἡμῶν, νά δηλώσωμεν εἰς τόν Μακαριώτατον ἀρχιεπίσκοπον, ὅτι κόπτομεν πᾶσαν ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν μετ' αὐτοῦ ὡς σχισματικοῦ». Καί ὄπισθεν μάλιστα ἑνός τοιούτου διαγγέλματός σας τό ὁποῖον κατέχω εἰς χεῖρας μου γράφετε ἰδιοχείρως τά ἑξῆς: «Τά ἀνωτέρω ἀποτελοῦν γνώμην ἰδικήν μου καί εἶχον τό θάρρος νά δημοσιεύσω ταῦτα ὡς ἴδιον ἄρθρον μέ τήν ὑπογραφήν μου. † Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος».

Πῶς λοιπόν τότε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Παπαδοπούλου, ἦτο σχισματική καί αὐτός σχισματικός καί ἑπομένως δέν εἶχον καί χάριν, καθ' ὅ σχισματικοί, καί τώρα δέν εἶναι σχισματική ἡ Ἐκκλησία αὕτη καί χάριν ἔχει; Πότε ἐλέγατε τήν ἀλήθειαν, τότε ἤ τώρα; Μᾶς παρέχετε λοιπόν τό δικαίωμα, ὁσιώτατε, νά σᾶς εἴπωμεν ὅτι δέν σᾶς διέπη οὐδεμία ἠθική βάσις. Διότι δέν πράττετε τίποτε περισσότερον εἰ μή νά φάσκητε καί νά ἀντιφάσκητε.

 Ἰδού τί ἐγράφατε καί εἰς μίαν προκήρυξίν σας κατά τό 1935 πρός τόν ἐφημεριακόν κλῆρον καί τούς μοναχούς τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας εἰς τήν σελίδα 1 - «ἰδού εἰς ποῖον κατάντημα ἤγαγε τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ἤ καινοτομία αὕτη, ἥτις ἔκαμε ἄλλους, νά ἑορτάζωσι καί νά πανηγυρίζωσι, καί ἄλλους ταὐτοχρόνως νά ἐγκρατεύωνται καί νά νηστεύωσι, παρομοίως πρός τούς Τούρκους τοῦ Χαμίτ, ἄλλους ἑορτάζοντας τό Μπαϊράμιον (Πάσχα) ὡς ἰδόντας τήν νέαν σελήνην, καί ἄλλους ταὐτοχρόνως κρατοῦντας Ραμαζάνιον (νηστείαν), ὡς μή ἰδόντας διά τοπικήν συννεφίαν τήν νέαν Σελήνην. Καί τό ὄνειδος τοῦτο τῶν Τούρκων, ἐξήλειψεν ὁ ἀναμορφωτής τῆς Τουρκίας Κεμάλ διά τῶν θρησκευτικῶν μεταρρυθμίσεων. Ἦλθον νῦν οἱ καινοτομήσαντες ἀρχιερεῖς νά προσάψωσιν εἰς τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν διά τῆς μονομεροῦς καί ἀντικανονικῆς μεταρρυθμίσεως τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Ἡμερολογίου».

 Καί κατωτέρω εἰς τάς σελίδας 17 καί 18 γράφετε «ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί οἱ ὁμόφρονες τούτω ἀρχιερεῖς ἔσχισαν  τήν ἑλληνικήν Ἐκκλησίαν ἐκ τοῦ καθολικοῦ κορμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας». Καί πάλιν «ἀφοῦ ὁ Μακαριώτατος διά τῆς ὑπογραφῆς ἐκήρυξεν ἑαυτόν Σχισματικόν, τί ἔτει χρείαν ἔχομεν μαρτύρων, ἵνα κηρύξωμεν καί ἡμεῖς τοῦτον Σχισματικόν»; Ἐπίσης γράφετε: «Ἀποκηρύξατε καί Σεῖς τόν Σχισματικόν Ἀρχιεπίσκοπον καί τούς ὁμόφρονας αὐτῶ ἀρχιερεῖς, ἐξακολου­θοῦντας νά ἐμμένωσι ἐν τῆ ἡμερολογιακῆ καινοτομία, ἐάν ἐπιθυμῆτε καί ὑμεῖς νά μή λογίζεσθε Σχισματικοί, καί τήν Ὀρθόδοξον Ἑλληνικήν Ἐκκλησίαν νά ἀπαλλάξητε ἀπό τήν μομφήν καί τάς ὀλεθρίους συνεπείας τοῦ Σχίσματος».

Καί τέλος: «Ὅθεν καταλήγοντες ποιούμεθα ἔκκλησιν εἰς τά ὀρθόδοξα φρονήματα καί τήν πατρῶαν πίστιν καί εὐσέβειαν ὑμῶν. Σώσατε, δι' ὄνομα τοῦ Θεοῦ, τήν Ἐκκλησίαν καί τό Ἔθνος ἀπό τάς φοβαράς συνεπείας τοῦ Σχίσματος. Ἀπό ὑμᾶς ἐξαρτᾶται νά τιμήσητε νῦν καί νά δοξάσητε, τήν Ὀρθόδοξον Ἑλληνικήν Ἐκκλησίαν, σώζοντες αὐτήν ἀπό τό ὄνειδος καί τήν καταισχύνην τοῦ Σχίσματος. Αὕτη κινδυνεύει νά ἀπολέση ἐξ αἰτίας τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας τάς προαιωνίους περγαμηνάς καί Ἀποστολικά χρυσόβουλα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἅτινα διά ποταμῶν αἱμάτων ἐκληρονόμησεν. Ἐν ὀνόματι τῆς Ὀρθοδοξίας ἀποκηρύξατε τόν Σχισματικόν ἀρχιεπίσκοπον καί τούς ὁμόφρονας αὐτῶν Ἀρχιερεῖς καί ταχθῆτε παρά τό πλευρόν τῶν Ὀρθοδόξων ἀρχιερέων τῶν ἀγωνιζομένων ὑπέρ τῆς πατρώας Ὀρθοδοξίας καί Ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων». (Προκήρυξις 1935).

 Αὐτά ἐγράφατε τότε ὁσιώτατε μοναχέ Χρυσόστομε Καβουρίδη, πῶς λοιπόν τά ἀθετῆτε καί μάλιστα μεθ' ὅρκου τά γράψατε; «Σώσατε δι' ὄνομα τοῦ Θεοῦ τήν Ἐκκλησίαν καί τό Ἔθνος ἀπό τάς φοβεράς συνεπείας τοῦ Σχίσματος». Καί πῶς τώρα τά ἀναιρῆτε; Πότε νά σᾶς πιστεύσωμεν τότε ἤ τώρα; καί πότε ψεύδεσθε; τότε ἤ τώρα; Ἀληθῶς ἀποροῦμεν μέ τό θράσος καί τήν ἀναισχυντίαν σας.

 Καί ἀλλοῦ πάλιν εἰς τήν ἐφημερίδα «Κῆρυξ τῶν Ὀρθοδόξων» εἰς τήν σελίδα 2, εἰς μίαν διαμαρτυρίαν σας, ὅταν μεταβαίνατε εἰς τήν ἐξορίαν ἐγράφατε τά ἑξῆς:

 «ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

 Ἐκφράζομεν τήν βαθυτάτην θλῖψιν ἡμῶν, πρῶτον ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας διά τήν ἀπόφασιν ἥν ἔλαβε καθ' ἡμῶν, ἥτις ἀπόφασις ἀντιστρατεύεται οὐ μόνον πρός τούς θείους νόμους, ἀλλά καί τούς ἀνθρωπίνους. Ἐπίσης ἐκφράζομεν τήν βαθυτά­την θλῖψιν ἡμῶν καί πρός τήν Κυβέρνησιν, ἥτις ἐκτελεῖ ἀπόφασιν ἀντιστρα­τευομένην πρός τό Ἑλληνικόν Σύνταγμα, ὅπερ σέβεται τήν ἐλευθερίαν τῆς Θρησκευ­τικῆς συνειδήσεως καί τήν ὁποίαν ἐλευθερίαν στραγγαλίζει ἡ Κυβέρνησις, ἀπά­γουσα ἡμᾶς ὄντας ἐλευθέρους Ἕλληνας πολίτας εἰς τήν ἐξορίαν διά τῆς βίας, διά μόνον τόν λόγον ὅτι θέλομεν νά τηρήσωμεν ἀλωβήτους τάς προαιωνίους παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας, καί νά ἑνώσωμεν τάς Χριστιανικάς συνειδήσεις καί τήν ἐθνικήν ψυχήν τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ πληρώματος, ἥν ἐχώρισεν ἡ σχισματική καί λεγομένη ἐπίσημος Ἐκκλησία, ἀπεμπολήσασα τούς Ὀρθοδόξους παραδόσεις ὑπέρ ὦν ἡμεῖς ἀγωνιζόμεθα.

 † Ὁ Δημητριάδος Γερμανός,
† Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος,

† Ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος»

 Ὥστε λοιπόν τότε ἦτο σχισματική ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί τώρα δέν εἶναι; Μήπως πῆρε κανένα φάρμακο, τό ὁποῖον ἡμεῖς δέν γνωρίζομεν καί τῆς ἐξήλειψεν τήν καινοτομίαν, τήν κακοδοξίαν καί τό Σχίσμα τό ὁποῖον κατέχει εἰς τούς κόλπους της; Ἄν ὑπάρχη τοιοῦτον φάρμακον μυστικόν καί τό γνωρίζετε μόνον σεῖς ὁσιώτατε, παρακαλοῦμε νά τό γνωρίσητε καί εἰς ἡμᾶς.

 Καί ὁμοίως ἐγράφατε εἰς τήν αὐτήν σελίδα τῆς αὐτῆς ἐφημερίδος εἰς τήν ἀπάντησίν σας εἰς τήν Θρησκευτικήν ὀργάνωσιν τῆς «Ζωῆς» κ.λπ. τά ἑξῆς: «Ἀλλά καί σκληρῶς κατεδίωξεν αὐτούς διά τῶν ἀστυνομικῶν ὀργάνων (δηλαδή τούς Ὀρθοδόξους). τότε ἀπεφασίσαμεν ὅπως ἀποκηρύξωμεν τήν διοικοῦσαν ἱεραρ­χίαν ὡς «Σχισματικήν» καί πάλιν κατωτέρω ἐγγράφετε ὅτι προέβητε «εἰς τήν κα­νονικήν ἀποκήρυξιν τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας ὡς σχισματικῆς διά λόγους κανονικούς, καί τήν ἴδρυσιν μιᾶς νέας Ἐκκλησίας(33) ζώσης καί ἱσταμένης ἐπί τοῦ ἐδάφους τῶν ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων καί τῆς αἰωνοβίου πράξεως τῆς Ὀρθοδό­ξου ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας κ.λπ.».

 † Ὁ Δημητριάδος Γερμανός,
† Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος,

† Ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος»

 Ὁμοίως καί πάλιν εἰς τήν αὐτήν ἐφημερίδα καί εἰς τήν αὐτήν σελίδα εἰς τήν ἀπάντησίν σας πρός τόν ἀμίλκαν ἀλιβιζᾶτον καθηγητήν τοῦ Πανεπιστημίου εἰς ὅσα ἔγραψεν οὗτος ἐν τῆ ἐφημερίδι ἑστία περί ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου, μεταξύ τῶν ἄλλων ἐγράφατε καί τά ἑξῆς: «Ἄν εἶχεν ὁ Κύριος καθηγητής περισσοτέραν συναίσθησιν τῆς ἀξιοπρεπείας του καί τοῦ αὐτοσεβασμοῦ του δέν θά ἀπεκάλει ἡμᾶς ἐπαναστάτας καί ἐκμεταλλευτάς, ἀφοῦ ὁ ἴδιος μέ τήν ὑπογραφήν του, ὡς καί ὁ Μακαριώτατος, ὡς μέλη τῆς ἐπιτροπῆς ἀπεφάνθη ὅτι ἡ μονομερής εἰσαγωγή τοῦ νέου ἡμερολογίου ὑπό τινος Ἐκκλησίας εἶναι λόγος σχίσματος, τοῦθ' ὅπερ ἐνεθάρρυνεν ἡμᾶς εἰς τήν ἀποκήρυξιν τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σχισματικῆς».

† Ὁ Δημητριάδος Γερμανός,
†Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος,
† Ὁ Ζακύνθου Χρυσόστομος»

 Πῶς λοιπόν ὁσιώτατε ἐγράφατε τότε τόσον ὡραῖα λόγια καί ἀληθείας καί τώρα τά ἀναιρῆτε καί τά στραγγαλίζετε; Μήπως ἐδειλιάσατε ἀφοῦ εἴδατε ὅτι δέν ἐπετύχατε τοῦ σκοποῦ σας, δηλαδή νά ἐκθρονίσητε τόν Μητροπολίτην ἀθηνῶν καί νά ἀνέλθητε σεῖς μετά τοῦ ἀποθανόντος Δημητριάδος ὡς ἦτο τό ὄνειρόν σας; ἀσφαλῶς κάτι τέτοιο θά συμβαίνη. Καί ἰδού ἡ ἀπόδειξις. Ἐνῶ τότε ἐκηρύξατε τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος Σχισματικήν καί μή ἔχουσαν χάριν διά λόγους κανονικούς, καί μεθ' ὅρκου μάλιστα ὡς ἀνωτέρω καί μετ' ἐπιτάσεως, θετικότητος καί πεποιθήσεως, τώρα λέγετε τά ἀντίθετα, καί δέν τά λέγετε τώρα ἀλλά ἀπό τοῦ ἔτους 1937 ὁπότε ἐπῆλθε καί τό λυπηρόν Σχίσμα μεταξύ ἡμῶν καί ὑμῶν.

 Τά ἐγράψατε τότε εἰς τόν ὁσιώτατον Μοναχόν Μᾶρκον Χανιώτην εἰς τήν πολυσέλιδον ἐπιστολήν σας, διά τοῦ Πρωτοσυγγέλου Γρηγοροπούλου τῆ ἐντολῆ σας. Τά ἐγράψατε εἰς τήν Ἑλληνικήν θρησκευτικήν Κοινότητα τῆς Θεσσαλο­νίκης τήν 17 Ὀκτωβρίου 1937 μέ τήν ὑπογραφήν σας, ἧς ἀντίγραφον κατέχομεν σφραγισμένον παρά τῆς Θρησκευτικῆς Κοινότητος ταύτης, ὅτι δηλαδή «τό δικαίωμα τοῦ κηρύττειν τά ἄτομα καί τάς Ἐκκλησίας Σχισματικάς δέν παρέσχον οἱ θεῖοι καί Θεοφόροι Πατέρες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, οὔτε εἰς τά ἄτομα, οὔτε εἰς τάς ἐπί μέρους Ἐκκλησίας, ἀλλ' εἰς Οἰκουμενικήν Σύνοδον» κ.λπ. Καί ἐνῶ ἄλλοτε διά νά δικαιολογήσητε τό Σχίσμα ἐφέρνατε μαρτυρίας τάς Πανορθοδόξους Συνόδους τοῦ ἱερεμίου Β’ 1583, 1587, 1593, εἰς τό φυλλάδιόν σας πρός τούς διανοουμένους Ἕλληνας κ.λπ. τώρα τά ἀναιρῆτε καί ἀποσιωπᾶτε ὅλα αὐτά καί γράφετε πρός τήν Κοινότητα Θεσσαλονίκης ὅτι μόνον Οἰκουμενική Σύνοδος ἔχει τό δικαίωμα τοῦ νά κηρύττη τάς Ἐκκλησίας σχισματικάς καί οὐχί ἄλλη Ἐκκλησία ἤ ἄτομα.

 Τότε πῶς Σεῖς εἴχατε τό δικαίωμα καί ἐκηρύξατε τήν Ἐκκλησίαν Σχισμα­τικήν τῆς Ἑλλάδος; Ποῦ ἐστηρίχθητε; Πῶς τό ἐπράξατε αὐτό; ἐστηρίχθητε, ὡς γράφετε, εἰς τάς ἀποφάσεις τῶν ἀνωτέρω Πανορθοδόξων Συνόδων ἐπί ἱερεμίου τοῦ Β’ καί εἰς τήν Ὁμολογίαν τοῦ ἰδίου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν, καί καλῶς ἐπράξατε, διότι οὐδέν ἄλλο ἐπράξατε εἰ μή μόνον καί μόνον ὅπου ἐφαρμόσατε τάς ἀποφάσεις τῶν ἀνωτέρω Πανορθοδόξων Συνόδων, καί ἐπαναδρώσατε μέ τάς χειροτονίας ἐπισκόπων τήν ζῶσαν Ἐκκλησίαν τήν ἱσταμένην ἐπί τοῦ ἐδάφους τῶν ἐκκλησιαστικῶν Παραδόσεων καί τῆς αἰωνοβίου πράξεως τῆς Ὀρθοδόξου ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐγράφατε τότε εἰς τούς Ζωικούς, ἀφ' ἧς βεβαίως ἠρύεσθε τήν χάριν καί τήν εὐλογίαν. Αὐτήν λοιπόν τήν Ἐκκλησίαν ἀκολουθῶμεν καί ἡμεῖς καί ἀπ' αὐτήν ἀρυώμεθα τήν χάριν καί τήν εὐλογίαν. Καί εἶναι ἀπορίας ἄξιον πῶς τότε ἀκολουθύσατε αὐτήν τήν Ἐκκλησίαν καί ἐλαμβάνατε παρ' αὐτῆς χάριν καί ἐγράφατε καί εἰς τήν «Φωνήν τῆς Ὀρθοδο­ξίας» ὅτι ἀποτελούσατε

Σύνοδον, καί τώρα ἀκολουθῆτε τήν ἐπίσημον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, καί ἀπό αὐτήν λαμβάνετε τήν χάριν καί ὅτι τώρα εἶσθε μία φρουρά καί οὐχί Ἐκκλησία ἤ Σύνοδος κ.λπ. τί νά εἴπη κανείς; καί τί νά ὑποθέση; Δύο τινά μόνον. Ἤ ὅτι ἐπάθατε ἐγκεφαλικήν διάσεισιν, ἤ ὅτι προσπαθεῖτε νά στρέψητε πρύμναν καί πάλιν πρός τήν κακοδοξίαν.

 Ὁμοίως ἐγράφατε εἰς τήν ἐγκύκλιόν σας τήν 30ήν Αὐγούστου 1940 ὑπ' ἀριθμ. Πρωτ. 1844 μέ τόν τίτλον «Ἑλληνική Ἐκκλησία τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἀθῆναι πρός τούς εὐλογημένους Χριστιανούς τούς ἀκολουθοῦντας τό πάτριον ἑορτολόγιον: ...ὡς πρός δέ τό ἔγκυρον ἤ μή τῶν ὑπό τῶν Νεοημερολογιτῶν τελου­μένων μυστηρίων, ἐμμένομεν εἰς ὅσα διεκηρύξαμεν τόν Ἰούνιον τοῦ 1935, ὅτι ἡ ἁγιαστική Χάρις τῶν Μυστηρίων, κατά τό πνεῦμα τῶν Θείων καί ἱερῶν κανόνων καί τήν γνώμην ἡμῶν, εὑρίσκεται καί ἐνεργεῖ διά τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐκείνων λειτουρ­γῶν, οἴτινες διακρατοῦσι τάς ἱεράς παραδόσεις καί τούς κανόνας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μή προβάντες εἰς οὐδεμίαν καινοτομίαν, οὐχί διά τῶν μακρυνθέτων τῶν ἱερῶν παραδόσεων καί ἀθετούντων τούς θείους καί ἱερούς κανόνας, καί συνεπῶς διατελούντων ὑπό τά ἀράς τῶν ἁγίων Πατέρων. Προκειμένου δέ νά γίνη Νεοημερο­λογίτης τις δεκτός εἰς τήν ὑφ' ἡμᾶς Παλαιοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν(34), οὗτος ὀφείλει δι' αἰτήσεώς του πρός ἡμᾶς τούς ἱεράρχας νά δηλώση τόν ἱερόν σκοπόν του, μόνους ἁρμοδίους νά κρίνωσι τόν τρόπον τῆς παραδοχῆς αὐτοῦ, διά λιβέλλου ὡς ἐδέχετο τούς αἱρετικούς καί σχισματικούς κατ' Ἐκκλησιαστικήν Οἰκονομίαν ἡ Α’ Οἰκουμενική Σύνοδος (κανών η’) καί ἡ ἀρχαία Ἐκκλησία, ἤ δι' ἀναμυρώσεως, κατά τόν 5ον κανόνα τῆς ΣΤ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Ὅτι δέ μόνον ἁρμόδιοι εἴμεθα ἡμεῖς οἱ ἐπίσκοποι ὡς ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς ταμιούχου Χάριτος, παραθέτομεν τόν 39ον Ἀποστολικόν κανόνα ἔχοντα ὁτύως. «Οἱ πρεσβύτεροι καί οἱ διάκονοι ἄνευ γνώμης τοῦ ἐπισκόπου μηδέν ἐπιτελείτωσαν. Αὐτός γάρ ἐστίν ὁ πεπιστευμένος τόν λαόν τοῦ Κυρίου καί τόν ὑπέρ τῶν ψυχῶν αὐτῶν λόγον ἀπαιτηθησόμενος» κ.τ.λ....

 † Ὁ Δημητριάδος Γερμανός, 
† Ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος

 Πῶς λοιπόν ὁσιώτατε τότε γράφατε πάντα τ' ἀνωτέρω, καί τώρα ἐγράψατε εἰς τήν τελευταίαν ἐγκύκλιόν σας τῆς 1ης Ἰουνίου 1944 εἰς τήν σελ. 2, 6, ὅτι «Ἡ ἀντίληψις καθ' ἥν δικαιοῦνται τά ἄτομα, εἴτε κληρικοί, εἴτε λαϊκοί, νά ἱδρύσωσιν ἰδιαιτέραν Ἐκκλησίαν ἄνευ τῆς ἀδείας καί τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, ὅζει προτεσταντισμοῦ κ.λπ.»; Τότε σεῖς εἶσθε πρῶτος καί τέλειος προτεστάντης. Διότι ἀπό ποῦ πήρατε ἄδειαν ὅπου γράφετε ἀνωτέρω εἰς τούς Ζωικούς, μετά τήν ἀποκήρυξιν τῆς διοικούσης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος «ὡς σχισματικῆς καί διά λόγους κανονικούς, ἱδρύσατε μίαν νέαν Ἐκκλησίαν(36) ζῶσαν καί ἱσταμένην ἐπί τοῦ ἐδάφους τῶν ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων καί τῆς αἰωνοβίου πράξεως τῆς Ὀρθοδόξου ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας»; Καί ἀπό ποῖον ἐλάβατε τό χρῖσμα ὡς ἀρχηγός τῆς νέας ταύτης Ἐκκλησίας; Μέ ποίαν ἄλλην Ἐκκλησίαν ἀνταλλάξατε εἰρηνικάς ἐπιστολάς λαμβάνοντες κανονικότητα, καί ἐγκυρότητα τοῦ προΐστασθαι τῆς «νέας ταύτης Ἐκκλησίας»; ἡμεῖς λοιπόν ὁσιώτατε χάριτι Χριστοῦ, εἴμαθε τέκνα πιστά τῆς Μιᾶς Ἁγίας Καθολικῆς Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καί ἐπίσκοπος ταύτης καί ἀπ' αὐτήν ἀρυώμεθα τήν χάριν καί τήν εὐλογίαν, τήν ἐγκυρότητα καί τήν κανονικότητα τοῦ προΐστασθαι τῆς Ἐκκλησίας κ.λπ. διότι ὡς ὀρθῶς ἐγράψατε εἰς τό ἀνωτέρω ἔγγραφόν σας «ἡ ἁγιαστική χάρις τῶν Μυστηρίων κατά τούς ἱερούς κανόνας εὑρίσκεται καί ἐνεργεῖ διά τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐκείνων λειτουργῶν οἴτινες διακρατοῦσι τάς ἱεράς παραδόσεις καί τούς κανόνας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μή προβάντες εἰς οὐδεμίαν καινοτομίαν. Καί οὐχί διά τῶν μακρυνθέντων τῶν ἱερῶν παραδόσεων καί κανόνων καί συνεπῶς διατελούντων ὑπό τούς ἀράς τῶν ἁγίων Πατέρων». Ἐφ' ὅσον εἰς οὐδεμίαν καινοτομίαν προέβημεν καί κρατῶμεν στερρῶς, τά Δόγματα, τούς Κανόνας καί τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί ἀφοῦ ὑπάρχει ἡ ἀρά καί ὁ ἀφορισμός εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ἥτις, ὡς ἀνωτέρω γράφετε, «ἀπεμακρύνθη τῶν ἱερῶν παραδόσεων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ», τότε ὑπάρχει καί εἰς ἐσᾶς ὁσιώτατε ἡ ἀρά καί ὁ ἀφορισμός, ὅστις λέγετε ὅτι ἡ Ἐκκλησία αὕτη ἔχει τήν χάριν. Αὐτά εἶναι βλασφημίαι ὁσιώτατε, καί σκεφθῆτε καλῶς τήν ἀθάνατον ψυχήν σας, καί τόν ἁπλοϊκόν λαόν, ὅστις καλῆ τῆ πίστει σᾶς ἀκολουθεῖ, καί τόν φρικτόν λόγον ὅν θά δώσητε ἐν ὥρα κρίσεως. Διότι τό Πανάγιον Πνεῦμα δέν εἶναι ἀκαταστασίας, ὅπως τό βλασφη­μεῖτε Σεῖς, ἄλλοτε νά βδελύτητε καί ἀφορίζη τήν Ἐκκλησίαν καί ἄλλοτε νά τήν καθαγιάζη.

 Ὑμεῖς καί οἱ σύν ὑμῖν ἀρχιερεῖς καί λοιποί κληρικοί αὐτό πράττετε, ἄλλοτε ἀποκαλεῖτε τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος σχισματικήν ἄμοιρον τῆς θείας Χάριτος, καί ἄλλοτε ταμιοῦχον αὐτῆς, ἐφ' ὅσον δέν ἐκηρύχθη ὑπ' ἄλλης Πανορθοδόξου Συνόδου κ.λπ. Σχισματική. Καί τώρα πού τήν ἀποκαλεῖτε Τα­μιοῦχον τῆς θείας Χάριτος, μετανόησε; κατήργησε τήν καινοτομίαν, συνῆλθεν καμμία ἄλλη Πανορθόδοξος Σύνοδος νά ἄρη τήν καταδικαστικήν της ἀπόφα­σιν καί νά τήν κηρύξη ἀθώαν; Βεβαίως ὄχι; δέν συνῆλθε Σύνοδος οὐδεμία νά τήν ἀθωώση, καί δέν ἐμετανόησε. Νά τήν καταδικάση ὅμως καί αὐτήν καί τάς ἄλλας Ἐκκλησίας τάς δεχθείσας τήν καινοτομίαν τοῦ παπικοῦ ἑορτολογίου συνῆλθον Σύνοδοι Πανορθόδοξοι (4) τέσσαρες, ἤτοι (3) τρεῖς τοῦ ἱερεμίου καί (1) μία τοῦ ἀνθίμου, Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν. Ὡσαύτως γράφετε εἰς τήν τελευταίαν ἐγκύκλιόν σας, διά τήν ἀναγνώρισιν τοῦ Νέου ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλη­σίας. Βεβαίως αὐτά συμβαίνουν ἀληθῶς πού γράφετε, ἀλλ' ὅταν ὅμως ἡ ὅλη Ἐκκλησία διάγει ἐν εἰρηνικῆ περιόδω καί δέν ὑπάρχουν εἰς αὐτήν σχίσματα καί διαιρέσεις. Διότι λ.χ. πῶς ἦτο δυνατόν τό Πατριαρχεῖον τῶν Ἱεροσολύμων νά σᾶς ἀναγνωρίση δι' ἕνα ἐπίσκοπον τῆς νέας ἱδρυθείσης Ἐκκλησίας τῆς στερρῶς ἐχομένης τῶν δογμάτων, κανόνων καί παραδόσεων ἤ δι' ἕνα ἀρχηγόν αὐτῆς, καθ' ἥν στιγμήν ἔπρεπε πρῶτον νά καθορίση τήν θέσιν της ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Δηλαδή νά τήν παρακαλέση νά ἐπανέλθη εἰς τήν θέσιν της νά διαμαρτυρηθῆ διά τήν καινοτομίαν της, καί τέλος ν' ἀποκόψη τήν πνευματικήν ἐπικοινωνίαν μετ' αὐτῆς. Ἐνῶ λοιπόν δέν ἔπραξε ὅλα αὐτά ὡς εἶχεν ἱερόν καθῆκον, ὡς καί κάθε (τοπική) Ἐκκλησία, πῶς εἴχατε τήν ἀξίωσιν σοφέ κανονιολόγε νά σᾶς ἀναγνωρίση ὡς ἐπίσκοπον ἤ τόν πάτρωνά σας Δημη­τριάδος ὡς ἀρχηγόν, καθ' στιγμήν δέχεται καί συλλειτουργῆ μέ τούς ἀρχιερεῖς καί ἱερεῖς τῆς καινοτόμου Ἐκκλησίας ταύτης;

 Γράφετε ὁσιώτατε εἰς τήν τελευταίαν ἐγκύκλιόν σας ὅτι, ὅταν ὁ προϊστά­μενος ἤ τό πλεῖστον τῶν ἀρχιερέων μιᾶς Ἐκκλησίας, εἰσαγάγωσι εἰς τήν Ἐκκλησίαν των μίαν καινοτομίαν, ὅτι δικαιοῦνται οἱ Ὀρθοδοξοῦντες Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας ταύτης νά διακόψωσιν τήν ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν μετ' αὐτῶν, πρό συνοδικῆς διαγνώμης, ἵνα μή ὦσι καί οὗτοι συνυπεύθυνοι ἐνώπιον τῆς ὅλης Ἐκκλησίας διά τήν καινοτομίαν, ἀλλ' ὅμως ὅτι δέν δικαιοῦνται νά κηρύξωσι τούς καινοτομήσαντας Ἀρχιερεῖς Σχισματικούς, καί εἰς καθαίρεσιν νά ὑποβάλλωσιν αὐτούς, διότι τοῦτο εἶναι δικαίωμα τῆς ὅλης Ἐκκλησίας κ.λπ. Καί ὅτι ἡ διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας καί ἡ παῦσις τοῦ μνημοσύνου αὐτῆς ἐκ μέρους τῶν Ὀρθοδοξούντων οὐχί μόνον δέν κατακρίνεται ἀλλά καί ἐπαινεῖται.

 Καί Σᾶς ἀπαντῶμεν, καί ἐπ' αὐτοῦ, ὅτι ἀφοῦ δικαιούμεθα νά διακόψωμεν τήν ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν μετά τῆς Ἐκκλησίας ταύτης καί πρός Συνοδικῆς διαγνώμης, ἵνα μή εἴμεθα συνυπεύθυνοι, καί εἰς τό μνημόσυνον ἀκόμη αὐτῆς, πῶς δέν δικαιούμεθα νά τήν ἀποκαλέσωμεν Σχισματικήν, ἀφοῦ τήν κατεδίκασαν Πανορθόδοξοι Σύνοδοι ὡς ἀνωτέρω καί τήν ἀπεκάλεσαν σχισματικήν καί διέταξαν καί ὅλας τάς μετέπειτα Ἐκκλησίας νά σεβασθοῦν καί νά ἀκολουθήσωσι τάς ἀποφάσεις αὐτῶν καί μετ' ἐπιτιμίων μάλιστα; Καί ἐν τοιαύτη περιπτώσει ποίαν εὐθύνην θά φέρωμεν, ὅπως γράφετε, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ; Μήπως ἱστορικήν ἤ ἐθνικήν ἤ φυλετικήν ἤ ἄλλην τινά; ἀσφαλῶς ἄλλην τινά εὐθύνην. Δηλαδή ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὅπου δέν ἠκολουθήσαμεν καί δέν ἐσεβάσθημεν τάς ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Πατέρων τῶν κατά ἔμπνευσιν τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἀποφασισάντων. Καί ἑπομένως τήν εὐθύνην ταύτην θά τήν πληρώσωμεν μέ τήν ἀθάνατον ψυχήν μας, ἥτις τοιουτοτρόπως ἀσεβοῦσα εἰς τάς ἀποφάσεις τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἀσφαλῶς καί τελεσιδίκως θά μεταβῶμεν εἰς τήν αἰώνιον κόλασιν.

 Βεβαίως μία μερίς κληρικῶν κ.λπ., ὡς γράφετε, τότε καί μόνον δέν δικαιοῦται νά κηρύξη μίαν Ἐκκλησίαν Σχισματικήν ἄνευ τῆς ἀποφάσεως τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, ἥτις ἐστίν ἡ μόνη ἁρμοδία, ὅταν πρόκειται περί μιᾶς τελείως νέας καινοτομίας ἀναφανείσης, ἥτις οὐδέποτε κατεδικάσθη. Ὅταν ὅμως πρόκειται περί παλαιᾶς αἱρέσεως ἤ καινοτομίας ἥτις κατεδικάσθη ὑπό Οἰκου­μενικῶν Συνόδων ἤ Πανορθοδόξων, ταύτην δέν εἶναι ἀνάγκη νά συνέλθη νέα Σύνοδος νά τήν καταδικάση διότι τότε ἡ νέα Σύνοδος ἀσεβεῖ καί ἀθετεῖ τήν ἀπόφασιν τῆς παλαιᾶς. Ἀλλά πρέπει ἀμέσως καί τά ἄτομα καί αἱ Ἐκκλησίαι νά ἐφαρμόσουν τήν ἀπόφασιν τῆς Συνόδου ταύτης ἄνευ οὐδεμιᾶς διαδικασίας. Αὐτό λοιπόν ἐπράξαμεν καί ἡμεῖς ἐν προκειμένω. Διότι πότε μᾶς εἴδατε νά συνέλθωμεν νά κάμωμεν καμμίαν πρᾶξιν ἐναντίον τῆς καινοτόμου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, νά τήν κηρύξωμεν σχισματικήν, καί νά καθήρωμεν τούς ἀρχιερεῖς Αὐτῆς ὡς μᾶς κατηγορεῖτε; ἡμεῖς ἐφαρμόσαμεν ἁπλῶς τάς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων τῶν Ἱερεμίου καί Ἀνθίμου καί τίποτε περισσότερον; Καί ἐφ' ὅσον αὗται μᾶς λέγουν ὅτι οἱ ἀκολουθοῦντες τήν καινοτομίαν ταύτην εἶναι σχισματικοί, Βλάσφημοι τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἀφορισμένοι ἀπό τόν Θεόν, ἄμοιροι τῆς θείας χάριτος καί ὅτι ἤδη ἠρνήθησαν τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ καί ἡμεῖς αὐτό λέγωμεν καί αὐτό πράττομεν, καί τίποτε περισσότερον. Καί ὅπως καί ὑμεῖς λέγητε ὅτι εἰς αὐτούς δέν ὀφείλεται ὑπακοή ὡς ἀποστάτας, τοῦτο καί ἡμεῖς πράττομεν ἵνα μή εὑρεθῶμεν ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Διότι ποία ἐπικοινωνία φωτός μετά τοῦ σκότους; Καί ἄν, ὡς λέγετε, εἴμεθα παρασυνάγωγοι ἡμεῖς, τότε σεῖς εἶσθε πρῶτοι παρασυνάγωγοι, διότι σεῖς πρῶτοι ὡς ἐπίσκοποι ἐκηρύξατε τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος σχισματικήν καί μή ἔχουσαν χάριν, ὅταν ἐξήλθατε τό 1935. Διότι ἀπό τότε ὅπου ὅλοι μαζί ἀπεκαλέσαμεν τήν Ἐκκλησίαν ταύτην σχισματικήν οὐδέποτε ἔκτοτε μόνος μου ἤ μετ' ἄλλου τινός, ἀπέστειλα τοιαύτην πρᾶξιν. Καί βεβαίως ἀφοῦ σεῖς πρῶτοι ὡς ἐπίσκοποι ἐκηρύξατε τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος σχισματικήν, συμφώνως μέ τάς ἀποφάσεις τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων, καί τώρα ἀφοῦ τήν φέρετε πάλιν ὑπόδικον καί λοιπά, τότε καί σεῖς εἶσθε ὅμοιοι ἐκείνης καί οὐχί μόνον σχισματικοί ἀλλά καί καθηρημένοι μάλιστα, διά τῆς ἰδίας σας ὑπογραφῆς.

 Μᾶς κατηγορεῖτε ὁσιώτατε ὅτι ἀγνοοῦμεν τό Κανονικόν δίκαιον, καί τό πνεῦμα τῶν Θείων καί ἱερῶν κανόνων κ.τ.λ. Καί σᾶς ἀπαντῶμεν ὅτι δέν εἴδομεν μέχρι σήμερον, οὔτε εἰς τό Κανονικόν Δίκαιον οὔτε εἰς τούς θείους καί ἱερούς Κανόνας νά λέγωσι ὅτι οἱ αἱρετικοί ἤ οἱ σχισματικοί ἔχωσι χάριν καί τά μυστήριά των εἶναι ἔγκυρα, ἀλλά τοὐναντίον καθυποβάλλωσιν αὐτούς τῶ ἀναθέματι, τήν καθαίρεσιν, τόν ἀφορισμόν καί τάς ἀράς τῶν Ἁγίων Πατέρων, καί τόν χωρισμόν ἀπ' αὐτῶν τῶν πιστῶν. Ἑπομένως οὐχί μόνον δέν ἀσεβοῦμεν πρός τήν Θείαν Χάριν ἀλλά σεβώμεθα καί τιμῶμεν ταύτην ἐξ ὅλης ψυχῆς καρδίας ἰσχύος καί διανοίας. Καί ὅτι τά μυστήρια τῶν σχισματικῶν καί αὐτοί ἀκόμη οἱ ἱερεῖς κ.λπ. δέν ἔχουσι χάριν βλέπε τόν α’ κανόνα τοῦ Μεγ. Βασιλείου. (Βλέπε τοῦτον ἔμπροσθεν).

 Ὅσον ἀφορᾶ δέ διά τούς προσερχομένους σχισματικούς εἰς τήν Ὀρθοδο­ξίαν, τούς οἰκονομοῦμεν ὅπως μᾶς διατάσσει ἡ Ἐκκλησία, ἥτις μᾶς λέγει διά τοῦ α’ κανόνος τοῦ Μεγ. Βασιλείου. 1) Νά μυρώνωμεν τούς βαπτισθέντας εἰς τό ἐκείνου βάπτισμα. 2) Κατά τόν Η’ κανόνα τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου νά δεχώμεθα αὐτούς διά λιβέλου. 3) Διά Ὁμολογίας πίστεως κατά τό Συνοδικόν τῆς Γ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί 4) Διά χειροθεσίας κατά τόν αὐτόν Η’ κανόνα τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τούς Ἱερεῖς τούς χειροτονηθέντας ἀπό τούς σχισματικούς Ἀρχιερεῖς. Αὐτά μᾶς λέγει νά πράττωμεν καί αὐτά πράττομεν. Δέν μᾶς λέγει οὔτε νά ἀναβαπτίζωμεν, οὔτε νά χειροτονῶμεν πάλιν τούς ἱερεῖς των, οὔτε νά στεφανώνωμεν καί πάλιν γενικῶς νά ἐπαναλαμβάνωμεν ἐκ νέου τά μυστήρια καί τοῦτο διότι εἶναι σχισματικοί καί οὐχί Αἱρετικοί, διά τούς ὁποίους αἱρετικούς βεβαίως πρέπει νά τελεσθοῦν ἐξ ὑπ' ἀρχῆς τά μυστήρια. Καί βεβαίως οἱ σχισματικοί δέν ἔχουν τήν χάριν, ὅταν ὅμως μετανοήσουν καί Ὁμολογήσουν τήν Ὀρθοδοξίαν καί γίνουν ὅλα τ' ἀνωτέρω τότε ἐπανακτοῦν τήν ἀπωλεσθεῖσαν χάριν καί βλέπε πρός τοῦτο τήν ὑποσημείωσιν 1) τοῦ Η’ κανόνος τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

 Καί τοῦτο ἄλλωστε τό ὑπαγορεύει καί ἡ λογική, διότι ἐκτός τοῦ ὅτι ὁ Σχισματικός δέν εἶναι ἀσεβής ἤ αἱρετικός ἀλλά πλησιέστερον ἀπ' αὐτούς πρός τόν ὀρθόδοξον Χριστιανόν, ὁμοιάζει ὅμως πρός τόν ἁμαρτωλόν, ὅστις παραμέ­νει ἐν τῆ ἁμαρτία, εἶναι μακράν τοῦ Θεοῦ διά τήν αἰώνιον κόλασιν, ὅταν ὅμως μετανοήση καί λάβη τήν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν του διά χειροθεσίας τοῦ Πνευματικοῦ του πατρός, τότε πλησιάζει πρός τόν Θεόν καί εἶναι ἄξιος τῆς αἰωνίου ζωῆς. Καί ὅπως ὁ αὐτός ἁμαρτωλός ὅταν παραμένη εἰς τήν ἀμετα­νόητον θέσιν καθίσταται ὀλίγον κατ' ὀλίγον ἀσεβής, οὕτω καί ὁ Σχισματικός ὅταν παραμένη ἐν τῶ Σχίσματι καθίσταται Σχισματοαιρετικός καί κατόπιν τέλειος αἱρετικός, κατά τήν ὑποσημείωσιν τοῦ α’ κανόνος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου.

Πῶς λοιπόν ὁσιώτατε μᾶς ἀποκαλεῖτε ἱεροσύλους καί μή γνωρίζοντας τί πράττομεν; Ἤ μήπως ἐξ ἰδίων κρίνετε τά ἀλλότρια, ὅπου οὐδέποτε μυρώνετε τά κακόδοξα βρέφη, ἤ Ὁμολογῆτε τούς χριστιανούς; Ἤ τούς ὑποβάλλετε εἰς Λιβέλλους, ἤ χειροθετῆτε τούς κακοδόξους χειροτονηθέντας ἱερεῖς; Ἐάν δέ δέν μυρώνωμεν τούς γονεῖς τῶν κακοδόξων τέκνων τοῦτο, τό πράττομεν διότι αὐτοί ἔχουν βαπτισθῆ καί μυρωθῆ Ὀρθοδόξως καί πρίν τοῦ Σχίσματος καί οὐχί μόνον περιττεύει εἰς αὐτούς ἡ ἀναμύρωσις, ἀλλά εἶναι καί ἐφάμαρτον κατά τούς θείους καί ἱερούς κανόνας, καί ἀρκούμεθα μόνον εἰς τήν Ὁμολογίαν ἤ λίβελλον.

 Ἐάν δέ εὐδοκήση ὁ Κύριος καί ἐκλείψη τό ἡμερολογιακόν Σχίσμα καί ἑνωθοῦν ὅλαι αἱ τοπικαί Ἐκκλησίαι Ὀρθοδόξως τότε περιττεύουν καί τά μυρώματα - χειροθεσίαι, Ὁμολογίαι - λίβελλοι κ.λπ. διότι ἐκλείπει τελείως τό Σχίσμα καί δύναται ἡ Ὅλη Ἐκκλησία νά μετέλθη πᾶσαν οἰκονομίαν, ὡς ἔπραξεν ἡ ΣΤ’ Οἰκουμενική Σύνοδος μέ τούς Νεστοριανούς (Κανών 95). Καί τήν γνώμην τῆς ἀκυρώσεως τῶν μυστηρίων δέν ἔχομεν ἡμεῖς ἀλλ' αἱ Πανορθόδοξοι Σύνοδοι, αἱ ἐπί Ἱερεμίου καί Ἀνθίμου, καταδικάσασαι τήν ἡμερολογιακήν Και­νοτομίαν καί ἄν αὗται αἱ Σύνοδοι εἶναι ἱερόσυλοι τότε εἴμεθα καί ἡμεῖς.

Προσπαθεῖτε, ὁσιώτατε, νά δικαιολογηθῆτε ὅτι ἐκηρύξατε τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος Σχισματικήν ἀλλά δυνάμει μόνον καί οὐχί καί ἐνεργεία διότι τοῦτο εἶναι δικαίωμα μόνον Συνόδου. Καί σᾶς ἐρωτῶμεν, ὅταν ἐξήλθατε τό 1935 καί μέχρι τοῦ 1942 ἀκόμη, διατί εἰς κανένα δημοσίευμά σας δέν ἀναφέρετε ὅτι εἶναι μόνον δυνάμει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος Σχισματική, καί οὐχί ἐνεργεία, παρά τό λέγετε τώρα(35); Ἤ μήπως τώρα ὅπου δέν δύνασθε νά διαφύγετε τόν ἔλεγχον τοῦ κόσμου καί ἡμῶν, ὅταν πρό δύο μηνῶν ἐπρόκειτο νά ἐπιτευχθῆ συνάντησις μεταξύ ἡμῶν τε καί ὑμῶν διά τήν ἕνωσιν, ἥν οὐδόλως ποθῆτε; Ἀσφαλῶς καί αὐτό εἶναι, καί ὅτι οὐδέν κρυπτόν ὅ οὐ μή φανερόν γενήσεται.

 Ὁσιώτατε, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, εἰς τήν ὑποσημείωσιν τοῦ Γ’ κανόνος ὄντως, ρητῶς ἀναγράφεται τό περί δυνάμει καί ἐνεργεία, καί πάλιν, πολύ ὀρθῶς σημειώνει ὅτι δηλαδή μία Τοπική Ἐκκλησία ὑποπέσασα εἰς αἴρεσιν ἤ Σχίσμα πρέπει νά συνέλθη ἡ ἁρμοδία Σύνοδος διά νά τήν δικάση καί κηρύξη αἱρετικήν ἤ Σχισματικήν, διότι δέν δύναται ὁ καθείς νά δικάζη τόν ἄλλον ἀναρμοδίως καί πολύ μᾶλλον ὁλόκληρον Ἐκκλησίαν. Αὐτό ὅμως, ὁσιώτατε, εἰς τήν παροῦσαν περίπτωσιν ἔγινε καί κατεδικάσθη τετράκις ὡς ἀνωτέρω εἴπωμεν ἡ καινοτομία τοῦ Παπικοῦ ἡμερολογίου ὑπό τεσσάρων Πανορθοδόξων Συνόδων, ὡς ὑμεῖς ἐγράψατε πολλάκις, ἑπομένως τί ἔτι χρείαν ἔχομεν καί ἄλλης Συνόδου; Ἐν τοιαύτη περιπτώσει πρέπει νά συνέλθη καί ἄλλη Σύνοδος νά καταδικάση τούς Ἀρειανούς, τούς Νεστοριανούς, τούς Μονοφυσίτας, τούς Μασόνους καί λοιπούς αἱρετικούς, οἴτινες κατεδικάσθησαν ὑπό τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, Τοπικῶν καί Πανορθοδόξων τοιούτων; Ἤ μήπως σήμερον δέν ἔχωμεν τοιούτους αἱρετι­κούς; Ἐφ' ὅσον ὅμως οὗτοι ἅπαντες κατεδικάσθησαν, δέον χρειάζεται βεβαίως κατ' αὐτῶν καί νέα καταδίκη, κατά τό «οὐκ ἐκδικήσεις δίς ἐπί τό αὐτό» τῶν θείων καί Ἱερῶν Κανόνων. Οὕτω λοιπόν καί παρομοίως συμβαίνει καί μέ τήν ἡμερολογιακήν Καινοτομίαν, κατεδικάσθη (ἐν τῆς γενέσει της) τετράκις ὑπό Πανορθοδόξων Συνόδων καί εἶναι οὐχί μόνον δυνάμει σχισματική, ἀλλά καί ἐνεργεία. Μή παραπαίετε λοιπόν καί βλασφημῆτε σοφέ διδάσκαλε, ἐναντίον τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Διότι τό Πανάγιον Πνεῦμα ἤ καθαγιάζει ἤ βδελύττεται, μέσος ὅρος δέν χωρεῖ. Καί ἄν ἡ Ἐκκλησία αὕτη ἡ καταδικασθεῖσα ἔχει τήν χάριν, τότε δέν τήν ἔχομεν ἡμεῖς ἅπαντες, καί ἄν τήν ἔχωμεν ἡμεῖς, οἱ ἀκολουθοῦντες τήν ἀκαινοτόμητον τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν δέν τήν ἔχει αὕτη, ἕν λοιπόν ἐκ τῶν δύο, καί οὐχί καί τά δύο. Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι λοιπόν ὁμιλοῦν γενικῶς καί περί παντός ζητήματος ΝΕΟΥ τό ὁποῖον κατά καιρούς γεννᾶται εἰς τήν Ἐκκλησίαν καί οὐχί περί δεδικασμένου ζητήματος ὡς ἀνωτέρω.

 Λέγετε, ὁσιώτατε, ὅτι δέν εἴχατε ὅλα τά Κανονικά στοιχεῖα διά νά δικάσητε τούς καινοτομήσαντας ἱεράρχας τῆς Ἑλλάδος διότι δέν εἶσθε Ἐκκλησία ἀνεγνωρισμένη, καί ὅτι μόνον μία Ἐκκλησία ἀνεγνωρισμένη δύναται νά δικάση τούς κληρικούς της ἐγκύρως. Καί σᾶς ἀπαντῶμεν εἰς τοῦτο ὅτι τά Κανονικά στοιχεῖα τά εἴχατε, ἀλλά δέν εἴχατε πίστιν νά τά ἐφαρμόσετε. Ποῖα δέ εἶναι ταῦτα. 1) Μετά τήν ἀπόσχισίν σας ἐκ τῆς κακοδόξου Ἐκκλησίας ἔπρεπε νά χειροτονήσετε Ἀρχιερεῖς ἀρκετούς 10, 20, 30 ἀπό τούς ὑπάρχοντας ἐν τῶ ἀγῶνι δεδοκιμασμένους Ἱερομονάχους, διά νά ἔχητε τόν ἀπαιτούμενον ἀριθμόν πρός συγκρότησιν κανονικοῦ Ἐκκλησια­στικοῦ δικαστηρίου. 2) Νά διαμαρτυρηθῆτε εἰς ὅλα τά Πατριαρχεῖα καί Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας διά τήν καινοτομίαν ταύτην καί 3) Ἄν τά Πατριαρ­χεῖα καί αἱ Αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι δέν ἐλάμβανον μέρος νά σᾶς βοηθήσουν καί νά κανονίσουν τήν θέσιν των ἔναντι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τότε νά ἐκάμνατε σεῖς τό καθῆκον σας νά κηρύττατε τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος Σχισματική καί νά ἐκκαθήρατε τούς ἱεράρχας αὐτῆς κ.λπ., ὡς λέγετε ὅτι ἔπρεπε νά εἴχατε τά μέσα, ἰδού τά μέσα. Ἀλλά σεῖς δέν ἐπράξατε αὐτό, παρά πείρατε κακοδόξους ἱερομονάχους καί ἐχειροτονήσατε ἀρχιερεῖς ἔχοντας διπλώματα τῆς Θεολογίας καί οὐχί καί πίστιν μέ ἔργα ὡς ἀπεδείχθη, καί τώρα λέγετε διαφόρους δικαιολογίας. ἐάν λοιπόν νομίζητε ὅτι ἔπρεπε νά κηρύξητε τήν Ἐκκλησίαν ταύτην Σχισματικήν αὐτό ἔπρεπε νά πράξητε.

Ἀλλά ἔχετε τήν γνώμην ὅτι μόνον Ἐκκλησία ἀνεγνωρισμένη ἔχει τό δικαίωμα νά δικάση ἐγκύρως τούς κληρικούς της, καί ὅτι ἡμεῖς ἅπαντες ἀποτελοῦμεν μίαν καί τήν αὐτήν Ἐκκλησίαν μέ τήν καινοτόμον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος καί ἀφοῦ αὐτή εἶναι ἀνεγνωρισμένη Ἐκκλησία καί δικάζει ἐγκύρως, τότε ἡ καταδίκη σας εἶναι ἐγκυροτάτη καί ὡς ἀνωτέρω εἴπομεν καί νῦν ἐπαναλαμβάνομεν, σεῖς εἶσθε πλέον καθηρημένος. Λοιπόν τί θέλετε τότε καί ἐκμεταλλεύεσθε τούς Ὀρθοδό­ξους Χριστιανούς; Καί διατί δέν σέβεσθε τήν ἀπόφασιν τῆς Ἐκκλησίας σας; Εἶσθε λοιπόν ἀπειθής καί ἀντάρτης ἀπέναντι τῆς Ἐκκλησίας σας, καί εἶναι αἶσχος δι' ὑμᾶς νά λέγητε ὅτι εἶσθε ὀρθόδοξος Χριστιανός. ἡμεῖς χάριτι Χριστοῦ ἀνήκομεν εἰς τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν, Ἀποστολικήν καί ἀνατολικήν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν καί ἐν ὀνόματι Αὐτῆς ἐλάβομεν τό ἐπισκοπικόν ἀξίωμα, καί οὐχί τῆς κακοδόξου Σχισματικῆς. Καί ἀποροῦμεν ὁσιώτατε οὐχί δι' ὑμᾶς, ἀλλά διά τούς ἀκολουθοῦντας ὀπαδούς σας καί πρό πάντων τούς κληρικούς, τί πώρωσιν ψυχικήν ἔπαθον, ἐνῶ βλέπουν ὅπου γράφετε ὅτι ἀνήκετε εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, ὅτι αὕτη ἔχει τήν χάριν καί αἱ πράξεις της εἶναι ἔγκυροι καί σᾶς ἀκολουθοῦν ἀκόμη! Ἀλλά κατά τό Εὐαγγελικόν λόγιον «Καιρός κατά τόν ὁποῖον θά πλανηθῶσιν καί οἱ ἐκλεκτοί». Καί πάλιν «Πολλοί εἰσί κλητοί ὀλίγοι δέ ἐκλεκτοί». Καί κατόπιν τούτων ἁπάντων, ἔχετε ἀκόμη τό θράσος καί τήν ἀναίδειαν νά γράφετε εἰς τήν ἐγκύκλιόν σας, τῆς 1ης Ἰουνίου 1944, ἄς μήν εἴπη κανείς ὅτι δέν ἀξίζει τόν κόπον νά εἶναι παλαιοημερολογίτης καί νά ὑπόκειται εἰς διωγμούς, χλευασμούς κ.λπ. Δηλαδή ἀξίζει κανείς τόν κόπο νά εἶναι καί παλαιοημερολογίτης, ἀλλά καί νά παίρνη καί τήν χάριν ἀπό τήν κακόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος, καί νά μήν ἔχη τάς ἀράς καί τά ἀναθέματα τῶν Ἁγίων Πατέρων. Δηλαδή προσκυνήσατε τόν Θεόν, προσκυνήσατε καί τόν Σατανᾶν.

 Αὐτά εἶναι, ἀγαπητά ἐν Κυρίω τέκνα, τά χάλια πάντων τῶν ἐκ τῆς κακοδοξίας ἐλθόντων ἀρχιερέων, καί ὁ καθείς ἄς ἀνοίξη καλῶς τούς ψυχικούς του ὀφθαλμούς νά ἴδη ποῦ ἀκριβῶς εὑρίσκεται ἡ ἀλήθεια. Σεῖς δέ, τέκνα μου ἐν Κυρίω ἀγαπητά, νά ἐνεργήσητε σταθερά κατά τόν Γ’ κανόνα τῆς Γ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Κοινῶς δέ τούς τῆ Ὀρθοδόξω καί Οἰκουμενικῆ Συνόδω συμφρονοῦντας κληρικούς κελεύομεν τοῖς ἀποστατήσασιν ἤ ἀφισταμένοις ἐπισκόπους μηδ' ὅλως ὑποκεῖσθαι κατά μηδένα τρόπον». Κατά δέ τόν σοφόν Βριένιον, «ἀλλ' ὡς μή πιθανά τῆσι δόξω λέγειν καί οὐκ' ἀληθῆ ἐπί τά τῶν ἁγίων ἄπειμι, ταὐτόν δ' εἰπεῖν τοῦ Πνεύματος ἁγίου ρητά. «Εἴτις ἀκοινωνήτω κἄν ἐν οἴκω συνεύξηται, καί οὗτος ἀφοριζέσθω», (δέκατος τῶν ἀποστόλων κανών) «Μή εἶναι δέ κοινωνεῖν τοῖς ἀκοινωνήτοις,... μήτε κατ' οἴκοις εἰσιόντας συνεύχεσθαι», (δεύτερος τῆς ἐν ἀντιοχεία), «ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς, ἤ Σχισματικοῖς συνεύχεσθαι», (τρίτος καί τριακοστός ἐν Λαοδικεία): «ὧν τό φρόνημα ἀποστρεφόμεθα τούτων καί ἀπό τῆς κοινωνίας προσήκει φεύγειν», (Φωνή Μεγάλου Βασιλείου). Ὁ Πατριάρχης Κων/πόλεως Γερμανός ὁ Β’ γράφων πρός τούς Κυπρίους ἔλεγεν: «Ἐπισκήπτομαι πᾶσιν τῆς ἐν Κύπρω λαϊκοῖς, ὅσοι τῆς Καθολικῆς ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ἐστέ τέκνα γνήσια, φεύγειν ὅλω ποδί ἀπό τῶν ὑποπεσόντων ἱερέων τῆ Λατινικῆ ὑποταγῆ, μηδέ εἰς Ἐκκλησίαν τούτοις συνάγεσθαι, μηδέ εὐλογίαν ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν λαμβάνειν τήν τυχοῦσαν. Κρεῖσσον γάρ ἐστίν ὁ ἐν τοῖς οἴκοις ὑμῶν τῶ Θεῶ προσεύχεσθαι, κατά μόνας ἤ ἐπί Ἐκκλησίας συνάγεσθαι μετά τῶν λατινοφρό­νων, εἰδ' ἄλλως οὖν τήν αὐτήν αὐτοῖς ὑφέξετε κόλασιν».

 Διότι πῶς νά ἔχη τις τάς χάριτας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅταν ἔχη κακόδοξα φρονήματα; ἀφοῦ γνωρίζομεν ὅτι ὁ ὑποτακτικός τοῦ ἁγίου Παϊσίου ἐπειδή ἀμφέβαλε καί εἶπεν μόνον τό -Ἴσως- ἐπέταξεν ἐξ αὐτοῦ ἡ χάρις τοῦ Βαπτίσματος καί ἀφοῦ τόν εἶδεν ὁ Ἅγιος Παΐσιος τόσον δυστυχῆ, δέν τόν ὠνόμασε πλέον υἱόν! ἀλλ' εἶπεν φύγε ἀπ' ἐμοῦ ἄνθρωπε! (βλέπε βίον Παϊσίου τοῦ Μεγάλου). Καί διά τοῦτο ἡ Σύνοδος τῆς ἀντιοχείας διά τοῦ Α’ Κανόνος αὐτῆς εἶπεν ὅτι οἱ ἔχοντες φρονήματα αἱρετικά, ἀπό τῆς στιγμῆς ἐκείνης ὡς ξένους ἀποβλήτους τῆς Ἐκκλησίας κατεδίκασεν, ὡς διακε­λεύει καί ἡ ἀπόφασις τῆς Ὀρθοδόξου Συνόδου τοῦ Ἀνθίμου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρ­χου τό 1848, «ἤ πρᾶξαι, ἤ συμβουλεῦσαι, ἤ διανοηθῆναι ἤδη ἠρνήθη τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ καί καθυπεβλήθη εἰς τό αἰώνιον ἀνάθεμα τοῦ βλασφημεῖν εἰς τό Πανάγιον Πνεῦμα, ὡς τάχα μή ἀρτίως λαλῆσαν ἐν ταῖς γραφαῖς καί Ἱεραῖς Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις». Ἀλλά «στήκετε καί κρατεῖτε τάς Παραδόσεις ἄς ἐδιδάχθητε εἴτε διά λόγου, εἴτε δι' ἐπιστολῆς ἡμῶν», κατά τόν Μακάριον Παῦλον. Διότι κατά τόν αὐτόν Ἀπόστολον «ἡ πίστις ἡμῶν μή ἐν σοφία ἀνθρώπων ἀλλ' ἐν δυνάμει Θεοῦ» (Α’ Κορινθ. Β’ 5). Μένετε πιστοί καί ἀκλόνητοι εἰς ὅσα ἐδιδάχθητε, ἠκούσατε, εἴδατε καί ἐμάθατε ἐν τῆ Ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία, καί ὅσα εἴδατε ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα ἁγνά, ὅσα ἠθικά, ὅσα ἅγια καί δίκαια ταῦτα πράττετε εἰς ταῦτα ἐμείνατε, καί ὁ Θεός τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης καί Πατήρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ἰησοῦ Χριστοῦ, καί ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Αὐτοῦ Πνεύματος εἴη μετά πάντων ἡμῶν ἀδελφοί. Ἀμήν.

 Ἐν τῆ Ἱερᾶ καί Σεβασμία Μονῆ τῆς Κυρίας Θεοτόκου Πευκοβουνογια­τρίσσης Κερατέας Ἀττικῆς τῆ 21 Σεπτεμβρίου 1944.

 † Ὁ ἐν Ἐπισκόποις ἐλάχιστος Βρεσθένης Ματθαῖος»

 Ἀπό τήν ἀνάγνωσιν τῶν δύο ἐκτεθεισῶν ἐγκυκλίων, ὁ ἁπλός Χριστιανός, ὁ ὁποῖος θέλει τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς του διά τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καί δέν προσβλέπει εἰς πρόσωπα ἀνθρώπων, δύναται εὐκόλως νά ἀναγνωρίση τήν κρυμμένην παγίδα τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καββουρίδη, περί τῆς ἀλλοιώσεως τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἑπομένως νά μήν ἐξαπατᾶται καί νά μή παρασύρεται.

 

ΑΙ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΙ ΥΠΟ ΤΟΥ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΕΝ ΤΗ ΠΡΑΞΕΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑ

 Εἶναι ἀπολύτως παραδεκτόν γεγονός, ὅτι τό 1935 οἱ ἐπιστρέψαντες τρεῖς ἐπίσκοποι εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ὡμολόγησαν καί διεκήρυξαν τήν ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν διά τε τοῦ λόγου καί τῆς γραφῆς, ἀλλά περισσό­τερον τήν διεκήρυξαν διά τῆς πράξεως, δηλαδή διά τῶν ἐπισκοπικῶν χειροτο­νιῶν καί τήν συγκρότησιν Κανονικῆς Ὀρθοδόξου Συνόδου! Αὐτό ἀκριβῶς τό γεγονός ἐτάραξεν τότε τόν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον! Ἀλλά καί αἱ ἱστορικαί χειροτονίαι ἐπισκόπων, κατά Σεπτέμβριον 1948 ὑπό τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου, προεκάλεσαν μεγαλύτερον σεισμόν εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν καί ἐν γένει εἰς τά σκοτεινά κέντρα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Τό γεγονός ὅμως αὐτό προεκάλεσεν καί τόν μεγαλύτερον καί ἐν πολλοῖς ἄκρως ἀνήθικον διωγμόν.

Τό ἔτος 1948 ὁ Ἐπίσκοπος Βρεσθένης Ματθαῖος προέβη μόνος του, εἰς χειρο­τονίαν τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος εἰς Ἐπίσκοπον Τριμυθοῦντος καθ' ὑπέρβασιν τοῦ Α’ Ἀποστολικοῦ Κανόνος, κελεύοντος νά μήν χειροτονῆται ἐπίσκοπος ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου, κατόπιν δέ οἱ δύο οὗτοι ἐχειροτόνησαν καί τούς Θεσσαλονίκης Δημήτριον, Πατρῶν Ἀνδρέαν, καί Κορινθίας Κάλλιστον. ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος πρίν ὑπερβῆ τόν Α’ Ἀποστολικόν Κανόνα εἶχεν ὑπ' ὄψιν του τά ἑξῆς:

α) Εἶχεν ὄντως ἐκλείψει κάθε ἐλπίς ἑνώσεως μετά τοῦ πρ. Φλωρίνης καί τῶν λοιπῶν διά τάς κακοδοξίας των, ἀλλά καί διότι μεθ' ὅρκου ἐδήλωσαν ὅτι δέν θά προβοῦν εἰς χειροτονίαν ἄλλου Ἐπισκόπου.

β) Δέν ὑπῆρχε ἕτερος Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος ἐν Ἑλλάδι καί οὔτε ἦτο δυνατόν ἐκ τοῦ ἐξωτερικοῦ νά συμβάλη ἕτερος.

 γ) Ἦτο ἀδήριτος ἡ ἀνάγκη διά τήν Ἐκκλησίαν νά διαφυλάξη καί διατηρή­ση τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν ἀνόθευτον καί ἀδιάκοπον.

 δ) Τάς αἰτήσεις-πιέσεις τῶν πιστῶν (αὗται ἀνήρχοντο εἰς χιλιάδας), οἱ ὁποῖοι ἐζήτουν ἐπιμόνως χειροτονίας Ἐπισκόπων! Τοῦτο ἦτο καρπός τῆς Ὀρθοδόξου  Ὁμολογίας-Ἐκκλησιολογίας.

 ε) Τό προβεβηκός τῆς ἡλικίας του, 87 ἐτῶν περίπου καί

 ζ) Τήν δήλωσιν τοῦ πρ. Φλωρίνης εἰς τήν ἐφημερίδα «ἐλευθερία» ὅτι οὐδέ­ποτε θά προβῆ εἰς χειροτονίαν Ἀρχιερέων.

 Ἐπί τούτοις αἱ ἐν λόγω χειροτονίαι εἶναι οὐσία καί Κανονικαί καί Ἔγκυροι ἡ δέ ὑπέρβασις τοῦ Α’ Ἀποστολικοῦ Κανόνος, ὁρίζοντος ὅπως ὁ ἐπίσκοπος ἐκλέ­γεται Συνοδικῶς, χειροτονῆται δέ ἐνώπιον δύο ἤ τριῶν τοὐλάχιστον Ἐπισκόπων, δέν τάς καθιστᾶ ἀντικανονικάς, διότι πέραν τῶν ἀνωτέρω σημειωθέντων λόγων καί προϋποθέσεων, δέον νά ληφθῶσιν ὑπ' ὄψιν καί ὅτι,

 α) Ὁ χειροτονήσας εἶχεν Κανονικήν καί ἀδιάκοπον τήν Ἀποστολικήν του Διαδοχήν, ἤτοι τήν χειροτονίαν ἀρχιερωσύνην καί ἐχειροτόνησεν ἀξίους καί μεγάλης Πίστεως καί ἀρετῆς Ἱερομονάχους,

β) Δέν ὑπερέβη τόν Κανόνα καί τήν ἐν γένει σχετικήν τάξιν διά νά προκαλέση μίαν «παράταξιν», ἕν σχίσμα διά νά βλάψη τήν Ἐκκλησίαν, ἀλλά τοὐναντίον! Ὑπεχρεώθη ὑπ' Αὐτῆς ταύτης τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀπήτει νά ἀφήση ἀδιάκοπον καί καθαράν τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν εἰς τήν Γνησίαν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν(36).

 

Η ΑΠΟ 26.5.1950 ΕΤΕΡΑ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΝΑΙΡΟΥΣΑ ΤΗΝ ΤΟΥ 1944

 Ταῦτα πάντα ἐγνώριζεν καί εἶχεν ὑπ' ὄψιν του ὁ πρ. Φλωρίνης, πλήν ὅμως ὅλως κακόηθως καί ἐκ χειρίστης σκοπιμότητος, ὄχι μόνον ἐβλασφήμησεν καί ἐσυκοφάν­τησεν τόν Βρεσθένης Ματθαῖον, ἀλλά καί αὐτάς τάς χειροτονίας του, ὡς δῆθεν «ἀκύρους», ἐνῶ ἅμα τῆ κοιμήσει τοῦ Ὁμολογητοῦ ἐπισκόπου, μετῆλθεν τόν ἔσχατον δόλον καί ὑποκρισίαν, διά τῆς ὁποίας ἐπεχείρησεν νά ὑπαγάγη εἰς τό σχίσμα του τό πλήρωμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἤτοι, ἐπισκόπους, Κληρικούς, Μοναχικά Τάγματα καί τόν πιστόν λαόν! Μετά ἑνάμισυ περίπου ἔτος ἀπό τάς ἱστορικάς ἐπισκοπικάς χειροτονίας, ὁ Μέγας οὗτος Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Ματ­θαῖος ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω, ἐνῶ προηγουμένως ἔζησεν τόν σκληρώτερον διωγμόν ἔκ τε τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί Φλωρινισμοῦ! Ὁ πρ. Φλωρίνης μετά τῶν λοιπῶν, ἀμέσως μετά τήν κοίμησιν τοῦ ἀοιδίμου ἀρχιερέως († 14.5.1950), δηλαδή μέσα εἰς δέκα ἡμέρας, ἐξέδωκαν τήν ἀπό 26ης Μαΐου 1950 Ἐγκύκλιον, μέ τήν ὁποίαν ὑπεκρίθη τόν μετανοοῦντα καί προβάλλων τόν ἑαυτόν του ὡς Ὁμολογητήν ἠθέλησεν νά ἐξαπατήση καί πλανήση τό πλήρωμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Πρόκειται διά τήν μνημειώδη, ἀλλά καί γέμουσαν ἀπάτης-δόλου καί ὑποκρισίας ἐγκύκλιόν του ἀπό 26 Μαΐου 1950! Δι' αὐτῆς τῆς καταπτύστου Ποιμαντορικῆς του ἐγκυκλίου, ἀποκηρύσσει πάντα ὅσα εἶπεν καί ἔγραψεν ἀπό τό 1937 καί ἐντεῦθεν. Ἀποκηρύσσει δέ καί αὐτόν τόν «ἐπιστημονικόν ὅρον» «Δυνάμει ἤ ἐνεργεία». Ἰδού ἡ ἐγκύκλιος τοῦ 1950 τοῦ πρ. Φλωρίνης. Πρόκειται διά κείμενον ἐσχάτης δολιότητος ἀλλά καί χειρίστης σκοπιμότητος. Ἄς ἴδωμεν ὅμως πρῶτα τό κείμενόν του:

 

«Ἀριθμ. Ἐγκ. 13 ἐν Ἀθήναις τῆ 26η Μαΐου 1950
 
Πρός τούς εὐλαβεστάτους ἱερεῖς
τῆς καθ' ἡμῶν ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας
τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν Ἑλλάδος

 

Τέκνα ἐν Κυρίω ἀγαπητά,

 Χάρις ὑμῖν καί εἰρήνη παρά Θεοῦ παρ' ἡμῶν δέ εὐχή καί εὐλογία. Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς καθ' ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας λαβοῦσα ὑπ' ὄψιν πληροφορίας, καθ' ἅς τινες τῶν εὐλαβεστάτων ἱερέων ἡμῶν, ἀμελοῦσι τήν ἐκπλήρωσιν τῶν καθηκόν­των αὐτῶν βάσει τῶν ἱερῶν Κανόνων καί τῆς ὑφ' ἡμῶν δοθείσης Ὁμολογίας κατά τό Σωτήριον ἔτους τοῦ 1935, προαγόμεθα ὅπως ὑπομνήσωμεν πᾶσιν αὐ­τοῖς τά ἀκόλουθα. Κατά τό Σωτήριον ἔτους τοῦ 1935 ἐκηρύξαμεν τήν Ἐκκλησίαν τῶν καινοτόμων Νεοημερολογιτῶν Σχισματικήν. ἐπαναλαμβάνομεν καί αὖθυς τήν τοιαύτην διακήρυξιν καί κατά συνέπειαν ἐντελλόμεθα τήν ἐφαρμογήν τοῦ Α’ Κανόνος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, δεδομένου ὅτι τά ὑπό τῶν Νεοημερολο­γιτῶν τελούμενα μυστήρια ὡς Σχισματικῶν ὄντων καί τούτων στεροῦνται τῆς ἁγιαστικῆς Χάριτος. Ὡσαύτως οὐδένα Νεοημερολογίτην δέον νά δέχεσθε εἰς τούς κόλπους τῆς καθ' ἡμᾶς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας, καί κατά συνέπειαν νά ἐξυπηρετῆτε τοῦτον, ἄνευ προηγουμένης Ὁμολογίας δι' ἧς νά καταδικάζη οὗτος τήν καινοτομίαν τῶν νεοημερολογιτῶν καί νά κηρύσση τήν Ἐκκλησίαν τούτων Σχισματικήν.

 Προκειμένου δέ περί βαπτισθέντων ὑπό τῶν καινοτόμων, νά μυρώνωνται οὗτοι δι' ἁγίου Μύρου, Ὀρθοδόξου προελεύσεως, τό ὁποῖον εὑρίσκεται ἐν ἀφθονία παρ' ὑμῖν.

 Ἐπί ταύτη δέ τῆ εὐκαιρία ἀπευθύνομεν πρός πάντας τούς Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ὑστάτην ἔκκλησιν καλοῦντες αὐτούς πατρικῶς, ὅπως προσέλθωσιν εἰς ἕνωσιν μεθ' ἡμῶν, ἥν ἐπιβάλλει τό συμφέρον τοῦ ἱεροῦ ὑπέρ τῆς πατρώας εὐσεβείας ἡμῶν ἀγῶνος καί ἀποτελεῖ τόν διακαῆ πόθον πάντων ἡμῶν.

 Προσκαλοῦντες δέ ὑμᾶς, αἴρομεν τά ἐξ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΟΣ ἡμῶν δημιουργηθέντα σκάνδαλα καί πρός τοῦτο ἀνακαλοῦμεν καί ἀποκηρύσσομεν πᾶν ὅ,τι ἀπό τοῦ ἔτους 1937 ἕως σήμερον ἐγράφη καί ἐλέχθη ὑφ' ἡμῶν, διά κηρυγμάτων, διασαφήσεων, δημοσιευμάτων καί ἐγκυκλίων ΑΠΑΔΟΝ καί ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΕΥΟ­ΜΕΝΟΝ πρός τάς ἀρχάς τῆς Ὀρθοδόξου ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί τοῦ ὑφ' ἡμῶν διεξαγομένου ἱεροῦ ἀγῶνος ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας, οὕτινος τό κήρυγμα περιλαμβάνεται ἐν τῆ ἐκδοθείση ἐγκυκλίω ὑπό τῆς ἱερᾶς Συνόδου κατά τό ἔτος 1935 ἄνευ οὐδεμιᾶς προσθήκης καί ἀφαιρέσεως καί αὐτῶν ἀκόμη τῶν ἐπιστημονικῶν ὅρων «Δυνάμει ἤ ἐνεργεία». Ταῦτα πάντα δηλοῦμεν δι' ὑστάτην φοράν χάριν τῶν σκανδαλισθέντων Χριστιανῶν, ὦν ἐπιθυμοῦμεν τήν ψυχικήν Σωτηρίαν καί ἐπ' εὐκαιρία διακηρύσσομεν ὅτι πάντες ἡμεῖς δέον ὅπως φυλάσσωμεν τήν ὑφ' ἡμῶν δοθεῖσαν Ὁμολογίαν ἐν ἔτει 1935 ἀκεραίαν μέχρι τέλους ζωῆς ἡμῶν ἐπικαλούμενοι τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ διά πᾶσαν παρέκκλησιν. Στῶμεν ὅθεν καλῶς.

 Μετ' εὐχῶν διαπύρων
Ἡ Ἱερά Σύνοδος
 
Ὁ Πρόεδρος
† Ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος

Τά μέλη
† Ὁ Κυκλάδων Γερμανός
† Ὁ Χριστιανουπόλεως Χριστόφορος
† Ὁ Διαυλείας Πολύκαρπος

 Καθώς βλέπομεν τήν ἐγκύκλιον ταύτην συνυπογράφει καί μέ αὐτήν συναποκη­ρύσσει τά τοῦ Φλωρίνης καί ὡς ἰδικά του φρονήματα, καί ὁ Κυκλάδων Γερμανός, ὁ ἐμφανιζόμενος ἀκόμη καί σήμερον ὑπό τινων διαβολέων, ὅτι δῆθεν ὑπῆρξεν ὀρθόδοξος, καί κακῶς ὁ Βρεσθένης δέν τόν ἐκάλεσεν διά νά δώση τό «σύμψηφον» εἰς τάς χειροτονίας τοῦ 1948! Καταφανής ἐδῶ ἡ σκοπιμότης νά ἀποδοθῆ μομφή εἰς τάς χειροτονίας τοῦ Σεβ. Βρεσθένης. Εἰς μάτην ὅμως κοπιάζουν, διότι τούς διαψεύδει ὁ ἴδιος ὁ Κυκλάδων Γερμανός καί μέ τήν προσφυγήν του εἰς τό σχίσμα τοῦ πρ. Φλωρίνης καί πρό πάντων μέ τήν συνυπογραφήν αὐτῆς τῆς ἐγκυκλίου, ἡ ὁποία ὅσον καί ἄν εἶναι ἔργον τοῦ πρ. Φλωρίνης, ὅμως τούς ἐκφράζει ὅλους διό καί τήν ὑπογράφουν! Ταύτην, ἐμφανέστατα ὑπογράφουν ἀπό κοινοῦ ὡς «Σύνοδος» καί δηλώνουν ὅτι αἴρουν πάντα ὅσα προηγουμένως εἶπον καί ἔγραψαν, ἀκόμη καί τόν «ἐπιστημονικόν» ὅρον «Δυνάμει ἤ ἐνεργεία», καί «πάντα τά ἐξ ΥΠΑΙΤΙΟΤΗΤΟΣ των σκάνδαλα!».

 Καί ἐάν ὑποθέσωμεν ἀκόμη ὅτι ὁ Κυκλάδων Γερμανός ἦτο κατά πάντα Ὀρθοδόξος καί ἦτο πλησίον τοῦ Ὁμολογητοῦ ἐπισκόπου Ματθαίου καί αὐτός δέν τόν ἐκάλεσε διά νά λάβη μέρος εἰς τάς χειροτονίας, διά τόν Α’ ἤ Β’ λόγον, (ὅλως καταχρηστική ἡ ὑπόθεσίς μας), ἡ πρᾶξις αὕτη τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου θεωρεῖται, ὡς παρά κανόνας γενομένη, καί εὑρίσκεται «δυνάμει», ἀντικανονική, ὅπως ἀκριβῶς διεκήρυσσεν, καί οὐχί «ἐνεργεία». «...πάντες οἱ παρά κανόνας καί ἀναξίως χειροτονηθέντες πρό τοῦ νά καιθαιρεθοῦν ὑπό Συνόδου ἀληθῶς ἱερεῖς εἶναι» (ἰδέ Πηδ. εἰς τόν 9 τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου). «Διά τήν χειροτονίαν ἐνεργεῖ ἡ χάρις εἰς αὐτούς, εἴτε ἀρχιερεῖς εἶναι εἴτε ἱερεῖς διά τήν σωτηρίαν τῶν προσερχομένων καί ὅσα μυστήρια τελέσουν εἶναι τῆ ἀληθεία μυστήρια» (Συμ. Θεσ. ἀπ. ιγ’) «Ἕως δ' ἄν ἐπί τοῦ θρόνου τούτου καθήμεθα (πρό Συνοδικῆς καθαιρέσεως) ἕως ἄν τήν προεδρίαν ἔχωμεν, ἔχομεν τήν ἀξίαν καί τήν ἰσχύν, εἰ καί ἀνάξιοι ἐσμέν» (Χρυσ. Λογ. γ’ πρός Κολασσαεῖς), «Σφάλλουσιν μεγάλως ἐκεῖνοι οἱ ἀνόητοι ὅπου λέγουν ὅτι εἰς τούς παρόντας καιρούς ὅλοι οἱ παρά κανόνας χειροτονηθέντες ἱερωμένοι εἶναι ἐνεργεία καθηρημένοι. Ἱεροκατήγορος γλῶσσα εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία τά τοιαῦτα λόγια ἀνοήτως φλυαρεῖ». (Ὑποσ. Γ’ Ἀποστ. Καν.).

Ὅθεν, τόν Βρεσθένης Ματθαῖον δέν τόν καθήρεσεν καμμία Ὀρθόδοξος Σύνοδος διά νά εἶναι ἄκυροι αἱ χειροτονίαι ἐκεῖναι. Ἕως ὅτου, λοιπόν, συνέλθη Σύνοδος νά δικάση ἀντιστοίχως «ἐνεργήση» τήν ὑπόθεσιν, ἔχουν τήν ἰσχύν καί αἱ καθαιρέσεις, αἱ ὁποῖαι ἔγιναν τόσον εἰς τόν Αὐξέντιον ὅσον καί εἰς τούς ὑπολοίπους. ἰσχύουν καί εἶναι τῆ ἀληθεία καθηρημένοι.

 Αὐτομάτως ὅμως γεννῶνται καί τά ἐρωτήματα: Διατί τό 1950 οἱ 4 ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἡνώθησαν καί συνυπέγραψαν τήν ἐγκύκλιον ταύτην καί ἀπεκήρυξαν πάντα τά κακόδοξα φρονήματά των δέν προέβησαν εἰς Κανονικάς καί ἐγκύρους, κατά τήν ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν ἐπισκοπικάς χειροτονίας, ἀλλά μετ' ὀλίγον ἀπέθανον καί ἐτάφησαν; Τί ἄλλο σημαίνει ἡ ἀρνητική αὕτη στάσις τῶν τεσσάρων, παρά ἐσχάτην προδοσίαν τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνος ὅλων τῶν πιστῶν ὑπέρ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;

 Δεύτερον: Ἀφοῦ ἀναγνωρίζουν τό σχίσμα των, διατί δέν σπεύδουν νά ἐπιστρέψουν καί ἑνωθοῦν εἰς τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τό ὁποῖον ἀπεκόπη­σαν ἕνεκα τῶν κακοδοξιῶν των καί τοῦ σχίσματός των; Ὄχι δέ μόνον ταῦτα, ἀλλ' ἀναιδέστατα καλοῦν τούς Ὀρθοδόξους νά ὑποταχθοῦν ποῦ; Εἰς τήν «παράταξίν» των, εἰς τό σχίσμα των!

 Οἱ τέσσαρες, λοιπόν ἀρχιερεῖς, κατά τήν 26ην Μαΐου 1950, εἰς τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1935, ἀφοῦ ἀπεκήρυξαν ἁπάσας τάς ἀπό τό 1937 κακοδοξίας, ἐμφανίζουν τόν ἑαυτόν των οὐχί ὡς μετανοοῦντας καί ἐπιστρέφοντας ἐκ τοῦ σχίσματός των, εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἀλλά παραταξιακά καλοῦν τούς Ὀρθοδόξους νά ὑπαχθοῦν ὑπ' αὐτούς! Ὡστόσον ὅλο τό δόλιον τέχνασμά των ἔπεσεν εἰς τό κενόν, ἐνῶ ἄθελά των ἀναδεικνύουν καί δι' αὐτῆς τῆς ἐγκυκλίου των Ὁμολογητήν τόν Σεβ. Βρεσθένης Ματθαῖον, ὁ ὁποῖος καλῶς ἐξεκίνησεν καί καλῶς ἐτερμάτισεν τόν ἀγῶνα του μέ τήν ἀπ' ἀρχῆς σταθεράν καί κρυσταλλίνην Ὁμολογίαν του, μέ ἀπόλυτον συνέπειαν καί κυρίως διά τῶν χειροτονιῶν νέων Ἀρχιερέων πρός ἐπάνδρωσιν τῆς Ἐκκλησίας καί διαφύλαξιν τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἐνῶ αὐτοί οἱ τέσσερις ἀπέθανον χωρίς νά ἀφήσουν διάδοχον ἐπίσκοπον! Τί σημαίνει ἡ ἐγκατάλειψις αὕτη τοῦ ποιμνίου των ἄνευ ποιμένων ἀδικαιολογήτως;

 Μέ τήν ἐγκύκλιον ταύτην καθώς καί ἀπό τό ἀμέσως ἀκολουθεῖσαν δημόσιον κείμενόν του (ὅρα κατωτέρω), φαίνεται καθαρά τό ἄστατον (ἤ μᾶλλον τό ἀχαρακτή­ριστον) τοῦ χαρακτῆρος τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου! Καί τό σπουδαιότερον εἶναι ὅτι δέν ἐπιστρέφει εἰς τήν Ἐκκλησίαν, τήν ὁποίαν ἐβλασφήμησεν καί ἔπληξεν μέ τό θανάσιμον ἁμάρτημα τοῦ Σχίσματος, ἀλλά, ἄκουσον-ἄκουσον, καλεῖ εἰς ἕνωσιν μετ' αὐτοῦ τό Σῶμα τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!!!

 Τό 1935, ὅταν ὁ πρ. Φλωρίνης καί οἱ δύο ἕτεροι ἐπίσκοποι ἐπέστρεψαν εἰς τήν πρό τοῦ 1924 Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἔθεσαν ἑαυτούς εἰς τήν διάθεσιν τῆς Ἐκκλησίας καί δέν ἐζήτησαν μόνοι των νά τούς ἀναγνωρίσουν ὡς ἐπισκόπους, ἀλλ' ἀφοῦ ἐξωμολο­γήθησαν τήν ἁμαρτίαν των, κατεδίκασαν ἐγγράφως τό ἡμερολογιακόν Σχίσμα καί ἐχειροθέτησαν τόν μετά τό 1924 χειροτονηθέντα Ζακύνθου Χρυσόστομον, ἐνῶ ἐν ταπεινώσει καί ἐνώπιον τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ ὡμολόγησαν καί τήν αἰτίαν, διατί ἠκολούθησαν καί παρέμειναν εἰς τόν νεοημερολογιτισμόν ἐπί 11 ἔτη. Ἐν προκει­μένω ὅμως, ἐνῶ ἠρνήθησαν ὅσα διεκήρυξαν τό 1935, ἐδικαίωσαν τούς Νεοημε­ρολογίτας μέ τά περί ἐγκύρων μυστηρίων, ἔγραψαν καί εἶπαν βλάσφημα καί «ἀπάδοντα καί ἀντιστρατευόμενα κατά τῆς Ἐκκλησίας», κατεσκανδάλισαν μέ τό «δυνάμει ἤ ἐνεργεία» τούς Ὀρθοδόξους καί μέ ὅλα αὐτά προεκάλεσαν τό Μέγα Σχίσμα των, νῦν ζητοῦν ἀπό τούς σκανδαλισθέντας νά τούς ἀκολουθήσουν καί νά ὑπαχθοῦν ὑπό τά ὠμοφόριά των, νά τούς ἔχουν ποιμένας καί Ἀρχιεπι­σκόπους, διότι, ὡς ἰσχυρίζονται,  «τό ἐπιβάλλει τό συμφέρον τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος»! Ἰδού ὅμως τί λέγει τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον διά τούς σκανδαλισμούς: «... Ὅς ἄν σκαν­δαλίση ἕναν τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῶ ἵνα κρε­μασθῆ μύλος ὀνικός εἰς τόν τράχηλον αὐτοῦ καί κατακριμνησθῆ ἐν τῶ πελάγει τῆς θαλάσσης καί οὐαί τῶ ἀνθρώπω ἐκείνω δι' οὗ το σκάνδαλον ἔρχεται» (Ματθαίου 18).

Τό ἰδιαιτέρως ὅμως τραγικόν εἶναι ὅτι ὁ πρ. Φλωρίνης οὐδέποτε, οὐδέν ἐξ ὅσων διακηρύσσει εἰς τήν ὡς ἄνω ἐγκύκλιον, ἐσεβάσθη καί ἐτήρησεν, καθ' ὅ ἐν τῶ συνόλω της ἦτο σκόπιμος, ἦτο μία δολία καί ἀπατηλή πρᾶξις. Μοναδικός σκοπός του ἦτο νά ἐξαπατήση καί ἀποσπάση ἐκ τῶν κόλπων τῆς μητρός Ἐκκλησίας τούς Γ.Ο.Χ., Κληρικούς καί Λαϊκούς καί ἀποδυναμώση τοιουτοτρό­πως τἠν Ἱ. Σ. τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐπίστευεν δέ ὡσαύτως ὅτι θά ἠδύνατο νά ἐξαπατήση καί τάς Ἱεράς Μονάς καί νά τάς σύρη ὀπίσω του, ὥστε νά ἐπιτύχη τό «γεφύρωμα» Παλαιοημερολογιτῶν καί Νεοημερολογιτῶν, ὡς εἶχεν συμφωνήσει μέ τόν Ἀρχ/πον τῆς Νεοημ/κῆς Ἐκκλησίας, Σπυρίδωνα Βλάχον!

 Τά προδοτικά κατά τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνος τῆς Γ.Ο.Ε. σχέδιά του ἀπεκαλύφθησαν πλήρως μετά ἑξάμηνον περίπου, τόν Δεκέμβριον τοῦ ἰδίου ἔτους, ὅτε καί εἰς τήν «Φωνήν τῆς Ὀρθοδοξίας» καί εἰς τήν ἐφημερίδα «ΒΡΑΔΥΝΗ», δηλώνει ὅτι «ἀμυ­νόμενος» ὑπέγραψεν τήν ἐγκύκλιον τοῦ 1950, διότι «ἔπρεπε κάποιος Μητροπολίτης νά ὑποκριθῆ τόν Παλαιοημερολογίτην διά νά ὁδηγήσει τούς Γ.Ο.Χ. εἰς τά ὅρια τά κανονικά» ἤτοι, εἰς τήν «Μητέρα Ἐκκλησίαν», ἡ ὁποία κατά τόν πρ. Φλωρίνης ἦτο ἡ Νεοημερολογιτική.

 

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΕΙΣ ΤΗΝ «ΒΡΑΔΥΝΗΝ»

11.12.1950

 Μετά 8 μῆνας περίπου ἀπό τήν κυκλοφορίαν τῆς ἐγκυκλίου ταύτης ἤτοι, τήν 11.12.1950, δηλαδή τό ἴδιον ἔτος, ὁ ὡς «πρόεδρος» ὑπογράφων αὐτήν πρ. Φλωρίνης, ἔγραψε μεταξύ ἄλλων εἰς τήν ἐφημερίδα «ΒΡΑΔΥΝΗ» τά ἑξῆς:

«Ἡ διακοίνωσις τῆς Συνοδικῆς ἐπιτροπῆς διατείνεται ὅτι τό νέον ἡμερολόγιον δέν προσκρούει εἰς τά δόγματα καί τούς θείους Κανόνας καί τούς Ὀρθοδόξους θε­σμούς τῆς Ἐκκλησίας. Πρός ἀπόδειξιν ὅτι ὁ διϊσχυρισμός οὗτος δέν ἔχεται ἀληθείας καί ὀρθότητος θεωροῦμε περιττόν νά ἀναφέρωμεν ἰδικούς μας λόγους ἀφοῦ ἔχομεν τήν καταδίκην τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου ὑπό Πανορθοδόξων Συνόδων ὡς ἀνωτέρω εἴρηται, ἐπί πλέον δέ καί τό πόρισμα τῆς ἐκ νομομαθῶν καί θεολόγων καθηγητῶν συσταθείσης εἰδικῆς ἐπί τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου ἐπιτροπῆς, ἀποφανθείσης ὅτι ἡ εἰσαγωγή τοῦ νέου ἡμερολογίου ἐν τῆ Ἑλληνικῆ Ἐκκλησία θά δημιουργήση λόγον Σχίσματος, θά καταστρέψη τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἥτις περιελήφθη εἰς τό σύμβολον τῆς πίστεως, καί θά ζημιώση μεγάλως τό ἐθνικόν συμφέρον.

 Ἐντεῦθεν γίνεται δῆλον ὅτι οἱ ὑπερασπισταί τῆς ἡμερολογιακῆς παραδόσεως δέν ὁρμῶνται ἀπό τυφλόν φανατισμόν καί ἐξ ἐλατηρίων προσωπικῶν, ὡς δαιτεί­νεται ἡ ἀνακοίνωσις ἀλλ' ἐκ βαθείας ἐπιγνώσεως πρός τήν Ὁμολογίαν, ἥν ἔδωκαν κατά τήν χειροτονίαν αὐτῶν, ὅτι θά τηρήσωσιν ἀλώβητα καί ἀπαραχάρακτα πάντα, ὅσα παρέλαβον παρά τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

Ἄν δέ ἡμεῖς οἱ Ἀρχιερεῖς δέν ἐξήλθομεν ἀμέσως εἰς τόν ἑορτολογικόν ἀγῶνα τοῦτο ἐπράξαμεν ἵνα μή γίνωμεν αἴτιοι Σχίσματος ἀφ ἑνός καί ἀφ' ἑτέρου διότι ἠλπίζομεν σύν τῶ χρόνω καί τήν προσχώρησιν τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν εἰς τό νέον ἡμερολόγιον. Ἀλλ' ὅτε εἴδομεν ὅτι τό σχίσμα ἐδημιουργήθη ὑπό τῶν παλαιοημερο­λογιτῶν καί ἄνευ ἡμῶν καί ὅτι τοῦτο, ἐλλείψει ποιμαντορικῆς ἐποπτείας καί καθοδηγήσεως ἐξετρέπετο εἰς ἀκρότητας ἐπί ζημία τοῦ κύρους τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ γοήτρου τῆς ἱεραρχίας συνεπικουρούσης καί τῆς διαμαρτυρίας τῶν κατ' ἀνα­τολάς ἀρχεγόνων Ἐκκλησιῶν ἐπί τῆ ἡμερολογιακῆ καινοτομία τότε, ἀφοῦ μάτην ἐξηντλήσαμε ὅλα τά εἰρηνικά μέσα ἀπεδύθημεν εἰς τόν ἀγῶνα, ἵνα καθησυχάσωμεν τήν ὀρθόδοξον συνείδησιν ἡμῶν καί τῶν ὀπαδῶν τοῦ παλαιοῦ ἑορτολογίου καί ἵνα προλάβωμεν περισόστερα ἔκτροπα. Καί ἐάν ἡ Μονή Κερατέας μετά πάροδον ὀλίγου χρόνου δέν ἀπεκήρυττεν ἡμᾶς ἐν ἔτει (1937) καί διετέλει ὑπό τήν δικαιοδοσίαν καί τόν ἔλεγχον ἡμῶν δέν θά ἐλάβαμνον χώραν τά ἀποκαλυφθέντα σκάνδαλα καί δέν θά ἐγίνετο ἡ ἡγεσία τῆς Μονῆς θέατρον καί ἀγγέλοις καί ἀνθρώποις. Καί ἐνῶ ἡ ἱεραρχία χάριν τοῦ κύρους τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ γοήτρου αὐτῆς ἔδει νά εἰσηγηθῆ εἰς ἕνα Μητροπολίτην νά ὑποκριθῆ τόν παλαιοημερολογίτην καί νά τεθῆ ἐπί κεφαλῆς τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ὅπως συγκρατήση τόν ἀγῶνα εἰς τά ὅρια τά κανονικά, μόλις ἐξῆλθον εἰς τόν ἱερόν ἀγῶνα ἰδεολόγοι ἀρχιερεῖς ὅπως κατευθύ­νωσιν αὐτόν καί συγκρατήσωσιν εἰς τά πλαίσια τῶν ἱερῶν κανόνων, ράγδην ἐπέπεσαν οἱ καινοτόμοι Ἀρχιερεῖς κατ' αὐτῶν, προβάντες ἀμέσως ἄνευ οὐδενός εἰρηνικοῦ μέσου, ὑπό τῶν Κανόνων προβλεπομένου, εἰς τήν καθαίρεσιν αὐτῶν καί τόν πανταετῆ περιορισμόν εἰς ἀποκέντρους μονάς καί εἰς φυλακάς...

Ἐπίσης σκοπίμως διατείνεται εἰς τήν ἀνακοίνωσίν της ἡ Συνοδική ἐπιτροπή ὅτι καί ἡμεῖς οἱ πρότερον συντηρητικοί καί μετριοπαθεῖς ὑπερηκοντίσαμεν εἰς φανατι­σμόν τήν παράταξιν τοῦ Ματθαίου κηρύξαντες τήν κρατοῦσαν ἱεραρχίαν σχισματι­κήν τά δέ μυστήρια αὐτῆς ὡς στερούμενα τῆς χάριτος μόνον καί μόνον ἵνα ὑποκα­τασταθῶμεν, ὡς λέγει αὕτη, εἰς τήν τεραστίαν περιουσίαν, ἥν ἡ ἀντίπαλος παρά­ταξις διά μέσων ἀθεμίτων ἐκτήσατο, πορισμόν ποιουμένη τήν εὐσέβειαν. Οὐδέν καί τοῦ διϊσχυρισμοῦ τούτου ψευδέστερον καί ἀνακριβέστερον. Καί εἶναι μέν ἀληθές ὅτι ἡμεῖς παρ' ὅλον τόν ἄγριον διωγμόν, ὅν ἐκίνησεν καθ' ἡμῶν ἡ καινοτομήσασα ἱεραρ­χία ἀπεφύγαμεν κατ' ἀρχάς ἐκ σεβασμοῦ πρός τήν ἔννοιαν τῆς Ἐκκλησίας νά κηρύξωμεν αὐτήν ὡς Σχισματικήν δι' Ἐκκλησιαστικῆς ἐγκυκλίου, ἐνῶ αὕτη ἐκήρυξεν ἡμᾶς ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ἐπί δικαστηρίου δικάζουσα τούς ἡμετέρους ἐπισκόπους Μεγαρίδος καί Διαυλείας ἵνα δικαιολογήση τήν κατ' αὐτῶν καθαιρετικήν ἀπόφασιν. Ἀλλ' ὅταν εἴδομεν ὅτι ἡ διοικοῦσα Σύνοδος ἔλαβεν ἀπόφασιν νά θεωρῆ, παρά πάντα ἱερόν κανόνα καί τήν αἰωνόβιον πρᾶξιν τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἄκυρα τά μυστήρια ἡμῶν τῶν ἀκραιφνῶν Ὀρθοδόξων καί χωρίς φόβον Θεοῦ νά ἐπαναλαμβάνη ταῦτα ἐπί καταρακώσει τοῦ κύρους τῶν μυστηρίων, τότε καί ἡμεῖς, ἐν ἀμύνη εὑρισκόμενοι, ἐξα­πελύσαμεν τήν σχετικήν ἐγκύκλιον πρός καθησύχασιν τῆς ἐξεργεθείσης συνειδή­σεως τοῦ ποιμνίου ἡμῶν καί οὐχί πρός νοσφισμόν τῆς περιουσίας τῆς Μονῆς Κερα­τέας...».

Αὐτά γράφει καί κηρύσσει δημοσίως, ὁ δυστυχής πρ. Φλωρίνης! Ὁ ἴδιος ἀποκα­λύπτει ὅτι ἀπό τό 1937 κι ἐντεῦθεν ἐνεργεῖ ὡς ἐγκάθετος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, διό μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς του, ὅπως εἶχεν δεσμευθεῖ ἐνώπιον τῶν σκοτεινῶν κέντρων, δέν προέβη μετά τῶν ἄλλων συμπορευομένων του εἰς χειροτονίας ἐπισκόπων.

 Ἀποκαλύπτεται λοιπόν ὅτι σκοπός των ἦτο νά ΜΕΙΝΗ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΙΜΑΝΤΟΣ, ἵνα διαλυθοῦν τά πρόβατα, ὡς μή ἔχοντα ποιμένα.

 

ΑΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑΙ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΣΠΥΡΙΔΩΝΟΣ ΒΛΑΧΟΥ

 Τό 1950 ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος ἦλθεν εἰς διαπραγματεύσεις μέ τόν Σπυρίδωνα Βλάχον, (τόν μετά τόν Χρυσόστομον Παπαδόπουλον ἀρχιεπίσκοπον τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας) καί συνεφώνησαν μετ' αὐτοῦ νά διαλύσουν τήν Μονήν Κερατέας, καί κατόπιν ἥσυχοι νά «γεφυρώσουν» τό χάσμα Παλαιοημερολο­γιτῶν καί Νεοημερολογιτῶν. Ἀποκαλύπτων τήν συνωμοσίαν αὐτήν, εἰς τό βιβλίον του «ΑΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΕΘΣΗΜΑΝΗ», ὁ Σταῦρος Καραμῆτσος (συνεργάτης καί θεολογικός σύμβουλος τοῦ πρ. Φλωρίνης) γράφει:

 «Κατά τόν χρόνον τῆς ἀναλήψεως τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ Θρόνου ὑπό τοῦ Σπυρίδωνος Βλάχου... ἔκειντο πολλά ζητήματα χρήζοντα ταχείας ἐπιλύσεως (μεταξύ τῶν ὁποίων καί τό ἡμερολογιακόν). Ἐπεσκέφθη (σ.σ. ὁ Σπυρίδων) διά τοῦτο τόν πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομον, μετά τοῦ ὁποίου συνεδέετο δι' ἀδελφικῆς φιλίας... καί εἶπε εἰς αὐτόν τά ἑξῆς: «Χρυσόστομε ἡ Ἐκκλησία μᾶς ἔκαμε πρίγκιπας. Πρέπει νά φροντίσωμεν νά διαλύσωμεν τήν Μονήν τῆς Κερατέας... καί κατόπιν ἡμεῖς θά εὕρωμεν τήν λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος συμφώνως πρός τούς θείους καί ἱερούς Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας...».

 Οὕτως ἑρμηνεύονται καί οἱ Νερώνειοι Διωγμοί τοῦ 1950 κατά τῆς ἐν λόγω ἱερᾶς Μονῆς.

 Ἐν συνεχεία ὁ «Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν» Σπυρίδων ἐνημέρωσεν τήν Σύνοδόν του καί τό ὑπουργεῖον ἐσωτερικῶν περί τῶν συνομιλιῶν καί συμφωνιῶν, τάς ὁποίας εἶχεν εἰς Κηφισίαν μέ τόν πρώην Φλωρίνης.

 Διά τάς διαπραγματεύσεις αὐτάς ὁ Ὑπουργός ἐσωτερικῶν κ. Μπακόπουλος εἰς τήν ἐφημερίδα «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ» τῆς 9.3.1951 δηλώνει:

 «Αἱ διεξαχθεῖσαι διαπραγματεύσεις μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπον κ. Σπυρίδωνα εὐω­δοῦντο καί ἔφθασαν εἰς σημεῖον νά καταλήξουν εἰς πλήρη ἀναγνώρισιν ἐκ μέρους τοῦ πρώην Φλωρίνης τῆς πλάνης του. Δυστυχῶς οἱ ἡγούμενοι τῶν Παλαιοημερολο­γιτῶν παλινώδησαν, ἄν καί ἡ ἐπίσημος Ἐκκλησία ἐξήντλησεν ὅλα τά ὅρια τῶν παραχωρήσεων. Καί τούς Ἐπισκόπους τῶν Παλαιοημερολογιτῶν θά ἀποκαθίστα σύν τῶ χρόνω. Καί τούς ἱερεῖς των θά ἐχειροτόνει ἐάν ἦσαν ἄξιοι χειροτονίας κατά τούς κειμένους Νόμους, καί τά ὑπ' αὐτῶν τελεσθέντα μυστήρια καί ἱεροπραξίας θά ἀνεγνώριζεν ὡς ἐγκύρους καί οἱ Ναοί θά παρεχωροῦντο δι' ὅσους θά ἐπεθύμουν νά ἑορτάσουν κατά τό Παλαιόν ἡμερολόγιον. Ὅλα τά ἀπεδέχθησαν τόσον ὁ πρώην Φλωρίνης, ὅσον καί οἱ ἄλλοι Ἐπίσκοποι τῶν Παλαιοημερολογιτῶν(39) καί καθ' ἄς ἔχομεν πληροφορίας, ἐκπρόσωποι αὐτῶν διακεκριμένοι Νομικοί ἐπρόκειτο νά διατυπώσουν τό σχετικόν πρακτικόν. Δυστυχῶς, ὅπως εἶπον καί προηγουμένως, καί δι' αὐτούς καί διά τό ὅλον ζήτημα, τήν τελευταίαν στιγμήν παρενέβησαν ἀνεύθυνοι παράγοντες τῶν λαϊκῶν τάξεων, μόνον σκοπόν ἔχοντες τήν ἀνίερον ἐκμετάλλευσιν τοῦ θρησκευτικοῦ αἰσθήματος τῶν ἀφελῶν Χριστιανῶν πρός ἴδιον ὄφελος οἰκονομικόν καί ἐπηρέασαν τόν ἀσθενῆ, ὡς ἀπεδείχθη, χαρακτῆρα τοῦ πρώην Φλωρίνης, ὅστις παλινωδῶν, ἐδήλωσεν, ὅτι δέν τηρεῖ τά ὅσα ὑπεσχέθη...».

 Ὁ ἴδιος ὁ ὑπουργός ἐδήλωνεν καί τά ἑξῆς:

 «Ὁ πρώην Φλωρίνης... ὑπεσχέθη νά ἐξαντλήση ὅλην τήν ἐπιρροήν του διά τήν ΕΠΑΝΟΔΟΝ τῶν χριστιανῶν εἰς τούς κόλπους τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»! (σ.σ. τῆς Νεοημερολογιτικῆς).

 Πάλιν καί ὁ ἴδιος ὁ πρώην Φλωρίνης, τόν Νοέμβριον τοῦ 1952 εἰς τό μακροσκελές κείμενον τῆς παραιτήσεώς του, ἔγραφεν: «...Ἐτέθημεν ἐπί κεφαλῆς τοῦ ἑορτολογικοῦ ἀγῶνος... ἵνα ΓΕΦΥΡΩΣΩΜΕΝ αὐτοσυγκρατοῦντες ἀφ' ἑνός τούς Παλαιοημερολο­γίτας ἐντός τῶν πλαισίων τῆς ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΟΣ καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐκοσμίας καί ὡριμότητος... ἡ ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀντί διά μέσων διαφωτιστικῶν καί εἰρηνικῶν νά πείση τούς ἀπό τῆς Ἐκκλησίας ΑΠΟΣΧΙΣΘΕΝΤΑΣ Παλαιοημερολογίτας...».

 Θαυμᾶστε λοιπόν τόν ἐγκάθετον προδότην, ὁ ὁποῖος δέν ἐδίστασε νά παίξη κάθε ἐπαίσχυντον ρόλον διά νά προδώση. Εἰς τό σημεῖον αὐτό προσημειώνομεν καί ὑπογραμμίζομεν ὅτι ἡ σχισματική καί βλάσφημος παράταξίς του καί τότε, ἀλλά καί μέχρι σήμερον δέν ἔπαυσε νά παίζη τό ἴδιο σατανικόν θέατρον καί νά πολεμῆ τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μέ τά ἀλλεπάλληλα σύγχρονα σχίσματα.

 Ἀκούεις, ἀγαπητέ ἀναγνῶστα; Οἱ «Παλαιοημερολογῖται» ἀπεσχίσθησαν, ὄχι οἱ Νεοημερολογῖται! Αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία τοῦ πρ. Φλωρίνης μετά τήν ἐγκύκλιον τοῦ 1950 καί οὐσιαστικῶς ἀπό τό 1937!

 

ΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ πρ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΔΙΑ ΤΗΝ ΛΥΣΙΝ ΤΟΥ «ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ»

 Προκειμένου νά ὑπαγάγη τούς Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος συνέλαβεν καί διετύπωσεν σειράν προτάσεων. Παραθέτο­μεν κατωτέρω τό κείμενον τῶν προτάσεών του.

 «ΜΙΑ ΓΝΩΜΗ ΠΩΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΘΗ
ΤΟ ΠΑΛΑΙΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΝ ΖΗΤΗΜΑ

 1) Οἱ ἀρχιερεῖς οἱ Παλαιοημετολογῖται νά μνημονεύουν τήν Ἱεράν Σύνοδον, οἱ δέ ἱερεῖς των νά μνημονεύουν αὐτούς, ὡς καί μέχρι σήμερον.

 2) Οἱ Ἱεροί Ναοί τῶν Παλαιοημερολογιτῶν νά λογοδοτοῦν εἰς ἕναν Ἔξαρχον τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, αὐτός δέ εἰς ἕνα κρατικόν πρόσωπον τῆς ἐμπιστοσύνης τῆς Ἐκκλησίας καί τό κρατικόν πρόσωπον εἰς τήν Ἐκκλησίαν, διά νά φαίνεται ἀρχικῶς, ὅτι ὁ Παλαιοημερολογίτης ἔχει νά κάμη μόνον μέ τό κράτος καί οὐχί μέ τήν Ἐκκλησίαν. Αἱ δέ εἰσπράξεις νά συγκεντρώνωνται εἰς τήν Ἀρχιεπισκοπήν Ἀθηνῶν, ὅλης τῆς Ἑλλάδος.

 3) Οἱ Ἱερεῖς τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ν' ἀναγνωρισθοῦν μόνον οἱ κανονικοί, (ὅσοι δηλαδή ἐχειροτονήθησαν μέ τό νέον ἡμερολόγιον καί ὑπό κανονονικοῦ ἀρχιερέως).

 4) Οἱ χειροτονηθέντες παρά τῶν τριῶν Ἀρχιερέων, ὅσοι εἶναι ἔγγαμοι, νά τούς ἀνεχθῶμεν ὑπό τύπον προσωρινότητος, διότι αὐτοί, ὡς μή ἀντιδραστικοί τακτοποι­οῦνται εὐκόλως.

 5) Ἅπαντες οἱ ἱερομόναχοι, μοναχοί καί μοναχαί νά περιορισθοῦν ἀμέσως εἰς τάς Μονάς των ὑπό τήν ἐπιτήρησιν τῆς ἀστυνομίας. Οἱ δέ ἁγιορεῖται νά περιορισθοῦν ἀμέσως εἰς Ἅγιον Ὄρος, διότι ἅπαντες οἱ ἀνωτέρω ἐμφυτεύουν τόν φανατισμόν εἰς τούς παλαιοημερολογίτας. Θά ἐξέρχωνται δέ τῶν Μονῶν μόνον μοναχοί ἤ μοναχαί (οὐδέποτε δέ ἱερομόναχοι) διά ὑλικάς ὑπηρεσίας τῶν Μονῶν, τῆ ἐγγράφω πάντοτε ἀδεία τοῦ ἐξάρχου τῶν Παλαιοημερολογιτῶν.

 6) Αἱ μικραί μοναί νά διαλυθοῦν ἤ νά περιορισθοῦν οἱ μοναχοί ἤ μοναχαί των εἰς δύο τρεῖς μεγάλας τοιαύτας, αἴτινες νά τελοῦν ὑπό τόν ἔλεγχον τοῦ ἐξάρχου τῶν Παλαιοημερολογιτῶν.

7) Νά ἐπιδιωχθῆ καί πάλιν συνεννόησις μετά τῶν Φλωρίνης, Λιώση καί Χατζῆ μέ τήν ὑπόσχεσιν, ὅτι θά ἀποκατασταθοῦν ὡς βοηθοί ἐπίσκοποι κάπου ἄν βεβαίως τοῦτο τό ἐγκρίνη ἡ Ἐκκλησία.

 8) Ἅπαντα τά ἀνωτέρω νά διατυπωθοῦν καί κοινοποιηθοῦν εἰς ὅλας τάς ἀστυνομικάς ἀρχάς τοῦ Κράτους καί τούς ἀρχιερεῖς δι' ἐγκυκλίων τοῦ ὑπουργείου Θρησκευμάτων.

 9) Εἰς τόν Ἔξαρχον τῶν Παλαιοημερολογιτῶν νά δοθῆ ἔγγραφον ἀπόρρητον καί ἐκ μέρους τοῦ Μητροπολίτου Ἀθηνῶν πρός τούς Ἱεράρχας τῆς Ἑλλάδος καί ἐκ μέρους τοῦ ἀρχηγείου τῆς Χωροφυλακῆς καί ἀστυνομίας Πόλεων πρός ἁπάσας τάς ἀστυνομικάς ἀρχάς τοῦ Κράτους, ἵνα τόν βοηθήσουν οἱ ἀνωτέρω εἰς τό ἔργον του.

10) Ὅσοι ἐκ τῶν ἰδιοκτητῶν τῶν παλαιοημερολογιτικῶν Ναῶν δυστροποῦν οἱ Ναοί των νά κλείνωνται ἀμέσως.

 11) Ἐκ μέρους τοῦ ἐξάρχου νά γίνεται συγκέντρωσις τοῦ Κλήρου τῶν Παλαιοημερολογιτῶν καί Κατήχησις, ὅτι τό ζήτημα τό παλαιοημερολογιτικόν δέν εἶναι δογματικόν καί δυνάμεθα νά δεχθῶμεν τό μνημόσυνον τοῦ Κανονικοῦ ἀρχιε­ρέως.

 12) Ὅσοι θά χειροτονῶνται Κληρικοί νά ἔχουν τά προσόντα, ὅπως καί οἱ Νεοημερολογῖται Κληρικοί.

 13) Νά γραφοῦν βιβλία κατάλληλα πρός διαφωτισμόν τοῦ πληρώματος, ὅτι τό ζήτημα δέν εἶναι δογματικόν καί δέν βλάπτει νά δεχθῶμεν τό μνημόσυνον τοῦ Κανονικοῦ Μητροπολίτου.

 14) Νά γίνη ἡ ἐκκαθάρισις τοῦ Κλήρου τῶν Παλαιοημερολογιτῶν διά τῶν ἰδίων τῶν Παλαιοημερολογιτῶν καί νά ἐφαρμοσθοῦν αἱ ἀποφάσεις των ἐκ μέρους τῆς Πολιτείας.

 15) Νά ὑφίσταται ὁ διωγμός, ἵνα δυνηθῶμεν οἱ δεχόμενοι τήν λύσιν ταύτην νά πείσωμεν τούς ἰδιοκτήτας τῶν Ναῶν ἱερεῖς καί Λαϊκούς νά δεχθοῦν τήν λύσιν ταύτην.

Μέ τά μέτρα ταῦτα ἔχω τήν πεποίθησιν, ὅτι ἐντός 6 μηνῶν ἤ τό πολύ πολύ ἑνός ἔτους θά εἰσέλθη καί τό παλαιοημερολογιτικόν ζήτημα εἰς τήν κανονικήν του τροχιάν, διότι καί ἀρχιερεῖς θά ὑποκύψουν καί ἱερεῖς καί Λαός, ὁπότε ἀρχικῶς θά ὑπάρχη ὁ παλαιοημερολογιτισμός ὑπό τήν διοίκησιν πάντοτε τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας, ἔστω καί καμουφλαρισμένα, ἀργότερα δέ θά ἐκκλείψη τελείως, διότι οἱ ἔγγαμοι ἱερεῖς, δέν ἔχουν ποτέ τόν φανατισμόν τῶν Μοναχῶν.

Ἐκτός ὅμως τούτου, ὅταν ὑπάρχη ἡ μυστική αὐτή συμφωνία ἀρχικῶς μεταξύ Ἐκκλησίας καί Παλαιοημερολογιτισμοῦ, δέν θά δυνηθῆ οὐδεμία ἀπολύτως Κυβέρνη­σις νά ἐπέμβη ὑπέρ τῶν Παλαιοημερολογιτῶν μονομερῶς καί νά τούς δώση ἐλευ­θερίαν, διότι θά ἐπέμβη ἡ Διοικοῦσα Ἐκκλησία καί θά εἴπη εἰς τόν Πρωθυπουργόν καί ἁρμόδιον ὑπουργόν, αὐτή ἡ συμφωνία ὑπάρχει καί πρέπει νά τηρηθῆ ἵνα προϊόντος τοῦ χρόνου τακτοποιηθῆ ὁριστικῶς τό ζήτημα. Καί τότε, ὅταν οἱ Παλαιοημερο­λογῖται αἱ ἀρνούμενοι νά συμμορφωθοῦν ἴδουν, ὅτι καμμία Κυβέρνησις δέν τούς ὑποστηρίζει ἀσφαλῶς θά ὑποκύψουν.

Τελικῶς ἔχω τήν πεποίθησιν, ὅτι ἵνα ἐπιτύχουν πάντα τ' ἀνωτέρω, θά ἐπιτύχουν μόνον διά πρόσωπον προερχομένων ἐκ τοῦ Παλαιοημερολογιτισμοῦ καί μέ τήν δέουσαν ἐξουσίαν.

 Διά τήν ἐφαρμογήν τῶν ἀνωτέρω δέον νά γίνη μεγίστη προσπάθεια, ἥτις εἶμαι βέβαιος, ὅτι θ' ἀποφέρη ἀγλαούς καρπούς». (Πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος)(38).

 * * *

 Προφανῶς ἔχει σκοτισθεῖ παντελῶς διό ἔφθασεν εἰς αὐτό τό σημεῖον τῆς φρίκης! Δέν νομίζομεν ὅτι ἄφησεν κάποια περιθώρια περαιτέρω πτώσεως καί εὐτελισμοῦ. Οὔτε Μασόνοι, οὔτε Οἰκουμενισταί, οὔτε οἱ πάσης φύσεως Σχισματοαιρετικοί ἐτόλ­μησαν αὐτά, τά ὁποῖα ἐτόλμησεν ὁ πρ. Φλωρίνης!...

 Εἶναι σαφέστατος ὡς πρός τήν «λύσιν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ», τήν ὁποίαν σταθερῶς προτείνει ἀπό τό τέλος τοῦ 1950! Οἱ Παλαιοημερολογῖται ἱερεῖς νά μνημονεύουν τόν πρώην Φλωρίνης καί αὐτός νά μνημονεύη τήν Νεοημερολογι­τικήν Σύνοδον, ὥστε νά μή γίνεται πολύ αἰσθητή ἡ ὑπαγωγή καί ἀντιδροῦν αἱ «Παλαιοημερολογῖται»!!! Ποῖον τό συμπέρασμα καί ἀπό τά ἀνωτέρω; Ὅτι ὁ πρώην Φλωρίνης διά μίαν ἀκόμη φοράν ἀποδεικνύει τήν ἱκανότητά του εἰς τό ὑποκρίνεσθαι, ἀλλά καί ἀποκαλύπτει ἑαυτόν ἔσχατον προδότην τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνος τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας!

 Ὡστόσον δέον νά σημειωθῆ ὅτι καί αἱ ἀνωτέρω προτάσεις του δέν ἐγένοντο δεκταί, διότι ὁ Σπυρίδων Βλάχος, ἐν τῆ ἀφροσύνη του ἴσως, δέν ἐδέχθη τήν λύσιν αὐτήν διά τούς ἱερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀνῆκον εἰς τήν ἐπαρχίαν του, διότι εἶχεν τήν ἀπαίτησιν νά μνημονεύουν ἀπ' εὐθείας τόν ἴδιον.

Ἰδού τί ἀκριβῶς ἔγραφεν ἡ Π.Θ.Ε.Ο.Κ., (δημοσιογραφικόν ὄργανον τοῦ πρ. Φλωρίνης) μετά τήν μή ἀποδοχήν τῶν καθαρῶς Σατανικῶν προτάσεών του καί τήν ἀποτυχίαν τῶν διαπραγματεύσεων:

 «Ἡ δευτέρα αἰτία τῆς ἀποτυχίας εἶναι ἡ περίεργος καί ἀψυχολόγητος σπουδή τῶν ἁρμοδίων νά ἐκβιάσουν μίαν οἱανδήποτε λύσιν. Οὕτω ἐπρότειναν, ὅπως ἐντός τριῶν ἤ ἕξ μηνῶν οἱ Παλαιοημερολογῖται ἀποδεχθῶσιν τήν μνημόνευσιν ἐπ' Ἐκκλη­σίαις τοῦ Νεοημερολογίτου Μητροπολίτου. ἀφήνομεν ὅλους τούς ἄλλους λόγους πού κατέστησαν προβληματικήν τήν ἀποδοχήν τῆς προτάσεως αὐτῆς καί ἐρωτῶμεν τόν ἑλληνικόν λαόν. Πῶς ἦτο δυνατόν νά μεταβληθοῦν αἱ ψυχολογικαί προϋποθέ­σεις τόσον συντόμως, ὥστε ὁ παλαιοημερολογίτης, ὁ ὁποῖος μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἐθεώρει ἐκ τῶν πραγμάτων ἐχθρόν του καί διώκτην του τόν Μητροπολίτην, ἀπό τόν ὁποῖον πολλά ὑπέφερε, νά δεχθῆ νά τόν θεωρῆ προϊστάμενόν του καί φίλον του; ἡμεῖς τοὐλάχιστον δέν ἀνεκαλύψαμεν μίαν τοιαύτην μαγικήν ράβδον, ματαίως ἐζητήσαμεν πίστωσιν χρόνου». (Ἀνακοινωθέν τῆς Π.Θ.Ε.Ο.Κ., ἐθνικός Κῆρυξ, 9.3.1951).

 

ΚΑΙ ΑΛΛΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑΙ

 Ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ τῶν προτάσεών του, ἰδού τί ἀναφέρει καί ὁ μεγάλος πολέμιος τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ ἐκλιπών Ἀρχ/πος τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης εἰς τήν Διδακτορικήν του διατριβήν, ἔνθα προτείνει 11 «λύσεις» ἐπί τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ. Ἡ 4η «λύσις» ἔχει ὡς ἑξῆς: «Διοικητική ὑπαγωγή παλαιοημερολογιτικοῦ κλήρου καί λαοῦ εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος ὑπό κανονικόν παλαιοημερολογίτην ἐπίσκοπον ἔχοντα τήν ἀναφοράν εἰς τήν ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος».

 Τήν λύσιν ταύτην φέρεται, κατά προφορικάς ἐγκύρους μαρτυρίας, ἐπιδιώξας ἐν ἔτει 1951 ὁ ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων ἐλθών πρός τοῦτο εἰς διαπραγματεύσεις μετά τοῦ «πρ. Φλωρίνης» Χρυσοστόμου, πνευματικοῦ ἡγέτου τῆς μείζονος παρατάξεως τῶν ἐν Ἑλλάδι παλαιοημερολογιτῶν. Εἰδικώτερον ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων ἐφέρετο διατεθειμένος ὅπως εἰσηγηθῆ ἐπί Συνόδου τήν ἀναγνώρισιν τοῦ ἱεράρχου τούτου ὡς τακτικοῦ καί ἰσοτίμου μέλους τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς ἱεραρχίας, ἐμπεπιστευμένου τήν πνευματικήν ἡγεσίαν καί καθοδήγησιν τῶν παλαιοημερολογι­τῶν, ἐπιτελούντων τά τῆς λατρείας αὐτῶν κατά τό παλαιοημερολογιτικόν ἡμερολόγιον. Ἡ λύσις αὕτη, μή εὐνοηθεῖσα τότε ὑπό τῶν παλαιοημερολογιτῶν, ἠδύνατο οὐχ' ἧττον νά συμβάλληται θετικῶς εἰς τήν ἐπίλυσιν τοῦ προβλήματος, διότι θά ἦρεν ἐκ μέσου τό σχίσμα καί θά ἀποκαθίστα κανονικῶς τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Καί ναί μέν ἡ λύσις αὕτη προϋπέθετε τήν διατήρησιν ἐντός τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς παλαιοημερολογιτικῆς μειονότητος, ἀλλά τοῦτο οὐδόλως ἠδύνατο νά παραβλάψη τήν ἐκκλησιαστικήν ἑνότητα, ἐνῶ ἀντιθέτως θά ἐτόνιζεν ἐπί μᾶλλον, λόγω τῆς φύσεως τῆς διαφορᾶς, τό εὐρύ πνεῦμα ὑφ' οὗτινος διαπνέεται ἀείποτε ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία.

Κατά τάς σχετικάς πληροφορίας ἡμῶν ἡ πρότασις γενικῶς αὕτη προσέκρουσεν εἰς τό θέμα τοῦ «μνημοσύνου» τοῦ ἐπισκόπου, διότι ὁ ἀείμνηστος ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων ἔταξεν ὡς ἀπαράβατον ὅρον τήν μνημόνευσιν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ἐν ταῖς ὑπό τῶν ἐν ἀθήναις παλαιοημερολογιτῶν τελουμέναις ἱεραῖς ἀκολουθίαις. Τήν πρότασιν ταύτην δέν ἐδέχθησαν τότε οἱ παλαιοημερολογῖται ἐμμείναντες εἰς τήν ἀπόφασιν αὐτῶν ὅπως μνημονεύωσι τῶν ἰδίων αὐτῶν «ἐπισκόπων». ἀγνοοῦντες ἴσως οἱ «Τρεῖς Ἱεράρχαι» τάς προσπαθείας αἴτινες κατεβλήθησαν ὑπό τῆς Ἐκκλησίας πρός τήν κατεύθυνσιν τῆς ἐπιτεύξεως μιᾶς συμφωνίας ἐπί τῆς προτάσεως ταύτης, κατεμέμφοντο ἐν ἔτει 1955 τῶν ταγῶν αὐτῆς διά τήν ἥν εἶχον τηρήσει ἔναντι τοῦ «πρ. Φλωρίνης» στάσιν, τονίζοντες ὅτι ἡ Ἐκκλησία «ἔπρεπε νά τόν εἶχε περιβάλει μέ κάποιο κῦρος καί νά τοῦ ἀνεγνώριζε κάποιαν ἐξουσίαν. τότε ἀσφαλῶς καί τό ἐπικίνδυνον χάσμα μεταξύ παλαιοημερολογιτῶν καί κρατούσης Ἐκκλησίας δέν θά διηνοίγετο καί αἱ ἐγκληματικαί ἀκρότητες τῶν παρανόμων χειροτονιῶν δέν θά ἀπετολμῶντο...

Ἐν τούτοις καί παρά τήν ἀποτυχοῦσαν προσπάθειαν υἱοθετήσεως τῆς λύσεως ταύτης, ἡ πρότασις ἐπανελήφθη ἔκτοτε δίς. Οὕτως ἐν ἔτει 1957 ἐγένετο βολιδοσκό­πησις ὑπό ὑπουργοῦ φίλου τῆς παρατάξεως τῆς «πρ. Φλωρίνης» ἐάν θά ἐδέχετο ἡ παράταξις αὕτη νά μνημονεύη τοῦ οἰκείου κανονικοῦ Μητροπολίτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς προτάσεως ταύτης ἀπορριφθείσης ὡς ἀπαραδέκτου. Ἐν ἔτει δέ 1963 δι' ὑπομνήματος πρός τήν Ἱεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὁμάς λαϊκῶν παλαιοημερολογιτῶν καί μή, ὑπέδειξαν ὡς μόνην λύσιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος, τήν διοικητικήν ἐξάρτησιν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ κλήρου ἀπό τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας διά μέσου ἱεράρχου ἐκ τῶν παλαιοημερολογιτῶν προερχομένου καί εἰς τήν ἱεράν Σύνοδον ὑπαγομένου. «Εἰς τί ἆραγε -παρετήρουν- θά ἔβλαπτεν ἡ παρουσία ὁμόφρονος, ὁμορρύθμου, ὁμοτρόπου πρός τό (παλαιοημερολογιτικόν) ποίμνιον Κλήρου, ἐφ' ὅσον οὗτος ὁ Κλῆρος θά ἐξηρτᾶτο διοικητικῶς κατ' ἔμμεσον τρόπον ἐκ τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας; ἰδού ὅτι ἡ παπική Ἐκκλησία, πλέον εὐέλικτος ψυχολογικῶς ἀναγνωρίζει ὡς αὐτοφανές τό δικαίωμα εἰς τάς διαφόρους ἐκκλη­σιαστικάς ὁμάδας, νά ἔχωσιν ὁμόφρονα καί ὁμόρρυθμον Κλῆρον, περιοριζομένη μόνον εἰς τήν διοικητικήν ὑπ' Αὐτήν ὑπαγωγήν». Καί προσέθετον: «Διά τοῦ τρόπου αὐτοῦ καί ἡ ἐμπιστοσύνη τῶν παλαιοημερολογιτῶν πρός τήν ἑλληνικήν Ἐκκλησίαν θά διασφαλισθῆ, ἀλλά καί μία ἀταξία θά ἀποφευχθῆ, τοῦ διπλοῦ δηλονότι ἑορτα­σμοῦ τῶν αὐτῶν κατ' ἑνιαυτόν ἑορτῶν ὑπό κληρικῶν τῆς Διοικούσης Ἐκκλησίας, ὑποχρεωμένων νά ἐξυπηρετῶσιν ἀνθρώπους ξένους πρός τό φρόνημα καί τάς πεποιθήσεις των». ὑπεδείκνυον δ' ἐν συνεχεία τό ὑπ' αὐτῶν ἐπιλεγέν πρόσωπον φέ­ρον «κατ' ἀνεκτικήν ἔστω ἀναγνώρισιν» τό ἀξίωμα τοῦ ἐπισκόπου, ὅπερ ἐκρίνετο ὑπ' αὐτῶν κατάλληλον ἵνα ἀναλάβη τόν ρόλον τοῦτον. Τό ὑπόμνημα τοῦτο πρωτο­κολληθέν, παρέμεινεν ἀνενέργητον ἐν τοῖς ἀρχείοις τῆς ἱερᾶς Συνόδου, παρά τά θετικά στοιχεῖα, ἅτινα περιεῖχεν, ἰδία ἐν συναφεία πρός τήν μέχρι τοῦ ἔτους ἐκείνου διαμεμορφωμένην ἐντός τῶν κόλπων τοῦ παλαιοημερολογιτισμοῦ κατά­στασιν...».

 

Ο ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΠΑΡΑΙΤΕΙΤΑΙ ΤΩΝ ΚΑΘΗΚΟΝΤΩΝ ΤΟΥ

Ἀφοῦ λοιπόν καί αἱ προεκτεθεῖσαι εὐνοϊκαί προτάσεις τοῦ πρ. Φλωρίνης δέν ἐγένοντο δεκταί, κατόπιν οὗτος, μέσω τοῦ «Μητροπολίτου» Μυτιλήνης, (εἰς τήν ἐπαρχίαν τοῦ ὁποίου ἦτο ἐξόριστος), δηλοῖ μετάνοιαν καί ζητεῖ τήν συγγνώμην τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας. Δι' αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς ὁ πρ. Φλωρίνης ἐπέτυχεν πάλιν τήν ἐπιστροφήν του ἐκ τῆς ἐξορίας εἰς τάς Ἀθήνας. ἐπιστρέψας, τήν 3.11.1952 ὁμοῦ μετά τῶν δύο ἄλλων Ἀρχιερέων Λιώση καί Χατζῆ, ἀποφασίζουν καί παραι­τοῦνται τῶν ποιμαντορικῶν καθηκόντων, ἀφοῦ δέν κατώρθωσαν νά γεφυρώσουν τό χάσμα μεταξύ τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας καί τῶν «Παλαιοημερολογιτῶν». Ἄς ἴδωμεν ὅμως καί αὐτό τό ἱστορικόν κείμενον τῆς Παραιτήσεως:

 «ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΣ
ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ

 Οἱ κάτωθι ὑπογεγραμμένοι Ἀρχιερεῖς τῶν Παλαιοημερολογιτῶν Μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, Ἐπίσκοπος Χριστιανουπόλεως Χριστόφορος καί Ἐπίσκοπος Διαυλείας Πολύκαρπος, συνελθόντες εἰς σύσκεψιν ἐν τῆ οἰκία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου πρ. Φλωρίνης κ. Χρυσοστόμου κειμένη ἐν Ἀθήναις καί ἐπί τῆς ὁδοῦ Κρίσης 24 τῆ 3η Νοεμβρίου 1952 καί ἀνασκοπήσαντες τήν γενικήν κατάστασιν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος μετ' ἀνταλλαγήν σκέψεων καί γνωμῶν, κατελήξαμεν ὁμοφώνως καί ἐν πλήρει καί ἀνεπηρεάστω συνειδήσει εἰς τήν ἑπομένην ἀπόφασιν:

 Ἐν πρώτοις διατρανοῦμεν τήν βαθεῖαν συναίσθησιν ἡμῶν ὅτι αἰτία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς διαιρέσεως δέν εἴμεθα ἡμεῖς ἀλλ' οἱ εἰσαγαγόντες εἰς τήν ὀρθόδοξον θείαν Λατρείαν μονομερῶς καί ἄνευ τῆς γνώμης τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλη­ιῶν εἰς Σύνοδον συνερχομένων καί ἐν ἁγίω Πνεύματι ἀποφαινομένων κατά τά θέσμια τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκλησίας τό ὑπό Πανορθοδόξων Συνόδων 1583 καί 1593) καταδεδικασμένον ἐπί Ἱερεμίου τοῦ Β’ Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον ἀφ' ἑνός καί ἀφ' ἑτέρου ἡ εὐάριθμος κατ' ἀρχάς μερίς καί εἴτα πολυπληθής Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων οἴτινες διά λόγους θρησκευτικῆς συνειδήσεως ἠρνήθησαν νά ἀποδεχθοῦν τό νέον ἐκκλησιαστικόν ἡμερολόγιον καί ἀπετέλεσαν ἰδίαν θρησκευτικήν Κοινωνίαν ἀνεξάρ­τητον ἀπό τήν Ἱεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.

 Δεύτερον, ἐπειδή ἔχομεν βαθεῖαν τήν ἐπίγνωσιν ὅτι ἐξήλθομεν ἡμεῖς εἰς τόν Παλαιοεορτολογικόν ἀγῶνα, μετά ἕνδεκα περίπου ἔτη ἀπό τῆς ἐκκλησιαστικῆς διαιρέσεως ἐκ σεβασμοῦ πρός τήν πολιάν καί σεβαστήν παράδοσιν τοῦ ἑορτολογίου ἀφ' ἑνός καί ἀφ' ἑτέρου ἵνα πρός τό συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας θέσωμεν ἕν τέρμα εἰς τά ἔκτροπα εἰς ἅ ἡ θρησκευτική Κοινότης τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἐλλείψει Θρησκευτικῶν ἡγετῶν μέ Θεολογικήν μόρφωσιν καί Κανονικήν συγκρότησιν, προέ­βαινον εἰς βάρος τοῦ κύρους τῆς Ἐκκλησίας.

 Τρίτον ἐπειδή ἔχομεν τήν συναίσθησιν ὅτι ἐτέθημεν ἐπί κεφαλῆς τοῦ ἑορτολο­γικοῦ ἀγῶνος οὐχί ἵνα εὐρύνωμεν τό χάσμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς διαιρέσεως, ἀλλ' ἵνα γεφυρώσωμεν αὐτοσυγκρατοῦντες ἀφ' ἑνός τούς παλαιοημερολογίτας ἐντός τοῦ πλαισίου τῆς κανονικότητος καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς εὐκοσμίας καί νομιμότητος καί ἀφ' ἑτέρου δίδοντας ἀφορμήν εἰς τήν ἱεραρχίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πρός ἀναθεώρησιν τῆς ἡμερολογιακῆς καινοτομίας.

 Τέταρτον ἐπειδή ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀντί διά μέσων διαφωτιστικῶν καί εἰρηνικῶν νά πείση τούς ἀπό τῆς Ἐκκλησίας, ἀποσχισθέντας παλαιοημερολογίτας καί εἰς τούς κόλπους αὐτῆς νά προσελκύση ἀπ' ἐναντίας ἐκήρυξεν ἄγριον καί ἀπεινῆ διωγμόν κατ' αὐτῶν ἐκθέσασα οὕτω εἰς τά ὄμματα τοῦ ὀρθόδοξου καί ξένου κόσμου τό κῦρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τό φιλελεύ­θερον πνεῦμα τοῦ ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ πρός μεγίστην ἐκκλησιαστικήν καί ἐθνικήν ζημίαν.

 Πέμπτον, ἐπειδή ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας ἀντί νά ἐπωφεληθῆ τῆς ἐξόδου ἡμῶν τῶν Ἀρχιερέων εἰς τόν ἑορτολογικόν ἀγῶνα καί ἐπιδιώξ δι' ἡμῶν τήν ὑπό πάντων ποθουμένην ἄρσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταύτης διαιρέσεως, πάντως ἐντός τοῦ πλαισίου τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Παραδόσεων ὡς ἡμεῖς ἐπανειλημμένως δι' ὑπομνημάτων ἐζητήσαμεν, οὐ μόνον αὕτη ἀπηξίωσεν ἡμᾶς ἀπαντήσεως ἀλλά καί ἐφήρμοσεν τά ἀντιχριστιανικά καί ἀντισυνταγματικά μέτρα τοῦ ἀπηνοῦς διωγμοῦ καί καθ' ἡμῶν χρησιμοποιήσασα ὡς ἀφορμήν τά ἔκτροπα τῆς Μονῆς Κερατέας πρός ἥν ἡμεῖς καί οἱ ὀπαδοί ἡμῶν ἀπό τοῦ ἔτους 1936 οὐδεμίαν σχέσιν καί ἐκκλησιαστικήν ἐπικοινωνίαν εἴχομεν ὡς τοῦτο ἦτο γνωστόν εἰς Αὐτήν.

 Ἕκτον, ἐπειδή καί αἱ ἑκάστοτε Κυβερνήσεις ἀντί πρός τό συμφέρον τῆς Ἐκκλη­σίας καί τῆς Πολιτείας νά συστήσουν καί ἐν ἀρνήσει νά ἐπιβάλουν εἰς τήν ἱεραρχίαν τήν εἰρήνευσιν τῆς Ἐκκλησίας ὡς εἶχον καί ἔχουν καθῆκον καί δικαίωμα παρεχό­μενον εἰς αὐτάς ὑπό τοῦ Νόμου καθ' ὅν ἡ ἐγκαθίδρυσις τῶν Συνοδικῶν ἀρχῶν καί ὁ ἔλεγχος τῶν πράξεων αὐτῶν ὑπάγεται εἰς τό ὑπουργεῖον τῶν θρησκευμάτων ἀπ' ἐναντίας υἱοθέτησαν καί αὗται ἄνευ οὐδενός Κυβερνητικοῦ ἐλέγχου τάς ἀντικανο­νικάς καί ἀντισυνταγματικάς ἀποφάσεις τῆς Ἐκκλησίας καί βιαίως ταύτας ἐξετέλε­σαν.

Ἕβδομον, ἐπειδή οἱ ἀντιχριστιανικοί καί ἀντισυνταγματικοί οὗτοι διωγμοί κατά τῶν Παλαιοημερολογιτῶν ἐξακολουθοῦν εἰσέτι πρός διασυρμόν καί καταρράκωσιν τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Πολιτείας καί δέν ἐπιθυμοῦμεν νά καταστῶμεν καί ἡμεῖς ὡς ἱεράρχαι καί ἀκραιφνεῖς ὀρθόδοξοι Ἕλληνες συνυπεύθυνοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἱστορίας παρέχοντες καί ἡμεῖς ὡς ἐνασμενίζονται νά διϊσχυρίζωνται αἱ ὑπεύ­θυνοι αὗται ἀρχαί τήν ἀφορμήν τοῦ ἐπαράτου τούτου διωγμοῦ ἐλάβομεν τήν ἑπο­μένην ἀπόφασιν ἀφίνοντες ἀκεραίαν τήν εὐθύνην τῶν συμβησομένων εἴς τε τήν Ἐκκλησίαν καί τήν Πολιτείαν.

 Δι' ὅλους τούς ὡς ἄνω λόγους δηλοῦμεν ὅτι παραιτούμεθα τοῦ λοιποῦ τῆς ἐνεργοῦ ὑπηρεσίας καί τῆς Ποιμαντορικῆς κηδεμονίας ἐπί τοῦ ποιμνίου ἡμῶν οὐχί ὅμως καί τῆς ἀρχιερωσύνης καί τῆς πίστεως πρός τήν Παράδοσιν τοῦ Πατρίου ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερολογίου ἥν θά τηρήσωμεν ἀπαρεγκλίτως ὑπέρ ἡμῶν ὡς ἀτόμων μέχρι τῆς ὁριστικῆς καί τελεσιδίκου λύσεως τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος ὑπό Πανορθοδόξου Συνόδου.

 Ἐν τέλει συνιστῶμεν καί παραγγέλλομεν πάντας τούς ἐφημερίους τοῦ τέως ποιμνίου ἡμῶν ὅπως παύσωσι τοῦ λοιποῦ νά μνημονεύωσιν ἐπ' Ἐκκλησία κατά τάς θρησκευτικάς ἱεροτελεστίας καθ' ἅ κελεύουσιν οἱ ἱεροί Κανόνες τοῦ ὀνόματος ἡμῶν παραιτηθέντων τῆς Ποιμαντορικῆς ἡμῶν ἀρχῆς καί ἐξουσίας ἐπί τῶν ἀκολουθούν­των τό Πάτριον Ἑορτολόγιον.

Σφραγίζομεν τό παρόν Πρακτικόν τῆς παραιτήσεως ἡμῶν διά μιᾶς ἐνθέρμου καί ὑποκαρδίου εὐχῆς ὅπως Κύριος ὁ Θεός ὁ ἄνωθεν ἐπισκοπῶν καί προστατεύων τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν φωτίση τούς Ἄρχοντας καί Ταγούς τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Πολιτείας πρός ἕνωσιν πάντων τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἐν τῶ πλαισίω τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Παραδόσεων καί τῶν Ὀρθοδόξων Θεσμῶν ἵνα ἅπασαι αἱ ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι καί οἱ ὀρθόδοξοι Χριστιανοί μιᾶ ψυχῆ καί καρδία ταυτοχρόνως καί ὁμοιομόρφως δοξάζωμεν τό Πάντιμον καί μεγαλοπρεπές ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἀμήν.

Οἱ Ἀρχιερεῖς,
† Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος,
† Ὁ Χριστιανουπόλεως Χριστόφορος,
† Ὁ Διαυλείας Πολύκαρπος»

 ―――――

 Μετά τήν δημοσίευσιν τῆς Παραιτήσεως τῶν τριῶν Ἀρχιερέων ἀκολουθεῖ ὑπό τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας ἡ διαδικασία ἀναγνωρίσεως τῶν παραιτηθέντων καί ἡ τοποθέτησις αὐτῶν εἰς τούς ἀπό τόσα ἔτη ἀπωλεσθέντας θρόνους των καί ἡ ἔνταξίς των εἰς τό μισθολόγιον καί ἐπί πλέον καί ἡ χορήγησις τῶν καθυστερημένων ἀποδοχῶν.

 Καί οἱ μέν δύο ἀπό τούς τρεῖς Ἀρχιερεῖς, Λιώσης καί Χατζῆς, οἱ ὁποῖοι ὑπέγρα­ψαν τήν ἐγκύκλιον τοῦ 1950, κατώρθωσαν καί ἀπήλαυσαν τούς ἀπό τόσα ἔτη ἀπο­στερηθέντας νεοημερολογιτικούς θρόνους των, ὁ δέ Βαρυκόπουλος δέν ἐπρόλαβε, διότι ἀπῆλθεν τῶν ὦδε (1951), εὑρισκόμενος ἐν τῶ σχίσματι τοῦ πρώην Φλωρίνης. Καί ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος, δέν ἐπέτυχεν καί αὐτός νά ἀπολαύση τόν θρόνον του εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, τόν ὁποῖον τοῦ ὑπεσχέθη ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδων, οὔτε τό μισθολόγιον καί τάς καθυστερημένας ἀπό τόσα ἔτη χρηματικάς ἀποδοχάς, ἅς μέμνηται εἰς τό βιβλίον του «ΑΓΩΝΙΑ» ὁ κ. Σταῦρος Καραμῆτσος, διότι παρενέβησαν λαϊκοί παράγοντες (ὁ κ. Καραμῆτσος, ὁ κ. Μπατιστᾶτος κ.ἄ.), καί τόν ἠμπόδισαν. Τόν ἐξηνάγκασαν δέ νά ἀνακαλέση τήν παραίτησίν του δι' ἑτέρου ἐγγράφου. Ἄς ἐνθυμηθῶμεν καί πάλιν τά λόγια τοῦ ὑπουργοῦ Μπακοπούλου, διά τάς διαπραγματεύσεις τοῦ 1951: «...Τήν τελευταίαν στιγμήν παρενέβησαν παράγον­τες ἐκ τῶν λαϊκῶν τάξεων καί ἐπηρέασαν τόν ἀσθενῆ χαρακτῆρα τοῦ πρώην Φλωρίνης, ὅστις παλινωδῶν, ἐδήλωσεν ὅτι δέν τηρεῖ τά ὅσα ὑπεσχέθη...».

 

Ο ΠΡΩΗΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ

ΑΝΑΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΙΝ ΤΟΥ

Εἰς τό σημεῖον αὐτό πρέπει νά ἀναζητήσωμεν καί τόν κύριον λόγον, διά τόν ὁποῖον ὁ πρώην Φλωρίνης δέν ἐνέμεινεν εἰς τήν παραίτησίν του καί τήν ἀνεκάλεσεν. Ἰδού τί γράφει εἰς τήν «Φωνήν τῆς Ὀρθοδοξίας», ὡς ἀπάντησιν ἐπί ἑνός ἄρθρου τοῦ περιοδικοῦ «ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ» τοῦ Πατριαρχείου Κων/πόλεως, τό ὁποῖον τόν παρώθει νά ἀκολουθήση καί αὐτός τά ἴχνη τῶν δύο ἄλλων ἐπισκόπων καί νά ἐπανέλθη εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν: «Δέν ἐπιστρέφω (λέγει εἰς τό νέον ἡμερολό­γιον) καί τοῦτο, διότι ἐν τῆ περιπτώσει ταύτη, ὁ ὑπό τήν ἐμήν Κηδεμονίαν διατελῶν καί συγκρατούμενος εἰς τά πλαίσια τῶν Κανόνων καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς εὐπρε­πείας καί νομιμότητος Παλαιοημερολογιτικός κόσμος, θά μείνη καί πάλιν πιστός εἰς τό ἐκ παραδόσεως ἡμερολογιακόν καθεστώς, ὅπως ἔμεινεν καί μετά τήν λιποταξίαν ἐκ τοῦ ἡμερολογιακοῦ ἀγῶνος τῶν ἀρχιερέων ἁγίων Ζακύνθου, Χριστιανουπόλεως καί Διαυλείας. ὑπάρχει δέ ἐπί πλέον καί ὁ φόβος μήπως ὁ ὀρθοφρονῶν οὗτος παλαιοημερολογιτικός κόσμος μένων ἄνευ ποιμαντορικῆς κηδεμονίας, ζητήση τοιαύτην ἀπό τούς ἐπισκόπους τῆς Μονῆς Κερατέας. («Φωνή Ὀρθοδοξίας» φύλ. 154/4.5.1953).

Ἐν συνεχεία λέγει ὅτι ἡ μόνη ἁρμοδία πρός λύσιν τοῦ θέματος εἶναι ἡ «Πανορθόδοξος Σύνοδος»! Δηλαδή, τί λέγει μέ τά ὡς ἄνω: Ὅτι δέν πηγαίνει μέ τό νέον, διότι ἔχει ἕνα «καλύτερον» σκοπόν, νά συγκρατήση τούς ὀπαδούς του, ὥστε νά μή φύγουν καί ὑποταγοῦν εἰς τήν Σύνοδον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εἶναι δηλαδή ὁ ρόλος του, ρόλος Οὐνίας! Ἔτσι συνεχίζεται ἡ ὑποκρισία. Εἰς τοιαύτην ἐλεεινήν κατάστασιν ἔφερεν τόν ἀγῶνα τῆς Ὀρθοδοξίας ὁ πρώην Φλωρίνης! Μετά 4 ἔτη περίπου ἀπό τῆς ἐκδόσεως τῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1950, ἀπῆλθε τῶν ὦδε, καί ὁ πρ. Φλωρίνης καί οἱ λοιποί ἐπίσκοποι ἀφήνοντες ὀπίσω τούς καπνούς τῆς κακοδοξίας των, καί ΣΧΙΣΜΑ μέγα καί δυσκολοθεράπευτον, τό ὁποῖον σήμερον ἔχει διαιρεθεῖ εἰς πλειάδα ἄλλων μικροτέρων σχισμάτων, τά ὁποῖα συνεχῶς πολλαπλασιάζονται. Καί ὄχι μόνον εὑρίσκονται εἰς αὐτήν τήν ἀθλίαν κατάστασιν, ἀλλά καί μάχονται λυσσωδῶς ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι τηροῦν ἐπακριβῶς καί ἀπαρεγκλίτως ὅσα διδάσκει ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καί ἀναιδῶς τούς χαρακτηρίζουν καί ὡς ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ.

 Αὐτός εἶναι ὁ «Ἀρχιεπίσκοπος», ὁ θεολόγος, ὁ κατά τούς ὀπαδούς του «ΑΤΛΑΣ» τῆς Ὀρθοδοξίας καί «Ὁμολογητής» πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος! Μόλις ἕξ μῆνας μετά τήν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ» - ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ τῆς 26ης Μαΐου τοῦ 1950, κηρύσσει:

 Πρῶτον: Ἀποκαλεῖ τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν Σχίσμα καί τούς Γ.Ο.Χ. σχισματικούς, διότι ἀπεσχίσθησαν, λέγει ἀπό τήν Ἐκκλησίαν! Καί

 Δεύτερον: Διδάσκει διά τῆς συμπεριφορᾶς του, δηλαδή ἐν τῆ πράξει, νά γινώμεθα ὑποκριταί! Τό ἁμάρτημα τῆς ὑποκρισίας, τό ὁποῖον ἐκαυτηρίαζεν συνεχῶς ὁ Κύριος λέγων «οὐαί ὑμῖν... ὑποκριταί» διά τόν πρώην Φλωρίνης εἶναι μεγάλη ἀρετή καί διά τοῦτο ἔπαιξεν τόν ρόλον αὐτόν. Διδάσκει ὅτι «ἔπρεπε κάποιος Μητροπολίτης νά ΥΠΟΚΡΙΘΗ τόν Παλαιοημερολογίτην» καί τό ἔπραξεν ὁ ἴδιος δυστυχῶς. Ὠμίλησαν περί ποιμαντικῆς συνέσεώς του, δηλαδή ἡ ὑποκρισία αὕτη ἦτο σωστή, διά νά διαφυλάξη τούς Γ.Ο.Χ. ἀπό τό σχίσμα. Διαφέρει ὅμως ἡ ποιμαντική διάκρισις, διά νά ὠφελήσωμεν τούς πιστούς καί τούς ὁδηγήσωμεν εἰς τήν σωτηρίαν, ἀπό αὐτήν τήν σατανικήν ὑποκρισίαν καί τόν δόλον. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐγένετο «τοῖς Ἰουδαίοις ὡς Ἰουδαῖος, ἵνα τούς ἰουδαίους κερδίση...», δέν ἐγένετο χριστιανός, διά νά ὁδηγήση τούς χριστιανούς μακράν τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του. Ὁ πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος μᾶς λέγει, ὅτι «ἔγινε παλαιοημερολογίτης, διά νά ὁδηγήση τούς Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερο­λογιτισμόν. Περί τούτου ἡ Ἐκκλησία διά τοῦ ΣΤ’ κανόνος τῆς Β’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου σαφῶς διδάσκει ὅτι «αἱρετικούς δέ (λέγομεν) καί τούς προσποιουμένους τήν Ὀρθοδοξίαν Ὁμολογεῖν, ἀντισυνάγοντας δέ τοῖς κανονικοῖς ἐπισκόποις».

Πᾶσαι αἱ ἐνέργειαί του χαρακτηρίζονται ἀπό τήν προσπάθεια νά μή χάση τό κῦρος ἡ «Ἐκκλησία» του (ἡ νεοημερολογιτική) καί νά μήν ἀπωλέση τό γόητρόν της ἡ νεοημερολογιτική ἱεραρχία.

 Τά σχέδια περί «ΓΕΦΥΡΩΣΕΩΣ» Παλαιοημερολογιτῶν καί Νεοημερολογιτῶν καί ὑποταγῆς τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τούς νεοημερολογίτας, ἐξελίσσονται ὁμαλῶς καί φθάνουν μέχρι τήν συμφωνίαν ἐπί Σπυρίδωνος Βλάχου, πλήν δέν ὡλοκληρώθησαν, μᾶλλον ἐναυάγησαν, καί ὁ Φλωρίνης ἐξορίζεται ἐπί μικρόν διάστημα. Τά ὑπόλοιπα ἀφίενται εἰς τόν κάθε ἀμερόληπτον ἀναγνώστην.

Διερωτώμεθα: Ὕστερα ἀπό τόσα ἀποκαλυπτικά τά ὁποῖα διεπράχθησαν εἰς βάρος τοῦ Ἱεροῦ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀγῶνος, πῶς ὑπάρχουν ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι συνεχίζουν νά εὑρίσκωνται εἰς τό ΣΧΙΣΜΑ καί τήν ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΝ τοῦ πρώην Φλωρίνης καί εἰς τήν σημερινήν σχιζοφρενικήν καί δαιμονιώδη κατάστασιν; Καί ὁ μέν πρώην Φλωρίνης, δι' ὅ,τι ἔπραξεν, ἄξια ἀπεκόμισεν ἀπό τόν δικαιοκρίτην Θεόν, οἱ ὀπαδοί του ὅμως Κληρικοί, ἀντί νά ἔλθουν εἰς ἑαυτούς καί διορθώσουν τάς κακοδοξίας του ἀποδεικνύονται χειρότεροι ἐκείνου;

 

ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ

Η «ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ» ΤΟΥ ΑΚΑΚΙΟΥ ΠΑΠΠΑ

Μετά τόν θάνατον τοῦ πρ. Φλωρίνης, οἱ ὀπαδοί του, ἀφοῦ ἐπί πενταετίαν ἐσυσπειρώθησαν εἰς πρεσβυτεριανήν ὀργάνωσιν, ὡς κύριον μέλημά των, εἶχον τήν ἐξεύρεσιν ἐπισκόπων καί μή δυνηθέντες ἐπεδίωξαν εἰς πρώτην φάσιν νά ὑπαχθοῦν εἰς τήν νεοημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν, μέσω τοῦ Πατριαρχείου ἱεροσολύμων, πρός τό ὁποῖον ἀπέστειλαν ἐπιτροπήν ὑπό τόν νομικόν κ. Παναγιωτάκον. Οὗτος διά τό θέμα τῆς ὑπαγωγῆς τούς ὑπέδειξεν τά κάτωθι: «Δέν συμφέρει εἰς τήν κίνησίν σας νά δεχθῆτε διοικητικήν ἐξάρτησιν ἐκ τῆς κρατούσης Ἐκκλησίας ἀποδεχόμενοι τό μνημόσυνον τοῦ κυριάρχου Μητροπολίτου. διά τοῦ μνημοσύνου ἡ κρατοῦσα Ἐκκλη­σία θά σᾶς ἀπορροφήση. Δύο λύσεις διανοίγονται. ἤ νά καταστῆ δυνατή ἡ χειροτο­νία ἐπισκόπων ἐκ κληρικῶν τῆς κινήσεώς σας ἤ νά ἐνταχθῆτε ὑπό μίαν ὁμόφρονα Ἐκκλησίαν».

 Καί συνεχίζουν εἰς τήν «Φωνήν τῆς Ὀρθοδοξίας»: «Μέ βάσιν λοιπόν τήν ἀνω­τέρω γνωμοδότησιν τοῦ σοφοῦ νομοδιδασκάλου κ. Π. Παναγιωτάκου ἀπεφασίσθη κατά πλειοψηφίαν ἡ Ἀποστολή διμελοῦς ἐπιτροπῆς εἰς ἱεροσόλυμα, χάριν βολιδο­σκοπήσεως τῶν παραγόντων τῆς ἁγιοταφικῆς ἀδελφότητος». («Φωνή Ὀρθοδοξίας», φύλ. 307/2.3.1959).

 Ἀφοῦ ἀπέτυχεν ἡ τοιαύτη ἐξάρτησίς των, εἰς δευτέραν φάσιν ἐπεδίωξαν νά ἀναδειχθῆ εἷς ἐξ αὐτῶν Ἐπίσκοπος. Πρός τόν σκοπόν αὐτόν προσέφυγον εἰς πάντας καί ὡς δυστυχεῖς ἐπαῖται ἐζήτουν νά τούς χειροτονήσουν ἀρχιερεῖς, ἀλλ' ἅπαντες τούς ἀπέπεμψαν. Δέν ἐδίστασαν νά ζητήσουν ἐπισκοποποίησιν καί ἀπό ψευδεπισκόπους καί αἱρετικούς ἤτοι, τούς Καλτσουνάκην καί Σουρῆν(39)! Αἱ σχετικαί ἐπιστολαί - αἰτήσεις εἶναι φοβεραί.

Οἱ ἄνευ ἐπισκόπου πλέον κληρικοί τοῦ πρώην Φλωρίνης, μετά 6 ἔτη περίπου ἔστειλαν τόν Ἀρχιμανδρίτην Ἀκάκιον εἰς ἀμερικήν διά νά ἐπισκοποποιηθῆ ἀπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς. Ἡ Σύνοδος αὕτη, ἐκράτει μέν τό παλαιόν ἡμερολόγιον, ἀλλ' οὐδέποτε διέκοψεν τήν ἐπικοινωνίαν μέ τό νέον. Εἶχεν καί τά δύο, ὅπως γίνεται εἰς τό Ἅγιον Ὄρος. Παρ' ὅλα ταῦτα ἀπέρριψεν τήν αἴτησιν τοῦ Ἀκακίου, διό οὗτος ἀμέσως ἐπλεύρισεν τόν ἐπίσκοπον τῆς ἰδίας Συνόδου, Σικάγου Σεραφείμ, ὅστις ἀπεφάσισεν ὅπως κρυφίως χειροτονήση μόνος του τόν Ἀκάκιον. Καί διά νά μήν πέση ὁ Γέρων ἀκάκιος εἰς τό παράπτωμα τῆς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χειροτονίας, καί δή πρός διαιώνισιν καί αὔξησιν τοῦ Φλωρινικοῦ σχίσματος, ἀνεκάλυψαν τόν Νεοημερο­λογίτην ἐπίσκοπον Θεόφιλον καί τόν παρεκάλεσαν νά παραστῆ ὡς «συνεφαπτό­μενος» εἰς τήν χειροτονίαν του. ὁ Γέρων ἀκάκιος ἐνημερώθη τρεῖς φοράς ἀπό τόν Σικάγου Σεραφείμ, ὅτι ὁ Θεόφιλος εἶναι Νεοημερολογίτης! Οὕτω ὁ Ἀκάκιος ἐδέχθη νά χειροτονηθῆ ἀπό ἕναν Παλαιοημερολογίτην μνημονεύοντα τούς Νεοημερολογίτας καί ἀπό ἕναν «γνήσιον» Νεοημερολογίτην. Ἴσως διότι οὕτω τούς ἐδίδαξεν ὁ θεολογικός των σύμβουλος Σταῦρος Καραμῆτσος, ὁ ὁποῖος σχετικῶς μέ τάς ὑφ' ἑνός ἐπισκόπου χειροτονίας τοῦ Ματθαίου, ὑπεστήριζεν ὅτι «ἐάν ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ἔπαιρνεν ἕναν νεοημερολογίτην Δεσπότην ὡς συνεφαπτό­μενον εἰς τάς χειροτονίας του αὗται θά ἦσαν ἐγκυρόταται»!!! Ἰδού ποῦ φθάνουν οἱ προδόται!...

 

ΤΟ ΙΔΙΟΝ ΣΧΕΔΙΟΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

ΟΤΙ ΚΑΤΑΛΗΣΤΕΥΕΙ ΚΑΙ ΣΥΛΛΑΓΩΓΕΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΟΝ

ΤΗΝ ΓΝΗΣΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

Αὐτό ἀκριβῶς τό σχέδιον, δηλαδή τῆς παντί τρόπω ὑπαγωγῆς τῶν Γ.Ο.Χ. εἰς τόν Νεοημερολογιτισμόν, (κατά τήν ἀπό τό 1950 σχετικήν πρότασιν τοῦ πρ. Φλωρίνης), ἐτέθη ἐπί τάπητος ὑπό τῶν Φλωρινικῶν κατά τό 1970-1971! Τήν φοράν αὐτήν ἐπεδιώχθη νά προσβληθῆ ἡ ἀνόθευτος καί ἀδιάκοπος Ἀποστολική Διαδοχή τῶν ἐπισκόπων καί Πρεσβυτέρων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διά τῆς ἐξαρτήσεώς της, ἐμμέσως ἤ ἀμέσως ἐκ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καί οὕτω νά συντριβῆ καί ἐκκλείψη καί ἡ ἀπό τό 1924 ΟΜΟΛΟΓΙΑ-ΕΚΚΛΗΣΙΟ­ΛΟΓΙΑ. Εἶναι ἀπολύτως γνωστόν ὅτι ὅλο αὐτό, ἐμεθοδεύθη καί ἐπεχειρήθη (πλήν ἀνεπιτυχῶς), κατά τό 1971 εἰς τήν Ἀμερικήν, μέσω τῆς λεγομένης «χειροθεσίας». Τό σχέδιον, καίτοι πολύ μελετημένον, ὅμως ἀπέτυχεν τότε καί δέν εἰσεχώρησεν εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον καί τόν Κλῆρον τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

 Μετά ἀπό τήν ἀποτυχίαν αὐτήν, ἐγκάθετοι τῶν Φλωρινικῶν (ἡμέτεροι Γενίτσα­ροι) ἐπλαισίωσαν ἐπισκόπους μας, τούς ὁποίους εἰς δύο φάσεις κατώρθωσαν νά καταστήσουν ΕΠΙΟΡΚΟΥΣ, διότι ἐπί δεκαετίας εἰργάσθησαν ὥστε νά μεταστοι­χειώσουν καί ἐπιβάλουν τήν συγχωρητικήν εὐχήν ὡς «χειροθεσίαν» των! Κατόπιν τούτου ὅλοι αὐτοί ἐξέπεσον προκαλέσαντες σχίσματα πολύ χειρότερα τοῦ Φλω­ρινικοῦ!

 Ἀμφότερα τά κινήματα εἶχον ἀνειλημμένην τήν ἀπόφασιν νά ἐκπληρώσουν τήν προδοσίαν τοῦ πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καββουρίδη ἡ ὁποία ἦτο ἡ προσβολή καί διακοπή τῆς ἀπό τό 1935 καί 1948 Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς. Αὐτό ἐπεδίωξαν καί τοὐλάχιστον δι' ἑαυτούς ἐπέτυχον τόσον οἱ περί τόν Ματθαῖον Μακρῆν πέντε ψευδεπίσκοποι (1991-1995), ὅσον καί οἱ περί τούς Νικόλαον Μεσσιακάρην καί Παχώμιον ἀργυρόπουλον (1995-2007).

 Ἡ προδοσία τοῦ ἐπιόρκου πρ. Φλωρίνης σήμερον φαίνεται ὡς μικρά ἐμπρός εἰς τήν προδοσίαν τῶν πέντε ἐπιόρκων ἐπισκόπων μας (1991-1995) καθώς καί τῶν Νικολαϊτῶν (1995-2005 καί 2007)! Τό παρήγορον ἐν προκειμένω εἶναι ὅτι, ἐνῶ εἰς αὐτάς τάς δυσκόλους ἡμέρας ἡ Ὀρθόδοξος συνείδησις προοδευτικῶς ἀμβλύνεται, τά κατά τῆς Ἐκκλησίας δύο αὐτά πλήγματα, ἐκ τῶν ὡς ἄνω δύο σχισματοαι­ρέσεων, (τῶν πέντε ὑπό τόν πρ. Ἀττικῆς Ματθαῖον Μακρῆν, [1991-1995] καί κατά τό 1995-2007 ὑπό τῶν Νικολαϊτῶν), καί τό κενόν, τό ὁποῖον προεκάλεσαν πρωτίστως ἐξ ἐπόψεως Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων καί Συνόδου, (δεδομένου ὅτι ἀπέμεινεν μόνον εἷς ὀρθόδοξος ἐπίσκοπος), κατά θαυμαστόν τρόπον προλαμβάνει καί ἀναπληροῖ ἡ δεξιά τοῦ Κυρίου. Διά τοῦ λόγου τό ἀληθές ἀναφέρομεν ὅτι, ἐνῶ ὅλοι οἱ ἀντίχριστοι ἐπίστευσαν ὅτι μετά καί τήν σχισματοαίρεσιν τῶν Νικολαϊτῶν, θά ἐξέλιπεν ἡ Ἀποστολική Διαδοχή, αὕτη, πρός ἔλεγχόν των, ὄχι μόνον δέν ἔσβησεν ἀλλ' ἡ δεξιά τοῦ Κυρίου ἀνέδειξεν ὁλόκληρον ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΣΥΝΟΔΟΝ(!), ὅπως ἀκριβῶς συνέβη καί ἐπί ἁγίου Πατρός (τοῦ Βρεσθένης Ματθαίου κατά τό 1948). ὡστόσον εἶναι ἀπαραίτητον νά συνειδητοποιήσωμεν ὅτι, δυστυχῶς, εἰς τά ἡμέρας μας ὁ ἀντίδικος εἰσεχώρησεν βαθειά εἰς τούς περισσοτέρους ρασο­φόρους, οἱ ὁποῖοι ἀκόμη καί σήμεραν ὑποκρίνονται τούς Ὀρθοδόξους καί τούς ἠθικούς, ὑπό τήν εὐρεῖαν ἔννοιαν, ἐνῶ ἐπ' ἀληθεία εἶναι πειθήνια ὄργανα αὐτοῦ τοῦ ἀντιδίκου, ὁ ὁποῖος ἀπό τό 1920 ἀδιακόπως μεθοδεύει τήν περαιτέρω ἐξέλιξιν τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ καί Παλαιοημερολογιτικοῦ καί πάντως Σιωνι­στικοῦ Οἰκουμενισμοῦ!

 Ἐγράψαμεν ταῦτα διά νά κατανοήση, ὅστις θέλει νά μείνη ὀρθόδοξος ἤ νά ἐπιστρέψη εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν, ὅτι δέν πρέπει νά διστάση ἤ νά ἀναβάλη, ἀλλά νά ἐνεργήση τό πνευματικόν του συμφέρον μετ' ἐπιγνώσεως καί ἐλευθέρως, καθώς ἡ Μήτηρ ἡμῶν Γνησία ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀναμένει τήν ἐπιστροφήν ὅλων. Ἀμήν.

 

† Ἱερομόναχος Ἀμφιλόχιος Ταμπουρᾶς

 

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (1) Βλέπε τήν Ἐγκύκλιον τοῦ 1920 εἰς τό Παράρτημα τοῦ παρόντος, σελ. 81-84.

 (2) Ἡ ἔκφρασις ὄχι ἀπολύτως ὀρθόδοξος, κρίνεται ἐν τόπω καί χρόνω, ἀλλά καί διότι ἀμέσως εἰς τήν συνέχειαν ἀποκαθίσταται.

 (3) Τά αἴτια, τά ὁποῖα ὡδήγησαν εἰς τό Φλωρινικόν Σχίσμα ὑφίστανται ἀπό τοῦ φθινοπώρου τοῦ 1935, ἐκτίθενται δέ εἰς τόν «Κ.Γ.Ο.» καί ἀπό τῆς στήλης «ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟ­ΓΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ»! (Τόμος 26ος, ἔτος 1981, σελ. 12, 85, 122, 172, 206, 240, 285, 337).

 (4) Δέν ὑπάρχουν «παρατάξεις» εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ἀλλά μόνον εἰς τάς σχισματικάς ὁμάδας, αἱ ὁποῖαι λαμβάνουν καί τό ὄνομα τοῦ ἀρχηγοῦ!

 (5) Δέν ἀντελαμβάνετο ἆραγε ὁ δυστυχής ὅτι ὅλα αὐτά ἀφοροῦσαν τόν ἴδιον;

 (6) Ὁμιλεῖ καί γράφει ὡς νά ἔχη ἀπολέσει τόν νοῦν καί τήν συνείδησιν;

 7) Δυστυχῶς αὐτό ἐν προκειμένω ἐνεργεῖ καί ὁ ἴδιος συλλήβδην μέ αὐτήν τήν Ἐγκύκλιόν του(!), μέ τήν ρητήν ἀναγνώρισιν τῆς σχισματοαιρέσεως τοῦ Παπικοῦ καί Οἰκουμενιστικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ(!).

 (8) Δυστυχῶς, καί τάς ἰδικάς του μηχανάς!...

 (9) Ὅπως καί ἡ ἰδική του προδοσία!...

 (10) Ποῖα εἶναι αὐτά; Τά «περί Δυνάμει καί οὐχί ΕΝΕΡΓΕΙΑ Νεοημερολογιτικοῦ Σχίσματος»; ὁποῖον ἄλλοθι!

 (11) Φοβερόν! Αὐτό, τό ὁποῖον ἐνεργεῖ ὁ ἴδιος τό ἀποδίδει εἰς τούς ἀληθῶς Ὀρθοδόξους.

(12) Ἡ Ὁμολογία - Ἐκκλησιολογία τοῦ 1935, ἔγινεν «Ὀρθόδοξος παράταξις»! Τό 1935 εἰς «παράταξιν» ἐπέστρεψεν ἤ εἰς τήν Ἐκκλησίαν;

 (13) Πάλιν περί σχίσματος «εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου παρατάξεως ἡμῶν»!!!, ἀλλά καί μακρά σειρά παραλογισμῶν, ἐνσυνειδήτων καί ἐξ ἀκράτου ἐγωισμοῦ!

 (14) Μή χειρότερα! Ποῖος εἶναι καί ποίας «Εὐλογίας» ὑστέρησεν τούς Ὀρθοδόξους; Ἤ ἐπίστευεν, ὅτε ἐχειροτόνει τόν Ἱερομόναχον Ματθαῖον εἰς ἐπίσκοπον, ὅτι ἀνεδείκνυεν, παπικῶ δικαίω, ἕναν «ὑποτακτικόν»!...

 (15) Ἐφάμαρτος καί ὡς χαρακτηρισμός «Προτεσταντικῆς Ἐκκλησίας»! τῶν ἀπείρων Προτεσταντικῶν ὀργανώσεων! Δέν ὑπάρχουν τοιούτου εἴδους «Ἐκκλησίαι» ὅπως καί τῆς «Δυτικῆς Ἐκκλησίας»«παλαιοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας» κ.λπ.

 (16) Ὁποία ἀπάτη, διότι ἡ Νεοημερολογιτική Ἱεραρχία καί ἡ τοιαύτη τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου, τό 1920, 1923 καί 1924, δέν προέβησαν εἰς ἁπλῆν ἀντικανονικήν πρᾶξιν ὡς ἄτομα, ἀλλ' ὡς Ἱεραρχία, κατέλυσαν ἀποφάσεις Πανορθοδόξων Ἁγίων Συνόδων, κατέλυσαν τό Δόγμα τῆς Ἐκκλησιολογίας, (9ον ἄρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως), δηλαδή κατέλυσαν τήν Β’ ἁγίαν Οἰκουμενικήν Σύνοδον καί δι' αὐτῆς ἁπάσας τάς Οἰκουμενικάς καί λοιπάς ἁγίας Συνόδους! ἐν προκειμένω τό ἔγκλημά των εἶναι ΚΑΤΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟΝ καί ΚΑΤΑΔΕΔΙΚΑΣΜΕΝΟΝ ὑπό τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας ὡς ἐκ τούτου δέ καί ἡ ἁπλῆ σκέψις νά τεθῆ ὡς θέμα πρός ἐξέτασιν καί ἀπόφανσιν ἤ καί ἀπόφασιν εἶναι αὐτόχρημα ἐκ τοῦ Διαβόλου!... ὁ Νεοημερολογιτισμός-Οἰκουμενισμός δέν ἔχει καμμίαν σχέσιν μέ τήν ἀπόσχισιν τῶν ἀποστατῶν Βουλγάρων Ἐπισκόπων.

 (17) Αὐτό, τῶ ὄντι εἶναι καθῆκον καί ἔργον, τό ὁποῖον θά ἐπιτελέση ἡ Ἐκκλησία ἐν καιρῶ τῶ δέοντι, ἐνῶ ἤδη τό ἐπετέλεσεν ἐν μέρει καί θά τό συνεχίση μέχρις ἐξαντλήσεώς του, οὐδέποτε δέ ἐπαύσατο, μέ πρωτοφανῆ ὑπομονήν καί ἀνεκτικότητα, ἀλλά καί χωρίς νά μολύνη τήν Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν, νά καλῆ εἰς Διάλογον Ἀγάπης καί Ἀληθείας!...

 (18) Ἀκόμη καί μέ ὅλα τά τοιαῦτα παραπλανητικά, ἄν ἦτο ὀλίγον συνεπής, ὤφειλεν νά ἐπιστρέψη εἰς τό Νεοημερολογιτικόν σχίσμα, καί ἐν ταυτῶ νά διακόψη τό μνημόσυνον τῶν Καινοτόμων καί νά προσφύγη εἰς τήν κατ' αὐτόν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, Σύνοδον, Πατριαρχεῖον καί νά ζητήση τήν ἐκδίκασιν τῆς καινοτόμου Νεοημερολογιτικῆς Ἱεραρχίας.

 (19) Ὁποῖα αἴσχη, ψεύδη καί ἀπάται(!), διότι οὐκ ἐπαύσαντο νά ζητοῦν διάλογον (ὅπως καί μέχρι σήμερον ἡ Ἐκκλησία διά τῶν ἐκπροσώπων της, ζητεῖ διάλογον ἀγάπης ἐν ἀληθεία ἀπό τούς ὀπαδούς του), ἀλλ' ὁ πρ. Φλωρίνης εἶχεν δεσμευθεῖ νά προδώση, διαλύση καί ἀφανίση τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν(!), δέσμευσις, ἡ ὁποία ὡς κατάρα ἀκολουθεῖ καί τούς ὀπαδούς του μέχρι σήμερον, τήν ὁποίαν μετέδωκαν (ἐπέβαλον) καί εἰς ἡμετέρους ἐπιόρκους ἐπισκόπους!...

 (20) Οἱ Βρεσθένης Ματθαῖος καί πρός καιρόν καί ὁ Κυκλάδων Γερμανός, «οἴδασι τί λέγουσι καί περί τίνων διαβεβαιοῦνται», διότι ἐν προκειμένω ἀπ' ἀρχῆς ἐφήρμοσαν τήν γραμμήν τῆς Ὀρθοδοξίας ἔναντι τῶν σχισματικῶν, δηλαδή, τήν Οἰκονομίαν καί ὄχι τήν ἀκρίβειαν!... Ὁ ἴδιος ὅμως «οὐκ οἶδεν οὔτε τί λέγει οὔτε τί ζητεῖ οὔτε τί πράττει» καί πάντως ὅλως δολίως καί σκοπίμως!...

 (21) Ὄχι πλάνες καί ἀπάτες! Καί εἰς τήν περίπτωσιν αὐτήν θά ἐφαρμοσθῆ ἡ μέχρι σήμερον διαχρονική πρᾶξις τῆς Ἐκκλησίας ἤτοι τῆς ἄκρας Οἰκονομίας!

 (22) Δυστυχῶς, ψεύδεται διότι τό 1935 ὡμολόγησεν καί ἐκήρυξεν ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΝ τήν Νεοημερολογιτικήν ἱεραρχίαν καί ὅτι διά τῶν λειτουργῶν της δέν ἐπενεργεῖ ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος!... Τότε βεβαίως «ἀμυνόμενος» ἔναντι τῆς Νεοημερολογιτικῆς ἱεραρχίας, ἐνῶ τώρα «ἀμύνεται» ὡς πρός τόν ἔλεγχον τόν ὁποῖον δέχεται ἀπό τούς Ὀρθοδόξους διά τήν ὑπαναχώρησιν-Προδοσίαν του!...

 (23) Αὐτό ἀκριβῶς κάνει ὁ πρ. Φλωρίνης, κατά τοῦ Ὁμολογητοῦ Ἐπισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου!..

 (24) Ὁποῖον κατάντημα, ὁποία πτῶσις!...

 (25) Ὅταν οἱ Βρεσθένης Ματθαῖος κ.λπ. ἀνεδεικνύοντο τό 1935 εἰς ἐπισκόπους ὑπό τῶν τριῶν ἐπιστρεψάντων, ὄντως ἐπεφοίτησεν τό Πανάγιον καί Τελεταρχικόν Ἅγιον Πνεῦμα, διότι οἱ χειροτονήσαντες ὡμολόγουν καί δι' αὐτῶν τῶν χειροτονιῶν ὅτι ἐνεργοῦν ὡς ἐπίσκοποι τῆς ὄντως Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ὄχι τῆς Σχισματοαιρετικῆς ἐπισήμου Νεοημερολογιτικῆς-Οἰκουμενιστικῆς Ἱεραρχίας.

 (26) Λυπηρόν, διότι, καίτοι κατήντησεν εἰς τοιαύτας σοφιστείας, ὅμως ἐκών ἄκων Ὁμολογεῖ ὅτι τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος τήν ἐκπροσωποῦν καί τήν ἐκφράζουν ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος καί πρός καιρόν καί ὁ Κυκλάδων Γερμανός, τό δέ 1935 τήν ἐξέφραζον καί οἱ τρεῖς ἐπιστρέψαντες ὁμοῦ μετά τῶν ὑπ' αὐτῶν χειροτονηθέντων κανονικῶς καί ἐγκύρως ἑτέρων τεσσάρων ἐπισκόπων.

 (27) Ἐπροτεστάντιζον τό 1935 οἱ Τρεῖς ὅταν διεκήρυσσον τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν-Ἐκκλησιολογίαν καί προέβαινον εἰς τάς ἱστορικάς χειροτονίας, κατ' ἀπόλυτον Κανονικήν τάξιν, ἀλλά καί Ἐκκλησιαστικήν Δεοντολογίαν; Εἶναι ὀλίγον ἕνα «οὐαί σοι ὑποκριτά» πρ. Φλωρίνης!...

 (28) Δηλαδή ἡ Καινοτόμος Ἱεραρχία ἔχει τάς ἀράς καί ἀναθέματα καί ἐν ταὐτῶ καί τήν ἁγιαστικήν χάριν!!! Ἐμωράνθη, ἐσκοτίσθη καί οὐκ οἶδεν τί λέγει!

 (29) Ὁποῖαι παρερμηνεῖαι καί καταχρήσεις καί τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί δή διά νά προδώση καί ἐπιβάλη τήν προδοσίαν του!...

 (30) «Παρατάξεις»! και «ὁπαδοί»! Ποῦ εἶναι δι' αὐτόν Ἐκκλησία;

 (31) Ἤδη αὕτη ἐξετέθη ἐν τοῖς ἔμπροσθεν καί περιττεύει νά παρατεθῆ καί πάλιν.

 (32) «Παπικῆς - Ρωμαιοκαθολικῆς παρασυναγωγῆς» τό ὀρθόν καί ὄχι Ἐκκλησίας.

 (33) Αὐτόχρημα ἐσχάτη βλασφημία, αἴρεσις ἀλλά καί ψεῦδος, ἔστω οὐ κατ' ἐπίγνωσιν!... Ἐν προκειμένω μόνον περί ἐπιστροφῆς εἰς τήν Ἐκκλησίαν δύναται νά γίνη λόγος καί οὐχί περί «ἱδρύσεως μιᾶς νέας Ἐκκλησίας!...».

 (34) Ἀπαράδεκτοι διατυπώσεις καί πάλιν αὐτόχρημα αἱρετικαί!

 (35) Ναί, δέν ὑπῆρχεν τοιαύτη δήλωσις γραπτή, ὅμως εὐθύς μετά τήν ἐπιστροφήν του ἐκ τῆς ἐξορίας (Φθινόπωρον τοῦ 1935) ἤρχισεν προφορικῶς νά τήν διαδίδη καί δι' αὐτό ἄλλωστε ἀπεκηρύχθη τό 1937!

 (36) Ὁ Δ’ Κανών τῆς Α’ Οἰκ. Συνόδου ὁρίζει, «ὁ Ἐπίσκοπος νά χειροτονῆται ἀπό ὅλας τάς ἐπαρχίας;».

 Ἑρμηνεία: ὁ παρών κανών διορίζει ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει νά χειροτονῆται ἀπό ὅλους τούς ἐπισκόπους τῆς ἐπαρχίας, εἶδέ καί εἶναι δύσκολον νά συναχθοῦν ὅλοι ἤ διά κατε­πείγουσαν ἀνάγκην ἤ διά τό μακρόν διάστημα τῆς ὁδοιπορίας, ἐξάπαντος νά συνάγωνται τρεῖς ἐπίσκοποι, οἱ δέ ἀπόντες νά γίνωνται συμψηφισμοί διά γραμμάτων εἰς τήν χειροτονίαν καί τότε νά χειροτονοῦν αὐτόν».

 Σημ. ἡμετέρα: Ἐάν ὁ Ἐπίσκοπος Βρεσθένης δέν προέβαινεν εἰς τάς ἐν λόγω χειροτονίας, θά ὑπερέβαινεν εἶς τήν προδοσίαν τόν πρώην Φλωρίνης!...

 (37) Ἐννοεῖ τούς μετά τοῦ πρ. Φλωρίνης συμπορευομένους Χατζῆ, Λιώσην καί Βαρυκό­πουλον. Αὕτη ἦτο ἡ συνέπεια τῆς Ὁμολογίας των!!!

 (38) Αἱ προτάσεις αὕται ἐμελετήθησαν καί ἀπό τήν Π.Θ.Ε.Ο.Κ., ἐνῶ καί ὁ Χριστόδουλος ἀσχολεῖται εἰς τήν Διατριβήν του, ἀσχέτως ἐάν τελικῶς δέν ἔγιναν ἀποδεικταί.

 (39) Οὗτοι ἦσαν γυρολόγοι, ἄλλοτε «Ἐπίσκοποι», ἄλλοτε «ἱερεῖς», ἄλλοτε κοσμικοί καί ἄλλοτε εὑρίσκοντο εἶς τά ἀστυνομικά κρατητήριά της.

 

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
 
Η ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΣ
ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
(Ἰανουάριος 1920)

―*―
«ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ(1)
«Ἐκ καθαρᾶς καρδίας ἀλλήλους ἀγαπήσατε ἐκτενῶς». (Α’ Πετρ. 1, 22).
 

Ἡ καθ' ἡμᾶς Ἐκκλησία φρονοῦσα ὅτι ἡ τῶν διαφόρων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν προσέγγισις πρός ἀλλήλας καί κοινωνία οὐκ ἀποκλείεται ὑπό τῶν ὑφισταμένων μεταξύ αὐτῶν δογματικῶν διαφορῶν καί ὅτι τοιαύτη τις προσέγγισις τά μάλα ἐστίν εὐκταία καί ἀναγκαία καί πολλαχῶς χρήσιμος εἴς τε τό καλῶς ἐννοούμενον συμφέρον ἑκάστης τῶν ἐπί μέρους Ἐκκλησιῶν(1) καί τοῦ ὅλου χριστιανικοῦ σώματος καί εἰς παρασκευήν καί διευκόλυνσιν τῆς πλήρους ποτέ, σύν Θεῶ, καί εὐλογημένης ἑνώσεως, ἔκρινε τόν παρόντα καιρόν τά μάλιστα πρόσφορον πρός ἀνακίνησιν καί ἀπό κοινοῦ μελέτην τοῦ σπουδαίου τούτου ζητήματος. Εἰ γάρ καί ἐν τούτω ἐνδέχεται ἵνα προκύψωσι καί παρεμβληθῶσιν αἱ ἀπό τῶν παλαιῶν προλήψεων καί ἕξεων ἤ καί ἐξ ἀξιώσεων δυσχέρειαι, αἱ τοσάκις τέως τό ἔργον τῆς ἑνώσεως ματαιώσασαι, ὅμως κατά τήν γνώμην ἡμῶν, περί ἁπλῆς τό κατ' ἀρχάς προκειμένου συναφείας καί προσεγγίσεως, αἱ δυσχέραι αὗται ἔσονται πάντως ἧττον σπουδαῖαι, ἀγαθῆς δέ ὑπαρχούσης θελήσεως καί διαθέσεως οὔτε δύνανται οὔτε ὀφείλουσι κώλυμα ἀποτελέσαι ἀκαταγώνιστον καί ἀνυπέρβλητον(2).

 Ὅθεν τό πρᾶγμα ἡμεῖς γε καί κατορθωτόν καί εἴπέρ ποτε εὔκαιρον ἐπί τῆ συντελεσθείση νῦν ἐπ' αἰσίοις σημπήξει τῆς Κοινωνίας τῶν ἐθνῶν ὑπολαμβάνοντες, προαγόμεθα θαρρούντως ἐκθεῖναι ἐνταῦθα ἐν ὀλίγοις τάς σκέψεις καί τήν γνώμην ἡμῶν περί τοῦ τρόπου, καθ' ὅν τήν προσέγγισιν ταύτην καί συνάφειαν ἐννοοῦμεν καί δυνατήν ὑπολαμβάνομεν, μετά πόθου ἐκζητοῦντες καί ἀπεκδεχόμενοι τήν κρίσιν καί τήν γνώμην καί τῶν λοιπῶν τῶν τε κατά τήν ἀνατολήν ἀδελφῶν καί τῶν ἐν τῆ Δύσει καί ἁπανταχοῦ σεβασμίων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν.

Νομίζομεν τοίνυν ἡμεῖς, ὅτι δύο τάδε τά μέγιστα εἰς τήν ἐπίτευξιν τῆς τοιαύτης ἐφεκτῆς καί ὠφελίμου προσεγγίσεως συντελέσαι καί ταύτην κατεργάσασθαι καί ἐκδηλοῦν δύνανται.

 Καί πρῶτον ἀναγκαίαν καί ἀπαραίτητον ὑπολαμβάνομεν τήν ἄρσιν καί ἀπομά­κρυσιν πάσης ἀμοιβαίας δυσπιστίας καί δυσφορίας μεταξύ τῶν διαφόρων Ἐκκλη­σιῶν, προκαλουμένης ἐκ τῆς παρά τισιν ἐξ αὐτῶν παρατηρουμένης τάσεως εἰς τό σαγηνεῦσαι καί προσηλυτίσαι ἄλλων Ὁμολογιῶν ὀπαδούς. Οὐδείς γάρ ἀγνοεῖ τί καί σήμερον συμβαίνει δυστυχῶς πολλαχοῦ, ἐπί διασπάσει τῆς ἐσωτερικῆς εἰρήνης τῶν Ἐκκλησιῶν, ἰδία τῶν ἐν ἀνατολῆ, νέων οὕτω θλίψεων καί δοκιμασιῶν παρ' αὐτῶν τῶν ὁμοθρήσκων ἐπιφερομένων αὐταῖς, καί οἴιαν μεγάλην, ἀντί τοῦ μηδαμινοῦ ἀποτελέσματος, προκαλεῖ ἀπέχθειαν καί ὀξύτητα ἀντιθέσεως ἡ τάσις αὕτη τινῶν εἰς τό προσηλυτίζειν καί σαγηνεύειν τούς ὀπαδούς τῶν ἄλλων χριστιανικῶν Ὁμολο­γιῶν.

 Οὕτω δέ τῆς εἰλικρινείας καί τῆς ἐμπιστοσύνης πρό παντός ἀποκαθισταμένης μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν, νομίζομεν δεύτερον ὅτι ἐπιβάλλεται ἵνα ἀναζωπυρωθῆ καί ἐνισχυθῆ πρό παντός ἡ ἀγάπη μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν, μή λογιζομένων ἀλλήλας ὡς ξένας καί ἀλλοτρίας, ἀλλ' ὡς συγγενεῖς καί οἰκείας ἐν Χριστῶ καί «συγκληρονόμους καί συσσώμους τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ἐν τῶ Χριστῶ(3) (Ἐφεσ. 3, 6). Ὑπό τῆς ἀγάπης γάρ ἐμπνεόμεναι αἱ διάφοραι Ἐκκλησίαι καί ταύτην προτάσσουσαι ἐν ταῖς περί τῶν ἄλλων κρίσεσι καί ταῖς πρός αὐτάς σχέσεσι, τήν μέν διάστασιν ἀντί τοῦ ἐπεκτείνειν καί αὐξάνειν ὡς οἷόν τε συντομεῦσαι καί σμικρῦναι δυνήσονται, διό τῆς διεγέρσεως δέ τακτικοῦ φιλαδέλφου ἐνδιαφέροντος περί τῆς καταστάσεως, τῆς εὐσταθείας καί τῆς εὐεξίας τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν, διά τῆς σπουδῆς εἰς τό παρα­κολουθεῖν τοῖς παρ' αὐταῖς συμβαίνουσι καί ἀκριβέστερον γνωρίζειν τό κατ' αὐτάς καί διά τῆς προθυμίας εἰς τό τείνειν ἑκάστοτε ἀμοιβαίως χεῖρα βοηθείας καί ἀντιλήψεως, πολλά τά ἀγαθά εἰς δόξαν καί εἰς ὄφελος ἑαυτῶν τε καί τοῦ χριστιανικοῦ σώματος ἐπιτελέσουσι καί κατορθώσουσι.

 Δύναται δέ ἡ φιλία αὕτη καί ἀγαθόφρων πρός ἀλλήλους διάθεσις ἐκφαίνεσθαι καί τεκμηριοῦσθαι εἰδικώτερον, κατά τήν γνώμην ἡμῶν, ὡς ἑξῆς: α) διά τῆς παραδοχῆς ἑνιαίου ἡμερολογίου πρός ταὐτόχρονον ἑορτασμόν τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν ὑπό πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν(4), β) διά τῆς ἀνταλλαγῆς ἀδελφικῶν γραμμάτων κατά τάς μεγάλας τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἑνιαυτοῦ ἑορτάς, ἐν αἷς εἴθισται, καί ἐν ἄλλαις ἐκτάκτοις περιστάσεσι, γ) διά τῆς οἰκειο­τέρας συσχετίσεως τῶν ἑκασταχοῦ εὑρισκομένων ἀντιπροσώπων τῶν διαφόρων Ἐκκλησιῶν, δ) διά τῆς ἐπικοινωνίας τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν καί τῶν ἀντιπρο­σώπων τῆς Θεολογικῆς ἐπιστήμης καί διά τῆς ἀνταλλαγῆς τῶν ἐν ἑκάστη Ἐκκλησία ἐκδιδομένων θεολογικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν περιοδικῶν καί συγ­γραμμάτων, ε) διά Ἀποστολῆς νέων χάριν σπουδῶν ἀπό τῆς μιᾶς εἰς τάς σχολάς τῆς ἄλλης Ἐκκλησίας, στ) διά τῆς συγκροτήσεως παγχριστιανικῶν συνεδρίων πρός ἐξέτασιν ζητημάτων κοινοῦ πάσαις ταῖς Ἐκκλησίαις ἐνδιαφέροντος, ζ) διά τῆς ἀπαθοῦς καί ἐπί τό ἱστορικώτερον ἐξετάσεως τῶν δογματικῶν διαφορῶν ἀπό τῆς ἕδρας καί ἐν ταῖς συγγραφαῖς, η) διά τοῦ ἀμοιβαίου σεβασμοῦ τῶν κρατούντων ἐν ταῖς διαφόροις Ἐκκλησίαις ἠθῶν καί ἐθίμων, θ) διά τῆς παροχῆς ἀμοιβαίως εὐκτηρίων οἴκων καί κοιμητηρίων διά τάς κηδείας καί τήν ταφήν τῶν ἐν τῆ ξένη ἀποθνησκόντων ὀπαδῶν τῶν ἑτέρων Ὁμολογιῶν, ι) διά τοῦ διακανονισμοῦ μεταξύ τῶν διαφόρων Ὁμολογιῶν τοῦ ζητήματος τῶν μικτῶν γάμων, ια) διά τῆς πρόφρονος τέλος ἀμοιβαίας ὑποστηρίξεως τῶν Ἐκκλησιῶν ἐν τοῖς ἔργοις τῆς θρησκευτικάς ἐπιρρώσεως, τῆς φιλανθρωπίας καί τοῖς παραπλησίοις.

 Ἔσται δέ ἡ ἀνύποπτος καί ζωηροτέρα αὕτη τῶν Ἐκκλησιῶν πρός ἀλλήλας συνάφεια καί ἄλλως ὑπέρ τοῦ ὅλου τῆς Ἐκκλησίας σώματος χρήσιμος καί ὠφέλιμος, ὅτι παντοῖοι κίνδυνοι οὐχί ἤδη ταύτη ἤ ἐκείνη τῶν ἐπί μέρους Ἐκκλησιῶν, ἀλλά τῆ ὁλότητι αὐτῶν ἐπαπειλοῦσιν, ὡς αὐταῖς ταῖς βάσεσι τῆς χριστιανικῆς πίσεως καί αὐτῆ τῆ συστάσει τῆς κατά Χριστόν ζωῆς καί κοινωνίας ἀντιφερόμενοι. Ὁ γάρ ἄρτι λήξας φοβερός παγκόσμιος πόλεμος, ὡς ἐτεκμηρίωσε πλεῖστα τά ἐν τῶ βίω τῶν χριστιανικῶν λαῶν νοσηρά καί ἀπεκάλυψε μεγάλην πολλάκις ἔλλειψιν σεβασμοῦ καί πρός αὐτά ἔτι τά στοιχεῖα τοῦ δικαίου καί τῆς φιλανθρωπίας, οὕτως ἐδείνωσε μέν τάς ὑπαρχούσας, ἠνέωξε δέ καί ἄλλας νέας πληγάς πρακτικωτέρας, ὡς εἰπεῖν, φύσεως, καθ' ὦν πολλή εἰκότως ἀπαιτεῖται προσοχή καί μέριμνα ἀπό μέρους πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν. Ὁ δέ ὁσημέραι εὐρυτέρας διαστάσεις λαμβάνων ἀλκοολισμός, ἡ ὑπό τήν σημαίαν τῆς ἐξωραΐσεως τοῦ βίου καί τῆς ἀπολαύσεως τῆς ζωῆς θριαμβεύουσα περιττή πολυτέλεια, ἡ ὑπό τό κάλυμμα τῆς ἐλευθερίας καί χειραφετήσεως τῆς σαρκός μόλις συγκαλυπτομένη φιληδονία καί ἡδυπάθεια, ἡ ὑπό τό εὔσημον ὄνομα τῆς ἀναπτύξεως τῆς φιλοκαλίας καί τῆς καλλιεργείας τῶν ὡραίων τεχνῶν ἀκολα­σταίνουσα ἀσχημοσύνη ἐν τῆ φιλολογία, τῆ ζωγραφικῆ τῶ θεάτρω ἤ καί τῆ μουσικῆ, ἡ θεοποίησις τοῦ πλούτου καί ἡ περιφρόνησις τῶν ὑψηλοτέρων ἰδεωδῶν, ταῦτα καί τά τοιαῦτα, ἐπιφόβους καί ταῦτα δημιουργοῦντα κινδύνους τῆ συστάσει τῶν χριστιανικῶν κοινωνιῶν, εὔκαιρα ἀποτελοῦσι ζητήματα δεκτικά καί χρήζοντα τῆς ἀπό κοινοῦ μελέτης καί συνεργασίας τῶν Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν.

 Οὐδέ ὀφείλουσι τέλος αἱ τῶ ἁγίω ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ κομῶσαι Ἐκκλησίαι Αὐτοῦ ἀμνημονεῖν καί ἀμελεῖν ἐπί πλέον τῆς περί ἀγάπης μεγάλης καί καινῆς ἐντολῆς Αὐτοῦ καί ὑστερῆσαι σήμερον θλιβερῶς τῶν πολιτικῶν ἀρχῶν, αἴτινες τό πνεῦμα ἀκριβῶς τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς διδασκαλίας ἐφαρμόζουσαι τοῦ Χριστοῦ, συνέπηξαν ἤδη ἐπ' αἰσίοις τήν Κοινωνίαν λεγομένην τῶν ἐθνῶν πρός ὑπεράσπισιν τοῦ δικαίου καί καλλιέργειαν τῆς ἀγάπης καί συμπνοίας μεταξύ τῶν ἐθνῶν(5).

 Διά ταῦτα πάντα, ἡμεῖς τε ποθοῦντες καί τάς ἄλλας Ἐκκλησίας συμμεριζομένας νομίζοντες τήν σκέψιν καί γνώμην ἡμῶν κατά τά ἀνωτέρω, περί τῆς ἀνάγκης τῆς συμπήξεως τοιαύτης τινός τοὐλάχιστον τό κατ' ἀρχάς συναφείας καί κοινωνίας μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν(5), παρακαλοῦμεν ὅπως προφρόνως δηλωθῆ ἡμῖν ἀπαντη­τικῶς ὑφ' ἑκάστης ἡ κρίσις καί γνώμη αὐτῆς, ἵνα οὕτω, καθοριζομένου ἀπό κοινῆς συγκαταθέσεως καί ἀποφάσεως τοῦ πράγματος, χωρήσωμεν ἀπό κοινοῦ ἀσφαλῶς εἰς τήν ἐκτέλεσιν, καί οὕτως «ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπη αὐξήσωμεν εἰς αὐτόν τά πάντα, Ὅς ἐστιν ἡ κεφαλή, ὁ Χριστός, ἐξ οὗ πᾶν τό σῶμα συναρμολογούμενον καί συμβιβαζό­μενον διά πάσης ἀφῆς τῆς ἐπιχορηγίας, κατ' ἐνέργειαν ἐν μέτρω ἑνός ἑκάστου μέρους, τήν αὔξησιν τοῦ σώματος ποιεῖται εἰς οἰκοδομήν αὐτοῦ ἐν ἀγάπη». (Ἐφεσ. 4, 15)(3).

 Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις Κωνσταντινουπόλεως, κατά μῆνα Ἰανουάριον τοῦ χιλιοστοῦ ἐννεακοσιοστοῦ εἰκοστοῦ σωτηρίου ἔτους.

 Ὁ Τοποτηρητής τοῦ Πατριαρχικοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου Κωνσταντινουπόλεως † Μητροπολίτης Προύσης Δωρόθεος
 
† Ὁ Μητροπολίτης Καισαρείας Νικόλαος
† Ὁ Μητροπολίτης Κυζίκου Κωνσταντῖνος
† Ὁ Μητροπολίτης Ἀμασείας Γερμανός
† Ὁ Μητροπολίτης Πισσιδείας Γεράσιμος
† Ὁ Μητροπολίτης Ἀγκύρας Γερβάσιος
† Ὁ Μητροπολίτης Αἴνου Ἰωακείμ
† Ὁ Μητροπολίτης Βιζύης Ἄνθιμος
† Ὁ Μητροπολίτης Σηλυβρίας Εὐγένιος
† Ὁ Μητροπολίτης Σαράντα Ἐκκλησιῶν Ἀγαθάγγελος
† Ὁ Μητροπολίτης Τυρολόης καί Σερεντίου Χρυσόστομος
† Ὁ Μητροπολίτης Δαρδανελλίων καί Λαμψάκου Εἰρηναῖος»

 «Ἡ ἐγκύκλιος αὕτη μετά καλαισθησίας εἰς ἀντίτυπα πολλά ἐκτυπουμένη, καί εἰς τέσσαρας γλώσσας, Ἑλληνικήν, Γαλλικήν, Ἀγγλικήν καί Ρωσικήν, ἀποσταλήσεται τοῖς Προέδροις καί ἀρχηγοῖς τῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ὡς καί τῶν λοιπῶν Χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν, διανεμηθησομένη καί εἴς τινα τῶν ἐπισήμων κέντρων καί σωματείων, ὅσα δύνανται νά συμβάλωσιν εἰς τόν ἐπιδιωκόμενον ποθη­τόν σκοπόν».

 * * *

 Παρά ταῦτα ὅμως ὁ ἐρευνητής, κ. Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, ἰσχυρίζεται ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός δέν ἔχει σχέσιν πρός τόν Οἰκουμενισμόν!!! Ἀσφαλῶς ὁ Διδάκτωρ ὑποτιμᾶ καί δέν λαμβάνει ὑπ' ὄψιν του οὔτε ἀναμφισβητήτους πηγάς «ντοκουμέντα», τά ὁποῖα ἐπαληθεύθησαν καί ἐφαρμοζόμενα, ἀλλ' οὔτε σέβεται οὐδένα, ἀφοῦ τό ὀλιγώτερον, τό ὁποῖον προκύπτει ἀπό τό ἀνωτέρω ἐπίσημον κείμενον, εἶναι ὅτι ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶναι αὐτόχρημα Οἰκουμενισμός. (Ἐκ τοῦ βιβλίου «ΕΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ...» Ἀθῆναι 1985 σελ. 52-57).

 

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΠΙ ΤΙΝΩΝ ΣΗΜΕΙΩΝ

ΤΗΣ ΠΡΟΕΚΤΕΘΕΙΣΗΣ ΕΓΚΥΚΛΙΟΥ

 (1) «Πρός τάς ἁπανταχοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»(!), καί «ἡ τῶν διαφόρων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν προσέγγισις πρός ἀλλήλας καί κοινωνία οὐκ ἀποκλείεται ὑπό τῶν ὑφισταμένων μεταξύ αὐτῶν δογματικῶν διαφορῶν καί ὅτι τοιαύτη τις προσέγγισις τά μάλα ἐστίν εὐκτέα καί ἀναγκαία...»! Ὁλόκληρος αἰών πλησιάζει νά κλείση, ἀφ' ὅτου οἱ ἐπίορκοι ἐκεῖνοι Ἐπίσκο­ποι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἐνέκριναν καί ὑπέγραψαν τήν μετά τήν ἀρειανήν καί ὅλας τάς αἱρέσεις, φοβερωτέραν ΑΙΡΕΣΙΝ κατά τοῦ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ, ὅπερ σημαίνει καί ΑΙΡΕΣΙΝ κατ' αὐτοῦ τοῦ Χριστολογικοῦ καί τοῦ Τριαδολογικοῦ. Ἡ πατριαρχική αὕτη «Σύνοδος» ὑποχειρία τῶν Προτεσταντῶν καί τῶν Μασόνων Σιωνιστῶν, ἀποδέχεται καί κηρύσσει ὅτι: α) Αἱ διάφοροι Σχισματοαιρετικαί «Ἐκκλησίαι» ἤτοι, (Παπικαί, Προτεσταντικαί καί ὅλαι αἱ ἀπ' ἀρχῆς παρόμοιαι) ἀποτελοῦν τάς «ἁπανταχοῦ Ἐκ­κλησίας τοῦ Χριστοῦ»! β) Δέν κωλύεται οὐδαμῶς ἡ προσέγγισις καί ἕνωσις ὅλων αὐτῶν ἐκ τῶν ὑφισταμένων εἰς αὐτάς φρικτῶν αἱρέσεων καί γ) Εἶναι εὐκτέα καί ἐπιβεβλημένη ἡ τοιαύτη Παναιρετική Ἕνωσις διότι εἶναι «πολλαχῶς χρήσιμος καί πρός τό συμφέρον(!!) ἑκάστης τῶν ἐπί μέρους Ἐκκλησιῶν»!!! «ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΙ»! Αὐτή εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ ἀντιχρίστου Προτεσταντικοῦ, Παπικοῦ καί Νεοημερολογιτικοῦ ἤδη δέ καί Παλαιοημερο­λογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ! ἀπό τό 1920 ἀμφισβητεῖται ἡ Μία Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, ἀλλά καί κηρύσσεται ὅτι Αὕτη δέν ὑφίσταται διότι διασπασθεῖσα μέ τάς διαφόρους αἱρέσεις, ἑκάστη αὐτῶν ἔλαβεν μέρος ἐξ αὐτῆς(!), ὅθεν ἐπιβάλλεται ἡ ἕνωσις διά δύο λόγους: α) Νά ἀποκατασταθῆ ἡ Μιά Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί β) Νά «ἀναστηθῆ» καί ὁ ἀποθανών διά τῶν σχισμάτων Χριστός! Αὐτά λέγει ἐκ προοιμίου ἤ ΑΚΡΩΣ ΣΑΤΑ­ΝΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ τῆς «Πατριαρχικῆς Συνόδου τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 1920»!

 Συμπληροῦται εἷς ὁλόκληρος αἰών καί δέν εὑρέθησαν οὔτε ἐπίσκοποι, οὔτε Σύνοδοι, οὔτε Μοναχοί, οὔτε Θεολογικαί Σχολαί, οὔτε Καθηγητάδες νά εἴπουν λόγον ἕνα! ἀντιθέτως ὡς δέσμιοι αὐτῆς τῆς Αἱρετικῆς ἀρχῆς σύρονται ὡς ἄβουλα ὄντα, ἐνῶ πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν ἀποθρασυνθέντες κατηγοροῦν τήν Γνησίαν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία δέν ἐκοινώ­νησεν καί δέν κοινωνεῖ τοῦ Νεοημερολογιτικοῦ, ἀλλά καί τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 Περί αὐτοῦ τοῦ ἄκρως Σατανικοῦ κατασκευάσματος, τό ὁποῖον ἐπί ἕναν αἰῶνα ἀποτελεῖ τόν «Καταστατικόν χάρτην» τοῦ συνθέτου πλέον Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ἀναγνώστης παρακα­λεῖται νά ἴδη τί ἀμέσως ἐδήλωσαν οἱ διάφοροι αἱρετικοί καί «ὀρθόδοξοι» εἰς τάς σελίδας 88-90 τοῦ παρόντος.

 (2) Τί νά εἴπωμεν; ΟΠΟΙΟΝ ΘΡΑΣΟΣ, ἤ ΟΠΟΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΤΩΣΙΣ, ἐκείνων τῶν ἐπιόρκων Πατριαρχῶν καί ἐπισκόπων; Καί καλά ἐκεῖνοι ἀπεδείχθησαν τυφλά ὄργανα τῶν Προτε­σταντῶν καί Παπικῶν, ἀλλά καί τῶν Μασονικῶν παραγόντων(!), οἱ ἀνά τόν κόσμον ὅμως Πατριάρχαι, Σύνοδοι, Θεολόγοι κ.λπ. κ.λπ., πῶς τήν ἐδέχθησαν καί πρό πάντων πῶς τήν ἐφήρμοσαν καί τήν ἐφαρμόζουν; Οἱ συντηρητικοί Ἕλληνες καί Ὀρθόδοξοι κ.κ. Καθηγηταί καί Κληρικοί διατί συνεχίζουν νά τήν καλύπτουν καί οὐσία νά τήν προωθοῦν καί... (ἄς μᾶς συγχωρήσουν) τοῦτο ποιοῦσιν μέ ἐξαιρετικήν «γοητείαν καί ἀπάτην»; Δέν ἀντιλαμβάνονται ὅτι κατελέγχονται ὡς ὑποκριταί ἐμφανιζόμενοι ὡς «ὀρθόδοξοι» μέ τά σχετικά κηρύγματα, «Ὁμολογίας» ἤ καί «ἀποτειχίσεις»; Τί ἐκ τῶν ἁγίων ΕΠΤΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ἀφέθη ἄθικτον ἀπό τῆς ἐγκυκλίου αὐτῆς καί ἐκεῖθεν; Τί ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας διακρατεῖται, Ὁμολογεῖται καί βιοῦται καί ἐν τῶ οἰκουμενιστικῶ Νεοημερολογιτισμῶ ἀλλά Παλαιοημερο­λογιτικῶ τοιούτω; Δυστυχῶς ἀναγκαζόμεθα νά εἴπωμεν ὅτι, κατά τήν γνώμην μας, ὅλοι αὐτοί οἱ «Ὀρθοδοξολογοῦντες» ἁπλῶς ἐνεργοποιοῦν τά τῆς παραγράφου αὐτῆς μέ πολλήν «γοητείαν καί πονηρίαν»! Κηρύσσουν εἰς τήν οὐσίαν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία ἀπ' ἀρχῆς ἐστηρίχθη εἰς «προλήψεις καί ἕξεις», αἱ ὁποῖαι παρεκώλυσαν αὐτήν τήν ἕνωσιν!... Νῦν δέ ἐφέστηκεν ὁ καιρός νά παύση νά εἶναι «ἀκαταγώνιστα καί ἀνυπέρβλητα» αὐτά τά διαχρονικῶς παρακωλύσαντα τήν ἕνωσιν ἐν τῶ Οἰκουμενισμῶ!

 Τοῦτο θυμίζει τήν ἐγκύκλιον (3280/28.11.2007) τῶν τελευταίων συγχρόνων ἐπιόρκων «ἐπισκόπων» Νικολάου, Παχωμίου μεθ' ὅλης τῆς προδοτικῆς ὁμάδος, οἱ ὁποῖοι οὔτε πολύ οὔτε ὀλίγον εἶπον καί αὐτοί ὅτι, ἐπί τέλους, ξεπέρασαν ὅλα τά ἐμπόδια ἐπί τῶν ὁποίων ἀπό τό 1971 ΠΡΟΣΕΚΡΟΥΟΝ τά σχέδιά των, νά μεταλλάξουν καί ἐπιβάλουν τήν συγχωρη­τικήν εὐχήν, (τήν ὁποίαν ἡ ἱερά Σύνοδος ὑπό σαφεῖς καί ρητούς ὅρους καί προϋποθέσεις ἐδέχθη τήν 15ην/28ην Ὀκτωβρίου 1971), εἰς «χειροθεσίαν»!!! Γράφουν λοιπόν: «Οὕτω... (ἡ σύνοδός των), καιροῦ ἐλθόντος καί τῶν συνθηκῶν ἐξασφαλισθεισῶν καί τῶν ἐμποδίων διά τήν ἐν πληρότητι Ἐκκλησιαστικήν ἀντιμετώπισιν ἐξαφανισθέντων...» μετεστοιχείωσαν τήν «ΣΥΓΧΩΡΗΤΙΚΗΝ ΕΥΧΗΝ» τῆς 15ης/28ης Ὀκτωβρίου 1971 εἰς ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ ΤΩΝ ΩΣ ΕΠΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ!!! Αὐτό τό γεγονός ἀποτελεῖ πρός τό παρόν τήν τελευταίαν ἐξέλιξιν τῆς Σατανικῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920!... Ὅστις δύναται ἄς ἐννοήση ποίων ἀντιχρίστων ὀργάνων εἶναι ὑποχείριοι οἱ κ.κ. Νικόλαος, Παχώμιος, καί οἱ λοιοί τῆς ὁμάδος των. Δυστυχῶς προκύπτουν ὡς σαφῶς εὐθυγραμμισμένοι μέ τήν ἐπί ἕνα (1) αἰῶνα δολίαν προδοσίαν κατά τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας!

 (3) Ἀδίστακτοι, καθώς ἅπαντες οἱ ἀνά τούς αἰῶνας αἱρετικοί, οἱ ὁποῖοι ποτέ δέν εἶχον τήν παραμικράν ἀναστολήν εἰς τό νά παραχαράξουν καί τήν ἁγίαν Γραφήν, προκειμένου νά ἐπιτύχουν τά σατανικά-ἀντίχριστα καί ἀντιεκκλησιαστικά των σχέδια, οἱ συντάκται τῆς ἐγκυκλίου αὐτῆς, διά νά ἐπιβάλουν τήν ἐν τῶ Διαβόλω τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἕνωσιν, δέν διστάζουν νά καταχρῶνται καί αὐτοί ἁγιογραφικάς ρήσεις! ἐν προκειμένω εἰς τό κείμενον αὐτό τῆς ἐγκυκλίου τοῦ 1920, σημειοῦνται τρία ἁγιογραφικά χωρία, δύο ἐκ τῆς πρός ἐφεσίους ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: Ἐφεσ. 3, 6 καί ἐφεσ. 4, 15, καί ἕν ἐκ τῆς Α’ Πέτρου 1, 22.

 Εἰς τό Ἐφεσ. 3, 6 ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δέν ἐννοεῖ ὡς «συγκληρονόμους καί συσσώμους τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ ἐν τῶ Χριστῶ» τήν πληθύν τῶν σχισματοαιρέσεων, ἀλλά τούς ἰουδαίους καί τούς ἐθνικούς, οἱ ὁποῖοι εἶναι κεκλημένοι νά προσέλθουν ἐλευθέρως, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Ἀπ. Παῦλος, μετ' ἐπιγνώσεως προσῆλθεν εἰς τό μυστήριον τοῦ Χριστοῦ, τήν Ἐκκλησίαν Του. Ἐπίσης εἰς τό Ἐφεσ. 4, 15 καί προηγουμένως ἀπό τόν στιχ. 10 ὁ ἀπόστολος Παῦλος δέν λέγει ὅτι τά ἑκάστοτε «συνονθυλεύματα» αἱρετικῶν καί «Ὀρθοδόξων» οἰκουμενι­στῶν «ἀληθεύουν ἐν ἀγάπη», ἀλλ' ὅλως τό ἀντίθετον! «...Ὁ καταβάς αὐτός ἐστί καί ὁ ἀναβάς ὑπεράνω πάντων τῶν οὐρανῶν ἵνα πληρώση τά πάντα. καί αὐτός ἔδωκε τούς μέν ἀποστόλους, τούς δέ προφήτας, τούς δέ εὐαγγελιστάς, τούς δέ ποιμένας καί διδασκάλους, πρός τόν καταρτισμόν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τήν ἑνότητα τῆς Πίστεως καί τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ, ἵνα μηκέτι ὥμεν νήπιοι, κλυδωνιζόμενοι καί περιφερόμενοι παντί ἀνέμω τῆς διδασκαλίας, ἐν τῆ κυβεία τῶν ἀνθρώπων, ἐν πανουργία πρός τήν μεθοδείαν τῆς πλάνης, ἀληθεύοντες δέ ἐν ἀγάπη, αὐξήσωμεν εἰς αὐτόν τά πάντα, ὅς ἐστίν ἡ κεφαλή, ὁ Χριστός» (Ἐφ. δ’, 10-15). Δηλαδή, ὁ Ἀπ. Παῦλος κηρύσσει τό ἀποκαλυφθέν μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, διά τό ὁποῖον Αὐτός ἐνηνθρώπισεν, ἐκήρυξεν, ἐσταυρώθη καί ἀνέστη, καί ἀφῆκεν τά πάντα πρός τόν πνευματικόν καταρτισμόν μας καί οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ διά νά φθάσωμεν οἱ πάντες εἰς τήν πνευματικήν τελείωσιν καί μή παρασυρώμεθα ἀπό τούς ἀνέμους τῶν αἱρετικῶν διδασκαλιῶν, τάς ὁποίας μέ πανοῦργα τεχνάσματα, δολιότητας καί πλάνας ἐγείρουν οἱ αἱρετικοί. Ἐμμένοντες λοιπόν εἰς τήν ἀληθῆ Πίστιν καί Ὁμολογίαν, (ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπη), ἄς αὐξήσωμεν καί ἄς προοδεύσωμεν πνευματικῶς μέχρις ὅτου ἐξομοιωθῶμεν κατά πάντα πρός τόν Χριστόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας! Αὐτά λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος, τό ὁποῖον οἱ Οἰκουμενισταί μέ τάς παρερμηνείας των ἠθέλησαν νά τόν ἐμφανίσουν ὡς... ὅμοιόν των!...

 Ἀλλά καί τόν Ἀπ. Πέτρον παραπλησίως κατεχράσθησαν ὅταν ἐν ἀρχῆ παραθέτουν: «ἐκ καθαρᾶς καρδίας ἀλλήλους ἀγαπήσατε ἐκτενῶς» (Α’ Πετρ. 1, 22). Καί ὁ Ἀπ. Πέτρος δέν λέγει μόνον αὐτά τά ὁποῖα ἀπεμόνωσαν διά νά κηρύξουν τήν «ἀγάπην» τήν Οἰκουμενιστικήν χωρίς τήν ἀλήθειαν! Ἰδού μόνον ὁ στίχος 22 ὁλόκληρος τί λέγει: «Τάς ψυχάς ἡμῶν ἡγνικότες ἐν τῆ ὑπακοῆ τῆς ἀληθείας διά Πνεύματος εἰς φιλαδελφίαν ἀνυπόκριτον, ἐκ καθαρᾶς καρδίας ἀλλήλους ἀγαπήσατε ἐκ.......»! Ὁ Ἀπ. Πέτρος προτάσσει τήν καθαρότητα τῶν ψυχῶν ἀπό κάθε ἀκάθαρτον (καί ἰδιαιτέρως ἀπό τάς αἱρετικάς ἀκαθαρσίας) καί ἀπό κάθε κακήν ἐπιθυμίαν διά τῆς ὑπακοῆς εἰς τήν ΑΛΗΘΕΙΑΝ, τήν ὁποίαν δίδει τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖον ἀπό τῆς Πεντηκοστῆς πάρεστι ἐν τῆ Ἐκκλησία καί ἐνεργεῖ τά πάντα. Ὑπ' αὐτάς τάς προϋποθέσεις τῆς ἀληθείας τῆς καθαρότητος καί ἁγνότητος ἐξασφαλίζεται ἡ ἀνυπόκριτος φιλαδελφία καί ἀγάπη. Ποίαν σχέσιν ἔχει ἡ Σατανική ἐγκύκλιος τοῦ 1920 μέ αὐτά τά ὁποῖα κηρύσσει καί ὁ Ἀπ. Πέτρος, τοῦ ὁποίου τόν στίχον κατεχράσθησαν οἱ αἱρετικοί Συνοδικοί τοῦ 1920;

 (4) Ἰδού διατί ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶναι Οἰκουμενισμός. ἰδού διατί ἐνῶ ἐπί 337 ὁλόκληρα ἔτη αἱ κατά τοῦ Παπικοῦ καί Προτεσταντικοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ καταδικα­στικαί ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων Πανορθοδόξων Συνόδων 1583, 1587 καί 1593, ἦσαν ἀπο­λύτως σεβασταί, μόλις τό 1920, διά λογαριασμόν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ Πατριαρχική Αἱρετική Σύνοδος κατέλυσεν τάς ἀποφάσεις αὐτάς! Ἰδού διατί ἀπό τό 1920, 1923 καί 1924 ὁ Νοεημερολογιτισμός οὐσία εἶναι αὐτόχρημα Οἰκουμενισμός, εἶναι παναίρεσις προδρο­μική τοῦ Ἀντιχρίστου.

 Αὐτοῦ τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ, μετά τήν πρός ὀλίγον, (κατά Μάϊον-Ὀκτώβριον 1935), σθεναράν ἀντιμετώπισίν του ἔργω τε καί λόγω, ἀπεδείχθη ὑπέρμαχος καί ὁ πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος ἀμέσως κατόπιν, μέ τήν περί «δυνάμει νεοημερολογιτικοῦ σχίσματος θεωρίαν του», καί ἰδιαιτέρως μέ τό σχέδιον ὑπονομεύσεως τῶν χειροτονιῶν τοῦ 1935 καί 1948. Ἐσχάτως δέ τό κατά τά τά ἔτη 1991-1995 προδοτικόν κίνημα τῶν πέντε (5) πρώην ἐπισκόπων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τελευταῖον αὐτοῦ τό διά­δοχον σχῆμα τῶν πρ. Πειραιῶς Νικολάου καί πρ. Ἀργολίδος Παχωμίου μεθ' ὁλόκληρου τῆς ὁμάδος τῶν ψευδεπισκόπων των, ἀποτελοῦν τήν ἀπόλυτον συνέχειαν τοῦ ἀπό τό 1924 Οἰκουμενιστικοῦ κινήματος πλέον καί ἐκ τῶν ἔσω, ἤτοι ἐκ μελῶν καί δή πρ. ἐπισκόπων τῆς Ὀρθοδοξίας!...

 (5) Ὦ τῆς φοβερᾶς καί ἀθλίας συσχετίσεως καί συγκρίσεως! Οἱ Διπλωμάται καί πολιτικοί τοῦ 1920 δημιουργήσαντες τάς προϋποθέσεις διά τήν ἀπαρχήν τῆς Σιωνιστικῆς παγκοσμιοποιήσεως, εὑρίσκοντο ἐκινοῦντο καί ἐνήργουν «ἐφαρμόζοντες ἀκριβῶς τόν πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ»! Αὐτοί καί τά ἔργα των ἦσαν τό «ἐφηρμοζμένον εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ»!... Ὅθεν διά τῆς ἐγκυκλίου ταύτης ὑπό τῆς πατριαρχικῆς ἐκείνης «Συνόδου» προβάλλεται ἡ «ἀνάγκη τῆς συμπήξεως τοιαύτης τινός τοὐλάχιστον τό κατ' ἀρχάς συναφείας καί κοινωνίας μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν...»! Ὀλίγον καί θά μᾶς εἴπουν καί οἱ σημερινοί ὅτι οἱ ἀναζητοῦντες καί προτάσσοντες τήν «παγκοσμίαν Κυβέρνησιν»(!) εἶναι οἱ ἐκφρασταί τῆς ἀγάπης καί ἑνότητος τοῦ Εὐαγγελίου!... Ἰδού τά ὄργανα τοῦ ἀντίχριστου ὡς «ἄγγελοι φωτός»!!!

 Αὕτη εἶναι εἰς τά κύρια σημεῖα της ἡ ἐγκύκλιος τοῦ 1920 τῆς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Πατριαρχείου!

 

«Β’ ΠΩΣ ΕΙΔΟΝ ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΤΗΝ ΕΓΚΥΚΛΙΟΝ ΤΟΥ 1920(*)

 Ὁ προωθητής τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων, ἀρχηγός τῆς «Σουηδικῆς Ἐκκλησίας», «Ἀρχιεπίσκοπος» Οὐψάλας Νόθαν Σόηδερμπολ, δηλοῖ:

 «Ὅτι τό Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως δέν εἶχε ποτέ μεγαλυτέραν Ἀπο­στολήν κατά τήν μακράν αὐτοῦ ἱστορίαν» ἐπιλέγει! «Ἡμῶν αἱ καρδίαι διαπνέονται ζωηρῶς ἀπό τοῦ αὐτοῦ ζήλου τῆς ἑνώσεως, ὅστις ἐνέπνευσε τήν μεγάλην ἐγκύκλιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, ἥν οὗτος ἀπέλυσε κατά τό 1920 πρός ὅλους τούς πι­στούς». (Μοναχοῦ Παύλου τοῦ Κυπρίου: «Νεοημερολογιτισμός-Οἰκουμενισμός» σελ. 35).

 Καί σύγχρονος ἐπίσημος Προτεστάντης συγγραφεύς, παρατηρεῖ διά τήν ἐγκύκλιον ταύτην:

«Ἐν ἀντιδιαστολῆ πρός τήν ἀντίληψιν ταύτην (περί τῆς ἀποκλειστικότητος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας), ἡ περίφημος ἐγκύκλιος τοῦ 1920 τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρ­χείου, ἡ ὁποία ὑπῆρξεν ἀποφασιστική διά τήν συμμετοχήν τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τήν Οἰκουμενιστικήν Κίνησιν, ἀπευθύνεται γενικῶς πρός ὅλας τάς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀνά τόν κόσμον, ὡς δέ ἐκ τοῦ κειμένου αὐτῆς προκύπτει, υἱοθετεῖ μίαν ἄλλην ἀντίληψιν τοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ προβλήματος: ἐκείνην ἀκριβῶς, ἡ ὁποία κατέστησε δυνατήν τήν συμμετοχήν τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν εἰς τό Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν καί τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν. Βεβαίως, αἱ δύο αὐταί ἐκκλησιολογικαί ἀντιλήψεις συνυπάρχουν εἰς τούς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀποδεικνύουσαι οὔτω εἰς αὐτήν πλείονα τοῦ ἑνός ρεύματα. ὡς ἐκ τούτου καλοῦνται (οἱ αἱρετικοί) νά ἐπιδείξουν πνεῦμα κατανοήσεως διά τάς παρατηρου­μένας αὐτάς ἀντινομίας εἰς τάς θέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας ἔναντι τῶν ἑτεροδόξων».

 Εἶναι ἄπειρα τά ἐγκώμια τῶν αἱρετικῶν καί «Ὀρθοδόξων» Οἰκουμενιστῶν, διά τήν ἐν λόγω Ἐγκύκλιον. Ἐνταῦθα θά ἀναφέρωμεν χαρακτηριστικῶς, δήλω­σιν τοῦ μεγάλου Οἰκουμενιστοῦ, τοῦ «Ἀρχιεπισκόπου» Θυατείρων Ἀθηναγόρου Κοκκινάκη, ὁ ὁποῖος λέγει:

 «Ἡ Ὀρθοδοξία ἐξῆλθε τῶν τοιχωμάτων αὐτῆς καί ἐδημιούργησε σχέσεις καί ἐπεδίωξε συνεργασίαν ἤδη ἀπό τοῦ 1920 διά τῆς περιφήμου Ἐγκυκλίου τοῦ Οἰκουμε­νικοῦ Πατριαρχείου, συνετέλεσαν εἰς τήν ἔναρξιν τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως καί τήν ἵδρυσιν τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν. Ὅλη ἡ οἰκουμενιστική καί εἰρηνιστική ἐνέργεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου οὐδέν ἄλλο εἶναι παρά ἡ συνέχεια τῆς ἐγκυκλίου ἐκείνης τοῦ 1920 ἐπεκτεινομένη πρός τάς νεωτέρας ἀνάγκας καί πραγματικότητας». (Αὐτόθι σελ. 36).

Ἀλλά καί οἱ ἴδιοι οἱ Μελ. Μεταξάκης καί Χρυσόστ. Παπαδόπουλος, οἱ ὁποῖοι ἀνῆλθον ἀντιστοίχως εἰς τούς θρόνους τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τῶν ἀθηνῶν, ὡς Οἰκουμενισταί, τά αὐτά εἶπον ἀμφότεροι εἰς τούς ἐνθρονιστηρίους λόγους των. Εἰς ἐπίσημον προτεσταντικόν κείμενον ἀναφέρεται:

 «Ἡ Α. Παναγιότης ἐπανειλημμένως καί μάλιστα εἰς τόν ἐνθρονιστήριον αὐτῆς λόγον ὑπεσχέθη νά συμβάληται εἰς τήν ἕνωσιν μεταξύ τῆς ἀνατολικῆς, Παλαιοκα­θολικῆς καί Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας...».

 Ἀλλά καί ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, φανερῶν καί αὐτός ποίων ἐγίνετο «Ἀρχιεπίσκοπος» καί τίνων ἐνεργείας ἔγινεν ἡ ἀναρρίχησίς του, ὦν καί τά σχέδια προώθει, ἤδη εἰς τόν «ἐνθρονιστήριον λόγον» του διεκήρυσσε:

 «Δέον νά συγχρονισθῆ ἡ ἐκκλησιαστική δρᾶσις πρός τήν ζωήν τῆς κοινωνίας, ἀπό τῆς ὁποίας φαίνεται σήμερον ἀπομεμακρυσμένη... Ζητοῦντες δέ τήν ἕνωσιν τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν καί χριστιανικῶν κοινοτήτων μετά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δέον, πρό παντός νά ἐπιδιώξωμεν τήν πραγματικήν ἑνότητα καί ἀδιάλειπτον ἐπικοινωνίαν καί συναντίληψιν τῶν δογματικῶς συνηνωμένων αὐτοκεφάλων Ἐκ­κλησιῶν, τόν συντονισμόν τῶν ἐνεργειῶν αὐτῶν ὑπό τήν πνευματικήν πάντοτε ἡγε­σίαν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τόν καθορισμόν κοινῆς βάσεως τῶν σχέσεων πρός τάς ἑτεροδόξους Ἐκκλησίας καί χριστιανικάς κοινότητας... Πρός τοι­αύτην συνεργασίαν καί ἀλληλεγγύην δέν εἶναι ἀναγκαία προϋπόθεσις ἡ δυσεπί­τευκτος, δυστυχῶς, δογματική ἕνωσις, διότι ἀρκεῖ ἡ ἕνωσις τῆς ἀγάπης τῆς χριστιανικῆς, ἥτις ἄλλως τε, δύναται νά προλειάνη τήν ὁδόν πρός τήν τελείαν ἕνωσιν τήν πρός αὐτό τό πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀνταποκρινομένην...» (Αὐτόθι σελ. 60).

 Τέλος, τό 1919, ὁ Σελευκείας Ἄνθιμος, (μετέπειτα Θυατείρων), εἰς σχετικήν ἔκθεσιν ἐπιτροπῆς εἰς τήν ὁποίαν συμμετεῖχεν, διά τήν εἰσαγωγήν τοῦ νέου ἡμερολογίου, εἶπεν:

 «Ἀποδοχήν τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου προτείνει ὁ Μητροπολίτης Σελευ­κείας, φρονῶν ὅτι ἡ χρησιμοποίησις αὐτοῦ καί ὑπό τῆς Ἐκκλησίας εἰς οὐδένα κανο­νικόν λόγον προσκρούει, ἀποτελεῖ δέ μάλιστα τό πρῶτον βῆμα πρός τήν ποθητήν Κοινωνίαν τῶν Ἐκκλησιῶν... Φόβος σκανδαλισμοῦ τῶν Ὀρθοδόξων ἐκ τῆς ἀποδοχῆς τοῦ Γρηγοριανοῦ ἡμερολογίου δέν ὑφίσταται πλέον, κατ' αὐτόν. Πρός τήν τοιαύτην ἀντίληψιν διαφωνεῖ ὁ Μητροπολίτης πρ. Καισαρείας...».

 Ἰδού διατί ἡ Γνησία Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τό 1924 παρέμεινεν καί παραμένει ἀκλόνητος εἰς τό Παλαιόν! Διότι ὁ Νεοημερολογιτισμός εἶναι Οἰκουμενισμός, εἶναι αἴρεσις, εἶναι συνεχές ἀδίκημα κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, τό ὁποῖον συνεχῶς κλιμακώνεται.

 Ἀλλά δέν εἶναι μόνον αὐτό τό κείμενον, τό ὁποῖον ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ Νεοημερο­λογιτισμός εἶναι σατανικόν κατασκεύασμα καί ἐπεβλήθη διά τόν Οἰκουμενισμόν. Ἕτερον σημαντικώτατον κείμενον εἶναι τά Πρακτικά καί αἱ ἀποφάσεις τοῦ δαιμο­νιώδους ληστρικοῦ συνεδρίου τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῆς 10ης Μαΐου τοῦ 1923, ὑπό τόν μασόνον καί αἱρεσιάρχην Μελέτιον Μεταξάκην.

 Ὁ σκοπός αὐτοῦ τοῦ συνεδρίου καταφαίνεται καί ἐκ τῶν Πρακτικῶν καί τῶν ἀποφάσεών του, ἀλλά καί ἐκ τοῦ ἀπό 3.2.1923 ὑπ' ἀριθμ. 872 ἐγγράφου τοῦ Μελετίου Μεταξάκη. Εἰς αὐτό ἀνακοινώνει τήν σύγκλησιν τοῦ συνεδρίου καί τονίζει ὅτι κύριον θέμα αὐτοῦ εἶναι τό νέον ἡμερολόγιον, τό ὁποῖον ἐπιβάλλεται νά εἰσαχθῆ «πρός ἐξυπηρέτησιν ἐν γε τούτω τῶ μέρει τῆς παγχριστιανικῆς ἑνότητος, πάντων τῶν ἐπικαλουμένων τῶ ὀνόματι Κυρίου ἑορταζόντων τήν αὐτήν ἡμέραν τήν Γέννησιν αὐτοῦ καί τήν ἀνάστασιν».

 Ἡ παγχριστιανική ἑνότης (= παναιρετική ἑνότης) λοιπόν ἐνδιαφέρει καί τίποτε ἄλλο!...

―●―

 - Θερμῶς συστήνομεν εἰς τούς ἐνδιαφερομένους ὅπως ἀναζητήσουν τό σχετικόν βιβλίον τοῦ Θεολόγου Ἐλευθερίου Χρ. Γκουτζίδη ὑπό τον τίτλον: «Ε­ΛΕΓΧΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΤΡΙΒΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑ­ΔΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΪΔΗ» Ἀθῆναι 1985, το ὁποῖον διατίθεται ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς τηλ. 210.6020176 καί 210.6021467. Τό ἐν λόγω βιβλίον, ἐλαφρῶς βελτιωμένον ἐπαναδημοσιεύεται εἰς συνεχείας ἀπό τῶν στηλῶν τῆς «Ὀρθοδόξου Πνοῆς», θά ἐπανεκδοθῆ δέ εἰς τό προσεχές μέλλον.

 
 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣ
ΤΟΥ ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

―●―
ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΝΟΜΟΥ ΛΑΡΙΣΑΣ
«ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ-ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ»
28ης Ὀκτωβρίου 101 Λάρισα 41223
 
           Α.Π. 99                                                                                Λάρισα 13/26.11.2008

 

Πρός τόν αἰδεσιμώτατον π. Θεόδωρον Ζήσην

 Αἰδεσιμώτατε, εὐλογεῖτε,

 Ἐσχάτως συμβαίνει συχνά νά περιέρχεται εἰς τάς χείρας τῶν μελῶν τοῦ Δ.Σ. τοῦ Συλλόγου μας ἡ περιοδική ἔκδοσις «ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ» καί νά μᾶς δίδεται τοιουτοτρόπως ἡ εὐκαιρία νά παρακολουθῶμεν τόν ὄντως ἀξιόλογον ἀγῶνα, τόν ὁποῖον δι' αὐτῆς ἐπιτελεῖτε, ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἐπειδή ὅμως πολλάκις μᾶς ἐγεννήθησαν ἐρωτήματά τινα καί ἀπορίαι, ἀναφορικῶς μέ τά ἑκάστοτε Ὁμολογουμένως σοβαρά καί ἐποικοδομητικά δημοσιεύματα, μέ ἀφορμήν τό ὑπό τόν τίτλον «ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΙΣ» ἄρθρον (Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2008), θά ἠθέλαμεν νά ἐκφράσωμεν τάς σχετικάς σκέψεις μας πρός τήν αἰδεσιμότητά σας.

Συγκεκριμένως εἰς τό ὡς ἄνω ἄρθρον ἀνεγνώσαμεν τά ἑξῆς: «...Ὅταν ὅμως βλασφημεῖται καί παραχαράσσεται ἡ πίστις, ὅταν ὁ «Θεός ἦ τό κινδυνευόμενον» τότε κατά τό παράδειγμα τοῦ Κυρίου, τῶν ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων πρέπει νά εἴμαστε θαρραλέοι Ὁμολογηταί ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἐλεγκταί «ἐν πνεύ­ματι καί δυνάμει ἠλιοῦ» τοῦ προφήτου, ὅπως παρήγγειλε γιά τόν Τίμιον Πρόδρομον ὁ Ἄγγελος. Παρόμοια ἀνεγνώσαμεν καί εἰς προηγούμενα τεύχη τῆς «ΘΕΟΔΡΟ­ΜΙΑΣ», π.χ. τοῦ Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ κ.ἄ., θέσεις ὄντως καλάς καί ἀγαθάς καί μέ τό πνεῦμα καί τό γράμμα τῆς Ὀρθοδοξίας συμφώνους. Εὐλόγως ὅμως διερωτώμεθα.

Πῶς εἶναι δυνατόν, ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος καί τῶν γραμμάτων, καθηγηταί Πανεπιστημίου, ὅπως ὑμεῖς καί τόσοι ἄλλοι θεολόγοι καί διδάσκαλοι, νά μήν δύναν­ται νά συνειδητοποιήσουν ὅτι, ἀπό τό 1920-1924 καί ἐντεῦθεν, ἅπαντες οἱ ἀκολου­θοῦντες τόν Νεοημερολογιτισμόν εὑρίσκονται τύποις καί οὐσία καί κολυμβοῦν ὁλό­κληροι ἐντός τοῦ ἐπαράτου καί ἀθέου οἰκουμενισμοῦ, τῆς θρησκείας τοῦ ἐρχομένου «Μεσσίου»;

 Πῶς εἶναι δυνατόν, νά μήν γίνεται κατανοητόν ὅτι μέ τήν ἐγκύκλιον τοῦ 1920 τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Κων/πόλεως, ἐγένετο ἡ πλέον σοβαρά ἀπόπειρα νά καταργηθῆ ἡ Ὀρθοδοξία καί ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, γεγονός τό ὁποῖον εἶχεν ὡς ἀποτέλεσμα, νά ἀναγνωρίζωνται καί ἐξισοῦνται ὑπό τῶν νεωτερισάντων ὅλαι αἱ πανσπερμίαι καί ὅλαι αἱ θρησκεῖαι τοῦ Σατανᾶ ὡς «Ἐκκλησίαι» Χριστοῦ;

 Πῶς εἶναι δυνατόν, νά μή λαμβάνεται ὑπ' ὄψιν ἡ τιμή καί ἡ ἀξία, ἡ ὁποία ἐδόθη εἰς τήν ἐγκύκλιον ταύτην, τήν ὁποίαν ἐχειροκρότησαν καί ἐπήνεσαν ὅλαι αἱ σκοτειναί δυνάμεις (Παπικοί, Προτεστάνται καί ὅλος ὁ ἐσμός τῶν αἱρέσεων) καί τήν μετέφρασαν πάραυτα εἰς ὅλας τάς γλώσσας τῆς ὑφηλίου, καθ' ὅτι δι' αὐτῆς ἱκανοποιεῖται ὁ ἐπάρατος οἰκουμενισμός καί ἐπιτυγχάνεται ἡ ἕνωσις πασῶν τῶν αἱρετικῶν θρησκειῶν εἰς μίαν «Ἐκκλησίαν», ἤτοι εἰς τήν νέαν θρησκείαν τοῦ ἐρχομένου ἀντιχρίστου;

Πῶς εἶναι δυνατόν, νά μήν γίνεται κατανοητόν ὅτι μέ βάσιν τήν ἐγκύκλιον τοῦ 1920 (ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τόν καταστατικόν χάρτην τοῦ ἀθέου οἰκουμενισμοῦ) ἐγένετο ἡ ἀρχή, τό πρῶτον βῆμα καί τό ἄνοιγμα ὑπό τῶν προδοτῶν τῆς κερκόπορτας, μέ τήν ἀλλαγήν τοῦ ἕως τό 1924 ἐπισήμως ἰσχύοντος ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, εἰς τό ὁποῖον ὠκοδόμηται τό ὀρθόδοξον ἑορτολόγιον, διά τοῦ ὑπό 4 Πανορθοδόξων Συνόδων καταδικασθέντος Γρηγοριανοῦ, τοῦ ἀντιχρίστου τῆς Ρώμης;

 Πῶς εἶναι δυνατόν ὡσαύτως, νά μή γίνεται κατανοητόν ὅτι τά ἀναθέματα τῶν ἐν λόγω 4 Πανορθοδόξων Συνόδων ἀπευθύνονται καί ἀφοροῦν εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θά ἀκολουθήσουν (τώρα ἀκολουθοῦν) «...τό νεοεφεύρετον Πασχάλιον καί Μηνολόγιον τῶν ἀθέων ἀστρονόμων τοῦ Πάπα...»; (Σιγγίλιον Παν. Συν. 1583). Δέν ταράσσουν συνειδήσεις καί δέν φοβίζουν τά ἀναθέματα αὐτά;

 Καθηκόντως βεβαίως ὀφείλομεν νά τονίσωμεν ὅτι δέν εἶναι μόνον ἡ διαφορά τῶν 13 ἡμερῶν τό πρόβλημα. Τό πρόβλημα εἶναι ἡ καταπάτησις τῶν θείων καί ἱερῶν παραδόσεων, ἡ διατάραξις τῆς ἑνότητος τῶν πιστῶν, τό ὁποῖον εἶναι δόγμα, ἡ διαστρέβλωσις τῆς ἀληθείας καθώς καί ἡ παραδοχή τοῦ ἀθέου δόγματος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ-Παπισμοῦ, ἤγουν τοῦ ἀντιχρίστου. Ἰδού τί ἀποφαίνεται ὀλίγον πρό τῆς ἀλλαγῆς ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ὁ μετέπειτα θιασώτης της: «Ἡ Γρηγοριανή τροποποίησις τοῦ ἡμερολογίου θεωρεῖται ὑπό τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς μία τῶν πολλῶν καινοτομιῶν τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης, Παγκόσμιον σκάνδαλον καί αὐθαίρετος τῶν ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων καταπάτησις... Τό Γρηγοριανόν ἡμερολόγιον ἐχαρακτηρίσθη ἐν αὐτῆ (τῆ Συνόδω τοῦ 1593) ὡς νεωτερισμός ἀντιβαίνων εἰς κανόνας καί διατάξεις τῆς Ἐκκλησίας» (Χρυσ. Παπαδόπουλος, ἐθν. Κῆρυξ, 1919) καί ὀλίγον ἀργότερον προσθέτει: «Λαβόντες ὑπ' ὄψιν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὡς καί αἱ λοιπαί ὀρθόδοξοι αὐτοκέφαλοι ἐκκλησίαι ἄν καί ἀνεξάρτητοι, ἐσωτερικῶς ὅμως εἶναι στενῶς συνδεδεμέναι πρός ἀλλήλας καί ἡνωμέναι διά τῆς ἀρχῆς τῆς πνευματικῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελοῦσαι μίαν καί μόνην, τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί συνεπῶς οὐδεμία τούτων δύναται νά χωρισθῆ, χωρίς νά καταστῆ Σχισματική ἀπέναντι τῶν ἄλλων» (Χρυσόστομος Παπαδόπουλος καί ἡ τῆς μεταρρυθμίσεως ἐπιτροπή 1923).

 Πῶς εἶναι δυνατόν σήμερον, οὐδείς ἐκ τῶν ἀκολουθούντων τῶν νεωτερισμόν, ὁ ὁποῖος προεκάλεσεν τό σχίσμα τοῦ 1924, νά μήν προβληματίζεται καί νά μή λαμβά­νη ὑπ' ὄψιν τούς λόγους τοῦ ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ καί τοῦ ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, οἱ ὁποῖοι διαχρονικῶς παραγγέλλουν, «τόν Πάπα νά τόν καταρᾶσθε» καί «ἀπό τόν Πάπα νά φεύγετε ὡς ἀπό φαρμακεροῦ ὄφεως» διότι «αὐτός θά εἶναι ἡ αἰτία ὅλων τῶν κακῶν»;

 Πῶς εἶναι δυνατόν, οὐδείς σήμερον νά συγκινῆται ἀπό τούς τότε Ἁγιορείτας Πατέρας, οἱ ὁποῖοι προετίμησαν φρικτούς θανάτους παρά νά μνημονεύσουν τοῦ ὀνόματος ὄχι νεοημερολογίτου τινός, ὄχι οἰκουμενιστοῦ τινός, ὄχι συλλειτουρ­γοῦντος καί συμπροσευχομένου μετά τοῦ Πάπα Πατριάρχου, ὡς οἱ σημερινοί, ἀλλ' ἁπλῶς τοῦ φιλοπαπικοῦ Πατριάρχου Ἰωάννου Βέκκου; Ὁποία ὄντως διαφορά μεταξύ τῶν παλαιῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, Ἀντωνίου, Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, τῶν ἁγιορειτῶν Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ἐμαρτύρησαν χάριν ἑνός ἁπλοῦ μνημοσύνου φιλοπαπικοῦ Πατριάρχου, καί τῶν συγχρόνων καθώς καί ὑμῶν!

 Ἀνοίξατε παρακαλοῦμεν τά Ἅγια Εὐαγγέλια τά εὑρισκόμενα εἰς τάς Ἁγίας Τραπέζας τῶν Ἱερῶν Ναῶν καί ἴδετε εἰς τό δεύτερον μέρος καί διαπιστώσατε τήν κατάργησιν τοῦ Αἰωνίου Κανονίου καί τῶν Αἰωνίων Πασχαλίων, τά ὁποῖα νομοθετοῦν τά ὅρια τοῦ ἁγίου Πάσχα ἀπό 22 Μαρτίου καί αὐτῆς, ἕως τῆς 25 Ἀπριλίου καί αὐτῆς καί οὐδέποτε ἐκτός τῶν ὁρίων τούτων. Θά διαπιστώσετε δέ ὡσαύτως ὅτι τοιουτοτρόπως ἑορτάζεται ἡ μεγάλη αὕτη Δεσποτική ἑορτή ἀπό τόν καιρόν τοῦ προφήτου Μωϋσέως (ἡ τεσσαρεσκαιδεκάτη τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου ἀπό 21 Μαρτίου καί αὐτῆς ἕως 18 Ἀπριλίου καί αὐτῆς) ἕως σήμερον καί εἰς τούς ἀπεράντους αἰῶνας. Εἰς τά ἀνωτέρω ὅμως καλά καί ἅγια αἰώνια ἔργα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων προσκρούει ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὅστις θέλει τά ὅρια τοῦ ἁγίου Πάσχα ἀντίθετα ἀπό τήν αἰωνίαν παράδοσίν μας, ἤτοι ἀπό 4 Ἀπριλίου ἕως 8 Μαΐου καί οὐδέποτε μῆνα Μάρτιον, τήν 25ην τοῦ ὁποίου ἔλαβε χώραν ἡ λαμπροφόρος ἀνάστασις τοῦ Κυρίου καί κατά τόν ὁποῖον ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία πολλάκις ἑορτάζει καί τό Κυριακόν Πάσχα, «τίς δύο Πασχαλιές μαζί», κατά τήν ἔκφρασιν τοῦ λαοῦ μας.

 Ἐάν ὁμοίως ἀνοίξετε καί τό κατηργημένον ὑπό τῶν νεωτερισάντων ΤΥΠΙΚΟΝ τῆς Ἐκκλησίας (ἔκδ. Βιολάκη καθώς καί ἄλλας προηγουμένας) θά διαπιστώσετε κι ἐκεῖ ποίαν σχέσιν ἔχουν αἱ τυπικαί αὐτῶν διατάξεις μέ τόν νεοημερολογιτισμόν, τόν ὁποῖον ἀκολουθεῖτε ἀρνούμενοι τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία εὑρίσκεται ἐν διωγμῶ καί «κρύπτεται εἰς τά ὄρη», κατά τήν Θείαν ἀποκάλυψιν. Δέν εἶναι καί αὐτό «μετάθεσις ὁρίων αἰωνίων ἅ ἔθεντο οἱ πατέρες ἡμῶν»; Δέν εἶναι καί αὐτό «βλασφημία κατά τοῦ Χριστοῦ καί παραχάραξις τῆς πίστεως»; Δέν εἶναι καί αὐτό «Θεός τό κινδυνευόμενον»; Πῶς εἶναι δυνατόν νά μήν ἀκούετε τήν φωνήν τοῦ Χριστοῦ διά στόματος τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου: «εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζετε παρ' ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω»; (Γαλ. α’ 9). Οὔτε τόν Χρυσορρήμονα: «Μή γάρ Ἰάκωβον εἴπης καί Ἰωάννην. κἄν γάρ τῶν πρώτων ἀγγέλων ἤ τις ἐξ οὐρανοῦ διαφθείρων τό κήρυγμα, ἀνάθεμα ἔστω. Καί οὐκ εἶπεν ἐάν ἐναντία καταγγέλλωσιν ἤ ἀνατρέπωσιν τό πᾶν, ἀλλά κἄν μικρόν τι εὐαγγελίζωνται παρ' ὅ εὐαγγελισάμεθα, κἄν τό τυχόν παρακινήσωσιν, ἀνάθεμα ἔστωσαν» (Ἰω. Χρυσ. Γαλ. καί Α’).

 Ἀκούγεται πολλάκις καί ὑπό ἑτέρων, ἀγωνιστῶν κατά τά ἄλλα, νεοημερολο­γιτῶν κληρικῶν ὅτι «θά πολεμήσωμεν τόν οἰκουμενισμόν ἀπό μέσα» καί ὅτι «δέν θά κάνωμε σχίσμα εἰς τήν μητέρα μας Ἐκκλησίαν» καί ὅτι «ἐάν ὑπῆρχον ἀκόμη ὀλίγοι συνειδητοί κληρικοί, κάτι θά ἠμπορούσαμε νά κάνωμεν. ἐφ' ὅσον ὅμως δέν ὑπάρχουν, θά μᾶς λύση τά προβλήματα τό Συμβούλιον τῆς ἐπικρατείας» καί ἕτερα τοιαῦτα, τά ὁποῖα καθιστοῦν τόν οἱονδήποτε ἀγῶνα σας τοὐλάχιστον ἰδιότυπον καί ΟΥΧΙ ΤΟΝ ΚΑΛΟΝ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΟΝ.

Ὁ κάθε ὅμως κατά Χριστόν ἐλεύθερος διερωτᾶται: Πῶς εἶναι δυνατόν, ὁ Νεοημε­ρολογιτισμός ὁ ἐπιβληθείς μέ πρόσχημα τήν μεγαλυτέραν ἀπάτην ὅλων τῶν αἰώ­νων, ἤτοι τήν δῆθεν «πτῶσιν» τῆς ἰσημερίας καί μέ σκοπόν τόν συνεορτασμόν μετά τῶν αἱρετικῶν, ὁ καί προξενήσας τό σχίσμα τοῦ 1924, εἰς τήν τότε ὀρθόδοξον ἀνατολήν, νά θεωρῆται ὡς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἄμωμος Νύμφη Του, «ἡ μή ἔχουσα σπίλον ἤ ρυτίδα...»; Καί ἐπίσης: Θά ἔπρεπεν ἆραγε, συμφώνως μέ τήν ὡς ἄνω συλλογιστικήν τῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ «ἀπό μέσα» ἀγῶνος καί ὁ Προφήτης Μωϋσῆς «...ὁ μείζονα πλοῦτον ἡγησάμενος τῶν Αἰγύπτου θησαυρῶν τόν ὀνειδισμόν τοῦ Χριστοῦ» (Ἑβρ. ια’ 26) νά μήν ἠρνεῖτο «...λέγεσθαι υἱός θυγατρός Φαραώ...» (Ἑβρ. ια’ 24), ἀλλά νά προσεπάθει νά βοηθήση τόν ἑβραϊκόν λαόν «ἀπό μέσα», δηλ. ἀπό τήν δόξαν καί τιμήν τῶν βασιλικῶν παλατίων; ἡ ἁγία Γραφή ὅμως τοιοῦτον ἀγῶνα δέν ἐδικαίωσεν, ἀλλά τόν πλήρη ἀφορισμόν τοῦ Προφήτου ἀπό τούς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ εἰδωλολάτρας Αἰγυπτίους. Ἐξ ἄλλου ὁ ἴδιος ὁ Κύριος μᾶς παραγγέλλει: «...ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε, κἀγώ εἰσδέξομαι ὑμᾶς...» (Β’ Κορ. στ’ 17).

 Τί ὠφελοῦν τά Πανεπιστημιακά πτυχία καί αἱ πολλαί γνώσεις, ὅταν δέν γνω­ρίζωμεν ἤ σκοπίμως ἀγνοοῦμεν ἀκόμη καί τά στοιχειώδη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Πατέρων μας; Ἤ μήπως ὁ Ἀντίχριστος θά ἔλθη μέ τά κέρατα καί θά εἴπη, «ἰδού ἐγώ εἰμί»; ἐκεῖνος θά ἔλθη «ἐν τῶ ἰδίω ὀνόματι», ἀλλά καμουφλαρισμένο. Θά ἔλθη μέ νόμους «Χριστιανικούς», ἀλλά παραποιημένους. Θά ἔλθη ὡς «Σωτήρ», ἀλλά ἀπό τήν ἀνάποδη. Ἅπασαι δέ αἱ αἱρέσεις οὕτω προέκυψαν. Μέ παρερμηνείας καί παραχαρά­ξεις τοῦ πνεύματος καί τοῦ γράμματος τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας.

Ὅθεν, «ἰδού καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού ἡμέρα σωτηρίας»! Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ σωστική κιβωτός, προσκαλεῖ καί ἀναμένει τήν ἐν τῆ ἀληθεία ἐπιστροφήν εἰς τούς κόλπους της τῶν ὑπό τοῦ πνεύματος τῆς νέας ἐποχῆς πεπλανημένων τέκνων της, διότι Αὕτη μόνη ἐπαγγέλλεται καί ἐξασφαλίζει τήν σωτηρίαν. Μετ' Αὐτῆς δέ οὐδεμίαν σχέσιν δύνανται νά ἔχουν ὁ Παπισμός, ὁ Οἰκουμενισμός καθώς καί ὁ Νεοημερολογιτισμός, ὁ ὁποῖος ἐν πολλοῖς ταυτίζεται μέ τά δύο πρῶτα. Ὅσοι δέ τόν ἀκολουθοῦν, ἀφ' ἑνός μέν συμπορεύονται μέ τούς Παπικούς καί Οἰκουμενιστάς ἀφ' ἑτέρου δέ περιλούονται τάς ἀράς καί ἀναθέματα τῶν ἁγίων Πατέρων τῶν ἐν ἔτεσιν 1583, 1587, 1593 καί 1848 Πανορθοδόξων Συνόδων, ὡς ἤδη προεγράφη. Καί εἶναι ἡλίου φαεινότερον ὅτι αἱ Ἅγιαι αὐταί Σύνοδοι, κατά τό πνεῦμα καί τό γράμμα, στοιχοῦν ταῖς ἁγίαις ἑπτά Οἰκουμενικαῖς Συνόδοις.

 Ὀφείλομεν ὡσαύτως νά τονίσωμεν ὅτι μετά τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει καί ὁ παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός, αἱ γνωσταί καί εὐάριθμοι παρατάξεις τῶν δεκατριμεριτῶν παλαιοημερολογιτῶν, αἱ ὁποῖαι, ἐνίστανται μέν περί τοῦ νέου ἡμερολογίου ἀκολουθοῦσαι τό παλαιόν, ὡς δη­μιουργήματα ὅμως τοῦ νεοημερολογιτισμοῦ καί θεραπαινίδες του, τόν ἀνα­γνωρίζουν καθώς καί ὑμεῖς, ὡς «τήν μητέρα των Ἐκκλησίαν». Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διακρίνεται διά τήν Ἀποστολικήν πίστιν καί καθαράν Ὁμολογίαν της καθώς καί διά την Ἀποστολικήν της διαδοχήν, ἡ ὁποία, ἄν καί διῆλθεν συμπλη­γάδας κινδύνων, παραμένει γνησία, ἀδιάκοπος καί ἀλώβητος μέχρι σήμερον καί εἰς τόν αἰῶνα.

 Διατελοῦμεν μετά ἀγάπης καί τῆς προσηκούσης τιμῆς.

 Διά τό Δ.Σ.

                                 Ὁ Πρόεδρος                                                Ἡ Γραμματεύς

          ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΙΩ. ΣΠΡΙΝΤΖΙΟΣ                  ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΑΘ. ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ


ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ
@ ΓΟΕΕ 2011